Page 1

1

38e jaargang

nr.16

14-09-2013

DE VERRIJZENIS VAN HET LICHAAM; EN HET EEUWIG LEVEN. AMEN. In het kader van het Jaar van het Geloof ,wereld wijd in de katholi eke gevier d-, hebben wij naast diverse dekenale activiteiten in ons parochieblad de Twaalf Artikelen van het Geloof in afgelopen maanden regel voor regel laten passeren met de bedoeling nader in te gaan op wat er achter elke regel aan gedachten schuil ging. We hebben dat gedaan met behulp van de brochure: ‘De vreugde van het geloven’, geschreven door kard. Mgr. Daneels. Vandaag eindigen wij met de laatste regel uit de Twaalf Artikelen: “De verrijzenis van het lichaam; en het eeuwig leven”. Is er wel iemand die niet verlangt om voor altijd te leven? En die droom van de onsterfelijkheid die ons allen bezielt, zou die slechts een illusie zijn, een geeuwhonger?
Als het zo zou zijn, dan rijst de vraag: wie heeft de mens dan met zo’n illusoire passie opgezadeld? God soms? Genoeg aan het aardse leven? Zeker, er zullen wel mensen zijn die beweren: 'Ik heb genoeg aan mijn leven hier.' Ze zeggen dat

vooral als alles hen voor de wind gaat. Wellicht moeilijker zullen ze die woorden over de lippen krijgen vlak voor hun dood: 'Ik heb alles gehad.'
 Het verlangen om eeuwig te leven zit diep geworteld in het hart en het maakt gelukkig want het is hoop. Dat eeuwig leven is niet alleen een troost voor de pijn die we hier moeten lijden - een compensatiegebeuren. Veel meer is het de intensivering van elk "goed gevoel", "elk welzijn", van alles wat ons hier al gelukkig maakt.
Het verlangen naar eeuwig leven is niet enkel maar vergoeding voor wat in ons leven niet meeviel, maar veel meer voltooiing van wat hier wel goed was. Het eeuwig leven moet niet dienen om de pijn van nu draaglijker te maken, maar om onze vreugde - die altijd ook ergens onaf blijft - vol te maken. Voltooid geluk Altijd leven. Maar voltooid zou mijn geluk niet zijn als ook mijn lichaam niet kon delen in die vreugde van het voortbestaan. Trouwens, ben ik zonder lichaam nog wel ten volle mens? Of alleen een schim of een reductie van mezelf, louter ziel.
 Overigens, ik "heb" mijn lichaam niet, ik "ben" het. Een eeuwig leven met ziel en lichaam, dat is pas echt eeuwig leven en het is de kern van het credo. Het geloof dat Christus is opgestaan en dat ook wij - met en na Hem - zullen verrijzen, is het hart van de christelijke openbaring, het sluitstuk van het geloof, de kern van het symbolum. Het is niet zo dat als dit artikel wegvalt, de rest nog wel overeind blijft. Neen, dan storten ze alle twaalf ineen. Met Lichaam De verrijzenis van het lichaam is al van bij het prille begin van het christendom een heikel punt. Toen Paulus op de Areopaag sprak tot de Atheners,


2 konden ze hem volgen totdat hij sprak over de opstanding van de doden. De Korintiërs kwamen ook in moeilijkheden. Paulus schrijft: 'Maar, zal wellicht iemand vragen, hoe verrijzen de doden? Met wat voor lichaam komen ze terug?' ( I Kor. 15, 35). Het is inderdaad kruisigend voor het verstand en het staat volkomen haaks op onze ervaring: we zien het lichaam verdwijnen - vaak wordt het zelfs gecremeerd. Hoe kan het dan blijven? Paulus antwoordt meteen: 'Dwaze vraag!' (I Kor. 15, 36). Hij neemt zijn toevlucht tot een eenvoudige analogie met iets wat alle mensen dagelijks meemaken in de natuur:

'Dwaze vraag!
Ook wat je zelf zaait, moet eerst sterven voor het tot leven komt, en wat je zaait is maar een korrel, bijvoorbeeld van tarwe of iets dergelijks, en het heeft nog niet de vorm die het zal krijgen.
God geeft er een vorm aan zoals Hij het heeft gewild, en wel aan elk zaad zijn eigen vorm. ( ... )
Zo is het ook met de opstanding van de doden:
wat gezaaid wordt in vergankelijkheid, verrijst in onvergankelijkheid; wat gezaaid wordt in oneer, verrijst in glorie; wat gezaaid wordt in zwakte, verrijst in macht. Een natuurlijk lichaam wordt gezaaid, een geestelijk lichaam verrijst.
Als er een natuurlijk lichaam bestaat,
bestaat er ook een geestelijk lichaam'
(I Kor. 15,36-38.42-44). God zien

Gelukkig die mogen geloven dat Christus verrezen is en dat zij, Hem achterna, ook zullen verrijzen. 'Indien wij enkel voor dit leven onze hoop op Christus hebben gevestigd, zijn wij het meest van alle mensen te beklagen' (I Kor. 15,19). 'Als de doden niet verrijzen, laten we dan maar eten en drinken, want morgen gaan we dood'
(I Kor. 15,32b). Maar dat eeuwig leven is voor alles en boven alles: God zien zoals Hij is. Nu komt uit wat Job al zei: 'Want ik weet, ik ben er zeker van: mijn vrijkoper leeft. ( ... ) Aan mijn zijde zal ik Hem zien, met eigen ogen, ik en geen ander;
ik sterf haast van verlangen'
(Job

19,25a.27). Ja, Hem naar wie we zolang in geloof hebben uitgekeken zullen we zien. Hij zal ons zeggen: 'Ja, kijk maar, Ik ben het.' En we zullen zingen: 'Gelukkig het volk waarvan de Heer God is' (Ps. 144,15b). ALGEMEEN LITURGIEKALENDER Zondag 15 september, vierentwintigste zondag door het jaar l.: Ex. 32, 7-11 + 13-14; tl.: 1 Tim. 1, 12-17; ev.: Lc. 15, 1-32 of: 15, 1-10 (C). Zondag 22 september, vijfentwintigste zondag door het jaar l.: Am. 8, 4-7; tl.: 1 Tim. 2, 1-8; ev.: Lc. 16, 1-13 of: 16, 10-13 (C). Zondag 29 september, zesentwintigste zondag door het jaar l.: Am. 6, 1a + 4-7; tl.: 1 Tim. 6, 1116; ev.: Lc. 16, 19-31 (C). CANTUS EX CORDE LUISTERT MIS OP IN HOLZ Zoals de traditie wil, luistert het Slavisch Byzantijns Mannenensemble Cantus ex Corde jaarlijks een H. Mis op ter nagedachtenis aan zijn overleden leden. Nog tot vorig jaar vond deze traditie plaats in de St. Remigiuskerk in Simpelveld, bakermat van dit mannenkoor. Maar nu het ensemble verhuisd is naar het Catharinahoes als repetitielocatie, wordt de traditie voortgezet in de nabij gelegen Catharinakerk op de Holz. Onder leiding van zijn dirigent Pierre Willems zal Cantus ex Corde vocaal stilstaan bij zijn overleden collega-zangers. De op te luisteren H. Mis vindt plaats op 22 september, aanvang 10.00 uur. ROUWEN: Doe het niet alleen! “Als iemand die je dierbaar is, sterft, sta je oog in oog met een van de meest ingrijpende gebeurtenissen in een mensenleven. Heel wat herinneringen komen dan boven. Relaties tussen broers, zussen, tussen kinderen en ouders, met vrienden en vriendinnen, krijgen een nieuwe betekenis”. Wirwar van emoties Lotgenoten herkennen de wirwar van emoties: verdriet, angst, boosheid, eenzaamheid; het moeten overleven en doorgaan op de automatische piloot. Verwerken kan niemand voor een ander doen. Anderen kunnen je wel steunen, troost en wat hoop bieden. Praten?


3 Wilt u praten met anderen die hetzelfde meemaken? Of zoekt u een plek om in vertrouwen te spreken over uw gevoelens en gedachten? Dan is deze rouwgroep misschien iets voor u. Bijeenkomsten In een reeks van 8 bijeenkomsten ( tussen november en april 2014) vertelt u uw eigen verhaal over het verlies van uw partner, kind, ouder, broer of zus, vriend of vriendin, ondersteund door muziek en zelfgemaakte of gevonden teksten. Er wordt uitgewisseld over hoe een rouwproces verloopt, moeilijke gevoelens, reacties van de omgeving, verdrietige dagen, vasthouden/loslaten, troost en hoe nu verder? Ook zingevingvragen kunnen aan bod komen. Kennismakingsbijeenkomst : Maandag 4 november 14.00 uur In Moskou parochiezaal Lambertuskerk, Kerkrade U kunt dan vrij binnenlopen of zich van tevoren opgeven via het secretariaat Dekenaat op maandag- en donderdagochtend van 9.30 uur – 12.30, telefoon: 045 545 22 38. Voor informatie: jmlvest@planet.nl Tel. 062495086 BREINCAFÉ over: ‘Hoe houd ik mijn zorg in eigen hand?’ Breincafé is een maandelijks informatief trefpunt voor mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH), hun partners, familieleden, mantelzorgers, professionals en overige geïnteresseerden. Het vindt plaats in Brunssum, Sittard en Maastricht. Thema van de bijeenkomsten in oktober is: 'Hoe houd ik mijn zorg in eigen hand?'. Waar en wanneer? Op maandag 14 oktober in Activiteitencentrum Brunssum, De Insel 18. De aanvang is telkens om 19.30 uur. De toegang is gratis. Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) NAH kan iedereen overkomen. Het kan ontstaan na een ongeval, een beroerte of reanimatie bijvoorbeeld. Het leven verandert drastisch voor degene die het overkomt. Vaak is volledig herstel niet mogelijk. Ook voor de naaste omgeving van de getroffene zijn de gevolgen groot. Door lotgenoten te ontmoeten in een breincafé ontstaat er een voedingsbodem voor acceptatie, begrip, tips, adviezen en ervaringsuitwisseling. Zie voor data, tijdstippen, thema’s en locaties van volgende bijeenkomsten: www.meezuidlimburg.nl/agenda-overzicht.

H. LAMBERTUS MISINTENTIES 14 september t/m 27 september.

Zaterdag 14 september 18.00 uur: Clairy Thevissen-Janssen; Frans Renierkens; Keetje Poettgens-Spitz. Zondag 15 september 11.30 uur: m.m.v. het V.E.K. zesw.dienst Marian Plummen-Ploum; 4e jaard. Marion Berns; jaard. ouders P. Crombach-Franssen (s); jaard. Mathieu von Mouche; levende en overleden leden van het Katholiek Vrouwengilde; Jo Kuijpers; Frans Funken; Jopie ScherpbierWerneke; Joep Aretz; Pauline Vilain; Piet Plummen en zoontje Raymond; Hans Fischer; Lies Homminga-Roukens. Dinsdag 17 september 19.00 uur: H. Mis. Donderdag 19 september 8.30 uur: géén H. Mis. 19.00 uur: H. Mis te Rolduc i.v.m. overlijdensdatum van de stichter Ailbertus van Altoing. M.m.v. koor uit parochie van Maychoss. Vrijdag 20 september 19.00 uur: géén H. Mis. 20.00 uur: Lambertusconcert m.m.v. Jo Louppen (orgel), K.K.M. St.Lambertus en leerlingen van de talentklas van de muziekschool Kerkrade. Zaterdag 21 september 18.00 uur: m.m.v. het Dameskoor. 1e jaard. Billa Housen; jaard. Ali Berikhoven-Fokke (s); Johan Krahmer en Trautje Krahmer-Martens; Frans Renierkens; Ed Kroonen. Zondag 22 september 11.30 uur: m.m.v. Kerk. Zangkoor St. Caecilia. Dameskoor en St. Jozefkoor. Zesw.dienst Tiny Ploum-Vliegen; jaard. Peter Weijers (s); jaard. ouders RuttenEijgelshoven (s); jaard. Lenie KlinkenbergSangen; Margit van Wersch (s); Ellen Klinkenberg; Willem Habets; Trouwtje KochenTrommar; Toon van der Sleen; Huub Deurenberg; voor een bijzondere intentie. Dinsdag 24 september 19.00 uur: H. Mis. Donderdag 26 september 8.30 uur: H. Mis. Vrijdag 27 september 19.00 uur: Jo Chermin. ONZE OPRECHTE DEELNEMING AAN Familie Brandts en Gubbels. In de Lückerheidekliniek overleed 18 augustus Petronella Antonia (Nel) Brandts-Gubbels. Zij werd alhier geboren op 15 februari 1925. In 1950 huwde zij Math Brandts. Na vijftig jaar huwelijk stierf haar man Math in 2000. Het gezin BrandtsGubbels was een hecht gezin met 6 kinderen. Thans was Nel de trotse oma van 5 kleinkinderen. Naast de zorg voor haar gezin tuinierde zij naar hartenlust. Haar culinaire hobby beleefde zij aan het bakken van heerlijke vlaaien en koek. Breien behoorde ook tot haar huisvlijt. Niets was haar teveel, en al het werk gebeurde met veel liefde


voor haar man, Math, kinderen en kleinkinderen. Tevens maakte moeder en oma Nel er veel werk van om het in huize Brandts gezellig te laten zijn. Ontspanning vond zij in het genieten van klassieke muziek. Zij was godsvruchtig; in het gebed zocht zij kracht, en vertrouwde zij haar zorgen en leed aan de Heer toe. Het gebed sterkte haar in het geloof, dat God in onze wereld werkzaam is. Met grote regelmaat werd Nel in het zorgcentrum “Kapelhof” door haar kinderen en kleinkinderen bezocht. Helaas moest zij -na 13 jaar- vanhier haar intrek gaan nemen in de woonvorm 1 van de Lückerheidekliniek. Zij bleek het gezellig te vinden. Ze nam weer de breinaalden ter hand, en ging met haar medebewoners regelmatig mee naar ‘d’r Pool’. Zij las en zong mee in het koortje. Zij genoot van een goede verzorging. Haar verblijf mocht maar een jaartje duren. Nu zij gestorven is moge zij verenigd zijn met de overledenen uit het gezin: man, zoon en kleinzoon, en met allen die haar dierbaar waren. Aan familie Schepers-Vinders. In de Hamboskliniek overleed 19 augustus Arnold Schepers. Hij werd alhier geboren op 19 april 1920. In het begin van 1944 durfde Arnold Schepers het aan om voor het altaar aan Gerta Vinders zijn woord van liefde en trouw te geven. Het huwelijk gaf hem de zorg over een zoon en dochter. Later was hij blij met hun gezinnen, de komst van de klein- en onlangs van de achterkleinkinderen. Zo’n 54 jaar mochten Arnold en Gerta zich een harmonisch en gelukkig paar noemen. Een pijnlijk verlies toen zij in 1998 overleed. Daarna was hij haar trouwe bezoeker aan het graf nabij de kerk. Jaren woonden zij in de Theaterpassage. Tevoren in het ouderlijk huis van Gerta in Bleijerheide. Maar de grote tuin daarachter -want Arnold had geen groene handendeed hun besluiten in het centrum te komen wonen. Arnold was de zoon van een bakker. Maar als zijn beroep koos hij voor boekhouder. Dat werk boeide hem. Dat geschrijf en die getalletjes. Vanwege een hartinfarct op zijn 58ste moest hij hiermee eindigen. Boekhouder was hij ten voeten uit. Op zijn werk bij een bedrijf in verfmiddelen, maar ook thuis en in zijn privéleven. Alles stond precies in dit vakje en in dat hokje. Alles binnen en op de lijntjes. Niets scheef, neen alles recht, puntje precies. Passend in het systeem. Gestructureerd. Zo handelde hij, zo leefde hij en zo verscheen hij als hij vanuit de Theaterpassage de Markt op wandelde ‘strak in pak’ en met een blije blik in zijn ogen. Hij wandelde graag en ging graag op

ste

4

reis. Hij heeft dat tot zijn 88 vrij goed kunnen doen. Ongetwijfeld heeft hij zijn Schepper voor dat alles hartelijk bedankt, wanneer hij ter kerke kwam. Moge hij nu bij Gerta zijn in Gods vaderhuis. Familie Pouwels. In het hospice overleed 27 augustus Fieny Pouwels. Zij werd alhier geboren op 17 juli 1938. In het huwelijk dat tot 1988 duurde ontving zij de naam Otermans. Carin werd haar als dochter geboren. Lange tijd woonde het gezin in de dir. Schrijnenstraat. Zo’n twee jaar woonde Fieny inmiddels in de Hoofdstraat. Ze onderhield een prettig contact met de mensen rondom, maar was zeer bescheiden in haar deelname aan gemeenschappelijke activiteiten. Begin negentiger jaren onderging zij een ingrijpende operatie. Het contact met dochter en schoonzoon, Carin en Bert, intensiveerde, evenals met haar zus, broer en schoonzus. Fieny had tevens vriendinnenclubje dat wekelijks bij elkaar kwam. Met genoegen maakte zij met dochter Carin en zus van tijd tot tijd een uitstapje om te winkelen met alles ‘drum und dran’. Soms speelde haar been daarbij op. Als kind van zeven jaar -midden in de oorlog- was zij in Terwinselen, waar ze opgroeide, bij een ongeluk betrokken geraakt. Goed gekomen was het nooit. Maar Fieny had er ook wel mee leren leven. Om thuis de dag alleen door te brengen vormde geen probleem. Naast wat lichte huiselijke bezigheden luisterde ze graag naar WDR-4 en keek zij op de TV graag naar show en muziekprogramma´s. Dat ´gemütliche´ van die muziek en programma´s had ze zelf ook. Gezeten op haar stoel bij de lamp bladerde en las zij over de het wel en wee in de showwereld. Fieny Pouwels was een vriendelijke en spraakzame vrouw. Godsdienstig ook. Maandelijks ontving zij eerbiedig de H. Communie Zolang ze kon, heeft zij de Vredeskapel bezocht. Sinds begin vorig jaar speelden haar hartproblemen parten. Geheel verzwakt, maar welbewust gaf zij kort na de ziekenzalving haar leven aan de Schepper terug. De familie Bischoff en Paffen. Plotseling is mevrouw Ketie Bischoff-Paffen van ons heengegaan. Onverwacht is aan een leven van zorgzaamheid en klaarstaan voor de naaste een einde gekomen. Ketie was een echte Kerkraadse, geboren op 31 januari 1931. Het merendeel van haar leven woonde ze in Kerkrade-Centrum. Het was in de ijssalon van haar vader dat ze de liefde van haar leven, haar man leerde kennen. Ze raakten steeds intenser met elkaar verbonden en


5 gaven elkaar in augustus 1957 het ja-woord. Hun twee kinderen werden geboren en getogen in de Grupellostraat. Ze was trots op haar drie kleinzonen. Plezier kon Ketie beleven aan de orchideeën die ze met veel zorg omgaf. En haar groene vingers kwamen tot uitdrukking rondom de feestdagen, wanneer ze van bloemen en planten mooie stukjes maakte. Ook op latere leeftijd, toen ze woonde aan de Maria Gorettistraat, bleef ze trouw aan het centrum. Steevast maakte ze haar rondje door het Kirchroa dat haar zo lief geworden was. Na de dood van haar man is Ketie gaan reizen. Grote delen van Italië werden bezocht, maar er is geen plek zo bijzonder voor haar geworden als Varenna en Bellano, schilderachtig gelegen aan de oostelijke oever van het Lago de Como. Ieder bezoek was thuiskomen voor haar. Niet alleen vanwege de omgeving, maar ook vanwege de lokale bevolking onder wie ze vrienden heeft leren kennen die haar op handen droegen. Ketie had grote verering voor Maria. Bij haar vond ze steun en rust, zij was haar toeverlaat waar ze kracht en troost vond. Geheel onverwacht overleed Ketie op 21 augustus. Moge Maria haar voorspreekster zijn geweest in het uur van haar dood. We vierden haar requiemmis op 28 augustus in de Lambertuskerk, gevolgd door begrafenis op het kerkhof. Heer geef haar de eeuwige rust. En het eeuwige Licht verlichte haar.

ST. CATHARINA Misintenties ZONDAG 15 SEP 10.00 uur; 6 wkd Ellen Stuurman-van Loo, jrd. ouders HoekstraNievelstein, jrd. ouders Brungs-Steins en Annemie, jrd. Lou Thomas, jrd. Alois Sauren, Paul Engels, Hans Buck, ouders Basten-Stalman. MAANDAG 16 SEP 18.40 uur; rozenkrans. 19.00 uur; Noveen O.L.Vrouw Wonderdadige Medaille. WOENSDAG 18 SEP 08.30 uur; voor onze ernstig zieken ZONDAG 22 SEP 10.00 uur; EXTRA MAANDCOLLECTE. Zang: Cantus ex Corde. jrd. ouders SiebeltGeilenkirchen, jrd. ouders Didderen-Adams, Hub Ramakers, Riet Hombergen-Wetzels, Jo Masolijn, voor levende en overleden leden en symphatisanten van Cantus ex Corde. MAANDAG 23 SEP 18.40 uur; rozenkrans. 19.00 uur; Noveen O.L.Vrouw Wonderdadige Medaille. WOENSDAG 25 SEP 08.30 uur; voor onze ernstig zieken. ZATERDAG 28 SEP 16.00 uur; doop Imme Niesten.

FAMILIEBERICHTEN Thuis, in zijn vertrouwde omgeving met vanuit zijn bed het uitzicht op zijn geliefde tuin overleed in zijn huiskamer op 23 augustus Hans Engels. 2 Augustus deelde hij met zijn gezin nog een stukje vlaai op zijn geboortedag, die was in 1931. Hans was meester geweest en later ‘hoofd der school’ van de Tarcisiusschool. Via de Ulo, de Handelsschool, de HBS wist hij uiteindelijk de ‘kweek’ te bereiken. Goed geschoold werd hij ‘meester’. Tot zijn 57ste heeft hij deze job uitgeoefend. Hij was ‘meester’ oude stijl. De leerling stond centraal. Het ging om zijn of haar toekomst. Hij wilde degelijke en deugdelijke leerlingen afleveren. Hans was een aimabel persoon, ook voor zijn collega’s destijds. ‘Zijn’ school had een goede naam, een erfenis mede van meester Deurenberg. De school legt de basis om oog te hebben voor de cultuur en daar eveneens een steentje aan te kunnen bijdragen. Hij zelf had grote belangstelling voor de cultuur. Hans droeg al als koorknaap zijn steentje bij. Hij was zo begiftigd met een wonderlijke stem, dat hij solo mocht zingen in het koor en ooit in de rij stond van de Wienersängerknaben. Na het breken van stem vervulde hij diverse rollen bij de verkennerij. Later zong hij weer mee in ons kerkkoor. Als hopman kwam hij vaker bij familie Stuurman. Daar viel zijn oogje op Henny. Op de dag van zijn begrafenis 29 augustus was het juist 54 jaar geleden dat ze elkaar trouw beloofden. In de pensioentijd kreeg hij alle ruimte om de gezinsactiviteit naar hartenlust op te pakken. Met Henny reisde hij stad en land af- in binnen en buitenland met de camera in armslag en Henny met pen en papier. Zo ontstonden er talloze geïllustreerde reisverhalen. Hans was een innerlijk tevreden en gelukkig mens met zijn dochters, hun partners en zijn lieve kleinkinderen. Gedragen door hen allen voelde hij zijn lijden verlicht en aanvaardde hij in het ontvangen van de ziekenzalving de weg, die hem naar het Paradijs heeft moge leiden. GELUKWENSEN AAN familie, ouders en dopeling Imme Niesten, Old Hickoryplein. We wensen hen allen geluk met de versregels van Toon Hermans : Een mens is niet zomaar een dingetje, iets bloots. Diep in ieder mens verbergt zich iets groots. Er woont een wonder in, iets ongelooflijk machtigs. Een kind is meer dan alleen maar iets engelachtigs. Ik weet niet wat het is, dat niet, maar ik maak me sterk: een kind is niet alleen maar mensenwerk.


6

Parochieblad 14-09-2013  

Parochieblad 14-09-2013

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you