Page 1

นิทานอีสป


นิทานอีสป เรื่องผู้เฒ่ากับคนสวน กาลครังหนึ่งนานมาแล้ว…. ณ ชายสวนที่อุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่ง มีผู้เฒ่าคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเจ้าของสวนองุ่น แกทำ�สวนองุ่นมานานหลายสิบปี จนคนแถวนั้นต่าง รู้จักกันดีว่าผู้เฒ่านั้นเป็นคนที่ขยัน ขี้เหนียว และจะไม่ยอมเสียเปรียบให้กับใครๆ เลย

ผู้เฒ่าจะใช้เสียงเพลงของนกแก้วเป็นสัญญาณของการทำ�งานทุกครั้ง เพราะแก เป็นคน ที่ชอบหลงๆลืมๆ แกจะยึดเสียงเพลงของเจ้านกแก้ว ซึ่งนกแก้วจะร้อง เพลงทุกๆครึ่งชั่วโมงจนเคยชิน พอนกแก้วร้องผู้เฒ่าจะมาตรวจดูสวน


คนสวนส่วนใหญ่จะแอบไปนอนพักผ่อนช่วงกลางวัน พอได้ยินเสียงนกแก้วร้อง จะรีบมาทำ�งานต่อทันที ผู้เฒ่าจับไม่ได้เลยสักครั้ง ไม่นานก็เข้าช่วงหน้าหนาว อากาศเริ่มหนาวเย็น ทำ�ให้คนสวนทนกับความหนาวไม่ไหว จึงคิดที่จะ เอาเจ้านก แก้วไปแขวนไว้ใต้ต้นไม้ เพื่อให้มันหนาวตาย จะได้ไม่ต้องส่งเสียงร้องอีก สักพัก ใหญ่เจ้านกแก้วก็หนาวตาย

ผู้เฒ่าเสียใจมาก แต่ก็ไม่สามารถจับได้ว่าใครเป็นคนทำ� คนสวนแอบไปหลบนอน พักกันอีก แต่ครั้งนี้ผู้เฒ่าจับได้ จึงสั่งให้ทำ�งานหนักขึ้น โดยการนับหนึ่งถึงห้าสิบ ผู้ เฒ่าจะเดินมาดูและ มาดูบ่อยขึ้นเพราะผู้เฒ่าแกจะนับเร็วกว่าปกติ...... คนสวนนึก เสียใจที่ไปฆ่านกแก้วตาย อย่างน้อยครึ่งชั่วโมงผู้เฒ่าถึงมาดู แต่นี่ไม่ทันถึง ยี่สิบ นาที ผู้เฒ่าก็มาดูอีกแล้ว สู้เราทนทำ�เหมือนเก่ายังดีกว่า T..T

นิทานอีสปเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ” ผู้ที่คิดจะทำ�ร้าย ผู้อื่น ย่อมได้รับสิ่งนั้นเป็นการตอบแทน ดั่งคำ� กล่าวที่ว่า ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว ”


นิทานอีสปเรื่อง ชายใจดีกับเด็กเล่นน้ำ� กาลครั้งหนึ่งยังไม่ค่อยนานเท่าไหร่… มีชายใจดีคนหนึ่ง กำ�ลังตกเบ็ดหาปลาแถว ริมแม่น้ำ� เขาหาปลาได้ไม่มากนัก เพราะมีเด็ก ๆ หลายคน กำ�ลังเล่นน้ำ�กันอยู่ อย่างสนุกสนาน จึงทำ�ให้เกิดเสียงดังและทำ�ให้ปลาตื่นตกใจหนีหายไปหมด

เด็ก ๆ เหล่านั้นเล่นน้ำ�กันจนเพลิน ไม่ทันนึกถึงความปลอดภัย ว่าจะเกิดอันตราย ที่่ตามมา ชายใจดีคนนั้นได้ร้องบอกพวกเด็ก ๆ ว่าให้ระวังเพราะน้ำ�มันลึกมากจะ เกิดอันตรายได้ ไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแล และเด็กบางคนว่ายน้ำ�ยังไม่เป็น พวกเด็กๆ ไม่สนใจฟังคำ�เตือนของชายใจดีผู้นี้ เด็กๆ เล่นน้ำ�กันต่อจนเย็น ชาย ใจดีคนนั้น ก็เตรียมเก็บข้าวของ ที่จะกลับบ้าน ชายใจดี กำ�ลังเดินกลับบ้านไปได้ ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนให้ช่วย เขาจึงก็รีบวิ่งกลับไปช่วยเด็ก ที่กำ�ลังจะจม น้ำ�อยู่นั้น


ก่อนที่ชายใจดีจะช่วยเด็กนั้น เขาต่อว่าเด็กๆ เหล่านั้นที่ไม่ยอมเชื่อฟัง ผู้ใหญ่ตักเตือนว่ามันอันตราย ไม่ควรเล่นที่น้ำ�มันลึก

… เด็กที่กำ�ลังจะจมน้ำ� ร้องบอกให้ช่วยก่อนค่อยตักเตือน เพราะไม่ไหวจะ

จมน้ำ�ตายอยู่แล้ว

นิทานอีสปเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้ที่ฉลาดควรรู้ว่า สิ่งใดควรทำ�ก่อนเพราะภัยกำ�ลังมาถึงอาจสาย เกินแก้ และเด็กดีควรเชื่อฟังคำ�ตักเตือนของผู้ใหญ่


นิทานอีสป เรื่องม้าลายน้อยกับผองเพื่อน กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… มีม้าลายน้อยตัวหนึ่งซึ่งกำ�ลังเล่น สนุกสนานกับเพื่อนๆของมัน มันวิ่งไปมา ที่สนามหญ้าในป่า อัน กว้างใหญ่ ที่พ่อแม่ของม้าลายน้อยได้ยกให้มันดูแล พอเล่นกัน เหนื่อยเจ้าม้าลายน้อยก็ชักชวนเพื่อนๆ อนุญาตให้กินหญ้าบริเวณ นั้นที่มันดูแลอยู่ได้

เวลาผ่านไปหลายวัน พวกเพื่อน ๆ ก็มาเล่นด้วยเป็นประจำ� และทุก ครั้งม้าลายก็จะชวนเพื่อนๆกินหญ้าด้วย เมื่อกินอิ่มก็จะพากันแยก


อยู่มาวันหนึ่งเจ้าม้าลายน้อยได้ล้มป่วยลง เพื่อน ๆ ต่างก็ไม่สนใจ ม้าลายน้อย แต่พวกเพื่อนๆแอบเข้ามากินหญ้า ที่ม้าลายน้อยดูแลอยู่ โดยไม่ขออนุญาต ม้าลายร้องตะโกนบอกพวกเพื่อน ๆ ว่า ” นี่พวก เธอ ช่วยเอาอาหาร มาให้เราหน่อย เราไม่ค่อยสบายไม่มีแรงที่จะเดิน ไปกินหญ้าตรงนั้นได้” พวกเพื่อน ๆ ของม้าลายน้อยไม่สนใจ ต่างก็กิน หญ้าต่อ เมื่ออิ่มก็จากไปเหมือนกับทุกครั้ง

เจ้าม้าลายน้อยได้แต่นอนมอง มันไม่มีเรี่ยวแรงที่จะขับไล่พวกเพื่อน ๆ ที่ เข้ามากินหญ้าของตนได้ ม้าลายน้อยเริ่มหิว มันพยายามลุกขึ้นเพื่อไป กินหญ้าตรงมุมที่ยังเหลืออยู่ มันพยายามที่จะไปให้ถึง เพราะขืนล้มลง มันคงต้องอดตายแน่ ไม่นานนัก เจ้าม้าลายน้อยก็ล้มลงตรงที่หญ้าแห้ง มันได้กินเศษหญ้า แห้งประทั่งความหิวเพื่อรอวันตายอยู่ใกล้ ๆ กับหญ้าที่สดเขียวขจี ม้าลายน้อยนึกถึงวันที่ผ่านมา เขามีเพื่อนวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน ไม่นึก เลย เพื่อนที่เขาเคยแบ่งปันอาหารให้กินจะไม่มีน้ำ�ใจกับเขาเพียงนี้ เมื่อ ยามเขาป่วยหวังพึ่งพาเพื่อน ก็ไม่ได้เพื่อน ๆ กลับหนีหายไปหมด ไม่ นิทานอีสปเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ” เพื่อนกินหาง่าย แต่เพื่อนตายและ เพื่อนที่คิดจะร่วมทุกข์ร่วมสุขนั้น หายากยิ่งนัก ส่วนใหญ่ที่คบจะหวังเพียงสิ่งตอบแทนเท่านั้น ”


นิทานอีสป เรื่องชาวประมงกับขลุ่ย กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… มีชาวประมงคนหนึ่งกำ�ลังออกไปหาปลา ในทะเล เขานำ�อุปกรณ์หลายอย่างไปด้วย เพื่อที่จะใช้จับปลา

สิ่งที่น่าแปลกใจก็คือ ชาวประมงผู้นี้ได้นำ�ขลุ่ยไปด้วย ซึ่งขลุ่ยไม่ เห็นจะเกี่ยวกับการหาปลาเลย ^^ เขาคิดว่าการนำ�ขลุ่ยมาเป่า แล้วจะหลอกให้ปลากระโดดขึ้นมาตามเสียงขลุ่ยได้

ชาวประมงเป่าขลุ่ยอยู่นานจนเหนื่อยล้ากับแสงแดดที่ร้อนจ้า จนแทบ จะทนไม่ไหว ชาวประมงจึงจับเอาแหเหวี่ยงลงไปในทะเล ไม่นานก็ ดึงแหขึ้นมา เขามองเห็นปลาเต็มแหเป็นร้อยร้อยตัว ปลาบางตัว กระโดดหนีลงน้ำ�ก็มี


ชาวประมงนึกในใจว่าทำ�ไมนะ??? เวลาเราเป่าขลุ่ยเรียกเจ้าขึ้น มากลับไม่ยอมขึ้น พอเราเอาแหจับ พวกเจ้ากลับติดแหมากมายจน เราจับแทบไม่ทัน

นิทานอีสปเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ” จะใช้ของสิ่งใดควรคิดให้ดีว่าของ สิ่งนั้นเหมาะสม หรือทำ�ให้เกิดประโยชน์หรือไม่ “


นิทานอีสป เรื่องลิงน้อยเจ้าปัญญา กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว … ณ ชายป่าที่อุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่ง มี ลิงน้อยและเพื่อนของมัน กำ�ลังวิ่งเล่นในป่า มันวิ่งขึ้นไปบนต้นไม้ ใหญ่ ห้อยโหนไปมา อย่างสนุกสนาน

ทันใดนั้นเอง มีเจ้าหมาป่าที่กำ�ลังออกหาอาหารอยู่ ผ่านมาเห็น ลิงน้อยตัวนั้น เจ้าหมาป่ากำ�ลังคิด หาวิธีว่าจะเอาเจ้าลิงน้อย มาเป็นอาหารมื้อเย็นให้ได้หมาป่าเดินวนไปมาใต้ต้นไม้ ไม่ยอม ห่างไปไหน เพื่อรอให้เจ้าลิงน้อยลงมาจากต้นไม้ เจ้าหมาป่าจะ ได้จัดการกินเป็นอาหารทันทีที่ลงม


เจ้าลิงน้อยมองลงมาเห็นเข้า ก็นึกกลัวหมาป่าจะมาทำ�ร้าย เจ้า ลิงจึงกระโดดไปยังต้นไม้อีกต้น เพื่อจะหลบ ให้พ้นหมาป่า แต่พลาด ทำ�ให้เจ้าลิงน้อยตกลงมาข้างล่าง

เมื่อหมาป่าหันไปเห็นลิงน้อยตกลงมาจากต้นไม้ ก็รีบวิ่งตามลิงน้อย ไปทันที ลิงน้อยวิ่งหนีไปซ่อนที่วัดชายป่าเพื่อเอาตัวรอด หมาป่าร้อง ตะโกนบอกลิงน้อยว่า ถ้าเจ้าซ่อนอยู่ในวัด เจ้าจะโดนจับไปเป็นสัตว์ เลี้ยงเขา แล้วเขาจะเอาเจ้าไปแสดงตามงานวัด เจ้าจะลำ�บากออก มาข้างนอกเถอะ

” ฉันยอมเป็นสัตว์เลี้ยงของคน ดีกว่าไปเป็นอาหารให้หมาป่าอย่าง เจ้า ” เจ้าลิงน้อยรีบตอบทันที นิทานอีสปเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ” จงใช้สติปัญญาในการแก้ไขปัญหา ไม่หลงเชื่อคำ�พูดของผู้อื่นง่ายๆ ”


นิทานอีสป เรื่องหมีกับกวางน้อย กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… มีหมีที่มีนิสัยตัวนึ่ง ซึ่ง มันมีความต้องการที่จะเป็นเจ้าป่า เจ้าหมีชอบอวด ตัวต่อกวางน้อย และสัตว์อื่น ๆ ว่าตนเป็นสัตว์ ใจดีไม่ทำ�ร้าย หรือทำ�อันตรายต่อใครที่ด้อยกว่

มีอยู่วันหนึ่ง เจ้าหมีได้เดินผ่านไปที่ริมน้ำ�และมันกำ�ลังหิว ทันใดนั้นเอง ได้มีลูกกวางหลงฝูงมา กำ�ลังกินน้ำ�ที่ริมน้ำ� เมื่อเจ้าหมีมองเห็นมัน หวังที่จะกินลูกกวางเจ้าหมีจึงคิดหาวิธีกินลูกกวาง

ทางฝ่ายแม่กวางที่พยายามตามหาลูกกวางเพราะหลงฝูงออกมาไกล มันวิ่งไปท้ายป่าก็ไม่พบแม่กวาง นึกขึ้นได้ว่าคงไปที่ริมน้ำ�และต้องมี อันตราย เจ้ากวางน้อยยืนอยู่เห็นแม่กวางวิ่งผ่านไปจึงตะโกนถาม ว่า “ท่านจะรีบร้อนไปไหน” “ข้าจะรีบไปช่วย ลูกข้า เพราะตกอยู่ใน


เจ้ากวางน้อยอาสาจะไปช่วยหา เพราะรู้ดีว่าเจ้าหมีเป็นสัตว์ที่ชอบกิน เหยื่อที่มีชีวิตเท่านั้น มันจะไม่ยอมกินซากสัตว์เป็นอาหาร กวางน้อย จึงรีบบอกแม่กวาง เจ้ารีบไปที่ริมน้ำ�ข้าก็จะไปที่ริมน้ำ�อีกฟากหนึ่งจะได้ ช่วยกันคนละทาง กวางน้อย เห็นเจ้าหมีจึงตะโกนขึ้นว่า “ท่านหมีที่ เคารพท่านอย่าลืมคำ�ที่ท่านเคยกล่าวกับพวกเรา ท่านจะไม่ทำ�ร้ายกับ

หมีจึงหยุดเพราะกลัวเสียคำ�พูด ที่เคยพูดไว้และหมี กล่าวว่า “ข้ามาดูแลความปลอดภัยต่างหากล่ะ ไม่ได้ คิดมาทำ�ร้าย” จากนั้นเจ้าหมีก็เดินจากไป นิทานอีสปเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ” คิดสิ่งใดหรือกล่าวสิ่ง ใดออกไปต้องรักษาคำ�พูดเสมอ เพราะถ้าเสียคำ�พูด จะ ทำ�ให้เสียศักดิ์ศรี เสียมิตรสหาย ”


นิทานอีสปเรื่อง แม่อึ่งอ่างกับแม่วัว กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… มีแม่วัวตัวหนึ่ง กำ�ลังเดินหาอาหาร กินอยู่ในทุ่งหญ้าอันเขียวขจีแห่งหนึ่ง ซึ่งมีลูกอึ่งอ่างอยู่เต็มทุ่ง หญ้าแห่งนั้น แม่วัวเดินหาอาหารกินจนเพลิน ทำ�ให้เหยียบลูกอึ่ง อ่างตายเป็นจำ�นวนมาก

ลูกอึ่งอ่างเหลือรอดชีวิตเพียงตัวเดียว เจ้าอึ่งอ่างน้อยจึงได้ รีบกระโดดไปหาแม่ของมัน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่ทุ่งหญ้านี้เท่าใด นัก และเจ้าลูกอึ่งอ่าง มาเจอกับแม่อึ่งอ่างของมัน มันจึงเล่า เหตุการณ์ที่เจ้าวัวตัวโตมาเหยียบพี่น้องจนท้องแตกตาย แม่อึ่ง อ่างจึงถามว่า “ที่ว่าตัวโตน่ะ ตัวโตขนาดนี้หรือเปล่า” แม่อึ่ง อ่างพยายามพองตัวโตเพื่อให้ลูกดูว่าใหญ่ขนาดไหน “โอยมัน ใหญ่มากกว่านี้อีกหลายเท่าครับแม่” ลูกอึ่งอ่างตอบแม่ตาม ความเป็นจริง


ส่วนแม่อึ่งอ่างได้ยินดังนั้น รู้สึกโกรธที่ไม่สามารถพองตัวให้โตเท่ากับ สัตว์ใหญ่ตัวนั้น แม่อึ่งอ่างจึงพยายามรวบรวมกำ�ลังให้พองใหญ่ขึ้น อีก… ขึ้นอีก… แต่อนิจจา ด้วยแรงเบ่งลมอย่างแรง ทำ�ให้แม่อึ่งอ่าง พุงแตกตายไปต่อหน้าลูกอึ่งอ่างในทันที

นิทานอีสปเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ” อย่าทำ�อะไรที่เกินตัว เกินกำ�ลัง ตนเอง เพราะอาจทำ�ให้เกิดโทษได้ ”


นิทานอีสป เรื่องเเมลงวันกับโถน้ำ�ผึ้ง กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… เหล่าฝูงเเมลงวันต่างพากันดีอกดีใจ นัก ที่เห็นโถน้ำ�ผึ้งหกตะเเคงอยู่บนโต๊ะจนน้ำ�ผึ้งไหลออกมานอง เต็มโต๊ะ

พวกมันพากันดูดกินน้ำ�ผึ้งเเสนหอมหวานบนโต๊ะ เเละที่เกาะอยู่ ตามปากขวดเพื่อดูดกินน้ำ�ผึ้งอย่างตะกละตะกลาม


เมื่อเวลาผ่านไปมันจึงเพิ่งรู้กันว่า น้ำ�ผึ้งนั้นจับติดอยู่ที่ขาเเละปีกของ มันจนไม่สามารถจะบินขึ้นได้ พวกเเมลงวันพากันดิ้นทุรนทุรายไปมา พร้อมกับร้องโอดโอย รอความตายอย่างน่าสมเพช

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ” การไม่รู้จักพอในสิ่งนั้น ย่อมนำ�มาให้พบ กับความเดือดร้อน “

Book 2  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you