Page 1

Dionysius Evenementen en Sport in de mix

Interview: Sander Meerman Roy Gr端newald Thomas Dekker Decibel Outdoor


Voorwoord Mijn naam is Dennis Otten. Ik ben geboren en getogen in Tilburg en hier nog altijd woonachtig. Ik ben 25 jaar oud en studeer aan de opleiding International Event, Music and Entertainment Studies, in de richting Communicatie. Voor het vak Copywriting en Media Design ligt er een opdracht om een magazine te ontwerpen en te schrijven, bij deze dus. Aangezien mijn interesse uit gaat naar sport (voornamelijk, voetbal en wielrennen) en evenementen, heb ik ervoor gekozen om dit als thema aan te houden voor mijn magazine. In de volgende pagina’s kunt u het eindresultaat zien van mijn werk over de bovengenoemde onderwerpen.


Inhoudsopgave 4 Thomas Dekker een vergane held 5 Het ontstaan van popfestivals 6 Wielrennen is één grote ervaring 8 Mise en Place als werknemer 9 Roy Grünewald; storytelling 10 Belevenis vanuit het buiteland voor het EK 12 Event; DIVE IN 13 Eerste keer Decibel Outdoor 14 Het avontuur van op de wielerfiets

3


Thomas Dekker een vergane held Daar zat hij dan in zijn woonplaats Lucca. Helemaal alleen aan de buis gekluisterd. De Clasica San Sebastian werd op dat moment verreden. En wij waren hier onderdeel van. Twee jaar geleden, het leek een eeuwigheid. Daar werd Thomas Dekker betrapt op het gebruik van EPO. Hij stond op het punt om te vertrekken naar zijn koers, de Tour du France. Maar het mocht niet baten, hij werd onmiddelijk geschorst. Daar ging zijn droom om de beste wielrenner ter wereld te worden. En daarin het duel aan te gaan met Contador in het hooggebergte en Cancellara in de tijdritten. Hij was de toekomst, hij zou het gaan flikken. Eindelijk zou de gele trui weer eens wederkeren naar het Noordelijke Nederland. In de tijd dat zijn schorsing liep, heeft hij over zijn daad kunnen nadenken. Vreemd genoeg baalt hij er niet van. Hij zegt zelf namelijk:”Ik wilde de top bereiken en dat was slechts op één manier mogelijk, door naar EPO te grijpen”. Nu twee jaar later is zijn kijk hierop totaal veranderd. Hij wil gewoon zijn eigen koers rijden en kijken hoever hij het kan schoppen met het talent wat hem geschonken is. Want talent vergaat niet en een echte knokker komt sterker terug dan ooit. Deze kans wordt hem gegund door het Amerikaanse Garmin-Cervelo. Nog steeds zullen er grote finales voor hem zijn weggelegd; denk aan de Amstel Gold Race of Luik-Bastenaken-Luik. Deze eendagskoersen zijn op zijn lijf geschreven. Maar vlak hem ook in de rondes niet uit, of het als knecht zal zijn in het hooggebergte of dat hij zelf de macht naar de troon wil grijpen. Niet is onmogelijk voor onze Thomas. Hij blijft ons talent. Hij zal ons weer laten beven, van trots en glorie. Want Thomas Dekker is terug zoals nooit te voren.

4


Het ontstaan van popfestivals Het ontstaan van de eerste popfestivals in de wereld en de groei die het sindsdien heeft doorgemaakt. Popfestivals zijn ontstaan tijdens de flowerpower beweging in San Francisco, Verenigde Staten. De jongeren die hier onderdeel van waren werden ook wel de hippies genoemd. Deze groep bestond voornamelijk uit studenten en had een idealistische instelling. Zo stonden zij voor termen als: terug naar de natuur, love-ins, drugs, lichtshows, underground radio et cetera. Deze setting droegen zij uit via door hen zelf georganiseerde festivals. In een eerder stadium in de Verenigde Staten werden al muziekfestivals georganiseerd, zij dat het hier enkel de muziek centraal stond. Dankzij de flowerpower zijn er de eerste belevingen rond festivals gecreëerd. In Nederland werden de eerste grootschalige popfestivals in 1967 georganiseerd. Op 4 mei 1967 werd in Doetinchem voor het eerst een negen uur durende Beatmarathon gehouden. Dit festival werd georganiseerd door Beatclub Shabby en Everplay. Vanaf dat moment werden in verschillende steden (zoals in Amsterdam en Utrecht) festivals georganiseerd. Hierbij stonden centraal: muziek, theater, dans, films enzovoorts. Al deze festivals werden nog ‘indoor’ gehouden, totdat in 1968 het eerste openluchtmanifest georganiseerd werd, dit gebeurde in het Gelderse Lochem. Het ‘Lochem Festival’ heeft 18 jaar stand gehouden tot het in 1986 ophield te bestaan. In 1970 werd voor het eerst een meerdaags ‘outdoor’ festival georganiseerd. Genaamd het “Holland Pop Festival” wat voor het eerst werd gehouden in het Kralingse Bos in de buurt van Rotterdam. Dit festival bleek zo’n groot succes te zijn dat de groei van popfestivals niet meer te stoppen was. Tevens werden ideële motieven steeds meer en vaker vervangen door commerciële motieven. Op deze manier werd het mogelijk om steeds meer geld te genereren. Het enige verschil met de huidige festivals is dat er voortaan meer professionaliteit aanwezig is.

5


Wielrennen is één grote ervaring De ervaringen van het bezoek aan de Tour de France en Amstel Gold Race van Dennis Otten. In de afgelopen jaren heb ik persoonlijk vele wielerevenementen bezocht. Met name de Tour de France en Amstel Gold Race spraken mij enorm aan. Aangezien ik op wielergebied redelijk veel fanatisme heb ontwikkeld door de jaren heen, wil ik regelmatig een wedstrijd bezoeken als deze in de buurt is, van waar ik op dat moment zelf ben. Eerste ervaring Onze eerste vakantie met de familie naar Frankrijk was in 2002. Aangezien de Tour de France in de buurt voorbij kwam en ik elke dag fanatiek in het campingcafé de Tour volgde, besloten mijn ouders, mij en mijn broertjes mee te nemen naar (de bekendste grote ronde) de Tour de France. We hadden plaatsgenomen in de afdaling van een berg, in de categorie middelgebergte. Na enkele uren gewacht te hebben passeerde ons de wielerkaravaan, zij strooiden met gadgets die wij als ‘jochies’ wel wilden hebben. Enige tijd later zagen we in de verte de eerste bewegingen ontstaan van het publiek. Daar kwamen de drie vluchters langs op meer dan vijf minuten voorsprong, dit waren Dario Frigo, Mario Aerts en Giuseppe Guerini, met een enorme vaart. Aangezien wij goed gepositioneerd stonden konden we ook in het lager gelegen dorp het drietal nog volgen. Enkele minuten later kwam het peloton voorbij razen. Dario Frigo, één van mijn favorieten op dat moment won ook nog eens de etappe. Voor mij was het toen duidelijk, ik was verkocht. Tour de France In 2003 en 2005 zijn we de Tour de France nog een keer gaan bezoeken. Met name sprak 2005 me aan, aangezien er een steile berg net voor de finish gelegen was. Zo hadden wij ons geposteerd op de laatste 100 meter van de klim om het spektakel te kunnen aanschouwen, na de klim werd er nog drie kilometer gedaald tot de finish. Naast ons stond een familie die een radio bij zich hadden, dus op deze manier konden wij volgen hoe de etappe verliep. In eerste instantie kwam de kopgroep voorbij, met onder andere winnaar Serrano, en daarna volgde op afstand de favorieten. Helaas in de bochten voor waar wij gepositioneerd stonden ontplofte het, daardoor miste wij het spektakel. Enkel bleven Lance Armstrong, Cadel Evans, Jan Ullrich en Ivan Basso over. In het uur daarna passeerden ons alle wielrenners die gelost waren. Nog nooit zag ik ze zo langzaam aan me voorbij komen. Als laatste kwam de Tour de France in 2006 Nederland bezoeken, zij reden deels over het parcours van de Amstel Gold Race, om deze reden werd er veel strijd verwacht van de klassementsrenners en de toppers op heuvelgebied. En dat werd het ook met als uiteindelijke ritwinnaar Matthias Kessler.

6


Amstel Gold Race Vanaf 2005 tot en met 2009 is de Amstel Gold Race altijd onderdeel geweest van mijn lente. De reden van het daarna niet meer aanwezig zijn was omdat ik opnieuw was begonnen met voetbal. En we altijd dat weekend een wedstrijd te spelen hadden. Maar van wat ik heb meegemaakt kan ik zeggen dat het een volksfeest is. Duizenden mannen en vrouwen verzamelen zich in en rondom Valkenburg speciaal voor deze wielerwedstrijd. En omdat het peloton op deze dag drie maal de Cauberg passeert is er volop actie de hele dag. In de tussentijd dat de wielrenners ergens anders op het parcours vertoeven duikt menig toeschouwer de kroeg in om diverse biertjes achter over te tikken en op grote schermen het vervolg te zien. Wanneer dan blijkt dat de wielrenners weer in aantocht zijn naar Valkenburg loopt iedereen weer richting het parcours (op de Cauberg) om het spektakel te kunnen aanschouwen. Persoonlijk sta ik in de derde (en laatste) ronde altijd in de buurt van de finish om goed te kunnen zien wie er wint en hoe. Maar ook op het steilste gedeelte van de Cauberg is het prima vertoeven, daar gebeurd het namelijk bijna elk jaar opnieuw. Wereldkampioenschap 2012 Het wereldkampioenschap 2012 zal dit jaar plaatsvinden in Valkenburg en bij deze zou ik iedereen oproepen om dit te gaan aanschouwen, je zult namelijk verstelt staan van wat je allemaal meemaakt. Ik ben zeker aanwezig, nu jullie nog.

“Maar van wat ik heb meegemaakt kan ik zeggen dat het een volksfeest is” 7


Mise en Place als werknemer Mise en Place is een horeca uitzendbureau die studenten vanuit haar organisatie laat werken bij horeca bedrijven en organisaties. Op deze manier maak je kennis met hoe evenementen worden georganiseerd, hoe het er achter de schermen aan toe gaat en maak je hier zelf onderdeel van uit. Zelf ben ik werkzaam bij Mise en Place sinds juni 2010. Nadat ik al meer dan een jaar niet meer had gewerkt werd het hoogtijd om weer geld te verdienen, aangezien het geld wat ik had gespaard bij mijn vorige werkgever Asito en CSU, ondertussen op was. Hierbij moet ik vermelden dat ik nog altijd in vakanties werk voor Asito, maar zij mij geen baan meer konden aanbieden voor in het weekend. Keuze Persoonlijk leek het mij leuk om in de horeca te werken, maar niet voor één kroeg of restaurant. Om deze reden waren er nog drie opties over Mise en Place, Bonheur Horeca Groep en Onze Zaak. Over Mise en Place had ik goede verhalen gehoord en omdat zij graag werknemers wilden aannemen die nog niet in de horeca actief zijn geweest, zodat zij deze zelf kunnen opleiden naar wat zij de standaard vinden van bediSollicitatie In eerste instantie ga je op gesprek over je motivatie om te solliciteren bij Mise en Place. Op deze manier kunnen zij ook kijken of ze jou graag in dienst willen hebben. Daarna vind er een algemene uitleg op kantoor plaats met een kleine groep andere sollicitanten, hierin wordt de basis uitgelegd en hoe men tewerk gaat. Wanneer jij als sollicitant dan nog interesse hebt mag je op training. Trainingen In zijn totaliteit zijn er drie trainingen te voltooien, voordat je volledig werknemer bent van Mise en Place. Tussen de geplande trainingen in is het namelijk al mogelijk om te werken, indien de eerste training is voltooid. De eerste twee trainingen laten je de basis zien van hoe men verwacht dat je werkt en hoe je je dient te gedragen richting de gast. In de derde training (twee maanden later) leer je hoe te tappen, dit kun je niet echt zien als training maar meer als een gezellig onderonsje waarna een borrel plaatsvindt (de maandborrel). Werk Het werk zelf is zeer divers, van grootschalige tot kleinschalige evenementen. Enkele voorbeelden van grootschalige evenementen zijn: Indoor Brabant, Extrema Outdoor, het Glazenhuis. Het werk wat je tijdens een shift voornamelijk doet is: bar werk, plateau lopen, diners lopen, congressen of beurzen verzorgen. Het is dus heel divers en ook op heel variërende plaatsen. Op deze manier ontdek je hoe specifieke bedrijven en/of personen het organiseren van een evenement aanpakken. Persoonlijk ligt mij het werken op feesten, beurzen en congressen het best. Het lopen van diners, voornamelijk als het heel chique is, is niet mijn favoriet. Buiten het werk om Naast het werk om zijn er via Mise en Place Tilburg nog diverse activiteiten geregeld. Zo is er elke maand een maandborrel in de Brandpunt (soms met thema). En kan er elke dinsdag 20 liter gratis bier worden gedronken met de aanwezigen van Mise en Place bij de Philip. Tevens organiseert Mise en Place (internationaal) ook enkele uitjes, zoals het Summer6Camp en wintersport. Op deze manier probeert men dat de collega’s onderling ook een (goede) band krijgen.

8


Roy Grünewald; storytelling Op woensdag 23 mei gaf cultuur ondernemer en conceptontwikkelaar Roy Grünewald aan de Fontys ACI een college welke betrekking had op het vak concepting. In dit college sprak Roy Grünewald over het verwerken van storytelling in een concept. Door storytelling te gebruiken wordt een concept namelijk sterker en biedt het een beeld voor de projectontwikkelaar. In het college kwamen de volgende onderdelen aan bod; Ikea, verhaal over Thailand, Duivels des doods en Roodkapje. In het verhaal van Ikea vertelde Roy Grünewald over hoe Ikea de bezoeker benaderd. Het begint met vrij parkeren, er is een ballenbak voor de kinderen (zodat deze niet lastig zijn), je ziet elk scenario van ouder zijn aan je voorbij komen wanneer je de winkel doorloopt, het is een levenscyclus. En juist wanneer je honger krijgt, kun je eten. Hoe Ikea alles gesitueerd heeft in de winkel is allemaal bepaald na jaren van research. Het moet aanvoelen als een cadeautje en je moet er graag naar terug willen gaan. Het verhaal over Thailand begint Roy Grünewald als een echte storyteller. Hij was namelijk eens verdwaald in de rimboe en zag dat het langzamerhand schemerig begon te worden. Aangezien het in Thailand (op de plaats waar hij was) binnen een uur donker werd, raakte Roy Grünewald een beetje in paniek, totdat hij in de verte een huisje zag en daarnaar toe liep. Daar kwam hij een lokale bewoner tegen die hem de weg wees. Als hij de ene kant op zou lopen, zou hij nooit voor het donker terugkeren en via de andere kant misschien. Zo koos Roy Grünewald om de kant te kiezen zodat hij mogelijkerwijs nog wel op tijd zou aankomen in de bewoonde wereld. Enkele minuten later merkte hij dat iemand achter hem stond met een kapmes, het was de lokale bewoner. De lokale bewoner besloot Roy Grünewald te helpen, hij kapte door het bos heen terwijl Roy Grünewald in zijn rug zat en hij wegzakte in de modder. Hij sprintte over een wankele brug heen. En dat alles om Roy Grünewald te helpen, zodat hij op tijd terugkeerde in de bewoonde wereld. In dit verhaal speelde Roy Grünewald met veel intonatie en volumehoogtes in zijn stem en gebruikte hij zijn lichaam om het verhaal indrukwekkender te maken. Hierdoor werd het gehele verhaal een enorme beleving. Het achterliggende doel om dit verhaal te vertellen was om te laten zien hoe je ook een concept moet toelichten, de projectontwikkelaar moet zich betrokken voelen bij jouw verhaal en er niet omheen kunnen. Daarnaast liet Roy Grünewald nog zien dat het publiek meer betrokken raakt wanneer je iemand gebruikt om storytelling aan op te hangen, met het verhaal over de ‘Duivel des doods’. Tevens liet hij ook zien waar het verhaal om Roodkapje daadwerkelijk om draait, het gaat namelijk over een meisje wat in de pubertijd beland en het is te allen tijde toe te passen op de huidige realiteit. Nu bijvoorbeeld met de loverboys en dergelijke. Door dit college bij te wonen heb ik ten eerste een enorm respect gekregen voor deze man, Roy Grünewald, want hoe hij dit alles liet overkomen was geweldig. De verhalen waren aangrijpend, spannend en duidelijk. Bij deze kijk ik nu al uit naar volgend jaar, wanneer Roy Grünewald terug komt om nog meer uit te leggen rondom het gebruik van storytelling.

9


Belevenis vanuit het buitenland voor het EK Hoe zal een Nederlander het EK beleven vanuit het buitenland en met name Duitsland. Dat was een vraag die ik mezelf stelde en aangezien een vriend van mij (Sander Meerman) sinds april 2012 in Frankfurt (Duitsland) woont en werkt kan ik deze vragen ook daadwerkelijk stellen. Sander werkt bij Nintendo als vertaler, dus heeft geen moeite met taalbarrières. Dus kan hij zich ook goed verplaatsen in anderen. Met de vragen die hieronder beantwoord zullen worden kan ik begrijpen hoe het voetbal in Duitsland leeft en hoe een Nederlander zich daar bij voelt. Hoe staat het er in Duitsland voor met het EK. Is het al een hype? Voor zover ik kan beoordelen is er nog geen sprake van een hype. Op straat zie ik geen enkele versiering (dit uiteraard in tegenstelling tot Nederland). Natuurlijk is er op TV, radio en kranten wel de nodige aandacht voor het EK, maar als je op straat loopt merk je eigenlijk niet dat er binnenkort een EK aankomt. Voor mij is dit wel wennen, want in Nederland zijn de straten bij elk EK of WK oranje gekleurd. De reden van het ontbreken van straatversiering met betrekking op het EK in Duitsland kan ik slechts gissen. Misschien is dit een typisch Nederlandse traditie, en zie je dit verder in geen enkel ander land en dus ook niet in Duitsland. Ook speelt de kleur van het nationale eftal van Duitsland (wit) misschien een rol. Ik kan me voorstellen dat het minder leuk of minder aantrekkelijk is om de straten met witte attributen te versieren dan met oranje voorwerpen. Wat zijn de verwachtingen van het Duitse volk van het EK en de ploeg Duitsland. En hoe denkt men over Nederland? Men gaat er vanuit dat Duitsland een goede kans heeft om de titel te winnen. Er wordt vooral gesproken over het goede collectief en het hechte team. Uiteraard beseft men ook in Duitsland dat ze in een zware poule zitten met Nederland, Denemarken en Portugal. Maar als Duitsland de poulefase overleeft, denk men dat het behalen van de EK-titel ook mogelijk is. Nederland wordt natuurlijk gezien als een sterk team, alleen al vanwege de 2e plaats op het WK van 2010. Natuurlijk kent men in Duitsland de sterke voorhoede van het Nederlands etal, maar ziet men ook kansen om zelf te scoren aangezien ze ook in Duitsland doorhebben dat de verdediging van het Nedelands elftal niet heel erg sterk is. Ook zijn ze de 3-0 overwinning van Duitsland op Nederland van een paar maanden geleden nog niet vergeten en hebben ze er goede hoop op dat ze Nedeland opnieuw kunnen verslaan. Wordt er al veel besproken in de media over het EK en op wat voor manieren? Ik kijk niet zo veel Duitse televisie, maar ook hier zijn er dagelijks berichten over de voorbereiding op het EK. Ik kan hier verder niet zoveel over vertellen omdat ik dus nauwelijks van Duitse TV/radio/kranten gebruik maak. Zijn er in Duitsland ook veel gadgets te verkrijgen rondom het EK, zoals in Nederland nu het geval is? Niet echt. Ik heb in de supermarkt wel enige EK-gadgets gezien, maar zeer beperkt. Denk dan bijvoorbeeld aan een pen die je cadeau krijgt bij de aankoop van een pakje kauwgom. Het aanbod Duitse gadgets is zeer beperkt, en niet te vergelijken met het gigantische aanbod EK-gadgets in Nederland.

10


Worden er in Frankfurt speciale acties georganiseerd omtrent het EK? Ik heb verschillende reclame-uitingen gezien die de aanschaf van een Duits voetbalshirt promoten. Dit is niet echt een speciale actie, want het gaat slechts om de aanschaf van een voetbaltenue en dit wordt verder niet gecombineerd met een ander product (bijvoorbeeld een gratis voetbaltenue bij aanschaf van een abbomenent op een krant o.i.d.). Ik heb ook voetbalplaatjes gezien bij een supermarkt, die je krijgt bij elke 10 euro aan boodschappen. Kijk je meer uit om het EK in Frankfurt te beleven of de wedstrijd Nederland – Denemarken in Nederland? Beide. Het is leuk om in Nederland voetbalwedstrijden te kijken tijdens een EK, omdat iedereen om je heen ook voor Nederland is en er bovendien een geweldige sfeer is in Nederland tijdens een EK (zeker als we winnen). In Frankfurt voetbal kijken heeft zijn charme. Op mijn werk werken veel mensen met verschillende nationaliteiten en het is ook leuk om met iemand uit Portugal naar Nederland - Portugal te kijken. Het kijken van de wedstrijd Nederland - Duitsland (in Duitsland) zal natuurlijk wel een bijzondere ervaring worden. Ik vrees dat ik niet al te uitbundig zal kunnen juichen wanneer Nederland zou scoren tegen Duitsland. Als ik zou moeten kiezen tussen kijken in Nederland of kijken in Duitsland dan zou ik ervoor kiezen om het EK te kijken in Nederland. Dit vanwege de sfeer en de aanwezigheid van andere Nederlanders. Waar ga je de wedstrijden bekijken als je in Duitsland zit? Ik ga de wedstrijden van het Nederlands elftal kijken in een kroeg met wat Nederlandse collega’s. De overige wedstrijden waarschijnlijk gewoon thuis. De enige uitzondering zal de wedstrijd Nederland - Duitsland zijn die ik bij een andere Nederlander thuis ga kijken. Ik zie het niet zitten om dit in een kroeg te kijken waar voornamelijk Duitsers aanwezig zullen zijn. Stel je voor dat je in Nederland tijdens het EK een Duitser in de kroeg zou zien tijdens de wedstrijd Nederland - Duitsland. Er kan dan zomaar een agressieve sfeer onstaan en dat wil ik lieder vermijden. Heb je meer sympathie gekregen voor Duitsland, aangezien jij er nu woont en werkt? Jazeker. Ik heb nooit antipathie gevoeld jegens Duitsland zoals sommige andere Nederlanders, maar ik merk dat ik, naarmate ik langer in Duitsland woon, toch wel wat sympathie begin te voelen voor Duitsland. Ik voel me langzaam maar zeker meer verbonden met Duitsland en dit uit zich dan ook in sympathieke gevoelens voor de Duitse “Mannschaft ”. Natuurlijk zal ik altijd supporter van het Nederlands elftal zijn en blijven, maar ik kan me voorstellen dat als het Nederlands voetbalelftal uitgeschakeld wordt dat ik dan Duitsland zal supporteren. Voor sommige Nederlanders zal dit misschien wat vreemd aandoen, maar naarmat je langer in een land woont ga je steeds meer sympathie voelen voor een land en de bewoners van dit land, en dus ook voor het nationale voetbalelftal. Wat doe je als Nederland – Duitsland verslaat in de poule en/of wanneer het geval is in de finale? Dan zal ik heel blij zijn, maar ik zou op de westrijddag of de dag erna niet in een oranje T-shirt over straat gaan. Dat lijkt me niet zo’n goed idee want dat kan geweld uitlokken. Mocht Nederland tegen Duitsland uitkomen in de finale dan ga ik waarschijnlijk terug naar Nederland om de finale daar te bekijken. Dit geldt overigens ook als Nederland tegen een ander land in de finale van het EK zou staan. Dat is voor mij namelijk een gebeurtenis die ik niet in eigen land zou willen missen en die ik graag zou meemaken in Nederland, met Nederlanders en mijn vrienden om mij heen. Wie verwacht je dat het EK zal winnen en waarom? Ik denk dat Nederland, Duitsland en Spanje een hele goede kans maken. Als ik één land moet kiezen dan zeg ik Spanje.

11


Event; DIVE IN Doel Ik studeer aan de opleiding International Event, Music and Entertainment Studies. In het eerste semester wordt een projectgroep gevormd (mijn projectgroep bestond uit; Maud, Lucia, Joy, Joost, Joshua en ikzelf) en hiermee ga je een evenement organiseren. Tijdens dit evenement presenteer je aan vrienden en familie wat je studie inhoudt en wat je er later mee kan bereiken. Dit moet op een enthousiaste en unieke manier worden gebracht. Hierbij besloten wij om een soort award show te gaan opmaken. Wij vonden in de Muzenval een geschikte locatie hiervoor. Naarmate het concept van het programma gevormd werd besloten wij dat naast informatie ook interactie en amuseren van groot belang waren om het publiek te vermaken. Hiervoor regelden wij diverse optredens. De avond Op 24 januari 2012 vond het evenement ‘Dive In’ eindelijk plaats. Direct na het tentamen zijn we naar Eersel vertrokken om de locatie gereed te maken voor de avond. Dit bestond uit de aankleding van het toneel tot soundschecks. De bezoekers werden om 8 uur op die avond verwacht en wij stonden klaar om foto’s te maken van de aanwezigen, waarna zij een drankje konden bestellen en plaats konden nemen in de zaal. Om half 9 begon het programma, Maud en Joshua opende de show (zij waren de presentatoren van de avond). Bij elke branche (entertainment, gaming, muziek, event) waar informatie over werd aangeboden, vond tevens een optreden plaats. Breed opgezet van een cabaretier tot dans en muziek, waaronder een elektrische violiste (die tevens internationaal partijen speelt). Daarnaast was er ook een interactief spel, de jongens tegen de meisjes, bekend van de televisie. Reflectie Nadat de show was afgelopen werden we enthousiast onthaald. Iedereen vond het een hele leuke avond. En zoals mijn broertje zei: “het was beter dan ik had verwacht”. Hiermee konden we zeker tevreden zijn en gingen opgelucht naar huis toe. De dagen erna moesten wij het communicatieplan nog afronden, waarna de uitslag bekend werd. Persoonlijk haalde ik voor dit project een 7,5, Waar ik redelijk trots op ben.

12


Eerste keer Decibel Outdoor Een vriend van mijn broertje, genaamd Janick, vond dat wij (mijn broertje, vrienden en ik) eens mee zouden moeten gaan naar een festival om te bekijken of het ons zou bevallen. Hiervoor had Janick ons gewezen op Decibel Outdoor, een festival wat elk jaar plaatsvind bij de Beekse Bergen (in de buurt van Tilburg). Aangezien dit voor ons redelijk dichtbij was besloten wij om een keer mee te gaan. Aangekomen bij het festivalterrein hoorde je de muziek al galmen door de lucht. We waren er al vrij vroeg op de middag, het feest was pas net begonnen. Maar toch stond ik verbaasd over de drukte die er al heerste. Uiteindelijk door de kaartcontrole en beveiliging heen om voor het eerst een Hardstyle feest van dichtbij mee te maken. Na eerst een kijkje genomen te hebben bij mainstage gingen we direct door naar de Hardstyle tent, want daar kwam een DJ draaien en dat moesten we echt meemaken, althans volgens Janick. Ik moet zeggen in eerste instantie was het even wennen, hoe te dansen en dat het snikheet was hielp daarbij ook niet. Maar al snel vermaakte ik me uitzonderlijk goed. Mede verantwoordelijk hiervoor was het bier wat er snel doorheen ging, wegens de hitte. Het grootste deel van het festival zijn we voornamelijk bij mainstage en de hardstyle tent gebleven. Op het moment dat het donker werd merkte je pas wat een beleving het is om Decibel Outdoor mee te mogen maken. Zoveel nieuwe indrukken komen op dat moment op je af. De lasers en dergelijke hebben dan pas echt eect, waardoor het er schitterend uitziet. En daarnaast nog het vuurwerk op het einde, dat is echt ongelooijk. Het enige minpunt aan het feit dat het donker werd, was dat ik iedereen kwijt raakte. Maar ook dat mocht de pret niet drukken. Tijdens de terugweg en de dagen erna dacht ik nog veel terug aan Decibel Outdoor. Ik was verkocht en zou het volgende jaar zeker weer gaan. Uiteindelijk heb ik nu al vijf keer Decibel Outdoor bezocht en dit jaar zal ik Decibel Outdoor gaan bezoeken als werknemer.

13


Het avontuur van op de wielerfiets De avonturen door de ogen van Dennis Otten die gemaakt zijn in zijn wielercarrière. Persoonlijk volg ik het wielrennen sinds de Tour de France van 1998 op de televisie, ook wel de ‘Tour du Dopage’ genoemd. De reden dat het de ‘Tour du Dopage’ genoemd wordt is door de vele renners die uit het peloton werden gezet vanwege het gebruik van doping (door het gebruik van doping, herstelt de persoon in kwestie sneller en heeft hij een groter uithoudingsvermogen). Onder andere werd de gehele Festina ploeg uit de Tour de France gezet, met onder andere in de gelederen; Zülle, Virenque, Moreau en Brochard. Aangezien ik toen nog jong was heb ik het nooit zo ervaren dat dit ernstig was voor de sport. Wielerfiets Sinds 2003 volg ik ongeveer alle koersen die op televisie (Sporza) uitgezonden worden. Sindsdien is het eigenlijk niet veel minder geworden, enkel wanneer ik stage liep, aangezien ik dan niet op tijd thuis was voor het slot van de etappe. Dit jaar besloten ik en mijn neef (Dave) om beide een wielerfiets te kopen en zo werden deze in de zomer van 2003 aangeschaft, met alle benodigdheden. Het begin was natuurlijk wennen, voornamelijk omdat een wielerfiets beschikt over klik-pedalen. Om die reden lag ik op de eerste drempel al op de grond, omdat ik mijn voeten niet uit de pedalen kreeg geklikt. Maar nadat je er even aan gewend bent geraakt en het goed is afgesteld is het prima te doen. Het begin De fietstochten gingen in het begin moeizaam en we zagen enorm af. Ook al reden we toen gemiddeld slechts 20 tot 25 kilometer. Terugkijkend in het verleden valt op dat na een maand of 6 je echt stukken beter wordt. Zo liep de afstand al snel op naar 35 tot 60 kilometer per trainingsrit. Het gemiddelde per rit steeg ook gestaag tot soms boven de 30 kilometer per uur. Rond deze tijd fietste ook Stefan (een andere neef van me) met ons mee. En uiteindelijk kocht ook mijn broertje Tim een wielerfiets. Ik moet vermelden dat het fietsen in een groepje toch veel leuker is (dan enkel met zijn tweeën), hierdoor maak je er steeds meer een spel van en tast je elkaar af naar elkaars kwaliteit, waardoor jezelf ook steeds sterker en beter wordt. Een minpunt aan het wielrennen vond ik toch altijd het fietsen met harde wind tegen, voornamelijk als Dave een strak tempo er op legde. Het verzuren van je benen voelt namelijk nooit fijn. Toerversies In het jaar 2006 heb ik samen met Tim de toerversie van de Amstel Gold Race gereden, de 125 kilometer. Dat was een prachtige ervaring, maar voornamelijk heel zwaar. Ik zou dit graag in de toekomst nog eens over doen. Tevens reed ik dat jaar in de buurt van Nijmegen de toertocht Via Romana een rit over 110 kilometer. Wat minder goed georganiseerd was, zo raakten redelijk wat wielrenners de weg kwijt, waaronder ik.

“Dat was een prachtige ervaring, maar voornamelijk heel zwaar” 14


Wielervakantie Ook heb ik in de zomer van 2007 een fietsvakantie gehouden met Dave, Stefan en Remy, althans dat was de bedoeling. Al liep dat avontuur voor mij al snel heel slecht af. Wij vetrokken vanuit Sint Geertruid waar Remy toen nog woonde en waren op weg naar de Eifel. Meteen buiten Sint Geertruid zijn de eerste heuveltjes gelegen, waar ik in een afdaling tegen het wiel van Remy aanreed, met 60 kilometer per uur. Zo gleed ik tientallen meters over het asfalt heen, heel mijn armen en benen lagen open. Dus besloten we terug te rijden naar het huis van Remy waar ik mezelf heb schoongemaakt en ingebonden waarna we besloten opnieuw te vertrekken. De afstand die voldaan moest worden om op het vakantieadres aan te komen was ongeveer 60 kilometer. In eerste instantie leek de last van de wonden redelijk mee te vallen, maar toen we de heuvels bereikten die langer dan een kilometer duurde bleek wel dat het een ramp werd. Normaal ben ik al niet een geweldige klimmer, maar nu hield ik gewoon het tempo niet vol en viel telkens stil. Zo ben ik delen van de beklimming omhoog geduwd. Toen we eindelijk de heuvelzone voorbij waren reed ik ook nog eens lek, aangezien we reparatiespullen bij hadden was de klus snel geklaard en konden we verder op weg. Die avond met heel veel pijn gaan slapen en hopende dat ik de dag erna een beetje hersteld was om er weer tegen aan te kunnen gaan. Maar helaas was dit niet het geval, mijn wonden waren vastgeplakt aan de lakens en mijn gehele lichaam was stijf. Gelukkig was mijn oom gebleven ,die eigenlijk alleen maar de spullen op locatie zou droppen, om te kijken of ik de dag erop nog kon starten. Dus kon ik met hem op dag 2 direct weer terug mee naar Nederland toe. Waarna ik twee weken niets meer kon doen, behalve in de bank of op bed liggen. Spinning Sinds dat Stefan zijn fiets verkocht werd het langzamerhand steeds minder met het fietsen buiten op de weg, omstandigheden waren onder andere de oorzaak hiervan maar ook de motivatie. Gelukkig was ik in die tijd enorm fanatiek met betrekking tot het spinnen in de sportschool. Zo zat ik gemiddeld drie keer per week daar op de fiets. Totdat ik bij Health City (mijn sportschool) stopte in mei 2011, sindsdien heb ik nooit meer op de spinningfiets gezeten. Bij mijn volgende sportschool (Quality Sport Centre) concentreerden wij (Bjorn en ik) ons meer op krachttraining. 2012 Maar sinds het voorjaar ben ik weer actief aan het wielrennen op de weg. Meestal ga ik met een aantal vrienden en neven (Dave, Sander, Koen en John). Maar ook soms slechts alleen of met zijn tweeën. Vroeger fietste ik voornamelijk in de buurt van Chaam, Bavel en in België. Maar voortaan is het meestal in de richting van de Loonse en Drunense Duinen of richting Waalwijk, Sprang-Cappele en Kaatsheuvel. De reden dat ik dit voortaan doe, komt doordat vrienden en een neef waarmee ik fiets, nog niet zo lang geleden zijn begonnen. Daardoor kan ik beter naar hen toe fietsen dan andersom. Zo maak ik in deze tijd meestal rondjes van 40 tot 70 kilometer.

15


Dionysius  

Tijdschrift van Dennis Otten

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you