Issuu on Google+

denbelleman ronsisch onafhankelijk blad

verschijnt driemaandelijks / januari 2012 - nr. 10

Aux armes citoyens  ! Formez vos bataillons  ! Marchons ! Marchons ! Ronse kwam op straat, tegen het chagrijnige klimaat, tegen de ongenuanceerde berichtgeving en de schandaaljournalistiek, maar vooral voor Ronse. Actief burgerschap is niet louter een clichématig begrip dat met grote regelmaat en ongelofelijke vlotheid van de tong van politici rolt. Zoveel is na de optocht duidelijk. De optocht was zwanger van goede intenties, maar we moeten er allen voor waken dat de ziel van de optocht geen stille dood sterft. Daarvoor is engagement nodig. Engagement dat verder gaat dan het doen daveren van straatstenen of het ridderlijk uiten van onvrede. Willen we vooruit, dan moeten we dat samen doen. In deze editie van Den Belleman willen we jullie dan ook introduceren aan onze ideeën over wat het betekent een burger te zijn, en deel te nemen aan een samenleving. Stof die u hopelijk inspiratie oplevert bij het optekenen van uw goede voornemens. Mei de complimenten vaan, Den Belleman

Wij behoren niet tot de

99%


denbelleman

2

groen ! ronse pakt uit met stunt : gratis geitenwollen sokken voor elke indignado !

Ons team Hoofdredactie   : Yann Verhellen Voorzitter en eindredacteur Jonathan Jouret Ondervoorzitter en eindredacteur Medewerkers   :

Yann Verhellen Jonathan Jouret José Plume Jonathan Sadaune Joost Elet Jeroen Reygaet

Contactgegevens   : denbelleman@gmail.com Gsm 0477 18  55  90 http  ://issuu.com/denbelleman Uitgegeven door  : Design & Publishing group bvba Den Belleman wordt gedrukt en vormgegeven door Grafoman op hoogwaardig ecologisch verantwoord recyclagepapier.

 3

homo philosophica

politieke dieren

politiek

  4

kies de mens

maatschappij

 5

engagnados

  6 -7

den bommel een blik in de achteruitkijkspiegel

maatschappij

  8 -9

samen individualist !

geweldig ronse

 10

  11

ronse kwam op straat

joost vertelt met alle chinezen...


denbelleman homo philosophica

3

politieke dieren Vandaag merken we dat het ideaal van actief burgerschap alleszins veel minder activistisch wordt ingevuld dan enkele decennia geleden. Tijdens de jaren ’60 en ’70 waren grootschalige optochten en betogingen schering en inslag. De activisten van toen zijn echter na die woelige jaren succesvol in slaap gewiegd door het consumentisme. Veel mensen zijn immers al blij dat ze een goed loon ontvangen, af en toe eens op café kunnen gaan, comfortabel leven, hun favoriete tv-programma’s kunnen bekijken, hun huis aan het afbetalen zijn, een auto hebben en, als het meezit, af en toe iets voor zichzelf kunnen kopen. Activisme vinden ze maar vreemd. Hoewel ze erkennen dat er veel misloopt in de wereld (en ook, het moet gezegd, oprecht meevoelen met mensen die in ellende vertoeven), zijn ze ervan overtuigd dat op straat komen daar niet veel aan zal verhelpen. En dus laten ze optochten en manifestaties maar aan anderen over en wentelen ze zichzelf in het leventje dat de consumptiemaatschappij voor hen heeft klaargezet. Niet zelden worden ze in hun overtuiging gesterkt door holle frasen en gevaarlijke denkbeelden als “de wereld is er de laatste 50 jaar alleen maar beter op geworden”, “het systeem waarin we leven is het minst slechte en dus moeten we er maar genoegen mee nemen” of “de technologie zal de milieuproblematiek wel oplossen”. In een debat in Gent met zijn broer verwoordde Bart De Wever het treffend. Hij wou geen revolutie en zelfs als hij er één zou willen en erin zou slagen iedereen in het auditorium (zo’n 700 man) te overtuigen om naar Brussel te trekken, dan nog wist hij dat hij de helft kwijt zou geraken bij het passeren van de eerste cafés. Meer en meer mensen blijken niet meer in dat plaatje te passen (en veel mensen hebben er ook nooit in gepast). De indignados, Occupy Wall Street of, lokaler, de fantastische optocht voor een geweldig Ronse illustreren dit. Deze fase mag echter maar het prille begin van een veel grotere evolutie naar meer activisme zijn. Want hoewel de economische crisis veel aandacht waard is, is het belang van die crisis ondergeschikt aan die van de ecologische crisis en de humanitaire rampen in andere werelddelen en zouden deze laatste thema’s veel meer engagement verdienen. Helaas zijn die zaken voor de meeste mensen/consumenten een ver-van-mijn-bed show en begint het uiten van ongenoegen met de maatschappij vaak slechts wanneer de middenklasse verarmt (een situatie die nu nakend is). Daarom vrees ik dat, als het economisch weer beter zal gaan, velen die nu het activisme genegen zijn, zich weer in slaap zullen laten sussen, en dat de o zo noodzakelijke evolutie naar een bevolking die ook activistisch is m.b.t. problemen die verder reiken dan die van zichzelf gefnuikt zal worden. Het is daarom van belang om de boodschap van Stéphane Hessel (auteur van Indignez-vous ! en Engagez-vous !) ernstig te nemen en steeds te hernieuwen. Staar je niet blind op je beperkingen, maar focus op je mogelijkheden om (samen met anderen) veranderingen teweeg te brengen ! En wees achterdochtig tegenover de boodschap van opiniemakers die activisme hard en snel veroordelen (zoals gebeurde onmiddellijk na de vernieling van een deel van een aardappelveld in Wetteren deze lente). Laat democratisch engagement om waarden te verdedigen die het verdedigen waard zijn niet beperken tot het braafjes uitdelen van flyers !

bron : http://www.underthehaystack.net/ images/gallery/pigs/print.png&w=1200&h=800

In het Oude Griekenland was de notie van het menszijn verbonden met actief burgerschap. Als volwaardig burger van Athene hoorde je eigenlijk actief te participeren aan het politieke leven, d.w.z. aanwezig te zijn bij de discussies over het bestuur van de polis, je mening daar te laten horen, mee te stemmen, etc. Aristoteles definieerde de mens dan ook als een politiek dier. Maar hoe zit het vandaag met dat ideaal van actief burgerschap ? Jonathan Sadaune


denbelleman

4

politiek

kies de mens Wie wil redeneren over burgerschap moet eerst passeren langs de conditio sine qua non : verantwoordelijkheid. Het is een notie die inherent is aan de mens zelf via onze morele en empathische vermogens. Het gaat over keuzes maken, dingen doen of niet doen en achter je keuze durven staan met een zuiver geweten. Dit is bijzonder problematisch. De crux van het probleem is dat we niet beschikken over een absoluut referentiekader die onze keuzes kan leiden. Dit mag echter niet uitmonden in een moreel vacuüm. We kunnen het op rationele basis eens geraken over de superioriteit van bepaalde waarden en normen. U ziet, ik dweep met het seculier verlichtingshumanisme (met Kant als voornaamste exponent) en het existentialisme van Sartre. Ik beken ; mijn overtuiging dat we met onze ratio een systeem kunnen neerzetten dat is geënt op de mens is sterk.

Het zijn ongemeen spannende tijden om mens te zijn. Regimes vallen, beurzen crashen en de voegen van de westerse sociaaldemocratie worden poreus. Het kapitalisme botst op haar grenzen. Een duchtige bezinning dringt zich op, met de mens als uitgangspunt en verantwoordelijkheid als grondslag. Ook bepaalde Ronsische politici dienen zich aangesproken te voelen. Yann Verhellen

Ik word dan ook overmeesterd door een misselijkmakend gevoel van plaatsvervangende schaamte als ik me de baldadigheden van sommige onzer verkozenen en aspirant-verkozenen voor de geest haal. Omdat het zwartboek stilaan op een slecht geschreven stuiverroman begint te lijken zal ik me beperken tot een recente onwelriekendheid. Het was al te lezen op de blog van Stef Vancaeneghem, en al veel langer publiek geheim : een Ronsisch politicus bezondigt zich aan openlijke xenofobie op online nieuwsfora. Zelf beweert hij een actief voorstander te zijn van een veilig en harmonieus Ronse, waar iedereen zich thuis kan voelen. Tegelijkertijd gaat hij flink tekeer tegen alles wat hem vreemd is (en dat is nogal wat) in een schabouwelijk slechte wantaal die eerder braakneigingen dan diepzinnige gedachten instigeert. Ik spreek hem hier persoonlijk aan : Het meest tragische aan uw personage is dat u dit alles doet onder een pseudoniem. Gemaskerd spuwt u uw gif, verdoken geraakt u verteerd door het bijtende zuur van uw rancune. Als u zich wel voelt in de anonimiteit, mag u daar van mijn part de rest van uw dagen langzaam in verdrinken. Als politicus, maar vooral als mens dient u zichzelf dringend in vraag te stellen. Uw intellectueel armtierige logica gaat niet meer op. U gedraagt zich volkomen onverantwoordelijk door radicaal te kiezen voor het meest enge en gesloten mensbeeld dat iemand kan koesteren. Een mandataris in een publieke functie dient zijn ambt in te vullen met waardigheid en menselijkheid. Als burger heeft u een voorbeeldfunctie en de responsabiliteit de grondvesten van ons samenlevingsmodel en onze wetten te respecteren. Uw attitude is een rechtstreekse belediging aan het adres van zij die hebben gevochten voor een open humane maatschappij, en eenieder die de noties van democratie, rechtvaardigheid en respect genegen is. Bij het lezen van bovenstaande woordenbrei zie ik uw sluw en met enige wanhoop grabbelen naar het argument van de vrije meningsuiting. Laat me u van antwoord dienen. U heeft geen alternatief, enkel bittere wrok. U bent een vijand van de democratische samenleving en zou binnen elk ernstig rationeel debat weggehoond worden. Uw mensbeeld plaatst u buiten de vrije, pluralistische samenleving. Die is geschoeid op burgerlijke verantwoordelijkheid en vertrekt nog steeds van een optimistische visie op de mens. Bijgevolg kunt u zich niet beroepen op dit recht, niet zonder rationele argumenten, niet zonder gezicht. Ik daag u uit ! Neem verantwoordelijkheid voor uw woorden, waarmee u de publieke sfeer verziekt. Maak uzelf kenbaar, of verlaat Ronse, want met mensen als u, meneer, kunnen we hier niets aanvangen ! Wij kiezen samen voor de mens, wij kiezen samen voor Ronse ! bron : http://www.etsy.com/listing/68224551/guy-fawkes-mask-decal-perfect-for&d


denbelleman maatschappij

5

engagnados ‘Iedereen een Indignado’ is de leuze van een menigte verontwaardigde burgers, die op straat komen tegen het wanbeleid, de postjespakkerij en de graaicultuur. Wanneer men in de zakken zit van de burger komt die op straat, slaat hij kampen op in stadsparken en gaat hij de directe confrontatie aan met ordediensten, die meer en meer de trekken krijgen van censuurbeperkende eenheden. De Rode Khmer van het Westen. Dat het hier eens slecht moest gaan, daar had je geen diploma astrologie voor nodig. Maar als alles ‘chill’ is hoor je niemand klagen. Dat er op straat gekomen wordt, daar is niets mis mee. Het is alleen... ja,...te laat. Dat de Indignados in een slecht daglicht worden gesteld door de media is een andere zaak. Indignados mogen wat mij betreft als helden voorgesteld. Helden met een slecht gevoel voor timing, maar desalniettemin, helden. Zij belichamen het actief burgerschap en steken hun kop uit : Engagnados. En dat de Engagnados voor de goede zaak gaan, daar bestaan geen twijfels over. Ze ondergaan stokslagen, evacuaties en publieke vernederingen. Ze worden gestigmatiseerd door de media als een zootje linkse ongeordende rebellen. Niets is minder waar. Die Indignados/Engagnados zijn mensen zoals u en ik. Huisvaders- en moeders die de toekomst voor hun kinderen somber inzien, maar niet bij de pakken willen blijven zitten. Een ander verhaal, doch vergelijkbaar, is dat van de Ronsenaars die op die zondagnamiddag uit hun zetel kwamen voor een beter Ronse. Ze waren verontwaardigd door wat ze in de media zagen. En ook kwamen zij op straat. Dat verhaal haalde de nieuwskoppen niet, maar werd aan de Universiteit Gent wel aangehaald als actief burgerschap in de vakgroep Criminologie. Het bewijst alleen maar dat de media op sensatie berusten. Het bewijst het alleen nogmaals. Sensatie en politieke recuperatie bij de vleet. De twee rijmen dan nog ook. Blijf niet passief bij alles wat door je strot wordt gejaagd zegt Hessel. Maar ga ook verder dan die gemakkelijke verontwaardiging. Actie verdomme ! Afbreken van de politieke ivoren torens en journalistieke pseudo-onschendbaarheid. Pas de nuance monsieur. Daar hebben wij geen tijd voor. Niet vandaag, niet Morgen. Nuance, dat doet niets Terzake. Toegegeven, het is een moeilijke evenwichtsoefening tussen bruuskeren, blokkeren en de boel naar de hellemis helpen. En ook de publieke opinie reageert soms oververhit omdat ze zich soms, al dan niet onterecht, aangevallen voelen. Voor de Engagnados onder ons : we hebben weer een nieuw bastion om te slopen. Echter, lieve Ronsenaars, schop niet tot je kapot geschopt bent. Laat dat over aan de vakbonden, die dezer dagen elk akkoord neersabelen met een enkel armzwierig gebaar. Die de arbeiders en bedienden onder ons het land van suikerwafels beloven. Alleen de perles de sucre telt nog. Dat de wafel aangebrand is, daar stelt niemand zich vragen bij. Zolang de suiker maar glanst. bron : http://pfieldman.blogspot.com/2011/05/indignados-protest-art.html&doci

Het is niet een vierennegentig jarige knar die het vuur aan de lont stak, maar die de receptuur voor een brandbaar lont optekende. Stéphane Hessel is de auteur van ‘Indignez-vous’. Maar hij is even goed de auteur van een tweede publicatie die uitgaat van de nodige acties na een verontwaardiging : ‘Engagez-vous’. Jonathan Jouret


denbelleman

6

den bommel

een blik in de achteruitkijkspiegel Een bijnaam is een breed bekende, niet-officiële naam van een persoon of een familie. Deze bijnaam kan zowel een positieve als en negatieve connotatie hebben. In het laatste geval is er meestal sprake van een spot- of scheldnaam. Zowat een eeuw geleden waren tal van mensen vooral gekend onder hun bijnaam, eerder dan onder hun eigen naam. Dit typisch volksgebruik sterft uit, vooral ten gevolge van de alfabetisering. De herkomst van een bijnaam is meestal te zoeken in de afstamming, maar aangezien deze of gene bijnaam soms verscheidene generaties hoort bij een bepaalde familie kan het gebeuren dat de oorsprong ervan niet meer gekend is. In ieder geval heeft deze meestal te maken met een fysisch kenmerk, zeg maar een gebrek of een opvallende lichaamsbouw, een beroep of een of andere particulariteit van de betrokkene. Sommige bijnamen zijn dan ook bijzonder kleurrijk. Ieder van ons zal zich ongetwijfeld nog verkneukelen bij de gedachte aan de bijnamen van sommige leraars die op school ons pad kruisten. Mij zijn in ieder geval Kapstok, de Pis, den Detectief, de Chinees, de Makak, Pompom en den Joe bijgebleven.

In deze rubriek waar lokale figuren en gebruiken uit het verleden aan bod komen willen we het hierna hebben over het fenomeen van de bijnamen, door de oudere Ronsenaars ook wel ‘lapnamen’ genoemd. José Plume

Levende herinneringen heb ik ook nog aan talrijke Ronsese families – of ten minste een bepaalde tak ervan – die algemeen gekend waren onder hun bij- of lapnaam. Wat dacht u bijvoorbeeld van (in ’t Ronsies) de Baraungs (Deglas), de Belenfants (Dewolf), de Beuities (Haustraete), de Beustoos (Verfaille), de Boekies (Dutranoit), de Booros (Cardon), de Briemies (Vandekerckhove), de Broerie Moaties (Geenens), de Charluits (Vanderhaeghen), de Coupies (Vandenhoucke), de Deities (Balcaen) de Dompoos (Cornelis), de Doamies (Carlier), de Domientsies (Delusinne), de Dzoekies (Kerckhove), Ekkergem (Geenens), de Fietsies (Lobin), de Foenies (Tardy), ’t Frakskies Vook (Fouquet, tak uit Schorisse afkomstig), de Grenadiers (Baert), de Guuties (Vanmeerhaeghe), de Kloefies (Van Butsel), de Kloazeniers (Neyrinckx), de Koories (Baert), de Kuilmans (Vandenhende), de Kuurdies (Goeters), de Lalaatsies (Vandewalle), de Lapaungs (Vanwynen), de Lauveruuts (Delouvroy), de Meulies (De Smet), de Muizies (Vandendaele), de Paraplu’s (Timmerman), de Peeries (Gerardi), de Petots (Schoelinck), de Pienendriets (Debunderie), de Peepies (Haelters), de Proetsies (Delfosse), de Seeties (Dejonghe), de Speekies (Vanavermaete), de Spreingers (Tenteniez), de Steeries (Vandermeys), de Teikelats (Vanseveren), de Tompoezen (Saegeman), de Tramards (Fouquet, tak uit Brakel afkomstig), de Tsiekers (Vandenhole), den UNO (Vanhecke) of de Zaumerkuulies (Beatse) ? Families waarvan de naam me niet bekend is gingen schuil achter de volgende bijnamen : de Brausies, de Duuvookies, de Kroekies, de Kuilmijnders, de Liberoos, de Meenekies, de Poapoasies, de Schaveits, de Stronties, de Tuutaus en de Zwengowiezies.


denbelleman den bommel

Sommige bijnamen horen zowaar thuis in het dierenrijk. Een kleine selectie : de Kaaties, de Poelijnks (Spileers), de Poatsies (De Smet), de Sleekies (De Raedt), de Vuigoos (Devemie), de Wietijnks (Lodens) en de Moolies (Vandekerckhove, tak afkomstig uit Etikhove). In de afdeling groenten en fruit horen thuis : de Buunies, de Nauties, de Peechies (Geenens), de Pieries (Dussart), de Meire Saloets (Delusinne) en de Savuitsies (De Vos). Helemaal de ludieke toer gaan we op bij de verwijzing naar individuele gevallen die hun bijnaam te danken hebben aan hun bijzondere lichaamsbouw of één of ander gebrek. Zo waren bekende Ronsenaars : de veeten Batiest, den dieken Beetie, de klienen Buitsoo, scheile Fons en de lange Kaviaak. Kleurrijk, in de letterlijke zin, waren den Blauwen, de rosten Adrien, de zwarten Debaisieux en de wieten Henri. Anderen hadden hun bijnaam te danken aan de naam van de stad of de streek van waar zij afkomstig waren. Voorbeelden daarvan zijn de Broekeleesse, de Gentse, de Kurtrijksen en de Woelekies. Bij de cafébazen uit ‘de tijd van toen’ waren bijzonder populair : Barberiene, Boetie, Maungie Book, Dzeifa, Mamber, Pataar, Tsoe Pinuj, Slierie, Smoorie, Margriete Smous en de Verbranden. Op te merken valt dat we te Ronse ook geconfronteerd worden met het feit dat vele familienamen vervormd worden en ‘op zie Roonsies’ worden uitgesproken. Voorbeelden daarvan zijn Boertie (Baert), Dupaung (Dupont), Gienie (Geenens), Goeitsindenboak (Godisiabois), Hantsaung (Hantson), Koenie (Delcoigne), Klierkie (Declerck) en Waurm (Deworm). Uiteraard zijn dit geen bij- of lapnamen in de zin waarvan hoger sprake maar we vonden het toch gepast in het bestek van deze bijdrage te wijzen op dit louter lokaal verschijnsel dat ook met uitsterven bedreigd is. Als uitsmijter volgt hierna nog een reeks bijnamen van individuen waarvan de meesten door ons gekend zijn of waren. Sommige van deze bijnamen zijn plat, grof of vulgair. Andere zijn eerder sappig of succulent. In ieder geval spreken ze allen tot de verbeelding. Teneinde niemand voor het hoofd te stoten hebben we de ware naam van de vermelde persoon achterwege gelaten. We hebben het over Ankers en Zoonen, Baron sans Sous, Betsievanaales, den Beuis, Feelie Bienhauwer, Bierbuik, Snaarie Bluutsossiesse, Blijntse, Beurkie, Bootiesmiene, Fons Braak, Capit, Centkilos, de Communist, Dofkie Deust, den Duits, Dieketeete, den Dieke Woof, den Dreeser, Fol, Fratse, Kuulie Fuink, Kautsie, King Kong, Lautsie Kloef, Mantie Koeiflaak, de Kuiningiene, Louis Kuito, Jaan Laapie, Lageere, Larousse, Peire Leerie, Zoote Lieze, Louis Quinze, Maungie Loetie, Luukvoos, de Martikau, Meusche, Mooster, Muurtokie, de Negus, Sloomen Noego, de Sloomen Officier, Taunie Patei, Patoe, de Pierdenteemer, Pic, Piccolo, Pidoeze, Piestuuft, Pinte, Pistroel, Plastraung, Zuulie Poapie, Meelie Poep, Maungskie Prit, Ratse, Schoate, de Slaapen, Snuikspiere, Spreingbook, Stamper, Taak, Tsoe Taap, Proestie Taluureleeker, Tarzan, Toetie, Tomatse en de Wieten Nu. En daarmee, beste lezer, ben ik aan het einde gekomen van mijn Latijn, om niet te zeggen aan het einde van mijn herinneringen aan Ronsenaars van divers pluimage. Hierbij berg ik dan ook mijn achteruitkijkspiegel op. Tot den noeste kier.

7


denbelleman

8

maatschappij

Wat kan je als individu betekenen in de wereld, dan nog wel in het bijzonder in de kleine maatschappij tussen drie heuvelreeksen, genaamd Ronse ? Veel meer dan je denkt, durf ik stellen. “Veel meer kunnen betekenen dan je denkt” lijkt me trouwens vanzelfsprekend in deze context. Tenzij gespeend van een absoluut teveel aan zelfvertrouwen, lijkt het me immers logisch je individuele kracht in de wereld te onderschatten. Niet dat ik hier in dit stuk ga bewijzen dat jij, wij allemaal, als individuen op zich deze wereld, laat staat de stad, in een andere richting kunnen doen draaien. Doorgaans kunnen we de boel enkel wat kleurrijker maken, op een hoogtepunt misschien zelfs aangenamer. En laat het streven naar hoogtepunten nu net zo fijn zijn. De interpretatie van de laatste zin mag je trouwens zelf “kleur geven”. Jeroen Reygaet

samen individualist ! Het individualisme zit, op zeer lange termijn bekeken, duidelijk in de lift. In de loop van de duizenden jaren geschiedenis die achter ons liggen, heeft het immers een steeds prominentere en legalere plaats kunnen veroveren. Tot ruim in de Middeleeuwen was individualisme in onze contreien zo goed als onbestaande. Je was wie je hoorde te zijn, opgelegd door een al dan niet tastbare hogere macht. Uitzondering op de regel, was die hele kleine toplaag van de maatschappij, die in hun beperkt individualisme dat van de anderen totaal fnuikten. Erg ? Niet echt, want geen haan die erom kraaide. Pas vanaf het aanbreken van de ‘Vroegmoderne’ tijden, ergens in de vijftiende eeuw, begon hier en daar wel een eenzame haan te kraaien. Onder de noemer ‘humanisme’ ontstond een steeds groter geloof in de mens op zich, die – stel je voor – zelf in staat was keuzes te maken en gedachten te creëren. Die stroming bleef echter een niche, een bezigheid voor wie het zich kon veroorloven met dergelijke zaken bezig te zijn en zijn hemel niet hoefde te verdienen door hard labeur. In de achttiende eeuw kreeg de individualisering een extra boost via de filosofische stroming die we ‘de Verlichting’ noemen. De ‘hogere machten’, daarentegen, zagen het liever niet opklaren. Het ontluikende individualisme werd immers als gevaarlijk, ondergronds en ‘dringend uit te roeien’ beschouwd. De grote breuk kwam er pas in de herfst van 1789, toen in revolutionair Parijs de heer La Fayette de verklaring van “de Verklaring van de Rechten van de Mens en de Burger” voorlas : voortaan zou ‘de vrijheid van individu’ een fundamenteel recht zijn voor ieder mens. Het individualisme werd uit de illegaliteit gehaald ; het was vanaf dan zwart op wit op papier verankerd. Toch kan je onmogelijk zeggen dat de mens van dan af aan een individualist geworden is. De schrik om als persoon iemand te zijn, is daarbij de grootste reden. Dit heeft, naar mijn individueel (ach hier zijn we) aanvoelen een dubbele reden. De eerste reden lijkt me de totaal foute verwarring met het begrip ‘egoïsme’ te zijn. Toch is het vrij duidelijk dat de woordgroep ‘enkel denken voor zichzelf’ niet identiek is aan de woordgroep ‘enkel denken aan zichzelf’. Het voorzetsel is hier wel degelijk van belang : het haalt het begrip immers weg uit zijn onterecht toegekende negatieve context. De tweede en grootste remfactor voor het openlijk uiten van individualisme, is zeker en vast het bestaan van andere individuen. Individualisme betekent immers een zelfstandig denken dat je moet uiten in relatie met andere zelfstandige denkers. Op zich lijkt het een onmogelijke opgave, ware het niet dat je in je vrijblijvende intense en persoonlijke contacten heel vaak kiest voor gelijkdenkenden. Een mensenleven


denbelleman maatschappij

bestaat daarentegen niet alleen uit persoonlijke relaties : je leeft nu eenmaal – hier en daar een uitzondering niet meegerekend – in de maatschappij en die maatschappij kan je niet zelf kiezen. Een logisch gevolg is dat de maatschappij vaak anders denkt dan jijzelf als individu, waardoor het individu zijn vaak een strijd wordt, concreet vertaald in de ons allen zo bekende zinsneden “wat gaan de mensen daar niet zeggen” of “ze (/de mensen) zeggen dat…” of “het is van horen zeggen” ; zinsneden die een niet te onderschatten rem uitoefenen op het uiten van je persoonlijke gedachten. Hoe kan je nu door een groter individualisme de wereld en de stad kleuren en aangenamer maken ? Door net dat “de mensen zeggen dat…” te overstijgen. Negativisme is immers een niet te onderschatten kenmerk van onze volksgeest. Het is een pak gemakkelijker andere mensen rond je te verenigen met een negatieve boodschap, dan met een positieve. De zin “het is toch wel iets met…” heeft doorgaans meer aanhangers dan “het is allemaal nog zo slecht niet met…”. Tegen de stroom ingaan is op dat moment niet gemakkelijk : het volop uiten van je eigen positiever denken is vermoeiend en het is niet irreëel dat je op het einde alleen achter blijft. Toch zou je de wereld met je individueel positief denken op dat moment een pak aangenamer kunnen maken, door een positiever beeld te verspreiden en door de pletwals “de mensen zeggen dat…” heel even te stoppen. Wij, Ronsenaars, kunnen dat zeker. Op zondag 9 oktober hebben we dat bewezen. Dan maakten we met meer dan 1500 een grote positieve vuist tegen “wat ze allemaal zeggen…” Het veel te lang onderdrukte zelfstandig denken, de opgekropte individuele woede werd aangewakkerd. De schrik om openlijk op een trotste en positieve manier te denken over de stad, werd plots weggeveegd. Het resulteerde in iets uitzonderlijk moois. Het geeft Ronse een heel eigen – individuele – plaats in de maatschappij : de grootste betoging uit de recente stadsgeschiedenis was er een voor de stad, voor zijn mensen  ; nergens tegen, niet uit negativisme, maar enkel voor het te vaak vergeten goede. Ronse als zelfstandig denkend individu, gedragen door openlijk denkende individuen. Niet wereldschokkend noch extreem drastisch, maar wel lekker aanvoelend. Aangenaam, zeg maar. bron : http://networkofthoughts.com/nl/about_Beweging%2520versus%

9


denbelleman

10

geweldig ronse

ronse kwam op straat

De optocht van zondag 9 oktober was voor menig Ronsenaar een hartverwarmend weerzien met het hechte maatschappelijke weefsel dat ooit de ziel van de Ronsische gemeenschap zo sterk typeerde. Voor de organisatoren, waaronder mezelf, was het een baken, een nieuw nulpunt. De boodschap was duidelijk : we willen komaf maken met die eeuwige ‘negatieve perceptie’, en dit vanuit een constructieve positie. Dit gaat echter niet vanzelf. Goede wil is een noodzakelijke maar niet voldoende voorwaarde voor een beter Ronse. Yann Verhellen

Ik was onnoemelijk diep ontroerd, die bewuste zondag. De opkomst (circa 1500 mensen), de kletterende drums, de lachende gezichten, de fantastische optredens achteraf, … Allemaal geweldig, maar slechts vernis. Wat me waarlijk raakte waren de oprechte felicitaties van volslagen onbekende medeburgers. ‘Ik ben nog nooit zo fier geweest om een Ronsenaar te zijn !’ Het was de katalysator van een monologue intérieure waarbij ik mezelf op het hart drukte dat dit niet de aankomst mocht zijn. We waren nog maar net uit de startblokken, er was nog helemaal niks verwezenlijkt. Mijn ergste vrees was dat de optocht een muis zou baren, en dat we achteloos het reeds bewandelde pad verder zouden plattreden. Dezelfde zieke politieke cultuur, dezelfde ongecoördineerde integratieprojecten, hetzelfde gekanker over hoe slecht het allemaal is, et cetera. Het is altijd gemakkelijker om te hervallen in slechte gewoonten dan te volharden in de adaptatie aan nieuwe handelswijzen. Gemakzucht is een sluipend gif. Ik ben me er met andere woorden terdege van bewust dat verandering pijn doet, het vergt inspanning en er is geen onmiddellijke beloning. Er is wilskracht, moed, inzet en geduld nodig. Mijn verontwaardiging over het burgerlijke passivisme is groot. Deelnemen aan de samenleving is voor velen het equivalent van consumeren, belastingen betalen en het onderhouden van eigen huishouden en welbehagen. De rest van de wereld is een vakantieoord en mensen zijn slechts figuranten in het grote verhaal van het eigen leven. Men spiegelt het ons graag anders voor, maar zo werkt het niet. Helaas levert het volstorten van een fiscale bijdrage geen brevet voor filantropie op, je kan en moet meer doen. We kunnen van onze omgeving niet verwachten dat ze compleet geaccommodeerd is aan onze voorkeuren zonder dat we zelf inspanningen doen om de wereld voor anderen leefbaar te maken. Meer nog, daarvan uitgaan, en op die manier handelen, is ethisch compleet verwerpelijk en getuigt van een doorgedreven egoïsme. Het soort dat men kan aantreffen bij hielenlikkende carrierewezels die volharden in het dragen van roze hemden. We moeten af van onze makke consumentistische houding. Ze mag onze bankrekening spijzen, maar als mens worden we allemaal armer. De optocht moet navolging krijgen. Niet omwille van de betoging zelf, niet voor Ronse, maar voor uzelf. Laat uw onvrede gerust zijn beloop, maar doe er iets mee. Probeer iets te veranderen, en laat niemand u zeggen dat u het niet kan.


denbelleman joost vertelt

11

met alle chinezen… Fantastisch om te zien dat zoveel Ronsenaars op straat kwamen om het kwalijke beeld dat van hun stad werd opgehangen in een welbepaald duidingsprogramma, waar ik liever geen reclame meer voor maak, eigenhandig af te wijzen. De manier waarop Ronse werd weergegeven was grotesk en het betreffende programma onwaardig. Negatieve berichtgeving scoort blijkbaar. Zelfs serieuze nieuwsprogramma’s halen vandaag hun gram door een kleine stad door de mangel te halen. David tegen Goliath was het. Met de betoging behaalden we misschien niet de verhoopte overwinning op nationaal niveau, maar lokaal hebben we toch een stevige kei tegen het oog van de brute reus geslingerd. Het was geen opgestoken middelvinger, maar een gedreven wederopstanding met respect voor nuance en bovenal met respect voor onszelf. Dat daar op de nationale media niets van te zien was, is tekenend voor de tijdsgeest en een gemiste kans. Schrijnend… Ik zap tegenwoordig vaker naar VTM dan voorheen. Als een programma vijf minuutjes kan uittrekken om een stad tot de laatste steen af te branden, hadden ze toch ook vijf minuutjes kunnen uittrekken aan de wederopbouw ? Citymarketing mag dan een vies woord zijn dat refereert aan ons uiteenvallend politiek systeem, het betekent wel een wereld van verschil voor de horecazaken en de zelfstandigen. Als iemand uit de omstreken van Ronse moet beslissen welke kant hij uitmoet voor het drinken van een pintje of het kopen van een schoon kleedje, is de keuze snel gemaakt na het zien en lezen van de bezwarende en fel overdreven pers die er over ons verschenen is. Het geweld, dat schijnbaar exclusief onze stad teistert, is in werkelijkheid een wijd uitdijend fenomeen dat zich allerminst tot het lokale niveau beperkt. We zouden nu nogmaals de vergelijking kunnen maken met andere steden die het statistisch veel minder doen dan Ronse, maar sta me toe deze open deur oningetrapt te laten uit respect voor hun respectieve citymarketing. Wat ons in ieder geval een streepje voor geeft op hen, is de liefde voor onze stad en onszelf, evenals het engagement van de op hun ziel getrapte Ronsenaars. Hoe meer wij verguisd worden, hoe trotser we worden op onze stad. Opmerkelijk aan de betoging was de aanwezigheid van werkelijk elke bevolkingslaag die onze multiculturele stad rijk is. Angela ‘superglue’ Merkel mag dan de bondskanselier zijn van de Deutsche Gründlichkeit, in haar opvatting dat de multiculturele samenleving mislukt is, gaat ze heel kort door de bocht. Ten eerste is dit eenvoudigweg een realiteit waar we niet naast kunnen kijken, maar evenmin omheen kunnen. Ten tweede bleek uit de massale aanwezigheid, de steunbetuigingen en de medewerking aan de organisatie van de veel te vaak bevooroordeelde ‘allochtone’ gemeenschap aan dit vreedzaam democratisch project dat er wel degelijk een grote wil tot zogenaamde integratie te vinden is bij het gros van deze bevolkingsgroep. Jong en oud lieten hun stem luid weerklinken en droegen hun steentje bij op het podium na afloop. De stigmatisering van de Ronsenaars is klein bier, pun not intended, vergeleken met de vooroordelen waar zij op dagelijkse basis mee af te rekenen hebben. Een aanval op Ronse is tevens een aanval op de zwarte schapen van onze kleine samenleving. We deelden in de klappen, kropen samen recht en vormden een vreedzame, maar stevig gebalde vuist. Ronse had zijn eigen kleine ‘Arabische lente’ in de begindagen van de herfst. Moge deze heuglijke dag vertaald worden in een groter respect van alle Ronsenaars voor elkaar en geloof in eigen kunnen !

Wij Ronsenaars zijn helden van het eerste uur, die er hun hand niet voor omdraaien om de borst nat te maken en op te tornen tegen gevestigde instituten. Met alle Chinezen, maar niet met de robuuste Ronsenaars. Wie ons een kloot wil aftrekken, zal met een grotere tang moeten aandragen. Joost Elet


e G R AT I S

M A A N D B L A D

www.randeevoe.be http  ://issuu.com/randeevoe

DEN BELLEMAN ONLINE

http  ://issuu.com/denbelleman

sterk in grafisch design alle familie- en handelsdrukwerk Sint-Martensstraat 10, 9600 Ronse - 055 600 630


Den Belleman 10