Issuu on Google+

In Zuid-Afrika waren we in de gevangenis waar Mahatma Ghandi een paar jaar heeft gezeten. In de vrouwengevangenis zagen we waar Winnie Mandela heeft gezeten. Overal was Nelson Mandela. Wij hebben door het initiatief van Herman van Veen en LOTROOS geleerd dat met elkaar veel voor elkaar kunnen krijgen. Dichtbij huis ook door de voedselbank, de lawaaiminuut voor het Lillianefonds en het prachtige kunstwerk dat met reden zo pontificaal in de Bavinckschool hangt. Zo kunnen we elke dag even kijken en nadenken dat de rechten van het kind voor ons Nederlanders zo normaal is, maar voor veel kinderen nog niet vanzelfsprekend.

Eenmaal weer thuis heb ik voor een school in Suriname een actie op touw gezet, want zij hadden bijna niks terwijl het wel over speciaal onderwijs ging. Ze hadden al zoveel pech. Vanuit mijn werk heb ik het geluk dat ik als directeur soms in het buitenland mag leren. Na New York (passend onderwijs) en Zweden (brede school) ging ik in februari 2 weken naar Zuid-Afrika. Met LOTROOS in ons achterhoofd ging ik met 4 collegadirecteuren van stichting Proceon op bezoek in het land van hoop en Nelson Mandela. Hij is voor alle Zuid-Afrikanen een heilige en dat is ook terecht. Het land is nog maar 20 jaar een democratie en er is nog veel te doen. Er is al veel gelukt, maar de townships zijn nog veelvuldig aanwezig. We hebben hele gelukkige kinderen en volwassenen gezien; ook in de townships. We hebben helaas ook veel schrijnende situaties gezien. We leren dat discipline erg belangrijk is. Wij vergeten nog wel eens dat kinderen kinderen moeten zijn en volwassenen de baas zijn. We leren dat ze voor elke 2e, 3e, 4e of 5e taal een aanbod hebben. Wij zijn alleen maar in het Nederlands les aan het geven. Waarom niet in meer talen? We zochten ook naar

scholen voor LOTROOS. Bijna een jaar geleden vertelde Menno van Hasselt mij namelijk enthousiast over LOTROOS. Een experiment van Herman van Veen om kinderrechten aandacht te geven. Ik heb mijn teams van de Bavinck en de Scheper weten te overtuigen om dit schoolbreed te gaan doen. Actief burgerschap en sociale integratie is nl. voor mij al jaren een mysterie. Een goede doelenactie, een schoolproject, een omgangsmethode, ruimte voor gehandicapten en demente bejaarden. We doen het allemaal wel een beetje, maar nog niet echt structureel. LOTROOS heeft er voor gezorgd dat we in Learning Circles digitale verbindingen kunnen leggen. In Zuid-Afrika hebben we vaak gefantaseerd, want wat zou het gaaf zijn als leerkrachten van de scholen in Zuid-Afrika ook bij ons kunnen leren en dat leerkrachten ook van hen kunnen leren. De leerlingen kunnen skypen met andere landen. De Scheper heeft dit al gedaan met Alef, ĂŠĂŠn van onze Nederlandse ontwikkelingswerkers via een leerkracht van de Scheper. De idealisten zijn er nog en ze zullen er blijven. Idealisten die de wereld elke keer toch een stukje beter met elkaar willen maken.

Kijken naar scholen in andere landen verruimt je blik. We denken na over een studiereis naar New York, we gaan kijken of leerkrachten van Proceon kunnen uitwisselen met leerkrachten in Zuid-Afrika. Binnenkort gaan we dit met alle directeuren van stichting Proceon. Er zijn nu in ieder geval 8 scholen die structureel mee gaan doen voor de scholen in Zuid-Afrika. We zullen een lange adem nodig hebben, maar vanuit idealisme zijn er veel onmogelijk gehouden wonderen geschied. Kinderrechten en ervaringen uit andere landen zijn gaan leven voor de kinderen op de Bavinck en de Scheper. Laten we dat gevoel met elkaar vasthouden. Volgens Herman van Veen wordt de wereld door kinderen uiteindelijk echt een betere wereld. Ik geloof het!


Editorial 2