Issuu on Google+


inhoud

In dit nummer van Dilemma:

14 32 34

Jaargang 5 Nummer 4 Maart/april 2009 Verantwoordelijke uitgevers Scriptoren van Filologica: Steven Delarue, Lore Aertsen Blandijnberg 2 9000 Gent

6 Onze interviewster, Dilemma zendt ‘r / naar Youri Desplenter (vakgroep Nederlandse Literatuur). Toegegeven, het interview is boeiender dan dit rijmpje.

Colofon Scriptoren Lore Aertsen Steven Delarue Lay-out Martijn Dentant Correctie Lore Aertsen Steven Delarue Arno De Wispelaere Sofie Hoogerwerf Maxim Mommerency Werkten mee aan dit nummer: Lore Aertsen Nele Braux Veerle De Leenheer Arno De Wispelaere Steven Delarue Max Dedulle Liesbeth Dejonghe Steven Delarue Martijn Dentant Debora Gheldof Sofie Hoogerwerf Aline Lapeire Aäron Maes Tine Maes Noush Meirlaen Maxim Mommerency Stephanie Pools Elly Simoens Vicky Vandriessche Kurt Vyane

Dilemma V, een special over 5 jaar Filologica en 5 jaar Dilemma, verschijnt op donderdag 19 maart.

10 Maart, onze favoriete maand van het jaar: het galabal komt eraan. Geen idee wat je moet aantrekken? Specialiste Stephanie Pools geeft je enkele tips in Fashion Ad-Vice.

21 Elk jaar geeft de BBC haar vooruitblik op het komende muzikale jaar. Wie gaat het maken in de business? Dilemma zocht uit in hoeverre de prognose voor 2009 al waarheid is geworden.

31 Het jaarlijkse benefiet Departuur, in medeorganisatie met de V.G.K., was weer een succes. Het jambische verslag leest u in Dilemma.

IV - februari / maart 2009



Columns ViaNoush Blandijnberg 3 Scriptorenhebbengeen leven.be

6

Interview Youri Desplenter

16 17 20 21 22 26 29 31

Cultuur Muzak eens lekker door Klassieke Muziekrubriek Muziek BBC’s Sound of 2009 Literatuur Film Musea in Gent Departuur: het verslag

10 12 30 33 37 39

Rubrieken Fashion Ad-Vice Fotocollage Erotica Satire ����������������������� (extra veel) Achterklap Buitenwipper

3 4 5 35 40

Filologica Woordje van de preses Scriptoriaal Activiteitenkalender Activiteitenverslagen Ereleden


presesvoorwoord Lieve Dilemm’ers, Zo opende Freek Braeckman zijn antwoord aan dilemma@filologica.be. Daarna volgde een mooie opsomming over waarom hij niet in de mogelijkheid verkeerde om een kort stukje te schrijven voor Dilemma’s rubriek Afgestudeerd! Hij had het natuurlijk veel te druk om een 500-tal woorden te schrijven. Dat zijn mailtje zelf al 300 woorden bevatte, was al een veeg teken. Dit najaar werd de redactie echter helemaal met verstomming geslagen toen diezelfde Freek Braeckman maar liefst 11 keer na elkaar deelnam aan de tv-quiz De Slimste Mens. Alsof hij tegen ons wou zeggen: “Kijk, jongens, ik verveel me toch maar te pletter. Ik kan net zowel nog maar eens winnen, dan.” Nee, Freek, als je het echt te druk had, dan had je opzettelijk verloren. Geef toe, het is een beetje triest voor een persoon die nauwelijks één decennium geleden nog preses was van Germania, samen met Romania de voorloper van Filologica. Daarom een belofte: als ik later ook groot en bekend word, zal ik in ondergoed - we gaan het niet te ver drijven poseren voor dit blad. Wat er echter met mij zal gebeuren na deze veel te korte, doch nog lang niet afgelopen doortocht in het studentenleven is een raadsel. Zoals ik te pas en te onpas vertel aan mensen die, minder dronken dan ikzelf, op een naburige barkruk in hetzelfde café verblijven, wou ik vroeger het liefst van al slager worden. Mijn top 3 van beroepen ziet er heden ten dage zo uit: 1. Olympische sportheld 2. Zwerver 3. Slager Slager is een beetje de vreemde eend in de bijt, want het is ten eerste een sedentair beroep en ten tweede kan je altijd je buikje mooi rond eten. Dat past echter niet voor een olympiër en een zwerver kan het zich niet permitteren. Jah, het leven heeft voor mij vast nog wel wat verrassende wendingen in petto. Om maar aan te tonen dat iedereen met verschillende ambities talen studeert. Ik hoorde van iemand die Italiaans-Duits studeerde omdat hij operazanger wilde worden. Ik hoorde van een Russische die Nederlands-Frans studeerde omdat ze Nederlands wou leren. Ik hoorde van een meisje dat Frans-Duits studeerde om haar kindergeld te behouden. Ik hoorde van een stevige kerel die Engels-Zweeds studeerde om de lyrics van die Scandinavische metalbands te verstaan. Ik hoorde van iemand die Iberoromaanse studeerde om Spaanse wielrenners te interviewen in het Portugees. Ik hoorde van ene Joren Meulemars die Duits studeerde omdat hij een carrière in de Duitse porno ambieerde. Ik hoorde zelfs van iemand die Nederlands studeerde om te leren dichten. Om te leren dichten. Ach, beste lezer, onze tijd samen is zo al te kort en nu heb ik nog altijd niets zinnigs verteld, maar hoeft dat? Wat verwachten jullie eigenlijk van deze voorwoorden? Ik weet dat ik ze graag schrijf, maar ik weet niet of dat ook zo overkomt? Suggesties voor volgende voorwoorden zijn altijd welkom op preses@filologica.be (dit geldt niet voor jou, Freek). Indien er niets binnenstroomt zal ik in het volgende voorwoord synoniemen opsommen voor “dronkenschap” en ze etymologisch proberen te verklaren. Mvg, Aaron Maes, Preses Filologica 08-09 ///



IV - februari / maart 2009


scriptoriaal

> Scriptoriaal Heet Dilemmanieuws Ook in het tweede semester blijft Dilemma jouw lijfblad. Voor het eerst betekent dat ook dat er in dit tweede semester drie nummers verschijnen, een niet te versmaden luxe. Het verklaart meteen ook waarom deze Dilemma IV wat dunner is dan je van ons gewend bent, want binnen amper twee weken ligt er al een kraakverse Dilemma V tussen de kelderrotzooi. En die Dilemma V, dat wordt niet zomaar een nummer… >>> In de Lustrumspecial die Dilemma V zal vormen blikken we terug op 5 jaar Filologica én op 5 jaar Dilemma. Je leest er meer over de geschiedenis van Filologica, we halen herinneringen op aan lang vervlogen Filotijden en maken er ook de resultaten van de lustrumpoppoll bekend. Er zijn interviews met alle prosenioren van Dilemma, columns van alle scriptoren uit de Dilemmageschiedenis en een overzicht van de beste Achterklapmopjes ooit! Je leest er ook alles in over de lustrumfeestweek (23 – 27 maart) én er wordt uitgebreid aandacht besteed aan het lustrumtoneel dat in die lustrumweek in première gaat. Dilemma V, vanaf donderdag 19 maart in de kelder. Als alles goed gaat. >>> Dilemma organiseert ook dit jaar een grootschalige Pop Poll. We willen graag jouw mening over onze proffen, over Filologica en over je medefilologen. Surf via filologica.be naar Dilemma Online, en laat je maar eens goed gaan. >>> Als je online heel verkeerd uitspreekt, zou de vorige zin wel eens kunnen rijmen. Ja jom. >>> Dilemma III, ons vorige nummer dat in december verscheen, zal de geschiedenisboeken ingaan als de editie die het snelst uitverkocht was, en dat ondanks de hogere oplage. Of het aan de studietypetest dan wel aan de licht suggestieve fotografie lag, kunnen we niet zeggen, maar zeker is dat het derde nummer stof deed opwaaien. En daar zijn we jullie allemaal dankbaar voor! En blijkbaar hebben we de Klassieke Kring geschoffeerd door foto’s van Facebook te plukken die door hen zijn genomen of zo. Sorry! <<< Haha, die vishaakjes staan omgekeerd. >>> De dikste Dilemma ooit. De scriptoren blijven er vlot mee uitpakken, maar het is niet uit de lucht gegrepen. En alsof die 72 pagina’s van in december nog niet genoeg waren, gaan we voor Dilemma VI, ons literaire cumshot, nog een tandje bijsteken. Iedereen (ook jij, Tanguy Veys) is welkom op de redactievergadering op 1 april in leszaal II in de kelder. Ik weet het, dan is het ook Snokrally voor de heren en Workshop Permanente Ontharing voor de dames, maar we proberen op tijd te stoppen. Alle inzendingen zijn nu al welkom op dilemma@filologica. be. >>> En je hebt het gemerkt, deze keer wordt op deze pagina niet gezegd wat er op Dilemma Online komt, omdat het meestal toch niet gebeurt. Je kan er wél terecht voor Filologica’s Pop Poll, zoals eerder gezegd. Daarmee valt er meteen meer te beleven dan alle voorbije maanden samen. /// (sd)

IV - februari / maart 2009




filologica

> Activiteitenkalender ma. 9 maart

Tafeltennistoernooi (GUSB)

di. 17 maart

Muziekquiz (Therminal)

wo. 18 maart

IFK: basketbal heren – kwartfinales: Filologica – Politeia (GUSB)

ma. 23 maart – vr. 27 maart

Lustrumweek (cf. infra)

ma. 30 maart

Badminton (GUSB)

di. 31 maart – wo. 1 april

Voorstellingen Lustrumtoneel (cf. infra)

wo. 1 april

Redactievergadering Dilemma VI (Leszaal II, Kelder)

do. 2 april

Infovergadering presidium 2009-2010 (Leszaal II, Kelder)

vr. 3 april

Zita Swoon (NTGent)

di. 7 april

Opera: Cosi fan tutte (Vlaamse Opera)

ma. 20 april

Bierbowling (Overpoort Bowl)

di. 21 april

Filmquiz (Therminal)

vr. 24 april

Vrienden-en-familiecantus (Twieoo)

ma. 27 april

Presidiumverkiezingen Filologica 2009-2010 (Blandijn)

ma. 27 april

Cocktailavond II (Amber)

> De Lustrumweek!!1!1!!! 24 maart 2004. Toen besloten Germania en Romania om samen te smelten tot het onvolprezen Filologica, en vijf jaar later is het tijd om een serieus feestje in te zetten. Bij de Filo gooien ze in de week van 23 tot en met 27 maart met gratis vaten en activiteiten allerhande. Op maandag 23 maart is er de spaghettiavond, dinsdag 24 maart is er de spetterende lustrumcantus en op woensdag 25 maart gaat het langverwachte lustrumtoneel Zes personages op zoek naar een Auteur in première in de Arca. De sportpresessen houden op donderdag 26 maart een drukbezet voetbaltoernooi, en een dagje later is er het zotte lustrumgalabal, voorafgegaan door een zot diner en gevolgd door een zot ontbijt in het nog zottere Carelshof. Altijd al eens de trap van in Beautiful willen afdalen? Dit is je kans. Mis ‘m niet. /// (sd)



IV - februari / maart 2009


interview

> “Ik ben helemaal niet boos op mijn medemens” Youri Desplenter (vakgroep Nederlandse literatuur) over zijn liefde voor het vak Onder het motto “Er moet toch iets serieus staan in deze editie”, beklimmen we op een zonnige maandagnamiddag de Blandijnberg voor het welbekende dieptegesprek. Geïnterviewde van dienst is Youri Desplenter. Vriendelijk als hij is, wil hij ons iets aanbieden, maar zoals vaak in de Blandijn is er gewoonweg niets om aan te bieden. Zittend aan een koffietafel zonder koffie beginnen we aan het interview. We onthouden nu al dat een thermos bij de standaarduitrusting van een Blandijninterviewer hoort!

Net voor het interview begint, wil Youri Desplenter ons nog even duidelijk maken dat hij geen recente aanwinst is voor de Nederlandse vakgroep. Hij werkt hier namelijk al 10 jaar!

vertalingen van Latijnse hymnen en sequensen ging. Wie zich geneigd voelt om zich in deze materie te verdiepen: het foldertje kan worden opgehaald bij de redactie van dit blad).

Hoe bent u op de vakgroep beland?

Overmorgen (dit interview werd op maandag 2 maart afgenomen) vindt, tussen haakjes, de boekvoorstelling van mijn doctoraat plaats. Blijkbaar was professor Reynaert al langer op zoek naar iemand om die tot dan toe onbekende materie te bestuderen. Eerst weigerde ik het voorstel, omdat ik het onderwerp na mijn thesis kotsbeu was. Maar daarna dacht ik: “Waarom niet?” Ik besefte plots dat ik ook geld moest verdienen (lacht).

Eigenlijk heb ik best een vreemde stap gezet. Ik behaalde eerst mijn diploma regentaat en ben pas daarna aan de Blandijn komen studeren. Door mijn regentaatdiploma kreeg ik strafvermindering en mocht ik de opleiding Nederlands-Duits in drie jaar afwerken. Op het einde van mijn termijn vroeg professor Reynaert of ik niet wou doctoreren. Zelf zag ik niet echt in waarom niet. En zo ben ik dus op de vakgroep beland.

“Professor Reynaert was niet makkelijk te doorgronden.” Waarover ging uw doctoraat precies? (Omdat een mondelinge beschrijving niet voldoende blijkt te zijn, overhandigt Youri ons een foldertje met alle informatie. Hieruit kunnen wij afleiden dat het over de Middelnederlandse



Wat vond u daar dan zo interessant aan, aan die vertalingen van Latijnse hymnen, dat u er zoveel jaar aan wou besteden? Heel eerlijk, in het begin eigenlijk niks. Maar alleen al het feit dat het teksten waren waar niemand ook maar iets over wist, intrigeerde mij enorm. Ik wist alleen dat als ik zou doctoreren, ik mij in ieder geval in middeleeuwse handschriften wou verdiepen. Vanaf mijn vijftien à zestien jaar was ik namelijk al bezig met oude teksten (onbewust geven we een blik van


interview verbazing). Ja, dat is meestal de blik die ik krijg als ik dat vermeld (lacht) We probeerden ons nog in te houden (lacht). Ja, toen ik hier mijn thesis deed, waren er altijd wel mensen die zich afvroegen waarom ik mij in hemelsnaam met die zaken wou bezighouden. De auteurs waren immers al lang dood. Maar ja, net dat – het voor ons onbekende, want uit een periode ver achter ons, maar toch bekende, want het gaat om teksten in onze eigen taal – intrigeerde mij zo, en dat doet het nog steeds. U zei net dat u als vijftienjarige al gepassioneerd was door oude teksten. Kon andere literatuur u dan ook op diezelfde manier boeien? O ja, als kind was ik bezeten van alles wat ook maar enigszins op een boek leek. Ik las en lees trouwens ook de boeken die iedereen leest. Wat oudere teksten en vroegere stadia van onze taal betreft, had ik toentertijd vooral interesse voor de etymologie van bijvoorbeeld plaats- en persoonsnamen. Bij alles wat ik doe, wil ik eigenlijk vooral weten waar de dingen vandaan komen. Valt het eigenlijk mee om als vroegere Blandijnstudent met de andere proffen samen te werken? Veel proffen uit mijn tijd zijn er niet meer. Er is nu voornamelijk een jonge bevolking op deze vakgroep, en dat is best wel aangenaam. In het begin van mijn doctoraat had ik eigenlijk vooral contact met professor Reynaert. (Denkt een tijdje na) Een anekdote, en zeker een pikante, zal ik jullie dus niet kunnen vertellen. Laten we even teruggaan in de tijd. Hoe zou u uzelf als student omschrijven? Door mijn nogal vreemde studietraject kan je mijn studententijd opsplitsen in een leuke en een wat minder boeiende periode, toch vanuit het perspectief van andere studenten bekeken. Mijn regentaatperiode was echt wel een leuke tijd, met alles wat men doorgaans met het studentenleven associeert. Eenmaal aan de Blandijn aangekomen ben ik dan evenwel volledig voor de studie gegaan. Het feit dat ik om te beginnen anderhalf jaar in één jaar moest afwerken was behoorlijk stresserend, en ik heb toen maar aan weinig ‘buitenactiviteiten’ deelgenomen. Eigenlijk had ik in mijn eerste jaar niet zo heel erg veel contact met mijn medestudenten. Uit goeie bron hebben we vernomen dat u nog steeds een vaste klant bent in het studentenrestaurant De Brug.

Dilemma heeft haar eigen undercoverteam! Ik ben in dat opzicht, en misschien ook in andere opzichten, wat blijven steken in mijn studententijd. Dat komt omdat ik niet zo graag kook. Ik heb helemaal geen zin om mij daar tijdens de week intensief mee bezig te houden. Eten betekent voor mij over het algemeen dan ook weinig meer dan ervoor zorgen dat mijn lichaam genoeg energie binnenkrijgt om te functioneren. Gaan eten en bediend worden, in het weekend bijvoorbeeld, dat is dan weer iets totaal anders (lacht).

“Een pikante anekdote? Geen idee.” Even terugkomen op de vorige vraag. Uit uw antwoord mogen we afleiden dat u nooit echt deel hebt uitgemaakt van een studentenvereniging? Neen. Ik kende die mensen wel, maar zij leefden in een wereld waar ik zelf niks mee te maken had. Intussen denk ik wel dat de sfeer bij studentenverenigingen veel veranderd is in vergelijking met tien à vijftien jaar geleden. En nu we het toch over de hedendaagse student hebben: ik heb vernomen dat nogal wat studenten mij streng vinden. Als ik door de gangen loop, merk ik dat sommigen bij manier van spreken bijna onder de tegels kruipen van angst. Mogelijk hangt dat samen met mijn gezichtsuitdrukking. Vaak krijg ik ook hier op de vakgroep van de collega’s te horen: “Maar Youri, je ziet er zo vies uit vandaag” (lacht). Nochtans, ik meen redelijk neutraal te kijken. Schrijf dus maar op: “Youri Desplenter is helemaal niet boos op zijn medemens!” (lacht) Het is wetenschappelijk bewezen dat het ongezond is om 24/24 met het werk bezig te zijn. Wat doet u om u te ontspannen? Waarschijnlijk is het inderdaad ongezond, maar eigenlijk moet het wel, zeker voor iemand in mijn positie. Al past de term non-positie wel beter (lacht). Op dit moment bevind ik mij namelijk in een tussenpositie aangezien ik niet vastbenoemd ben. Het is nu dus aan mij om me te bewijzen. Tot een jaar of twee geleden slaagde ik er wel nog in om af en toe te gaan fietsen, maar daar heb ik helaas geen tijd meer voor, en dat is best jammer, want veel van mijn kleren zitten tegenwoordig niet meer ideaal…

Volgen jullie mij of zo? (lacht)



IV - februari / maart 2009


interview En tijd om te shoppen is er waarschijnlijk ook niet… Neen! Gelukkig zijn ze nog niet tot op de naad versleten (lacht). Nu, de tijd die ik heb, spendeer ik het liefste met mijn vriendin, met mijn vrienden en mijn familie. Het is misschien geen ideale situatie, maar ze is wat ze is. Ik doe graag wat ik doe en ik heb het er dan ook voor over.

> Paspoort Naam: Youri Desplenter

Zou u eigenlijk graag professor worden? Is dat uw toekomstplan?

Vakgebied: Nederlandse Letterkunde

Ik weet het niet. Waarschijnlijk wel, want dat lijkt een logisch vervolg te zijn. Als het niet zou lukken, dan zou ik misschien opnieuw gaan lesgeven. Maar mijn hart gaat eigenlijk uit naar het onderzoek dat ik nu doe.

Favoriete Brugmaaltijd: In mijn studententijd was dat vleesbrood

Wie was voor u een rolmodel? Naar wie keek u vroeger op of kijkt u nu nog altijd op?

Favoriete Boek: Echte favorieten heb ik niet – ik lees een boek nooit twee keer – maar als 18jarige was ik toch serieus onder de indruk van ‘Lord of the Rings’ (Tolkien). Momenteel ben ik, deels ‘beroepshalve’, bezig in ‘Het Koningsboek’ van de IJslandse schrijver Indriðason.*

Op professioneel gebied moet dat toch wel professor Reynaert zijn. In het begin was het niet zo makkelijk om hem te leren kennen en te doorgronden. Maar door onze samenwerking heb ik een grote waardering voor hem gekregen, zowel voor de onderzoeker als voor de persoon. Ik heb heel veel van hem geleerd. Als afsluiter, is er nog een tip of levenswijsheid die u aan de lezers van dit blad wil mededelen? Tegen de oudere studenten die bijna afgestudeerd zijn, zou ik zeggen dat ze zich niet meteen op een bepaalde richting moeten vastpinnen. Denk niet onmiddellijk: ik ga afstuderen, werk zoeken, trouwen en drie kindjes krijgen. En dat dan ook zonder enige afwijking van het oorspronkelijke plan doen. Intussen heb ik wel geleerd dat alles in één uur tijd kan veranderen. En daar sta je dan, met je plan. Het lijkt me dan ook soms beter om niet te ver vooruit te kijken. /// (sp, dg) Bij dezen, tot in de Brug!



Leukste plaats in Gent: het Prinsenhof op een rustige, maar mooie voorjaarsdag * Voor de eerste bachers die zich dit semester in de cursus Germaanse Typologie moeten verdiepen: het gaat over de Edda, je weet wel, die in IJsland neergeschreven Noorse mythologische verhalen. Een aanrader dus! Voor de dagen wanneer de boog niet altijd gespannen moet staan. /// (sp, dg)


lifestyle

> Fashion Ad-Vice Liefste filologen, Geen idee hoe het bij jullie zit, maar ik kijk al een tijdje uit naar de fameuze lustrumweek. Filologica wordt de volle vijf jaar oud, dus we hebben besloten om eens zotjes te doen. Een van de meest indrukwekkende activiteiten van de lustrumweek is ongetwijfeld het galabal. Dit jaar vindt het bal plaats in het Carelshof, bekend van de Beautifultrap. Geen zorgen, er is een bus om jullie daarheen te brengen. Voor een bal doe je sowieso mooie kleren aan, maar voor een bal in een kasteel wil je misschien nog wat extra moeite doen. Onlangs was er een soortgelijk evenement, weliswaar van iets minder belang, waarvoor ook iedereen zijn beste outfit bovenhaalde: de Oscars. Toen ik hoorde dat The Curious Case of Benjamin Button niet won, kon er al niks meer mislopen. En vervolgens won Kate Winslet dan ook nog eens eindelijk haar welverdiende Oscar. Heerlijke Oscars alvast voor mij, maar hoe zat het met de outfits op de rode loper? Misschien geen slecht idee om aan de hand van Oscaroutfits tips mee te geven voor het galabal. Op zo’n publiek evenement kan je altijd proberen om concurrentes te verslaan. De langverwachte clash tussen Jennifer Aniston en Angelina Jolie is alweer (geeuw) uitgebleven, maar bij de Oscars was Jennifer toch de overduidelijke winnaar. Fijne kerel - weliswaar geen Brad Pitt - aan haar zijde en een prachtig kleed. De outfit van Angelina was niet zo spectaculair, dus probeerde ze subtiel de aandacht af te leiden met haar prachtige groene oorbellen. Slimme zet, maar toch verloren.

Verder veel prinsessenjurken, liefst zelfs in het wit. Ik vind dat een beetje vreemd. Ik link zoiets eerder aan huwelijken, maar blijkbaar kom je er op de Oscars ook mee weg. Sarah Jessica Parker droeg er eentje van Dior en Penélope Cruz, die naar het schijnt ook iets heeft gewonnen, droeg een vintage Balmain. Vintage is gewoon een ander woord voor ‘dure oude brol’, want Penélopes kleed was 60 jaar oud. Designers gooien jammer genoeg geen kledij in onze schoot, dus begin maar al op zoek te gaan naar een kleed! Slimme balgangers (of hoe noem je dat?) hebben natuurlijk tijdens de oudejaarsperiode al uitgekeken naar een balkleed. De sluwsten hebben er waarschijnlijk al eentje gevonden in de solden. Ik heb er al twee klaarhangen, ‘voor het geval dat’. Ben je echter niet voorbereid, geen zorgen. In Gent zijn er genoeg winkels om een balkleed te vinden. In de Veldstraat zijn er genoeg bekende winkels waar je een kleedje kan vinden: Mexx, Mango, Inno, Zara en met wat geluk zelfs H&M. Als je daar niks vindt, kan je kijken in Het Paleis (Lange Violettestraat), waar ze meteen ook schoenen en handtassen verkopen. Let trouwens op met schoenen, ik neem altijd een extra paar platte, gemakkelijke schoenen mee naar een bal. Echt wanhopige mensen kunnen beter meteen naar www.be-angeled.com surfen en een smeekmail sturen naar Devi-Shri. Zij stelt met alle plezier een outfit samen, met juwelen en al.

IV - februari / maart 2009

10


lifestyle Probeer ook een beetje rekening te houden met de outfit van je date. Als hij daar in jeans staat en jij overdreven opgetut, zien jullie er misschien vreemd uit. Omgekeerd geldt dat natuurlijk ook, zoals jullie kunnen zien op de foto’s. Als je date moeite doet om een kostuum aan te doen, kan je op zijn minst zelf iets moois aantrekken. Of toch je muts afzetten, webbie. O ja jongens: geen zorgen, doe gewoon een kostuum aan, een hemd, een das en een paar deftige schoenen. Makkelijker kan niet.

En uiteindelijk moet je je niet zó veel zorgen maken, het is maar een bal. Als je een echt gedrocht kiest, zal iedereen je ook onthouden. Tilda Swinton past dat trucje altijd toe: ze trekt een afzichtelijk ding aan en iedereen heeft haar toch maar gezien. Beyoncé had op de Oscars een goudzwarten gordijn aan, abnormaal lelijk. Misschien volg je onbewust hun voorbeeld. Of je doet natuurlijk gewoon een basic (zomer)kleedje aan dat je opfleurt met opvallende accessoires: mooie oorbellen, een opvallende ketting, zot nieuw haar.. Het komt wel goed! Veel plezier op het bal en tot gauw xoxo /// (sp)

11

IV - februari / maart 2009


foto’s

1

2

3 1. De skireis in La Norma bestond niet alleen uit veel sneeuw, maar ook uit veel jenever. 2. Filo’s heropeningsfuif viel dit jaar toevallig samen met Gekke hoedjesdag. Liefhebbers konden dan ook hun hartje ophalen aan alle, eh, Gekke Hoedjes. 3. Ook VGK-preses Joeri was van de partij. De Gekke Hoedjes maakten hem een beetje bang. 4. Sinds dit jaar de minimumleeftijd voor de Get Dirrty verlaagd is en jonge moeders ook hun peuters meebrengen… 5. …zien we steeds meer kerels van onderstaand allooi opduiken. We weten nog niet helemaal zeker of deze evolutie toe te juichen is.

5

4 IV - februari / maart 2009

12


foto’s

1 2

1. De jeneveravond bestond niet alleen uit veel jenever, maar ook uit veel mensen. 2. Deze pirate sloeg naar verluidt veel onschuldige zeelui aan haar haak op de Get Dirrty. 3. Op Filoskireis was er ook regelmatig plaats voor een streepje cultuur. Hier ziet u bijvoorbeeld het postmoderne “Gebroken flanglimlach”. 4. Ne mens doet al eens zot met een verhoogd alcoholpercentage in zijn bloed. 5. U heeft geluk dat Dilemma in zwart-wit gedrukt wordt. Zo wordt u in elk geval niet verblind door de snoepgoedroze gespeelde onschuld van dit foxy trio.

3

4

5 13

IV - februari / maart 2009


column ViaNoush

> Achab Meirlaen en zijn tarbot Jan Jean-Marie Meirlaen heeft in een vlaag van waanzin zijn brulaap Jacques vermoord en zit in voorarrest. Salizhan Meirlaen bleek in België enkele schijnhuwelijken gearrangeerd te hebben en zit in voorarrest — zijn lynx Gustaaf is uitgezet in het Zoniënwoud. Boer Delarov heeft de ezel Isidoor op water en brood gezet; de redactie doet nog steeds al het mogelijke om deze laatste te redden. Sugar Meirlaen gaf ons tussen een rechtse hoek en een uppercut door het adres van Achab Meirlaen — walvisvaarder, natuurliefhebber en groot komiek. Op zijn boot de Pequod herbergt hij een aquarium met een tarbot, die de hoofdrol speelt in zijn voornaamste komische nummer. Tegen valavond verzamelt de bemanning zich rond het aquarium, vraagt Achab om stilte en roept hij: “Platvis! Schartong! Schol! PLADIJS!”. Waarop de tarbot steevast pruilend repliceert: “Ik ben geen pladijs, ik ben een tarbot!”. En Achab, onder gelach van de scheepsjongens: “Tarbot Jan, tarbot Jan! Zwijg of ‘k smijt je in de pan!” Wij hopen dat Achab voor Dilemma een verrijking zal zijn, wat op basis van deze anekdote zonder pointe helaas vrij twijfelachtig lijkt. In de herfst en de winter met de auto, maar in de lente en de zomer met de fiets. Zo goed als elke zaterdagmorgen van maart tot september dezelfde 7,2 kilometer, elke keer dezelfde tegenwind, elke keer dezelfde kilometerpaaltjes, elke zaterdagmorgen de brug over de snelweg — heerlijk om daar weg te knallen van bejaarde slakken op halve bakfietsen. Elke keer het stuk vals plat tussen slagerij Rudy — bij ‘t ventje — en het huis van mijn grootouders. Soms kwam ik met de koersfiets en deed ik mijn best om me op de brug in te houden en net dáár te versnellen, zodat ik bezweet en met bravoure de oprit kon oprijden. Nadien streelde ik met liefde en bravoure de berner sennenhonden, ging ik met haast en bravoure het huis binnen en begroette ik met affectie en bravoure mijn oma. Meestal was ik sneller dan mijn opa, broer en zus, die met de auto kwamen, maar ook nog boodschappen moesten doen. Er waren veel zekerheden. Altijd icetea voor mij, en wortels. Chips, Duvels en jenever en wijn, en dezelfde bezoekers in dezelfde kleren: M—, de gepensioneerde postbode; J—, de huurder, een verwoed visser; N—, het klagende oude vrouwtje. Ook nog A—, de saladekweker, en ’t Boeverken, die naar olie rook en sneller werkte dan zijn schaduw, maar je mocht hem niet vragen om onkruid uit te trekken, want nadien had je ook geen gewone planten meer. De gesprekken waren niet hoogstaand, maar wel steeds prettig. Mijn opa hield elke conversatie gaande en had overal wel zijn mening over, van dorpspolitiek tot de bezienswaardigheden van Marrakech. Vaak vroeg ik naar zijn werk, en dan kloeg hij over incompetente bureaucraten en technische moeilijkheden — op dat soort momenten voelde ik een innige verbondenheid met hem. En voordat we gingen eten vertrok het bezoek, maar ’t Boeverken bleef om in de tuin te werken. En we aten, we aten met smaak, want mijn oma was een goede kokkin. Als er kroketten waren at ik er soms wel meer dan twintig, plus een plak of vijf varkensgebraad en wat boontjes, nadien koffie met koekjes, Het Laatste Nieuws (met het Disneykrantje voor de kleintjes), een boek van de bibliotheek, sport op tv, darten in de garage, naar Radio 2 luisteren, dolce far niente. Mijn oma hield niet van Dana Winner, ik evenmin — op dat soort momenten voelde ik een

IV - februari / maart 2009

14

innige verbondenheid met haar. En samen lachten we om de domme hitjes waar de top 30 vol van stond. Ik hield ervan om eendeneieren te zoeken, de honden achter me aan. Ik vond het rustgevend om de vijver om te woelen met een hark, en rotte takken op te vissen die op de bodem lagen. Ik genoot ervan om met mijn broer en zus naar de Boerenbond te gaan, met dennenappels te gooien, bij J— wat te gaan praten. En ik vond het prachtig om met mijn fiets elke keer hetzelfde toertje van een tiental kilometer te maken, naar mijn trainingshelling, over twee bruggen. En op de top van mijn bergje lag de houten Uitkijktoren, en daar keek ik uit over heel de omgeving, en ik dacht na over meisjes en school en familie en allerhande kleinigheden, en misschien wist ik toen al wel dat ongecompliceerd geluk niet eeuwig kon blijven duren. Misschien besefte ik ook wel al dat ongecompliceerd geluk een utopie was. In elk geval kon ik niet vergeten dat elke zaterdagmiddag eindig was. Ik dronk nog wat icetea, ik praatte wat met oma en de eeuwige bezoekers, af en toe bezochten we nog een winkel. En bij valavond nam ik met bravoure afscheid van oma die in haar keuken voor zich uit bleef kijken, en op de weg terug naar huis had ik altijd meewind, ik had een wortel mee voor onderweg, ik neuriede voor me uit, ik werd gepasseerd door opa, broer en zus in de auto, en bij het verlaten van Kruishoutem versnelde ik en passeerde ik met bravoure de bejaarde slak — compleet met bakfiets — die me in de weg reed. /// (nm)


muziek

> Muzak eens lekker door Van Rufus Wainwright mag je altijd wel wacky concerten verwachten. Na zijn lederhosen en Judy Garland-reconstructies van de vorige tournee nodigt de bard binnenkort in New York enkele musicerende wetenschappers uit. Vooral van Joseph LeDoux, professor in de neurochirurgie, wordt een aardige performance verwacht. UGent-rector Paul Van Cauwenberghe, nochtans geen onverdienstelijk gitarist, werd helaas over het hoofd gezien. >>> Trent Reznor van Nine Inch Nails heeft een bericht op zijn site gepost met daarin goed nieuws en slecht nieuws. On the plus: zijn band gaat dit jaar nog touren met het herenigde Jane’s Addiction. Het zou wel de laatste NINtournee zijn, maar niemand die gelooft dat een performer als Reznor zal gaan rentenieren. >>> Er komt binnenkort ook een nieuw album van Sonic Youth uit. Het heet ‘The Eternal’ en het belooft na ‘Rather Ripped’ uit 2006 alweer een niet te missen plaat te worden. >>> Lily Allens beloofde talkshow is afgeblazen. Het studiopubliek van ‘Lily Allen and Friends’ bestond helemaal uit Allens MySpacevrienden, maar dat belette de helft van hen niet om nog voor het einde van de opnames van de eerste aflevering de studio uit te wandelen. Ook zou Lily tijdens een andere opname drie volle minuten lang haar rechtertiet aan het publiek getoond hebben. Chris Brown had er wel raad mee geweten! >>> Clap Your Hands Say Yeah blijkt intussen nog te bestaan, maar houdt even een pauze. >>> Een pokerverslaving hangt wel meer Dilemmalezers boven het hoofd, en tegenwoordig verkeren ze in het gezelschap van Robbie Williams. De spelers van de Premiere Club van Swindon noemden Williams al een te duchten tegenstander. >>> Michael Jackson begint een beetje de Frank Vandenbroucke van de popwereld te worden. Deze comeback lijkt echter serieus te zijn. Er zouden gesprekken aan de gang zijn om een concertreeks te plannen in de Londense O2 Arena. De 30 optredens zouden Jackson een slordige 2 miljoen euro per avond opleveren. >>>

IV - februari / maart 2009

16


muziek Het nieuws dat de 19-jarige Peaches Geldof na een huwelijk van een kleine zes maanden weer vrijgezel is, zal u niet ontgaan zijn. Ondertussen is de dochter van Bob alweer ingetrokken bij ene Stan Rapley, een model uit New York. Tegelijk zou ze al aan het aanpappen zijn met Donald Cumming, de zanger van The Virgins. Ook Chris Brown schijnt trouwens weer single te zijn!

>>> En herinner je je nog die talentenjacht die INXS enkele jaren geleden organiseerde om een vervanger voor de betreurde Michael Hutchence te vinden? De winnaar daarvan, J.D. Fortune, is ondertussen uit de band geschopt en leeft tegenwoordig in zijn auto zonder een cent op zak. Met zo’n naam kunnen wij anders wel een nieuwe carrière voor hem bedenken. /// (mpd)

> Klassieke muzak In Klassieke Muzak verzamelt Onze Man Met Ambities (md) telkens de must-hears van de klassieke muziek, ook al beseft hij dat er waarschijnlijk toch niemand dit leest... Deze editie: de Boléro van Ravel. Juist, het muziekje van den bieptest. Naam: Boléro (M. Ravel) Jaar: 1928 Stroming: Impressionisme Stijl: Balletmuziek Toen Maurice Ravel in 1928 zijn Boléro voltooide, was hij er eigenlijk niet erg tevreden over. Hij vond de opzet van het werk te simplistisch, en schilderde het af als minderwaardig aan zijn ander orkestwerk. Groot was dan ook zijn verbazing toen het stuk ineens ongelofelijk populair werd, terwijl hij verwacht had dat geen enkel orkest het zou willen spelen. Ironisch genoeg werd deze Boléro zelfs Ravels meest bekende en uitgevoerde werk. Vandaag de dag is Ravel – meer dan om zijn composities (met Maurice Ravel, componist en hunk. uitzondering van de superbekende Boléro) - nog het bekendst als meester-orchestrator. Meer dan wie anders is hij erin geslaagd om de verschillende kleuren en texturen van de verschillende instrumenten van het orkest op een interessante manier te combineren. Zijn orkestversie van Mussorgsky’s pianowerk Schilderijententoonstelling (overigens ook een stuk dat ik ten stelligste aanraad, zoek op YouTube maar naar de uitvoering onder leiding van Salonen voor de orkestversie, en die met Kissin voor de originele pianoversie) wordt als de beste en meest verfijnde versie beschouwd en wordt veel vaker uitgevoerd dan het arrangement van pakweg Stokowsky. Ook in de Boléro maakt Ravel zijn reputatie als grootmeester van de orkestrale kleuren waar. Dit gaat zelfs zo ver dat dit uiteindelijk de centrale kracht van het stuk - gebaseerd op de ‘bolero’, een traditionele trage Latijns-Amerikaanse dansvorm - gaat vormen. De ruggengraat van het werk is één ritmisch motiefje van twee maten voor de kleine trom dat steeds herhaald wordt. Los van het feit dat dit ongetwijfeld de saaiste partituur voor slagwerk ooit moet zijn – maar écht, hè – is het wel bijzonder effectief. Boven dit ostinato (het muzikale idee dat in de melodie of in het ritme voortdurend terugkeert) speelt het orkest – voor de gelegenheid aangevuld met enkele ‘exotische’ instrumenten, zoals de sopraan- en de altsax – twee afwisselende en sensuele melodietjes volgens het vaste patroon AABB. Dit begint met de dwarsfluit, wordt daarna overgenomen door de klarinet en gaat op die manier heel het orkest rond, hoe langer hoe meer variërend in instrumentcombinaties, en. Dat gaat zo vijftien minuten door.

17

IV - februari / maart 2009


muziek Bijzonder saai? Neen hoor. Tegen alle waarschijnlijkheid in blijft de Boléro op een speciale, bijna tranceachtige manier boeien: de twee zoete en exotischsensuele melodietjes (met een bijna Het monotone motiefje. bagatellisch karakter) blijven elkaar in een oneindig stramien afwisselen, elke keer ietsje sterker tot ze, na een kwartier, losbreken in een enorme climax. Het heeft haast iets seksueels (!). Dit is iets dat verschillende mensen blijkbaar is opgevallen. Ik meen mij een radio-enquête van enkele jaren geleden te herinneren waarin de Vlamingen gevraagd werd om hun favoriete deuntjes tijdens seks aan de luisteraars te openbaren. Eén van de bellers (ik gok een Rudi of een André) van het radioprogramma (ik gok Radio 2) wist ons te vertellen dat hij en zijn vrouw het al gaarne eens doen op de tonen van de Boléro, omdat het ‘zo lang is en azo goed opbouwt’. Misschien zelf eens uitproberen? Heden ten dage blijft Ravels werk bijzonder populair in het orkestrepertoire. Wij, de internetgeneratie, hebben het geluk om verschillende opnames van dit werk gewoon op het web te kunnen vinden. Zo staat er op YouTube zelfs een (weliswaar ingekorte) versie van ons aller held André Rieu. Hoera! Ook de interpretaties van de Israeliër Barenboim en maestro Herbert von Karajan zijn zeer aan te raden. Het speciale karakter van het stuk heeft al verschillende ensembles geïnspireerd tot eerder interessante rendities. Zo is er voor de tekenfilmminnaars onder jullie de versie uit de Fantasiaparodie Allegro Non Troppo, waarin een bodempje frisdrank uit een buitenaards colaflesje de menselijke evolutie veroorzaakt. Trippy! Daarnaast ook zeker eens naar Blast! Bolero en Stringfever bolero kijken op YouTube, twee uitzonderlijk coole uitschieters: respectievelijk een groot koper- en slagwerkensemble (Blast!) dat een eerder dynamische live-uitvoering brengt – hilàrische dansjes en mimiek incluis – en vier zotte Britten (allemaal broers en neven) op één elektrische cello. Werkelijk Aertsen: “Hatelijkste muziekje ooit!” topentertainment! Ravels Boléro is met andere woorden op zijn minst nog springlevend. Biep. Biep. /// (md)

Links zijn wederom te vinden op Dilemma Online!

IV - februari / maart 2009

18


Haal meer uit je jonge leven met het KBC All-in Pack. Ben je jonger dan 25? Dan staan er je nog allerlei spannende dingen te wachten: 18 jaar worden verder studeren afstuderen je eerste loon je eerste eigen stek Kom daarom eens praten met KBC. We geven je graag een antwoord op al je vragen en tonen je hoe je meer kunt halen uit al die belangrijke momenten. Vraag ook je eigen gratis KBC All-in Pack! Boordevol informatie en waardevolle voordelen. Zo ben je op alles voorbereid. Voor meer info, surf naar www.haalmeeruitjegeld.be


muziek

> Cd-recensies > Morrissey – Years of Refusal Met ‘Years Of Refusal’ heeft Morrissey, voormalig frontman van The Smiths, zijn derde album in vijf jaar tijd klaar. Een gebrek aan productiviteit kunnen we hem dus in elk geval niet verwijten. In tegenstelling tot vele van zijn generatiegenoten slaagt Morrissey er ook nog steeds in om na al die jaren nog zeer behoorlijke muziekjes de wereld in te sturen. Zoals de titel van het album al verraadt, gaat ook deze langspeler weer over Morrisseys geliefkoosde onderwerp: de liefde, en het liefst nog de negatieve kanten eraan. Morrisey weet echter als geen ander hoe hij dit o zo clichématige thema zeer gevarieerd moet brengen. Zo springt hij van een zwaar pessimisme (‘Something Is Squeezing My Skull’) over naar toch een licht optimisme (‘That’s How People Grow Up’) zonder zijn immer ironische Ik te verdoezelen (‘It’s Not Your Birthday Anymore’). Gelukkig blijven we ook niet gespeend van de typische Morrisseyhumor. In ‘I’m Throwing My Arms Around Paris’ kweelt hij “I’m throwing my arms around / Around Paris because / Only stone and steel accept my love”. Ook muzikaal gezien bevat ‘Years Of Refusal’ de nodige variatie. Het valt op dat enkele nummers een stuk uitgelatener zijn dan we van Moz gewend zijn. De drums rollen erop los en wie goed luistert, kan zelfs een tikkeltje licht bombast onderscheiden. Het tempo zit er vaak goed in, en de paar trage nummers zijn daar gewoon een welkome afwisseling op. De twaalf tracks op het album vormen samen een hecht geheel, alles lijkt een beetje op z’n plaats te vallen. Het album begint met de woorden “I’m doing very well” en eindigt met “I’m OK by myself”. Dat kan, me dunkt, geen toeval zijn. We kunnen haast niet anders dan besluiten dat Morrissey voor de derde keer in één lustrum tijd een positief steentje bijdraagt aan de rockscene. Zonde dat hij er over een paar jaar misschien wel de brui aan geeft. In een interview met de Britse radiozender XFM verklaarde hij een paar weken geleden immers dat artiesten ouder dan vijftig – Mozzer zelf is 49 lentes jong – amper nog iets kunnen voorstellen in het muzieklandschap. Laten we toch maar hopen dat-ie nog niet té snel gaat rentenieren, want een album als ‘Years Of Refusal’, daar zullen we nooit nee tegen zeggen. /// (adw)

> Charlie Winston - Hobo Charlie Winston - Charlie voor Chaplin en Winston voor Churchill - is een Britse singersongwriter die muziek met de paplepel kreeg ingegeven. Zowel zijn broer Tom Baxter als zijn zus Vashti Anna maakten al naam in de muziekwereld. Als kleine snuiter groeide Charlie op in het hotel van zijn ouders die – u raadt het al – ook muziek speelden. In het hotel zag hij vogels van diverse pluimage op het podium staan: folkzangers, rockmuzikanten en komedianten. Naast het podium zag hij dronkenlappen met elkaar op de vuist gaan. Het was in dit gekkenhuis dat Winston zelf muziek begon te spelen en van nature stijlen door elkaar mengde. Als adolescent speelde hij nog even als bassist in de band van zijn broer Tom, maar lang duurde het niet voor Charlie zijn eerste zelfgeproducete album uitbracht. De deuntjes op ‘Make Way’ (2007) vielen in de smaak bij niemand minder dan Peter Gabriel, die een moderne mecenas voor Winston besloot te zijn. De ex-frontman van Genesis nam de snaak mee op tournee en nodigde hem ook uit te tekenen bij zijn platenlabel ‘Real World’. Het resultaat van die steile opgang is het tweede album ‘Hobo’, dat nu al enkele weken in de rekken ligt. Zoals de titel van de plaat doet vermoeden is Charlie een fervent aanhanger van de hobofilosofie. ‘The less I have, the more I am a happy man,’ zingt hij, vanuit een studio in Parijs waar waarschijnlijk een minibar vol champagne stond te blinken. ‘Hobo’ is gemarineerd in een soep van de meest uiteenlopende stijlen, en om het met een huizenhoog cliché te zeggen: ‘Het is precies moeilijk in een vakje te plaatsen.’ Winston zal alvast blij zijn het te horen, want dat was ook zijn intentie, zo beweert hij in Metro: ‘Het was mijn bedoeling om een album te maken dat niet zomaar in een hokje kan worden gestopt. Ik vind het erg moeilijk om me te beperken tot één stijl. Eigenlijk moest ik eerder mijn best doen om de nummers wat op elkaar te doen lijken, zodat er ook enige continuïteit in het album zou zitten’, aldus de zanger. Ondanks het feit dat Winston klinkt als een muzieksnob en een verschrikkelijke poseur is, zijn de nummers zeer ritmisch opgebouwd en enorm aanstekelijk. Vooral ‘������������������������� Kick the bucket’ is zo’n nummer. ‘Ooit geven we allemaal de pijp aan Maarten,’ zegt Winston ons met dit nummer. We all kick the bucket in the end is dan ook de grote boodschap van dit album. ‘Maak er een feest van nu je hier nog bent, ’ dixit Winston in Metro. Ook het titelnummer, Like a hobo, heeft de neiging zich in je oor te nestelen en daar minstens even lang te blijven als het betere werk van Thor, Ishtar of Mega Mindy. Het is een instant feelgoodalbum, met toch enkele nummers die een gevoelige snaar raken, zoals ‘Boxes’. Het mag dan wel zijn tweede album zijn, dit is het échte debuut van Charlie Winston. /// (ld)

IV - februari / maart 2009

20


muziek

> Het Geluid van 2009 wordt gehoord Wie gaat het dit jaar máken? Aan het begin van elk jaar sprokkelt de Britse omroep BBC de meningen van talloze critici en mensen uit de platenbusiness bijeen. Ze zoeken het antwoord op maar één vraag: “Wie wordt dé rijzende ster van het komende jaar?” Met die antwoorden wordt dan een toptien samengesteld met namen die het gewoon gaan maken in de twaalf maanden die erop volgen. De afgelopen jaren bleek het telkens een schot in de roos – eerdere winnaars waren onder meer 50 Cent, Keane en Adele – maar hoe zit het met 2009? Is de topvijf in de laatste twee maanden al ontloken, of wordt het nog afwachten? We gingen op onderzoek.

5 Wie van electropop houdt, zal ook van La Roux houden.

Zangeres en synthspeelster Elly Jackson, inderdaad een zotte rosse, werkt daarin samen met Ben Langmaid. Ze heeft een duidelijke missie: “We willen de jaren 80 terughalen, de tijd van Eurythmics, Depeche Mode, The Human League, Yazoo en Prince. Heerlijke jaren waren dat. Ik luister naar niks anders.” La Roux tekende bij het hippe Kitsunélabel, en het debuutalbum moet dit voorjaar nog in de betere platenzaak liggen. In november werd de eerste single ‘Quicksand’ uitgebracht, een splinterbommetje op diverse fuiven met een riedeltje dat genadeloos in je hoofd blijft zitten. Dat ze in Groot-Brittannië rondtouren als voorprogramma van Lily Allen, mag dus geen verrassing heten. >>> Eerst checken: ‘Quicksand’, ‘In For The Kill’.

4

Bij het Australische Empire of the Sun – de naam komt van de gelijknamige roman van J.G. Ballard uit 1984 – staan ze al wat verder: Luke Steele en Nick Littlemore brachten enige tijd geleden al hun plaat ‘Walking On A Dream’ uit. De gelijknamige single werd intussen ook bij ons een hit, en opvolger ‘We Are the People’ lijkt het ook uitstekend te gaan doen. Empire of the Sun, dat is pure psychedelica en fantasy pop van het zuiverste water. De clip bij de eerste single staat bol van de kitsch en werd in Shanghai opgenomen, en dat Steele van Elton John zijn grote voorbeeld heeft gemaakt, hoeft niemand te verbazen. Ook hier weer die invloed van de jaren 80, en de castraattoontjes werken aanstekelijk. Zelfs Focus Knack is onvoorwaardelijk fan, dus waar wacht u nog op? >>> Eerst checken: ‘Walking On A Dream’.

3 Als we mogen afgaan op de ‘Song van de dag’-topic van ons

Filologicaforum, is het Londense Florence And The Machine vooralsnog de grote onbekende in deze topvijf. Florence Welch en haar Machine spelen naar eigen zeggen “indie die door soul is geïnspireerd”. Als haar twee favoriete artiesten noemt ze Kate Bush en The White Stripes. De combinatie van die twee klinkt een beetje als een verschrikking, maar laat je dat niet afschrikken. Debuutsingle ‘Kiss With A Fist’ weet ik persoonlijk niet zo te smaken, maar het recentere ‘Dog Days are Over’ is een heuse aanrader. Bij onze overkanaalse

vrienden zijn ze al een hit – ze haalden recent al een Brit Award binnen. Nu hier nog. >>> Eerst checken: ‘Dog Days are Over’.

2

BBC heeft dit jaar een lijstje met diverse genres, zoveel is zeker. Veel electropop, een streepje indie, en ook wat alternative rock met het Londense White Lies – tot 2007 nog Fear Of Flying – dat meteen de enige band uit deze topvijf is die al écht is doorgebroken in onze contreien. Of ze een indiegroep zijn of niet vormt overigens onderwerp van een stevige discussie, maar wij filologen trekken ons sowieso niets aan van hokjesdenken. Zelf noemen ze als voornaamste inspiratiebron Talking Heads, maar door critici worden ze vooral vergeleken met Editors, Joy Division of Arcade Fire. Voorwaar, ze zijn in goed gezelschap. De single ‘Death’ wordt al luidkeels meegebruld in jeugdhuizen overal te lande, en het album ‘To Lose My Life…’, dat in Brussel werd opgenomen, wijkt inmiddels niet meer uit mijn miniketen. Jammer van de nummer één die hieronder volgt, maar volgens mij had White Lies daar moeten staan. >>> Eerst checken: ‘A Place To Hide’, ‘Death’.

1 “Ze is de nieuwe Kylie, maar ook de nieuwe David Bowie!”

Lof alom voor Little Boots, née Victoria Hesketh, die voor 2009 de eerste plaats mocht bezetten. Op YouTube was ze in 2008 al een gigantische hit: ze bracht uitstekende coverversies van Joni Mitchell, Girls Aloud, The Human League, Madonna of Wiley. Haar eigen platen moeten daar echter niet voor onderdoen: ‘Meddle’ bleek op ons eigen Filologicaforum al een bejubelde single, en ‘Stuck On Repeat’ werd een clubhit – de befaamde dj Pete Tong, die ook z’n eigen radioshow heeft op BBC Radio 1, rekende het tot z’n favoriete platen van het afgelopen jaar. Little Boots, dat is schaamteloze pop, eenvoudige lyrics, en veel gepingel op haar Tenori-on, een vreemdsoortig vierkanten scherm met veel led-lichtjes. Toegegeven, dankzij haar stijgende succes in 2008 was deze nummer één een veilige keuze, maar de grote doorbraak heeft ze meer dan verdiend. >>> Eerst checken: ‘Meddle’, ‘Stuck On Repeat’, ‘Mathematics’. /// (sd)

21

IV - februari / maart 2009


literatuur

> Boekrecensies > Schitterend! - Kris Verburgh Dilemma is een tijdschrift voor filologen, geïnteresseerden in de literatuur en taalkunde. Om onze goede wil en ruimdenkendheid te tonen, gooit deze recensie het over een andere boeg. Een wetenschappelijk werk, losjes en grappig geschreven, ligt hier voor u klaar. Welkom in de wondere wereld van... de astronomie. Het heelal is wonderbaarlijk. Dat weet ook de jonge Kris Verburgh, die in zijn eerste werk, Schitterend!, op een speelse en grappige manier de bevindingen en theorieën van astronomen uitlegt. Dit doet hij niet aan de hand van ingewikkelde berekeningen of wiskundige formules, maar door duidelijke beschrijvingen en handige voorbeelden. Zo wordt de fysica, die eerst enkel toegankelijk was voor specialisten, ook begrijpbaar voor de volkomen leek. Om de aanpak van de auteur aan te tonen, deel ik graag volgend voorbeeld. Om de theorie van een vierde dimensie te illustreren, gaat Verburgh ons - driedimensionale wezens - vergelijken met zijn fictieve Platlijven: wezentjes die slechts twee dimensies kunnen ervaren, lengte en breedte. In het boek komen verschillende natuurkundige thema’s aan bod. Enkele hiervan zijn de algemene en speciale relativiteitstheorie, zwarte gaten, het ontstaan en het einde van het universum, de vier universele wisselwerkingen en het fenomeen quark. Voor diegenen die geïnteresseerd zijn in astronomie en fysica, is dit boek een zegen. Nooit eerder was een volledig en correct wetenschappelijk werk zo toegankelijk voor een leek. Kortom: de eerste van Kris Verburgh, mag met recht Schitterend! genoemd worden. /// (mm)

> Het Amerikaanse Huis – Sven Olov Karlsson Sven Olov Karlsson is een Zweedse journalist en schrijver die in 2003 debuteerde met de roman De Italiaan. Vijf jaar later kwam zijn tweede boek uit, Het Amerikaanse Huis, dat nu ook in het Nederlands verschenen is bij Prometheus. Karlsson houdt ervan om in zijn boeken het Zweedse platteland te schilderen. Niet het Zweedse platteland uit de Pippi Langkousverhalen, nee, “het wilde Västmanland”, zoals een personage uit Het Amerikaanse Huis het uitdrukt. ‘Het Leven Zoals Het Is’ op z’n Zweeds. En Karlsson weet waarover hij spreekt, want zelfs wanneer hij als auteur aan het werk is, komt de journalist in hem bovendrijven. Zo verrichtte hij best wat research voor Het Amerikaanse Huis: hij interviewde melkboeren, bestudeerde de wetgeving omtrent het houden van dieren en las processen over boeren die voor de rechtbank moesten verschijnen omdat ze hun vee verwaarloosden. Bovendien is Karlsson zelf geboren en getogen in de streek waar zijn tweede roman zich afspeelt. In Het Amerikaanse Huis volgen we de lotgevallen van een jonge melkboer, Eddy Mood. Aan het begin van de roman komen we Eddy tegen wanneer hij ongeveer vijftig jaar oud is. Hij is net vrijgekomen na een gevangenisstraf van twintig jaar en keert terug naar zijn geboortedorp, Eriksfors, om er opnieuw een leven op te bouwen. Niet iedereen is echter opgezet met zijn terugkeer, en Eddy’s verleden blijft hem achtervolgen. Ook wij komen stukje bij beetje door middel van flashbacks te weten wat er zich twintig jaar eerder afspeelde in het kleine, landelijke dorpje en waar het misging in het leven van de jonge Eddy Mood. De flashbacks, die afwisselen tussen onze tijd en de jaren tachtig, zijn kenmerkend voor de roman. Karlsson slaagt erin om met de vaak snelle tijdssprongen een erg dreigende sfeer op te bouwen. Al gauw zie je de donkere wolken boven Eddy Mood samenpakken. De suggestie van de naderende storm doet je steeds verder lezen. Bij momenten heeft de roman dan ook veel weg van een thriller. Toch werken de flashbacks soms ook storend. Regelmatig wordt het verhaal vrij bruusk afgebroken, waarna de focus verschuift naar een ander personage in een andere periode. Vooral in het begin moet je als lezer je hoofd erbij houden om ervoor te zorgen dat de verschillende verhaallijnen niet in de knoop geraken. Gelukkig maakt Karlssons heldere schrijfstijl veel goed. Ook wie nog nooit in Zweden geweest is, ziet het landschap dat Karlsson schildert meteen voor zijn geestesoog. De eenvoudige stijl, die ervoor zorgt dat het boek erg vlot leest, heeft echter wel als gevolg dat Karlssons zinnen niet blijven nazinderen in je hoofd. Toch is Het Amerikaanse Huis nog steeds aangenaam om te lezen, niet het minst omdat het ons romantische beeld van het hoge Noorden flink bijstelt. /// (la)

IV - februari / maart 2009

22


literatuur

> Literaire Straten Deel 4: Charles De Costerstraat, Tijl Uilenspiegelstraat én Lamme Goedzakstraat Jawel, ook in dit nummer dompelt Dilemma zich weer onder in de literaire geschiedenis van de Gentse straten. We zouden natuurlijk evengoed iets kunnen schrijven over de oorsprong van welluidende straatnamen als Appelterepad, Godshuishammeke, Balsamierenstraat of Paardeweiken, maar omdat een schoenmaker nu eenmaal beter bij zijn leest blijft, geven we de voorkeur aan straatnamen die iets meer aansluiten bij ons vakgebied. In dit nummer slaan we meer dan één vlieg in een klap: Charles de Coster kon immers ook zijn hoofdpersonages een straatnaam bezorgen. Onze literaire verwanten wonen duidelijk in Gentbrugge: de Lamme Goedzakstraat mondt uit in de Tijl Uilenspiegelstraat, en wie die blijft volgen, komt vanzelf in de Charles De Costerstraat terecht. En die loopt dood. Geen wonder, zou je denken, de Coster kan niet bepaald een goeie vriend van de flaminganten zijn geweest als je je bedenkt dat hij heel z’n leven uitsluitend in het Frans schreef. Alleen ging het daarin wél steeds over zeer Vlaamse ideeën en sentimenten. Vlaamse voorvechterij in het Frans, ik zie het vandaag niet echt meer gebeuren. De biografische details dan, netjes van Wikipedia geplukt: de Coster werd geboren in München in 1827, als zoon van een Vlaamse vader en een Waalse moeder. Hij studeerde in Brussel, en werd er later ook journalist en leraar. Zijn eerste faam verwierf hij in het tijdschrift Uylenspiegel (van de bekende Félicien Rops), met Les Légendes flamandes, een serie Vlaamse legenden. Zijn hoofdwerk verscheen in 1867, maar zou hem pas veel later het verdiende succes opleveren: La Légende et les Aventures héroïques, joyeuses et glorieuses d’Ulenspiegel et de Lamme Goedzak au pays de Flandres et ailleurs viel in de tijd van verschijnen niet echt in de smaak in eigen land. In het buitenland ging het beter: het werk werd vertaald in alle Europese talen, en kreeg een Russische verfilming. Met Tijl Uilenspiegel en Lamme Goedzak gaat de Coster op zoek naar het hart en de ziel van Vlaanderen. Uilenspiegel is geen vinding van de Coster: hij bestond eerder al in de Nederlanden én in Duitsland (daar als Till Eulenspiegel), als een deugniet die vogelvrij door de velden trok en zotte mopjes uithaalde. De Coster vermengt fictie en non-fictie, laat folklore en mythe samengaan. Het verhaal van een familie wordt dat van een volk. In de verdrukking van Filips II en de hertog van Alva vecht Tijl Uilenspiegel niet alleen voor z’n vriendinnetje Nele, maar ook – en vooral – voor de vrijheid. De oorspronkelijke schelmenreputatie krijgt er dus ook een reputatie als verzetsheld bij. “Den uil”: Tijl als domme kwajongen Zoals gezegd ligt de oorsprong van het personage Tijl Uilenspiegel in Duitsland. Daar verschijnen rond 1500 de eerste verhalen, van de hand van stadsklerk Herman Bote. Hier nog geen maatschappijkritiek, maar wel veel platvloerse, bijna vulgaire humor. In zijn naam zien we het symbool van de uil prominent aanwezig. In die tijd werd de uil als een symbool van domheid beschouwd (met relicten in onze taal: uilskuiken en ’t is nogal nen uil); de spiegel slaat op het reflecterende karakter dat Tijl heeft: door zijn fratsen laat hij de mensen zien hoe ze zijn: zo dom als een uil. Zoals Tijl het zelf verklaart: “Ik ben ulieden spiegel.” In de Nederlanden verschijnt ongeveer dertig jaar later het eerste werk over Uilenspiegel, maar hij zal het bekendst worden met het werk van Charles de Coster uit 1867. Tijl Uilenspiegel: de Vlaamse Don Quichot “Toen de meimaand de bloemen van de meidoorn deed ontluiken, werd Uilenspiegel, de zoon van Klaas, in Damme geboren.” Zo begint de Coster zijn werk. Uilenspiegel ziet niet toevallig het licht op dezelfde dag als zijn grote vijand, Filips II. Bij de Coster is Tijl niet langer de vagebond of de schalkse kwajongen, maar wordt hij bijgezet in de Vlaamse beweging die de Coster na aan het hart lag. Er wordt een patriottische tendens toegevoegd, die in se Vlaams, liberaal en

23

IV - februari / maart 2009


literatuur antiklerikaal van aard is: liberaal omdat zijn drang naar vrijheid boven alles gaat, antiklerikaal omdat we in het werk de ene aanklacht na de andere tegenkomen. De pasgeboren Tijl wordt maar liefst vijf keer gedoopt op één dag, en bindt later de strijd aan met de contrareformatie en de misbruiken van de inquisitie. Bewerkingen Iedereen kent de verhalen van Tijl Uilenspiegel intussen, en dat is vooral te danken aan het succes dat het werk van de Coster in latere tijden (vooral na zijn dood) kende. Hugo Claus maakte een theaterversie van de legende, en Willy Vandersteen verwerkt de verhalen in twee Suske en Wiskeverhalen, alsook in twee aparte albums. In 1961 werd ook een Vlaamse jeugdreeks over Uilenspiegel gemaakt, met onder meer Senne Roufaer en Dora Vander Groen. 100% fact. Nog een weetje daarover: in de tv-reeks speelde het verhaal zich niet langer af in de strijd tegen de Spanjaarden, maar werd de setting verplaatst naar de Franse Revolutie, omdat men koningin Fabiola niet kwaad wou maken. Zot hé. /// (sd)

> Funny boekskes a’a In deze rubriek zal (nm) vier Dilemma’s lang enkele hoogtepunten van de humoristische literatuur onder de loep nemen. Zijn eigen liefdesbrieven laat hij hierbij tot ieders vreugde buiten beschouwing. Italo Calvino bezorgde hem in december en januari achtereenvolgens een vrolijke discussie met zijn moeder, een bijzonder aangenaam leesavondje, enkele interessante studie-uren en een mooi cijfer voor een mondeling examen van Italiaanse Letterkunde. Redenen genoeg, zo oordeelde hij, om aan zijn meesterwerk enkele regeltjes te wijden.

> Als op een winternacht een reiziger (Italo Calvino) Italo Calvino, die algemeen beschouwd wordt als de belangrijkste Italiaanse naoorlogse schrijver, debuteerde met een aantal neorealistische romans en verhalenbundels. Al snel begon hij echter te experimenteren met verschillende verhaalvormen, en tastte hij op erudiete, onnavolgbare wijze de limieten van de traditionele literatuur af. Zijn meesterwerk, Als op een winternacht een reiziger (1979) is een postmodern, wiskundig onderbouwd, meesterlijk metaliterair spelletje. Een avonturenroman, een boek dat deels in de tweede persoon enkelvoud geschreven is, een parodie op tientallen genres (van de typisch Japanse liefdesliteratuur over de nouveau roman tot het Zuid-Amerikaanse magisch realisme), een boek dat je in één keer uitleest en dat je onbevredigd achterlaat, omdat je méér wil. De plot handelt over een Lezer (die in de tweede persoon enkelvoud aangeduid wordt, als in “Al in de etalage van de boekwinkel heb je de omslag met de titel die je zocht ontdekt.”). In de oneven hoofdstukken beleeft deze Lezer samen met zijn vriendin de Lezeres allerlei doldwaze avonturen: telkens weer beginnen ze aan boeken (de eerste hoofdstukken van deze boeken zijn de even hoofdstukken van Als op een winternacht een reiziger... volgt u nog?) die ze om een of andere reden niet kunnen uitlezen (wat voor de Lezer én voor u uiterst frustrerend is). Calvino stuurt zijn Lezer en Lezeres de hele wereld rond, brengt ze in contact met totalitaire regimes, vreemde schrijvers en georganiseerde meestervervalsers. In driehonderd bladzijden schept hij een heel eigen metaliterair universum. Avonturen; liefdesscènes; hilarische, absurde discussies over wat waar en vals is; niet één stijl, maar wel twintig; een einde uit de duizend dat je met open mond achterlaat. Calvino speelt — met zichtbaar genoegen — met het onderscheid tussen fictie en realiteit, en etaleert zijn pure klasse in elke zin. Als op een winternacht een reiziger is een raamvertelling over het plezier én de frustratie van het lezen, over Lezers en Lezeressen — voor Lezers en Lezeressen op zoek naar een meerwaarde en een unieke leeservaring. /// (nm)

IV - februari / maart 2009

24


literatuur

> Literaire telex Het was geen bestofte professor, maar een handvol studenten dat het oudste handboek voor liefdesbrieven ontdekte. In de Biblioteca Capitolare in Verona vonden ze toevallig de twaalfde-eeuwse handleiding Modi dictaminum, boordevol tips voor al je liefdesbrieven. Dé middeleeuwse liefdevolle afscheidsformule: ‘Ik stuur je zoveel groeten als er vissen in de zee zwemmen’. Romantiek pur sang. >>> De tijden waarin Kristien Hemmerechts met haar expliciete beschrijvingen van moord en verkrachting ophef maakte, zijn nog lang niet voorbij. Een recente hertaling van haar verhalen voor moeilijke lezers (denk: tweede taalverwervers, laaggeschoolden of dyslectici) zorgde opnieuw voor commotie. Cursisten ‘Nederlands voor anderstaligen’ vonden dat de vereenvoudigde werken grove en seksueel expliciete passages bevatten. De aanzet voor een hele reeks interviews en opinies die Hemmerechts weer eens wat persaandacht bezorgden. >>> Miep Gies werd onlangs honderd jaar. De vrouw die in de Tweede Wereldoorlog de familie Frank hielp onderduiken in het Achterhuis vierde haar verjaardag in stilte. Ze leeft nog in goede gezondheid, op haar eentje, in West-Friesland. >>> Dimitri Verhulst wil zich nog slechts één maand prostitueren. Dat zegt hij over zijn curatorschap van Zogezegd in Gent, het evenement dat de Literaire Lente lanceert. Als curator wou hij eigenzinnige, niet-commerciële literatuur promoten, maar dat was blijkbaar niet in lijn met de regels van de organisatie. Bijgevolg bestempelt hij de rest van zijn taak bij Zogezegd enkel nog als “prostitutie”. >>> www.literatuurgeschiedenis.nl was tot nu toe dé website voor geïnteresseerden in de Middelnederlandse literatuur en dus waarschijnlijk de vaste webstek van onze eigenste Youri. Nu wordt de elektronische literatuurgeschiedenis uitgebreid met de zeventiende, achttiende en negentiende eeuw, met als doel uiteindelijk in de eenentwintigste eeuw te belanden. In De Standaard getuigde Remco Sleiderink, de immer vrolijke en enthousiaste Hollander die ook bij de Gentse vakgroep werkt, dat de site “uiterst betrouwbaar” is. Hoog tijd dus dat alle neerlandici de elektronische literatuurgeschiedenis als homepage instellen. >>> Sylvie Marie heeft met haar debuutbundel Zonder indruk gemaakt in het poëzielandschap. Een naam om te onthouden. >>> Op de 113de geboortedag van Paul van Ostaijen heeft zijn geboortehuis een herdenkingsplaket gekregen. Later dit voorjaar publiceert uitgeverij IJzer een facsimile van het filmscript De bankroet-jazz van Van Ostaijen, samen met een dvd. Vlaanderens belangrijkste modernistische schrijver lijkt even terug van weggeweest. >>> De Sudanese schrijver Tayeb Salih is dinsdag 17 februari in Londen overleden. Hij was een van de meest gerespecteerde Arabische romanschrijvers uit de twintigste eeuw en schreef de klassieker Season of migration to the north, een boek dat in de jaren negentig verboden werd door het streng islamitische regime in Sudan. >>> Het best verkochte boek van 2008 was – surprise suprise – De vliegeraar van Khaled Hosseini. /// (es)

25

IV - februari / maart 2009


film

> Filmrecensies > Valkyrie Regie: Bryan Singer met Tom Cruise, Tom Wilkinson, Kenneth Branagh Saving Private Ryan, Der Untergang, The Pianist, Un Long Dimanche de Fiançailles, Letters From Iwo Jima en Flags of Our Fathers en, waarom niet, Zwartboek. WOII-fetisjisten uit onze generatie hoeven niet te klagen. Laat het meteen duidelijk zijn dat Valkyrie zijn plaats in bovenstaand rijtje niet verdiend heeft, daarvoor heeft de film te weinig om het lijf. Twee uur lang volgen we de gepassioneerde kolonel Von Stauffenberg in zijn queeste om Duitsland te bevrijden van de Führer. Toegegeven, de spankracht blijft, ondanks de gekende afloop, moeiteloos overeind. Regisseur Bryan Singer focust voornamelijk op hoe dicht Operation Valkyrie (een verengelsing van Wagners Die Walküre) kwam bij slagen. Morele bespiegelingen laat hij grotendeels over aan zijn personages en die zijn unaniem: Duitsland is niet Hitlers Third Reich. De nazi-dissidenten onder leiding van Von Stauffenberg stormen, hand in hand met de allesbehalve statische cinematografie, onverdroten voort richting climax. Misschien ligt hier echter de grote zwakte van de film. Er wordt nauwelijks tijd genomen voor de psychologisering van de personages. Stauffenberg is een harde soldaat en een integer familieman, punt. Wat Tom Cruise een immense uitdaging noemde, lijkt ons eerder een routineklus. Dat is een gemiste kans,

> Revolutionary Road

ze het wel helemaal vergeten...

Regie: Sam Mendes Met Leonardo Di Caprio, Kate Winslet, Kathy Bates, Michael Shannon e.a. Revolutionary Road is alles wat Titanic, het vorige onderonsje van Di Caprio en Winslet, niet was: sober, ingetogen en overtuigend hartverscheurend. Samen geven ze gestalte aan Frank en April Wheeler, een voor de buitenwereld benijdenswaardig fiftieskoppel dat alles heeft waar het van dromen kan. Toch knaagt er iets. Zij droomt er nog steeds van om haar gefaalde acteercarrière nieuw leven in te blazen, hij zoekt naar wat hem echt drijft in het leven en werkt intussen als goedbetaalde kantoorklerk. Halsoverkop beslissen ze hun kleinburgerlijke leventje achter zich te laten en hun geluk in het overzeese Parijs te zoeken, maar dat gebeurt niet zonder slag of stoot. Dolenthousiast beginnen ze aan de voorbereidingen, maar dan blijkt dat Frank fikse promotie kan maken. In een sleutelscène spelt de ietwat zwakzinnige John Givings het ambitieuze koppel de les en confronteert hij hen met de vele zwakheden die ze steeds verdrongen hadden. Twijfel overvalt Frank, en hij vraagt zich af of hun hele plan niet onvoorstelbaar naïef was. Wanneer April dan ook nog eens voor de derde maal zwanger blijkt, kunnen

IV - februari / maart 2009

zeker als je het potentieel van de in Europa bijeengeraapte cast bekijkt: Carice Van Houten (uit Zwartboek, speelt Von Stauffenbergs vrouw), Tom Wilkinson (Michael Clayton), Cristian Berkel… Jammer genoeg mag alleen Bill Nighy als generaal Friedrich Olbricht het publiek even voorzichtig aanspreken met zijn vertwijfeling. “Geen grootse film en al zeker geen belangwekkende” besloot Dave Mestdach in FocusKnack, en wie zijn wij om dat tegen te spreken? Als je plechtig belooft om de geschiedenis nog even na te lezen, mag je deze film gerust overslaan. /// (am)

26

De (huwelijks)problemen stapelen zich op, en hoe harder Frank zich tracht te verzoenen met zijn gedoemde toekomst als doorsnee goedverdienende Amerikaanse huisvader (een reflectie van het leven van zijn eigen vader), des te meer kwijnt April psychisch weg met alle catastrofale gevolgen van dien. Winslet overtuigt zonder meer, maar het is vooral Di Caprio die zich in zijn uiterst breekbaar personage meer blootgeeft dan ooit tevoren. Sam Mendes weet in deze verfilming van Yates’ roman perfect het evenwicht te bewaren, een prestatie waar April en Frank alvast niet in slagen. /// (vdl)


film

> Vergeten filmklassiekers Episode IV – Hotaru no Haka (Grave of the Fireflies) 1988 - Japan Regie en scenario: Isao Takahata, naar de roman van Akiyuki Nosaka Met de stemmen van: Tsutomi Tatumi, Ayano Shiraishi en Yoshiko Shinohara

De recente successen van Marjane Satrapi’s ‘Persepolis’ en Ari Folman’s ‘Waltz with Bashir’ hebben een breed publiek er eindelijk van overtuigd dat animatiefilms niet altijd over leeuwenkoningen of kungfu’ende pandaberen hoeven te gaan. Satrapi en Folman behandelen zware thema’s uit de harde realiteit, en het gebruik van dit medium zorgt er onder meer voor dat ze veel minder rekening moeten houden met financiële of technische beperkingen. Wat soms vergeten wordt, is dat ze lang niet de eersten waren. ‘Grave of the Fireflies’ is een animatiefilm die gebaseerd is op een in Japan bekende semiautobiografische roman van Akiyuki Nosaka. Het gaat over Seita, een jongen uit Kobe, die dakloos wordt na een bombardement in de Tweede Wereldoorlog. Zijn moeder overleeft het niet, en zijn vader zit bij de Japanse marine. Samen met Setsuko, zijn kleine zusje, moet hij vluchten. Dat simpele opzet maakt het eigenlijk al meteen duidelijk: Wall-E this ain’t. Maar net omdát je naar een animatiefilm zit te kijken, is ‘Grave of the Fireflies’ één van de meest intense oorlogsfilms die er zijn. Het is dat vervreemdingseffect dat het verhaal van Seita en Setsuko zo doeltreffend maakt. In een live-actionfilm is er altijd het besef dat je naar acteurs kijkt, die ’s middags ook gewoon schaften en ’s avonds naar huis gaan. Hier is die houvast er niet, zodat je als kijker nog meer geraakt wordt. Er is geen conflict tussen het realisme van de gebeurtenissen en het realisme van de film: hier zie je enkel het concept van kinderen in nood. Paradoxaal genoeg zorgt die naaktheid ervoor dat Takahata zich op de kern van het verhaal kan concentreren. Ook de animatie zelf heeft weinig te maken met wat we in deze Pixartijden gewend zijn. De tekenstijl doet denken aan de ‘klare lijn’ waar Hergé een pionier in was, en ook de personages vertonen typisch Japanse animekenmerken, compleet met ogen als dessertborden. Simpele efficiëntie troef, want WOII was al ingewikkeld genoeg. Ook als film is ‘Grave of the Fireflies’ opvallend sober. Hij klokt af op minder dan 90 minuten, maar toch is het een zeer trage film. Takahata neemt zijn tijd om bijvoorbeeld scènes te tonen waarin je ziet hoe Seita en Setsuko zich wassen. Het verhaal ligt stil, maar het zijn net die sequenties die de personages doeltreffend typeren. De dynamiek tussen broer en zusje is zeer mooi geschetst, en zorgt ervoor dat je nog steeds het gevoel hebt echte mensen te zien. Toen hij destijds uitkwam, was ‘Grave of the Fireflies’ dankzij de sombere thematiek enkel bij Japanse critici een succes. Het was pas een klein decennium later dat de films van de Ghiblistudio, vooral dankzij het baanbrekende werk van Hayao Miyazaki, tot in onze contreien raakten. Meesterwerkjes als ‘Howl’s Moving Castle’, ‘Princess Mononoke’ en vooral ‘Spirited Away’ openden de poort naar de andere Ghibliproducties voor een iets groter publiek. Volgens bekende critici als Roger Ebert kan ‘Grave of the Fireflies’ moeiteloos naast canonieke antioorlogsfilms als ‘Schindler’s List’ gaan staan, maar nog steeds hebben niet al te veel mensen hem gezien. Het is dan ook niet meteen een aangename kijkervaring te noemen. Vooral de laatste scènes bevatten meer tristesse dan je in bijna om het even welke andere film zal vinden. Zelfs wie het bij ‘Bambi’ droog hield, zal hier aan het einde volledig voor de bijl moeten gaan. Herbekijken zit er voor de meesten (ondergetekende inbegrepen) dan ook niet snel in, maar toch is dit een film die iedereen gezien zou moeten hebben. Want waar ‘Bambi’ een tranentrekker was, is ‘Grave of the Fireflies’ een menselijk drama. In elk denkbaar opzicht. /// (mpd)

27

IV - februari / maart 2009


film

> FilmKORT Danny Boyle en zijn ‘Slumdog Millionaire’ zijn de grote winnaars geworden van de Oscars. De film won er 8, onder meer voor beste film en beste regisseur. Tot zover het nieuws dat u al wist, voor de volledigheid. >>> ‘The Dark Knight’ was, op Beste Mannelijke Bijrol na, niet eens genomineerd in grote categorieën. Het zal Warner worst wezen, want de Gevlederde heeft zich onlangs bij het selecte clubje films gevoegd die meer dan 1 miljard dollar opbrachten. Enkel ‘Titanic’, ‘The Return of the King’ en –zucht – ‘Pirates of the Caribbean 2’ gingen de Donkere Ridder voor. >>> Er zijn plannen voor een ‘Battlestar Galactica’-film. Deze zou vreemd genoeg wel gebaseerd zijn op de eerste BSG-reeks uit de jaren zeventig. >>> Met ‘Watchmen’ zal u de komende maanden wel genoeg om de oren geslagen worden, maar Zack Snyders volgende project lijkt ons ook wel wat. ‘Sucker Punch’ wordt beschreven als ‘Alice in Wonderland’ with machine guns’. Yippee-ki-jay! >>> Even bomme is ook de trailer van Tarantino’s nieuwe ‘Inglourious Basterds’ (sic). Check YouTube voor de eerste beelden van zijn langverwachte WO II-epos. >>> In maart beginnen de opnames van ‘Howl’, een film over het leven van Allen Ginsberg. De rol van de beat poet wordt vertolkt door James Franco. >>> Blablabla… ‘Sex and the City’…pompompom…sequel… blablabla…2010…veel sjakossen >>> Guy Ritchie houdt zich dezer dagen bezig met een nieuwe Sherlock Holmes. Onlangs lekte het nieuws uit dat Ritchie het onzalige idee heeft opgevat om de speurder (gespeeld door Robert Downey Jr.) een homoseksuele relatie te laten beginnen met Watson (Jude Law). Juist ja. >>> De aanhouder wint: Terry Gilliam is opnieuw begonnen aan ‘The Man Who Killed Don Quixote’. Zijn vorige poging diende halverwege de opnames te worden gestaakt omdat werkelijk álles tegenzat. Dat fiasco leverde toen wel de uitstekende documentaire ‘Lost in La Mancha’ op, en Gilliam zal al heel erg zijn best mogen doen om die film te overtreffen. >>> Tenslotte is er nog ‘The Expendables’, een nieuwe actiefilm over een paar stoere mannen die een Zuid-Amerikaanse dictator willen omverwerpen. En ‘stoer’ is in deze een understatement: onder de namen die circuleren vinden we Sly Stallone, Mickey Rourke, Jason Statham, Dolph Lundgren (welkom terug!), Jet Li en Forest Whitaker. Als �������������������������������� dit zo doorgaat, wordt ‘The Expendables’ de guilty pleasure to end all guilty pleasures! /// (mpd)

IV - februari / maart 2009

28


tentoonstelling

> Musea in Gent > Tapijten kijken Deze keer gooien we het in de vaste rubriek Musea in Gent over een licht andere boeg, in Dilemma VI neemt Iris gewoontegetrouw het roer weer over – we houden de scheepvaartmetaforen aan. In deze editie een verslag van de wandtapijtententoonstelling die Filologica onlangs bezocht op een zonnige woensdagnamiddag. Tijd voor veel oh’s, ah’s en amai’s. En hier en daar een voorzichtige wtf. Toegegeven, een bezoekje aan de wandtapijtententoonstelling is niet de hipste activiteit die Filologica ooit organiseerde, maar het moet niet altijd MGMT, poker of any random drinkgelag zijn. Daarom trokken we op 25 februari met een selecte groep enthousiastelingen naar de Sint-Pietersabdij om dit staaltje middeleeuwse kunst, onder de officiële naam ��������� ‘Vlaamse wandtapijten voor de Bourgondische hertogen, keizer Karel V en koning Filips II’, te bewonderen. Diverse kranten waren eerder al zeer lovend voor de passage van de 35 hoogstaande muurkleedjes in Gent, en het liep sinds november dan ook al storm voor de tentoonstelling. Het Vlaamse wandtapijt van de vijftiende en zestiende eeuw behoorde tot de wereldtop. De tapijten werden niet alleen gebruikt om de saaie muren van kastelen en burchten wat op te luisteren, maar waren deel van een heus propagandanetwerk. Als Karel V een staatsbezoek ging afleggen, nam hij wat van zijn tapijten mee; kwamen er belangrijke gasten, dan liet hij er enkele aan de stadsmuren hangen om indruk te maken. Bij ons heeft het in elk geval gewerkt: de oh’s, ah’s en amai’s waren niet van de lucht. Enorme tapijten, die in bijna perfecte staat bewaard zijn, beelden scènes uit de meest uiteenlopende verhalen uit. De Punische Oorlogen, de uittocht uit Egypte, Johannes de Doper, of het traditionele annunciatieplaatje: u vraagt, zij... weven. De perspectiefwerking is niet altijd wat het moet zijn, maar dat wordt weer goedgemaakt door de realistische details, de kleurenwerking en de prachtig afgewerkte lijsten. De hoge heren moesten wel wat geduld uitoefenen na de bestelling van een nieuw tapijtje. Een professionele wever produceerde slechts een stuk van 70 cm per maand. Als we daarbij rekenen dat er eerst een tekening op kartons gemaakt moest worden en het afgewerkte tapijt nog bijgeschilderd werd, gingen er al vlug enkele jaren overheen. Op middagen als deze wordt bewezen dat de lessen Geschiedenis van de Kunst niet helemaal aan dovemansoren gericht zijn. De taferelen kwamen ons bekend voor, en een enkeling durfde al eens een vanitassymbool te ontdekken. Hoewel de talrijke bejaarden die ons omcirkelden het er vast niet mee eens waren, was de expositie ook niet van humor gespeend. ‘Oh my God, die struisvogels hebben oren!’ /// (sh, sd, am)

Karel V gaf in 1548 de opdracht tot het maken van twaalf wandtapijten die zijn verovering van Tunis uitbeeldden. Niet alleen zorgde dat voor zes jaar werkgelegenheid, het zorgt ook voor een hoogtepunt op deze tentoonstelling. Twee van de wandtapijten, beide van de hand van Jan Cornelisz. Vermeyen, zijn immers in Gent te bewonderen.

29

IV - februari / maart 2009


erotiek

> Erotiekrubriek Uit onderzoek van de Sunday Times blijkt dat ons seksleven lijdt onder de economische crisis. Dat is niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat de eerste sector die moet inboeten de entertainmentsector is. Hoog tijd dus voor een nieuwe erotiekrubriek om jullie miemels en piemels wat meer leven in te blazen. Macht erotiseert. Hoe verklaar je anders dat een dwerg met het zuur zo vaak aan zijn trekken kwam? Napoleon had niet enkel een leger fransozen onder zich, maar ook een hele militie minnaressen. Mussolini ging in zijn tijd tekeer als een neushoorn die preut geroken heeft en Edith Piaf had een voorkeur voor gewillige straatjongens. Nieuwsgierig naar de romances en vuile was van de groten der aarde? Liefde buiten de lijnen van Marc Gevaert, uitgegeven bij Globe, geeft een uitgebreid overzicht van de meest opvallende affaires uit de geschiedenis. Van het MIAT naar de Mia, het nieuwe hebbeding in Sex Toyland. De Mia is een lipstickvibrator (een mooi woord voor “het past in uw sjakosj”) die opgeladen moet worden via de USB-poort van een computer. Geen gênante momenten meer aan de check-in op de luchthaven. Je hebt gewoon je USB-stick op zak. Dit speeltje kost je zo’n €50 en is naar het schijnt geruisloos. “Ik klap nooit uit bed. Behalve tegen mijn ma. Kan ze nog eens goed lachen!” ///(nb)

'DM FHQ@E J@M K@MFDQ YNMCDQ

V@SDQ C@M DDM J@LDDK 1MSU@MF ID KHDUDQ MHDTVR

C@S ID DBGS HMSDQDRRDDQS" KBC presenteert: het KBC-Jongeren E-Zine. Zowat het meest relevante, gepersonaliseerde e-zine dat je in je mailbox kunt krijgen. 1 Je krijgt, als scholier, student, werknemer of werkzoekende bancaire informatie en voordelen waar je echt iets aan hebt. 2 Je kan prijzen winnen die je op het lijf geschreven zijn. 3 Ben je geïnteresseerd in sport, film, muziek, cultuur, lifestyle of gaming, dan krijg je nieuws en weetjes heet van de naald. Surf naar www.kbc.be/jongerene-zine en schrijf je in – 5 minuten werk, beloofd – dan kunnen we het e-zine perfect op jouw maat serveren.

Een onderneming van de KBC-groep

ADV_A5H_e-zine.indd 1

13-06-2008 11:25:34

IV - februari / maart 2009

30


special

> Maandag 2 maart: Departuur

> Departuur: schrijfwedstrijd

Het totaal onpartijdige verslag De tweede editie van Departuur was een gematigd succes. Een massale volkstoeloop bleef dan wel uit, maar de anders zo klinische Therminal werd wel weer omgetoverd tot het gezelligste oord in de buurt van de Blandijnberg. Met een opkomst van net geen 150 man, de aanwezigheid van de rector, de moordenaar uit Thuis en enkele mensen uit het academische personeel hoefde er ook helemaal niet geklaagd te worden. De avond begon nochtans met een domper. The Sophomore Jinx besefte rond kwart over zeven dat werken en optreden niet te combineren viel en zegde doodleuk af. Daar huurt een mens dan een pokkedure geluidsinstallatie voor. Als wij u dus één ding kunnen afraden, is het dus om naar de MySpace van The Sophomore Jinx te gaan. De nummers klinken stuk voor stuk gejaagd, alsof ze inderhaast zijn opgenomen; inderdaad, tussen het werk door. In extremis (letterlijk tien minuten voor het optreden) werden twee vervangers geregeld. Jeroen Vonck, een geliefde peet in het studentenleven met een studentikoos curriculum om u tegen te zeggen, kwam enkele bluesnummertjes spelen. Het was zijn eerste optreden met eigen nummertjes en dat was er bij momenten wel een beetje aan te horen, maar de toeschouwers konden de aanstekelijke nummers wel smaken. Daarna werd het publiek nog even zoet gehouden met een kort optreden door enkele groepsleden van Arrow and the Flagpole, vrienden van onze reispreses Fiorina. Over die gasten valt veel te zeggen, maar niet dat ze niet kunnen spelen, amai. Jammer genoeg was het publiek toen al grotendeels vertrokken naar andere zalen waar het literaire deel van dit evenement begon. Tegen de regels van alle logica in waren de proffen de grootste publiekstrekkers. Waren het de brossers die eindelijk eens wilden weten hoe de proffen er nu echt uitzagen, of waren het gewoon adorerende wichten? Het moet echter gezegd: Carl Destrycker en Kris Versluys waren hun geld waard. Ze kwamen dan ook gratis. Van dat soort

mopjes zat ook het prozastukje van Kris Versluys vol. Voor de gelegenheid was de professor zelf in de pen gekropen, vertelde hij. Het resultaat was een cursiefje van de bovenste plank dat de professor geheel in zijn eigen stijl tot leven bracht. Cultfiguur in wording Carl Destrycker pakte het enigszins anders aan: hij droeg voor uit zijn eigen romantisch-realistische poëzie, waarbij hij de trieste sérieux telkens doelbewust doorbrak met cynische commentaren. Ook Bernard Dewulf en Stijn Vranken werden druk bezocht, die laatste zorgde zelfs voor een tot de nok gevulde zaal – die op zich piepklein was, maar laten we daar abstractie van maken. Vrankens passage van vorig jaar was duidelijk nog niet vergeten, en met thema’s als haat tegenover lelijke vrouwen kreeg hij de lachers op z’n hand. Dewulf verraste met een intrigerende reeks mannenportretten. Marc Reugebrink las dan weer de laatste passages voor uit zijn Gouden Uil, Het Grote Uitstel. Zo verklapte Marc meteen de afloop van zijn boek, een goed excuus om het niet meer te moeten lezen. De Patricia Lasoen-prijs gaat dit jaar dan weer naar Paul Bogaert. Zes man in zaal, twee van hen liepen in de helft weg wegens “slecht”. Mja. Koen Stassijns wist intussen van geen ophouden in de Lounge en zorgde op z’n eentje voor vertragingen. Intussen gaf Bodixel in een aardig volgelopen Trechterzaal het beste van zichzelf met een felgesmaakt optreden. Het vijftal was geïnspireerd door de poëzie van Marquez en wist het publiek te bekoren met Franstalige en Spaanse kleinkunst. Na de uitreiking van de literaire prijs verliep de opkuis vlot en kon eindverantwoordelijke Elly Simoens rond een uur of één moe maar voldaan de deur achter zich dichttrekken. Misschien is dit ook de geschikte plaats om Elly en het volledige Departuurteam oprecht te bedanken voor al dat mooie werk. /// (am, sd)

31

Om van Departuur het toppunt van literariteit te maken, werd er een heuse schrijfwedstrijd op poten gezet. Schrijflustigen konden zowel hun poëtische als hun prozaïsche hartje volledig ophalen. De vakkundige jury, die bestond uit prof. Verboven (vakgroep Klassieke Geschiedenis), prof. T’sjoen (vakgroep Nederlandse letterkunde) en de winnaar van de schrijfwedstrijd van vorig jaar, Matthias Van De Velde, koos na rijp beraad in elke categorie een laureaat. De prozawinnares, Sarah Dierckens, is er eentje van bij ons: ze werkt momenteel haar masteropleiding taal- en letterkunde af. De jury was van oordeel dat haar werk boven de andere inzendingen uitstak. Haar stuk was er boenk op: de tekst bevatte geen enkel woord te veel of te weinig. Da’s een prestatie! In de categorie poëzie werd er al helemaal met complimentjes gegooid. Twee deelnemers, Sylvie Marie en Theo Slachmuylders, kregen een eervolle vermelding. Rik Dereeper schoot uiteindelijk de hoofdvogel af. De jury was erg onder de indruk van zijn gedichten. Op Departuur droeg meneer Dereeper zelf ‘Maria Ommeganck’ voor, waarna het aanwezige publiek er meteen van overtuigd was dat de jury een terechte winnaar gekozen had. De winnende inzendingen zullen te lezen zijn in Dilemma VI. /// (la)

IV - februari / maart 2009


column

> Blandijnberg 3

Mijn mobiele telefoon ligt naast me wanneer zich plots een aardbeving voordoet op mijn bureau. Hij staat op trilfunctie! Ja, het moet wel toeval zijn dat ik aan mijn bureau zit. Als ik niet op café zit, hang ik meestal aan mijn bureau om de simpele cyberwereld in te trekken. Zo heb ik ooit eens een meisje ontmoet. De dag van vandaag moet je zelfs niet meer van je bureaustoel kruipen om een lief te zoeken. Datingsites zijn in de mode nu, je kan letterlijk je ideale vrouw construeren. Zo heb ik dus een keertje geluk gehad met een blind date. Ik had een wijf opgesteld met een mastodont van een balkon en lange haren, en ze moest goed in seks zijn ook. Toen ik haar ontmoette draaide ze meteen een tong met me, dus ik deed maar mee. Na een halfuur lagen we te neuken als twee gieren, kwam ik in haar mond en slikte ze maar. Achteraf bleek dat ik niet haar enige slachtoffer was. Ze bleek de slet van Lombardsijde bij Ravelingen bachten de toren te zijn, en ze was dus al goed gerodeerd. Nu ja, ik ben in haar mond klaargekomen, en dat maakte haar weer blij. Soms ben ik echt zo lui dat ik me verveel van luiheid en aan mijn aap begin te sleuren. Kwestie van ontspannen te zijn. Dat is ook zo een feit: mensen praten niet over masturbatie en toch zitten ze hele dagen aan hun tap te trekken, tenzij ze een lief hebben. Vrouwen zitten zich ganse dagen te vingeren met een vibrator tot ze nat staan en huilen van genot. Geef toe, we doen of deden het allemaal. Ik neem mijn gsm op en het is mijn nonkel die belt. Hij heeft al 4 dagen niet geslapen en vertelt mij dat het monster van Loch Ness in zijn buitenvijver op zijn appartement in Schaarbeek zit. Ik probeer hem wat te bedaren maar ik krijg er geen

IV - februari / maart 2009

32

woord tussen. Mijn nonkel is namelijk homo en dus alleen. Vroeger had hij een vriendje maar dat vriendje heeft op de een of andere manier zijn roeping gevonden en heeft beslist om als pater in het klooster van Zundert verder te leven. Het is een rare snuiter, mijn nonkel. Hij heeft last van insomnia, en soms wordt hij wat paranoia van de weed. Jawel! Ik heb een moderne nonkel: hij is de 50 al voorbij en rookt nog regelmatig zijn jointje. Toen ik vroeger bij hem ging logeren heeft hij mij eens gevraagd om er een te krullen. Ik mocht hem zelf rollen, want ik ben een ex-junkie en ik kan dat goed! Mijn nonkel heeft connecties in Schaarbeek. Hij leeft letterlijk tussen de Turken, Albanezen, Serviërs, Marokkanen en al dat geen Belg is. Gewaagd van hem, als je weet dat Schaarbeek zéér gevaarlijk is, en weet dat mijn nonkel homo is. Hij vraagt me ondertussen ook of ik goede internetsites ken om te daten, en die ken ik! Ik heb hem wel gewaarschuwd voor de slet uit Lombardsijde bij Ravelingen bachten de toren! Dat mijn nonkel zijn plezier mag hebben, akkoord, maar dat hij verkracht wordt door een vrouw, dat zou ik niet over mijn hart krijgen. Mijn nonkel wil het mobiele telefoongesprek beëindigen, want het monster van Loch Ness zou uitgebroken zijn. Ik wens hem een prettige vangst toe en we sluiten het gesprek af. Misschien is het tijd om nog wat te surfen op het internet, in de hoop dat ik de volgende dagen iemand als Bianca tegenkom, die slet van je weet wel waar… /// (kv)


satire

> V.G.K. drinkt te veel Andere presidiumleden compenseren onthouding preses. “Ik ben één en al balans.” Aan het woord is een niet nader te noemen presidiumlid van de Vlaamse Geschiedkundige Kring, kort na een buiteling in de kelder van de Blandijn. Bevriende vereniging Filologica maakt zich zorgen over het drinkgedrag van de geschiedenisstudenten. Preses Aäron Maes, zelf trouwens ook niet vies van een pintje, laat weten dat hij dronkenschap tijdens permanenties in het kelderlokaal niet vindt kunnen. Het is nefast voor de uitstraling van studentenverenigingen in het algemeen: “Wij doen hard ons best om het imago van ‘presidium, bende zatlappen’ te doorbreken en dan worden onze leden lastiggevallen door in de kelder cantussende V.G.K.’ers? Komaan.”

in de wc’s van de Amber? Check. Een auditorium vol met lege bierbakken na de comedyavond? Check. Ironisch gegeven: de preses, Joeri Deryckere, is geheelonthouder. No kissing, no fucking. En no drinking dus. Hij wou voorlopig niet veel kwijt, maar ontkent het probleem niet. “De organisatie van De Nacht van de Geschiedenis komt in het gedrang op deze manier. Stel je voor tegenover onze proffen!”, dixit Deryckere. Hij belooft dan ook dat er maatregelen zullen worden getroffen en heeft, naar het schijnt, al groepstherapie geregeld. Wordt vervolgd. /// (am)

Maes: “Komaan.”

Daar blijft het echter niet bij. Vicepreses van de geschiedeniskring, Laurens De Buck, gaat er prat op dat zijn levensmotto “Everything is an excuse to get drunk” luidt. Samen met nog enkele dichte vrienden voegt hij dan ook geregeld de daad bij het woord. Backstage Duvels consumeren op Departuur? Check. Kleine wodkaflesjes legen

> Satire Dilemma te zwak Niveau mopjes lijkt de hoge kwaliteit van Dilemma te willen compenseren “Ik ben radeloos.” Aan het woord is een niet nader te noemen prosenior van Filologica kort na het verschijnen van het kringblad Dilemma in de kelder van de Blandijn. Bevriende vereniging V.G.K. maakt zich zorgen over de serieux van de talenstudenten. Scriptor Ruben Cassiman, altijd in voor een grapje, laat weten dat hij dit jammer vindt voor de uitstraling van studentenverenigingen in het algemeen: “Wij proberen als vereniging over te komen als een jolige groep en dan moeten onze leden, die ook wel eens een blik werpen op Dilemma, vaststellen dat daar straatnamen geanalyseerd worden en muziek van voor 1990 besproken wordt? Kom op, zeg.”

Ironisch gegeven: Aäron Maes, de preses is een heuse lolbroek. No Aäron, no fun. Hij beloofde om niet uit te weiden, maar probeerde direct het probleem te compenseren met enkele stomme mopjes. Hij belooft dan ook dat er maatregelen zullen worden getroffen en zal vanaf heden alle satirestukken op zich nemen. “En Lore en Teun, die stuur ik op concentratiekamp! Zodat ze zich beter kunnen concentreren in het vervolg. Haha!” /// (am)

Daar blijft het echter niet bij. Cassiman: “Kom op zeg!” Ouderdomsdeken van Dilemma, Steven Delarue, gaat er prat op dat hij nooit een les mist en liever leest over taalkunde dan een aflevering van Temptation Island meepikt. Samen met zijn collega Lore Aertsen voegt hij dan ook geregeld de daad bij het woord. Canvas op donderdagavond? Check. Cantussen missen om geld uit te sparen voor Johan Taeldemans nieuwste boek? Check. Filosofische discussies op internetfora om acht uur ’s morgens? Check.

33

IV - februari / maart 2009


column

> Scriptorenhebbengeenleven.be In elke dilemma vertelt één van de twee scriptoren over een allesbepalend moment in zijn of haar nog jonge leven. Een anekdote, een belevenis, of gewoon een mijmering, het kan eender wat zijn. Wat heeft hen gemaakt tot wat ze nu zijn? Hier kom je het doorheen het jaar beetje bij beetje te weten.

14 Augustus. In de Zwitserse Alpen, op meer dan een kilometer boven de zeespiegel, was de lucht haast korenbloemblauw en waren de Alpenweides Alpenweidegroen. Mijn lippen waren rood als karmozijn, want ik was verliefd. Ik had een vriendje, voor het eerst in mijn leven. Mijn vriendje heette Stijn. Meteen de eerste dag op kamp was hij me al opgevallen. Zelf was ik vrij verlegen, maar gelukkig wilden mijn vriendinnen het wel gaan aanvragen voor me. Stijn zei ja. Ik glunderde. Ik was in de wolken. Dat komt wel vaker voor, op duizend meter hoogte.

Hij fluisterde me toe dat hij de vorige nacht niet goed geslapen had. Ik was meteen bezorgd, dacht dat hij pijn had, maar hij stelde me gerust: zijn slapeloosheid was te wijten aan het ontbreken van een nachtkusje. Een kusje van mij. Ik bloosde, want ik geloofde alles wat hij zei. Na de zangstonde trok Stijn me mee. Met z’n tweeën glipten we de grote, warme droogkelder in. Daar zou niemand ons komen storen, zo konden we in alle rust afscheid nemen. Het gezoem van de verwarming verdoezelde onze schuchtere kuchjes. De geur van opgedroogde modder en vochtige handdoeken omarmde ons. Stijn omarmde mij. We kusten. Met tong en al. Het was mijn eerste kus, de meest verrassende, en misschien ook de meest oprechte.

Na afloop bleef ik even Stijn nam mijn hand verbouwereerd achter. vast wanneer we in de Zo gingen zulke dingen bergen gingen wandelen. er dus aan toe. Ik sloop Hij gaf me tijdens de terug naar mijn slaapzaal. middagpauze een Daar vond ik mijn beste “The hiiiiiills are alive..” liefdesbriefje, opgevouwen vriendin, die ik gillend in de vorm van een hartje. overrompelde met mijn Hij vlocht ’s avonds in zijn bed een armbandje voor me, dat Groots Moment. Ze keek me nuchter aan. “Ga maar slapen,” ik maandenlang gedragen heb. Hij schreef dat ik “een goed zei ze. Ze was duidelijk jaloers. Dat kon niet anders. Want ik vriendinnetje” was, en daar was ik tevreden mee. had met een jongen gekust. Ik gloeide onder zijn aandacht. Het was de eerste keer dat iemand net dat tikkeltje meer om me gaf, of toch tenminste deed alsof. ’s Avonds dacht ik aan hem, voor ik in slaap viel in de slaapzaal met de piepende bedden en de fluisterende meisjesdromen. ’s Morgens zochten mijn ogen hem meteen. In de eetzaal bij het ontbijt, aanschuivend voor een schep witteproductencornflakes. Op het centrale plein, nonchalant rondhangend met zijn vrienden. Dat was verliefd zijn, en ik vond het leuk. We groeiden steeds dichter naar elkaar toe. Op dag vijf van het kamp waren we al zo close dat we ’s avonds tijdens de zangstonde stiekem naast elkaar onder de tafel kropen, aan de rand van de zaal waar bijna tweehonderd enthousiaste veertienjarigen in koor hitjes kweelden. Ik was toen al groot, en moest mijn rug krommen om fatsoenlijk onder de tafel te kunnen. Maar het deerde me niet, want ik zat naast Stijn.

IV - februari / maart 2009

34

Stijn heb ik later nooit meer gezien. Van kennissen heb ik gehoord dat hij beroepsmilitair geworden is. En hopelijk ook een betere kusser. /// (la)


filologica

> Activiteitenverslagen > Pop- en rockcantus – 18 februari 2009 Dirty deeds are done dirt cheap! Naar jaarlijkse gewoonte werd de Twieoo omgebouwd tot een pop- en rocktempel waarin cantusminnend Filologica het beste van zichzelf kon geven. De textieletiquette werd volledig omgegooid: kiel en lint werden omgeruild tegen strakke latexpakjes, sleezy accessoires, extravagante afrokapsels en tonnen make-up. K3, Vader Abraham, de overlevende Ramones, Jimi Hendrix, Lemmy van Motörhead, Avril Lavigne en Britney (in het drievoud) waren alvast van de partij. Amy ‘vogelnest’ Winehouse kwam fier de resultaten van haar borstvergroting tonen. Naast de gebruikelijke cantusnummers werden ook enkele opzwepende pop- en rockdeuntjes gezongen. Under my umbe-rella, ella, ella, he, he, he! Senior Aäron had er duidelijk opnieuw zin in. Het duurde niet lang alvorens hij de menigte kon overtuigen van onze grootste gemeenschappelijke behoefte: FILOLOGICADORST! De pintjes werden dan ook lustig naar binnen gekegeld. Vooral de eigen brouwsels van prosenior BP vielen bij sommigen erg in de smaak. Move bitch get out the way / Get out the way, bitch / Get out the way! De attitude in deze vette schijf werd bovendien weerspiegeld in een van de opgelegde scheldtirades. Presesloverke04 was alvast het kind van de rekening. Bachelor Lennart had het ook niet onder de markt met zijn stoute schachten. Als neger naar de cantus komen was natuurlijk ook niet de verstandigste keuze. Hij werd bijgevolg meermaals gestraft en welwillend volgestouwd met tvworstjes. I’ll keep on searching for the way to your heart! Bovendien werd de cantus danig verstoord door een rebelse schacht die met ketchup begon te spuiten. Zware represailles zullen hem uiteraard ten deel vallen op de volgende cantus. Gelukkig konden de vrouwelijke schachten een en ander rechtzetten door op magistrale wijze een estafette te winnen tegen een allegaartje van VGK-meisjes en vergeetachtige schapen. Hun jolijt werkte blijkbaar aanstekelijk, want BP besloot om zijn beste beentje voor te zetten in de corona: hakken, hakken, hakken… en stuiken op je muil natuurlijk! Een laatste gloriemoment kwam er voor Aäron. Na zijn vraag en smeekbede om toch eens speciaal voor hem een liedje te zingen, werd hij in de lucht getild en op handen gedragen door enkele wilde enthousiastelingen. I’m a survivor! I’m gonna make it! I’m a survivor! Keep on surviving! /// (vv)

> Heropeningsfuif - 25 februari 2009 Het tweede semester is alweer helemaal begonnen en dat moet uiteraard worden ingeluid met een fuif, én met een gratis vat. De examens zijn achter de rug en de resultaten zijn reeds goed gevierd of toch min of meer verwerkt. De tijd om ons zorgen te maken over onze thesissen of bachelorpapers is nog ver weg, dus geen beter moment om ons even te laten gaan. Thema van de fuif was – ra, ra – carnaval. Maskers, toeters en bellen werden uitgedeeld en er werd duchtig gebruik van gemaakt. Een gratis vat blijft steevast een doeltreffende volkslokker, dat werd ook op deze fuif opnieuw bewezen. De pintjes smaakten, want ze gingen over de toonbank als zoete broodjes. Ook de muziek werd gesmaakt. De dj’s draaiden – ondanks hun namen T-LectriQue en FranticElectric – geen electro, maar een lekker allegaartje van steengoede songs. Heftig gedans of bewegingen die daarvoor moesten doorgaan waren het gevolg hiervan. Een vaste gebeurtenis op filofuiven, namelijk mensen binnendoen - ofte muilen, lekken, bekken en lebberen - heeft zich echter niet voorgedaan deze keer. Of toch niet dat ik weet. Vaste scorers Aäron, Sofie, Tom en Lore hielden zich kalm. Het feestje ging nog door tot in de vroege uurtjes, waarna iedereen licht aangeschoten en nog nagenietend zijn eigen bedje opzocht. /// (ldj)

> Filologica gaat op wintersport - 31 januari tot 7 februari 2009 Na een winterse examenperiode vol hoofdpijn en hysterie is de noeste student toe aan een weldoende vakantie, toch zeker voor één week. En wie het intersemestriële verlof nog het liefst van al doorbracht met medestudenten, kon ook dit jaar terecht bij Filologica. Op het programma stond een weekje skiën en après-skiën in het pittoreske La Norma. Luttele uren na het laatste examen vertrok ons warm ingeduffelde gezelschap aan de trappen van Moeder Blandijn. De busreis vloog voorbij dankzij een filmpje, een babbeltje en de hoogtechnologische bus die op mysterieuze wijze ‘in slaap’ werd gezet. In de vroege ochtend konden we reeds een bijzonder frisse neus halen op 1350 meter hoogte. Dat het team van Skiworld van plan was ons enorm in de watten te leggen, werd al gauw duidelijk. Hoofdmonitor Koen, naar eigen zeggen blij om eens jonge mensen te zien, had al een rijkelijk ontbijtbuffet voorzien. Later zouden we ook kennis maken met een fantastische kok, enthousiaste medewerkers en ook wel de all-informule, met gratis drankjes na vier uur. Want van skiën krijg je dorst! Het was natuurlijk niet de bedoeling te blijven rondhangen in het warme nest van Skiworld. Nog voor de bagage was uitgeladen, stond iedere filoloog op latten of op een snowboard. Voor sommigen was het de eerste keer. Sportpreses Tom nam deze beginners onder zijn vleugels en loodste hen met expertise tot op de rode piste! Wie als gevorderde hulp kon gebruiken, volgde in het spoor van die andere sportpreses, Pieter. Ook geroutineerde wintersporters konden uitdagingen opzoeken. Eens alle pistes van La Norma meermaals overmeesterd waren, volgden er excursies naar Aussois en Val Thorens. Maar sneeuw is wit en pistes zijn lang en voorspelbaar. Wat het meest zal bijblijven na deze reis, is wat er leefde binnen de

35

IV - februari / maart 2009


filologica groep. Iedereen heeft nieuwe mensen leren kennen, maar we hebben ook onze vrienden op een andere manier leren kennen. ’s Ochtends zijn je roomies zo lief om je ochtendhumeur dat béétje langer te laten liggen. Na de jeneverrodel staan ieders wangetjes rood van vrolijkheid. Helden snellen ter hulp wanneer je in nood staat te bibberen boven op de piste. En op winterse feestjes inspireert de macarena en laten lenige lijven zich verleiden tot een limbo. Een onbetwist hoogtepunt was de moedermidden-in-de-bergencantus, waarbij reispreses Fiorina het record aan autosancties breekt en menig filoloog bier tot op het plafond klutst. Weken nadien kunnen sommigen nog steeds over niets anders dan skiën praten (ja jij, Kai) en achtervolgen de honderden foto’s je tot in je nostalgische dromen. Je zingt samen met deze mensen “’74-’75” en hoopt dat het nooit voorbij zal gaan. Met andere woorden: het was zwaar de max! /// (al)

IV - februari / maart 2009

36


achterklap

> Achterklap: de Departuurspecial Departuur, het literaire benefiet dat onlangs georganiseerd werd door Filologica en V.G.K., had blijkbaar een zeer inspirerende kracht. Velen kropen in hun pen – niet enkel voor de schrijfwedstrijd die bij Departuur hoorde, maar ook voor Achterklap. Dilemmalezers w00t, Zeg en Departuurmopje waren zo vriendelijk hun stream of unconsciousness met ons te delen. Gefeliciteerd, jullie winnen de Achterflop van de maand! > Het is een literair evenement en het stinkt naar pis? PLEEPARTUUR w00t

> Het is een literair evenement en je maakt er je muur effen mee? DEPLAMUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en het leidt tot kinderen? WEEPARTUUR Zeg

> Het is een literair evenement en je kan er zot gaan feesten? CARRÉPARTUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en het is heel zout? ZEEPARTUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en je kan er je vingers aardig aan verbranden? DEPARVUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en het ziet er heel schattig uit: ZEEPAARDUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement voor oude mannen: PÉ-ARTUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en haar achternaam is Wemel? FAEPARTUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en je kan ermee van de berg komen? SLEEPARTUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en het werkt samen met Eminem? DREPARTUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en het hangt aan het spit? SPEENPARTUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en je was dronken? DEPARFLUE Departuurmopje > Het is een literair evenement en het vecht voor vrijheid? CHEPARTUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement voor Chinezen? DEPALTUUL Departuurmopje > Het is een literair evenement en het is lekker op een broodje met ansjovis? PREPARTUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en er lopen veel oude dozen? MÉPARTUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en Teun en Jonathan VG zijn fan? GAYPARTUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en het doet pijn als je het op je hoofd krijgt? STEENPARTUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en je krijgt er oprispingen van? DERPARZUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en het gaat er over? VRÉPARTUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en het is maar louche? DEPARGUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en het ligt naast Cambodja? NEPALTUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en er speelt Braziliaanse metal? SEPALTUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en het ligt op je boterham? SMEERPARTUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en het is voor mietjes? DECARTUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en het is lekker met warme chocolademelk? CRÊPARTUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en het lijkt op een zebra? STREEPPARTUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en met bikinispecial? CHÉPARTUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en het is lekker als het niet helemaal doorbakken is? STEAKPARTUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en het zit in je auto? DEPARSTUUR Departuurmopje

> Het is een literair evenement en het graast op de wei? VEEPARTUUR Departuurmopje

37

> Het is een literair evenement en het is goed voor de huid? DEPARKUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en het zorgt voor dit boekje? DEPARTEUN Departuurmopje > Het is een literair evenement en het komt niet overeen met Morel? FLAMEPARTUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en het is rasecht? DEPARPUUR Departuurmopje > Het is een literair evenement en mijn inspiratie is op? SCHMEPARTUUR departuurmopje

IV - februari / maart 2009


achterklap

> Achterklap: de gewone special De pret kan niet op in dit nummer: niet alleen kunnen we u tal van absoluut hilarische Departuurwoordspelingen aanbevelen, er zijn ook die andere hoogst inventieve vindingen. Deze rubriek blijft zoals altijd dé uitlaatklep voor al uw guilty pleasures, en de meest democratische aller Dilemmarubrieken. U post het, wij publiceren het. Tenzij het over ons gaat. > Wat?! Pist Eefje in haar lavabo?

> Fak off, Nele. De preses is van

> De vraag reist naar India om daar

Wat een softie! Ik kak er zelfs in! Francineke

mij!! die ene van ‘t VPPK die nie lesbisch is

te zonnen in het Karma van de honger. SOA

> Wtf, nie lesbisch? ’t Zal wel.

> Kan Emmelien zo snel mogelijk

Dikke Savina

mijn bril teruggeven? ET

> Ik wilde Muzak lezen in Dilemma,

maar ik vond het niet. Hoe komt dat? RVC

> Kan de neger die mijn rode petje > Dag Lore, wij hebben je foto’s van

op de Doopcantus van Filologica bekeken en waren erg onder de indruk van je modelling skills. Graag nodigen we je uit voor een vrijblijvend gesprek in onze kantoren in Gent. Mocht je geïnteresseerd zijn, stuur dan zeker een mailtje terug naar tetten@hunkemöller.be. Groetjes! CEO Hunkemöller België > Mag er alsjeblieft een mopje over

mij in Achterklap? Loonis van de VGK

gestolen heeft zich nu naar kassa 2 begeven? Verbolgen Mediamarktman

> Goe weekend!!

Tiny > Aalst carnaval is een beetje als

> Echt echt echter.

Random chick

aids - je moet het toch eens gedaan hebben. Wousj

> Bedankt voor de heerlijke was-

beurt, Ward! Not so random chick at Get Dirrty! > Ellen, wanneer word jij nu ein-

delijk eens volwassen? Je moeder

IV - februari / maart 2009

38

Ook wat te vertellen? Laat het ons weten via de Achterklapapplicatie op de site: filologica.be.


buitenwipper

39

IV - februari / maart 2009


> Filologica dankt haar ereleden Bevriende kringen Babylon Kring voor Moraal en Filosofie KunstHistorische Kring Oosterse Afrikaanse Kring Slavia Vlaamse Geschiedkundige Kring Pro-senioren 01-02 (Germania) 02-03 (Romania) 03-04 (Germania) 03-04 (Romania) 04-05 05-06 06-07 07-08

Jordi Casteleyn Koen Goossens Bart Peeters Elisabeth Ghysels Anne Bosman Jeroen Meuleman Benoît Lagae Robin Van Cleemput

Oudpresidiumleden Liesbeth De Waele Romain Deltour Jan Herregods Sander Laridon Karen Van den Borre Sara Van den Bossche Jean-Paul van den Heede Jonas Vandroemme Karolien Voets Kenny Wanin Jeroen Zuallaert

Academisch personeel Freek Adriaens Kristof Baten Benjamin Biebuyck Sascha Bru David Chan Dirk Coigneau Patrick Collard Timothy Colleman Claudia Crocco Ruben De Baerdemaeker Johan De Caluwé Bernard De Clerck Luc De Grauwe Mark De Smedt Carl De Strycker Katrien De Valck Jaak De Vos Jozef De Vos Kristoffel Demoen Marysa Demoor Youri Desplenter Magda Devos Pascale Hadermann Bart Keunen Godelieve Laureys Kaat Opdenacker Jürgen Pieters Eugeen Roegiest Ilka Saal Stefaan Slembrouck Hilde Staels Miriam Taverniers Yves T’Sjoen Annemieke Van Herreweghe Jacques Van Keymeulen Roxane Vandenberghe Jean Pierre Vander Motten Wim Verbaal Kristiaan Versluys Tanja Vertriest Bart Vervaeck Dominique Willems


Dilemma IV - Jaargang '08 - '09