Issuu on Google+


Self Unself Exhibition at the Van Abbemuseum Eindhoven 19.10. – 17.11.2013


Introduction

Inleiding

Self Unself started with the 2013 Graduation at Design Academy Eindhoven. Creative Director Thomas Widdershoven: ‘Looking at the graduating students and their projects made me think about the relationship between the ‘Self’ and the ‘Unself’. All student projects are self-initiated. They stem from personal fascinations, questions and talents. The ‘Self’ is apparent in many ways. Yet many designers also address social issues, seek collabo­ rations, help each other, try out new economic models. I call that the ‘Unself’. Here in the Van Abbemuseum Jan Konings and I are researching this theme in the context of a museum. We bring together 23 designers that we feel are related to the Academy. We show projects that push us to reflect on the role and function of design in a changing world.’

Self Unself vindt zijn oorsprong in de Graduation van studenten aan Design Academy Eindhoven in 2013. Creatief Directeur Thomas Widdershoven: ‘Toen ik de studenten en hun afstudeerprojecten zag moest ik denken aan de relatie tussen ‘Self’ en ‘Unself’. Alle studenten hebben zelf initiatief genomen voor hun project. De projecten kwamen voort uit persoonlijke fascinaties, vragen, talent. Op allerlei manieren toonden ze het ‘Self’. Tegelijkertijd houden veel designers zich bezig met sociale kwesties. Ze zoeken naar samenwerking, ze helpen elkaar, ze proberen nieuwe economische modellen uit. Ik noem dat het ‘Unself’. In het Van Abbemuseum onderzoeken Jan Konings en ik dit thema in de context van een museum. We brengen 23 designers bijeen die volgens ons een band hebben met de Academy. We laten projecten zien die ons dwingen na te denken over de rol en de functie van design in een veranderende wereld.’

Self Unself is part of a dialogue between the Van Abbemuseum and the Design Academy Eindhoven. Director Charles Esche: ‘Self Unself draws on some of the core questions about the nature of creativity. Its presentation here in the museum will raise questions about the similarities or differences between artists and designers and how they work in the world. It will form an exciting ‘prologue’ to the museum’s Arte Útil programme, where art imagines, creates and implements socially beneficial outcomes. I hope this will be the first in a series of collaborations between our two institutions that will mark a new stage of experimental public culture in Eindhoven.’ Self Unself will be further researched in exhibitions in Shenzhen, December 2013, and Milan, April 2014.

Self Unself is onderdeel van een dialoog tussen het Van Abbemuseum en Design Academy Eindhoven. Directeur Charles Esche: ‘Self Unself vestigt de aandacht op een aantal van de belangrijkste vragen over de aard van creativiteit en de overeenkomsten of verschillen in de manier waarop kunstenaars en ontwerpers in de wereld werken. Het zal een spannende ‘proloog’ vormen op het Arte Útil-programma van het museum, waarin kunst waardevolle resultaten bedenkt, creëert en verwenzenlijkt. Ik hoop dat dit de eerste zal zijn in een reeks van samenwerkingen tussen onze beide instellingen, die een nieuwe fase zal markeren van experimentele publieke cultuur in Eindhoven.’ Self Unself wordt vervolgd met nader onderzoek tijdens tentoonstellingen in Shenzhen, december 2013, en Milaan, april 2014.


Being in the world by Edo Dijksterhuis

The Van Abbemuseum in Eindhoven has no design collection of its own. Moreover, it does not even have a collection or exhibition policy concerning design. Somehow design has always remained outside the museum’s scope. Until now. With Self Unself this historical omission has been corrected in one blow. The exhibition fills all ten halls in the old building. And the objects shown do not come across as queer customers magnanimously granted access for the duration of some artistic time-out; they look right at home. ‘There’s a lot of common ground, we noticed when we started talking to the museum’, states Thomas Widdershoven, creative director of Design Academy Eindhoven and, together with Jan Konings, curator of Self Unself. ‘The Van Abbemuseum focusses on issues such as civil society, the relationship between the museum and the world outside the museum, the role of art in contemporary society. Its program is about the attitude artists or creatives assume towards the world, about being in the world.’ ‘This translates directly to the current practice of design’, Konings continues. ‘The era of expensive, limited edition collectables is over; the economic crisis has made them obsolete. Design is not about shiny objects and consumerism anymore. It’s not about icons, it’s about issues. Self Unself presents a kind of inventory of positions and solutions born from this new attitude towards design.’ Co-design on all levels Self Unself was originally conceived as a graduation show but was soon expanded to include the work of both graduates and alumni of the Design Academy Eindhoven. The ‘self’ in the exhibition title still first and foremost refers to the student, says Widdershoven. ‘The academy is fully focused on the talents, preferences and fascinations of its students. For their graduation they have to initiate projects themselves, in which these come to the fore. But when you look at those projects – about healthcare, open source production, new economic systems – they come across as pretty altruistic. Contemporary design is very much oriented toward the ‘unself’.’ A fitting example is ‘PhoneBloks’ by Dave Hakkens. It’s a flexible cellular phone, which can be produced and assembled modularly. A network of cottage industries produces the universally compatible parts thus breaking the monopoly of market leaders. Every component can be replaced individually, thus making it a much more durable product.

‘Hakkens starts off with the consumers, he remains really close to their actual needs’, says Konings. ‘And he also actively involves them in the realization of the phone. Through his website he has gathered the support of almost a million potential users and he will multiply that number by a thousand through the new social media site Thunderclap. This is co-design on all levels.’ Whereas with Hakkens the ‘unself’ is the audience at large, an organic but anonymous mass which has come within easy, empowering reach through the present means of communication, traditionally the ‘unself’ the designer foremost has to deal with is the client, a well-defined entity with clear wishes and demands. Hella Jongerius, widely known for her research into textiles and colors, was confronted with the strictest of regulations when working on KLM’s World Business Class. Konings: ‘Jongerius managed to keep her experiments intact and apply them outside her studio. This is quite extraordinary since the airline industry is rather conservative by nature and bound by ever tightening international legal regulations. This type of commissions – full of inherent friction - often leads to non-descript, middle of the road design but it constitutes for a sizeable part of our public space. It makes you wonder how open and free this space is and to what extend designers can still influence it.’ Irony and expression This being ‘the era beyond icons’ the entire concept of authorship has to be redefined according to the curators. This opens up the road to co-authorship, open design and user generated design as exemplified by Hakkens’ PhoneBloks. But it doesn’t imply the demise of the designer as an individual, the disintegration of his voice, handwriting or identity at the hands of the increasingly powerful collective. ‘It merely means we have to redefine authorship’, Konings thinks. ‘And in Self Unself we’re doing this within the context of the museum.’ John Körmeling, the godfather of Eindhoven design, leads the way in this respect, according to Widdershoven. ‘His square car combines the minimalist form of the hyper-modernism which has dominated Dutch design and architecture for decades, with the irony and absurdity of Dada and Fluxus. His work harks back to a time when art and design stood side by side in a self-evident way. Körmeling made an object which simultaneously and effortlessly operates in both domains.’ But also Körmeling’s descendents are feeling their way towards a new sense of self, as is illustrated by Bertjan Pot’s contribution to Self Unself.


Pot used rest material from carpets to make colorful masks. Widdershoven: ‘He has created his own dreamlike universe which is completely autonomous. This is all about self-expression. But ironically these masks not only serve as a mirror of the maker, they also hide the self.’ Irony, expression and identity get mixed up with social responsibility in ‘Eternally Yours’ by Thonik, the design studio Widdershoven runs with his wife Nikki Gonnissen. And it is done in an in-your-face way. The book on sustainable design is illustrated with a series of intimate portraits of the designers themselves. Nothing is as durable as something highly personal, is the underlying idea. ‘It was condemned as being exhibitionist at the time of publication, in 1997’, remembers Widdershoven, for whom including his own work in the exhibition is only a logical conclusion of the Self Unself-theme. ‘And now, sixteen years later, the work still hits a sore spot. A reporter from a regional newspaper thought it was not done to put ourselves as designers on the foreground. But what we basically did, is question the relationship between designer - the self - and the client - the unself.’ Liberating lightness This reflexive note resonates with the younger generation of designers. Alicia Ongay-Perez for example holds up a mirror to the design community. The recent Design Academy graduate goes back to her old London district and on video asks family members and former neighbors what they think about the product of her two years of education. ‘The Design Academy is widely known for its conceptual approach’, says Konings. ‘As a designer you grow into your field, you adapt to its rules and standards and you become something else: a designer. But Ongay-Perez purposely goes back to her roots, fully aware of her own professionally formed frame of mind, and questions her new perspective of the world.‘ ‘And she does so with a great sense of humor – that’s what makes it special’, adds Widderhoven. ‘The work has the same type of liberating lightness as John Körmeling’s Ha-Ha-Ha-sculpture, which we originally wanted to include in the exhibition but unfortunately was in repair. It’s design that seriously poses a statement about itself and design as a whole, but which doesn’t become top-heavy.’ Even when approaching the idea of ‘self’ in the most straightforward way thinkable within the realm of design, innovation is possible. Vincent Tarisien’s do-it-yourself kit for a table combines a archetypical form with a worn ideology and still manages to come up with something new. The same can be said for Daijiro Mizuno who fabricates tools out of seemingly useless material. Konings: ‘It’s instant design, very close to the maker and the user and it shows the personal handwriting of the designer.’

Thanks to Duchamp The classic issues of materiality, esthetics and form are addressed by the veterans in the exhibition, be it in an unconventional way. Vincent de Rijk has established a workplace showcasing experiments with ceramics and plastics. ‘De Rijk shares his extensive knowledge with a lot of colleagues’, says Widdershoven. ‘In his workplace other people’s projects are being realized.’ This facilitating side of design also comes to the fore in the laboratory run by Studio Makkink & Bey, a renovated farmhouse in the North-East polder where designers form temporary communities. It’s the organic, almost pastoral version of De Rijk’s more industrial setting. When shown in a museum these presentations acquire a certain installation-like quality. Design assumes a different aura when transplanted to the realm of art. ‘In almost every picture’ fits the bill perfectly in this respect. When Ria van Dijk started making these shooting alley selfportraits, it was without artistic intentions. Only by being adopted and presented by Erik Kessels, the designer who ‘unselfishly’ does not add anything to the object but context, the photographs have been recognized as more than mere historical documentation. Acquisition by the Stedelijk Museum Amsterdam has made the artistic recognition official. Konings: ‘We have Marcel Duchamp to thank for this transformation of the everyday into art. Ever since he placed a urinal on a pedestal, it has been impossible to ever look at toilet again without thinking of the museum. The question now is how to take the urinal back out of the museum and shed the artistic context so objects can be re-signified.’ Wandschappen might hold a solution. This ongoing project by Christien Meindertsma, who first came to the public’s attention in 2004 with an systematic inventory of illegal objects impounded at the airport, started off with the exhibition of five hundred sweaters knitted by an anonymous woman in Rotterdam. Through presentation home crafts got promoted the level of art. But in the follow-up Meindertsma combines consumers, designers, companies and products in a way which ‘breathes art’ but does not get locked up in an art ghetto. The ongoing interaction between stakeholders prevents fossilisation. Digesting data The idea of design fulfilling the role of go-between for self and unself is deeply entranced in contemporary design. Design becomes a translator or analytic tool with which we can better understand the world around us. Data visualization, a fairly new discipline at the Design Academy, enables us to digest large amounts of complex information, for example news about


the Pakistani girl activist Malala. In Mapping Malala Monica Alissa not only takes inventory but shows us the mechanism behind the development of the news story. ‘And sometimes the messenger becomes the message, the object tells a story beyond itself’, says Konings. This is particularly true for the vases by Formafantasma, which echo the 17th century Sicilian tradition of placing a Moor’s head on ceramics reminding the islanders of earlier Arab-African domination but which within today’s context refer to the refugees stranding in Lampedusa. Also the woolen blankets Ro Smit made with mentally impaired weavers fall within this evocative category. When objects fuse with the atmosphere they create, the design nearly disappears. Only its enabling power remains, as it does in Marijke Vogelzang’s installation Eat Drink Budapest, where Roma women tell their life’s stories while feeding visitors behind screens. ‘Of course, the interest in the history of food and the production procedure has increased massively and that all feeds into this project’, admits Konings. ‘But here the food becomes part of a ritual. It creates the context for the story to be told and communication to take place.’ Me, we and them The story about the self is about roles, ideals and projected images. And through these consciously or subconsciously constructed selves we shape the world around us. Jan Pieter Kaptein’s costume performance illu-strates the dialectic between the self we use in the world and the reactions of our environment in a playful and exaggerated manner. With exactly the same intentions but stylistically at the opposite end of the spectrum stands Tom Gottelier. He and his Royal Amateur Expedition Society do not play-act but seriously place themselves in an environment radically different from their own to see if they can achieve the same quality of life in a rural as in an urban setting. ‘Basically a project of self-reinvention’, qualifies Konings ‘Rural is radical’. ‘But it’s without the utopian slant of Walden, or the dystopian form it takes with someone like Joep van Lieshout.’ The narrative of identity can be interpreted negatively nevertheless. As did Bora Hong, who as a starting point for her research project took the mindboggling statistic of one in four South-Korean girls undergoing plastic surgery. This is about the denial of self, wanting to change the self. Widdershoven: ‘If Hong would have been an artist then the presentation of her research would have sufficed. But she has taken it a step further. She has translated this issue to the world of design by “operating” on an Eames-chair unhappy with its self-image. Within a single session of fourteen hours – the maximum number of hours real-life surgeons can operate – she has transformed the “patient” into a rugged Maarten Baas-product.’

Art versus applied Hong’s project went from autonomous art work to design and – by being placed between the museum walls – back to being an art piece. This flexibility is an indication of how easily design nowadays shifts among the different domains. More importantly, it shows how capable design is of addressing current issues on different levels, fuelling various discourses while speaking a variety of languages. Whether it be more solution oriented positions such Daan Roosegaarde’s Smart Highways or more questioning projects such as Lucas Maassen’s Furniture Factory or Studio Orta’s Antarctica, which respectively force us to think about child labor and what civil responsibility means in a globalized world, the program of today’s design is inherently political and social. In a way design has taken on the role art would like to play: the role of guiding light, critic, irritant and inspirational source. But autonomous art seems to have maneuvered itself into splendid isolation, out of touch with the world and so wrapped up in itself it has a hard time making itself heard. Design, because of its inherent applied nature, always has to relate to the unself and seems to get a more responsive audience as a result. Still, according to the curators of Self Unself the museum is a useful place to show design, simply because design operates differently within the art domain. Although – as they have experienced - even here, there are limits. Cody Wilson’s Liberator, the world’s first open source weapon which can be reproduced using a 3D-printer, was legally banned from the exhibition. Instead of the pistol an article from design magazine Domus has been put on display. ‘It talks about Wilson’s library, about where his ideas come from, what kind of person he is. This neatly fits with the ‘self’-part of the exhibition’, says Widdershoven. ‘But his design is about the unself in an all-encompassing way. It forces us to rethink our political system which is based on controlled repression and a social contract we all implicitly underwrite. But that same system which is the bare backbone of our democracy forbids the exhibition of a weapon anyone can download for free off the internet.’ This paradox has not been played out to the full yet, though. There is a chance for the Liberator recently acquired by the Victoria & Albert Museum in London to be given on loan. ‘Under British law simulated weapons are not illegal’, explains Widdershoven the museum status of the British copy. ‘And once we borrow it from the London museum it becomes a museum object here as well and we can display it. Then the function of the museum as arena for fundamental discussion is restored.’


01 bertjan pot Bertjan Pot is probably best known for his Random Light (1999). Like most of the products created in his studio, this lamp started out as a material experiment, following Pot’s fascination for techniques, structures, patterns and colors. Most experiments start quite impulsively, with a curiosity for how things might function or how something would look. From there Pot takes on challenges with manufacturers to push the boundaries. Although the masks seem designed to tell stories, they also started out as material experiments. Pot wanted to find out if by stitching a rope together he could make a large flat carpet. Instead of flat, the samples got curvy. When Pot was about to give up on the carpet, a co-worker came up with the idea of shaping the rope into masks. The possi­ bilities are endless. Pot is meeting new faces every day. There’s an attractive contradiction, here. Pot’s masks are very expressive, and at the same time they hide the wearer’s identity.

masks, 2010 – ongoing revolving chandelier, 2009 friendly spy, 2011 downstairs, 2012

Bertjan Pot is vooral bekend om zijn Random Light (1999). Net als de meeste producten die in zijn studio worden vervaardigd, kwam die lamp voort uit een experiment met materiaal. Pot is gefascineerd door techniek, structuur, patronen en kleuren; veel van zijn experimenten beginnen heel impulsief, vanuit pure nieuwsgierigheid hoe iets zou kunnen werken, of hoe iets er uit zou kunnen zien. Daarnaast mag Pot graag met de producenten de grenzen van het ontwerp verder oprekken. De maskers lijken ontworpen voor het vertellen van verhalen, maar ook zij begonnen als een experiment met materiaal. Pot onderzocht of hij een groot plat tapijt kon maken door touw aan elkaar te naaien. De proeven werden niet plat, maar hobbelig en bochtig. Net toen Pot het hele tapijt-idee wilde opgeven kwam een medewerker met het idee om zo maskers te maken. De mogelijkheden blijken eindeloos. Pot ziet elke dag nieuwe gezichten. Maskers dragen een aantrekkelijke tegenstelling in zich. Pot’s maskers zijn uiterst expressief, maar tegelijkertijd verbergen ze het ware gezicht van de drager.

masks to be expressive, masks to hide identity


bertjan pot, revolving chandelier, 2009 - masks, 2009 - downstairs, 2012


02 daan roosegaarde

03 dave hakkens

a new highway connects traffic, technology and the poetry of travel

the whole planet collaborates to build a totally new telephone

Designer Daan Roosegaarde is developing new designs and technologies for the Route 66 of the future. His goal is to make roads which are more sustainable and interactive by using light, energy and road signs that automatically adapt to the traffic situation. Smart Highways are the interactive and sustainable roads of tomorrow; new designs include the Glow-inthe-Dark Road, Dynamic Paint, Interactive Light, Induction Priority Lane and Wind Light. While these designs involve high level tech­ nologies, they retain much of Roosegaarde’s initial poetry, the feeling of ‘driving through the night’.

smart highway, 2012

Daan Roosegaarde ontwikkelde nieuwe ont­ werpen en technologieën voor de Route 66 van de toekomst. Zijn doel is het maken van wegen die duurzamer zijn, en meer interactief, door het gebruik van licht, energie en verkeerssignalen die zich automatisch aan de verkeerssituatie aanpassen. Smart Highways zijn de interactieve en duurzame wegen van morgen. Roosegaarde’s nieuw ontwerpen omvatten de Glow-in-the-Dark Road, Dynamic Paint, Interactive Light, Induction Priority Lane en Wind Light. Deze ontwerpen zijn sterk bepaald door nieuwe en gecompliceerde technologieën, maar ze zijn ook vervuld van Roosegaarde’s meer poëtische ideeën over het ‘rijden door de nacht’.

When modern telephones and other appliances break down, they are disposed of and replaced. Usually only a tiny part is really broken. Everything else works fine. Dave Hakkens designed a phone consisting of separate parts or Bloks, attached to a simple base. Every part can be replaced. Every phone can be customised. On an open platform, PhoneBloks, companies and individuals will cooperate to build the best telephone in the world. This will require substantial support. Hakkens is building that support through his website: over 900.000 people have joined his cause. On 29 October they will all express their sincere demand for a phone worth keeping, together, in one massive worldwide Thunderclap. Dave Hakkens graduated cum laude this year and was awarded the ‘Keep an Eye’ Grant.

phonebloks, 2013

Als een telefoon of een ander electronisch apparaat kapot gaat wordt het weggegooid en vervangen. Meestal is echter maar één onderdeel echt kapot. De rest doet het nog prima. Dave Hakkens ontwierp een model voor een telefoon, opgebouwd uit Bloks, losse blokjes. Elk onderdeel is te vervangen. De telefoon kan naar eigen behoefte worden uitgebreid, of versimpeld. Op PhoneBloks, een open platform, zullen bedrijven en individuën samenwerken om de beste telefoon ter wereld te bouwen. Hakkens vergaart daarvoor nu steun. Meer dan 900.000 mensen hebben zich al aangesloten. Op 29 oktober zullen zij allemaal tegelijk in één ‘Thunderclap’ over alle social media hun oproep doen: er is behoefte aan een telefoon die je wilt bewaren. Dave Hakkens studeeerde in 2013 cum laude af en hij kreeg de ‘Keep an Eye’ beurs toegekend.


04 john körmeling John Körmeling is celebrated in Eindhoven, the Netherlands and abroad as an artist, designer and architect – although he is really none of these, or all of them at the same time. A generation of artists and designers is in his debt, as he really was one of the first to develop a truly trans medial, trans disciplinary practice. Most of his work is in the form of some sort of plastic performance, somewhere on the boundary between functional buildings, architectural sculptures and humorous invention. The square car, for instance, pokes its nose at the car industry, endlessly filling the planet with ugly vehicles. We were hoping to include John Körmeling’s large installation HIHA (1992) in the exhibition, because laughter tends to liberate you from your ‘self’. That work is currently in restoration. We therefore present NOG EEN – ‘Another One’.

de vierkante auto, 1994 nog een, 1990

John Körmeling is wereldberoemd in Eindhoven, Nederland en het buitenland als een kunstenaar, designer en architect – hoewel hij eigenlijk geen van deze drie is, of misschien juist alle drie tegelijk. Een hele generatie Nederlandse kunstenaars en designers staat bij hem in het krijt, omdat hij één van de eersten was die een werkelijk transmediale, transdisciplinaire praktijk ontwikkelde. Veel van zijn werk is plastisch, beeldend, ergens op de grens van functionele gebouwen, architecturale sculptuur en geestige uitvindingen. De vierkante auto, bijvoorbeeld, maakt een lange neus naar de auto-industrie, die de planeet volstouwt met lelijke voertuigen. Wij wilden graag John Körmeling’s HIHA (1992) in de tentoonstelling opnemen, omdat de lach je tijdelijk van je ‘zelf’ bevrijdt. Dat werk is in restauratie; daarom hangt er nu NOG EEN.

the square car pokes its nose at the car industry

and another one… to lose yourself in


john kรถrmeling, the square car, 1994


05 cody wilson

06 erik kessels, ria van dijk

access to weapons for all

celebrating the work of others

According to his Wikipedia entry Cody Rutledge Wilson is an American law student, crypto-anarchist, and ‘market anarchist activist’. He is known as a founder and director of Defense Distributed, a non-profit organization that develops and publishes open source gun designs, so-called Wiki Weapons. The firm became internationally known when it published plans for the Liberator, a func­ tioning pistol that could be reproduced with a 3D printer. After test firing in May, Wilson also released blueprints of the design on the internet. Wired magazine has named Wilson one of ‘The 15 Most Dangerous People in the World.’

wiki weapons, 2013

Volgens zijn Wikipedia-pagina is Cody Rutledge Wilson een Amerikaanse student rechten, een crypto-anarchist en een ‘market anarchist activist’. Wilson werd bekend als de oprichter en directeur van Defense Distributed, een nonprofit organisatie die open-source ontwerpen voor vuurwapens ontwikkelt – en publiceert. De firma kreeg wereldwijde aandacht toen het de plannen openbaarde voor de Liberator, een pistool dat met een 3D-printer kan worden vervaardigd. Na een serie tests werden de blauwdrukken van het ontwerp ook op het internet vrijgegeven. Het tijdschrift Wired nam Wilson op in de lijst van de ‘Vijftien Gevaarlijkste Mensen ter Wereld’.

The photographs that make up In almost every picture are small miracles. The chronological series begins in 1936, when Ria van Dijk a 16-year old girl from Tilburg, the Netherlands, picks up a gun and hits the target in a shooting gallery, that triggers a camera and produces a portrait of the girl in firing pose. Mrs van Dijk shot such a picture every year since, to this very day, at the age of ninety-three. In almost every picture looks at the way non-professional photographers see the world around them. The photographs have been acquired by the Stedelijk Museum, Amsterdam.

schiettent, 2008 – 2011

De serie foto’s waaruit In almost every picture bestaat is een wonder. De serie begint in 1936, toen Ria van Dijk als zestienjarig meisje op de kermis in Tilburg een geweer oppakte in de schiettent. Ze trof doel: een camera maakte een foto van haar met het geweer op de arm. Mevrouw van Dijk heeft sindsdien elk jaar zo’n foto geschoten, tot op de dag van vandaag. Ze is nu drieënnegentig. In almost every picture laat zien hoe nietprofessionele fotografen naar de wereld kijken. De foto’s zijn verworven door het Stedelijk Museum, Amsterdam. Door Erik Kessels komen de schiettent-zelfportretten van Ria van Dijk in een museum.


erik kessels, ria van dijk - schiettent, 2008 – 2011


christien meindertsma, wandschappen, the collected knitting of loes veenstra

erik kessels, ria van dijk - schiettent, 2008 – 2011


07 christien meindertsma, wandschappen, loes veenstra Since 1955, Loes Veenstra has knitted more than 550 sweaters. Until recently she had them stored in boxes, in the attic of her home on 2nd Carnisse Street, Rotterdam, The Netherlands. The sweaters have never been worn. Museum Rotterdam discovered Loes, ‘the knitting lady’, when searching for contem­ porary heritage, stories and crafts in the Charlois neighbourhood. Commissioned by DNA Charlois, Christien Meindertsma designed the book Het Verzameld Breiwerk van Loes Veenstra uit de 2e Carnissestraat. Meindertsma enjoys exploring the life of such products. In her designs she intends to regain understanding of processes – like knitting that have become so distant in industrialization. Mrs. Veenstra’s sweaters were displayed for all to see in a festive flash mob in her street. Sweaters by Loes marks the beginning of the DNA Charlois project by Wandschappen. In the coming years, Wandschappen intends to develop 160 products with 160 inhabitants of 160 nationalities in Charlois, Rotterdam, cooperating with 160 Rotterdam designers, commissioned by 160 Rotterdam companies.

Sinds 1955 heeft Loes Veenstra uit de 2e Carnissestraat, Rotterdam, meer dan 550 truien gebreid. Ze werden allemaal bewaard in dozen, bij haar op zolder. Niemand heeft ze ooit gedragen. Museum Rotterdam ontdekte Loes, ‘de dame die breit’, in zijn zoektocht naar het hedendaagse erfgoed, de verhalen en handvaardigheden van deze wijk. Christien Meindertsma heeft in opdracht van DNA Charlois het boek Het Verzameld Breiwerk van Loes Veenstra uit de 2e Carnissestraat ontwikkeld. Meindertsma houdt ervan het bestaan van zulke producten te onderzoeken. In haar designs probeert ze productieprocessen – zoals breien – die in de industrialisatie op de achtergrond zijn geraakt opnieuw te begrijpen. De truien van mevrouw Veenstra werden in een feestelijke flashmob bij haar in de straat aan de wereld getoond. Truien van Loes is de aftrap van het project DNA Charlois van Wandschappen dat de komende jaren 160 producten gaat ontwikkelen met 160 bewoners met 160 nationaliteiten uit Rotterdam-Charlois, in samenwerking met 160 Rotterdamse ontwerpers, in opdracht van 160 Rotterdamse bedrijven.

celebrating the work of others the collected knitting of loes veenstra, 2nd carnisse street, rotterdam


08 vincent de rijk Since his graduation Vincent de Rijk has focused on two materials, polyester and ceramics. In his Rotterdam workshop he has worked on little else. His practice has attracted many professionals from neighbouring fields – other designers, architects. Rem Koolhaas’ OMA has worked closely with De Rijk in building OMA’s architectural models, in an integrated process: De Rijk’s collaboration has a sub­ stantial influence on the overall result. In this practice De Rijk is extraordinary in his generosity. He never puts his name to these collaborations. He’s very keen to share his knowledge and technical expertise with everyone – clients, students, colleagues. The presentation consists of dozens of bits and pieces from De Rijk’s archive. Samples, tests, first drafts, experiments. Together they show how remarkably extensive this practice really is.

diverse, 1986 – 2013

Sinds zijn afstuderen heeft Vincent de Rijk zich in zijn werkplaats in Rotterdam met twee materialen beziggehouden: polyester en keramiek. Vrijwel niets anders. Zijn praktijk heeft vele professionals aangetrokken uit aanpalende disciplines andere designers, architecten. Rem Koolhaas en OMA werken nauw met De Rijk samen bij het vorm­ geven van architectuurmodellen, in een geïntegreerd proces: De Rijk’s participatie heeft grote invloed op het uiteindelijke resultaat. Het uitzonderlijke van De Rijk’s praktijk is zijn vrijgevigheid. Hij zet nooit zijn naam onder deze samenwerkingen; hij is altijd bereid zijn kennis en technische expertise met iedereen te delen – klanten, studenten, collega’s. De presentatie bestaat uit tientallen stukken uit De Rijk’s archief. Proefjes, tests, eerste pogingen, modellen, experimenten. Samen laten ze zien hoe buitengewoon groot zijn werkterrein is.

a workshop to develop the projects of others


vincent de rijk, diverse, 1986-2013


vincent de rijk, diverse, 1986-2013


09 studio makkink & bey Rianne Makkink and Jurgen Bey own a large farm in Noordoostpolder (Northeast Polder). This new land was developed systematically, looking for new processes and materials, not only for food cultivation but also for the design of new products. At the invitation of Makkink and Bey designers ‘in residence’ at the farm addressed a set of similar topics. Which flora, fauna or raw-materials are present in the area? How can they be used? Atelier NL’s Polder Ceramics is the result of research into clay in the polder’s soil. In INDUSTRIOUS|Artefacts, a song, Klaske Oenema provides an impression of the history, landscape and people of the Zuiderzee region. Lucas van Vugt takes the remains of animals killed by traffic in Roadkills, and incorporates them in a life-like sculpture of the animal itself. Maarten Kolk’s Polder Data is an inventory of the flora and fauna of the Noordoostpolder since its first development in 1936. Studio Makkink & Bey used local sugar beets to create Silver Sugar Spoon; Florian de Visser portrayed the flower pageants in Vollenhove, formerly a busy fishing town in Visual Stories of Vollenhove. Hansje van Halem created the Scratched Letters signage and typeface. A song adrift was part of Yeb Wiersma’s extensive mappping of the cultural history of the Noordoostpolder – anecdotes, remarkable locations, sounds, and so forth.

Rianne Makkink en Jurgen Bey bezitten een grote boerderij in de Noordoostpolder. Dit nieuwe land is systematisch in cultuur gebracht, waarbij nieuwe werk- en productiemethodes werden toegepast, niet alleen voor de verbouwing van voedsel, maar ook voor het ontwerpen van nieuwe producten. Op uitnodiging van Makkink en Bey onderzochten designers ‘in residence’ op de boerderij dezelfde soort opgaven. Wat voor flora, fauna en basismateriaal waren voorhanden? Hoe konden die gebruikt worden? Polderkeramiek van Atelier NL bewees dat uit verschillende typen lokale klei een tegelwand en een servies kon worden gebakken. In NIJVER|heden, (een lied) gaf Klaske Oenema een persoonlijke en poëtische interpretatie van de geschiedenis van het Zuiderzeegebied, het landschap en de mensen. Lucas van Vugt verzamelde op de polderwegen doodgereden dieren: valwild. Ze werden verwerkt tot een levensechte beeltenis van het betreffende dier. Maarten Kolk’s Polder Data is een inventarisatie van de flora en fauna van de Noordoostpolder sinds de drooglegging in 1936. Studio Makkink & Bey gebruikte suiker uit lokale suikerbieten voor de productie van Silver Sugar Spoon. Florian de Visser maakte een portret van de bloemencorso’s in Vollenhove, in Beeldverhalen van Vollenhoven. Hansje van Halem schiep er haar Scratched Letters font. A song adrift was onderdeel van Yeb Wiersma’s verkenning van de cultuurgeschiedenis van de Noordoostpolder – anekdotes, bijzondere plekken, geluiden, enzovoorts.

heden|GROND including hansje van halem, scratched letters, 2003 atelier nl, polder ceramics, 2008 maarten kolk, polder data, 2008 lucas van vugt, roadkills, 2010 studio makkink & bey, silver sugar spoon, 2010 florian de visser, visual stories of vollenhove, 2010 klaske oenema, industrious|artefacts, a song, 2011 yep wiersma, a song adrift, 2012 studio makkink & bey, summer school, 2012 stichting herbergen, pavilion, 2014

a farm in the polder: space, tools and a sense of community for fellow designers


studio makkink & bey


studio makkink & bey


10 tom gottelier

11 vincent tarisien

exploring modernity in the countryside

do it yourself, mix it yourself, build it yourself

The Royal Amateur Expedition Society (RAES) is a group of highly skilled Amateur Explorers from the Royal College of Art London, founded by former Design Academy Eindhoven student Tom Gottelier. Each member of the team is chosen for each expedition based on their skills, story telling ability, good facial hair, appropriate attire and trinkets pencils, cameras, whisky, rum, paddles, callipers, binoculars, tools and other essentials. In Rural is Radical the Society asked if the countryside could be radical. The urban environment is considered to be the heart of fashion, art, innovation and general contemporaneity. In contrast the pastoral realm is associated with nostalgia and quaintness. Can we redefine the bucolic?

royal amateur expedition society, rural is radical, 2012

De Royal Amateur Expedition Society (RAES) is een groep hoog opgeleide Amateur Ontdekkings­reizigers van het Royal College of Art, London. RAES is opgericht door een oud-Design Academy Eindhoven student, Tom Gottelier. Ieder lid van het team wordt voor elke expeditie geselecteerd op basis van zijn vak­ kennis, het vermogen goede verhalen te vertellen, de aanwezigheid van gezichtsbeharing, correcte uitrusting en zijn spullen: potloden, camera’s, whisky, rum, peddels, schuifmaatjes, verrekijkers, gereedschap en andere onmisbare dingen. In Rural is radical (‘Radical Platteland’) onderzocht de Society of het platteland radicaal zou kunnen zjin. De stedelijke omgeving wordt gezien als het centrum van mode, kunst, innovatie en algemene ‘hedendaagsheid’. Het landelijke gebied wordt daarentegen gezien als ouderwets en nostalgisch. Kan het landelijke opnieuw worden gedefinieerd?

Vincent Tarisien created a range of DIY furniture, developed as a master student in ECAL, Switzerland. This is a playful and customisable furniture range derived from his research on the combination of two materials – raw wood and bio resin. The elements of each kit are simple: an instruction sheet, a series of interlocking wooden components, and bio resin that can be easily mixed by the user. The resin is dyed according to the user’s tastes, then poured over the wooden framework. It hardens within a few minutes and locks the grid. The project allows for a myriad outcomes. The project is a like a recipe in a cookbook: it has a framework in which each ingredient needs to be combined in a blend, but it still allows a certain freedom and self-expression.

timber, 2013

Vincent Tarisien creëerde een serie doe-het-zelf meubels als Master Student aan ECAL, Lausanne. Het is een serie speelse en eindeloos variabele meubels, die voortkomen uit zijn onderzoek naar twee materialen – hout en bio-hars. Elke doos heeft eenvoudige elementen: een instructieboekje, een set houten componenten, die in elkaar passen, en tubes bio-hars, die makkelijk door de gebruiker kunnen worden gemengd. De hars wordt gekleurd naar de smaak van de gebruiker, daarna over het houten frame gegoten. Binnen enkele minuten is het hard, en het frame stevig. Het project maakt oneindig veel verschillende resultaten mogelijk. Het is als een recept in een kookboek: er is een kader waarbinnen de ingrediënten moeten worden gemengd, maar het laat alle vrijheid voor eigen initiatief en expressie.


tom gottelier, royal amateur expedition society, rural is radical, 2012


vincent tarisien, timber, 2013


12 bora hong

13 daijiro mizuno

‘I want to look like an eames’: plastic surgery for unhappy chairs

a re-evaluation of bricolage and ad hoc design

In Cosmetic Surgery Kingdom, Bora Hong explored the unusually high numbers of aesthetic surgery procedures in South Korea. She compared this phenomenon with design: the modification of our bodies as a way to express dignity and/or to achieve a better position in society could be compared to a design activity. The phenomenon touches on global standards of beauty, advertising, obsession, pain and so on. In a fantastic leap of imagination, Bora Hong transformed into a plastic surgeon herself, helping ugly and overlooked chairs to become the chair of their dreams – an Eames chair.

cosmetic surgery kingdom, 2013

In Cosmetic Surgery Kingdom onderzocht Bora Hong de uitzonderlijke populariteit van plastische chirurgie in Zuid Korea. Ze vergeleek dat fenomeen met design: het ‘verbeteren’ van het lichaam om zo een nieuwe waardigheid te verwerven, of een betere positie in de samenleving, is te vergelijken met een designproces. Het fenomeen raakt aan zaken als wereldwijde standaardideeën over wat ‘mooi’ is, aan reclame, obsessies, pijn, enzovoort. Vervolgens nam Bora Hong een fantastische stap, en nam zelf de rol van de plastische chirurg aan. Ze hielp lelijke en onaanzienlijke stoelen met het verwezenlijken van hun dromen: ooit een echte Eames-stoel te worden.

The power of design lies in the way we understand social issues; design can break down issues with humor and wit to make them accessible to the public. Inclusive Design DIY Workshop is a re-evaluation of bricolage and ad hoc design in the age of digital technology. The project aims to revisit tools that have become difficult to use for those who are not familiar with them. The work­shop intends to design something that challenges the boundary between architects and users. It critically examines the tools to construct space by the users and came up with cardboard architecture modules as a tactical intervention in the urban landscape.

inclusive diy architecture, 2011 – ongoing inclusive design diy workshop, 2011

De kracht van design schuilt in de manier waarop het sociale kwesties begrijpelijk kan maken. Design kán zulke kwesties openbreken, met spitsvondigheden en humor, en ze zo toegankelijk maken voor het publiek. Inclusive Design DIY Workshop is een herwaardering van knutselen en ad-hoc design in een tijdperk van digitale technologie. Het project wil op een nieuwe manier omgaan met gereedschap waarvan het gebruik te moeilijk is geworden voor wie er geen ervaring mee heeft. In de workshop worden de grenzen tussen de architect en de gebruiker opgezocht en kritisch bekeken. Er wordt gekeken naar de manier waarop en het gereedschap waarmee gebruikers ruimtes kunnen maken. Dat leidt tot kartonnen modules voor architectuur, die kunnen worden gebruikt als tactische interventies in het stadslandschap.


bora hong, cosmetic surgery kingdom, 2013


daijiro mizuno, a re-evaluation of bricolage and ad hoc design, 2011


14 thonik

selfportraits as a strategy for sustainability In Eternally Yours, a book on sustainable product development, the designers Nikki Gonnissen and Thomas Widdershoven used a series of very intimate portraits of themselves as a metaphor for the relationship between users and products. This relationship is important to the notion of sustainability. Who would throw away the family photographs? The inclusion of personal images led to interesting discussions with clients and peers about the role of the designer. Are they there to serve or…? Thonik went on to include personal photos in two more projects. In Droog Design they photographed the designs in a domestic setting: their own private house. To the Annual Report of the Raad voor Cultuur (Culture Council) they added images taken on a journey they made to the Asmat people of New Guinea.

In het boek Eternally Yours, dat gaat over duurzame productontwikkeling, gebruikten de ontwerpers Nikki Gonnissen en Thomas Widdershoven een serie intieme portretten van zichzelf. Zij zagen die foto’s als een metafoor voor de relatie tussen gebruikers en producten – belangrijk als het om ‘duurzaamheid’ gaat. Wie gooit immers ooit zijn familiefoto’s weg? Het gebruik van persoonlijke beelden leidde tot interessante discussies met klanten en collega’s over de rol van de designer. Moeten zij zich vooral dienstbaar opstellen, of…? Thonik zou in nog twee projecten privé-foto’s gebruiken. Voor Droog Design fotografeerden ze de ontwerpen in een huiselijke omgeving: hun eigen woning. Aan het Jaarverslag van de Raad voor Cultuur voegden ze foto’s toe die ze hadden gemaakt tijdens een reis naar het Asmat-volk in Nieuw-Guinea.

from identity to community Thonik developed a new logo for VPRO, a broadcaster in the Netherlands, which consists of the letters VPRO in a newly developed font. For the 2013 communication campaign, Thonik produced VPRO club shawls, in collaboration with the Textielmuseum. Thonik considers VPRO to be more than a broadcaster. It is a movement, an agent or actor in a process of change. The ‘Pro’ in PRO VPRO is a statement of adherence and engagement. VPRO is considering a proposition by Thonik where a new member of the organisation can pay his fee by knitting a VPRO-scarf. Another new member could choose the scarf as a welcome gift, as a type of barter economy.

annual report raad voor cultuur, 1996 eternally yours, 1997 droog design 1991 – 1996, 1997 pro vpro shawls, 2013

Thonik ontwikkelde een nieuw logo voor de omroep VPRO, bestaand uit de letters VPRO in een nieuw ontwikkeld font. Voor de communicatie campagne van 2013 ontwikkelde Thonik VPRO club-sjaals, in samenwerking met het Textielmuseum. Thonik ziet de VPRO niet als een omroep, maar als een beweging, een agent in een proces van verandering. Het ‘Pro’ in PRO VPRO is dan ook een statement, een geëngageerde verklaring van steun aan die verandering. De VPRO denkt nog na over een voorstel van Thonik waarbij een nieuw lid van de omroep zijn contributie kan betalen door zelf zo’n VPROsjaal te breien. Een ander nieuw lid zou zo’n sjaal dan als welkomstcadeau kunnen kiezen – een voorbeeld van ruil-economie.


15 alicia ongay-perez

16 monica alisse 6

Mapping Malala Malala Mapping

7

Pakistani schoolgirl Hina Khan

TTP Northern region in 2009 did not allow girls to go to school. Blogger for BBC Urdu

Mapping Malala Modest girl

Appeared in documentary for The NY Times

Aamer Ahmed Khan

woman

innocent

14 - 15

girl

mature

Campaign Media

Condemns attack

Symbol / Icon Pakistan Government

US

JUI (Far right-wing)

PPP PTI (Current party) (Centralist) 14% leader ratings Zidari

70% leader ratings

UN

UNESCO

Obama - Romney

Attention seeker

11.3 % leader ratings

Education First

November 10

Blame media religious for giving Malala too much attention

Blame US

“We are all Malala”

Promise additonal security

Julian Gillard

should win Nobel Prize

Ziauddin, Malala’s father wants her to be a politician

Representative of Western culture according to Taliban

Requests elections to hold

Continue alliance with US

Pornographic

Against laws of Sharia and Islam USA independent

victim children

civilians

female politician do not defend rights for women

Westernised Muslim

Hina Rabbani Khar

9% of governments spending on education

Promise better education

Imran Kahn Anti-drones

48 killed since 1992

Even a child seen as a threat should be killed

Hero Someone who has given his or her life to something bigger than oneself. Malalai of Maiwand Islam

Amanda Todd suicide 1031 killed since 2004

Fought for peace 17% children killed since 2004

Social media

Baby girls killed in China, South Korea, and China

Cyber bullies

Anne Frank Jewish Wrote in a diary, Malala in a blog

Joan of Arc Christian Fought for peace

Pashtun hero Afghan and Pakistan ethnic group

‘hello mum, what do you think of my designs?’ Alicia Ongay-Perez earned her Master’s degree from Design Academy Eindhoven in July 2012 with Inside Out, a project in which she explored the hidden premises of contemporary design. She made rubber moulds of old vases and cabinets, crafting a series of ceramic replicas, strange objects that resemble the original examples. She then interviewed people from her old London neighbourhood about these designs. What kind of associations did these strange things evoke? What value would they place on her design? Are these objects Conceptual Design or Art?

inside out II, 2012

Alicia Ongay Perez verkreeg haar Master’s diploma in juli 2012 met Inside Out, een project waarin ze de verborgen aannames van hedendaags design onderzocht. Ze maakte rubberen gietvormen van oude vazen en kastjes en maakte daarmee een serie replica’s in keramiek. Vreemde voorwerpen, die lijken op de originelen. Ze besprak deze ontwerpen vervolgens met mensen uit haar oude buurt in Londen. Wat voor associaties riepen deze rare dingen bij hen op? Wat voor waarde kenden ze aan dit soort design toe? Zijn deze voorwerpen ‘conceptueel design’ of ‘kunst’?

Romney will take women back to the 60s.

Rosa Parks AfricanAmerican ethnic rights

The first lady of civil rights Malala: Daughter of Pakistan

Now make up majority of Taliban group

Rape Obama’s naivete towards international affairs

feminist

Angelina Jolie

Educational change in Pakistan Bring forces to N. Waz

politician

celebrity Malala Day

Rehman Malik

Rethink color pink

Gender equality

Sex slavery in Cambodia

‘I am malala’ – a statement echoed by women and girls worldwide Mapping Malala looks at the roots of a news report: the flow of publications that followed the attack on a young Pakistani girl, Malala Yousafzai, in October 2012. She was attacked by Taliban militants for being an education advocate. She has since become a worldwide voice for the education of girls. ‘I am Malala’ – is what girls, women, politicians and celebrities worldwide are saying. An event becomes a story, that spreads and becomes distorted, depending on who gets the story, and how, and what they do with it next. Mapping Malala encompasses the origin of a specific incident and how it reaches the hands of American journalists and reactionaries.

mapping malala, 2013

Mapping Malala onderzoekt de oorsprong van een nieuwsbericht: de stroom van publicaties die volgden op de aanslag op een jong Pakistaans meisje, Malala Yousafzai, op 9 oktober 2012. Ze werd aangevallen door Talibanstrijders in Pakistan omdat zij een voorvechtster was van het recht van meisjes op onderwijs. Sindsdien wordt haar stem over de hele wereld gehoord: ‘Ik ben Malala’, zeggen vrouwen, meisjes, politici en celebrities, wereldwijd. De gebeurtenis wordt een verhaal, dat wordt verspreid en veranderd, afhankelijk van wie het verhaal het eerst te pakken krijgt, en hoe, en wat zij er vervolgens mee doen. Mapping Malala omvat de oorsprong van dat specifieke incident, en hoe het terecht kwam in de handen van Amerikaanse journalisten – en conservatieven.


alicia ongay-perez, inside-out II, 2012

monica alisse, I am malala, 2013


17 ro smit

18 formafantasma

beauty springs from the impairments of the weaver

reinterpreting traditions and identity in sicily

Wolwaeren is a series of seven blankets made by people with a mental or physical impairment. The yarn is made from wool from the island of Texel, once lucrative but now almost worthless. By offering sheep farmers a fair price, Roland Pieter Smit reestablishes some of the value of the wool. He rekindles the tradition of woollen blankets to the Netherlands and aims to processes the material as close to the source as possible. Smit designed looms that reflect the psychological and physical possibilities of the operators. Autistic people can work with very thin yarn, while those with Down Syndrome prefer to work with thicker yarn.

wolwaeren, 2011

Wolwaeren is een serie van zeven wollen dekens, gewoven door mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking. De wol is afkomstig van Texel. Voor de schapenboeren daar is wol een waardeloos bijproduct. Een schaap scheren kost meer dan de wol oplevert. Roland Pieter Smit betaalt de boeren een eerlijke vergoeding en geeft weer waarde aan de wol. Hij brengt de traditie van wollen dekens weer tot leven, en produceert ze zo dicht mogelijk bij de bron. Smit ontwierp speciale houten weeframen, die beantwoorden aan de geestelijke en lichamelijke mogelijkheden van de wevers. Mensen met autisme kunnen met zeer fijne draad weven; mensen met het syndroom van Down geven de voorkeur aan een dikkere draad.

The inspiration for Moulding Tradition is iconic traditional Sicilian artwork: ‘Teste di Moro’, copies of 17th century vase with the face of a native African, a Moor. The vases refer to a period of Sicilian history when Arab-African people ruled the island. In traditional arts and crafts, many styles and forms are mixed together into a non-historical magma. Formafantasma researched the contradictions of traditional culture and contem­ porary issues on Sicily. Africans return to Sicily once more, but now as illegal immigrants. 65% of Italians feel this immigration is a threat to their culture. The data collected is used to create a collection of ceramics with many layers of information. The vases document changing attitudes towards artistic heritage and traditional production in the context of globalisation.

moulding tradition, 2009

De inspiratie voor Moulding Tradition is een stuk traditioneel aardewerk uit Sicilië: Teste di Moro. Dit zijn kopieën van zeventiende-eeuwse vazen met het gezicht van Afrikanen of Moren. De vazen verwijzen naar een periode in de Siciliaanse geschiedenis toen het eiland door ArabischAfrikaanse volkeren werd geregeerd. In traditionele kunsten en ambachten worden allerlei stijlen en vormen gemengd tot een onhistorisch magma. Formafantasma deed onderzoek naar de tegenstelling tussen traditionele cultuur en hedendaagse problemen in de regio. Er komen opnieuw Afrikanen naar Sicilië, maar nu als illegale immigranten. 65% van de Italianen ziet dat als een bedreiging van hun cultuur. De verzamelde data zijn gebruikt om een collectie keramiek te maken met vele lagen informatie. Ze vertegenwoordigen veranderende opvattingen over artistiek erfgoed en traditionele methodes van productie in een tijd van globalisering.


ro smit, wolwaeren, 2011


formafantasma, moulding tradition, 2009


19 marije vogelzang Feeding is a very intimate ritual. It happens very rarely in life, even less so when performed by a complete stranger. For Eat Love Marije Vogelzang gathered ten Gypsy (Roma) women on a boat on the Danube. They sat in separate units, with a seat for one guest. Each guest was fed by one of these women. They served food they had personal memories of, liquids with a spoon, dry things with their hands. And as they were doing this, they began telling the guest their life story. The guests never knew who the gypsy ladies were that fed them. Vogelzang hoped to create a generalization in the mind of the participants. Every time they’d see a gypsy woman walking down the street, they’d think: ‘That may have been her…’

eat love budapest, 2012

Gevoerd worden is een zeer intiem ritueel. Het gebeurt maar zelden, in het leven, en nog veel minder door een volkomen vreemde. Voor Eat Love bracht Marije Vogelzang tien Roma (zigeuner) vrouwen bijeen op een boot in de Donau. Ze zaten in kleine afgeschermde ruimtes, met een stoel voor één gast. Elke gast werd door deze vrouwen gevoerd met voedsel waar zij persoonlijke herinneringen aan hadden. Vloeibaar voedsel met een lepel, droog met de handen. Terwijl ze dat deden vertelden zij hun levensverhaal. Geen van de gasten wist wie de vrouw was, die hen voerde. Vogelzang hoopte zo bij de deel­ nemers een verandering in hun denken te veroorzaken. Elke keer als zij later een zigeunervrouw tegen zouden komen, op straat, zouden zij denken: ‘Misschien was zij het wel…?’

feeding is an intimate ritual


20 hella jongerius Until recently, the KLM’s World Business Class was conceived primarily as the perfect workspace, with many standard features: convenient storage, sturdy tray tables, comfortable seats. The atmosphere was a little dreary: uniform, with many shades of gray, cool plastic materials, and impersonal fabrics. Jongerius’s design is focused entirely on the passenger experience. Air travellers often feel like insignificant cogs in a well-oiled machine, where every seat is identical except for the number. Jongerius hopes to give travellers back their lost indi­ viduality, on many levels. That requires a smart balance between pragmatic engineering and subjective, individual desires. For Jongerius, the project marks a venture outside the realm of culture. Inevitably, she had to negotiate between her position as a ‘star designer’, with strong creative principles, and those of the client, who has such a strong identity.

klm world business class cabin interior, 2013

KLM’s World Business Class was tot voor kort vooral bedacht als een ideale werkomgeving tussen de continenten, met veel standaard elementen – handige bagageruimte, stevige tafeltjes, comfortabele stoelen. De sfeer was een beetje saai: uniform, met veel tinten grijs, koele plastic materialen en onpersoonlijke weefsels. Jongerius’ ontwerp is geheel gericht op de beleving van de passagier. Luchtreizigers voelen zich vaak een onbelangrijk radertje in een grote machine, en afgezien van het nummer is elke stoel identiek. Jongerius wil de reiziger graag zijn individualiteit teruggeven, op vele niveaus. Dat vraagt om een slim evenwicht tussen pragmatisch ontwerp en subjectieve, individuele wensen. Het project betekent voor Jongerius een stap buiten het vertrouwde terrein van de cultuur. Het sprak vanzelf dat ze moest schipperen tussen haar positie als ‘ster designer’, met sterke creatieve principes, en die van de klant, die zo’n sterke identiteit heeft.

giving individuality back to air travellers


hella jongerius, klm world business class cabin interior, 2013


21 lucas maassen & sons

22 studio orta

an economy in which child labour is ethical

a passport to a new world citizenship

Lucas Maassen tests a new economy in which child labour is highly ethical. Maassen has employed his 3 sons, Thijme (9), Julian (7) and Maris (7) to paint the furniture which is built in the factory. They signed a contract. They earn one euro for every piece of furniture they finish. Under Dutch child labour laws Thijme, Julian and Maris can only work for three hours a week. Therefor the production speed in the factory has became a crucial factor. Time limitations are set and they contribute to the typical LM&S aesthetics.

furniture factory, 2012

Lucas Maassen probeert een economisch model uit waarin kinderarbeid volstrekt ethisch is. Maassen heeft zijn drie zonen Thijme (9), Julian (7) en Maris (7) in dienst genomen om de meubels te verven die in zijn fabriek worden gemaakt. De jongens hebben een contract. Ze verdienen één euro per geverfd meubel. Volgens de Nederlandse wet op de kinderarbeid mogen Thijme, Julian en Maris maar drie uur per week werken. Het productie-tempo in de fabriek en de beperkingen in tijd zijn dan ook van cruciaal belang geworden. Ze dragen bij aan de typische esthetiek van LM&S producten.

Antarctica World Passports is a component of Lucy+Jorge Orta’s project Antarctic Village – No Borders (1992 – 2008), which reflects on the Antarctic continent as a new vision of Utopia. The Antarctic Treaty (1959) states that this sixth continent is a neutral and common land, free of conflict, open to all peaceful peoples and a place for cultural and scientific cooper­ ation. In 2007 Lucy + Jorge Orta went to the inhospitable land on an artistic and social research expedition. They created the Antarctica World Passport, to be issued to every person wishing to become a citizen of this continent and allowing them to travel freely throughout the world. In return, the Passport asks that each new world citizen take responsibility for their actions fight against intimidation and poverty, to support social progress, to protect the environment, to safeguard human dignity and to defend essential human rights. antarctica, 2007 – 2012

Antarctica World Passports is onderdeel van Lucy+Jorge Orta’s project Antarctic Village – No Borders (1992 – 2008), dat het continent Antarctica beschouwt als een nieuw Utopia. Het Antarctisch Verdrag (1959) bepaalt dat het zesde continent neutraal is, vrij van conflicten, open voor alle vredelievende volkeren met ruimte voor culturele en wetenschappelijke samen­werking. In 2007 reisden Lucy+Jorge Orta naar de onherbergzame plek in een sociale en artistieke onderzoeksexpeditie. Ze creëerden het Antarctica World Passport, uit te geven aan iedereen die burger van dit continent wil worden. Het maakt het mogelijk om zonder belemmering over de hele wereld te reizen. Het paspoort vraagt de houder wel dat hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn status als wereldburger, en strijdt tegen intimidatie en armoede, steun geeft aan sociale vooruitgang, het milieu beschermt, menselijke waardigheid en de elementaire mensenrechten verdedigt.


studio orta, antarctica, 2007 – 2012


23 jan pieter kaptein The simple act of wearing a costume allows us to step out of our usual social role and helps us to embrace a new identity. Jan Pieter Kaptein developed a Second Self Laboratory with grotesque costumes to allow people to try on new social roles. Would you like to be a judge, a monster, a Mr. Ordinary, or an executioner? All costumes are based on archetypical characters from literature, mythology, theatre and cinema. They function as universal symbols, revealing information about rights, duties, abilities and social status. Wearing them does not only influence your image, but also your self-perception and behaviour.

the second self laboratory, 2013

De eenvoudig handeling van het aantrekken van verkleedkleren maakt het mogelijk dat we uit onze gewone sociale rol stappen, en een nieuwe identiteit aannemen. Jan Pieter Kaptein ontwikkelde een Second Self Laboratory, met groteske pakken die het mogelijk maken nieuwe rollen in de gemeenschap uit te proberen. Wilt u misschien een rechter zijn, of een monster, een meneer Man-in-de-straat of misschien een beul? Alle pakken zijn gebaseerd op archetypes uit literatuur, mythologie, theater en film. Ze fungeren als universele symbolen en geven informatie over rechten, plichten, vaardigheden en sociale status. Het dragen van zo’n kostuum heeft niet alleen invloed op je imago, maar ook op je zelfbeeld, en je gedrag.

embrace a new identity


jan pieter kaptein, the second self laboratory 2013


Self Unself / Van Abbemuseum Initiated by Charles Esche, Director of the Van Abbemuseum Thomas Widdershoven, Creative Director of Design Academy Eindhoven Curators Thomas Widdershoven Jan Konings Curatorial team Daniela Dossi Irma Földényi Project leader Inge Borsje Project assistant Susanne Schade Technical team Willem Claassen Christiaan Hendriks Nelis van Hulten Roeland Koppelmans, Rogier Scholten Communication Ilse Cornelis Hilde van der Heijden Graphic Design Haller Brun Text Koen Kleijn Image Credits The designers, except: 03: Lisa Klappe; 12: Femke Rijerman; 14: Auke Vleer (right page); 15: Vincent Tarisien; 17: Femke Rijerman; 18: Luisa Zanzani; 20: Marcus Gaab (top), KLM (bottom); 22: Thierry Bal; 23: Lisa Klappe

Design Academy Eindhoven Graduation 2013 Graduation Show De Witte Dame, Eindhoven 19.10. – 27.10.2013

Exhibitions Van Abbemuseum, Eindhoven 19.10. – 17.11.2013 OCT-LOFT Creative Festival, Shenzhen 08.12.2013 – 08.03.2014 Salone Internazionale del Mobile, Milan 08.04. – 13.04.2014


04

22 21

02

05

06 07

03

08

20 01 19 18

09 14

23

17 12 16

13

15

11

01 bertjan pot

14 thonik

02 daan roosegaarde 03 dave hakkens 04 john kรถrmeling 05 cody wilson

15 alicia ongay-perez 16 monica alisse

06 erik kessels, ria van dijk 07 christien meindertsma, wandschappen, loes veenstra

17 ro smit 18 formafantasma 19 marije vogelzang 20 hella jongerius

08 vincent de rijk

21 lucas maassen & sons 22 studio orta

09 studio makkink & bey

23 jan pieter kaptein

10 11 12 13

tom gottelier vincent tarisien bora hong daijiro mizuno

10


DAE Van Abbemuseum Self Unself Exhibition October 2013