Page 19

DE

NIEUWSPEPER 11 JULI 2O18

deze zomer samen met de buurtbemiddelaars van DOCK buurtbarbecues organiseren.” Kindermoestuin Hoe meer contact met de buurt, hoe beter, vindt Sanne. “Mede daardoor hebben we onlangs een buurtsubsidie kunnen aanvragen bij de gebiedscommissie Schiebroek voor onder andere een kweekkas. Samen met een timmerman hebben we onze ‘tuinderdome’ kunnen bouwen, waar we nu allerlei bijzondere gewassen telen, zoals Hongaarse peper en muizenmeloenen. Op verzoek van de buren zijn we momenteel ook bezig met het aanleggen van een kindermoestuin.” Vooroordelen wegnemen Voor Sanne is dat een teken dat het Petripark positieve effecten heeft. “Wanneer je een verslavings- of psychiatrische achtergrond hebt, kun je te maken krijgen met vooroordelen of discriminatie. Ook de media schilderen hen soms af als minder capabel of onberekenbaar. Het idee dat mensen met een psychische aandoening eigenlijk gezonde mensen zijn die zich niet nor-

GROEN

maal willen gedragen, is diepgeworteld. Het is schrijnend om iemand zijn eigen aandoening aan te rekenen. Dat doen we ook niet bij iemand met een gebroken been of diabetes. Daarom is het goed om dergelijke vooroordelen weg te nemen. En dat doe je het beste door bijvoorbeeld samen te tuinieren.” Levende tuin Het mooist aan haar werk vindt Sanne niet de plantjes. Die groeien vanzelf wel. Dat ze de deelnemers heeft zien groeien, is haar meer waard. “De tuin is voor hen echt gaan leven. Regelmatig komen ze hier even een sigaretje roken. Of even genieten van het gekwetter van de vogels en de scharrelende kippen. Mooi, want ik ben hier zelf maar drie keer in de week. De rest van de tijd onderhouden de mannen het Petripark helemaal zelf. Hoewel weggestopt in een achterafstraatje is de sociale controle enorm. Toen hier ’s nachts iemand een poging deed om een kip te stelen, liep de hele woonvorm leeg om daar een stokje voor te steken. Het signaal was duidelijk: deze tuin hebben wij opgebouwd. Knappe kerel die daarmee durft te sollen!”

COLUMN ELLEN MANNENS

“Deze tuin hebben wij opgebouwd. Knappe kerel die daarmee durft te sollen!”

AMELANDSEPLEIN

Ellen Mannens woont sinds kort bij het Amelandseplein in ‘probleemwijk’ Carnisse. Ze gaat op zoek naar de ware aard van haar buurt.

UITGESTELDE KOFFIE “Er is zeker ook veel armoede en werkloosheid?”, vroeg iemand laatst, toen ik vertelde over mijn nieuwe buurt. “Euhmmm…”, was mijn antwoord. ‘Ja, inderdaad’, was een makkelijker antwoord geweest. Carnisse staat volgens de Rotterdamse buurtmonitor in de top 10 van de wijken met de laagste besteedbare inkomens van de stad. Daartegenover staat dat we bijna een middenmoter zijn als het gaat om werkloosheidscijfers, uitkeringen en het aantal mensen in de schuldhulpverlening. “Euhmmm…..”, bleef mijn antwoord na het lezen van deze cijfers. Dus paste ik de truc toe die ik ooit leerde van mijn aardrijkskundeleraar: een wijk lees je door de signalen te her-

kennen. Daar gaat-ie: Signaal 1: overdag is het stil in Carnisse. Je kunt je verlengde Hummer mét aanhanger dwars over het vak parkeren en dan past de spelersbus van Feyenoord er nog steeds bij. Er zijn parkeerplekken genoeg. Iedereen die een auto heeft, is overdag weg. Om te werken, neem ik aan. Signaal 2: die krijg ik van Lies, eigenaar van onze lokale hipsterbar Koffie & Ambacht. (Hipster omdat een koffie- en wijnbar nu eenmaal opvalt tussen de Poolse minisupermarkten en Turkse bakkers.) “Ik ga mijn openingstijden aanpassen: ’s middags later open, zodat ik ’s avonds langer door kan”, zegt ze. “Overdag is toch iedereen aan het werk.” Na de eerste twee signalen begin ik

te geloven dat het verhaal over armoede in mijn wijk een slecht doorverteld verhaal is. Zo’n fluisterspelletje van vroeger, waarbij je begint met de zin ‘Carnisse is een arbeiderswijk’ en na veel doorgefluister de zin ‘Carnisse is een armoedewijk’ ontstaat. Of zijn we hier echt arm? Signaal 3: het krijtbordje aan de muur bij Koffie & Ambacht. ‘Caffè Sospeso’ staat erop, met erachter drie streepjes. Ook hier doen ze aan de Italiaanse traditie waarbij je alvast betaalt voor een kop koffie voor iemand die het minder breed heeft. “Ik heb ze nodig”, zegt Lies. “Dan reken ik er zo een af”, antwoord ik automatisch. “Nee, ik heb mensen nodig die de caffè sospeso komen drínken”, ver-

klaart ze. “De buurvrouw voor wie we de sospeso in het leven riepen, is overleden. De dakloze komt niet meer en hij wilde het in de opvang ook niet doorvertellen, om mij te behoeden voor vreemde klanten. Die drie streepjes staan er dus al even.” “Euhmmm…..” Het wachten is nu op signaal 4: mensen die me naar aanleiding van deze column gaan vertellen dat er heus wel armoede is in Carnisse, maar dat deze nauwelijks zichtbaar is. Of signaal 5: de volgende keer dat ik bij Koffie & Ambacht kom, staan er geen streepjes meer achter de caffè sospeso. Omdat mensen nu weten waar ze de koffie moeten halen. We zullen zien. Tot die tijd noem ik mijn wijk gewoon een arbeiderswijk.

19

Profile for De Nieuwspeper

De Nieuwspeper 2018 nr 14  

De Nieuwspeper 2018 nr 14  

Advertisement