Page 7

Κάνε κλικ: twitter.com/#!/faqpress

out there

What the FAQ?

www.

youtube.com Και αν παραμένεις φανατικός, τότε βάλε στο search «The Stranglers - No more heroes»

facebook.com/danaipapoutsi

We are under reconstruction. Please, wait.

Της ∆ανάης Παπουτσή

Από θέμα σε θέμα «πηδάμε», προκειμένου να έχουμε λίγη ένταση στη ζωή μας. Αλλά έτσι ήμασταν πάντα…

Ε

σείς όλοι εκεί έξω γιατί βιάζεστε τόσο; Να περιµένετε. Και να πάρετε τις κάµερες και την προσοχή σας από πάνω µας. ∆εν είναι εύκολες οι µέρες. Έχουµε γρίπη τώρα και είναι επιθετική. Πόνος στα κόκαλα, υψηλός πυρετός κι ύστερα αυτό το σταθερό 37,5 για µέρες, που τείνει να γίνει η κανονική µας θερµοκρασία, η συζήτησή µας, το καληµέρα µας. Οκέι, αυτή η γρίπη µοιάζει µε ντόµινο. Έπεσε ο πρώτος, πέσαµε όλοι. Έτσι είµαστε εδώ εµείς. Μέχρι να έρθει ένα νέο θέµα, να µας αφήσει για λίγο το προηγούµενο, και µετά να επιστρέψουν όλα µαζί. Έτσι, για να έχουµε διαρκείς ανατροπές και καθόλου µονοτονία. Ούτε στιγµή. Η εποχή του easy going, όταν όλα ρολάρανε µε τον ίδιο ρυθµό κι εµείς νιώθαµε ότι τίποτα δεν συµβαίνει, πάει, τελείωσε. Αυτό το γρατσούνισµα το εσωτερικό, ότι δεν παίζει τίποτα, ανήκει στο παρελθόν. Τώρα ζούµε µεγάλες στιγµές, πυκνό τώρα, πυκνά όλα. Τη µία στιγµή το κέντρο της Αθήνας είναι έτοιµο να πάρει φωτιά, αλλά εµείς ύστερα από λίγο πίνουµε το ποτό µας ακούγοντας µουσική. Κουβαλάµε βέβαια και κάτι από το mood της κρίσης, µαζί µε κασκόλ και γάντια, διότι από κάτω κυκλοφορεί σε άλλον το 37, σε άλλον το 38,5, σ’ άλλον µια θλίψη, στον διπλανό µια κατάθλιψη, στον παραδίπλα η υποψία ότι µόλις τα κόλλησε όλα µαζί. Τη µια στιγµή είµαστε έτοιµοι να κάνουµε επανάσταση και την άλλη απολαµβάνουµε διπλούς εσπρέσο χαζεύοντας τις Αλκυονίδες –ήρθαν κι αυτές πριν τον βαρύ χειµώνα. Ωραία. Τι να κάνουµε τώρα; Έτσι είµαστε εµείς. Τα συζητάµε όµως, τα αναλύουµε, τα επικοινωνούµε. Και στην πραγµατική αλλά και στην εικονική µας ζωή. Γιατί έχουµε επενδύσει σε δύο ζωές τώρα, που µας τρώνε εξίσου πολύτιµο χρόνο. Γιατί τις θεωρούµε και τις δύο εξίσου σηµαντικές. Ήρθε κι ο χειµώνας ο κανονικός, επιτέλους, µε τους 7 βαθµούς το πρωί, που πας να µπεις στο αυτοκίνητο και µουγκρίζει αν δεν το ζεστάνεις για κάνα τέταρτο, που τα τζάµια έχουν πιάσει κρούστα από την υγρασία και θες υαλοκαθαριστήρες στο φουλ για να δεις. Ήρθε επιτέλους ο χειµώνας µε τον κανονικό του αέρα, τις κανονικές βροχές, τις κανονικές καταιγίδες, το κανονικό κρύο. Ωραία είναι, τόσο καιρό τον περίµενα για να είµαι ειλικρινής, κι έλε-

On the road Hero; Ή µη heroτερα… Κλεμμένος τίτλος, αλλά γέλασα πολύ όταν το διάβασα. Καμιά φορά και το copy paste έχει την ομορφιά του Του Φροίξου Φυντανίδη

12

03/02-09/02/11

γα θα ’ρθει, δεν θα ’ρθει, όπως και τον Αγγελάκα επίσης. Πήγα στο Fuzz. Εκεί όµως ό,τι κυκλοφορούσε από διάθεση ήταν καθαρό. Ήταν µόνο Αγγελάκας κι ό,τι µας ενώνει. Κανένα ίχνος θλίψης, απογοήτευσης, µουρµούρας ή χαλαρότητας, καµία θολούρα, κανένα ίχνος του «περίπου». Όχι. Εκεί τραγουδούσαµε «Σιγά µην κλάψω, σιγά µη φοβηθώ», «Όλα είναι δρόµος» και «Από ’δω και πάνω» και ήταν απλά αυτό. Καθαρή στιγµή, κρυστάλλινη. Στιγµή που είσαι εκεί, πιο εκεί δεν γίνεται. Τελειώνοντας η συναυλία, εντάξει, επιστρέψαµε ακαριαία στην άλλη πραγµατικότητα ξανά, αυτή την πυκνή. Σε λίγες µέρες περιµένουµε το επόµενο θέµα, πρόβληµα, γεγονός, το επόµενο συµβάν. Κάτι θα ’ρθει, δεν µπορεί. Το περιµένουµε να το αναλύσουµε,

Θυμάμαι όταν ήμασταν πιτσιρικάδες, ξέρεις, εκείνη την περίοδο που πηγαίναμε σχολείο και γεμίζαμε το κεφάλι μας με γνώσεις (εξωσχολικές, εννοείται). Τότε που το «Junky» του William Burroughs μάς κόλλαγε με τις ώρες, θεωρούσαμε τους Nirvana ό,τι καλύτερο έχει βγάλει ποτέ η μουσική (μετά τους Beatles) και η κοπάνα την τελευταία ώρα του σχολείου για μπίρα από το περίπτερο στο παρκάκι έμοιαζε με τεράστια αλητεία. Ψιλοχαζά χρόνια θα μου πεις, αλλά σίγουρα πιο αθώα. Μπορεί να ζούσαμε στον κόσμο μας, αλλά είχαμε και τους ήρωές μας. Όμως αυτά πέρασαν και μαζί ήρθε και η απομυθοποίηση – ή ο μηδενισμός, αν προτιμάς. Τα posters έφυγαν από τους τοίχους, το μυαλό άρχισε να λειτουργεί με αριθμούς (και όχι με όνειρα), ενώ και οι ήρωες «πέθαναν» – ναι, οι Stranglers μάλλον δικαιώθηκαν για το «No more heroes». Τα «σκοτώσαμε» όλα μέσα στην καθημερινότητα και την πίεση της πραγματικής ζωής. Αλλά τελικά τι είναι πραγματική ζωή; Αυτό που κάνουμε στο γραφείο από το πρωί μέχρι όσο πάει, ή αυτό που κάνουμε για εμάς, όταν τελειώνει το επαγγελματικό άγχος; Γιατί τα έχουμε μπερδέψει όλα τόσο πολύ τελικά στο (μικρό, για να λέμε την αλήθεια) μυαλό μας;

Η εποχή του easy going, όταν όλα ρολάρανε με τον ίδιο ρυθμό κι εμείς νιώθαμε ότι τίποτα δεν συμβαίνει, πάει, τελείωσε... να το µπερδέψουµε, να το ξορκίσουµε, να το εµπεδώσουµε. Αλλά έτσι είµαστε εµείς εδώ. Και τώρα έχουµε γρίπη. And we are under reconstruction. Please, wait! What the fuck!

Τι με έπιασε; Τίποτα ιδιαίτερο – όχι, δεν βρήκα καμιά προ 20ετίας φωτογραφία μου και με έπιασε η νοσταλγία. Απλά ένιωσα ότι ανακάλυψα τον ήρωά μου. Όχι, δεν είναι μέγας λογοτέχνης, ούτε τεράστιος μουσικός, ούτε υποψήφιος για βραβείο Νόμπελ. Και τότε τι σόι ήρωας είναι, θα μου πεις, και τι έκανε; Απλά με έκανε να χαμογελάω! Και πίστεψέ με, σήμερα που είναι έτσι τα πράγματα και κάνουμε τη μια γκέλα μετά την άλλη, αυτό είναι το πιο σημαντικό. Και το πιο σπάνιο να το βρεις στους άλλους ανθρώπους. Δεν με πιστεύεις; Τότε ρίξε μια ματιά γύρω σου και θα καταλάβεις – μουρτζούφληδες όλοι, με ταχύ βήμα, τρέχουν για να προλάβουν ούτε οι ίδιοι ξέρουν τι, με τη σκέψη τους γεμάτη από προβλήματα και πιθανές λύσεις. Και με αυτά και τα άλλα, ξεχνάνε το πιο σημαντικό: ότι η ζωή είναι μικρή. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να ξαναβρούμε τους ήρωές μας. Όχι αυτούς που μας πλασάρουν τα lifestyle περιοδικά (ό,τι γυαλίζει δεν είναι χρυσός). Αλλά τους πραγματικούς, που έχουν σχέση με εμάς και μπορούν να μας βγάλουν (και με τη σειρά μας εμείς άλλους) από τη λακκούβα που έχουμε πέσει. Αυτοί είναι οι πιο σημαντικοί – και αυτούς αξίζει να έχουμε δίπλα μας. 03/02-09/02/1

13

FAQ130  

Frequently Asked Questions

FAQ130  

Frequently Asked Questions