Page 1


Αντί προλόγου…

Πιστεύετε στις προλήψεις; Αναμφισβήτητα οι προλήψεις και οι δεισιδαιμονίες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας ενός λαού. Για το λόγο αυτό μαθητές από την Πολωνία, την Ισπανία, την Τουρκία και την Ελλάδα, και για τις ανάγκες της σύμπραξης Comenius «A Culture Rainbow Around Europe», έγραψαν από κοινού μία φανταστική ιστορία ξεδιπλώνοντας τις προκαταλήψεις των τεσσάρων αυτών λαών. Διαβάζοντάς την κάποιος συνειδητοποιεί πως όσα που μας ενώνουν είναι τελικά πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν…


Κεφάλαιο 1ο Μια φορά κι έναν καιρό… στην Ισπανία!!!


Οι τέσσερις φίλοι περπατούσαν στους δρόμους της Μανρέσα. Η γιαγιά μου μού έλεγε πολλά παραμύθια, όταν ήμουν μικρή, είπε η La Pubilla, καθώς ξεναγούσε τους φίλους της στην πόλη της. Αλήθεια! Πες μας ένα! της ζήτησε ο Ερμής. Νοστάλγησα τα παραμύθια που μου έλεγε η δική μου η γιαγιά, στη Νέα Καρυά, ένα χωριό της Βόρειας Ελλάδας και θα ήθελα να ακούσω ένα…


«Μια φορά και ένα καιρό» , ξεκίνησε η La Pubilla, «ήταν ένα κορίτσι που το λέγανε Mariam. Ζούσε σε ένα δέντρο όπου υπήρχε ένα μεγάλο σπίτι. Μια μέρα, καθώς η Mariam μαγείρευε στην κουζίνα, έριξε το αλάτι στο πάτωμα. - Ωχ! Θεέ μου! Εφτά χρόνια κακής τύχης, είπε η Mariam.


Ήταν λυπημένη. Η Mariam αποφάσισε να σταματήσει την κακή της τύχη. Χωρίς δεύτερη σκέψη είπε στον εαυτό της: - Θα γυρίσω γύρω από το δέντρο εφτά φορές.


Και έτσι έκανε. Η Mariam γύρισε πίσω στο σπίτι και ακούμπησε το ξύλινο τραπέζι που είχε στην τραπεζαρία. Η κακή της τύχη είχε σταματήσει για πάντα και έζησε χαρούμενη για πάντα!»


- Πολύ ωραία ιστορία! σχολίασε ο Αλί από την Τουρκία. Καθώς περπατούσαν, είδαν πολύ κόσμο συγκεντρωμένο. Η La Pubilla προθυμο- ποιήθηκε αμέσως να πάει να δει τι συμβαίνει. Τους πληροφόρησε ότι γινόταν ένας διαγωνισμός με έπαθλο ένα ταξίδι στην Ευρώπη με αερόστατο. Όλοι συμφώνησαν με χαρά να πάρουν μέρος και … ΚΕΡΔΙΣΑΝ! - Πάμε πρώτα στη χώρα μου; πρότεινε η Aria. - Πάντα ήθελα να πάω στην Πολωνία, συμφώνησε ο Ali. - Και εγώ! συμπλήρωσε η La Pubilla.


Ο μόνος που είχε αντίρρηση για την

ημερομηνία του ταξιδιού ήταν ο Ερμής: - Λέω να αύριο. - Όχι, όχι! Ας ξεκινήσουμε σήμερα. Έχει και καλό καιρό, διαφώνησαν οι υπόλοιποι και… ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ!


Κεφάλαιο 2ο Πρώτος σταθμός: Πολωνία!!!


Σύντομα ο Ali, η La Pubilla, ο Ερμής και η Aria πετούσανε πάνω από την Πολωνία. Θαύμασαν την απίστευτη θέα και την ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική. Είδαν το παλάτι κουλτούρας και επιστήμης στην Βαρσοβία, σταματήσανε λίγο στην

Torun για να γευτούν το παραδοσιακό gingerbread, είδαν το κάστρο Wawel στην Κρακοβία... μέχρι που αντιλήφθηκαν μια ομάδα παιδιών να παίζουν ποδόσφαιρο.


- Τι θα λέγατε να παίξουμε μαζί τους; Πρότεινε ο Ali. - Φανταστική ιδέα! Συμφώνησαν όλοι. Το αερόστατο προσγειώθηκε και τα παιδιά κατέβηκαν. - Γεια! Ταξιδεύουμε στην Ευρώπη! Θα μπορούσαμε να παίξουμε μαζί σας; Ρώτησε η Aria. - Σίγουρα! Μετά από λίγο ξεκίνησε ο αγώνας. Τα παιδιά διασκεδάσαν αρκετά.


Κάποια στιγμή η Aria κλώτσησε την μπάλα μακριά. Καθώς πήγε να τη φέρει πίσω, φώναξε στους φίλους της: -Κοιτάξτε τί βρήκα! Ένα τετράφυλλο τριφύλλι. Λέγεται ότι φέρνει τύχη. Ελπίζω να βάλω περισσότερα γκολ τώρα. Ας επιστρέψουμε στο παιχνίδι.


Όμως μετά από λίγο η μπάλα έπεσε στον καθρέφτη της Aria. - Ωχ! Όχι! Ο καθρέφτης μου! Έσπασε! - Λυπάμαι πολύ! Το έκανα κατά λάθος... ζήτησε συγνώμη το αγόρι. - Όποιος σπάει καθρέφτη λέγεται πως θα έχει κακή τύχη για τα επόμενα εφτά χρόνια! - Ωχ! τι πρέπει να κάνω τότε; - Για να αποφύγεις την κακή τύχη θα πρέπει να ρίξεις μια χούφτα αλάτι πάνω στο αριστερό σου χέρι. Ας πάμε να αγοράσουμε αλάτι τότε.


Στο δρόμο για το μαγαζί η Aria τους σταμάτησε λέγοντας: - Κοιτάξτε! Ένας καθαριστής καμινάδων! Εμπρός, πιάστε ένα από τα κουμπιά του! Φέρνει καλή τύχη. Και έτσι έκαναν...


Αφού

έφυγαν

από

το

μαγαζί

με

το

αλάτι,

αντιλήφθηκαν ότι σκοτείνιαζε και έτσι αποφασίσανε ότι ήρθε η ώρα να φύγουνε.

Έτσι τα παιδιά ανεβήκανε στο αερόστατό τους για να συνεχίσουν την περιπέτειά τους.


Κεφάλαιο 3ο Η Ελλάδα και οι ομορφιές της!


Ταξιδεύοντας οι τέσσερις φίλοι, φτάνουν πάνω από την Ελλάδα. - Ποπό! Τι όμορφη πόλη! Είπε ο Ali. - Πού βρισκόμαστε; Ρώτησε η Aria. - Τι είναι αυτό το ψηλό κτήριο δίπλα στη θάλασσα; Απόρησε η La Pubilla. - Αυτή είναι η πανέμορφη Θεσσαλονίκη, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, άρχισε να εξηγεί ο Ερμής, και αυτό το λευκό κτήριο που δεσπόζει στον παραλιακό δρόμο είναι ο Λευκός Πύργος.


Ξαφνικά, όμως, το αερόστατο άρχισε να χάνει ύψος. - Σας είπα εγώ να μην ξεκινήσουμε σήμερα, αλλά εσείς… είναι γουρσούζικη μέρα! Γκρίνιαξε ο Ερμής. - Γιατί, τι μέρα είναι σήμερα; Ρώτησαν με απορία οι υπόλοιποι. - Είναι «Τρίτη και 13»! Εδώ στην Ελλάδα τη θεωρούμε γουρσούζικη μέρα


Επικράτησε πανικός.

- Λέτε να πέσουμε στη θάλασσα και να πνιγούμε; - Λέτε να προσγειωθούμε πάνω σε κανένα δέντρο και να μην μπορούμε να κατεβούμε; - Λέτε… - «Δαγκώστε τη γλώσσα σας»! Τους διέκοψε ο Ερμής. - Γιατί να τη δαγκώσουμε; - Για να μην γίνουν αυτά που λέτε. Εμείς οι Έλληνες όταν θέλουμε να αποφύγουμε κάτι κακό, «χτυπάμε ξύλο», «κουνιόμαστε από τη θέση μας», ή «δαγκώνουμε τη γλώσσα μας».


- Αμάν, τώρα το θυμήθηκα! Έχουμε ακόμη μία μποτίλια με ήλιο. - Ουφ! Τυχεροί είμαστε! Αναστέναξαν όλοι με ανακούφιση. Αφού συμπλήρωσαν τα καύσιμα, συνέχισαν χαρούμενοι το ταξίδι τους.

- Θέλετε να δούμε την Ακρόπολη της Αθήνα; Πρότεινε κάποιος. - Ναι! Ναι! Φώναξαν όλοι μαζί. - «Πιάστε κόκκινο», τους παρότρυνε ο Ερμής. - Γιατί; - Επειδή είπαμε ταυτόχρονα την ίδια λέξη και μπορεί

να

μαλώσουμε.

Έτσι

τουλάχιστον

θεωρούν αυτοί που πιστεύουν στις προλήψεις.


Το ταξίδι συνεχίστηκε χωρίς άλλες δυσκολίες. -n Φτάσαμε στην Αθήνα! Φώναξε η Aria. - Πού το κατάλαβες; Ρώτησε ο Ali. - Κοιτάξτε κάτω την Ακρόπολη! Πραγματικά είναι πανέμορφη! - Τι λέτε να πάμε μια βόλτα από τις Κυκλάδες; πρότεινε ο Ερμής. Βέβαια είναι αργά. Έχει σουρουπώσει για τα καλά και δε θα προλάβουμε να κάνουμε βουτιές στα κρυστάλλινα νερά του Αιγαίου.


Όλοι συμφώνησαν και σε λίγο πετούσαν πάνω από τα αμέτρητα νησιά με τα κάτασπρα σπιτάκια και τους επιβλητικούς ανεμόμυλους.


- Ποπό! Τι όμορφα που είναι όλα! Ας κατεβούμε λίγο πιο κάτω να τα θαυμάσουμε από κοντά, είπε εντυπωσιασμένη η La Pubilla. Εμένα πάντως με εντυπωσιάζει το λευκό τοπίο που αντικρίζω παντού. Στα σπίτια, στα πεζούλια, στα δρομάκια … - Κοιτάξτε τι ωραίοι ανεμόμυλοι! Θαύμασε ο Ali.


- Αχ! Τι είναι αυτό το κόκκινο έντομο που έκατσε πάνω στο χέρι μου; Φώναξε ταραγμένη η Aria. - Μια πασχαλίτσα! Μη τη διώξεις! Είναι γούρι! Την καθησύχασε ο Ερμής. Καθώς όμως ο ήλιος έδυε και έριχνε τις τελευταίες ακτίνες του πάνω στα νερά του Αιγαίου, η παρέα αποφάσισε πως δεν έπρεπε να χάσει άλλο χρόνο. Έτσι κατευθύνθηκαν ανατολικά προς τον τελευταίο τους προορισμό.


Κεφάλαιο 4ο Μια ιδιαίτερη μέρα στην Τουρκία!


Το αερόστατο τώρα πετούσε πάνω από την Κων/πόλη. Τα παιδιά θαύμαζαν τα μνημεία και τις ομορφιές της. Το Βόσπορο, την Προποντίδα, τον Κεράτιο Κόλπο… όλα ήταν μαγευτικά! Καθώς ο Ali εξηγούσε στους φίλους του τον τρόπο ζωής στην Τουρκία και την καθημερινότητά του, θυμήθηκε μία ιδιαίτερη μέρα γι’ αυτόν και άρχισε να τους τη διηγείται:


« Δε θα ξεχάσω μια μέρα που… και τι δε μου συνέβη! Αν δεν κάνω λάθος ήταν πέρσι τέτοιο καιρό. Ως συνήθως έφυγα από το σπίτι για το σχολείο. Ήταν μια συνηθισμένη μέρα για μένα και αγνοούσα το τι θα ζήσω. Είδα τους καλύτερους μου φίλους, τον Nazli και τον Zeynep. Τους είπα καλημέρα και αυτοί μου είπαν χαμογελαστά: «Τα μαλλιά σου είναι ωραία Ali!». Βλέπετε, είχα κόψει τα μαλλιά μου και είχα βάλει ζελέ για να τα φτιάξω. Ένιωσα πολύ καλά που τους άρεσαν.


Ήμουν τόσο χαρούμενος που δεν πρόσεξα την σκάλα και κατά λάθος πέρασα από κάτω. Όλα τα παιδιά στο δρόμο φώναξαν: «Ali τί έκανες; Πέρασες κάτω από μια σκάλα, είναι κακή τύχη αυτό!». Έμεινα έκπληκτος και έπεσα κάτω. Το χαρτί με το ποίημα που θα διάβαζα εκείνη τη μέρα έπεσε από την τσάντα μου και λερώθηκε. Όλα τα παιδιά με κοιτούσαν με φοβισμένα μάτια και σκέφτηκε ότι η κακή τύχη είχε ξεκινήσει.


Σηκώθηκα και πήγα μέσα στην τάξη. Ο δάσκαλος είχε μπει ήδη στην τάξη και ήταν θυμωμένος μαζί μου επειδή άργησα. Ήμουνα πολύ λυπημένος. Κάθισα στην καρέκλα μου και άρχισα το ποίημα που θα διάβαζα στο δεύτερο μάθημα. Αλλά το ποίημα ήταν τόσο λερωμένο που δεν ήταν δυνατό να διαβαστεί. Και ακόμα, όχι μόνο δεν κατάφερα να λύσω το πρόβλημα στα μαθηματικά αλλά ήμουνα και εξοργισμένος με τον καλύτερό μου φίλο, τον Nazli. Είχε βάψει με μπογιές το παντελόνι μου και μάλωσα άσχημα μαζί του. Ήταν η ώρα του διαλείμματος.


Όσο ήμουν στην αυλή του σχολείου μια μπάλα με βρήκε στο πρόσωπο. Πονούσα και ξεκίνησα να κλαίω. Κοίταξα τον ουρανό και αναρωτήθηκα «Γιατί σε μένα;» Εκείνη τη στιγμή ένα τρελό πουλί με κουτσούλησε. Αυτό σήμαινε καλή τύχη.

Ήμουνα αισιόδοξος ότι η κακή τύχη θα με εγκατέλειπε από ‘δω και πέρα. Μπήκα στην τάξη χαμογελώντας. Ο δάσκαλος ήθελε να διαβάσω το ποίημα μου, αλλά το χαρτί ήταν δύσκολο να διαβαστεί. Προχώρησα διστακτικά προς τον πίνακα. Προσπάθησα να θυμηθώ την πρώτη γραμμή από το ποίημα και... ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!


Είπα όλο το ποίημα απ’ έξω καθώς το είχα αποστηθίσει χωρίς να το έχω καταλάβει. Οι υπόλοιποι μαθητές με χειροκρότησαν με ενθουσιασμό, γιατί ήμουν ο μόνος μαθητής που το είπε απ’ έξω. Τελικά τα βρήκαμε με τον Nazli και ήθελε να κάτσουμε στο ίδιο θρανίο. Τραγουδήσαμε και μαζί στο μάθημα μουσικής. Στο διάλειμμα πήγαμε στην αυλή. Η αδερφή μου είχε φτιάξει σάντουιτς και τα είχα φέρει μαζί μου στο σχολείο. Τα μοιράστηκα με τους φίλους μου, τον Nazli και τον Zeynep, και ήμασταν όλοι τόσο χαρούμενοι! Κοίταξα στον ουρανό ξανά και θυμήθηκα την τελευταία γραμμή του ποιήματος: «στη ζωή πρέπει να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή». Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να είμαι χαρούμενος από δω και πέρα.


Πήγα σπίτι χαρούμενος. Η αδερφή μου έραβε ένα παντελόνι για μένα. Καθώς έκοβε την κλωστή με το ψαλίδι, αυθόρμητα πήρα το ψαλίδι από τα χέρια της. - Μπορώ να το κόψω και μόνος μου! Είπα θέλοντας να βοηθήσω. - Ali τί έκανες! Πήρες το ψαλίδι κατευθείαν από τα χέρια μου! Αυτό σημαίνει πως θα μαλώσουμε! - Όχι! Πρέπει να σταματήσεις να πιστεύεις σ’ αυτά!


Η αδερφή μου έραψε το παντελόνι και το φόρεσα με τη μία. Τη φίλησα και της έδωσα μια αγκαλιά. Συνειδητοποίησα πως το να πιστεύω στις προλήψεις δεν με έκανε ευτυχισμένο. Έιπα στην αδερφή μου πως πρέπει να εκτιμάμε την πραγματική αξία της ζωής. Οι προλήψεις δεν είναι αληθινές. Είπα: «ζούμε σύμφωνα με τις σκέψεις μας». Σκέφτηκα όλα όσα έζησα εκείνη τη μέρα και κοίταξα τον ουρανό χαρούμενος.


- Έχεις δίκιο! Συμφώνησαν όλοι μαζί του. Είχε πια σκοτεινιάσει. Οι τέσσερις φίλοι κοίταξαν αγκαλιασμένοι το νυχτερινό ουρανό και ευχήθηκαν στο αστέρι που έπεφτε…

… η φιλία τους να είναι παντοτινή!

ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ  

ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ COMENIUS: "A CULTURAL RAINBOW AROUND EUROPE"

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you