Issuu on Google+

Μια φορά κι έναν καιρό…

Το άσχημο «παπάκι» Eνα κοριτσάκι μια μέρα βρέθηκε κοντά στη φωλιά μιας μαμάς πάπιας .Ένα από τα μικρά φώναζε σαν βάτραχος και ήταν τόσο άσχημο, που η πάπια το είχε πετάξει έξω από τη φωλιά . Το κοριτσάκι το πήρε σπίτι της , ευτυχισμένο που είχε δικό της ένα μικρό ζωάκι . Του έφτιαξε μια κούνια και το είχε σαν αδελφάκι της . Το μικρό ζωάκι ήταν πρασινωπό και είχε μια τέτοια εμφάνιση που κάτι θύμιζε στο κοριτσάκι … Μια μέρα , σ’ ένα σχολικό βιβλίο , το κοριτσάκι βρήκε μια εικόνα όμοια με του φίλου της .Ήταν ένας μικρός δεινόσαυρος! Έφτασαν πολλοί επιστήμονες και όλοι συμφώνησαν ότι ο μικρός δεινόσαυρος δε μπορούσε να μείνει στο σπίτι . Έτσι , το πήγαν στο μουσείο για να μπορέσουν να το εξετάσουν και το έκλεισαν σ’ ένα μεγάλο κλουβί από γυαλί , μαζί με άλλα παράξενα ζώα . Όταν έμεινε μόνος , ο δεινόσαυρος πλησίασε με περιέργεια ένα από τα ζώα αυτά , που είχε μακρύ λαιμό και ύψος ως τη σκεπή . Το μύρισε , το σκούντησε , αλλά ο γίγαντας ούτε που κουνήθηκε . Πήγε στο δεύτερο , που είχε πολλά κέρατα και τεράστια πόδια και δοκίμασε να του δαγκώσει την ουρά , αλλά κι αυτό έμεινε ακίνητο και σιωπηλό . Ήταν ψεύτικοι δεινόσαυροι! Τεράστια αγάλματα από ατσάλι , γύψο και πλαστικό! Τότε ο μικρός δεινόσαυρος μαζεύτηκε σε μια γωνιά και άρχισε να κλαίει . Το κλάμα ήταν τόσο δυνατό , που έσπασαν όλες οι τζαμαρίες του μουσείου . Αμέσως τότε ήρθε ο διευθυντής του μουσείου , που συγκείμενος από το κλάμα του δεινόσαυρου , αποφάσισε να το ξαναστείλει στο σπίτι της φίλης του .Όταν το πήγαν στο σπίτι του , ο μικρός δεινόσαυρος και το κοριτσάκι αγκαλιάστηκαν ευτυχισμένοι και από τότε δεν ξαναχώρισαν ποτέ . Δημήτρης Αυγερινός


Μια φορά κι έναν καιρό