Page 9

Κάνε κλικ: www.faqpress.gr/

Girl about town

www.

queen.gr Ένα καινούργιο site αφιερωμένο στις γυναίκες

Ν. Κόσμος, 09.30 Η γιαγιά Γιέτα, από το σίριαλ «Η νταντά» – μα ακριβώς αυτό, όμως! Σε βάζω κατευθείαν στο κλίμα: Ανεβαίνω πρωί-πρωί από το Παλαιό Φάληρο στο Χαλάνδρι για δουλειά. Είναι Δευτέρα, μέρα δύσκολη για όλους μας, ειδικά όταν νοσταλγείς ακόμα τις ημέρες των Χριστουγέννων, που κοιμόσουν σαν αρκούδα σε χειμερία νάρκη και τώρα έχεις επανέλθει στους ρυθμούς της καθημερινότητας, που δεν λες ότι πετάς και τη σκούφια σου γι’ αυτό! Έχω φτάσει λοιπόν στην οδό Καλλιρρόης και ψάχνω με αγωνία στο πρώτο φανάρι, όπου υπάρχει πάντα ένας κύριος που πουλάει κουλούρια, και για πρώτη φορά είμαι αποφασισμένη ότι σήμερα θα υποκύψω και θα πάρω ένα, αφού καιρό τώρα με τρώει η σκέψη κάθε φορά που τον συναντώ. Μη ρωτήσεις, φυσικά και θα ήταν η μοναδική μέρα που είχε πάρει «ρεπό». Μα γιατί συμβαίνει πάντα αυτό, πες μου, σε παρακαλώ! Όπως καταλαβαίνεις, έχω πικραθεί απείρως και το μόνο που μου μένει είναι να κοιτάζω έξω από το παράθυρο, με το γνωστό ύφος του παραπόνου. Και κάπου εκεί, έτοιμη να βάλω τα κλάματα γιατί «μου πήραν το κουλούρι μου», τι βλέπουν τα όμορφα ματάκια μου; Γιαγιά στο φανάρι, με περουκίνι –στο υπογράφω αυτό–, ξανθό καρέ με μπούκλα, φούξια φλούο κραγιόν, γυαλιά με μαύρο σκελετό σαν αυτά του Ζάχου Χατζηφωτίου και φακούς μεγεθυντικούς, από αυτούς που βλέπεις το μάτι του μύωπα σαν να βρίσκεσαι στο εργαστήριο του Οφθαλμολογικού του Ερυθρού Σταυρού, έτοιμη να προβείς στο

16

03/02-09/02/11

πόρισμα σχετικώς με την τύχη του αμφιβληστροειδούς του ασθενούς, ασημί μεταλιζέ καμπαρντίνα, ασημί παντελόνι ανδρικού τύπου, ξέρεις, με την τσάκιση (σετ, φυσικά, μην αναρωτιέσαι!) και λευκό καλτσάκι συνδυασμένο με επίσης ασημί γόβα με μπαρέτα! Εγώ ένα θα πω: είμαι σίγουρη πως μόνη της δεν είχε ντυθεί. Είμαι επίσης σίγουρη πως κάπου στον πλανήτη υπάρχει άλλο ένα κωλόπαιδο-κόρη σαν εμένα, που έχω υποσχεθεί στη μαμά μου πως όταν γίνει πολύ-πολύ γριά και εάν έχει Αλτσχάιμερ, θα την ντύνω και θα τη βάφω σαν τον Καραγκιόζη και θα βγαίνουμε βόλτα. Ή κάτι τέτοιο παίζει λοιπόν, ή η γιαγιά μάς δουλεύει όλους κανονικά. Μαζί κι εμένα! Μωρέ, λες;! Χαλάνδρι, 16.00 Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ… Είμαι δουλειά, ημέρα Παρασκευή και κλαίγομαι στους φίλους μου, από το πρωί, πως μου λείπει μια εμφάνιση κάποιου/ας για να συμπληρώσω τη στήλη μου, ενώ παράλληλα με πιέζει το deadline (=προθεσμία, έχεις δίκιο. Μιλάω κι εγώ σαν αυτές που νομίζουν πως επειδή έχουν μια στήλη κι ένα laptop=φορητό υπολογιστή, έγιναν η Carrie Bradsaw της Ελλάδας και ο Manolo, –o Blahnik, μη με σκας– θα τις παρακαλάει να γίνουν μούσες του). Ζω ήδη, που λες, το δικό μου προσωπικό δράμα. Αναρωτιέμαι μήπως οι άνθρωποι γύρω μου άρχισαν ξαφνικά, από τη μια μέρα στην άλλη, να προσέχουν την εμφάνισή τους και έχω μπει στο τριπάκι να σκέφτομαι πώς θα ήταν η επαγγελματική μου ζωή χωρίς αυτή

Της Κλειώς Αλεβιζοπούλου τη στήλη. Αγχώνομαι παράλληλα, μην τυχόν και έχουμε καμιά αυτοκτονία groupie μου, από αυτές που μόνο εγώ και κάποια συγκροτήματα που διαλύονται, όπως οι New kids on the block, προκαλούμε. Και με αυτή τη σκέψη να μου κυριεύει το μυαλό, γυρνάω σπίτι. Ανοίγοντας μετά από ώρα το προφίλ μου στο facebook, λαμβάνω ένα προσωπικό μήνυμα από τη φίλη μου στη δουλειά –όνομα δεν θα αναφέρω για προφανείς λόγους–, η οποία μου έχει ποστάρει φωτογραφία μιας γυναίκας χωρίς κεφάλι –άψογη συνεργάτιδα του A.F.P.D., έτσι για να μη θίξει προσωπικότητες και υπολείψεις–, με θέμα μηνύματος: ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΣΟΥ. ΣΚΑΣΕ ΠΙΑ! Και με αγωνία «ανοίγω» το μήνυμα να ανακαλύψω περί τίνος πρόκειται. Κοιτώ και τι να δω; Μπλε, μουντό, μίζερο, μάλλινο μπλουζί, συνδυασμένο με φούστα ριγέ που έπαιζε σε χρώματα μπλε, καφέ, μουσταρδί, κόκκινο (;), κλαρωτή, σε γραμμή άλφα, με σχέδια μινωικής εποχής –τύπου αγγεία, αμφορείς κ.λπ.–, αγορασμένη 100% από μαγαζί με σουβενίρ στην Πλάκα προς 35 ευρώ – βάζω το χέρι μου στη φωτιά γι’ αυτό. Από κάτω, μαύρο καλσόν με σχέδια σαν κλαδιά από δέντρο αμυγδαλιάς, έτσι για μια νεορομαντική ματιά του θέματος, και μπότα καφέ δερμάτινη, με τετράγωνη μύτη και τακούνι. Έμαθα δε, την επόμενη μέρα, και το backstage της φωτογράφισης αυτής σχετικά με το τι ψέματα μπορεί να είπαν οι παπαράτσι φίλοι μου προκειμένου να εξασφαλίσουν το καρέ, που ήταν τόσο αστείο που δεν περιγράφεται. Γι’ αυτό τον λόγο και μόνο λοιπόν, είναι αφιερωμένη σε εσάς, φίλοι μου, η συγκεκριμένη παράγραφος!

diavatirio.net Μπες εδώ για να μάθεις μερικά πράγματα γύρω από τους μετανάστες

Κάνε κλικ: facebook.com/pages/FAQ/343127795396

Του λόγου τα εννιάμερα

a.f.p.d. (athens fashion police department) «Material things aside, we need no advice but approval» Coco Chanel

Ονειροτρυπίδα

www.

παλιά-τους-κάναμε-σαπούνι

www.oneirotrypida.gr Της Τheo Ev

Γιατί πρώτα από όλα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι μετανάστες είναι άνθρωποι. Τόσο απλά...

Β

ράζω. Καιρό τώρα που ακούω εσένα και τους ομοίους σου να πετάτε τη μία μαλακία μετά την άλλη, βράζω. Τόσο πολύ βράζω, που μ’ ανεβαίνει κύμα στο στόμα ο θυμός και η σιχαμάρα, με πνίγει, καμιά φορά μού κόβει και τη μιλιά κιόλας. Δεν μου την έκοψε πέρυσι που με πλησίασες στο κλαμπ με την ατάκα: «Ωραίο μαγαζάκι. Μαζεύει όμως, ρε παιδί μου, πολλούς Αλβανούς. Και να, μου βρομάνε». Ούτε τότε που με ρώτησες στο λεωφορείο –σωστός τζέντλεμαν, μη χέσω– αν με ενοχλεί ο Αφρικανός δίπλα μου. Εγώ τον ρώτησα, ρε γελοίε, ποιο τρόλεϊ πάει στην πλατεία Αμερικής. Σε διαολόστειλα και τις δύο φορές και πολλές άλλες, να χαθείς από μπροστά μου να μη σε βλέπω, να ξεχάσω την ύπαρξή σου εντελώς. Κι ας με συμβούλευε ανήσυχη η μάνα μου να μη δίνω στόχο, που ’χει τρελαθεί ο κόσμος, θα μ’ αρπάξουν τίποτα φασίστες και θα με σαπίσουν στο ξύλο, κορίτσι πράμα. Μου κόπηκε όμως η μιλιά προχθές στο κομμωτήριο, που σε είδα να σηκώνεσαι όρθια –προσεχτικά, μην ακουμπήσει πουθενά το νύχι και ξεβάψει–, και σ’ άκουσα να ολοκληρώνεις τον εντυπωσιακό περί μεταναστευτικού μονόλογό σου με την εξής δήλωση: «Στο τέλος-τέλος, τόσα προβλήματα έχουμε. Τους δικούς μας θα κοιτάξουμε πρώτα. Ας πάνε οι μετανάστες να ψοφήσουν στις χώρες τους». Σώπασα. Γιατί ήσουν ντυμένος κυράτσα που κλείνει το μάτι και χασκογελάει κάθε φορά που αρθρώνει τη λέξη «αράπης». Γιατί φορούσες

το ένδυμα της κρίσης και φοβήθηκα μήπως τα λόγια μου προσβάλλουν την ξαφνική σου οικονομική εξαθλίωση. Γιατί κουράστηκα πια να εξηγώ τα αυτονόητα. Και, τέλος, θα την πω τη μαύρη μου αλήθεια, γιατί κώλωσα και λίγο. Είμαι παιδί της τηλεόρασης εγώ, και ό,τι Ιστορία έμαθα, την ξέχασα την επομένη των Πανελλήνιων. Και τα κοινωνικοπολιτικά μου επιχειρήματα, φου να τα κάνεις εσύ που το χειρίζεσαι σωστά το παραμύθι, θα γκρεμιστούν. Άσε που φοβάμαι μη μου ξεφύγει καμιά κοτσάνα, γίνω ρόμπα και βγεις κι από πάνω, τρομάρα σου. Μη μιλήσω, ας πούμε, τη δική σου γλώσσα και σου φέρω για παράδειγμα την παράδοση της Ελλάδας στη φιλοξενία, πετάξω κι έναν Ξένιο Δία –έτσι, γιατί μπορώ–, και μου αρχίσεις εσύ για εκείνο το μετοίκιον που πλήρωναν οι ξένοι στην Αρχαία Ελλάδα –όχι επιδόματα που ζητάνε τώρα οι μετανάστες–, χάσω την μπάλα τελείως και δεν ξέρω τι να πω. Γιατί και την Ιστορία ξεχνάω, και τους υπουργούς ξεχνάω, και τι πρεσβεύει το κάθε πολιτικό σύστημα ξεχνάω, και πολλά ξεχνάω. Ένα πράγμα όμως με τίποτα δεν το ξεχνάω. Κάτι που μου έμαθαν πριν ακόμα πάω σχολείο. Το αυτονόητο. Ο μετανάστης είναι άνθρωπος. Και δεν χρειάζομαι κανένα επιχείρημα και καμία ιστορία για να το στηρίξω αυτό. Είναι άνθρωπος σαν κι εμένα (για εσένα επιφυλάσσομαι). Καλός άνθρωπος, κακός άνθρωπος, όπως όλοι μας. Με όνειρα, σχέδια, οικογένεια, ελαττώματα, δικαιώματα, απ’ όλα. Όταν λοιπόν σε βλέπω να του αμφισβητείς τα βασικά του ανθρώπινα δικαιώματα, δεν θα το βουλώνω. Θα μπουκάρω

Ναι, ρε, δεν μπορεί να τους αντέξει η Ελλαδίτσα. Και τι σημαίνει αυτό; Ότι θα τους αφήσεις να ψοφήσουν;

και θα δούμε τότε ποιος θα ζητάει άσυλο και πού. Γιατί προτιμώ να με κατηγορούν ότι είμαι επαγγελματίας αντιρατσίστρια, παρά να μασουλάω τη γλυκιά καραμελίτσα ότι η Ελλαδίτσα δεν μπορεί να αντέξει τόσους μετανάστες. Ναι, ρε, δεν μπορεί να τους αντέξει. Και τι σημαίνει αυτό; Ότι θα τους αφήσεις να ψοφήσουν στην πείνα; Ότι θα τους εξολοθρεύσεις; Ότι θα επιτίθεσαι σ’ αυτούς, αντί να επιτίθεσαι στους κυβερνώντες; Με κάνεις και μισώ τον εαυτό μου, γιατί αρχίζω να σκέφτομαι τρελά πράγματα. Σκέφτομαι ότι η μόνη λύση είναι να σου αφαιρεθούν τα δικαιώματά σου. Να σου αφαιρεθεί η ελευθερία του λόγου. Να απαγορευτείς στο σύνολό σου. Με κάνεις και μισώ τον εαυτό μου, γιατί με κάνεις να σκέφτομαι σαν κι εσένα. Δεν θα τα καταφέρεις όμως, ρε μαλακισμένο, να με κάνεις σαν τα μούτρα σου. Γιατί η δική μου η παρέα είναι μεγαλύτερη απ’ τη δική σου. Κι όταν σηκωθούμε όρθιοι όλοι, όλους εσάς θα σας πάρει ο διάολος.

03/02-09/02/1

17

FAQ130  

Frequently Asked Questions

FAQ130  

Frequently Asked Questions