Issuu on Google+


inhoud

In dit nummer van Dilemma:

5 48 42

Jaargang 5 Nummer 6 Mei/juni 2009 Verantwoordelijke uitgevers Scriptoren van Filologica: Steven Delarue, Lore Aertsen Blandijnberg 2 9000 Gent

13 26

5 Grappige proffen, lekkere filologen-

lichamen en zatte Amberhangers? Daar zijn Filo’s Pop Pollresultaten!

Colofon Scriptoren Lore Aertsen Steven Delarue Vormgeving Martijn Dentant Correctie Lore Aertsen Steven Delarue Arno De Wispelaere Sofie Hoogerwerf Maxim Mommerency Noush Meirlaen Werkten mee aan dit nummer: Lore Aertsen Max Dedulle Iris De Feijter Steven Delarue Martijn Dentant Tim Devriese Arno De Wispelaere Eveline Flamand Yousra Godefroot Laura Herman Hanna Huysegoms Aäron Maes Tine Maes Noush Meirlaen Stephanie Pools Claudia Rombaut Elly Simoens Lien Vandeputte Tom Vandevelde Onze oprechte dank aan: Diana Castilleja Griet Theeten die afgestudeerde kerels de sonnettenschrijvers

18 Hoe zou het nog zijn op de vakgroep Frans? De scriptrix ging het vragen aan aanstormend talent Griet Theeten.

17 Tim trekt van leer tegen de immer

oprukkende saaiheid op de Blandijn. Hij wil, euh, ballen zien. Lezersbrieven op pg. 21.

54 Ohnoes. De scriptoren moeten afscheid van elkaar nemen en doen dat met een keidroevige brief aan elkaar. Kleenex time!

VI - mei / juni 2009



Cover Filo’s Pop Poll 2009 Lustrumreview Webmistress bekent Columns ViaNoush Scriptorenhebbengeen leven.be

18 22

Interview: Jonge Snaken Griet Theeten Diana Castilleja

27 29 30 31 32 33 34 40 46

Cultuur Film Klassieke Muzak Muzak eens lekker door Cd-recensies Musea in Gent Theater: Lustrumtoneel Literatuur Departuur: de winnaars Filologen en sonnetten

4 12 15 17 38 39 50 53

Rubrieken Scriptoriaal Horoscoop Satire Lezersbrieven Fashion Ad-Vice Wedstrijd Afgestudeerd! Tumorbeer

54

Scriptornawoord

3 56

Filologica Woordje van de preses Ereleden


presesvoorwoord Lieve filologen Op het moment dat ik mijn laatste voorwoord schrijf, toch wel een soort van afscheidsbrief, heb ik net mijn laatste zondagse presidiumvergadering achter de rug. Zo zijn er wel een zeventigtal geweest de voorbije drie jaar, dus dat was toch eventjes slikken. Na drie jaar dienst zwaai ik af als presidiumlid. Door mijn pijnlijke vergissing van vorig jaar (ik had de deadline voor de bachelorpaper niet goed genoteerd en kwam er één dag te laat mee aanzetten) had ik er in mijn thesisjaar nog een jaartje Filo kunnen bijdoen. Het is echter eens genoeg geweest ook, nietwaar? Een beetje sip, maar vooral voldaan geef ik de hamer binnenkort door aan Tom Van Steendam, een flinke jongen die dat volgend jaar heel goed zal doen. Verweesd zal ik achterblijven op zoek naar wat nieuwe hobby’s om te tijd te doden. I can’t wait till I got home To pass the time in my room alone De jongens van Blink 182 konden het niet mooier verwoorden. Na een druk jaar vol mensen om me heen, met altijd wat omhanden en minstens drie sms’en vooraleer ik aan opstaan dacht, zal het enorm veel deugd doen om weer wat meer tijd voor mezelf te hebben: beetje chillen, op zoek gaan naar mijn innerlijke ik, in het reine komen met mezelf na al het exces van de voorbije jaren en nog wat esoterische dingen. Ik schat dat die periode ongeveer drie minuten zal duren. Daarom heb ik al enkele plannen gemaakt voor volgend jaar. Ik ga me vanaf nu vooral concentreren op mijn modellencarrière en mijn band (www.myspace.com/ thenitwits). Als dat dreigt te floppen, een scenario waar ik overigens helemaal geen rekening mee houd, kan ik nog altijd avondschool Frans volgen, mijn rijbewijs halen of misschien zelfs een thesis schrijven. Je gelooft het nooit, maar ondertussen is ‘Iris’ van The Goo Goo Dolls hier op mijn Winamp gesprongen (ik luister uiteraard naar mijn Never Played-list). Voor het hier met traantjes begint, wens ik iedereen met wie ik de voorbije jaren in het presidium heb gezeten, en bij uitbreiding alle leden die onze studentenvereniging een warm hart toedragen, nog eens te bedanken.

Bedankt voor alles, het was episch bomme. Aäron Maes, Preses Filologica 2008-2009 P.S. Mensen met suggesties voor zondagavondactiviteiten? Mail me! (Wel niet meer op preses@filologica.be, maar info@ thenitwits.be) /// (am)



VI - mei / juni 2009


scriptoriaal

> Scriptoriaal Omdat we weten dat u Dilemma Online toch niet écht leest Kijk eens aan, Dilemma VI. Een hoogtepunt en een eindpunt. In het korte vijfjarige bestaan van Dilemma was er nog nooit een zesde Dilemma verschenen, en daarom wensen de scriptoren zich graag een aura van, euh, het-omgekeerde-van-luiheid aan te meten. Dat ze daar vorig jaar maar eens een voorbeeld aan namen. Of in het eerste werkjaar van Dilemma, toen er nog maar vier nummers waren die de dertig pagina’s amper overstegen. Wij mogen met trots zeggen dat we ergens rond de 360 pagina’s glorievolle human interest uitkomen. Interessanter dan vorig jaar bovendien. >>> Want zeg nu zelf: Klassieke Muzak wordt toch écht meer gelezen dan Nieuws uit de Moestuin. Ik wil maar zeggen. >>> Zo nu en dan worden we ook al eens op de korrel genomen door de Joepie onder de Blandijntijdschriften: het Veer. Scriptor Ruben Cassiman weet zeer goed dat de scriptoren zijn blaadjes op professionele wijze verslinden (dus: diagonaal doorbladeren en lachen met spelfouten), en verstopte de sneren naar Dilemma dus nauwgezet in die ene rubriek die door écht niemand wordt gelezen: de Sportrubriek. Daarin beschuldigde de redacteur van dienst, die nauwe betrekkingen onderhoudt met de toekomstige penningmeester van Filologica (but don’t they all) de scriptoren van immer toenemende gulzigheid in de dikte van hun boekjes, met een grove uitspraak die we niet aan ons konden laten voorbijgaan. Ik citeer ze vrij, want ik weiger toe te geven dat het Veer hier naast me ligt: “Steeds beloven ze dat het volgende nummer nog groter en dikker zal worden. Net zoals de scriptoren zelf, denk ik dan.” >>> Daarmee kennen we meteen ook de winnaar van de fonkelnieuwe Dilemmawedstrijd ‘Win Tumorbeer op je verjaardagspartijtje!’. Gefeliciteerd! >>> Nu we het toch over Tumorbeer hebben: zijn fanpage op Facebook heeft intussen de kaap van de 50 fans gerond. Ter vergelijking: da’s ongeveer evenveel als het aantal abonnees op het gemiddelde literaire tijdschrift in Vlaanderen. Of zo. >>> Lol, 50 fans. Daar lacht professor Luc de Grauwe eens goed mee. >>> Maar goed, back to business. Ik noemde Dilemma VI niet alleen een hoogtepunt, maar dus ook een eindpunt. Niet voor Lore Aertsen, die haar onfortuinlijke collega bedriegt door aan de haal te gaan met de lay-outer, maar wel voor ondergetekende. Door ‘omstandigheden’ (eigenlijk vooral door ‘OPGELET: besmettingsgevaar. Draag een mondmasker bij het betreden van de ziekenhuiskamer’) kon hij amper meeschrijven aan deze Dilemma, waardoor het meteen een afscheid in mineur wordt. Met drie jaar Filologicapresidium achter de rug is dat afscheid des te pijnlijker. Snirf. >>> Hé, als de preses een volle pagina krijgt om te wenen, mag ik dat toch ook wel, he. >>> Normaal zou ik hier nog eens het mopje “Hihi, deze vishaakjes staan omgekeerd”, voorafgegaan door het schaamteloos foutieve <<<, nog eens bovenhalen, maar vele mensen zeiden na Dilemma IV dat het dodelijk ongrappig was. Waarvan akte. >>> Laten we het ook nog eens over Dilemma Online hebben. Het prestigieuze project dat de scriptoren dit jaar opstartten onder die weinig originele naam, heeft zijn lancering wat gemist. Nu, dat gebeurt wel vaker (zie ‘Hou de kelder proper’ en ‘Word niet dronken op je eigen activiteiten’), maar toen vicepreses Stephanie Pools de van exuberante wijsheid getuigende woorden ‘Ah, da besta echt ofwa!’ uitsprak, bleek het tijd voor een heropwaardering. In het volle kielzog van deredactie.be wordt Dilemma Online daarom in de zomer uitgebouwd tot een volwaardige nieuwssite met alle artikels, Dilemma’s, foto’s en heuse videoverslagen met naakte vrouwen en zatte bachers. Dat wordt heel veel werk, maar in juli ben ik toch geen scriptor meer. Succes, Martijn en Lore! /// (sd)

VI - mei / juni 2009




special

> Filo’s Pop Poll 2009: de resultaten (2) Van ‘Grappigste prof’ tot ‘Grootste zuiplap’ Liefste Filologen. Het is een waarheid als een buffel dat in het leven, zelfs in ons luizenleventje als student, niet alles loopt zoals je verwacht. Da’s ook maar normaal, nietwaar? Normaal hadden hier dan ook de – tussen ons gezegd en gezwegen – extreem coole resultaten van de Pop Poll van enkele weken terug gestaan. Wegens ‘omstandigheden’ zijn we echter verplicht om deze door te schuiven naar een onbepaald punt in de nabije toekomst. Maar da’s nu eenmaal de kringloop van het leven, zou Mufasa zeggen. Ter vervanging publiceren we hier een mopje.

Samen 2 domme blondjes zitten in de lift als deze plots defect geraakt tussen 2 verdiepingen in. Ze raken in paniek en eentje roept om hulp : “Help ! Help !” Het lukt niet, we moeten samen roepen, zegt het ander dom blondje en het ene dom blondje roept verder : “Samen ! Samen !” AHAHAHAHAH. AHAH. HA. Lol. Alle gekheid op een stokje. Wij kunnen u alvast beloven dat de langverwachte resultaten, inclusief de topper ‘favoriete onenightstand’, binnenkort integraal op Dilemma Online verschijnen, en eveneens uitgebreid op het forum bekend gemaakt zullen worden. Onze nederigste excuses. Ook voor het mopje.

>>> OEI HIER ZIJN DE RESULTATEN TOCH! >>> We hadden het er al over in ons vorige nummer: de vijfde editie van Filologica’s Pop Poll was een enorme hit. Met meer dan 100 stemmers bereikten we nooit eerder zoveel filologen, en we hebben dan ook geen significantietesten en p-waardes nodig om de overweldigende relevantie van wat volgt aan te tonen. In Dilemma V kreeg u al een voorsmaakje met de resultaten van het lustrumonderdeel, in dit slotnummer laat de filologische goegemeente haar licht schijnen over de professoren, doctores en assistenten allerhande, en we steken ook de hand in eigen, euh, boezem: filologen over filologen. Omdat dat laatste echter ruikt naar incrowd, geven we voor het filologenonderdeel enkel een uitgebreid verslag mee in deze Dilemma, en kan u voor alle resultaten terecht op Dilemma Online. Ooit. Maar laten we nu vooral imaginaire beeldjes uitreiken!

1. DE PROFESSOREN

1A. Best geklede prof (m/v) Rank 1 2 3 4 4

Rank 1 2 3 3 3

Naam Bart Keunen Yves T’Sjoen Luc De Grauwe Kristiaan Versluys Alexander Roose

3 6 5 5 3 3

2 2 1 0 2 2

1 0 0 0 0 0

         

Naam Magda Devos Hilde Staels Claire Vandamme Sara Van den Bossche Anne-Marie Vandenberghen

3 7 3 3 3 3

2 1 1 0 0 0

1 1 0 0 0 0

         

 

Totaal 22 17 15 13 13

 

Totaal 24 11 9 9 9

Omdat een aangeklede vrouw nu een maal niet hetzelfde is als een aangeklede man, krijgt u van ons de topvijf per geslacht. Bij de mannen staat Bart Keunen met stip op één, gevolgd door Yves T’Sjoen op de tweede plaats. Luc de Grauwe sluit de topdrie af. Het zijn niet altijd de jonge hipsters die er het best voorkomen, blijkbaar. Echte mode is tijdloos. In de vrouwelijke topdrie steekt Magda Devos met kop en schouders boven haar runner-up uit. Dilemma heeft haar alvast gecontacteerd met de vraag om volgend jaar onze moderubriek op zich te nemen. In de wandelgangen wordt trouwens ook al gefluisterd dat ze overweegt om



VI - mei / juni 2009


special haar academische carrière stop te zetten om als kleurenconsulente te beginnen. Wie een afspraak wil maken, is er dus het best op tijd bij! Professor Devos wordt gevolgd door Hilde Staels op de tweede plaats, en op nummer drie hebben we een ex aequo met Claire Vandamme (niet voor niets een connaisseuse van stijl), Sara Van Den Bossche en Anne-Marie Vandenberghen. /// (la)

Zelfs in 1991 zag Magda Devos er al stralend uit.

1B. Favoriete onenightstand (m/v) Rank 1 2 3 4 5

Naam Bart Keunen Bernard De Clerck Luc De Grauwe Alexander Roose Sascha Bru

Rank 1 2 2 2 2

Naam Debora Van Durme Sara Van den Bossche Johanna Wagner Kimberly Merckx Katrien Devalck

3 9 10 4 3 3 3 5 3 3 3 3

2 4 0 0 1 0

1 0 0 0 0 1

Totaal 35 30 12 11 10

2 0 0 0 0 0

1 0 0 0 0 0

Totaal 15 9 9 9 9

Ook hier bezorgen we u, for obvious reasons, zowel een damesals een herenklassement. Bart Keunens zorgvuldig uitgekozen outfits werpen duidelijk zijn vruchten af, want ook hier behaalt hij een eerste plaats. Hij wordt echter op de hielen gezeten door Bernard De Clerck, die de lessen Engelse grammatica een flink stuk aangenamer maakt. Hekkensluiter van de topdrie is alweer Luc de Grauwe. Tijdloze klasse is dúídelijk helemaal zijn ding! Bij de dames was er iets meer verdeeldheid in de stemmen te zien. Op één vinden we Debora Van Durme. Wie lekkers wil zien tijdens de les, moet blijkbaar naar de vakgroep Engels. De tweede plaats wordt gedeeld door Sara Van den Bossche, Johanna Wagner, Kimberly Merckx en Katrien Devalck. Als u het eens lief vraagt in een uppsats of een mooi essay, komt die onenightstand er misschien wel van. Maar wij weten van niks. /// (la)

Ultieme temptation Bart Keunen laat zijn skills de vrije loop op Filo’s Openingsfuif.

VI - mei / juni 2009




special 1C. Meest enthousiaste prof (m/v) Rank 1 2 3 4 5 6 7 7 7 10 10 10

Naam Luc De Grauwe Magda Devos Yves T’Sjoen Johan Braeckman Kristiaan Versluys Marysa Demoor Remco Sleiderink Johanna Wagner Kate MacDonald Patrice Collard Jürgen Pieters Bart Keunen

3 35 9 5 5 4 3 3 3 3 2 2 2

2 1 4 1 0 1 0 0 0 0 1 1 1

1 1 0 1 0 0 2 0 0 0 0 0 0

Totaal 108 35 18 15 14 11 9 9 9 8 8 8

Weinig spanning in deze Pop Pollcategorie. Professor Luc de Grauwe voerde onbewust een intensieve campagne op Facebook, die behalve zeer ludiek – hij is zelfs fan geworden van Mr. Darcy om de vrouwelijke stemmers voor zich te winnen – ook enorm efficiënt bleek. Zonder verpinken kreeg hij van 35 filolgen de topscore toegekend, en komt hij uit op een totaal van 108 punten. Magda Devos, coryfee van de vakgroep Nederlandse Taalkunde en overigens medestudente met de Grauwe indertijd, moet het stellen met een tweede plaats, Yves T’Sjoen wordt de derde plaats toebedeeld. Het moet daar overigens wel een fijn onderonsje zijn op de vakgroep Nederlandse Literatuur: naast T’Sjoen (3) halen ook nieuwkomer Remco Sleiderink (7), Jürgen Pieters (10), Dirk Coigneau (18) en, euh, Joris Reynaert (39). De lesgevers van de Grote Algemene Vakken, die het doorgaans altijd goed doen in gelijk welke categorie door hun grote bekendheid in de versnipperde taalrichtingen, laten zich hier wat uitzakken. Johan Braeckman staat nog vierde en Bart Keunen houdt het nog net in de toptien, maar de rest valt daarbuiten. Van Klaas Willems (13) hadden we wel wat meer verwacht, en Marc Boone (31) en Claire Van Damme (31) staan pijnlijk laag in de rangschikking. Volgend jaar beter! /// (sd)

1D. Grappigste prof (m/v) Rank 1 2 3 4 4 6 7 8 9 10

Naam Luc De Grauwe Johan Braeckman Magda Devos Kristiaan Versluys Jürgen Pieters Carl Destrycker Bart Keunen Eugeen Roegiest Alexander Roose Klaas Willems

3 24 12 7 4 4 4 3 4 4 2

2 3 4 2 2 1 1 2 0 0 2

1 0 0 0 0 2 1 1 1 0 0

Totaal 78 44 25 16 16 15 14 13 12 10

De naam Luc de Grauwe doet een belletje rinkelen, zegt u? U apprecieert blijkbaar niet enkel zijn kledingstijl en zijn eh, X-factor, maar ook zijn humor. Natuurlijk zit het auditorium tijdens Germaanse niet vol omdat iedereen zo geïnteresseerd is in de typologie van het Ook onze presidiumleden zijn niet bestand tegen de dijenDeens, maar enkel en alleen omwille van de luchtige brokjes humor kletsers van Grappigste prof Luc de Grauwe. die professor de Grauwe er hier en daar tussengooit. Kvlt? Kvlt. Op de tweede plaats vinden we Johan Braeckman terug. Ja, dat mopje over de kip, het ei en de dino blijft het hem elk jaar doen. Bovendien komt professor Braeckman tegenwoordig op televisie af en toe wat vermakelijks vertellen. Wij nemen alvast een pot popcorn mee naar zijn volgende les! De topdrie wordt vervolledigd door (verrassend, laten we eerlijk zijn) een vrouw. Goed gekleed, grappig én een academische carrière: Magda Devos heeft het duidelijk helemaal gemaakt in het leven. Ze kan nog steeds een carrière als stand-upcomédienne overwegen, mocht dat kleurenconsulentegedoe op niets uitdraaien. Handig. /// (la)

1E. Prof met het makkelijkste examen (m/v) Rank Naam 1 Jürgen Pieters 2 Johan Braeckman 3 Patrice Collard

3 18 10 9

2 2 3 0



1 1 0 0

       

Totaal 59 36 27

VI - mei / juni 2009


special 4 5 6 7 8 8 8

Bart Keunen Luc De Grauwe Dirk Coigneau Joris Reynaert Miriam Taverniers Ivo Holmqvist Kate MacDonald

5 4 3 3 3 3 3

1 1 2 1 0 0 0

1 0 0 0 0 0 0

             

18 14 13 11 9 9 9

Ook over deze kwestie zijn de Filologen het roerend eens: Jürgen Pieters geeft aan de Blandijn het makkelijkste examen. Eventuele vragen over een niet nader genoemde Spaanse auteur werden overduidelijk niet in overweging genomen. Johan Braeckman werd overtuigend tweede: niemand verdrinkt dezer dagen nog in de rivier van Herakleitos, niemand raakt nog de weg kwijt in Plato’s grot. Collectief Taal- en Letterkunde walst meteen ook zonder problemen door de eerste zitten van Patrice Collard en Bart Keunen. Chronotopen? Kom op zeg, denken ze dat we baby’s zijn? Op de vijfde plaats volgt – hoe kan het ook anders – publiekslieveling Luc De Grauwe. Een enkeling stemde op Marc Boone. Misschien moet deze lolbroek volgend jaar opkomen voor de categorie ‘grappigste filoloog’? /// (mld)

1F. Prof met het moeilijkste examen (m/v) Rank 1 2 3 4 5 6 7 8 8 8 8 8 8

Naam Marc Boone Eugeen Roegiest Magda Devos Claire Van Damme Bart Vervaeck Johan Braeckman Bart Keunen Dominique Willems Sabine Verhulst Youri Desplenter Kristiaan Versluys Godelieve Laureys Jaak De Vos

3 25 16 11 7 4 3 2 2 2 2 2 2 2

2 3 0 1 3 0 0 1 0 0 0 0 0 0

1 0 1 1 0 2 1 0 0 0 0 0 0 0

                           

Totaal 81 49 36 27 14 10 8 6 6 6 6 6 6

Wiens naam klinkt in onze oren hetzelfde als “kaartje tweede zit, enkele reis”? Pas hier speelt Marc Boone, geboren falsaris, zijn troeven uit. Historici en hun métier lijkt namelijk nog steeds voor de meesten nét die bridge too far. Hij haalt het dan ook met ruime voorsprong van Eugeen Roegiest, een beetje de Atilla van de faculteit. Ofschoon ze hoog scoorde in de running voor ‘grappigste prof’ blijkt Magda Devos voor veel studenten het fysieke equivalent van een niet-copulatief gezegde. Of zoiets. Ook Claire Van Dammes examenvragen zijn voor de gemiddelde filoloog ietsje te obscur. Nieuwkomer Bart Vervaeck sluit het lijstje af. Te pomo, vinden wij. We weten trouwens stiekem wie er op Ellen Simon heeft gestemd. /// (mld)

1G. Welke assistent of doctor moet zeker prof worden? (m/v) Rank 1 2 3 4 5 6 6 6 9 10 10 10 10 10 10 10

Naam Katrien De Valck Carl Destrycker David Chan Freek Adriaens Alexander Roose Torsten Leuschner Bernard De Clerck Sarah Decombel Timothy Colleman Kristof Baten Kimberly Merckx Philippe Codde Griet Theeten Tim De Mey Bieke Willems Ruben De Baerdemaecker

VI - mei / juni 2009

3 13 9 6 5 4 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2

2 0 2 0 0 1 1 1 1 0 0 0 0 0 0 0 0



1 0 0 0 0 0 0 0 0 1 0 0 0 0 0 0 0

                                 

Totaal 39 31 18 15 14 8 8 8 7 6 6 6 6 6 6 6


special Katrien De Valck, de breedste grimlach van de vakgroep Nederlandse Taalkunde, verdient het volgens jullie het meest om prof te worden, en gooit dan ook hoge ogen. Wat meer mopjes over Errki en ze kan zo Hare Excellentie Magda Devos opvolgen. Ook Carl Destrycker – tevens een niet onaardig dichter – krijgt als het aan jullie lag die fancy titel voor zijn naam. Laten we ook niet vergeten dat hij er het haar voor aan het kweken is, wat uiteraard een conditio sine qua non is. Ons aller favoriete native speaker, David Chan, scoort ook hoog. Pun intended als u dat wilt. Hem willen jullie wel eens voor een vol auditorium “David, you’re bad!” horen scanderen. Freek är so het, op de voet gevolgd door Alexander Roose. Niceness! /// (mld)

1H. Knapste prof allround (m/v) Rank 1 2 3 3 3 6 6 6 9 10 10 10 10 10

Naam Bart Keunen Luc de Grauwe Debora Van Durme Ilse Logie Alexander Roose Yves T’Sjoen Bernard De Clerck David Chan Marc Boone Kristiaan Versluys Klaas Willems Anne-Marie Vandenberghen Johan Braeckman Sara Van den Bossche

3 13 9 5 5 5 3 3 3 2 2 2 2 2 2

2 0 0 0 0 0 0 0 0 1 0 0 0 0 0

1 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0

                             

Totaal 39 27 15 15 15 9 9 9 8 6 6 6 6 6

Wederom een gouden medaille voor Bart Keunen, gesteld dat wij medailles zouden uitdelen, uiteraard. Menig student heeft er zich al openbaar over beklaagd dat het examen van professor Keunen niet mondeling is, want een tête-à-tête met de best geklede én knapste prof doet verschillende studentes het water in de mond lopen. Verder staat er blijkbaar geen maat op het charisma van professor de Grauwe. Met zijn immer innemende voorkomen pakt hij iedereen in, wat hem een tweede plaats in de categorie knapste prof oplevert. En dat terwijl hij de vader zou kunnen zijn van de meeste studenten! Wij zouden het hem graag nadoen, op die leeftijd. Volgend academiejaar in Dilemma: de beautysecrets van Luc de Grauwe. Op de derde plaats duiken er voor het eerst enkele vrouwen op. Debora Van Durme doet het wederom niet slecht, net als Ilse Logie en monsieur Roose. Bij hen kan je overigens wél een mondeling examen krijgen. Njam. /// (la)



VI - mei / juni 2009


special DE FILOLOGEN De resultaten van onze professoren en assistenten hebben jullie intussen achter de kiezen, maar uiteraard werd er dit jaar ook lustig gestemd op de medefiloloog. Wie studeert het meest? Wie heeft het lekkerste lijf? Wie bedekt het iets minder lekkere lijf met de mooiste kleren? Dilemma reikt ook aan de gewone talenstudent prijzen uit, maar vreest de incrowdstempel terdege. Daarom, zoals gezegd, hier geen fancy tabellen – er waren ook wel errug veel categorieën, maar wel een exhaustief overzicht, én de diepgaande analyses die u van Dilemma gewend bent. En vishaakjes. Zoals gewoonlijk flink wat aandacht voor het presidium in de jaarlijkse Pop Poll. In de categorie Best geklede filoloog is dat eigenlijk niet meer dan normaal: presidiumleden krijgen de meeste aandacht en zijn alomtegenwoordig, dus de kleren nemen we er wel bij. Bij de mannen wint preses Aäron Maes (46 punten) eens te meer – we wijten het aan het lint dat de rest doorgaans bedekt, voor prosenior Robin Van Cleemput (36 punten) en cultuurpreses Pieter Colpaert (30 punten). Toen die nog kleren had. Voor de statistici: in totaal haalden 32 mannen de lijst. Vast omdat er niet meer zijn op deze wijvenfaculteit. >>> Aan vrouwelijke zijde, bij Best geklede filologe, was de strijd duidelijk gebalder. Ondanks de overweldigende keuzemogelijkheden kregen maar 37 vrouwen stemmen. Aanstormend Aardbeientalent Eefje Depoortere zal het duidelijk van andere dingen moeten hebben (33e), onze persoonlijke fashionista Stephanie Pools (6e) deed het wel goed. Maar laten we vooral eens naar de topdrie kijken, met een fraaie derde plaats voor de vrouwelijke Dilemmahelft Lore Aertsen (22 punten). Voor het imaginaire kroontje werd het spannend, maar uiteindelijk haalde Vanessa Vanleene (34 punten) het nipt van Karen Van den Borre (32 punten). Je mama – zelf 15e in de Best geklede profcategorie – is fier op je, Vanessa. >>> Even van looks naar brains, baby. Maar liefst 101 mensen stemden mee in de categorie Grootste strever (m/v), het hoogste aantal van de hele Pop Poll. Vroeger beheerste überstrever Jan Vanhove deze categorie, maar die blijkt inmiddels al beetje bij beetje te worden vergeten (17de). Verder een pak usual suspects in de toptien, samen goed voor veel Zelfs alleen gehuld in presidiumlinten liefde, veel thesiswoorden en veel mopjes: An Willems (5e, 10 punten) en Joni De Mol (4e, 12 punten) scoren hoog met weinig punten door een sterk verspreid kandidatenveld, daarna ziet Vanessa er ravissant uit. gaat het snel omhoog met drie presidiumleden aan kop: de lagere regionen van het podium zijn voor Elly Simoens (3e, 22 punten) en Tine Maes (2e, 23 punten), maar de winnaar heeft een enorme voorsprong. Hij vindt het zelf vooral gênant, maar Steven Delarue (80 punten, slik) is volgens de filologen de grootste strever. Dat hij zijn thesis in tweede of zelfs derde zit zal moeten indienen, is een ironische wending van het lot. >>> Van strevers naar forumgebruikers, het is een kleine stap. Wie de forumsectie Zever en Toogpraat buiten beschouwing laat, beseft immers dat de studietopics verreweg de populairste én de spannendste zijn. Helaas wordt het forum vaak verziekt door individuen die hun oninteressante leven, ongrappige mopjes en drassige kotsplasjes op de wereld willen loslaten. En door Tanguy Veys. En door die peet van Buzzy Snacks. Helaas zullen zij niet bijgezet worden in de hall of fame van de Irritantste forumspammers, met Tennisqueen (vorig jaar nog Meest gemiste forumgebruiker), teunerd (nu 18e), JonathanVG (dit jaar net niet met een tweede plaats, 59 punten) en dantes (14e). De winnaar van dit jaar probeerde er nog onderuit te komen met een nickwijziging, maar sigh / pike is de enige echte winnaar, met een overweldigend puntenaantal van 85 punten. Wie tweede is, dat weet u intussen al, maar laten we even de lijst afwerken: SOA legt beslag op de derde plaats (30 punten), voor Twin (4e, 17 punten) en JeroentjeC (5e, 16 punten). >>> Mmm, tijd voor hete spetters en, euh, spetterinnen. Le ��� Favoriete onenightstand (m) est arrivé. ����������������������������������������� De theorie over de zichtbaarheid van het presidium, die ik hierboven al uit de doeken deed én illustreerde, komt hier pas tot volle bloei. Blijkbaar zien de meeste filologen hun presidiumleden nog het liefst zonder al die kleren aan. Het mag overigens geen verrassing heten dat de sportpresides de prijzen verdelen: Tom Vandevelde (3e, 14 punten) en winnaar Pieter Glorieux (1e, 20 punten). Tussen die twee lekkere hengsten ingeklemd: preses Aäron Maes (2e, 17 punten). Maar laten we wel wezen: als prosenior Benoît Lagae wat eerder aan zijn haar had laten morrelen, dan had hij wel wat hoger gescoord dan die 45ste plaats, die hij overigens moet delen met parttime womanizer, parttime TGV Romaanse Ward Goethals (beiden 1 punt). >>>

Pieter Glorieux, grootste stud van de Filo.

Maar laten we snel overgaan naar de vrouwelijke kant, want daar mag Dilemma weer juichen: scriptrix Lore Aertsen (12 punten) mag zich tot Favoriete onenightstand (v) kronen na een spannende strijd waarbij Jerina Vander Borght (9 punten), Nele Braux en Eefje Depoortere (allebei 8 punten) in het stof beten. Er kwamen ook twee stemmen binnen voor “het lief van Pieter Glorieux”, maar Eline De Moor moet in haar vriendje dus haar meerdere erkennen. ’t Is toch iets, Pieter.

VI - mei / juni 2009

10


special >>> En nu we het toch over de glorievolle Pieter Glorieux hebben: die knaap blijkt nog een categorie naar zijn hand te hebben gezet: hij haalt het ook als Knapste filoloog allround (m). Het werd echter nipt: wederom moest Aäron Maes (39 punten) voor hem de duimen leggen, met slechts twee punten verschil. De derde plaats is voor voormalig sportpreses Kenny Wannin (33 punten). Robin Van Cleemput (24 punten) en Pieter Colpaert (15 punten) vervolledigen de topvijf, de scriptoreer wordt verder verdedigd door Jonas Vandroemme en Steven Delarue (samen zesde, 12 punten). Frederick Morel wordt teleurstellend negende. Die bril inruilen voor lenzen was duidelijk geen goed plan, bro! >>> Maar bij de vrouwtjes, hoe zit het daar? Het werd er heet onder de voeten: maar liefst zeven dames staan binnen de vier punten van elkaar, en het was letterlijk de laatste stem die de doorslag gaf. We lopen op een drafje door de topzeven: booze buddies Lore Aertsen en Frances Van Assche delen de zesde plaats (14 punten), Eline De Moor staat een trapje hoger met, euh, 15 punten. De vierde plaats is voor de vaak voor zatte pulle (cf. infra) versleten Ellen Cosijn (16 punten), en op drie staat best geklede filologe Vanessa Vanleene (17 punten). Ook 17 punten voor Karen Van den Borre, maar toepassing van het onbestaande reglement levert haar een tweede plaats op. Het doet er ook maar weinig toe: zonder enige discussie gaat de trofee van Knapste filologe allround (v) naar Liesbeth Dejonghe (18 punten), die daarmee haar Zwakste burnstrofee van vorig jaar kan inruilen. Aan haar feestlint heeft ze haar overwinning alvast niet te danken, want collega Sielke Vercooren moet het met een 20ste plaats stellen. Fijn dat filologen ook graag mopjes maken trouwens: Steven Delarue (13e), Lennart Van Durme (23e) en Aäron Maes (23e) haalden de lijst ook, en steken daarmee overigens “Aline Lapeire (nuchter)” (39e) en “Eveline Flamand voor ze met Bram was” (41e) de loef af. >>> ’t Is maar de vraag van wie al die mopjes komen natuurlijk. Met andere woorden: wie is de Grappigste filoloog (m/v)? 36 mensen in de lijst, en op de 36ste plaats: Ellen Cosijn. FML. De categorie is gloednieuw in Filo’s Pop Poll, en het viel dus ook wat af te wachten wie de grote kanonnen zouden zijn. Er zijn echter wel al enkele benaderende categorieën geweest in het verleden, en de resultaten blijken nu vergelijkbaar. Stephanie Pools werd indertijd meermaals verkozen tot Favoriete medestudent, en krijgt nu een 4de plaats toebedeeld (18 punten). Ze moet daarmee net de duimen leggen voor Sander Vanderveeren (20 punten), over wie ik even niets weet te zeggen. Grappige peet, blijkbaar. En dan, daar in de eenzame hoogtes, loopt het weer fout voor Aäron Maes. De Poulidor van de Pop Polls haalt het met 23 punten net niet van nieuwbakken preses Tom Van Steendam (24 punten). Wederom een beetje te verwachten: vorig jaar was hij nog Coolste forumlid. ��������������������������� Ik heb het nooit begrepen, but hey, who cares what I think? >>> A-well-a everybody’s heard about the bird Bird, bird, bird, b-bird’s the word >>> Misschien sta ik nu volgend jaar wat hoger bij Grappigste filoloog. Of niet natuurlijk. Misschien had ik beter de omgekeerde-vishaakjes-mop nog eens herhaald. Of de neomoderne kaastest ©. >>> Laten we dit saaie overzicht maar afronden met flink wat zatte praat: welke filoloog haalt de trofee voor Grootste zuiplap (m/v) binnen? Wel, eerst en vooral: met al dat drankgebruik blijkt het in Filologica wel mee te vallen: u gaf uw stem slechts aan 25 verschillende filologen. Daarmee krijg je de Amber nog niet vol, maar gelukkig barst het in de V.G.K. van de alcoholici – de preses alleen al! De toptien vormt een stevig mannelijk onderonsje, dat het midden houdt tussen Amberhabitués genre Lennart Van Durme (3e, 36 punten) en eenzame kotdrinkers (Steven Delarue, 8e, 8 punten). Er is echter licht aan het einde van de feministische tunnel: Aline Lapeire haalt dankzij oudejaarsavond 2008 een fraaie 7e plaats (14 punten), en we mogen uiteraard Ellen Cosijn niet vergeten. Zij wordt echter niet de winnares van Filo’s Pop Poll 2009 in deze categorie – wat ondergetekende meteen vijf euro kost. Die eer is weggelegd voor preses en best geklede filoloog Aäron Maes, die zo een indrukwekkende reeks tweede plaatsen achter zich laat en toch nog een tweede virtuele trofee binnenrijft. Blijf ze binnenkappen, jongen.

Today, I went boozing. FML.

>>>

We verwijzen graag door naar Dilemma Online, waar binnenkort de volledige resultaten te lezen vallen, ook voor alle andere categorieën. Graag tot volgend jaar, voor een nieuwe Filo’s Pop Poll! /// (sd)

11

VI - mei / juni 2009


horoscoop

> De blok- en examenhoroscoop. Wat zeggen de sterren over jouw studiegedrag? > Waterman (21 januari - 19 februari)

> Kreeft (21 juni - 21 juli)

De eigenzinnige en vaak wat zonderlinge waterman gaat een chaotische periode tegemoet. Je schuift je verantwoordelijkheden liever van je af, waardoor je je bureau maar al te graag in de steek laat om je te amuseren met je vrienden. Al dat sociale gedrag zorgt ervoor dat je een grote kans maakt om met een mond vol tanden voor de prof te zitten. Misschien toch maar vriendschap en blok combineren in de Boekentoren? Anders zou het wel eens een laaaaange zomer kunnen worden.

De zorgzame en huiselijke Kreeft heeft in de blok- en examenperiode nood aan een warm thuisgevoel. Ondanks zijn eerder stoere pantser, gaat hij toch het liefst onder moeders paraplu studeren en hij geniet dan ook met volle teugen van al het kickass eten dat hem op smakelijke bedjes van orgastische structuren onder de neus geschoven wordt tijdens het blokken en in de pauzes. Nom nom nom. Je sterke geheugen zorgt ervoor dat alles in no time geleerd is. Wel oppassen voor papercuts, agressieve perforatoren en stekelige nietjesmachines, een kreeft als jij raakt immers snel gekwetst.

> Vissen (20 februari - 19 maart) Voor Vissen wordt het een drukke blok. Naast al dat werk voor je eigen examens, komt iedereen bij je aanbellen of ze je notities mogen kopiëren en op de koop toe komt een van je beste vriend(inn)en dan nog eens op de meest onverwachte momenten zijn/haar pas gebroken hart uitstorten. Maak korte metten met die eeuwige onbaatzuchtigheid van je en leer nee zeggen! There is no ‘we’ in ‘blok’! Maak in je pauzes dus tijd voor jezelf, en beloon jezelf nu en dan eens voor je flinke blokprestaties met een Bicky’tje. Nom nom nom.

> Leeuw (22 juli - 22 augustus)

> Ram (20 maart - 18 april)

> Maagd (23 augustus - 21 september)

Met veel vertrouwen en energie begint de Ram aan de blok. Je bent een geboren vechter en met je doorzettingsvermogen baan je je een weg door je cursussen. De Ram studeert het best op zijn eentje, maar als hij te lang alleen zit voel hij zich gauw verlaten. Daarom vlucht je vaak naar een iets lawaaierige studeeromgeving. De ideale studeerpauze bestaat voor de Ram uit een flinke portie lichaamsbeweging, iets wat bij jou wel erg ruim geïnterpreteerd wordt: een fietsritje naar de Brug, een wandeling naar de Amber of enkele uurtjes shoppen in de Veldstraat, het is allemaal bevorderlijk voor de conditie! Enkel oppassen dat je niet te vaak blijft hangen!

De maagd voelt zich opperbest in deze blok- en examenperiode! Als een bezig bijtje hou je ervan om cursussen te verorberen en met veel oog voor detail te studeren. Je perfectionistische aard zorgt ervoor dat je cursussen een plezier zijn om uit te blokken, je esthetische spel met markeerstiften alleen al is hoogst ontroerend. Je medestudenten kijken vol afgunst naar zoveel naarstigheid, maar jij blijft je bescheiden zelf. Tijdens het blokken vergeet je je gezondheid niet uit het oog: een uitgebreid ontbijt nemen vormt voor jou het perfecte begin van een blokdag!

> Stier (19 april - 19 mei)

Je maakt het jezelf moeilijk, lieve Weegschaal. Je lijkt er maar niet uit te raken hoe je het best aan deze blok- en examenperiode begint. Alleen of in gezelschap leren? Eerst vak X of

Principieel als een echte Stier houd je je in de blok voornamelijk bezig met… studeren! Net als in andere disciplines ben je de diesel onder de studenten: je raakt traag op gang, maar eens je goed vertrokken bent, gaat het blokken als een trein. Je autistische drang naar zekerheid zorgt er wel voor dat de angst voor herexamens je steevast koude rillingen en slapeloze nachten bezorgen. Gelukkig komt de levensgenieter in je naar boven tijdens je pauzes: een lekkere maaltijd, een aangrijpende film of een meeslepende modernistische roman brengen je helemaal tot rust.

De Leeuw is een beetje de aandachtshoer onder de sterrenbeelden en ook in deze blok- en examenperiode blaak je weer van zelfvertrouwen! Om het uur meldt je vol trots op Facebook hoeveel pagina’s je nu weer verslonden hebt en op studiefora (dat van Minerva ook natuurlijk, aja) stel je de meest absurde detailvragen. Ondanks al dat pedante gedrag, word je in je pauzes omringt door vrienden. Trakteren werkt nu eenmaal altijd! Pintje?

> Weegschaal (22 september - 22 oktober)

> Tweelingen (20 mei - 20 juni) Je blok verloopt chaotisch as usual. De ene dag heb je een zot studieschema gemaakt (ondertussen wel niet gestudeerd) en de andere dag ben je het blokken alweer moe. Maar ja, er zijn dan ook zoveel andere en beter dingen te doen op deze wereld!! Boeken lezen van bekende modernisten, doedelzak spelen of gewoon wat in de Abdijtuin luieren met een ijsje... faaak, the possibilities are endless! Gelukkig beschik je over genoeg verstand en soms dat tikkeltje geluk om te slagen. Als een praatgrage Tweelingen studeer je het liefst met mensen om je heen, ofwel in het gezelschap van het forum, dat je maar al te graag volspamt. Pas op voor eventuele vragen over Spaanse auteurs!

VI - mei / juni 2009

12

toch maar eerst beginnen met vak Y? Je wikt en weegt constant, maar ondertussen tikt de tijd verder. Kortom, er zit niets anders op dan de dobbelstenen te laten beslissen over je studeerdilemma’s! Wees ook niet te streng voor jezelf in de blok: neem voldoende pauze. Misschien wat experimenteel dansen om te ontspannen? > Schorpioen (23 oktober - 21 november) De realistische schorpioen staat afwachtend tegenover de komende periode. Met je grote werkelijkheidszin heb je een goed zicht op wat er je nog te doen staat. Je bent gepassioneerd en gedreven om de eindmeet te halen, maar als het wat minder vlot, valt er aan de lokroep van de Abdijtuin niet te ontsnappen. Gelukkig heb je een geheugen als een olifant om alles vlot en netjes in op te slaan! Die dagelijkse vijf minuten breakdance houden je in topconditie, doe zo voort! > Boogschutter (22 november - 20 december) De optimistische boogschutter begint vol vertrouwen aan de blok. Je houdt van vrijheid, ook bij het leren, waardoor het studeren vlotter lijkt te gaan op je eentje of in een stille, niet-tropische omgeving. Een broodje op de middag of een maaltijd ’s avonds, daar hoort er uiteraard gezelschap bij en dus trommel je maar al te graag enkele vrienden op om samen culinair te doen in de dichtstbijzijnde broodjeszaak of de Brug. Je medestudenten zijn je dankbaar voor je mooie notities en/of samenvattingen. Pas wel op met uitstelgedrag! > Steenbok (21 december - 20 januari) De serieuze en ambitieuze Steenbok stelt hoge eisen aan zichzelf waardoor hij een gemakkelijke prooi wordt voor hysterische faalangstmomenten. Je bent – onterecht – veel te onzeker over jezelf en ziet alles maar somber in. Met een minimum van twaalf uur studeren per dag word je trouwens als een echte strever gezien door je omgeving. Serieus: chillax bebi! Het leven is meer dan studeren alleen! /// (tm)


ViaNoush

column

> Noush Meirlaen en zijn kreeft Kelly

De Derde Wereldoorlog, een atoominferno. Jean-Marie Meirlaen is na een standrechtelijk proces geëxecuteerd in het Zoniënwoud. Een verdwaalde kogel trof daarbij de lynx Gustaaf dodelijk. Boer Delarov en de ezel Isidoor kwamen in Azerbeidzjan op een uiterst droevige manier aan hun einde: na de ontploffing van de kerncentrale van Bakoe vluchtten zij richting de Armeense grens, waar zij op een landmijn trapten. Achab Meirlaen en zijn tarbot Jan werden voor het laatst gesignaleerd in de Golf van Aden, enkele kilometers buiten de kust van Somalië. Salizhan Meirlaen zit nog steeds in de cel. Sugar Meirlaen tekende voor vijf jaar bij het vreemdelingenlegioen. In een bunker wacht Noush Meirlaen, columnist, het einde der tijden af. Hij voedt zich met corned beef en ananas uit blik. Af en toe werpt hij een blik op het aquarium dat naast hem staat, en zucht hij bij de aanblik van zijn troeteldier, de kreeft Kelly. Soms – maar nooit lang - betreurt hij het feit dat hij geen waterkoker heeft. Dat funky achtergrondkoortje dat ‘hoehoe’ doet op ‘Sympathy for the Devil’ past echt uitstekend bij het hardlopen. (Murakami) Het is 19h48. Ik heb Le Cid aan de kant gelegd en mijn hoofdtelefoon opgezet. Ik heb mijn loopschoenen aangetrokken en een glas water gedronken. Een Deinse zonsondergang, even spectaculair als een zonsopgang in Merchtem, gok ik. Wolken. Cumulus. Excellent weer. Supercat zingt in plat patois over de jaren ’20 en dat er toen veel gangsters waren, maar dat Edgar Hoover daar korte metten mee gemaakt heeft. Ik ben klaar om te gaan lopen. De eerste kilometer is de saaiste, richting Astene langs de grote weg, de stank van de veevoederfabriek, gedachten waar geen lijn in zit. Ik denk aan de Cid en blijk er zelfs uit te kunnen citeren. Mijn benen voelen goed aan.

In Astene wordt het traject interessanter, even een hellinkje, rustige straten, geboeid starende passanten, de zon in de ogen, alles gaat voortreffelijk, ik denk in associaties. Tussen de Jamaicanen door kiest mijn shuffle voor N.W.A.� A 100 miles from home and, yo, it’s a long stretch / a little sprintin’ mutherfucker that they won’t catch / yeah, back to Compton again, maar eerst passeer ik even langs Astene-Sas, want dat ligt nu eenmaal op mijn weg. Aan Astene-Sas drinken bejaarden op een terras trappisten. Ik groet een kennis uit ver vervlogen tijden, de saladeboer A—. Woonachtig te Kruishoutem, schiet door mijn hoofd. Langs de Leie loop ik met grote passen, maar zonder me te forceren. Ik passeer een man met een hond, een visser, vijftien koeien, een zwerfkat en een dode mus. Voor me uit loopt een bakvis aan een slakkentempo. Ik laat haar ter plekke. Ze volgt vast een start-to-runprogramma, denk ik met misplaatst snobisme.

13

VI - mei / juni 2009


column

ViaNoush

Ik kan het parcours dromen, ik weet welke villa van dokter L— is, ik weet dat als ik de stinkende veevoederfabriek langs de andere kant voorbijloop ik in de helft van mijn trainingstoertje zit. Ik weersta zoals altijd aan de verleidelijke trappen die mijn traject met 700 meter inkorten. Voor ik het weet ben ik terug in het centrum van Deinze. Nog anderhalve kilometer. In de laatste vijfhonderd meter versnel ik en ik loop zelfs nog een fietser voorbij, ik ben een afstandsloper die aangespoord wordt door Jamaicanen (‘start di party now! start di party now!’), ik ben een kruising tussen Usain Bolt en Kenenisa Bekele, maar wel een bastaardkind, vrees ik, want écht vliegensvlug gaat het niet. Eens ik thuiskom drink ik gulzig driekwart liter water, en pas dan begin ik me vragen te stellen. Ik kan ook een ander tijdverdrijf kiezen, lopen is zo làstig. Cognac drinken in fancy Parijse cafés heeft ook iets, en je wordt er véél minder moe van. Blessures zijn daarbij trouwens ook zo goed als uitgesloten. En je kan het in gezelschap doen, het trekt zelfs vrouwen aan. En uiteindelijk is intieme jazz toch wel aangenamer dan Jamaicaans lawaai, denk ik met misplaatst snobisme.

ja-mais nous ne gou-tons / de par-faite allégres-se nos plus heu-reux suc-cès / sont mê-lés de tris-tesse Maar goed! Ik heb zeven kilometer gelopen in 28 minuten en 37 seconden en zonder al te veel moeite. Ik leg Damian Marley het zwijgen op, mijn fles water is bijna leeg. Ik leer vast wel leven met dat neuzelende achtergrondkoortje dat Le Cid citeert in mijn hoofd. In oktober loop ik een halve marathon, misschien wel in Parijs, dan ga ik nadien cognac drinken met Usain Bolt en Kenenisa Bekele, en de vrouwen zullen niet bij ons weg te slaan zijn. Hardlopen is funky. /// (nm)

'DM FHQ@E J@M K@MFDQ YNMCDQ

V@SDQ C@M DDM J@LDDK 1MSU@MF ID KHDUDQ MHDTVR

C@S ID DBGS HMSDQDRRDDQS" KBC presenteert: het KBC-Jongeren E-Zine. Zowat het meest relevante, gepersonaliseerde e-zine dat je in je mailbox kunt krijgen. 1 Je krijgt, als scholier, student, werknemer of werkzoekende bancaire informatie en voordelen waar je echt iets aan hebt. 2 Je kan prijzen winnen die je op het lijf geschreven zijn. 3 Ben je geïnteresseerd in sport, film, muziek, cultuur, lifestyle of gaming, dan krijg je nieuws en weetjes heet van de naald. Surf naar www.kbc.be/jongerene-zine en schrijf je in – 5 minuten werk, beloofd – dan kunnen we het e-zine perfect op jouw maat serveren.

Een onderneming van de KBC-groep

ADV_A5H_e-zine.indd 1

13-06-2008 11:25:34

VI - mei / juni 2009

14


satire

> ‘Giornata di studio’ blijkt dekmantel voor maffiose activiteiten Student Italiaans reageert geschokt! Nietsvermoedend gaven iets meer dan honderd studenten Italiaans op 23 april present in het Pand, waar er, zo dachten zij, een studiedag over Napels zou plaatsvinden. Gastdocenten van de universiteit van Napoli zouden het hebben over literatuur, kunst, taalkunde en urbanistiek, en ook de beroemde schrijver Raffaele La Capria zou een lezing verzorgen. Professor Crocco had wel zéér de nadruk gelegd op de verplichte aanwezigheid van elke student Italiaans (dreigementen over paardenkoppen waren niet van de lucht), maar dat had niet de minste argwaan gewekt. Ter voorbereiding wisselde iedereen handboeken over Campanië uit, teneinde niet onbeslagen op het ijs te komen. Vrolijk keuvelend over Napolitaanse veduta’s, het typische dialect en de streekromans van Zuid-Italiaanse schrijvers, begaf het studentengezelschap zich rond 6h ’s morgens naar de voor hen voorziene plaatsen. De ontvangst vanwege de vakgroep was buitengewoon hartelijk, zo meldt onze anonieme bron, een voor Juventus supporterende derdejaarsstudent uit de Kempen die onbekend wenst te blijven. Personeel en docenten, op hun paasbest gekleed, heetten iedereen van harte welkom. Bij het opnemen van de aanwezigheden werd door prof. Santi “beschermgeld” geïnd bij elke student, wat sommigen ietwat vreemd leek, maar door anderen vergoelijkt werd als zijnde een “typisch Italiaans folkloregebruik”. Een onbehaaglijk gevoel maakte zich evenwel van meer italianisten-in-spe meester toen La Capria aangekondigd werd als “il capo di tutti capi” en de drie professoren als “consiglieri”. Prof. Verhulst omschreef zichzelf op weinig academische wijze als “lid van de clan Gent” en La Capria vertelde twee uur lang vrolijke anekdotes en grapjes over de Camorra, “het beste dat Napels te bieden heeft, naast de Vesuvius!”. De lezing van professor de Seta die over kunst behoorde te gaan, werd geheel gevuld door een geordende powerpointpresentatie over “beroemde maffiosi van toen en nu”, waarvan zelfs de huizen aangeduid werden op speciaal daarvoor uitgekozen luchtbeelden van de stad. Rond de middag bleek de Vermeylenzaal hermetisch afgesloten en werd de wacht gehouden door Sarah Decombel, gewapend met een machinegeweer. Er werden grote panettoni en flessen Amaretto rondgedeeld bij wijze van middagmaal, wat in combinatie met de warmte voor een waar, loom, broederlijk Napolitaans gevoel zorgde. Vele studenten vonden het best dat professor de Blasi een exposé hield over het smokkelen van cocaïne en dat besloot met een hymne aan de Camorra, in stemmig Napolitaans gezongen en door prof. Verhulst op de mandoline begeleid. En absoluut niemand verbaasde er zich nog over dat professor Lepore, bijgestaan door prof. Crocco en prof. Santi, een oproep deed om “het goede werk van de Camorra verder te zetten in België”. Wie zich aansloot bij de Gentse clan en zich zo onder het bevel van prof. Verhulst plaatste, zou vrijgesteld worden van examens en kon gelijk op Erasmus naar eender welke Zuid-Italiaanse stad vertrekken. Het gejuich was niet van de lucht bij de bezielde slotverklaring van prof. Crocco, die rond 22h30 de buitendeuren van het Pand opende. Op onze vraag of onze anonieme bron zelf niet in de verleiding gebracht werd, gaf hij als antwoord dat hij te blond was om te aarden in Napels. Te vrezen valt echter wel, ging hij verder, dat op deze slinkse manier vele studenten Italiaans geronseld zijn door de Camorra. De redactie raadt iedereen aan een oogje in het zeil te houden. /// (nm)

15

VI - mei / juni 2009


Haal meer uit je jonge leven met het KBC All-in Pack. Ben je jonger dan 25? Dan staan er je nog allerlei spannende dingen te wachten: 18 jaar worden verder studeren afstuderen je eerste loon je eerste eigen stek Kom daarom eens praten met KBC. We geven je graag een antwoord op al je vragen en tonen je hoe je meer kunt halen uit al die belangrijke momenten. Vraag ook je eigen gratis KBC All-in Pack! Boordevol informatie en waardevolle voordelen. Zo ben je op alles voorbereid. Voor meer info, surf naar www.haalmeeruitjegeld.be


lezersbrief

> Sletteren, waar zijt gij gebleven? Sinds wanneer staat letteren bekend als beige, muffe faculteit? Sinds wanneer is ze haar klinkende bijnaam verloren? Ooit stond de boekentoren bekend als de fallus van Gent. Nu staat hij voor Jan Lul, onze fallus. Is letteren dan echt een impotente boel geworden? Waarin verschillen wij van al die andere faculteiten? Wij beoefenen wetenschap, we lezen, we drinken. Waar ligt onze eigenheid? Wij zijn de Arts Faculty, de kunsten! En wat tonen we? Een bende voorzichtige grijze muizen. Mensenschuw. Alsof iedereen hier aan de faculteit verstoten werd in het middelbaar en nu stilistische wraak wil nemen. Neen, ik geloof niet dat het Ingeborgimago van onze faculteit getuigt van zoâ&#x20AC;&#x2122;n verborgen anarchisme. De voorbije dagen heb ik geobserveerd hoe de Homo Blandinis zich gedraagt en hoe hij zich kleedt. Want wie je bent, toon je ondermeer door je outfit. Dat is geen oppervlakkige nichtenpraat, maar een op experiment gebaseerde mening. Mijn ironische conclusie: we zijn een bende jeanetten geworden. Geen ballen. De meisjes zijn braaf, de jongens hebben tonnen. We lopen rond en passen op onze stapjes. We drinken colaatjes of een gratis vaatje. We dragen nette kleertjes, beige, bruin, een jeansbroek, hakjes zowaar. Of wijde gebatikte rokken, vrolijke speldjes en schattige tasjes. We combineren naar hartenlust. We verklaren oorlog aan de mode, want die is niet maatschappelijk verantwoord. Het zet de echte mens niet in de verf, maar spiegelt ons valse idealen voor. (Dan toch dat anarchisme?) Ik wil die ballen zien! (no pun intended) Wees jezelf, akkoord. Maar een beetje persoonlijke advertisement mag wel. Want de rest moet er natuurlijk wel naar kijken. Waarom houdt jezelf zijn bijvoorbeeld in ruitjes dragen terwijl je maat 40 hebt? Waarom houdt jezelf zijn niet in jezelf aanvaarden zoals je bent en je kleden naar je maat? Er is toch niets mis met maat 40 dragen, toon dan je lijf zoals het het mooiste is. Eruitzien als een levensgroot schaakbord is niet sexy, wat Ulla Popken ook zegt. Eigenheid betekent ook niet jezelf volhangen met Hello Kitty- en andere speelse accessoires. (Of door vrolijke handgebaartjes duidelijk maken dat je een goede dag hebt en je van de zon houdt). Eigenheid betekent zijn wie je bent, in je beste verpakking. In een verpakking die past bij wie en ook wat je bent. Let love rule, baby! Love, sex, rock and roll! Jongens, we verliezen onze eigenheid! Onze status! Wij zijn geen muffe navelstaarders. Wij zijn geen vakidioten die lachen met subtiele woordspelinkjes of obscure Britse sitcomverwijzingen! Niet in ons hart! WIJ ZIJN SLETTEREN. /// (td)

17

VI - mei / juni 2009


interview

> Over tutoyeren en onderdompelen Jonge snaken aan de Blandijn: Griet Theeten In onze reeks Jonge Snaken gaan we op zoek naar het nieuwe talent aan de Blandijn, dat zich in de schaduw van de Boekentoren opwerkt op de academische ladder. Deze keer bezoeken we de vakgroep Frans, waar je sinds enige tijd de frisse Griet Theeten tegen het lijf kan lopen. Studenten Frans kennen haar voornamelijk uit de lessen literatuur. We zijn blij dat we mevrouw Theeten hebben kunnen strikken voor een interview, want ze is momenteel druk aan het werken aan haar doctoraat. Bij onze aankomst bedanken we haar dan ook voor haar tijd (“Da’s niks!”), en we hebben meteen een gepaste opener:

Uw doctoraat neemt duidelijk een groot deel van uw tijd in beslag. Kan u er ons misschien iets meer over vertellen? Wel, ik zit eigenlijk op het einde van mijn doctoraat: ik heb nog ongeveer vier maanden om het af te werken. Het onderwerp is de voorstelling van de Eerste Wereldoorlog in de hedendaagse Franse literatuur, van 1980 tot nu – l’extrème contemporain, dus. De bedoeling is om te zien hoe de schrijvers van vandaag, die die oorlog nooit meegemaakt hebben, terugblikken op dat belangrijke moment van de geschiedenis aan het begin van de twintigste eeuw. De intertekstualiteit speelt hierin een belangrijke rol, omdat de hedendaagse schrijvers vaak andere teksten gebruiken om hun beeld te vormen. Langs de andere kant kijk ik ook hoe die verhalen kaderen in de hedendaagse Franse literatuur. Nu schrijft men natuurlijk niet meer zoals schrijvers dat deden ten tijde van 14-18 of in het interbellum. Er zijn verschillende groepen of klassen te onderscheiden. Andere teksten uit de Franse literatuur, die niet over

VI - mei / juni 2009

18

WO I gaan, vertonen dezelfde kenmerken. Dingen als de ironie of het magische realisme vind je elders ook terug. In mijn relatief klein corpus van boeken over de Eerste Wereldoorlog zie je dus wat er in het algemeen in de Franse literatuur gebeurt. Bent u graag met die materie bezig geweest? Ja, heel graag, want het onderwerp interesseerde me al toen ik zelf nog in tweede kan zat. Bovendien ben ik zelf van Poperinge, en ook door die streek is mijn interesse aangewakkerd. Via een vriend van mij heb ik Le Grand Troupeau van Jean Giono ontdekt. Dat vond ik heel boeiend, en zo is het idee gegroeid dat ik daar misschien wel iets mee zou kunnen doen voor mijn thesis in het laatste jaar. Dat heb ik dan ook gedaan: ik heb toen gewerkt rond de vrouw in de literatuur over de Eerste Wereldoorlog. Daarna ben ik een jaar naar Parijs geweest, waar ik bezig was met de Tweede Wereldoorlog in de romans van Céline. Toen ik terugkwam naar hier, kreeg ik de kans om een doctoraat te doen.


interview Het onderwerp interesseert me dus zeer hard, en literatuur in het algemeen natuurlijk ook. Bovendien is er steeds die link met de geschiedenis. Ik vind het belangrijk dat je iets kan doen met je eigen verleden. Zoals u zelf aangaf, nadert uw doctoraat de voltooiing. Weet u al wat u daarna wil gaan doen? Nee, dat is nog altijd de grote vraag. Natuurlijk kan ik bij het FWO (Fonds Wetenschappelijk Onderzoek, red.) een aanvraag indienen voor een postdoc, en ik ben ook van plan om dat te doen. Bij zo’n postdoctoraat werk je – logischerwijze – verder op je doctoraat. In mijn geval zou ik graag verder werken over de hedendaagse literatuur. Dat hoeft daarom niet per se over de oorlog te gaan, want misschien is het nu wel het moment om een beetje uit te breiden. Je hebt dan drie jaar, en in die tijd gaat het er vooral om om te publiceren. Nu, de kansen om daadwerkelijk zo’n postdoc te krijgen zijn niet zo groot. Je kan dat niet zo makkelijk inschatten, dus ik kijk ook uit naar iets anders. Als ik niet onmiddellijk zo’n postdoc kan doen aan de UGent, zou ik graag lesgeven, of deels lesgeven en deels onderzoek doen, aan de hogeschool. Mijn aggregaat heb ik ook nog steeds niet gedaan, dus dat staat ook nog op mijn lijstje voor volgend jaar. Maar concreet heb ik eigenlijk totaal geen idee wat ik ga doen.

vooral leuk om nieuwe dingen te leren en te ontdekken; hoe ik kritischer werd tegenover de wereld om mij heen en alles wat daarin gebeurde. Vooraf dacht ik daar niet echt veel over na, maar hier heb ik geleerd om een eigen mening te hebben en om daar ook voor op te komen. Ik heb gezien dat je rond een tekst een eigen theorie kan en mag vormen, wat ik vroeger nooit gedaan zou hebben. Wie heeft bij u, tijdens uw opleiding, de interesse voor literatuur echt aangewakkerd? Er zijn er twee: onze twee professoren literatuur van de negentiende en de twintigste eeuw, professor Schoentjes voor Frans en professor Collard voor Spaans. Hun lessen waren erg verschillend. Bij professor Schoentjes analyseerden we vooral teksten. De literatuurgeschiedenis moest je wel kennen, maar dat was voornamelijk zelfstudie. Professor Collard gaf meer een overzicht van de Spaanse en Hispano-Amerikaanse literatuur. Twee verschillende aanpakken dus, en het was interessant om te zien hoe je het op twee manieren kon doen. In de ene les leerde je om een boek te lezen en te analyseren, terwijl we in de andere les zagen welke boeken er allemaal waren en op weg gezet werden om zelf te gaan lezen en analyseren als het ons interesseerde. Deze twee manieren hebben mij ertoe aangezet om meer te lezen. Voor ik naar de universiteit kwam, was het vooral de taal zelf die mij interesseerde, en de geschiedenis – ik heb er dan ook nog over nagedacht om geschiedenis te studeren. Ik had al wel wat gelezen, maar niet zoveel in het Frans, en al helemaal niet in het Spaans. Voor literatuur waren dat dus zeker de proffen die mij gestimuleerd hebben en belangrijk geweest zijn in mijn carrière.

Het is raar als je plots Alexander mag zeggen tegen meneer Roose

We wensen u in elk geval veel succes! Nu, om terug te keren naar het begin: hoe bent u eigenlijk op deze universiteit beland? Ik heb mijn studies aan de UGent gedaan – dat was trouwens de dichtste universiteit, aangezien ik van West-Vlaanderen afkomstig ben. In die periode heb ik professor Schoentjes leren kennen, en via hem heb ik de mogelijkheid gekregen om hier een doctoraat te doen. Da’s eigenlijk allemaal heel logisch en spontaan verlopen, ik heb daar niet echt naar moeten zoeken. U heeft hier dus zelf ook gestudeerd. Zou u ons misschien wat meer kunnen vertellen over uw studententijd, hoe u alles beleefd heeft? Wat voor student was u? Ik denk dat ik een heel voorbeeldige studente was (lacht). Ik vond studeren enorm leuk, ik deed dat graag. Als ik thuiskwam van de les, begon ik meteen mijn cursus te onderstrepen. In de lessen van Spaanse en Franse literatuur spraken we over schrijvers die ik niet goed kende, dus dan ging ik naar de bibliotheek om boeken te lezen. Daarnaast waren er natuurlijk ook mijn vrienden. Zeker in het eerste jaar was dat een heel nieuwe ontdekking: alleen wonen, weten dat je vrienden nooit veraf zijn, dus dan ga je iedere avond van het ene kot naar het andere. Dat was leuk, maar ik was geen grote feestvierder – laat ons zeggen dat ik niet meer dan twee keer in de week wegging. Ik vond het

Is het niet een beetje vreemd om nu samen te werken met professor Schoentjes, die lange tijd een voorbeeld – dat mogen we toch wel zeggen - voor u geweest is? Ik werk nu inderdaad samen met hem, en hij is nog steeds mijn voorbeeld. We werken samen aan een project, wat voor mij een groot voordeel is: het corpus dat we gebruiken, kent hij perfect. We kunnen daar dus over discussiëren, ook als ik bijvoorbeeld een nieuwe publicatie ontdek. Dat is niet zo evident, zeker niet als het over de Eerste Wereldoorlog gaat. Er zijn immers niet zoveel mensen die dat onmiddellijk lezen, terwijl ik er met hem wel direct over kan spreken. Voor mij blijft hij nog altijd… (aarzelt) professor Schoentjes. In zekere zin is hij wel een collega, maar hij staat nog steeds boven mij natuurlijk. Hij heeft ook een zeer uitgebreide kennis over heel veel zaken, over héél de Franse literatuur: niet enkel over de oorlog, niet enkel over het hedendaagse, niet alleen over thematische onderwerpen. (bescheiden) Ik hoop dat ik ooit ook zoveel kennis kan vergaren, en dat

19

VI - mei / juni 2009


interview dan ook op zo’n indrukwekkende manier kan doorgeven aan mijn studenten en aan mijn medewerkers. U bent natuurlijk vooral bezig met uw doctoraat, maar heeft u daarbuiten ook nog andere bezigheden? U geeft bijvoorbeeld in verschillende jaren les. Hoort dat bij uw doctoraat? Omdat ik op een project werk, mag of moet ik zo’n vier uur per week iets anders doen dan werken aan mijn doctoraat. Dat kunnen verschillende dingen zijn, bijvoorbeeld examens of werkjes verbeteren, studenten begeleiden bij het maken van taken, enzovoort. Dit jaar heb ik ook lesgegeven, maar dat was hoofdzakelijk omdat professor Schoentjes op ziekteverlof was. Dat behoort dus eigenlijk niet echt tot mijn taken. Mijn officiële statuut is dat van wetenschappelijk medewerker, ik ben geen assistent. Daarnaast leid ik ook nog een literair café. Dat heeft niets te maken met mijn doctoraat, dat doe ik gewoon in mijn vrije tijd. Da’s via de Alliance Française, die zich inzet voor de Franse taal in Vlaanderen. Eén keer per maand organiseren zij een soort leesclub. We komen dan samen om een hedendaags Frans boek te lezen. Verder ben ik nog betrokken bij de auteurs die uitgenodigd worden in het Hoger Instituut voor Franse Cultuur. Ik zorg voor de voorstelling van die schrijvers in de vier jaren Frans: ik stel een dossiertje op met hun biografie en bibliografie, zodat de studenten weten over wie het gaat. Op de dag zelf zorg ik voor de ontvangst van die schrijvers, samen met professor Schoentjes. Dat heeft wel direct met mijn project te maken, aangezien het hier om hedendaagse literatuur gaat.

Ik was een brave studente (lacht). Als ik thuiskwam van de les, begon ik mijn cursus te onderstrepen U zit hier heel afgelegen, in een hoekje van de Plateau. Mist u het contact met de rest van de vakgroep Frans, die in de Blandijn zit? We waren benieuwd naar uw indruk van de sfeer op de vakgroep Frans, maar heeft u daar een beeld van, afgezonderd als u bent? (lacht) De eerste jaren zat ik naast het secretariaat van Frans en daarna een gang lager. Ik zit hier nog maar enkele maanden, dus ik ken de vakgroep Frans wel goed. Soms mis ik het wel om dicht bij hen te zijn, maar nu is het wel goed om hier zo’n beetje afgelegen te zitten, omdat ik zo goed kan doorwerken. Dit jaar is het wel speciaal in de vakgroep Frans, in die zin dat de van onze meeste medewerkers weg zijn. Ik werkte samen met Lyndia Roveda, Benoit De Baere, Caroline De Mulder, Tom Bruyer… Met Tom Bruyer heb ik lang samen een bureau gedeeld. Hij werkte

VI - mei / juni 2009

20

toen ook aan zijn doctoraat, dus we hadden wel veel gemeen. We hadden dezelfde gevoelens, dezelfde fases die we moesten doorlopen. De anderen hadden al een doctoraat behaald, die zaten al veel verder. Het was wel leuk om er met hen over te spreken, omdat ze wisten wat je meemaakte en ze je tips konden geven. Er is ook nog Alexander Roose, die mij nu nog steeds helpt. Vroeger gingen we met die bende samen eten, terwijl we elkaar nu veel minder zien. Veel sfeer is er dus niet, nu we met zo weinig zijn. De sfeer was vroeger heel leuk, maar nu is het allemaal wat rustiger geworden. We kunnen ons voorstellen dat het een beetje vreemd is om, na student geweest te zijn, een paar jaar later op die vakgroep te belanden, om tussen alle professoren te staan waar je zelf les van gehad hebt… Ja, dat was zeker raar, vooral de eerste zes maanden. Toen ik zelf nog student was, ging ik regelmatig naar de Bluesette, en dan zag ik aan de tafel naast ons de assistenten zitten, waardoor je een beetje op je ongemak was. Nu mocht ik zelf mee naar de Bluesette met da bendeke. In het begin durf je nog niet zoveel zeggen, maar op de duur merk je dat zij jou aanvaarden als collega – iets wat ze heel snel gedaan en duidelijk gemaakt hebben. Vooral Lyndia Roveda stelde me de eerste werkdag erg op mijn gemak: ze maakte me duidelijk dat ik met niets in moest zitten, dat ik geen student meer was en we dus collega’s waren. Alexander Roose zei me ook meteen dat het vanaf dan ‘Alexander’ was, en niet langer ‘meneer Roose’. Het is best een raar gevoel als je die mensen opeens mag tutoyeren, dat er geen ‘vous’ meer gebruikt moet worden. Het voelt ook wel leuk; voor jezelf is het alsof je een stapje ‘omhoog’ geklommen bent doordat je nu deel uitmaakt van dat groepje. Je ziet dan dat ze eigenlijk ook maar gewoon mensen zijn, terwijl je hen als student als heel intellectueel beschouwde – niet dat ze dat niet zijn, he (lacht)! Vindt u, nu uw doctoraat zoveel tijd opslorpt, ook nog tijd om te ontspannen? (lacht) Tuurlijk! Op literair vlak is er mijn café littéraire, waar ik het al over had. Da’s voor mij ontspanning, want het betekent dat ik een boek mag lezen waarover ik dan mag spreken met vijf à tien mensen, en da’s heel leuk. Daarnaast volg ik ook dansles, samba. Ik heb het nodig om af en toe een beetje aan sport te doen. Het is misschien geen heel zware sport, maar die samba kan af en toe toch lastig zijn! Dat doe ik al een aantal jaar, en vorig jaar deed ik daar ook nog hiphoplessen bij. Verder ga ik ieder weekend squashen. Ja, sport vind ik wel belangrijk. Jammer genoeg ga ik nu niet meer zoveel weg. Vroeger trok ik er regelmatig een weekendje tussenuit. In het begin van mijn doctoraat gingen we wel eens naar Parijs. Aangezien ik daar een jaar gestudeerd heb, heb


interview ik daar wel veel vrienden en zo. Nu is alles heel rustig op dat vlak. Mijn enige ontspanning zijn mijn danslessen en mijn squash (lacht), of nu en dan een keer gaan lopen. Voor de rest heb ik gewoon een normaal leven: in het weekend gaan we eten bij vrienden, of naar feestjes of de cinema. Ik denk dat het belangrijk is om een zeker evenwicht te zoeken tussen werk en ontspanning. Je zit al de hele dag alleen achter je computer, stil, en dan is het leuk om dat ’s avonds eventjes te kunnen vergeten – al is dat niet altijd even gemakkelijk. Zeker in het weekend is het niet eenvoudig om zomaar te zeggen “Ah, het is weekend, ik ga dat vergeten!”. Als je dan even kan gaan sporten of even onder vrienden bent, kan je alles wat in perspectief zetten. Soms zit je overal zodanig dicht op dat je niets meer kan relativeren, en dan moet je wat afstand nemen. Dan krijg je weer nieuwe ideeën voor een andere aanpak. Ik ben zeker niet iemand die van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat achter zijn computer kan zitten zonder ontspanning, ook al wil dat maar zeggen dat ik om 21 uur een boek begin te lezen of zo, iets dat niets met de oorlog te maken heeft. Heeft u, om af te sluiten, een goeie raad voor de studenten Frans? (voorzichtig) Ik denk dat de studenten Frans misschien niet zo heel veel ervaring hebben met het spreken van het Frans, of zelfs met het lezen. Dus, als ik een raad mag geven: ga zoveel mogelijk naar Frankrijk, of neem

Persoonlijke fiche

Naam: Griet Theeten Leeftijd: 26 Studies: Romaanse talen (Frans-Spaans) aan de UGent, afgestudeerd in 2004 Diplome d’études approfondies (een soort manama) in Franse literatuur in Parijs, 2005 Favoriete auteur: Céline is iemand die zeker door iedereen gelezen moet worden! Favoriete muziek/groep: Orishas, een Cubaanse groep die een mengeling van hiphop en salsa brengt contact op met Fransen, lees zoveel mogelijk – da’s heel cliché, maar het is natuurlijk wel wáár. Lees niet enkel romans, maar ook een goeie krant. Daar leer je veel uit voor de taal. Kortom: dompel je onder in het Franse milieu! /// (la)

21

VI - mei / juni 2009


interview

> “Als een eeuwige reis maken.” Jonge snaken aan de Blandijn: Diana Castilleja Dag Mevrouw Castilleja. Zoals u naam en zuiderse uiterlijk wel doen vermoeden, komt u niet oorspronkelijk uit België. Waar komt u precies vandaan?

me hier eerder thuis voel dan ginder. Hoewel ik altijd mijn oorsprong in ere zal houden. Waar woont u hier in België? In Gent?

Mexico-stad. En sinds wanneer woont u in België?

Nee helemaal niet, ik woon in Wallonië. Ik kom elke dag met trein naar Gent

Ik woon ondertussen al zeventien jaar in België.

En wat vindt u van de NMBS?

En wat doet u precies aan de Gentse universiteit?

(lacht) Zoals vele van mijn studenten al gemerkt hebben, heb ik soms last van ’verbindingsproblemen’ waardoor ik wat later in de les verschijn. Dat is best lastig, maar buiten de vertragingen is het een schitterende manier om te reizen. Een goede manier om van punt naar punt te reizen in België.

Ik geef lessen aan de universiteit in Spaanse talen en Spaanse literatuur. Is er eigenlijk een groot verschil tussen het leven hier in België en dat in Mexico? Ja, het is toch zeer verschillend. De familierelaties vooral. De eenheid van de familie bewaren is heilig in Mexico, eigenlijk in alle Latijns- Amerikaanse landen. Op die manier houden we de waarden in stand. Dat is hier anders, maar ik vind de cultuur in België dan weer veeleer humoristisch. De cultuur hier is speciaal en ze heeft mijn hart veroverd. Is er niets dat u mist uit Mexico? Ik mis vooral het eten (lacht).Wat ik mis uit Mexico: groenten en fruit die je hier niet hebt, zoals de tomate verde (groene tomaat). Wat is dan uw lievelingseten? Mijn lievelingseten uit Mexico? (denkt na) Taco’s in alle vormen. En in België? In België? De pralines! (lacht) En ik hou ook van de verscheidenheid in soepen. Het is echt indrukwekkend hoeveel verschillende soorten soep er bestaan in België. En wat is het verschil tussen de Mexicaanse en de Belgische chocolade?

Hebt u eigenlijk kinderen? Ja, jullie zeggen ‘praline’, waarmee dan een stukje chocolade bedoeld wordt dat zacht is vanbinnen. Zoiets bestaat niet in Mexico, het is echt typisch Belgisch. Pralinevulling bestaat bijvoorbeeld niet in Mexico, maar het is heerlijk. (gelukzalige glimlach) Gaat u eigenlijk nog vaak terug naar Mexico? Ik ga niet echt vaak naar Mexico. Het is mijn thuis niet meer en als ik daar ben is het als een vakantie. Veel familie heb ik daar ook niet en ik woon intussen al zo lang in België dat ik

VI - mei / juni 2009

22

Ik heb twee kinderen. Een meisje van vier jaar en een jongetje van twee jaar En bent u getrouwd of happy single? Ik ben met een Mexicaan getrouwd, voorspelbaar hé? (grinnikt) Toen ik naar Europa verhuisde, ben ik in Parijs aangekomen, waar ik hem heb leren kennen. Na mijn studies zijn we in België komen wonen.


interview En waarom net literatuur?

Geen muziek of films?

Lezen is altijd al mijn fascinatie geweest. Literatuur is als een eeuwige reis maken. Elk goed boek dat je leest is als een extra leven dat je leeft. Het is prachtig.

Ik luister wel naar muziek, maar dan vooral in de auto. Eerder naar klassieke muziek en geen latinomuziek, zoals je waarschijnlijk denkt. Films, daar komt niet veel van met twee kleine kindjes in huis. Maar ik hou wel van films. El baile van Ettore Scola is mijn favoriete film

Wat zijn uw lievelingsauteurs? Mijn lievelingsauteurs? Tja, ik ken zoveel teksten en auteurs dat ik me niet tot één enkele kan beperken. Dat geldt trouwens ook voor de genres. Ik ben verzot op zowel poëzie als novelles van Spaanse auteurs .

En houdt u van dansen? Net zoals de meeste latino’s hou ik van dansen, en dan vooral op latinomuziek. Maar ik dans niet veel, tenzij op een feestje.

En doet u, naast lesgeven, nog iets anders aan de universiteit? Bepaalde onderzoeken?

Kent u eigenlijk veel latino’s?

Ik werk vandaag over poëzie (theater) van de vrouwen in Mexico. Het is een deel van mijn doctoraatstudies.

Nee, totaal niet. Maar dat is denk ik ook normaal wanneer je in Wallonië woont.

Wat vindt u het leukste aan lesgeven?

Hebt u huisdieren?

De interactie tussen prof en studenten. Dat moment waarop alles samenkomt, wanneer er een heen en weer samenwerking is. Onmogelijk om dat drie uur vol te houden, maar het komt met vlagen.

Ik heb geen huisdieren. (zucht) Mijn dochter wil wel een hond, maar nu nog niet.

Wat is het allerergste dat ooit al in uw lessen is gebeurd? Iets verschrikkelijks in mijn lessen? (denkt diep na) Nee, nog niets . En wat doet u in uw vrije tijd?

Wat vind u eigenlijk het aantrekkelijkst bij een man? Waar gaat u naar op zoek? Intelligentie. Dat hij intelligent is, is essentieel. En tot slot, kent u Facebook? (enthousiast) Ja, ik ken Facebook. Ik heb zelfs een account! Maar het is vooral om in contact te blijven met mensen die ik al jaren niet meer heb gezien. Zoals mensen in Mexico. /// (yg, lv)

Mijn vrije tijd? Welke vrije tijd? (lacht) Ik lees… vooral de boeken die ik niet moet lezen.

23

VI - mei / juni 2009


foto’s

> ‘Gewone’ fotospecial

2 1 1 “Moek ou keer me ou moile tege de Dampuurte plakke?” 2 Filologica’s Presidiumverkiezingen trekken elk jaar opnieuw vreemde figuren aan. 3 De cocktailavond bestond ook deze keer uit heel veel blije mensen. 4 De forumpoolavond was een schot in de roos!

4

3

VI - mei / juni 2009

24


foto’s

> Lustrumfotospecial: beautiful & happy people

1

2 3 1 Spaghettiavond: “Nom nom nom.” 2 Lustrumtoneel: “Keimeta enal!” 3 Lustrumcantus: “WTF?” 4 Prof. Dr. Luc De Grauwe was de trotse winnaar van een tent. 5 Lustrumgalabal: iedereen keiblij!

5

4 25

VI - mei / juni 2009


column

> Scriptorenhebbengeenleven.be

16 Voorjaar. Traditioneel de tijd van het jaar waarin mensen van allerlei pluimage de drang voelen om de lengte hunner klederen steeds meer in te korten, waarin om het even welke dagelijkse beslommeringen aan de kant geschoven worden van zodra voorzichtig zinderende zonnestralen de straten opwarmen en waarin alles begint te bloeien en te groeien. Zo ook mijn beenhaar. Ik had indertijd prachtig beenhaar. Het bedekte weelderig mijn kuiten, van mijn enkels tot mijn knie. De zon zorgde ervoor dat mijn zachte haartjes een prachtige goudblonde glans kregen, en het donsje voelde heerlijker aan dan bont van een glanzende nerts. Ja, ik hield van mijn beenhaar. Waarom ik het zou moeten scheren zag ik helemaal niet in. Het stoorde mij noch de rest van de wereld, en het priemde schattig door mijn nylonkousen wanneer ik er droeg. Ik stelde me er nooit vragen bij. Mijn beenhaar en ik leefden samen in een perfecte symbiose. De lente vorderde. Ook mijn broeken en rokken krompen in. Na overwinterd te hebben in dikke, donkere broekspijpen, genoot mijn beenhaar met volle teugen van zijn pas herwonnen vrijheid en, toegegeven, ik ook. Mijn vriendinnen dachten daar echter anders over. Het merendeel van hen waren nette meisjes, die zich al vroeg bewust waren van hun meisjes-zijn. Zij wierpen een kritische blik op mijn benen, waarna ze nauwelijks de drang konden bedwingen om hen met een marteltuig als een pincet te lijf te gaan. Mijn beenhaar en ik haalden onze schouders op. Toch begon na een tijdje de twijfel te knagen. Het schoonheidsideaal van lange, gladde benen willen ontwijken was een gevecht tegen de bierkaai. Ik wilde dan wel een man vinden die vrede zou nemen met zachte, donzige benen, maar ik wist dat ik hem waarschijnlijk zou moeten versieren met gladde, onberispelijke kuiten. Vroeg of laat moest ik een echte vrouw worden, of toch tenminste een echt meisje, en als ik niet oud en eenzaam wilde eindigen kon ik daar maar beter op tijd mee beginnen. De zomer naderde. Ik keek uit naar enkele maanden vol limonade en liefde, en besloot dat de tijd nu echt rijp was om afscheid te nemen van mijn beenhaar. Ik ging kordaat te werk. Op een heldere, frisse avond bereidde ik mijn operatie voor. Bed, vuilbak, koude wasstrips en mijn zachte, zachte donsje. Aandachtig las ik de gebruiksaanwijzing van de wasstrips. Een vriendin had me verzekerd dat ik achteraf niet zou weten wat ik voelde, met vijf uitroeptekens erachter. Ik was benieuwd. Strook per strook verwijderde ik mijn goudblonde haartjes. Waxen is heel volwassen, vond ik. Toen alle haartjes koudbloedig geëlimineerd waren, streek ik langzaam over mijn been. Glad. Kaal vooral. En leeg. Diezelfde avond stapt ik voor het eerst als een Echte Vrouw in bed. Of toch tenminste als een Echt Meisje. Telkens wanneer ik al woelend mijn benen over elkaar wreef, schrok ik. Maar het wende snel. In tegendeel tot wat mijn vriendin beweerd had, wist ik wel degelijk wat ik voelde. Het waren nog steeds mijn benen, ontdaan van hun kinderlijke naïviteit. De nu volledig gladde benen die onder mijn zomerse hotpants uit priemden werkten inderdaad als stroop op vliegen. Ik beleefde een zomer van legs & drugs & rock ’n roll. Oké, drugs niet echt, en ik was meer into punkrock dan rock ’n roll. Maar de legs, die waren er. Met volle teugen genoot ik van liefde en limonade. Het volgende jaar waren mijn oksels aan de beurt, besloot ik. /// (la)

VI - mei / juni 2009

26


film

> Vergeten filmklassiekers Episode V – ‘Zij gelooft in mij’

Regie: John Appel Met: André Hazes, Rachel Hazes-Van Galen, Roxeanne Hazes, Dreetje Hazes 86 min. / Nederland / 1999 Op 23 september zal het alweer vijf jaar geleden zijn dat André Hazes de overstap maakte naar de great ArenA in the sky. Een grotere volkszanger zal Amsterdam waarschijnlijk nooit meer kennen.

denboek in de hand, of die waarin hij een wandeling maakt door de Pijp, zijn geboortewijk in Amsterdam. Centraal staat echter zijn moeilijke huwelijk met Rachel. In de aanloop naar een belangrijke concertreeks in de Rotterdamse Ahoy, verlaat ze hem met de kinderen. Een heel sterke scène is die waarin André op zijn hotelkamer in Rotterdam tijdens diens tv-show wordt opgebeld door de ondertussen ook al wijlen Jos Brink. Hazes houdt zich sterk en geeft enkel toe dat hij gezond nerveus is. Maar nadat hij inhaakt, wordt duidelijk dat hij lijdt. Tijdens de beelden in de catacomben van de Ahoy voor het concert zien we even later bijna per ongeluk hoe er stiekem enkele liters bier naar zijn kleedkamer worden gebracht. Hazes is een man met zijn gebreken, maar of het nu uit medelijden of respect is: je voelt met hem mee.

Zijn indrukwekkende uitvaartplechtigheid van Lady Di-proporties in het nokvolle Ajaxstadion werd destijds door zes miljoen mensen bekeken. Zelfs in veel meerwaardezoekende kringen werd toen niet smalend over Hazes gedaan. Er zijn natuurlijk weinig grotere misvattingen denkbaar dan André in dezelfde categorie als René Froger, Marco Borsato en Frans Bauer te stoppen. Want Hazes is écht, Hazes is bloed, zweet en tranen. Voor zowel non-believers als fans is ‘Zij gelooft in mij’, genoemd naar een van ’s mans grootste hits, verplichte kost. Voor deze documentaire mocht regisseur John Appel een paar maanden uit het leven van de zanger vastleggen. De filmmaker volgt Hazes tijdens een zeer woelige periode. Het huwelijk met Rachel, zijn derde vrouw, staat op springen. En wanneer André een optreden in een groot Benidorms amfitheater organiseert, komt er amper iemand opdagen. De grote sterkte van deze film is het feit dat John Appel zo’n objectieve documentairemaker is. De film is erg sober, wat ondermeer merkbaar is aan de handheldstijl, de fletse kleuren en de bewasemde lens tijdens een optreden in een zweterige zaal. Er is ook geen verteller, het verhaal wordt volledig verteld door middel van interviews met onder meer Hazes zelf en de ouders van Rachel. Het beeld dat in ‘Zij gelooft in mij’ van de zanger wordt geschetst, is allesbehalve flatterend. De kijker ziet Hazes tijdens soms erg pijnlijke momenten, bijvoorbeeld wanneer hij zelfs voor een optreden in een plaatselijke feestzaal staat te trillen op zijn benen.

In de jaren na ‘Zij gelooft in mij’ bleef het huwelijk van André en Rachel gefundenes fressen voor de Nederlandse roddelpers. Net als in het titelnummer bleven de twee ‘dromen / van geluk dat ergens op ons wacht’. Het kwam er nooit. De zanger overleed vijf jaar later op amper 53-jarige leeftijd aan een hartstilstand. In de Pijp prijkt nu een standbeeld van Hazes zoals hij was. Gezeten op een barkruk, maar met opgeheven hoofd en de microfoon in de hand. /// (mpd)

Door veel fragmenten uit het dagelijkse leven van het gezin te tonen, krijgen we een genuanceerd, objectief beeld. Appel toont hoe Hazes al van ’s morgens vroeg met een blik Heineken voor de tv zit, maar ook hoe hij wat onwennig maar liefdevol met zijn kinderen omgaat. De meest memorabele momenten zijn dan ook net diegene die veel andere documentairemakers er zouden uitknippen wegens ‘niet relevant’. Een voorbeeld is de scène waarin André een tekst schrijft met een Prisma Rijmwoor-

27

VI - mei / juni 2009


film

> Filmrecensies >‘Of Time and the City’ Regie: Terence Davies

Er is een kleine inspanning nodig om het opmerkelijke ‘Of Time and the City’ goed te laten doordringen. Een traditionele documentaire is dit alvast niet. Regisseur Terence Davies heeft het zelf over een ‘filmisch essay’ waarin hij met behulp van archiefbeelden een beeld schept van zijn jeugd in het Liverpool van na WOII. Met behulp van teksten en gedichten van schrijvers als T.S. Eliot en James Joyce becommentarieert Davies deze trip down memory lane. Klinkt saai en belegen? Het is het allerminst! Een goedkope liefdesverklaring is het niet geworden, maar klagerig gemopper evenmin. Bovenal is dit een prachtige, hypnotiserende film, waarbij ook de perfecte muziekkeuze dit tot een ongelofelijk sfeervol kijkstuk maakt. Let op, het is met voorsprong de meest onhippe film die u dit jaar zal zien. Een

Belgische cinemarelease komt er vooralsnog dan ook niet, maar het is geen 2009 geworden om ons nog afhankelijk te laten zijn van wat de bioscoopuitbaters ons in de maag splitsen. Kwaliteit komt altijd bovendrijven, u weet ‘Of Time and the City’ wel te vinden. En wanneer de aftiteling na amper 75 minuten over het scherm rolt, zal ook u zich verwonderd afvragen waarom deze film geen breder publiek vindt. ‘Of Time and the City’ is ontroerender dan ‘Benjamin Button’, grappiger dan ‘Zack and Miri Make a Porno’ en beter dan ‘Slumdog M i l l i o n a i r e ’. Niet te missen! /// (mpd)

> FilmKORT Het filmfestival van Cannes belooft dit jaar een ware titanenstrijd te worden. Naast veel Franse regisseurs dingen volgende maand onder meer Pedro Almodóvar, Lars Von Trier, Ang Lee en Quentin Tarantino mee naar de Gouden Palm. Een eerste hoogtepunt wordt waarschijnlijk al de openingsfilm: ‘Up’, de nieuwe Pixar, is de eerste animatiefilm die het festival mag aftrappen. Na het euforische commentaar van de gelukkigen die al fragmenten van ‘Up’ mochten zien, verwachten we niets minder dan topkwaliteit. >>> Het voorheen veelbelovende ‘The Fighter’ ziet er plots heel wat minder interessant uit. Darren Aronofsky (het halve genie van ‘Requiem for a Dream’ en ‘The Wrestler’) laat de regie over aan David O. Russel, die u misschien nog kent van ‘Three Kings’. Bovendien is de rol van bokser Micky Ward niet meer voor Brad Pitt, maar voor Christian Bale. De audities voor de rollen van Bale’s tegenstanders beloven druk te worden, want wie zou die asshole niét op zijn gezicht willen slaan? >>> Volgens de Spaanse regisseur Alex de la Iglesia komt er binnenkort een eerste verfilming van Blake & Mortimer, naar de bekende stripreeks van Brusselaar E.P. Jacobs. Voor ‘The Yellow M’ (beter bekend als ‘Het gele teken’) zouden Kiefer Sutherland en Hugh Laurie in de running zijn voor de rollen van de helden. >>> Er is controverse ontstaan rond Rubina Ali, een van de kindacteurs uit ‘Slumdog Millionaire’. Volgens een Britse tabloid

VI - mei / juni 2009

zou de vader van het meisje haar hebben aangeboden voor illegale adoptie. Een undercoverjournalist ontdekte dat Ali’s vraagprijs 310.000 euro bedroeg. De vader ontkent, en heeft naar eigen zeggen alleen maar het beste met zijn dochter voor. We horen u al komen, maar nee: Freida Pinto is vooralsnog niet te koop. >>> Slecht nieuws van het Guy Ritchiefront. De eerste trailer van zijn nieuw ‘Sherlock Holmes’-project is nog niet verschenen, of hoofdrolspeler Robert Downey Jr. heeft het al over sequels. Laten we hopen dat Downey Jr. weer aan zijn geliefde geestverruimende middelen heeft gezeten, en maar wat raaskalt. >>> Welke crisis? ‘Tron 2’, het geplande vervolg op de psychedelische cultklassieker uit de eighties, zou een budget van 300 miljoen dollar op te souperen hebben. ‘Pirates of the Carribean 3’ was de enige andere film in de geschiedenis die zo veel kostte. Nog steeds maar de helft van wat ze ons zouden moeten betalen om ons die ruftfilm nog eens helemaal uit te doen zitten, hoor. >>> Dit is een van die nieuwtjes waar God caps lock voor uitvond: GHOSTBUSTERS III! 2012! MET DE ORIGINELE CAST! >>> Binnenkort verschijnt ‘Moon’, een naar verluidt uitstekende sf-thriller over een astronaut (Sam Rockwell) die de weg naar huis niet meer vindt. Debuterend regisseur is Duncan Jones, beter bekend als de zoon

28

van David Bowie. Die in zijn eerste hit zong over – jawel– een astronaut die de weg naar huis niet meer vindt. De trailer ziet er alvast geweldig uit, zie daarvoor YouTube. >>> Nu we toch helemaal in de sciencefictionsfeer zitten: de nieuwe film van Christopher ‘The Dark Knight’ Nolan, ‘Inception’, klinkt veelbelovend. Al is dat misschien een understatement, als we u vertellen dat naast Leonardo DiCaprio nu ook Marion Cotillard en Ellen Page toegezegd hebben voor deze volgende zomer te verschijnen actiefilm. >>> En ook Woody Allen heeft een indrukwekkende cast bij elkaar gekregen voor zijn nieuwe film. Houd u vast: Nicole Kidman, Antonio Banderas, Freida Pinto, Naomi Watts, Josh Brolin én Sir Anthony Hopkins. De opnames vinden deze zomer plaats in Londen, maar verder is er nog niets over dit project geweten. Behalve dat we er nu al voor in de rij staan, natuurlijk. /// (mpd)


muziek

> Klassieke muzak Voor de allerlaatste keer dit jaar tracht redacteur (md) zijn publiek over te halen naar de dark side, waar naar zijn weten nog steeds genoeg muzikale koekjes te vinden zijn. Hij laat ook weten dat zijn metaforen supercool zijn. Deze keer in Klassieke Muzak: de Blauwe Donau van Johann Strauss de tweede!

> Johann Strauss II - An der schönen blauen Donau op. 314 (1866) “DAAA DA DA DA DA, PÔM PÔM!, PÔM PÔM!”, etc. Als dat geen buisklokje doet rinkelen in uw hoofd, dan raad ik u aan om toch eens uw hutje op Pluto te verlaten. De Blaue Donau is namelijk een van de bekendste – if not, hét bekendste – klassieke deuntje ooit gecomponeerd. Het stuk begint met een trage intro die het schitteren van het water van de Donau moet voorstellen, en waarin we het bekende themaatje reeds kunnen herkennen in de hoornpartij. Daarna barst het orkest open in ware Weense stijl, en volgt de ene meezinger de andere op. Crowds go wild!

Johann Strauss, Jr., de man met de coolste baard ever. echte publiekslieveling en is tevens een favoriet van ons aller held André Rieu. Het andere werk van de componist is vrijwel altijd in deze lijn te situeren: in zijn oeuvre vinden we vooral een hele resem populaire genres, met onder andere walsen, operettes (zoals Die Fledermaus) en – ugh – polka’s (zoals de gevreesde schnellpolka Unter Donner und Blitz). Youtube hem zeker eens als u zich in een vrolijke bui voelt. Hij was precies een beetje de Frans Bauer van zijn generatie. Mocht u de Radetzkymars (“TARARA TARARA TARARA TA TA”) aan hem toeschrijven, bent u jammer genoeg mis. Die werd namelijk geschreven door Johann Strauss, Sr., die er dezelfde muzieksmaak op na hield. Los daarvan moeten we wel respect tonen voor de enorme impact die de het stuk heeft gehad! De Blaue Donau is namelijk overal. Denken we maar aan die ene scène in Kubricks Space Odyssey en die aflevering van de Simpsons waarin Homer in een ruimteschip rondvliegende chips achterna zweeft. De Donau wordt op Nieuwjaarsdag ook steevast gespeeld op het Nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker, is een

Ook bij collega-componisten was het stuk razend populair. Bekend is dan ook deze anekdote: meester-componist Johannes Brahms, die als gimmick steeds een paar maten van zijn eigen werk schreef als hem gevraagd werd om een handtekening, schreef op de waaier van Strauss’ vrouw, toen die met dezelfde vraag kwam, enkele maten Blaue Donau met als onderschrift: “Die Blaue Donau, leider NICHT von Johannes Brahms”. Zo zie je maar! Al bij al is dit een goed geschreven werk, en eens een pak lichter en vrolijker dan wat u gewend bent van deze rubriek. Als men klassieke muziek mocht vergelijken met eten, dan is dit werk ongetwijfeld de kirschtorte. Dit was meteen de laatste editie van Klassieke Muzak voor deze jaargang van Dilemma. De auteur Periode: Romantiek is tevreden en hoopt dat zijn lezers Stijl: (Weense) wals genoten hebben van de vier muzikale digestiefjes die hij hen voorgeschoteld heeft. /// (md)

29

VI - mei / juni 2009


muziek

> Muzak eens lekker door Joepiejee, Vampire Weekend zit in de studio. Een opvolger voor hun titelloze debuut zou in september al moeten verschijnen. In Oklahoma woedt een kleine burgeroorlog. Deze ontstond nadat een internetverkiezing besliste dat ‘Do You Realize??’ van de Flaming Lips het officiële rockvolkslied van de staat zou worden. Het plaatselijke Huis van Afgevaardigden vond dit echter niet kunnen, maar gouverneur Brad Henry zorgde ervoor dat de stem van het volk - en dan vooral die van Wayne Coyne - gerespecteerd werd. High five! De Blurreünie begint uit te breiden. Naast megaconcerten in Hyde Park en Glastonbury kondigden Damon Albarn en kornuiten ook kleinere zaalconcerten aan. Vooralsnog enkel in het Verenigd Koninkrijk, maar een mens kan maar hopen. Of eens luid roepen, want je weet nooit dat ze Dilemma lezen. IK OFFER MIJN EERSTGEBORENE AAN GRAHAM COXON ALS BLUR NAAR BELGIË KOMT! Nicole Scherzinger zou volgens sommige geruchten geen Pussycat Doll meer zijn. Ze zou zich willen toeleggen op een solocarrière, en is onder meer van plan om een plaat op te nemen met haar vriendje, regerend Formule 1-wereldkampioen Lewis Hamilton. Zelf vindt Nicole dat een geweldig idee. Maar dat dacht Herman Schueremans waarschijnlijk ook, toen hij Regi belde. Moeilijk te geloven dat Billy Corgan ooit ons idool was. Vandaag komt de gevallen engel op de proppen met een nieuwe ‘service’ voor de zeldzame fans die hem nog resten. In ruil voor 40 dollar krijg je toegang tot een verborgen sectie van de Smashing Pumpkinssite, waarop je exclusieve foto’s en webcambeelden kan zien van hoe het eraan toegaat tijdens de opnames van de nieuwe plaat. Dit had interessant nieuws kunnen zijn. In 1994. In juni verschijnt het legendarische ‘Live in Toronto’-concert van John Lennon & the Plastic Ono Band eindelijk op dvd. Dankzij het indrukwekkende voorprogramma (met Bo Diddley, Jerry Lee Lewis, Eric Clapton en Little Richard) is dit een niet te missen film, maar hopelijk bevat de dvd de optie om zichzelf uit te werpen wanneer krijswijf Yoko het podium betreedt. Nine Inch Nails heeft een iPhone-toepassing gemaakt. Hiermee kan je filmpjes bekijken, het NIN-forum bezoeken, en - bovenal - zien of er andere fans in de buurt zijn. Een mens zou voor minder een blokje om lopen. The Mars Volta brengt binnenkort een nieuw album uit. ‘Octahedron’ zal slechts 49 minuten duren (die band heeft al langere singles uitgebracht!) en maar liefst acht nummers tellen. De plaat komt uit op 23 juni, nét op tijd voor de verjaardag van uw grootmoeder. Nu de nineties hun houdbaarheidsdatum écht wel overschreden hebben, zijn de jaren ’80 weer helemaal terug. De Ethias Arena heeft voor ‘I love the 80’s – The party’ alvast een knaller van een eerste naam aangekondigd. Niemand minder dan Rick ‘Best Act Ever’ Astley mag er op 7 november een optreden geven met onder meer ‘Never Gonna Give You Up’ en uhm… vast nog wat andere liedjes. ‘Caught a rattle snake, and ben killed it , the mexicans took the rattle to make instruments! disgusting!!!!!!!!!!!!!!!!!!!’ Ja, ook M.I.A. twittert dezer dagen. /// (mpd)

VI - mei / juni 2009

30


muziek

> Cd-recensies > Fever Ray – Fever Ray Electronica

The Knife is dood (of toch in winterslaap), leve Fever Ray! De Zweedse Karin Dreijer heeft haar broer en Knifecompagnon Olof even aan de kant geschoven, maar ook op haar eentje blijft ze een pad van bevreemdende geluiden bewandelen. Met haar soloproject Fever Ray verwelkomt ze je terug in haar muzikale universum, een sprookjeswereld die nog steeds bevolkt wordt door vocoders en bezwerende computerklanken. De duistere melodieën die Silent Shout (de laatste plaat van The Knife, uit �������������������������������� 2006) kenmerkten, duiken ook op Fever Ray weer op. Ook de typische stem van Karin, regelmatig met de vocoder vervormd tot een meer mannelijk geluid, is vintage The Knife. Een plaat naar het beproefde recept dus, met hier en daar een aanpassing. Het geheel klinkt rustiger, de songs ontwikkelen zich op een gezapig tempo, als een kat die zich langzaam maar zeker uitrekt. Wie echter hoopte dat Karin het solo wat vrolijker zou aanpakken, komt bedrogen uit. Opener “If I Had a Heart” zet meteen de toon voor het hele album: donker, een beetje zwaarmoedig en vooral erg mysterieus. Een perfecte muzikale vertaling van de albumhoes, eigenlijk. Tien nummers lang katapulteert Karin haar teksten in een jungle van hypnotiserende synthesizerklanken. Wie naarstig op zoek zou zijn naar de betekenis van tekstflarden als “we have water mouth / sand in pockets and a strained household” (uit “Coconut”), kan die strijd maar beter staken, want Karin heeft in een interview verklaard dat haar teksten in dienst moeten staan van de muziek. Je merkt inderdaad dat de teksten op Fever Ray niet echt de aandacht opeisen, soms lijken ze zelfs eerder de functie van een extra muziekinstrument te vervullen. Je hoeft de woorden dan ook niet te verstaan om in de sfeer van de plaat gezogen te worden. Fever Ray begint traag en eindigt traag, maar daartussenin zit helaas niet zoveel verscheidenheid. De ene song lijkt zo over te vloeien in de andere en de plaat mist daardoor momenten die ervoor zorgen dat je plots opnieuw verrast je oren spitst. Gelukkig halen de songs altijd een hoog niveau. Maar de variatie die van Silent Shout zo’n boeiende trip maakte, missen we hier toch een beetje. /// (hh)

> Depeche Mode – Sounds of the Universe Synthpop De afgelopen zestien jaar bracht Depeche Mode telkens netjes om de vier jaar een nieuw album uit. Ook nu is dat niet anders, want vier jaar na ‘Playing the Angel’ wordt ‘Sounds of the Universe’ gelanceerd. De hoes van het album stelt een zwarte cirkel voor met daarbovenop een stel felgekleurde tandenstokers. Kan van alles voorstellen, maar het lijkt toch alsof de ontwerper er zich met Paint gemakkelijk van af heeft willen maken. Voor de onooglijke cover moet u het dus alvast niet doen, maar mij is altijd verteld dat je daar niet op af moet gaan. Onder het motto ‘het is eens wat anders’, trapt ‘Sounds of the Universe’ af met een geluid dat nog het best te omschrijven valt als een digitale stoomboot. Met die onheilspellende computerklanken komt de nieuwste boreling van de wavegoeroe Depeche Mode geleidelijk aan op gang. Wie verwacht had dat Dave Gahan en de zijnen na al die jaren eens een geheel nieuwe weg in zouden slaan, komt bedrogen uit. ‘Sounds of the Universe’ is, om het met enige overdrijving te stellen, veeleer een mengeling van al wat de jongens ooit uitgebracht hebben. In feite is het een allegaartje van smaakvolle Depeche Modeingrediënten. Opener ‘In Chains’ straalt donkere, spirituele vibes uit à volonté, en het nummer zou dan ook zo op ‘Songs of Faith and Devotion’ kunnen hebben gestaan. ‘Peace’ heeft dan weer iets weg van dat guitige, zuivere synthgeluid van hun beginjaren tijdens de eighties. Het meest poppy nummer van het album is ‘Hole to Feed’. Het minimale combineren van een drumcomputer met een elektrische gitaarmelodie zorgt voor een stevige flow in het nummer. Het volgende nummer, ‘Wrong’ – tevens eerste single van Sounds of the Universe – geeft echter meteen ook aan dat de alomtegenwoordige donkere kant van de band steeds weer komt bovendrijven. Of heeft u al ooit zoveel wrong’s gehoord op drie minuten tijd? Op die manier, door de aloude Depeche Mode-elementen zorgvuldig bij elkaar te rapen, hebben de bandleden een plaat gemaakt die stevig weg kabbelt. En hé, niemand verwácht dat deze band, die zich in het verleden al genoeg heeft bewezen, met baanbrekend materiaal komt aandraven. We zijn allang tevreden met deze resem behoorlijk songs, die je zin geven om de oudere albums nog eens van onder het stof te halen. /// (adw)

31

VI - mei / juni 2009


tentoonstelling

> Nu we er toch zijn Een nieuwe trend in museumland: tandemexposities Voor al wie zich na vijf Duvels uit het flesje eens aan iets anders te goed wil doen, is er op een steenworp afstand van de overbevolkte Graslei het Designmuseum. Naast de behoorlijk saaie – dat indrukwekkende behangpapier kennen we nu wel – eetkamer in Louis XVIII-stijl is het museum altijd goed voor een waaier aan simultaan lopende expositietjes. Een hoogvlieger uit het huidige aanbod is de tentoonstelling rond Henry Van De Velde – ja die van de Boekentoren – als boekontwerper. De beste man maakte niet alleen de omslagen voor het werk van onder andere Cyriel Buysse, John Ruskin en zelfs Nietsche, maar verzorgde onder het mom van Gesamtkunst ook de typografie, ornamentiek en de boekband. Hoewel de opstelling vrij saai is – lees: boeken in een vitrinekastje – zijn er zeer mooie uitgaven te zien. Het is boeiend te zien hoe zijn stijl evolueerde van frivole Jugendstilornamentiek naar de strakke lijn van de Nieuwe Zakelijkheid. Zelf zag hij het boek als leverancier van een dagelijkse portie cultuur; pain quotidien culturel voor de intellectuele mens. Helemaal mee eens! Naast deze monumenten voor de geest zijn er ook alleraardigste en immer überfleurige Marimekko lapjes stof uit Zweden te zien. Dit alles met een bijpassende stoel en onder de titel Cool Dozen, met daarnaast ook textiele “Verbindingen” in de breedste zin van het woord: van suf tot fascinerend. And last but not least: een ontzettend indrukwekkende art nouveaucollectie. Nog zo’n double bill in museumland: in het MSK kun je niet alleen gaan kijken naar de haast lichtgevende doeken met plattelandstaferelen van dé Vlaamse impressionist Emile Claus, maar je kan je bovendien – net als in het Designmuseum – komen vergapen aan ontzettend mooie boeken. De creatieve Gentse echtelieden met op elkaar afgestelde initialen Gert Dooreman en Gerda Dendooven mochten in het kader van Boeken om naar te kijken de curator uithangen en een tentoonstelling in elkaar steken. De twee stelden een zeer nobele daad en haalden de verborgen, maar reusachtige rijkdom van de vele kunst- en erfgoedbibliotheken boven water. Uit de twintig collecties maakten zij een persoonlijke selectie en die is nog tot 21 juli in het MSK te zien onder de titel Gentse Boekerijen. Ook is er een parcours uitgezet om de bibliotheken eens van binnenuit te gaan bekijken. Om af te sluiten nog een mooi citaat van illustratrice en theatermaakster Dendooven over boeken: “Of ze nu groot zijn of klein, dik of dun, mooi of lelijk, grappig of ernstig, met prentjes of zonder, boeken zijn ellendelingen. Ze zijn met zo velen en roepen voortdurend en bovendien tegelijk: koop mij, lees mij, hou van mij.” /// (idf)

VI - mei / juni 2009

32


filologica

> Filologica’s Lustrumtoneel door de ogen van (nm) Jozef, onze steun en toeverlaat in de Arca, wist nog heel goed dat hij in 1984 meegespeeld had in Zes Personages Op Zoek Naar Een Auteur. Hij was klusjesman geweest, zowel achter de schermen als in het stuk. Ze hadden hem verteld dat hij goed speelde, grijnsde hij. Op 1 april, na onze allerlaatste voorstelling, na de vreugde-uitbarstingen in de coulissen, en terwijl alle acteurs en medewerkers zich de Duvels en de pizza’s lieten smaken, liep diezelfde Jozef de hele tijd heen en weer door de zaal. Ik sloeg hem gade en vroeg me onwillekeurig af wat ík in 2034 zou zeggen over onze Pirandellobewerking. Dat het wel met wat minder stress gekund had, misschien. En met minder gesakker op laatkomers, en met minder verloren blauwe enveloppen. Minder lastminuteboomschilderwerk. Minder hoofdacteurs die flauwvielen vlak voor de generale. Minder defecte lampen op de dag van de tweede voorstelling. Maar vooral, gok ik, dat we er in 2009, met bijzonder weinig ervaring, toch maar mooi in geslaagd waren om de Arca drie keer zo goed als vol te laten lopen. Een mens zou haast vergeten dat daar meestal professionele theatergroepen spelen. Dat we dat wilde idee van Benoît gewoonweg móchten uitwerken, geloofde ik pas toen de Arca effectief gereserveerd was. Dat we het kónden uitwerken, dat het verdomme zelfs gelukt was, dat elke acteur en elke medewerker het beste van zichzelf had gegeven, heb ik pas beseft na de laatste voorstelling. Na de Duvels, de pizza’s, de verheugde reacties. Toen de zaal helemaal leeggelopen was, de rekwisieten en de kleren meegenomen. En de toneelgroep melancholisch andere oorden opzocht, en tegen beter weten in toch maar Pirandello bleef citeren.

Schoon volk op de receptie.

Ja, die toneelgroep, het was me wat. Herinneringen ophalen zullen we zelfs in 2034 nog kunnen. Over de memorabele juniaudities in een oververhitte Therminal. De kennismaking met Siebe en Paulien. De spelletjes en versprekingen op de repetities, de spanning voor en het feest na de première. De jenever en het geroep aan de Graslei op die onvergetelijke eerste april. En zelfs over wat er na 1 april nog gebeurde: het restaurantbezoek met onze Geestelijke Vader. Toespraken op (!) het standbeeld van Jacob van Artevelde. IJsjes en imitaties op de Kouter. Wilde plannen. Ja. We mogen trots zijn op het lustrumtoneel. Daar hoeven we zelfs geen 25 jaar mee te wachten. /// (nm)

> Filologica presenteert: haar nieuwe presidium Het kan u niet ontgaan zijn. Net als deze Dilemma loopt het academiejaar op zijn laatste benen, en hiermee ook het ‘oude’ presidium van Filologica. Op 27 april verkoos de filologische goegemeente dan ook haar nieuw presidium voor het werkingsjaar 2009-2010 in een bikkelharde verkiezingsstrijd, waarna alle oplaaiende emoties van dien professioneel werden geblust met een cocktail op de cocktailavond. Prescriptor (md) vond de groene het lekkerste. Voor de show zetten we de verkozenen ook hier nog eens op een rij, want zij zijn verantwoordelijk voor de waaier aan voordelen en activiteiten waarvan u volgend jaar weer zal mogen genieten:

PRESES: Tom Van Steendam VICE: Elly Simoens PENNING: Fiorina Di Rosa SECRETARIS: Sofie Hoogerwerf

BACHELOR: Stavros Kelepouris BOEKEN & STUDIE: Aline Lapeire en Tine Maes CULTUUR: Max Dedulle en Inneke Plasschaert EXTERNE PR: Stephanie Lannoo FEEST: Glenn Branswijk en Lien Vandeputte INTERNE PR: Katrien Debal en Julie Vandamme REIS: Nele Scheerlinck SCRIPTOR: Lore Aertsen en Martijn Dentant SPORT: Fien Demuynck en Tom Vandevelde T.A.P.: Bert Merveillie en Arno De Wispelaere WEB: Henri Van Bost

Presenior Tom Van Steendam: “Ik ben laaiend enthousiast.”

De redactie en de scriptoren wensen de verkozenen bijzonder veel succes. Ze zullen het nodig hebben!

33

VI - mei / juni 2009


literatuur

> Het literaire plan van Gent Deel 5: De Maurice Maeterlinckstraat Dilemma’s meest leerzame rubriek is er ook deze keer weer om u wat literaire geschiedenis mee te geven. Als al die uren in zweterige of ijskoude auditoria bij nader inzien maar weinig opgeleverd hebben, dan willen wij met plezier dat zwarte gat wat opvullen. Redden we deze keer uit de vergeetput der stoffige syllabi: Maurice Polydore Marie Bernard graaf Maeterlinck, Gentenaar en winnaar van de Nobelprijs voor de Literatuur. Jawadde dadde! Waarom is er eigenlijk jarenlang zoveel heisa geweest rond de geruchten dat Hugo Claus misschien weleens de volgende Nobelprijs voor de Literatuur in de wacht zou kunnen slepen? Telkens weer berichtten de Vlaamse en Nederlandse kranten wekenlang voor de uitreiking dat Claus de gedoodverfde favoriet zou zijn. Elk jaar opnieuw was het uitkijken naar het moment waarop de secretaris van de Zweedse Academie in Stockholm de deur van het salon opende en de naam van de winnaar bekendmaakte. Tot uitbundig feestvieren is het voor de Clausfans echter nooit gekomen. Maar met al die persaandacht voor Claus lijken veel mensen uit het oog verloren dat wij hier in België eigenlijk helemaal niet te klagen hebben. Vlaanderen mag zich immers al beroemen op een Nobelprijswinnaar Literatuur: Maurice Maeterlinck. En het komt nog dichter bij huis, want, geloof het of niet, Maeterlinck is een Gentenaar. Een Franstalige Gentenaar welteverstaan. Hij schreef een dichtbundel, proza en natuurfilosofische essays, hij vertaalde andermans werk, maar werd vooral bekend met zijn symbolistische toneelstukken. Maar eerst even terug naar het begin. > Paris s’éveille Maurice Maeterlinck wordt geboren op 29 augustus 1862 in een rijke Franstalige familie in Gent. Hij studeert rechten aan de Gentse universiteit en voltooit zijn studies in 1885, maar zijn carrière als advocaat zal maar van korte duur zijn. Al tijdens zijn studentenjaren schrijft Maeterlinck gedichten en verhalen. Hij debuteert in Parijs met zijn enige bundel gedichten, Serres chaudes, in 1889 en begint ook toneelstukken te schrijven. In augustus 1890 wordt hij in één klap wereldberoemd in Frankrijk, wanneer zijn eerste toneelstuk, La Princesse Maleine, geprezen wordt in Le Figaro. Het begin van een succesvolle carrière – in het buitenland dan toch. In de strenge winter van 1890-1891 ontmoet Maeterlinck Cyriel Buysse tijdens het schaatsen op de Drongense meersen. Het is het begin van een vriendschap voor het leven. Een nog ingrijpendere ontmoeting vindt plaats in 1895. Dan begint Maeterlinck een relatie met de Franse actrice en operazangeres Georgette Leblanc. Leblanc was een ongelukkig getrouwde vrouw, maar de Katholieke Kerk weigerde de scheiding van haar Spaanse echtgenoot toe te staan. Datzelfde jaar nog besluit Maeterlinck om met haar naar Parijs te verhuizen, omdat zijn katholieke ouders sceptisch staan tegenover zijn open relatie met een getrouwde vrouw, want dat is niet wat de zoon van een deftige familie hoort te doen. De verhouding tussen Maurice en Georgette zal uiteindelijk, ondanks het ouderlijke protest, 23 jaar duren. Maeterlincks werk uit die twee decennia wordt duidelijk beïnvloed door zijn relatie. In zijn toneelstukken duiken steeds vaker vrouwelijke personages op die hun eigen lot in handen hebben en veel van deze vrouwen worden ook later op de scene vertolkt door Georgette. Zo speelt ze bijvoorbeeld de rol van Ariane in Ariane et Barbe-bleue, zowel in het originele toneelstuk uit 1899 als in de opera-adaptatie die in 1907 door Paul Dukas op poten gezet werd.

VI - mei / juni 2009

34

Rond de eeuwwisseling ligt Parijs zowat aan Maeterlincks voeten en wordt zijn werk vertaald in ongeveer twintig talen. Hij begint vanaf dan ook wetenschappelijk-filosofische essays te schrijven, zoals L’Intelligence des Fleurs. In 1906 verhuizen Leblanc en Maeterlinck naar Grasse en daar ontstaan de eerste barsten in hun relatie. Maeterlinck begint tekenen van depressie te vertonen en wordt uiteindelijk gediagnosticeerd met neurasthenie, een psychische stoornis met symptomen als angst, duizeligheid, prikkelbaarheid en slaapproblemen. Dit weerhoudt hem er echter niet van om toneelstukken te blijven schrijven. > De Nobelprijs In 1911 krijgt Maeterlinck dan de Nobelprijs voor de Literatuur toebedeeld en tot op heden is hij nog steeds de eerste en enige Belg die dat op zijn conto kan schrijven. Hij krijgt de prijs “[…] voor zijn drama’s, die zich onderscheiden door een overvloed aan verbeelding en poëtische verfijndheid die, soms onder het mom van een sprookje, een grote bron van inspiratie zijn, terwijl ze tevens op mysterieuze wijze beroep doen op de gevoelens van de lezer en diens verbeelding stimuleren.” In eigen land blijkt het enthousiasme voor zijn werk helaas niet zo groot te zijn. Erger nog, in 1914 plaatst de kerkelijke overheid zijn gehele oeuvre op de lijst van verboden werken. Is dat een verklaring voor het feit dat maar weinig


literatuur mensen,waaronder tot voor kort ook ondergetekende, weten dat België al een Nobelprijswinnaar Literatuur heeft? Hoe het ook zij, zelfs met een Nobelprijs op zak valt er niet te ontsnappen aan een wereldoorlog. Wanneer de Duitse bezetters in 1914 België binnenvallen, wil Maeterlinck lid worden van het Franse Vreemdelingenlegioen, maar hij wordt geweigerd omwille van zijn leeftijd. Hij besluit uiteindelijk om met Georgette Grasse te verlaten en het koppel vestigt zich in Nice, waar hij het volgende decennium van zijn leven zal doorbrengen. Tijdens de oorlog geeft hij er onder andere speeches over de dapperheid van het Belgische volk. De verhouding tussen Maurice Maeterlinck en Georgette Leblanc loopt spaak in 1918, wanneer het duidelijk wordt dat hij tegelijkertijd een relatie heeft met de veel jongere Belgische actrice Renée Dahon, die hij in 1910 ontmoette. In 1919 trouwen Dahon en Maeterlinck; hun huwelijk houdt stand tot hij op 6 mei 1949 in Nice sterft aan een hartaanval. Wanneer zijn woonst jaren later gesloopt wordt, wordt Maeterlincks as gered door Marguerite Yourcenar. De urne wordt nadien ingemetseld in een muur van het naar hem genoemde luxehotel dat op dezelfde plaats gebouwd is.  > Pelléas en Mélisande Van Maeterlincks vele werken is het bekendste waarschijnlijk Pelléas et Mélisande, het symbolistische toneelstuk dat hij schreef in 1892. Het stuk, dat een soort duister sprookje is, draait om de driehoeksrelatie tussen Golaud, Mélisande en Pelléas. Prins Golaud verdwaalt op een dag tijdens de jacht in het bos en treft bij een bron de mysterieuze Mélisande aan. Ze oefent een grote aantrekkingskracht uit op Golaud en hoewel ze niets loslaat over zichzelf, besluit hij met haar te trouwen. Dan ontmoet Mélisande Golauds halfbroer Pelléas bij een fontein, die bezwijkt voor haar charme. Tussen de twee bloeit al snel een hevige verliefdheid op. Natuurlijk krijgt Golaud lucht van hun stiekeme ontmoetingen, met alle tragische gevolgen van dien. Hij doodt Pelléas en Mélisande sterft uiteindelijk in het kraambed, waar ze het leven schenkt aan een piepkleine dochter.

de, bij de opvoering van de opera in Boston, in 1912. Naast drama’s als Pelléas et Mélisande schreef Maeterlinck ook een paar luchtigere stukken, waaronder L’Oiseau Bleu, dat niet minder dan vijf keer verfilmd werd. De laatste verfilming, uit 1976, werd in Rusland opgenomen met een sterrencast: Elizabeth Taylor nam vier rollen op zich, en ook Jane Fonda en Ava Gardner speelden mee. Gebrek aan middelen - bij gebrek aan blauwe vogels schilderde men duizenden duiven blauw - en communicatieproblemen met de Russische cast en crew voorspelden echter niet veel goeds en de film werd uiteindelijk een grote flop. Over de kwaliteit van de verschillende eindresultaten vellen we hier geen oordeel, maar dat Maeterlincks werk een inspiratiebron geweest is voor vele kunstenaars, schilders, componisten en regisseurs, is een feit. Ook de stad Gent zag dat in en besloot een straat naar hem te noemen, ook al is Maeterlinck in zijn geboortestad nooit zo populair geworden als hij is het buitenland was. De straatnaam werd uitzonderlijk nog tijdens zijn leven toegekend, op 21 november 1932. In datzelfde jaar wordt Maeterlinck trouwens ook door Albert I tot graaf benoemd. In de buurt van de Sterre vind je dus ook vandaag nog een rond punt waar de Maurice Maeterlinckstraat symbolisch samenkomt met de Cyriel Buyssestraat en de Karel van de Woestijnestraat. Je kan in de Gentse binnenstad verder ook een heuse Maurice Maeterlinckwandeling maken, die je onder andere voert langs de Peperstraat, waar hij geboren is, en de straat waar zijn archief bewaard wordt. Misschien een tip voor wie eens sportief wil zijn op cultureel verantwoorde wijze, mocht de overdadige consumptie van studentenvoedsel zijn tol beginnen te eisen. /// (hh)

In de eerste plaats is Pelléas et Mélisande dus een drama over bedrog en jaloezie, maar het stuk symboliseert ook de eeuwigdurende cyclus van geboorte en vernietiging. De metaforische aard van het stuk, net als de symboliek van terugkerende elementen zoals het water, zijn typisch symbolistisch. Zoals zoveel kunstenaars is Maeterlinck gefascineerd door de duistere kanten van het leven en zijn toneelstukken zijn vaak gedrenkt in melancholie en mystiek. In augustus 1893 krijgt de Franse componist Claude Debussy van Maeterlinck de toestemming om Pelléas et Mélisande tot een opera om te vormen. Het is de enige opera die Debussy voltooide en hij wordt beschouwd als een mijlpaal in de klassieke muziek van de 20ste eeuw. Pelléas et Mélisande ging in première op 30 april 1902 in de Parijse Opéra-Comique. Oorspronkelijk zou Georgette Leblanc op de première de rol van Mélisande op zich nemen, maar uiteindelijk besliste Debussy om haar te vervangen door Mary Garden. Maeterlinck was woedend en dreigde ermee gerechtelijke stappen te ondernemen. Uiteindelijk zong Georgette toch de rol van Mélisan-

35

VI - mei / juni 2009


literatuur

> Literaire telex Dit jaar valt Gerrit Komrij de eer te beurt om het Groot Dictee der Nederlandse Taal te schrijven. De Nederlandse dichterschrijver volgt voor deze twintigste editie Kristien Hemmerechts op, die vorig jaar het moeilijkste dictee tot nu toe verzorgde. Maar de vraag is natuurlijk vooral of Komrij ooit aan de schouders van onze eigenste dicteesamensteller Teun zal komen. >>> Bij de Gouden Uil is het verdict gevallen: debutant en Nederlander Robert Vuijsje (schrijf dat maar eens juist) is de groter winnaar, Peter Verhelst krijgt de jeugdprijs en Pia de Jong ging met de publieksprijs lopen. >>> Op 16 mei wordt de onuitgegeven bundel Herbarium van Hugo Claus geveild. Herbarium bestaat uit twintig eenzijdig beschreven en beschilderde bladen. De titelpagina heeft een aquarel pentekening, en is door de schrijver aan zijn eerste echtgenote opgedragen: ‘Teksten naar de natuur die Hugo Claus schreef en tekende voor Ellie’. >>> De Pulitzer Prize voor fictie, de meest prestigieuze Amerikaanse literaire bekroning naast de National Book Award, werd toegekend aan Elizabeth Strout voor haar verhalenbundel Olive Kitteridge. >>> De Britse schrijver J.G. Ballard overleed op 19 april. Ballard is vooral bekend om zijn dystopische romans, met apocalyptische toekomstbeelden die hem zelfs het adjectief ‘ballardian’ opleverden. Spielberg verfilmde zijn bekende roman Empire of the Sun. >>> Vijf dagen eerder overleed ook de Vlaamse schrijver Dirk Verbruggen. De leraar Nederlands was medeoprichter van de Mechelse Middagen van de Poëzie, en schreef zelf romans en dichtbundels. Later dit jaar verschijnt Verbruggens laatste roman, Goede papieren, bij uitgeverij Vrijdag. >>> Vanaf 21 april gaat de World Digital Library online. De site zal gratis “significant primair materiaal uit culturen uit de hele wereld” beschikbaar maken, zoals manuscripten, films, kaarten, zeldzame boeken, muziekpartituren, opnamen, afdrukken, foto’s en architectuurtekeningen. >>> Gerrit Komrij heeft in Amsterdam een nieuwe poëzieprijs gelanceerd. De Turing Nationale Gedichtenwedstrijd zal de winnaar 10.000 euro opleveren en is zowel voor professionele als amateurdichters bedoeld. De Dilemmaredactie wilt bij deze Benoît Lagae aanmoedigen om grootster te denken dan gratis kappersbeurten. >>> Het boek dat de Venezolaanse leider Hugo Chávez aan Barack Obama gegeven heeft, is een rasechte bestseller geworden. In twee dagen tijd rukte Las Venas Abiertas de America Latina op van de 54.295ste naar de tweede plek op de officiële verkooplijst van Amazon.com. De president zal hem als wederdienst een exemplaar uit zijn eigen boekencollectie schenken. Benieuwd welke hype Obama daarmee zal ontketenen. >>> Een hype die onvermijdelijk is, wordt die van Dan Browns vervolg op The Da Vinci Code. De vervolgthriller zal The Lost Symbol heten en verschijnt op 15 september in de VS, Groot-Brittannië en Canada. In een oplage van maar liefst 6,5 miljoen exemplaren, de grootste druk uit de geschiedenis van uitgeverij Random House. /// (es)

VI - mei / juni 2009

36


literatuur

> Funny boekskes a’a In deze rubriek zal (nm) vier Dilemma’s lang enkele hoogtepunten van de humoristische literatuur onder de loep nemen. Zijn eigen liefdesbrieven laat hij hierbij tot ieders vreugde buiten beschouwing.

> Niet uit kwaadaardigheid. De scherpste polemieken van Willem Frederik Hermans (samengesteld en ingeleid door Max Pam) Na twee Russen, een Italiaan en een Tsjech de hemel in geprezen te hebben, vroeg ik me op een lege zaterdagmiddag af of er ook in het Nederlandse taalgebied humoristische literatuur van wereldniveau bestond. De columns van Kurt Vyane werden gewogen en te licht bevonden. De cursiefjes van Louis Paul Boon en Simon Carmiggelt bleken vaak bijzonder geestig, maar “wereldniveau” kan je ze moeilijk toedichten. Net toen ik op het punt stond om het dan tóch maar over de Petersburgse Vertellingen van Gogol te hebben (de adjectieven SCHITTEREND, WONDERBAARLIJK en SUPERFUNNY stonden al op papier, en ik had al een grapje met “Gogolen met de taal”), herinnerde ik me het bestaan van de Meester. Willem Frederik Hermans. Vaak wordt Hermans in België vergeten of onderschat. De man is alweer bijna vijftien jaar dood, zocht de spotlights nooit op en was in het literaire wereldje nauwelijks geliefd. “Dès dien van Damocles, zeker? Da boeksken mee dien dubbelganger!” Noem ‘Hermans’, ‘schrijver’ en ‘humor’ in één adem en je krijgt van tien negen de vraag of Toon Hermans zijn sketch Wat ruist daar in het struikgewas? misschien ook in boekvorm heeft uitgebracht. Tragisch. Er zijn ook nog goede, literair onderlegde zielen. Max Pam is Hermans niét vergeten. Meer nog, hij heeft weken in het archief van Hermans gesnuisterd en een groot aantal van diens polemieken (vooral uit Mandarijnen op zwavelzuur) gebundeld. Het is een enorm lezenswaardig boek geworden, dat de lezer een goed beeld geeft op de evolutie van Hermans als schrijver, polemist en biograaf. Is hij in de jaren 50 nog voorzichtig bij het neersabelen van collega-auteurs, nadien laat hij alle schroom varen. In het dagboek van de dichter Cees Buddingh’ turft hij op onnavolgbare wijze de platitudes (“Bijzonder aardig! Prima, prima!”) en tevens de fouten in Franse citaten. Hugo Brandt Corstius, de Meijsings en Karel van ’t Reve moeten er ook aan geloven. In een droge, sarcastische stijl maakt hij brandhout van tweederangsschrijvers, of ze nu Multatuli niet begrijpen, verkeerde opvattingen hebben over de Nederlandse literatuur of gewoon geen twee zinnen zonder anglicismen kunnen schrijven. Geen kamergeleerde, charlatan of recensent is veilig – de enorme feitelijke kennis, het taalgevoel en de literaire superioriteit van Hermans spatten van elke bladzijde. Een boude uitspraak: binnen een vijftigtal jaar schat men Hermans als prozaïst hoger in dan Mulisch, Reve en Claus, en schrijft men in Dilemma 4, jaargang 56, iets als: “SCHITTEREND; WONDERBAARLIJK; BIJWIJLEN SUPERFUNNY. W.F. HERMANS IS DE GROOTSTE TAALGOGOLAAR VAN HET NEDERLANDSE TAALGEBIED!” /// (nm)

37

VI - mei / juni 2009


lifestyle

> Fashion Ad-Vice Wat is dat gedoe toch tegenwoordig met de “financiële crisis”? Als filologen snappen wij daar natuurlijk niks van, verder dan “ja, ’t is toch iets hé, alles wordt duurder” komen we doorgaans niet. Geen probleem voor mij, ik hoéf dat allemaal niet te snappen. Maar als die crisisdenkers de modeboekjes beginnen over te nemen, wordt het persoonlijk. Plots krijgen we allerlei overzichten van uitverkopen (helaas, de meeste zijn net voorbij) en links naar websites waar je kleedjes van bekende merken van vorig seizoen kan kopen. Op ELLE.be stond zelfs een link naar een website waar je handtassen, schoenen en alles wat je je kan bedenken, kan huren (www.l-xp.com). De 2.55, de meest legendarische Chanelsacoche, heb je al voor 110 euro een week in je bezit.

De “economische recessie” dus. Alsof wij, arme studenten, ooit geld hebben voor échte mode, Jezus. Om mijn spreekwoordelijk steentje bij te dragen zal ik in deze editie maar één pagina vullen. “Aja, want alles kost zoveel al hé.” En nu een beetje huilen, daag.

Wie komt er op het idee om handtassen te huren? Oké, het is nog altijd beter dan naar Turkije om een knock-off gaan of de flauwe replica’s van New Look te kopen. Ik zou toch liever een heel jaar droog brood eten en the real thing voor eeuwig in mijn bezig hebben dan een handtas te huren. Stel je voor dat je die handtas een hele week in je bezit hebt, dan moét je die gewoon hebben, dat kan niet anders. Lily Allen dacht er

VI - mei / juni 2009

blijkbaar hetzelfde over en kocht haar eigen 2.55. Zo’n handtas kost misschien tien keer meer dan de huurprijs voor een week, maar je hebt ze wel je hele leven in je bezit. Een maand geleden kreeg ik een oude D&G van mijn tante, omdat ze zag dat ik ze supermooi vond en ze geloofde dat ik er meer van zou genieten. Een Chanel heeft ze helaas niet. Het zal wachten worden op een grote fan van Fashion Ad-Vice of een rijke kerel. O ja, we zaten bij Lily Allen. Karl heeft Lily gespot met haar vele Chanellekes en heeft haar meteen uitgenodigd om het gezicht te zijn van de herfsten wintercampagne van zijn handtassenlijn. Karl zal zelf de foto’s nemen.

You know you love money, xoxo /// (sp)

38


literatuur

> Schrijfwedstrijd Departuur: de winnaars Het is ondertussen alweer enkele maanden geleden, maar hier op de redactie denken we nog steeds met weemoed terug aan die joint venture van Filologica en de V.G.K., het literair-muzikaal evenement Departuur, dat zo stilaan het collectief geheugen indringt als dé cultuuractiviteit van ons werkingsjaar. In afwachting van editie 2010 publiceren wij hier alvast de winnaars van de schrijfwedstrijd die ook dit jaar verbonden was met Departuur - auteurs van teksten die onze jury troffen als uniek. In de categorie proza werd Sarah Dierckens verkozen met haar tekst ‘Tussenwereld’. Voor poëzie kwam Rik Dereeper als winnaar uit de bus, maar omdat we zo lief zijn gooien we de twee inzendingen die net naast het goud grepen er als extraatje gratis bovenop! Geniet ervan.

> Proza Tussenwereld De glimlach om mijn lippen is in de loop der tijden vervaagd. Wanneer het precies gebeurd is, ik weet het niet. Als ik terugdenk aan twintig jaar geleden, meen ik me te herinneren dat hij er nog zat. Ik zie me langs de straat lopen, hand in hand met haar, lachend en van binnen zingend. En kussend. En strelend. Twee pubers, maar wat gaf dat? We hadden alleen oog voor elkaar. We hadden elkaar en de wereld kon ontploffen. Ik zie me in bed liggen, verstrengeld met haar. Mijn voeten koud tegen de hare, mijn knie tussen haar benen, haar knie tussen die van mij. Wat hoger een kluwen van handen en haren en meisjesgeuren. Nog hoger, onze vroegste wonden lieflijk tegen elkaar. Dan: de heuvels die zich in ons twaalfde levensjaar voorzichtig, met veel schroom hadden aangeboden, veel minder schromelijk nu genietend van elkaar en van de overgebleven handen. Onze lippen teder tegeneen gedrukt, tongen spelend en plagend ook de neus. Ogen in ogen gevangen. We hadden elkaar en de wereld kon ontploffen. Zolang het bed maar intact bleef, het bed met ons erop. Toen was de glimlach er nog, strak om mijn lippen en warm in mijn borstkas. De foto’s van vijftien jaar geleden verraden een heel brede halve maan. Zij zuchtend en puffend in het hoge bed, moe geschreeuwd, haar tanden kapotgebeten en haar heupen opengereten, hij schreiend in mijn armen, kleine man. Zijn eerste contact met de vrouwelijke welvingen en de Naomi Campbellgeuren van zijn trotse papa. Vijf jaar later samen op de wip, beide bengels met een schaterlach en ook de ogen van ons, ouders – wat een woord, we voelen ons jonger dan ooit – glimmen van plezier. Wij gezellig op een bankje, de wind speelt zachtjes met haar haren zoals mijn hand al even zacht met haar vingers speelt. Haar vingers met die van mij. Een zucht. Mijn lichaam doorstroomd van intens geluk. Ik ben verliefd, een gevoel dat veel minder banaal is dan het lijkt als je het zo op papier geschreven ziet staan. Of het uit de mond van een ander hoort. Verliefd op haar, naast mij op het bankje. Verliefd op hen, spelend op het klimrek. Verliefd op de wind zelfs, die steels probeert mijn liefje te verleiden. Het doet me niets. Jaloezie is te aards voor wat wij voelen voor elkaar. Verliefd ook op de jonge lente met haar vogeltjes

VI - mei / juni 2009

40

die ons voorjaarssonnetten brengen, om het luidst en om het vrolijkst fluitend, smekend om de aandacht die echter helemaal opgeslorpt wordt door het spel van onze vingers. Subtiel, maar zo aanwezig. Te puur om niet tot een glimlach te dwingen. Daarna wordt het vaag. Het is moeilijk je voor te stellen dat er één moment was, waarop alles anders werd. Even moeilijk blijkt het echter om je nog een moment van dergelijke puurheid te herinneren. Jonge lentes brachten minder virtuoze vogels, het woord verliefd leek plots te verheven voor het gevoel dat het geacht werd te beschrijven. De wind bleef spelen met de haren van zij aan wie je je eeuwige liefde had gezworen, en nog steeds wekte hij geen greintje jaloezie bij je op. Niet meer omdat je er boven stond, maar omdat het je niets meer deed hem te zien proberen haar van je te stelen. Wanneer het precies gebeurd is, je weet het niet. Het moet er al een tijdje zijn, hoewel je het nu pas beseft. Dat gevoel, dat gekenmerkt wordt door het gebrek aan gevoel. Allicht het gebrek aan het gevoel van toen. Door paniek getroffen probeer je dat gevoel terug te vinden, en af en toe denk je dat het weer tot leven is gewekt (hoewel je je amper nog lijkt te herinneren hoe het precies voelde, toen, en waarom). Wanneer je na de nieuwjaarsreceptie met een collega onder de lakens belandt, wanneer het oogcontact met de zwemlerares van je jongste uitmondt in een stoeipartij in het kleedhokje. Maar de kleine dood die je sterft, is slechts fysiek, en enkel spreekwoordelijk. Niemand zal er een traan om laten. Veel schrijnender is de stille dood waarvan je pas te laat beseft dat hij in je is geslopen, ergens tussen nu en toen. Te laat om te huilen, stiekem onder de lakens nadat de ademhaling van zij die nog steeds het bed met je deelt, koud naast je met haar rug nietszeggend tegen die van jou, geruststellend rustig is geworden. Uiterlijk houd je je sterk, met als symptoom enkel je verdwenen glimlach, die net als het sporadische liefkozen van je vrouw mechanisch is geworden. Maar je laat het over je komen, en gelaten wacht je tot er nog eens twintig jaar is verstreken. Want net als alles is ook het leven cyclisch, en dus is het niet onmogelijk dat met de kindsheid ook de glimlach van toen weer in je zal kruipen. /// Sarah Dierckens


literatuur

> PoĂŤzie het tomeloos getater tussen stenen blote tenen van rivieren tandjes niet te tellen bijten heel geduldig tot de scherpe kantjes zijn verdwenen

III

water waarop ook in kreken jonge eenden drijven later als het gaat ontbreken modder tot gedroogde drek enkel wormen en wat kevers blijven

weer in het tuinhuis met rukkende basten, klepperende pannen en druppend hout.

maar telkens komt de herfst weer met zijn stormen houdt opnieuw de stenen aan de praat tot ze weer wat ronder zijn van vormen de jonge eenden zijn nu groot en eten al wat leeft dus ook de wormen zo weet ik hoe het overleven gaat /// Theo Slachmuylders >>> stormtrilogie

het leven gaat nog het meest in vlagen hier.

in de verste verte geen jij te bespeuren. eerst probeerden we nog te fantaseren over hoe het witte leger het zwarte wel mores en dat spuitjes best wel kriebelden, of neen, dat elke hoest de vijand tien cent kostte. we zijn woelend en snikkend rijk geworden. /// Sylvie Marie >>> Maria Ommeganck, alias Madamke Kringloop (door vrieskou omgekomen in haar geboortedorp Nukerke)

I die dag sloot ik me op in het tuinhuis om de wind beter te zien. door het raam zag ik bomen buigen om een blad te bewaren. het gras als was

Ze leek wel door een arme schepper geboetseerd met samenraapsels, restjes mens die niemand wou. In haar bomvolle trui en rok liep niets gesmeerd zelfs onderbloezen rafelden naar eindjes touw.

het door tientallen wilden onder de voet gelopen.

Geen schrik had zij een boerse pleefiguur te slaan

het was nog niets. met de regen ondervond ik dat ook het dak bewoog.

Haar voeten kwamen steeds op tien voor twee te staan,

dikke druppels in mijn kruin. je kwam met jas en dekens. II samen op zoek naar de droogste plek. het rekje tussen grasmaaier en vogelkooi bood het beste zicht op de slaande luiken. we hielden elkaars hart vast, verbeeldden ons een bankje aan de vijver met blauwe hemel, zonneschijn, gooiden met elke donderslag meer kruimels naar de eenden. we wreven onze ogen uit

met kloeke billen, beide benen stevig scheef. zo tijdeloos doorheen het dorp was zij op dreef. Oneindig cirkelend, het kerkplein weer voorbij de malle rondjes die ze om de toren trok krom potlood aan Gods passer. Strompelstomp werd zij. Haar rondgang zag zo wankel zonder wandelstok. Al brachten sneeuw en leeftijd haar uit evenwicht, al blijft haar doodgevroren lijf voor eeuwig koud, toch waggelt zij nog dapper door dit lang gedicht: tappend leven dat plots stopt maar nooit meer ophoudt. /// Rik Dereeper

toen we bij het opklaren voorbij de deur een regenboog ontwaarden.

41

VI - mei / juni 2009


special

> Webmaster klapt uit de biecht Een vrouw als webmaster. Het lijkt een ietwat geforceerde combinatie, maar bij Filologica hadden ze geen andere keuze. Wegens een algemeen Filologisch gebrek aan interesse in webdesign (en dus een gebrek aan tegenkandidaten), zeilde ik zonder enige vorm van tegenwind door de twee laatste presidiumverkiezingen. Na (officieus) drie jaar jullie administrator gespeeld te hebben, heb ik ondervonden dat Filologen en internet niet altijd de beste vrienden zijn. Vandaag deel ik mijn evaringen en frustraties graag met de hele wereld. Uit respect voor jullie e-privacy, laat ik geen enkele naam vallen. Zelfs geen IP-adres.

> Wie heb ik aan de lijn? Verstrooide Filologen durven wel eens te antwoorden op autogenerated e-mails van het forum. Auto-wat? Trouwe forumgebruikers weten wel wat ik bedoel. Zij ontvangen dan ook dagelijks mails met titel “Er is een nieuw bericht”. Dit soort notificaties worden automatisch door het forum verstuurd. Wanneer je op de notificatie zelf antwoordt – in plaats van je in te loggen op het forum – komt je bericht helaas niet bij de gewenste persoon terecht. Niet zo slim, maar op die manier blijft een webmaster met extreme social anxiety dan toch een beetje op de hoogte van de gebeurtenissen in jullie leven. Elke dag keek ik uit naar leuke roddels en sappige weetjes die per abuis in mijn inbox zouden terechtkomen.

Hmm nein, dat gaat precies over thesissen ... :-( Het zou iets moeten zijn waar je je onderwerp voor je onderzoekstaak kan indienen, en ik moet er ook het onderwerp van mijn presentatie indienen ... Seffes moet k naar X trouwens, hij gaat me helpen met het uitgeven van een editie van een redevoering van de 18de eeuw. lalala XXX

Teleurgesteld? Ik ook. Filologen verspillen mijn tijd en zijn niet eens entertainend. Op één persoon na, natuurlijk. Niets is meer hartverwarmend dan dergelijke mails ontvangen:

Gewoon s vragen! Wie zit er aan de andere kant van de lijn? Ben jij dat Flamand?

Ja, ik ben het. Dezelfde persoon vroeg me later ook gewoon s:“Wat is een browser?” Een ras apart, die Filologen.

> Minderjarige “student personen” Voor je je mag registreren op het forum, moet je aanduiden of je al dan niet ouder bent dan dertien jaar. Zo’n vraag is standaardprocedure op phpbb3-fora. Wanneer je jonger bent dan dertien, krijg je een formulier in je mailbox dat je moet laten ondertekenen door je ouders. Pas als je het ondertekende formulier bezorgd hebt aan de webmaster, wordt je account geactiveerd. Edward A. Murphy redeneerde: “Als een gebeurtenis zich een oneindig aantal keer herhaalt en iedere keer is er een kleine kans dat iets misgaat, dan gaat het vroeg of laat een keer mis.” En hij had gelijk, verdorie. De Filoloog durft al eens het verkeerde jaartal aan te klikken. Meestal is hij zich dan nog niet eens bewust van zijn fout.

VI - mei / juni 2009

42


special

Dag beste webmaster, Ik ben 20 jaar (geboren in 1988). Moeten mijn ouders dit formulier dan nog invullen? Groetjes, X

Een zeker West-Vlaams heethoofd zou in zulke gevallen de woorden “dom” en “naïef” in de mond nemen en de persoon in kwestie naar de hoogste palmboom verwijzen, maar een goede webmaster verbergt zijn frustraties. Zoals het betaamt blijft de professionele weblord steeds kalm, behulpzaam en vriendelijk, al maken sommige mensen het hem niet zo makkelijk. Volgende persoon kan zijn verontwaardiging nauwelijks verbergen en spreekt mij aan met “Jongens, meisjes”.

Jongens , meisjes is dit een grapje? ik ben al over de 30 en mijn ouders houden zich al lang niet meer met me bezig. Dankje om me te registreren, ik heb dringend een in gent blokkende student persoon nodig. Ben de helft van m’n cursus gepikt (8) + notas!!!!!

> Klachten

Als webmaster kan je niet altijd iedereen plezieren. Filologen zijn bijzonder mondig en zullen zich niet inhouden om de admin (terecht?) eens goed op zijn plaats te zetten. Zet je schrap voor een selectie uit mijn haatmail.

“ “ “

Ja maar jij bent een admin, en admins klagen over alles, zelfs als ze geen gelijk hebben. Maar niemand klaagde erover (behalve jij natuurlijk) dus wat was dan het probleem?

Dat viel best wel mee. We proberen het nog eens.

“ “

Zelf heb ik nooit iemand van dit forum persoonlijk aangevallen, ikzelf ben niet gaan blijten bij mods nee, het was 1000 tegen 1 + alle mods-, maar nu mag ik dan toch wel eens zeggen dat je dan ook al die mensen die wel persoonlijke aanvallen tov mij geuit hebben, mag aanspreken hierover? Kwestie van je geloofwaardigheid te houden e, Eveline.

Dat gaat al meer de goede richting uit. Maar er kan maar één winnaar zijn: Ik heb een uur werk had om die te verkleinen en online te zetten, en jij wipt dat er in 1 seconde af op eigen initiatief. Weinig mensen die zoveel skill hebben om een totale bitch te zijn, en ik probeer nochtans keer op keer om je nog maar 1% leuk te vinden. Zonder resultaat, again. Ik ben blij dat je admintaak je leven kleurt, doe zo voort.

Niet alleen Filologen maken zich soms eens kwaad. Ook jonge ondernemers in Gent sturen graag boze mails. Wanneer ze hun beginnende zaak aan een Googletest onderwerpen, komen ze soms terecht op ons forum. Wat ze daar te lezen krijgen, bevalt hen echter niet altijd. Er zijn verschillende manieren om de webmaster een bepaalde post te laten verwijderen. Onderstaande gebruikt HOOFDLETTERS om zijn woede te benadrukken.

GEACHTE, MIJN NAAM IS x EN IK BEN ZAAKVOERDER VAN HET BEDRIJF y. GEREGELD ´google´ IK y OM TE ZIEN WAT ER ZO ALLEMAAL GEZEGD (EN GERODDELD) WORDT OVER MIJN ZAAK. IK WAS DAN OOK TEN ZEERSTE GESCHOKT WANNEER IK DE TEKST LAS VAN EEN ZEKERE z IN DE RUBRIEK ZEVER EN TOOGPRAAT. DEZE LEUGENACHTIGE EN LASTERLIJKE TEKST HEEFT GEEN ENKELE GROND. HET IS HET SOORT TEKST DAT DOOR DE HUISREGELS VAN DE WEBSITE VERBODEN WORDT EN DAT MEN NIET VERWACHT VAN EEN ASPIRANT-FILOLOOG. HIJ SCHAADT ZONDER REDEN ONZE GOEDE REPUTATIE. U KUNT DEZE TEKST OOK TERUGVINDEN ALS U OP GOOGLE y INGEEFT. IK VRAAG U ALS MODERATOR OM DEZE TEKST VAN DE WEBSTEK TE VERWIJDEREN EN DE BETROKKENE TERECHT TE WIJZEN.

MIJN OPRECHTE DANK

43

VI - mei / juni 2009


special De man verbreekt op deze manier helaas de regels van de Netiquette. Hoofdlettergebruik staat irl gelijk aan roepen en komt bijzonder brutaal over. Kreeg u bij het lezen ook een mental image van een tierende kerel, met bijhorend paars gezicht en pulserende ader in het voorhoofd? Al een geluk dat hij er op het einde nog een “oprechte dank” bij gilt. Een andere manier om de aandacht te trekken, is het gebruik van de woorden “strafrechtelijke klacht”. Instant effect.

Beste, Ik verwijs naar deze link: X Jullie hebben een paar uur de tijd om die lasterlijke post van jullie forum te verwijderen zoniet zal er een strafrechterlijke klacht volgen. Ik ben ook een stukje mede verantwoordelijk voor de zaak. Is het soms mogelijk om de naam en het adres te bekomen van die zekere ‘Y’? Ik zou die jongen zijn ouders graag eens spreken. Met beleefde groeten, Z Helaas stuurde Z dit bericht om 5 uur in de ochtend. “Een paar uur” later lag deze forumverantwoordelijke nog steeds nietsvermoedend te soezen in haar bed. Een volgende mail liet dus niet lang op zich wachten.

Het is niet verdwenen maar terug met nog een bericht erbij.   Wij dienen klacht in.  Jonge investeerders hun zaak zwartmaken en dit voor een groep studenten die zelf aan een toekomst denken. Van zodra er lasterlijke berichten op grote zoekmachines zoals Google voorkomen zal ik meteen reageren. De gerechtelijke politie is reeds op de hoogte en van zodra er weer van die berichten opduiken gaan wij zonder verwittiging handelen.   Ik hoop dat het hierbij blijft en dat wij elkaars tijd niet hoeven te verspillen aan spelletjes door jongens die zich Y noemen. Het gaat hier duidelijk om iemand uit het ‘gothic’ wereldje.  Desnoods zal de politie deze jongen wel van straat plukken als hij van geen ophouden weet.   Met beleefde groeten,   Z  Ik moet u meedelen dat de jongen in kwestie nog steeds op vrije voeten rondloopt. Indien u op de komende activiteiten van Filologica iemand signaleert uit het “gothic” wereldje, gelieve contact op te nemen met de plaatselijke autoriteiten.

Een derde manier om je zin te krijgen, is mijn gevoelige snaar te raken. Aanschouw het volgende intrieste bericht en let vooral op het gebrek aan informatie.

beste,  is het mogelijk iets van het forum te halen? er staat iets op het forum over mijn zus dat mij veel verdriet bezorgt.

“Beste anoniempje, ik weet niet wie jij bent, want je hebt je mail niet afgesloten met je naam. Bovendien kan ik je identiteit niet afleiden uit je e-mailadres à la crazyjumperken87@hotmail.com. Ik zou je graag helpen, maar de naam van je zus kan ik al helemaal niet achterhalen. Misschien kan je ook eens een link posten naar het bericht waar je naar verwijst? MIJN OPRECHTE DANK” Laat het bij deze een tip zijn voor iedereen: wanneer je een probleem hebt, wees dan ook uitvoerig in het beschrijven ervan. Geef de precieze foutmelding, beschrijf hoe lang je het probleem al hebt,… En als je weet wat het überhaupt is, vermeld dan ook even welke browser je gebruikt.

VI - mei / juni 2009

44


special > Mijn moeder is een spion Nog een tip: denk twee keer na voor je iets online publiceert. Er leest altijd wel een onverwachte gast mee. Is het niet de webmaster, dan is het wel een boze ondernemer in Gent,… of je eigenste eigen moeder! Ik laat het volgende bericht graag voor zich spreken.

Mag ik je om een gunst vragen? Kan je aub de gebruiker X permanent bannen? Dat is namelijk mijn mama die het forum gebruikt om me te controleren. Het gaat me vooral om het feit dat ze haar belofte heeft gebroken. Ze leest het forum al even lang als ik hier studeer. “Het staat online, dus mag ik het lezen”, redeneert ze. Dat ik het niet leuk vind dat ze het forum leest, doet haar niet veel. Begin januari heb ik dan ontdekt dat ze ook een account had aangemaakt. Daar hebben we ruzie over gehad en toen heeft ze beloofd dat ze niet meer ging inloggen. Nu heb ik bewijs dat ze dat wel nog gedaan heeft en dus wil ik haar forceren die belofte te houden. Dat is alles, ik weet dat ik haar niet kan stoppen van het forum te lezen.

Jongens, meisjes, laat het speculeren over het Filologenkind en forummoeder in kwestie maar beginnen. Mij rest enkel nog mijn opvolger veel succes te wensen. En veel sterkte, vooral veel sterkte. Nog even uw admin, Eveline /// (ef)

45

VI - mei / juni 2009


literatuur

> Filologica’s Sonnettenwedstrijd Naar aanleiding van het lustrumgalabal schreef Filologica een prestigieuze wedstrijd uit: met een kunstig sonnet konden Filo’s don juans een kappersbeurt winnen voor hun respectievelijke dates. Sommige Guido Gezelles kropen spontaan in hun pen, anderen werden - al dan niet met zweep - onder druk gezet door hun significant other. Dilemma wilde u de resultaten van hun gezwoeg niet onthouden. Een bloemlezing! Liefste met de mooiste ogen dagenlang heb ik in mijn hart gezocht naar liefde, naar iets opgetogen van jou in deze helse levenstocht

Ach, één van je blikken verdrijft elke kilte, Zodat — in mijn nest, maar tot slaap niet bij machte, Ik uren nadien nog steeds zinder in stilte. Kianoush Meirlaen

Liefste met de mooiste neus wekenlang heb ik heen en weer gelopen op weg naar mijn eerste keus die jij bent, mag ik hopen

>>> Sonnet 315   Ooit verscheen er in mijn dromen Een prachtige jongeheer Die me vertelde keer op keer Dat hij naar hier zou komen.   Hij was niet te ingenomen Geen ongelikte beer En ik zweer: mijn enthousiasme was niet in te tomen.   Helaas werd ik gruwelijk bedot En kreun ik nu elke dag Niet van seksueel genot   Maar van zijn zelfbeklag Dus zeg ik: ‘t wordt tijd dat je oprot!’ En denk: ‘single zijn dat mag’ Esa Denaux

Nu wil ik je liefde vinden gesluierd in een mooi kleed op ’t galabal wil me binden zelfs in tijden van kommer en leed wil ik samen met jou zijn als twee beminden Liefste, man toch, wat ben jij heet Jonathan Van Gijsel >>> Zij kan de zon verjagen, Haar lach heeft dat vermogen Die de glans steeds moet gedogen, Ik word steeds lamgeslagen.   Zij doet de maan vervagen, Die sterren in haar ogen Doen me meer dan regenbogen, Ik ben steeds weer verslagen.   Maar haar mond kan het vertellen Met haar lippen van satijn Die ik steeds weer wil omknellen,   Dat die pracht er maar kan zijn In haar fraaie levenscellen Door dat zonlicht van haar brein! Andre Machtels

>>> Je mag wel schuilen in mijn jambendicht Mejuffer, als je onderdak verzoekt Voor stormontvluchtsters ben ‘k nooit volgeboekt Dep de trocheeën van je aangezicht Net voor ik bevend voor je charmes zwicht Vermeld je dat je nog een dateman zoekt Voor ‘t galabal (liefst een die deftig lookt) Om mee te dansen tot het ochtendlicht

>>>

VOLTA

voor mijn honingzoete Gladys op een met koffie overgoten vrijdag

- Fast Forward - een kasteel net buiten Gent Je haar gebrusht maar toch kijk je wat nor(s) Je bent niet meer tevreden met je vent

Ik ben slechts een bij die je loflied wil zoemen, Maar al te beperkt is de vorm van ‘t sonnet — Je wimpers verdienen hun eigen gebed, Ik wil je op duizend manieren benoemen.

Ik word langzaamaan gek van je gemor Dus riposteer ik stoer: “Talk toe de hent De feis dont wanne hier it enniemor !” Benoît Lagae

Want jij bent mijn snoes die met nectar en bloemen Zo zinnelijk zuiver, zozeer zonder smet Mijn hartje verblijdt, dat zich nooit heeft verzet — Je kan je op duizenden schatten beroemen.

>>> Een jongedame droeg een zware last Ze wou naar’t bal maar durfde niet alleen “Ik vind geen date en dat vind ik gemeen!” Ze haalde zelfs haar kleed niet uit de kast   Maar op een dag trof zij een knappe gast

Ach, één van je zoenen maar — zij het een zachte, Een zondige, zedige, zoete of zilte, Verzaligt mijn zuchten, verzacht al mijn wachten.

VI - mei / juni 2009

46


literatuur Die maakte van zijn grote hart een steen En tegen d’and’re meisjes zei hij “Neen” Ja, zo werd zij toch onverwachts verrast    De jongen krijgt het echter wat benauwd Hij wil bij haar in een goed blaadje staan Want oh, wat blijkt zij ook heel mooi gebouwd   Kom, help hem om geen mal figuur te slaan En toon dat hij een hartje heeft van goud Laat haar dus gratis naar de kapper gaan Gert-Jan De Proft

Dat ze voor mij de lente is, het mooiste jaargetijde Doch was er niets dat mij voorbereide Op wat mijn hart zou verschroeien

>>>

>>>

Ode aan Vicky’s Varreke Aanschouw het varreke van mijn schatje Zo mooi, zo roze, zo succulent om in te bijten In dat varreke wil ik mijn tijd verslijten Net zoals een poesje spinnend op haar matje

Ein leserorientiertes Gedicht

Een varreke, synoniem voor een gatje Oh man wat kan ik dat varreke heerlijk splijten Een dergelijk schouwspel is uiteraard aan mijn kloppende lul te wijten Een anallover staat immer nooit geboekstaafd als een watje

dan nog blijft ze mij himmelhoog doen zweven, die genietende glimlach zo gul op mij gericht en zelfs al mikt ze ook haar gat naar mijn gezicht, zelfs dán daver ik niet, noch begin ik te beven.

Veertig jaar later is het varreke nog aan het nazinderen Edoch het is droog, bruin en het wordt afgelost door de stoma Het nut ging aan ons voorbij, het andere holletje voorzag de kinderen Ik hoor het u al denken: “Weg met dat aroma!” Jongelingen, staak die adoratie, begin te minderen Dat gemis is niet te harden, WEG, voor eeuwig in coma Thijs Goethals

Met pijn en ellende vervuld ga ik nu door het leven Voor altijd verdoemd tot eenzaamheid Naar haar liefde zal ik blijven streven Zo doorbreek ik mijn gevangenis van somberheid Want ook al is ze voor altijd weggebleven In mijn hart raak ik haar nimmer kwijt Olivier Dieryckx-visschers

Voor haar lieve ogen die mijn ziel zogen wil ik leven, voor haar armen en handen, haar lelieblanke gezicht, en zelfs al is haar darmgestel meer dan soms ontwricht zelfs al zijn er korsten stront in haar slipje gesteven;

Zo verteert ze mij, met passie en peristaltiek. Haar invisible face is wat ik een mensenmassa zie en hoor haar hol, dat speelt de schoonste blaasmuziek. Mijn hartendame bemin ik tot ik bruine beren baar of poëzie. Bezworen ben ik door haar modskillz, haar mi-mi-mystiek. Door mij, in mij schrijdt zij op een porseleinen pony. Bram Bombeek >>>

>>> Mijn kleine zwarte kat Als mijn meisje spreekt en vraagt Bewierookt mij, vol lof en eer In dertien regels, keer op keer Opdat het iedereen behaagt   Als ik dan vraag, hoe moet ze zijn De poëzie die jou omwindt Dan zegt ze vlug en wel gezwind Beschrijf dit lichaam, puur en rein   Mijn vrouwelief, wat zegt gij nu Als ik dat doe, zo onbesuisd Dan is uw naam heel gansch foutu   Dan zijt gij voor puurheid gebuisd Komt gij nooit meer op het menu Dus maakt dat ge de kamer kuist Ruben Cassiman

Toen ik je ontmoette, kleine zwarte kat kon ik niet voorspellen wat gebeuren zou. De aap kwam echter schoorvoetend uit de mouw en kwam ik te weten hoe de vork aan de steel zat. Het begon in donkere tijden en kou, op zoek naar een afslag op dat kronkelende pad. Toeval zorgde ervoor, echt niets meer dan dat. Je bloedde en het was zorg dat je wou. Als een zorgzame herder te midden van een schapenveld. Als een lieve moeder die aait en lacht, het is net dat speciale gevoel dat telt. Ik streel je rug, beroer je glanzende vacht mijmer over verhalen, lang geleden verteld. Kom nu maar, er is een grijze uil die op ons wacht. Kenny Wannin

Ze is de zon die mij doet bloeien, Haar huid zo zacht als dons en zijde Dan zag ik haar lach die mij bevrijde Ze doet het bloed terug door m’n aderen vloeien Mijn gevoelens doen de boodschap groeien

1 Bilspleet, ������������������������������������������������������� kan ook gebruikt worden in de betekenis van “anus”.

47

VI - mei / juni 2009


filologica

> Filologica’s lustrumweek: de definitieve review Het kan u niet ontgaan zijn. Enkele weken geleden vierde Filologica haar vijfde verjaardag, en dat ging gepaard met een uitgebreid gamma aan activiteiten. Redactielid (tv) deelt zijn intiemste lustrumervaringen met ons, complete, unabridged en maar een béétje biased. Zondagavond. Wanneer je mama vraagt wat er deze week op het programma staat, antwoord je casually: “werken aan mijn paper natuurlijk, het zal wel moeten.” Mama knikt instemmend en werpt je een strenge, maar liefdevolle blik toe. Ze doet je even wat denken aan die lieve juf Nederlands van in het middelbaar. “Oja, woensdag ga ik naar het toneel!” Educatief verantwoord, luidt het antwoord. “En vrijdag is het galabal natuurlijk, maar dat wist je al.” Wat de drie gratis vaten en twee cantussen betreft, lijd je uiteraard aan acuut geheugenverlies. Nadat ze gevraagd heeft of je je nieuw gekochte galakledij niet vergeten bent, word je met een natte kus en een “Veel plezier op het bal... en wees verstandig!” - jaja mama... - op weg gestuurd. Op de trein kiest je iPod voor “Champagne Supernova” van Oasis en blik je vol enthousiasme vooruit op de komende week. De lustrumweek van Filologica. Nu al episch. “Dames en heren, we komen aan in Gent Sint-Pieters!” Oei, daar was je even weggedommeld. Snel haast je je naar je kot om je klaar te maken voor vanavond, de lustrumkick-off. Een klein uurtje later sta je tussen je vrienden en vriendinnen te kletsen in de Amber. Het lijkt wel alsof niemand thuis is gebleven. Mede dankzij een paar gratis pintjes wordt het een gezellig avondje uit. Een beetje licht in het hoofd kruip je rond een uur of drie in bed. Morgen les om half negen, zucht. Nog wat nagenietend druk je enkele keren op de snoozebutton. Enkele keren te veel, zo blijkt, als je een uurtje later verschrikt merkt dat de les al een kwartier bezig is. Je besluit dan maar snel op te staan en het tweede deel van de les te halen. Na een vermoeiende lesdag rep je je hongerig naar de Therminal, waar een ingenieus systeem is uitgedacht om iedereen snel van warme spaghetti te voorzien. Geen sinecure, gezien de opkomst. Een honderdtal mensen, maar liefst! Onder het eten geniet je van enkele glazen rode wijn en nostalgische foto’s uit het filoverleden. Zelf kom je er gelukkig niet al te vaak in voor. Nadien gaat het in groep naar de Amber, waar de toog werkelijk overstroomt met frisse pinten. Niet ideaal in combinatie met die rode wijn, but hey, you only live once, right? Hmm, een filologische? Drie jenevertjes voor drie euro? Daar zeg je ook al geen neen tegen. Ondertussen trekt de nacht in een roes aan je voorbij. Er wordt gepraat, gelachen en er worden schaamtelijke foto’s genomen. Pas rond een uur of vijf beland je in bed. Morgen moet je er al om negen uur weer uit, want je vriendinnen hebben je overtuigd om toch maar naar die ochtendcantus te komen in plaats van aan je paper te werken. “Aja, wanneer zal dat immers nog eens georganiseerd worden?” Moeizaam sleep je jezelf uit bed. In het Kraaiennest zijn een dertigtal fervente cantussers samengekomen. Je besluit dat je ondertussen genoeg bier hebt gedronken en schenkt jezelf een glas chocomelk in. Geen goed idee, zo merk je na de eerste slok. Dan toch maar bier met boterkoeken. De voorziene drie uur cantussen worden er... vijf. Vervolgens zes. Liedjes worden tot tienmaal toe herhaald met algemene hilariteit tot gevolg. Kortom, genialiteit in het kwadraat. Van die paper komt toch niets meer in huis. Of toch zeker vandaag niet. Een tukje in de kelderzetels zal je goed doen. Een uur of twee later word je uit je comateuze slaap gewekt. Tijd om je voor te bereiden op de lustrumcantus. Nog steeds in een dronken roes werk je met enige moeite een hamburger naar binnen en zet je koers naar de Twieoo. Ook die ontgoochelt niet: Bart Peeters blijkt een ware Michael Flatley en Jeroen Meuleman maakt zo mogelijk nog meer scatologische opmerkingen dan gewoonlijk. De aanwezigheid van een aantal beginnende fossielen en zelfs de studentenfanfare zwengelt de pret alleen maar aan. Waar je tussen twee en zeven hebt uitgehangen weet je de volgende dag niet meer, maar enkele sms’en naar vrienden leren je dat het in ieder geval erg Fossielologica. plezant was. De zwaarste kater uit je leven houdt je weg van achter je pc. Die paper zal moeten wachten, Filologica gaat voor! Je sleept je sloom maar gelukzalig nogmaals naar de Amber om tijdens de studentikoziteitskamp te supporteren voor de mensen die je op de cantus leerde kennen. Door middel van een loopproef, drinkproeven (die je maag doen omkeren, waardoor je even de blik moet afwenden) en intelligentieproeven (die sudoku had je zeker kunnen oplossen, als die roze olifanten niet ronddraafden in je hersenpan) wordt de ultieme student van Filologica verkozen. Niet toevallig overwint preses Aäron Maes. De ereleden bewijzen dat ervaring broodnodig is voor een echte student en wonnen met voorsprong de teamcompetitie. Vervolgens

VI - mei / juni 2009

48


filologica haast je je naar de Arca, om er met een suffe kop toch te genieten van het erg sterke lustrumtoneel. Het stuk zit sterk in elkaar en de acteerprestaties zijn verbazend. Om de aanslag op je bioritme niet te zwaar te laten worden ga je na een glaasje op de receptie naar huis. Terwijl de voetballers in epische weersomstandigheden over het veld schaatsen op het lustrumvoetbaltoernooi, improviseer je de volgende dag een schets voor je paper. Wel jammer dat je de hotdogs en jenever aan vijftig cent moet missen. Je weet dat die paper nooit ofte nimmer afraakt met een volle lesdag in het verschiet, maar overtuigt jezelf dat je vandaag, gezien de omstandigheden, toch goed gewerkt hebt. Voldaan kruip je onder de lakens en droom je van het nakende galabal. In een kasteel! De vrijdagmorgen ben je veel te vroeg wakker uit anticipatie. Voor het eerst ook zonder nadorst. Dat belooft! De laatste les mis je om toch nog eens al je balkleren te passen (better safe than sorry) en je haar tot op de millimeter juist te leggen voor de Een paar acteurs. slotavond van de lustrumweek. Spoedig zit je op een bus vol mooie mensen richting Carelshof. Nadat iedereen zich verbaasd heeft over de inkomsthal (en foto’s heeft genomen op dé trap) word je getrakteerd op een culinair meesterwerkje. Met éminence grise Luc De Grauwe aan de tafel is er aan entertainment geen gebrek. De tent die hij later op de avond zou winnen draagt daar alleen maar aan bij. De champagne vloeit ondertussen rijkelijk en de dansvloer wordt al gauw omgetoverd tot een wervelend kluwen kleedjes en dassen. En nog is de week niet voorbij, want achteraf wacht er ontbijt en afterparty in de Amber, waar het feestje niet stilvalt tot laat in de morgen. Wanneer je uiteindelijk de weg naar huis hebt gevonden en de sleutel in het slot hebt gekregen denk je aan je mama, je paper, en het zwarte gat dat hierna ongetwijfeld wacht. De post-lustrum collectieve zelfmoord op het dak van de Blandijn schiet je even door het hoofd, maar dan besef je dat je deze week voor geen enkele paper ter wereld ooit had willen missen. Met een gelukzalige glimlach op het gezicht vallen je ogen zachtjes dicht. Heerlijke herinneringen overspoelen je dromen. Taste the Filo side of life. Filologica. /// (tv) Een fotospecial over de lustrumweek vind je elders in deze Dilemma!

Dé trap van Beautiful.

Ook TGV Romaanse Ward houdt van gratis vaten.

49

VI - mei / juni 2009


interview

> “Ja, Foucault en Barthes, dat was de lijn doorheen de Germaanse” Kijk in de spiegel, filoloog: dit bent u binnen tien jaar. Vooruitzichten op werkloosheid met een diploma taal- en letterkunde op zak? Het kwartet dat ons zit op te wachten in Café Amber klaagt niet. Rik (27) is violist in verscheidene bands (waaronder La femme Belge – zeker checken!) en geeft net zoals Mortimer (30) parttime les aan anderstaligen. Simon (27), in de voetstappen van zijn welbekende vader Jozef De Vos getreden, is regisseur en heeft ondertussen al enkele toneelvoorstellingen op zijn cv staan, die hij samen met zijn eigen opgerichte gezelschap Sermoen theatermakers maakte. Vincent (28) is dan weer een succesvol reclamemaker voor het reclamebureau Publicis. Samen blikken ze terug op de betekenis van vier jaar Blandijn in hun leven. Waarom hebben jullie voor taal- en letterkunde gekozen? Simon: Voor de literatuur. En heel mijn familie bestaat ook uit germanisten. Dat is misschien net een reden om het niet te doen, maar op de een of de andere manier blijkt het me in het bloed te zitten. Ja, ik heb wel nog getwijfeld om meteen theater te gaan doen aan het conservatorium, maar ik dacht: ‘Doe eerst maar iets serieus, dan zie je later nog wel.’ Rik: Tja, was ik toen meteen naar het conservatorium gegaan (Rik heeft achteraf nog vier jaar viool gestudeerd aan het conservatorium van Arnhem, nvdr), dan was het waarschijnlijk onmiddellijk klassieke muziek geworden, en daar had ik op dat moment niet veel zin in. Ik bedacht dat het goed zou zijn om eerst een universitair diploma te halen. Het interesseerde me sowieso, op vlak van literatuur en woordenboekkunde. Vince: Ik ging eigenlijk eerst kunstgeschiedenis doen. (algemene hilariteit). Ik heb dat om twee redenen niet gedaan: ten eerste omdat je met een diploma kunstgeschiedenis nog net dat tikkeltje zekerder bent dat je geen werk zal vinden, en ten tweede omdat ik mijn oprechte interesse in kunst zou verliezen door het intensief bestuderen ervan. Ik heb dan voor Germaanse gekozen door eliminatie en ook een beetje uit romantische overwegingen omdat ik Nederlands een schone taal vind. Jij hebt ook Duits gedaan, zeker? Vince: Ja, ik vind Duits veel interessanter dan Engels. Rik: Waarom? Vince: Ja, als taal... Rik: Als taal?! Vince: Ja en ja. Rik: Ja, maar waarom? Simon: (tegen Rik) Ja, waarom heb jij Engels gedaan? Rik: Voor de literatuur, dat is meer… Vince: Meer wat? Dat zou ik niet durven zeggen! Als het gaat over klassiekers en over filosofie... veel filosofie is Duitstalig!... En zoveel poëzie! Wij hebben Nietzsche gelezen in Duitse Letterkunde bijvoorbeeld! Simon: En Goethe waarschijnlijk? Vince: Goethe, ja... En Schiller! Simon: Popper? Vince: Popper niet, neen. Simon: Mann? Vince: Ja, de literatuur was goed. Van

VI - mei / juni 2009

Maar nu ga ik niet naar een theater van: “Is er hier iets te doen, want ik heb een diploma Germaanse”. Dat is niet relevant. Thomas Mann hebben we ook enkele dingen gelezen. Mortimer: Ik heb het niet gedaan voor de literatuur maar voor de taalkunde. Dat boeide me al sinds het middelbaar. En ik ben sowieso al een beetje wiskundig aangelegd. Ik dacht dat dat gewoon plezant ging zijn. En dat was ook heel plezant, de Nederlandse taalkunde. Zou je ons nu nog uitleg kunnen geven over de syntaxis van de Nederlandse zin? Mortimer: Ja, je vergeet zoiets natuurlijk wel snel.

50

Was het dan een nuttige studierichting? Mortimer: Ik vind het een totaal nutteloze studie. Simon: Nuttig? Dat is moeilijk om in te schatten. Als ik nu toneelstukken lees, denk ik soms wel dat ik iets voor heb op andere toneelmakers qua tekstanalyse, hoewel: ook mensen die in het theater zitten en bezig zijn met teksten worden gedwongen om dezelfde grondige analyses te maken die ik maak. Ik weet dus niet in hoeverre mij dat zoveel vooruit helpt. Zonder Germaanse zou ik ook wel regisseur geworden zijn. Het meeste heb ik geleerd in Maastricht. (Simon heeft een opleiding regie gevolgd in Maastricht, nvdr). Ik denk wel dat het met enkel Germaanse wat moeilijker zou zijn geweest. Rik: Ik denk dat het academisch denken je in het algemeen wel vooruithelpt. Ik heb dat gemerkt toen ik op het conservatorium begon: daar heerst een volledig andere manier van studeren. Enfin, dat is eigenlijk geen studeren. (richt zich tot Simon) Houdt je dat ook niet tegen, dat academische denken? Je hebt ooit gezegd dat je je te veel met de tekst zelf bezighield. In het


interview begin van je opleiding regie kon je je door de Germaanse niet zo gemakkelijk losmaken van de teksten. Simon: Ja, als je toneel speelt merk je inderdaad dat je een academische opleiding achter de rug hebt. Ik denk dat het totaal anders is om als achttienjarige aan het conservatorium te beginnen om acteur te worden. Volgens mij heb je dan een gigantische spontaneïteit die je toch voor een stuk verliest als je al vier jaar universiteit achter de rug hebt. Ik heb me soms ook wel geërgerd aan hoe het er in de Germaanse aan toe ging, dat pure academische sfeertje. Dus het is goed om taal- en letterkunde te combineren met een andere studie? Rik: Goh, wat ik heb gedaan, is eigenlijk het domste wat je kunt doen. Ik heb twee studies met elkaar gecombineerd die eigenlijk niets met elkaar te maken hebben. Voor je carrière is het veel interessanter om na een studie nog een postgraduaat te doen of tenminste iets dat daadwerkelijk aansluit op je studie. Mijn diploma Germaanse talen maakt mij geen betere muzikant en ik denk ook niet dat ik een betere germanist word doordat ik viool kan spelen. Je hebt natuurlijk wel een bredere culturele kennis? Rik: Ja, dat sowieso, als je een brede culturele kennis wil hebben, moet je doen wat ik heb gedaan. (lacht)

activiteiten van de Germaanse. Vince: En er werkte een mooi meisje in Café Amber op maandag. Rik: Juist! En wat vonden jullie van het toenmalige Germania en de presidiumleden? Rik: Oh, dat vond ik maar niets. Wie was de preses? Rik: Ik weet het niet, maar Freek Braeckman zat in het presidium. Vince: Neen, net niet meer, dat was het jaar ervoor. Hij droeg toen een oranje broek. Rik: Hij was wel nog een paar jaar nauw verbonden met Germania, hoor. Hij was mijn peter trouwens. En vervulde hij zijn rol als peter naar behoren? Rik: Neen, hij was een slechte peter, maar hij was wel plezant. Ik heb hem ook nooit echt iets gevraagd. Ik heb wel eens een boekbespreking van hem gekregen in het eerste jaar. Simon: Maar dat presidium, dat zat toch goed ineen? Die gaven echt goede feestjes. Vince: Ze maakten ook fantastische studentencursussen! Mortimer: Ja, ik weet het niet, ik kon ze meestal wel gebruiken, maar ik moest toch ook mijn eigen notities gebruiken om aan te vullen.

Zijn jullie vaak naar Germaniafeestjes geweest, naar Café Amber, naar activiteiten? Simon: Ik niet. Vince: Ik ook niet. Waarom niet? Simon: Ik was een muurbloempje. (iedereen lacht). Rik: Neen, natuurlijk deden wij dat. Vooral die Get Dirrtyfeestjes waren wijs. En ik vond die Culture Beats, of euh, Soiree Noël ook altijd wel geslaagd. Vince: Ja! Dat was toen hier in de Vooruit, de Soiree Noël, en daarna heette dat Culture Beats. Dat was een jaarlijks evenement van de Germaanse, hier in de foyer. Simon: Neen, in de balzaal was dat! Rik: Nee, in de foyer toch? (mini-discussie). Simon: Oké, het is misschien eens in de foyer geweest, maar het is ook hier in de balzaal geweest. Vince: Met die stripper? Rik: Ja, daar was zo een gast die in het zicht van de proffen zijn geslacht begon te wrijven in het gezicht van een meisje. (waarop ze Laura foppen door te zeggen dat het Johan Taeldeman was). Vince: Ja, volgens mij is dat ook een beetje een poëtische overdrijving, zo na al die jaren... Hij heeft zijn geslacht namelijk niet getoond, maar hij heeft er wel slagroom op gedaan en dan hing dat meisje haar gezicht vol met slagroom. Rik: Ja, zo was het! Ja ja, ik vond dat goede

Simon: Met zo’n studentenvereniging doe je wat je wil, natuurlijk. Ik was bijvoorbeeld ook niet het type om naar van die cantussen te gaan, maar de andere activiteiten, zoals de uitstappen naar het publiekstheater, waren best wel oké. Mortimer: Maar die hebben dat ook nooit georganiseerd?! Simon: Maar jawel jong, jawel, jawel. Mortimer: Serieus? Simon: Ja, ze hebben dat toen ingevoerd. En ook een doop, maar dat was natuurlijk allemaal zeer flauw en terecht, want dat is sowieso belachelijk. Wat is het ultieme hoogtepunt van jullie studentenperiode?

51

Simon: (melancholische glimlach) Mijn thesis hé. Ja, mijn thesis over het toneel van Harry Mulisch. Ik heb dat heel graag gedaan. En mijn promotor was professor Reynaert. Vince: (kijkt naar Rik) Ik weet wat ons hoogtepunt was. Rik: Ja, wij hebben hetzelfde hoogtepunt: ik weet niet of dat nu nog gedaan wordt, maar ik ben met Vincent naar Amsterdam gegaan voor de grote quiz van de Nederlandse Taalkunde en de avond daarvoor was er een feestje geweest van Germania waarop ik met mijn band nog heb gespeeld. Dat was een heel plezante avond, ja, een echt goed feest. Nu, de volgende dag zijn we zonder veel geslapen te hebben naar Amsterdam vertrokken waar Vince een fantastische speech heeft gegeven. Vince: De speech van mijn leven (lacht). Rik: Een beetje rillend nog van de drank van de vorige avond, maar we hebben die quiz dan uiteindelijk toch gewonnen. Die beker staat nog bij u zeker? Vince: Neen, dat was een wisselbeker, met zulke grote oren: we hebben die dan moeten teruggeven.

Ik vind het een totaal nutteloze studie. Waren ze trots op jullie in Gent? Rik: Wel, dat was een interuniversitaire quiz tegen Leuven, Antwerpen, Amsterdam, Leiden en weet ik veel wat. Relatief belangrijk dus, maar er was niemand meegekomen van de proffen en dat vonden we wel jammer. Maar dan is Vincent gewoon wat wiet gaan halen in Amsterdam en dan hebben we gewonnen. Maar we kregen in Gent niet echt het respect dat we verdienden. We zijn toen nog met die beker naar de les van Taeldeman gegaan en ik heb daar dan nog ostentatief met die beker gezeten, maar hij heeft er niets over gezegd. Vince: Jawel, Taeldeman heeft daar zeker iets van gezegd! Op het moment dat er iemand van onze vriendinnetjes ging zeggen: ‘Ja ja, ze hebben meegedaan én gewonnen, dus u moet daar iets over zeggen!’ Rik: Ja, dat was in ieder geval mijn hoogtepunt! Het jouwe ook? Vince: Dat was in elk geval een fijne dag. Wat ik ook niet slecht vond, was mijn allerlaatste dag als student: bowling gaan spelen met Taeldeman in de Overpoort. Simon: Taeldeman heeft me eens een bordenwisser naar het hoofd gegooid, toen ik aan het babbelen was. Ik wist helemaal niet dat hij mijn naam kende, en toen klonk opeens: “Meneer De Vos, dat is nu keer op keer dat u mijn les hier komt verstoren, de volgende keer hoeft u niet meer binnen te komen!”. Ik schaamde mij te pletter, met een bloedrode kop als gevolg. Wie was jullie favoriete professor? Rik: Gert Buelens. (algemeen gelach en gemompel). Mortimer: Hij zag er in die tijd nog helemaal anders uit: een lange, onverzorgde baard, zo wat krullend haar, een beetje Joods zelfs. En hij had een nasale stem. Op een of andere

VI - mei / juni 2009


interview manier, dachten wij aan ‘Ivrahim Bwellens’. En hij gaf ook les over de joden die naar Amerika… Ah neen, dat was Versluys! Hij gaf wel die geschiedenis van die Jews die euh… Enfin, en toen zongen we steeds in het begin van de les: I-vra-hi-im Bwe-helens. (op zangerige toon, op de cadans van klezmermuziek). Rik: Ja, Buelens, hij gaf wel zeer secuur les en gaf ook altijd genoeg tijd zodat je de zin kon opschrijven. Ja, dat vond ik wijs, hij had een goed tempo. Simon: Goh, dat was toch een irritante vent. Van Versluys heb ik ook wel graag les gehad eigenlijk. Rik: Ik vond de Jean-Pierre (Vander Motten, nvdr) wel tof. Altijd maar een kruisje zetten als hij weer zo’n flauwe mop had gemaakt. Vince: Ik toch Magda Devos hoor. Ze had echt zo een typische eigen stijl en dat kon ik wel appreciëren. Simon, was het vreemd om les van je vader (Jozef De Vos) te krijgen? Simon: Ik had daar eigenlijk op zich geen problemen mee. Hij mocht wel mijn examens niet afnemen, natuurlijk. Ik kan ook moeilijk oordelen over of hij nu een goede prof was of niet, dat laat ik liever over aan de anderen. Ik had wel wat aan die cursus theatergeschiedenis, moet ik zeggen. Rik: Ik vond uw pa sympathiek, maar niet charismatisch of zo. Hij herhaalde altijd ‘in fact’, ‘in fact’. (kleine stilte). Ik had ook wel bij veel proffen de indruk dat ze in de eerste plaats toch geen echte docenten zijn. Vince: Maar ze krijgen daar ook geen opleiding voor.

Germaanse. Je komt met al die postmoderne namen naar buiten en je hebt daar nooit iets van gelezen. Vince: Roland Barthes, dat was bij Pieters. Rik: Jaja .. Vince: Dat was wel goed, die les over Barthes.

de jongens sportjournalist worden en er was een helft die nooit in het tweede jaar geraakte. Velen wilden ook in het onderwijs staan, of iets in de media doen.

Heeft een diploma Germaanse op jullie cv het werk vinden vergemakkelijkt?

Jullie zijn dus zonder specifiek doel voor ogen begonnen aan die studie?

Rik: Ik herinner mij nog dat Vincent op een bepaald moment een hobby had. Hij verzamelde straatnamen, borden incluis. Vince: We hebben daar nog monopoly mee gespeeld! Rik: Ja, inderdaad en ik herinner me nog dat hij heel trots was toen hij mij zijn derde Blandijnbord liet zien. Vince: Ja, maar nu is er jammer genoeg een nieuw systeem. Maar dit is niet voor publicatie vatbaar, dat zijn strafbare feiten. Mortimer: Op een dag hebben we ook eens collectief besloten om een maand lang een snor te laten groeien. Het was een soort van weddenschap om te zien wie de overtuigendste snor zou hebben. De laatste dag gingen we besluiten met een foto als bewijs van onze prestatie. (zie boven) Maar de maand was bijna rond toen Simon plots op school verscheen met een geschoren bovenlip. Simon: Ja, Ik moest voor de eerste keer bij mijn toenmalige schoonouders gaan eten! Ik kon toch moeilijk als een boefje verschijnen.

Vince: In het eerste wilden de helft van

Bedankt voor dit interview. /// (lh, cr)

Vince: Wij hebben natuurlijk allemaal iets bijgestudeerd… Simon: Vince leert elke dag iets bij, he Vince? Vince: Ja, de school van het leven! Simon: Ik zet dat er eigenlijk niet eens op. In mijn branche heb ik zelfs nooit een diploma moeten voorleggen. Wel toen ik op de Voskenslaan even les heb gegeven. Maar nu ga ik niet naar een theater van: “Is er hier iets te doen, want ik heb een diploma Germaanse”. Dat is niet relevant. Vince: Ik zou mijn diploma, op zich, nergens voor nodig gehad hebben, maar het is wel interessant om te vermelden als je je contract gaat bespreken. Rik: Bij mij kwam dat nu wel van pas omdat ik ook Nederlandse les geef.

Dat zou ik niet zeggen: als je een overzichtelijke les wil, moet maar je eens naar Dr. Yves T’Sjoen of Dr. Jürgen Pieters gaan luisteren. Rik: ik heb daar niet veel les van gekregen, maar ik vond T’Sjoen nogal droog. Vince: En redelijk saai. Simon: Jürgen Pieters vond ik wel nog oké. Mortimer: Nooit les van gehad. Rik: Neen, geen poëtica gevolgd? Je moest drie boeken lezen en dat was het interessantste aan die lessen. Leeft Keunen trouwens nog? Die was wijs, maar ik heb zoveel namen gehoord in zijn lessen en niets van die namen gelezen. Ja, Foucault en Barthes, dat was de lijn doorheen de

VI - mei / juni 2009

52

Hebben jullie om af te sluiten nog een leuke anekdote?


buitenwipper

53

VI - mei / juni 2009


scriptorennawoord

Lieve Steven, neren met Het is een bewogen eerste presidiumjaar geweest. Zes Dilemma’s maken combi wat les, op feestjes, les, lange nachten en te korte dagen, shiften hier en daar, permanenties, nog kamp gaan en een beetje thesisschrijven tussendoor? Jot. nu deze Ondertussen heb ik ondervonden dat dat niet altijd van een leien dakje loopt – vooral ik die zware Dilemma vast meer woorden telt dan mijn thesis op dit moment. Gelukkig moest dat maakte beproevingen niet alleen doorstaan. Jij was er altijd, daar aan mijn zij, dicht bij mij, me blij en honing komt van een bij. Oh, wat heb Nee, alle rijmelarij op een stokje: zonder jou was het vast een prutjaar geweest. nst. Oh, wat ik vaak je aanmanende mailtjes, msn-berichten, sms’jes en Facebookposts verwe heb ik uren heb ik gezucht voor het volledig witte Worddocument op mijn computer. Oh, wat n. Als mijn doorgebracht op het toilet, hopende dat ik Dilemma’s in plaats van kaka zou schijte een lijntje scriptorschap me vet in plaats van bloed, zweet en tranen gekost had, zou ik nu vast hebben om njam tegen te zeggen. we helemaal Als twee musketiers waren wij (want een derde of een vierde compagnon hadden balpen in de niet nodig). Onversaagd gingen wij de wereld tegemoet, onze aangescherpte uit moesten aanslag, niets vrezend behalve onze mama die zou kijven dat we de computer en gingen schakelen. Ja, hoogdagen hebben wij beleefd, ware Glory Days. Edoch, bijwijl ne zonder wij door diepe dalen, ploeterend door een dikke modder van stukken die de deadli keer ontplofte schroom overschreden, lay-outproblemen en restanten van een voor de zoveelste postmoderne Tumorbeer. Hard was ons labeur, maar groot onze vastberadenheid. Wij waren onze diepste scriptorrebels, uiteraard with a cause. Die cause hebben wij maar liefst zes maal uit vezels geperst dit jaar. Restecp? Ik dacht van wel. je van mij Ik hou niet van intimiteit, dat weet je – toch niet als ik nuchter ben. Daarom krijg zou ik je enkel een schuchter, maar welgemeend schouderklopje. Ach welnee, broeder, waarom ochtelijk. Op mijn hand geven als je mijn hele arm kunt krijgen? Ziehier, ik omhels je hartst papier. Een mens moet ergens beginnen. matische Laten we niet droef zijn. “Afscheid nemen bestaat niet,” zong de meest charis keer volgend chansonnier der Nederlanden ooit. De man had gelijk. Of toch wat mij betreft: ik en te lange jaar terug naar dit Walhalla van onduidelijke foto’s, middelmatige recensies interviews. Voor jou is het afscheid, eilaas, iets definitiever. Ik zeg u geen vaarwel, mijn vriend. Maar wel goodbye, adieu, af wiedersehen en Het ga je goed. Liefs, Lore VI - mei / juni 2009

54

euh, nog iets.


scriptorennawoord Beste Lore Ik twijfelde al over de aanspreking. Voor we aa n het schrijven van deze brieve n begonnen, daagde je me immers uit door te zegg en dat mijn brief vast een pak meliger zou zijn dan de jouwe. Wel, dat lot probe er ik – tegen beter weten in – te tarten door ‘beste’ te sch rij ven, en niet ‘lieve’. Het is een begin. Maar het eindigt hier meteen ook, want ik ga melodramatisch doen. Het eindigt hier voor mi j. Dit is de laatste tekst die ik schrijf in de functi e van scriptor, en de laatste als presidiumlid. Ik he b Filologica drie jaar lang vol liefde aan mijn ma ntits gedrukt. Ik heb me boos gemaakt over pietluttigh eden, gevloekt omdat de TGV’s in hun eerste werkjaar niet het respect kregen dat ze verdienden, geluierd om dat ik toch geen activite iten moest verzinnen, en het jaar erna weer gevloekt omdat ik als secretaris eerst ge en bankkaart mocht he bben. Vloeken heb ik dit jaar oo k gedaan, maar laten we wel wezen: dit jaar is het fijn ste van de drie geweest . We zijn, als het me gepermi tteerd is dat te zeggen, goeie vrienden geworden. Er zijn onnozele brainstorm ses sies geweest, Tumorbeeront ploffingen, galabalinv itaties, pikante ontmoetingen met zatlappen bij Alex, hevige ruzies maar ook wat kiss & make up, hoewel je derg elijke intimiteit niet altijd we et te appreciëren. Zes Dilemma’s hebben we gemaakt, meer da n 360 pagina’s hebben we vo lgeluld, met een gigan tische redactie die keer op ke er haar deadlines me t volle hybris overschreed. Maar het resultaat mocht er altijd zijn. Ik blijf tegen alle pro scriptoren zeggen dat wi j hen hebben overtroffen. In sep tember konden we de we reld aan (tot we zagen dat ze bij Mister Copy onze eerste cover hadden verneukt), nu hebben we hem na dit nummer ook officieel ver overd. We hebben uit Dilem ma alles geperst wat we er konden uitpersen. Prov ocatief zijn we geweest in Dilem ma III, primeurs brach ten we in Dilemma II, bachers boden we een reikende ha nd in Dilemma I, terugblikken in stijl deden we in Dilem ma V, de broeksriem wat aa nhalen in Dilemma IV. En hier eindigt het. De samenw erking met jou, het ui tgaan met Filologica, en het ro nddwalen in de Bland ijn. Ik ga het allemaal heel ha rd missen, en het scriptor schap nog het meest. Ik wens je voor volgend jaar een pak succes, Lo re. Of Dilemma nog groter, di kker en beter zal worden , dat hangt van jullie af. Het ga je goed Steven

55

VI - mei / juni 2009


> Filologica dankt haar ereleden Bevriende kringen Babylon Kring voor Moraal en Filosofie KunstHistorische Kring Oosterse Afrikaanse Kring Slavia Vlaamse Geschiedkundige Kring Prosenioren 01-02 (Germania) 02-03 (Romania) 03-04 (Germania) 03-04 (Romania) 04-05 05-06 06-07 07-08

Jordi Casteleyn Koen Goossens Bart Peeters Elisabeth Ghysels Anne Bosman Jeroen Meuleman Benoît Lagae Robin Van Cleemput

Oudpresidiumleden Liesbeth De Waele Jan Herregods Sander Laridon Karen Van den Borre Sara Van den Bossche Jean-Paul van den Heede Jonas Vandroemme Karolien Voets Kenny Wannin Jeroen Zuallaert

Academisch personeel Freek Adriaens Kristof Baten Benjamin Biebuyck Sascha Bru David Chan Dirk Coigneau Patrick Collard Timothy Colleman Claudia Crocco Ruben De Baerdemaeker Johan De Caluwé Bernard De Clerck Luc De Grauwe Mark De Smedt Carl De Strycker Katrien De Valck Jaak De Vos Jozef De Vos Kristoffel Demoen Marysa Demoor Youri Desplenter Magda Devos Pascale Hadermann Bart Keunen Godelieve Laureys Kaat Opdenacker Jürgen Pieters Eugeen Roegiest Ilka Saal Stefaan Slembrouck Hilde Staels Miriam Taverniers Yves T’Sjoen Annemieke Van Herreweghe Jacques Van Keymeulen Roxane Vandenberghe Jean Pierre Vander Motten Wim Verbaal Kristiaan Versluys Tanja Vertriest Bart Vervaeck Dominique Willems


Dilemma IV - Jaargang '08 - '09