Issuu on Google+

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

6045 Φύλλο Νο 283

6 Φλεβάρη 2013 Κυκλοφορεί κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

7, 8, 9

13

11

12

Συμπεράσματα από τη σύνοδο της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Η επέμβαση στο Μάλι και η γαλλική Αριστερά

80 χρόνια από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία

Αίγυπτος: Η επανάσταση συνεχίζεται

Οι μισθοί, οι συντάξεις, οι κοινωνικές δαπάνες, τα δημοκρατικά δικαιώματα, προϋποθέτουν ανατροπή των Μνημονίων και της κυβέρνησης Σαμαρά

Όλοι μαζί Η ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική Αριστερά συζητάει στην Αθήνα Στελέχη της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς, του εργατικού κινήματος και των κινημάτων, μαρξιστές οικονομολόγοι, απ’ την Ευρώπη και τις ΗΠΑ συναντιούνται στην Αθήνα στις 1, 2 και 3 Μάρτη και συζητούν για την ευρωπαϊκή κρίση, τις πολιτικές της λιτότητας αλλά και τις κοινωνικές αντιστάσεις και τον στόχο της «κυβέρνησης της Αριστεράς». Η διεθνής αυτή συνάντηση οργανώνεται από την ιστοσελίδα rproject.gr, στην οποία εκφράζονται και συσπειρώνονται δυνάμεις της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής «πτέρυγας» του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια συγκυρία που χαρακτηρίζεται από την λυσσασμένη ιδεολογική και πολιτική επίθεση του συστήματος ενάντια στην αριστερά και τις κοινωνικές αντιστάσεις. Μεταξύ των ομιλητών θα είναι οι: Ολιβιέ Μπεζανσενό (ηγετικό στέλεχος του NPA- Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος, Γαλλία), Άχμετ Σόκι (ηγετικό στέλεχος του ISO, ΗΠΑ), Τζιόρτζιο Κρεμάνσκι (μέλος της εθνικής ηγεσίας της FIOM), Τζοζέ Μαρία Ατέντας (μέλος της ηγεσίας της Izquera Anticapitalista), Φρανσουά Σαμπαντό (μέλος της ηγεσίας του NPA, Γαλλία) Μισέλ Ισόν (οικονομολόγος και μέλος του επιστημονικού συμβουλίου της ATTAC, Γαλλία), Ντανιέλ Αλμπαρασίν (οικονομολόγος και μέλος της «Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς» από Ισπανία), Κώστας Λαπαβίτσας, Χρήστος Λάσκος , Παναγιώτης Λαφαζάνης, Αντώνης Νταβανέλλος και συνδικαλιστές από Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελβετία, ΗΠΑ κ.α Στις 1-3 Μάρτη η καρδιά της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς θα χτυπά στην Αθήνα. Όσοι και όσες συμμετέχουν στην προετοιμασία, αλλά και στο ίδιο το τριήμερο, θα έχουν την ευκαιρία να λάβουν μέρος σε μια συνάντηση διεθνούς εμβέλειας, που θα συζητήσει το σχέδιο των από κάτω για την αλλαγή της κοινωνίας. Γίνετε μέρος αυτής της προσπάθειας.

20 Φλεβάρη: Απεργούμε και διαδηλώνουμε Η οικονομική ευφορία για τα, τάχα, ευεργετικά αποτελέσματα της δόσης των δανειστών κράτησε ελάχιστα: οι μισθοί, οι συντάξεις, οι φόροι, η κατάρρευση των νοσοκομείων και των σχολείων επαναφέρουν τη συζήτηση στα πραγματικά επίπεδα. Η πολιτική ευφορία, ο ισχυρισμός ότι ο Σαμαράς αποκαθιστά μια κάποια κυβερνητική σταθερότητα, θα κρατήσει λιγότερο. Η επιστράτευση των απεργών στα ΜΜΜ δεν οδή-

γησε στη γενικευμένη υποχώρηση των αντιστάσεων. Οι ναυτεργάτες, τα μπλόκα των αγροτών και η προοπτική της Γενικής Απεργίας στις 20 Φλεβάρη, επαναφέρουν στο προσκήνιο τη δύναμη που διέλυσε τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου. Το μόνο σταθερό στήριγμα της τρικομματικής είναι οι δυνάμεις καταστολής του Δένδια. Όμως τα ΜΑΤ δεν μπορούν να κινήσουν το μετρό, να λειτουργήσουν τα σχολεία και τα

νοσοκομεία, να καλλιεργήσουν τα χωράφια. Σπάζοντας τον κοινωνικό αυτοματισμό, χτίζοντας το συντονισμό των αγώνων, ενώνοντας τις δυνάμεις των εργαζομένων, των αγροτών, της νεολαίας, μπορούμε να τους ανατρέψουμε. Αυτό θα είναι το νόημα της Γενικής Απεργίας στις 20 Φλεβάρη: όλοι μαζί μπορούμε να τους ρίξουμε, να ανατρέψουμε τα μνημόνια και τις δεσμεύσεις προς τους δανειστές. Όλοι στην απεργία, όλοι στους δρόμους!


2

• πολιτική

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

óôá óýíôïìá... Λένε πως ο μυθικός Μίδας ό,τι έπιανε γινόταν χρυσάφι. Το ακριβώς αντίστροφο ισχύει για τον Σαμαρά, μέσα στις συνθήκες της κρίσης. Όλα τα «ελπιδοφόρα» σχέδια της Δεξιάς διατρέχουν τον κίνδυνο να μετατραπούν σε «κάρβουνο», σε ναρκοπέδιο για την κυβέρνηση. Η τεχνητή «αισιοδοξία» για την οικονομία έχει ημερομηνία λήξης, πιθανότατα στους πρώτους νέους ελέγχους της τρόικας, τον ερχόμενο Μάρτη… NNN Στο μεταξύ ο Στουρνάρας θα έχει να «αντισταθεί» στο αίτημα νεοδημοκρατικών στελεχών για χαλάρωση, ειδικά στη φορολογία των ακινήτων, που θα πλήξει βαρύτερα τη μεσαία τάξη, παραδοσιακή δεξαμενή ψηφοφόρων της ΝΔ. Και ο κατάλογος των διαφωνούντων είναι εντυπωσιακός: Κεφαλογιάννης, Βορίδης, Ντ. Μπακογιάννη, Νικ. Κακλαμάνης, Κυρ. Μητσοτάκης. Πονοκέφαλοι… NNN Το ίδιο ισχύει και για την πρόσφατη διεύρυνση της κατασταλτικής πολιτικής απέναντι στην Αριστερά. Το χτύπημα στο ΚΚΕ πρόσθεσε «παράσημα» στο στρατηγό Δένδια, δημιούργησε όμως και κάποια πιο πολιτικοποιημένα ερωτηματικά: Και αν αυτή η τακτική «διευκολύνει» μια συνάντηση, με προοπτική σύγκλισης, μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ, έστω –αρχικά– στο πεδίο των αγώνων, τι θα κάνει η κυβέρνηση; Έλα ντε… NNN Τις ιδιωτικοποιήσεις πολλοί εξύμνησαν. Η Κασσιόπη ήταν «εύκολη». Η παραλία της Αττικής θα έχει δυσκολίες. Όμως η ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ με τους Ρώσους και τους Αμερικάνους, όταν η κυβέρνηση δείχνει να προτιμά το «γερμανικό άρμα», ανεβάζει τον Χατζηδάκη, κυριολεκτικά, στα κάρβουνα… NNN Αλήθεια, θυμάται κανείς ότι ο Σαμαρά δεν έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία; Ότι η «δεδηλωμένη» της κυβέρνησης οφείλεται στις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ; NNN Όπου το ΠΑΣΟΚ πάει, λέει, σε σημαντικό συνέδριο. Για να εμπεδώσει ότι η σοσιαλδημοκρατία, πλέον, διεκδικεί την έκφραση του «κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού». Ενώ ο επανακάμψας Σκανδαλίδης προτείνει την άμεση αποχώρηση από την κυβερνητική πλειοψηφία… NNN Όπου στη ΔΗΜΑΡ, το ίδιο αίτημα –της αποχώρησης από την κυβέρνηση– προβάλλει το Αριστερό Δίκτυο. Και ανθίσταται ο σ. Φώτης, με το μάτι στραμμένο στη θέση του Παπούλια… NNN Μέσα σε αυτή την ωραία ατμόσφαιρα, ο Σαμαράς, λέει, θα κάνει «ευρύ ανασχηματισμό» τον Μάρτη, δεν αποκλείει «εκλογικό αιφνιδιασμό» τον Μάη, αν και θα προτιμούσε να παραμείνει στη θέση του μέχρι και το τέλος του 2014… NNN Σχεδιασμοί επί χάρτου. Με την προσοχή στραμμένη στην απεργία της 20ής Φλεβάρη, όπου όλοι γνωρίζουν ότι η πραγματική αντιπολίτευση θα κάνει μια δοκιμή των δυνάμεών της. Καιρός ήταν… NNN Στη σύνοδο της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε, για άλλη μια φορά, ότι η όποια πίεση από τα αριστερά προς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προέρχεται… μέσα από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Με τις τακτικές επιλογές τους, η ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχουν κατορθώσει (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να αυτο-ακυρώνονται, ακόμα και όταν έχουν δίκιο να φωνάζουν… NNN Ο καθηγητής Χρ. Ροζάκης, πρώην υφυπουργός Εξωτερικών και πρόεδρος του Διοικητικού Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Ευρώπης, γνωρίζει το διεθνές «δίκαιο» όσο λίγοι και δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως «ανθέλλην». Χρήσιμη λοιπόν η συμβουλή του προς τους «εθνικάρες», ειδικά της Αριστεράς: «Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας δεν προβλέπει μονομερείς ενέργειες σχετικά με τις ΑΟΖ». Και όσο για το ελ ντοράντο του Καστελόριζου, θυμίζει ότι όποιο δικαστήριο κληθεί να απαντήσει, θα έχει ως κεντρικό κριτήριο την αναλογικότητα των ακτών στην περιοχή. Μια ματιά σε έναν χάρτη αρκεί, για να καταλάβει κανείς τη διαφορά μεταξύ προσδοκιών και πιθανού αποτελέσματος (συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών», 2-3/2013)…

Να νικήσουν οι αγρότες! Της Κατερίνας Γιαννούλια

Τ 

α τρακτέρ θα ανοίξουν το δρόμο προς τη νίκη; Αυτή είναι η αγωνία των ανθρώπων της δουλειάς και όχι αν θα κλείσουν οι εθνικές οδοί. Ούτως ή άλλως οι δρόμοι είναι κλειστοί, εδώ και καιρό, από τα ανυπόφορα διόδια, την εξωφρενική τιμή των καυσίμων, τις κατατεθειμένες πινακίδες χιλιάδων αυτοκινήτων λόγω εφορίας. Κάποιος να κάνει την αρχή, κάποιος να νικήσει, αυτό εύχεται η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. Ο κοινωνικός αυτοματισμός έχει φτάσει στα όριά του και αν η Αριστερά και τα σωματεία κρατήσουν μια αξιοπρεπή στάση, τότε θα δούμε να γίνεται πράξη η αγωνιστική αλληλεγγύη και η συνεννόηση για συντονισμό και κοινή δράση των «από κάτω».

Συμπαράσταση Στα μπλόκα της Ημαθίας πήγαν να διαμαρτυρηθούν από κοινού και οδηγοί ταξί και λεωφορείων ΚΤΕΛ. Το μπλόκο της Νίκαιας (Θεσσαλίας) επισκέφθηκαν επιστρατευμένοι εργαζόμενοι του μετρό. Οι «μικροί» και «μεσαίοι» αγρότες έχουν γίνει και αυτοί στόχος του μεγάλου κεφαλαίου, που τα θέλει όλα: τα σπίτια, τα λεφτά, τα χωράφια, την ελευθερία μας. Η πρωτογενής παραγωγή και η μεταποιητική δραστηριότητα, στην ουσία όλος ο αγροδιατροφικός τομέας, μεταφέρονται πλήρως προς τις μεγάλες αγροβιομηχανίες. Ο έλεγχος από το χωράφι ως το ράφι θα είναι όπως περιγράφεται στο γλαφυρό

βιβλίο «Τι ωραίο πλιάτσικο» (του Τζόναθαν Κόου), που απεικονίζει την εποχή της Θάτσερ. Η μικρή και μεσαία παραγωγή γίνεται από δυσβάστακτη μέχρι αδύνατη, χάρη στην πολιτική της κυβέρνησης που εφαρμόζει ανάλογα μέτρα και νόμους: αύξηση του ΦΠΑ στα αγροτικά εφόδια (σπόροι, λιπάσματα) και τις ζωοτροφές και μείωση του ποσοστού επιστροφής του. Αύξηση της τιμής του νερού (με προώθηση της ιδιωτικοποίησης και του αρδευτικού νερού). Αύξηση του ειδικού φόρου στο πετρέλαιο (ενώ για τους εφοπλιστές είναι αφορολόγητο – 0,4 € το λίτρο για τους εφοπλιστές, 1,5 € το λίτρο για τους αγρότες). Αύξηση των αγροτικών εισφορών στον ΕΛΓΑ (γεωργικές ασφαλίσεις) και μείωση των αποζημιώσεων, με στόχο την πλήρη ιδιωτική ασφάλιση για καταστροφές. Καρτέλ που στραγγαλίζουν, εκβιάζοντας, την πρωτογενή παραγωγή, ενώ ταυτόχρονα πουλάνε σε αυξημένες τιμές στους καταναλωτές. Μείωση των συντάξεων του ΟΓΑ. «Υπόσχεση» φορολογίας των αγροτεμαχίων και κορυφαία η «δωρεά» της ΑΤΕ στην «Πειραιώς», που σημαίνει ότι η αγροτική γη βρίσκεται υποθηκευμένη στα βρόμικα χέρια των αδίστακτων τοκογλύφων.

Ιδιωτικοποίηση Στόχος της κυβέρνησης και των μνημονίων είναι η διάλυση και παραχώρηση των όποιων συνεταιριστικών και δημοσίων επιχειρήσεων (ΔΩΔΩΝΗ, ΣΕΚΑΠ, Ελληνική

Βιομηχανία Ζάχαρης-ΕΒΖ) σε ιδιώτες και ο μετασχηματισμός των συνεταιρισμών (αφού έπαιξαν έναν άθλιο ρόλο οι «ηγέτες» των κομμάτων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) σε Ανώνυμες Εταιρίες. Η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική (2014-2020) εξανεμίζει τις επιδοτήσεις, ενώ ο όμιλος «Πειραιώς» προτίθεται να «αναλάβει» και την παροχή δημόσιων υπηρεσιών (ΟΣΔΕ, Σύμβουλοι κλπ), γι’ αυτό και η τρικομματική συγκυβέρνηση σχεδιάζει περαιτέρω συρρίκνωση και ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών του ΥΠΑΑΤ (Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων). Οι αγρότες δεν αποτελούν ενιαίο χώρο, δεν «έφαγαν όλοι μαζί» τις επιδοτήσεις και δεν μπορούσαν να κάνουν «ανταγωνιστικές» τις καλλιέργειές τους, όταν είχαν να «ανταγωνιστούν» την Ινδία, την Κίνα, την Αφρική και την Αμερική. Με τη διαμεσολάβηση μάλιστα των κανονισμών και συμφωνιών των θηρίων της ΕΕ, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), του FAO (Διεθνής Οργανισμός Τροφίμων του ΟΗΕ), του UNCTAD (Συμβούλιο Εμπορίου και Ανάπτυξης του ΟΗΕ) και ανάμεσα στις Monsanto, Bayer, Basf κλπ.

Αγαθό Η αγροτική παραγωγή και τα τρόφιμα δεν οφείλουν να είναι ανταγωνιστικά προϊόντα, καθώς αποτελούν αγαθά. Και αυτό δεν γίνεται να το ξεχνάει κανείς. Είναι βασικά αγαθά για την ανθρώπινη ζωή και δικαιούμαστε όλοι να τα έχουμε σε επάρκεια, με ποιότητα και ασφάλεια εξασφαλισμένες.

Η αμέριστη και ενεργή συμπαράσταση και συμπόρευση όλων μας για τη νίκη των αγροτών προέρχεται από την επιθυμία μας να νικήσει επιτέλους ένα τμήμα των λαϊκών μαζών και από το απόλυτο δικαίωμα μιας οργανωμένης κοινωνίας να διαθέτει τρόφιμα φτηνά, ασφαλή, ποιοτικά, με την εγγύηση αξιόπιστων λειτουργών σε όλη την αλυσίδα τροφίμων και όχι υπό τον έλεγχο των αγορών τύπου Lidl.

Κοινός αγώνας Υιοθετώντας την επιτυχημένη διατύπωση του Σωματείου Γεωπόνων Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ηπείρου, αντιγράφω από σχετική ανακοίνωσή τους: «Να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των φτωχομεσαίων αγροτών. Λεφτά υπάρχουν. Τα ξεκοκαλίζουν οι τραπεζίτες και οι τοκογλύφοι δανειστές. Είμαστε στο πλευρό τους, γιατί με ένα κοινό μέτωπο μαζί με όλους τους εργαζόμενους του αγροτοδιατροφικού τομέα, τους εργαζόμενους της πόλης, τους άνεργους θα μπορέσουμε να διαμορφώσουμε όρους ανατροπής της πολιτικής της δανειακής σύμβασης και των μνημονίων. Την πολιτική που ρημάζει τις ζωές μας. Όλοι μαζί. Κανείς μόνος του στην κρίση. Μπορούμε να συνεργαστούμε για την κάλυψη των διατροφικών αναγκών του λαού μας, με πρωτοβάθμιους παραγωγικούς συνεταιρισμούς στα χέρια των παραγωγών και των εργαζομένων σε αυτούς, για να μείνει ο αγρότης στο χωράφι, με δωρεάν ποιοτική παιδεία, υγεία και πολιτισμό και έναν γεωτεχνικό που θα δουλεύει με αξιοπρέπεια».


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

η άποψή μας

πολιτική •

3

Φούσκα η καθεστωτική αισιοδοξία για τον Σαμαρά

Να φύγουν, το γρηγορότερο Μ 

σει το κράτος του Ισραήλ. Ο πανικός των διπλωματών του υπουργείου Εξωτερικών, που μέχρι σήμερα χειρίζονταν αυτή την υπόθεση, τα ερωτηματικά της στρατιωτικής ηγεσίας, οι διεθνείς προειδοποιήσεις για πιθανότητες «θερμών επεισοδίων» και τα πρώτα δημοσιεύματα που διέβλεπαν ένα πιθανό «νέο 1922», φαίνεται ότι προς το παρόν φρέναραν αυτόν τον παραλογισμό. Όμως μέσα στην όξυνση της κρίσης κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά τα αντανακλαστικά των καλόπαιδων του «Δικτύου 21» και των βετεράνων της (εθνικιστικής) Πολιτικής Άνοιξης…

ετά την καταβολή της πρώτης δόσης της θρυλούμενης «μεγα-δόσης» των δανειστών προς την ελληνική οικονομία, το καθεστώς έδωσε τα ρέστα του για να δημιουργήσει ένα κλίμα αισιοδοξίας σχετικά με τις προοπτικές της τρικομματικής κυβέρνησης του Σαμαρά. Στην προσπάθεια εντάχθηκε το σύνολο των δυνάμεων του συστήματος, από τα μεγάλα ΜΜΕ ως το χρηματιστήριο. Επιτέλους, λέει, φάνηκε «φως στο βάθος του τούνελ», όχι βέβαια μέσα στο 2013 –που για τους εργαζόμενους και τις λαϊκές τάξεις θα είναι κόλαση– αλλά, ίσως, από το 2014 και, αν όχι, ίσως από το 2015. Προσεκτικοί αναλυτές των δημοσκοπήσεων υπογραμμίζουν ότι τα περιορισμένα κέρδη σε επιρροή για τη ΝΔ –πάντα στο επίπεδο του 30%, που κάποτε θεωρείτο επίπεδο πολιτικής συντριβής– προκύπτουν κυρίως μέσα από την καλλιέργεια αυτού του κλίματος αισιοδοξίας για την οικονομία, παρά από την πολιτική «πυγμής» του Δένδια προς το ακροατήριο των νοικοκυραίων. Όμως, ως συνήθως, το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Η έκθεση της Citigroup για την ελληνική οικονομία προβλέπει μια εφιαλτική και μακρά περίοδο: με την πιθανότητα ύφεσης 11% μέσα στο 2013 και, κατά συνέπεια, την εκτίναξη της ανεργίας κοντά στο 40% το 2014 και το 2015… Ακόμα και οι πιο «φιλικές» εκθέσεις άλλων «οίκων» συμφωνούν με την πρόβλεψη ότι οι δυσκολίες για τον Σαμαρά είναι μπροστά και όχι πίσω, χωρίς να συνυπολογίζεται η πρόσθετη επιδείνωση που θα προκύψει, αν επιβεβαιωθούν οι διεθνείς εκτιμήσεις (ακόμα και του ΔΝΤ) για βουτιά όλης της ευρωζώνης σε βαθύτερη ύφεση.

Η Λερναία Ύδρα των απεργιών Ο Χατζηδάκης φαντάζει για την ώρα ένας από τους «ακλόνητους» υπουργούς του Σαμαρά, αλλά και γι’ αυτόν τα δύσκολα τώρα αρχίζουν. Η Κασσιόπη της Κέρκυρας πουλήθηκε σε, κυριολεκτικά, εξευτελιστική τιμή, προαναγγέλλοντας τη σφαγή που θα γίνει για τα «φιλέτα» της παραλιακής στην Αττική, από το Φάληρο ως το Λαύριο. Όμως τα μεγάλα μαχαίρια έχουν βγει στο χώρο της ενέργειας και ειδικότερα στις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ, που κάνουν ακόμα και το φιλοκυβερνητικό «Βήμα» να μιλά για «ψυχρό πόλεμο για τα “ασημικά” της Ελλάδας». Οι ρωσικών συμφερόντων προσφορές για τη ΔΕΠΑ (Gazprom) αγγίζουν τα 900 εκατ. ευρώ, ενώ για τη ΔΕΠΑ και τη ΔΕΣΦΑ μαζί υπήρξε πρόταση (της Sintez-Negusneft) ύψους 1,8 δισ. ευρώ.

Αυτά αντανακλά η δήλωση του Στουρνάρα («εγώ ποτέ δεν μίλησα για φως στο τούνελ της κρίσης»), η επιμονή του υπουργού Οικονομικών σε απαρέγκλιτη εφαρμογή του μνημονιακού προγράμματος και η προσεκτική αντιμετώπιση όλου του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης σχετικά με το ερώτημα αν (και κυρίως πότε) θα χρειαστούν πρόσθετα μέτρα λιτότητας.

Την ίδια στιγμή οι «δυτικές» προσφορές για τη ΔΕΠΑ δεν ξεπερνούν τα 350-400 εκατ. ευρώ, αλλά τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΕ προειδοποιούν την Αθήνα για τη «σφοδρή αντίθεσή τους» να περάσουν οι ΔΕΠΑΔΕΣΦΑ σε ρωσικό έλεγχο. Η κυβέρνηση διατρέχει τον κίνδυνο όχι μόνο να εγκλωβιστεί στους εσωτερικούς ανταγωνισμούς των καπιταλιστών, αλλά και στο εξαιρετικά επιθετικό διεθνές παιχνίδι για τους υδρογονάνθρακες και τους ενεργειακούς δρόμους, όπου οι επιλογές ποτέ δεν υπήρξαν εύκολες.

Σε αυτό το πλαίσιο, το εξαγγελθέν πρόγραμμα για φαστ τρακ ιδιωτικοποιήσεις μετατρέπεται από γιατροσόφι για την αντιμετώπιση της κρίσης σε ναρκοπέδιο για την κυβέρνηση.

Συνοψίζοντας, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν ξεπέρασε τον «κάβο» της οικονομίας, αλλά, αντίθετα, έχει μπροστά όλα τα εκρηκτικά προβλήματα που μπορεί να τη διαλύσουν, όπως

Ο κόσμος των «από κάτω» μπαίνει διαρκώς σε κίνηση και η 20 Φλεβάρη μπορεί και πρέπει να γίνει αφετηρία μιας νέας ανατρεπτικής εξόρμησης στο παρελθόν διέλυσαν τις κυβερνήσεις του ΓΑΠ και του Παπαδήμου.

Ακροδεξιά στροφή Αυτό το πρόβλημα προσπαθεί να διαχειριστεί η, ακροδεξιάς έμπνευσης, πολιτική «πυγμής» που συμβολίζει ο Δένδιας. Η κυβέρνηση έχει πλέον φανερώσει όλα τα στοιχεία αυτής της πολιτικής: Παραδειγματική επίθεση στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο, έστω κι αν αυτή προϋποθέτει το κουρέλιασμα των δημοκρατικών κανόνων, όπως φάνηκε με τη δημοσίευση των φωτογραφιών των κακοποιημένων και βασανισμένων συλληφθέντων εικοσάχρονων κατηγορούμενων για συμμετοχή στη ΣΠΦ. Παραδειγματική επίθεση στους μετανάστες, έστω κι αν αυτή χαϊδεύει τη νεοναζιστική εγκληματικότητα. Επίθεση στην Αριστερά, με τις συνεχιζόμενες σκευωρίες κατά του ΣΥΡΙΖΑ και την κλιμάκωση με την επίθεση και τις συλλήψεις κατά των στελεχών του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Επίθεση στο εργατι-

κό κίνημα, με την επιστράτευση των απεργών στα ΜΜΜ και τις απειλές κατά των ναυτεργατών. Επίθεση κατά των ευρύτερων λαϊκών αντιστάσεων, με τις – προς το παρόν– «βελούδινες» απειλές κατά των αγροτών και την προσπάθεια καλλιέργειας κλίματος «κοινωνικού αυτοματισμού» σε βάρος τους. Είναι φανερό ότι η επίθεση είναι συνολική. Στο στόχο μπαίνει όλη η Αριστερά, όλο το μαζικό κίνημα, όλες οι ιδέες που στηρίζουν την αντίσταση στην πολιτική των καπιταλιστών και των δανειστών. Οι αμερικανοσπουδαγμένοι σύμβουλοι του Σαμαρά –που έχουν το πάνω χέρι στη διαμόρφωση της πολιτικής της ΝΔ σήμερα– επιχειρούν, με πρότυπο τη δεξιά ριγκανική πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ, να μετατοπίσουν το σύνολο των πολιτικών διεργασιών προς τα δεξιά. Να «κοντύνουν» την Αριστερά και τις εργατικές-λαϊκές κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης –συμπλέοντας, αν χρειαστεί, με τους ναζήδες της Χρυσής Αυγής και τους χουνταίους που επανεμφανίστηκαν στην κηδεία του Ντερτιλή– με το μάτι στραμμένο στην «επόμενη ημέρα», που μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμη για το καθεστώς και, κατά συνέπεια, να χρειαστούν πολιτικές (και δυνάμεις) «έκτακτης ανάγκης». Σε αυτό το πλαίσιο δεν μπορεί να αποκλειστούν ακόμα και οι εθνικιστικοί τυχοδιωκτισμοί. Η κυβέρνηση Σαμαρά διέρρευσε στον Τύπο την πρόθεσή της για «μονομερή» ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ, στα ευρύτατα πλαίσια που περιγράφουν οι «χάρτες» που έχει υιοθετή-

Ακριβώς επειδή η κυβέρνηση Σαμαρά κινείται σε αυτή την αντιδραστική κατεύθυνση, δεν έχει καμία τύχη να επιτύχει «συναίνεση», να διασφαλίσει έστω και ένα περιορισμένο διάστημα κοινωνικής ειρήνης. Με θλίψη ο φιλοκυβερνητικός Τύπος περιγράφει τις απεργίες αντίστασης ως μια Λερναία Ύδρα που κάθε φορά σηκώνει καινούργιο «κεφάλι», παρά τα προηγούμενα χτυπήματα. Τις καλοκαιρινές απεργίες και καταλήψεις στο δημόσιο ακολούθησε το κύμα του ΤΤ, των ΜΜΜ και των νοσοκομείων. Η κάμψη τους χρειάστηκε το βάρβαρο μέτρο της επιστράτευσης. Την επομένη ξεκίνησαν οι ναυτεργάτες, βγήκαν στα μπλόκα οι αγρότες, ενώ η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ υποχρεώθηκαν (επιτέλους) να προκηρύξουν την επόμενη γενική πανελλαδική απεργία για τις 20 Φλεβάρη. Αυτή είναι η δύναμη που μπορεί να ανατρέψει την κυβέρνηση Σαμαρά: η απεργιακή δύναμη των εργατών, η κινητοποίηση των αγροτών, οι δράσεις της νεολαίας, το πλατύ «δίκτυο» των πρωτοβουλιών τοπικής αντίστασης και αλληλεγγύης. Ο κόσμος των «από κάτω», ο κόσμος μας, μπαίνει διαρκώς σε κίνηση και η 20 Φλεβάρη μπορεί και πρέπει να γίνει αφετηρία μιας νέας ανατρεπτικής εξόρμησης. Απέναντί μας έχουμε μια κυβέρνηση που δεν θα πέσει σαν «ώριμο φρούτο». Το καθεστώς τη στηρίζει και θα τη στηρίξει, γιατί δεν έχει άλλη εναλλακτική πολιτική λύση, μέσα σε μια κρίση ιστορικών διαστάσεων. Την τρικομματική των ΣαμαράΒενιζέλου-Κουβέλη κάποιος πρέπει να τη ρίξει. Και αυτός ο «κάποιος» δεν είναι άλλος από τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία και τους αγώνες της.


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

Κλιμάκωση των αγώνων ενάντια στην εξαθλίωση και την καταστολή

20 Φλεβάρη: Όλοι στη Γενική Απεργία

Του Θοδωρή Πατσατζή

Π 

ανελλαδική Γενική Απεργία πραγματοποιεί η ΓΣΕΕ, την Τετάρτη 20 Φλεβάρη. Στόχος της απεργίας είναι η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ) και η διεκδίκηση νέας Εθνικής Γενικής ΣΣΕ, της οποίας η μετενέργεια λήγει στις 30/3/13. Η ΓΣΕΕ απαιτεί επίσης μέτρα για τη στήριξη των ανέργων και την ανάκληση κάθε επιστράτευσης και όλων των κατασταλτικών μέτρων και διώξεων κατά των εργαζομένων, των συνδικάτων και της συνδικαλιστικής δράσης.

Διαδήλωση Στις 20 Φλεβάρη χρειάζεται να γεμίσουμε τους δρόμους για να μην επιτρέψουμε, με την εφαρμογή των μνημονίων που προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβάλει η συγκυβέρνηση, να κάνουν οι εργοδότες ό,τι θέλουν, περικόπτοντας συνεχώς τους μισθούς και απολύοντας όταν, όπως και όσους θέλουν, για να βάλουμε φρένο στη φορολαίλαπα και τα χαράτσια, στη διάλυση της δημόσιας υγείας.

Η απεργιακή διαδήλωση πρέπει να γίνει χώρος συγκέντρωσης όσων δεινοπαθούμε από την πολιτική των μνημονίων, αλλά και όσων επιμένουν να αντιστέκονται όπως οι ναυτεργάτες, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, τα ναυπηγεία, τους δήμους, οι αγρότες, οι επιστρατευμένοι των μέσων μαζικής μεταφοράς. Εκεί πρέπει να εκφραστούν και οι χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι που η τρικομματική κυβέρνηση προετοιμάζει τη μεγάλη σφαγή τους με τις απολύσεις και την κατάργηση φορέων και δομών, οι χιλιάδες εργαζόμενοι στις δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας που, πέρα από το τσεκούρι στους μισθούς τους, καλούνται άμεσα να υπερασπιστούν τα δημόσια αγαθά, όπως το νερό και το ρεύμα ενάντια στην προσπάθεια ιδιωτικοποίησής τους. Και βέβαια όλοι οι σύντροφοι από τις επιτροπές αγώνα, ο κάθε αγωνιστής που παλεύει για όλα τα παραπάνω. Σίγουρα οι δρόμοι δεν θα πλημυρίσουν μόνο από την οργή του κόσμου. Ιδιαίτερα όταν το τελευ-

ταίο διάστημα οι εργαζόμενοι ξέρουν ότι χάσανε μάχες και δεν κατάφεραν να ανατρέψουν τη συγκυβέρνηση, όπως έκαναν με τις δύο προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις.

Αριστερά Μεγάλη ευθύνη για να εμπνευστεί κάθε εργαζόμενος να συμμετέχει στην απεργία και τη συγκέντρωση, εκτός από τα συνδικάτα, έχει και η Αριστερά. Εκτός από τις απαραίτητες μεθόδους που έχει στην εμπειρία του το εργατικό κίνημα, όπως περιοδείες στους χώρους δουλειάς, γενικές συνελεύσεις ενημέρωσης, εξορμήσεις, χρειάζεται να προχωρήσουν δύο ακόμη πράγματα. Η εξήγηση του γιατί, παρά την αποφασιστικότητα και τη στρατηγική της έντασης που επιλέγει η κυβέρνηση απέναντι στα συνδικάτα, οι αγώνες μας μπορούν να νικήσουν με συντονισμό και κλιμάκωσή τους και ταυτόχρονα να δοθεί το πολιτικό στίγμα ότι αυτό που χρειαζόμαστε, για να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με τα μνημόνια, είναι

μια κυβέρνηση με τη συμπαράταξη της Αριστεράς. Δεν αρκεί να λέμε ότι αυτή που βγάζει παράνομες τις απεργίες μας, επιστρατεύει όσους επιμένουν να αντιστέκονται και έχει κηρύξει ανοιχτά τον πόλεμο στα συνδικάτα είναι η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Χρειάζεται να εξηγήσουμε ότι οι επιλογές της καταστολής και της επιστράτευσης ξεκινάνε από την αδυναμία τους να νομιμοποιήσουν στα μάτια της κοινωνίας το βάρβαρο πακέτο αντεργατικών μέτρων των προηγούμενων μνημονίων, αλλά και όσων επίσης σκληρών μέτρων χρειαστεί να πάρουν στο μέλλον, για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου.

Πρόγραμμα δράσης Για να ακυρωθούν αυτές οι επιλογές και αυτά τα μέτρα χρειάζεται η αποφασιστικότητα των εργαζομένων, ο έγκαιρος σχεδιασμός από τα συνδικάτα και η πολιτική στήριξη της συνέχισης των κινητοποιήσεων. Δηλαδή από το αν οι εργαζόμενοι είναι προετοιμασμένοι για μάχη μέχρις εσχάτων,

αν οι παρατάξεις της Αριστεράς σε κάθε χώρο κινητοποιήσουν άμεσα τα σωματεία τους για να στηρίξουν την κινητοποίηση των εργαζομένων που επιστρατεύονται, μέχρι το αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά και του ΚΚΕ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα καλέσουν τον κόσμο να κινητοποιηθεί υπέρ των επιστρατευμένων, μέχρι ο αγώνας τους να νικήσει. Για να κινητοποιηθούν μαζικά οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι στις 20 Φλεβάρη, χρειάζεται οι τοπικές οργανώσεις των κομμάτων της Αριστεράς, πέρα από τις περιοδείες σε εργασιακούς χώρους, να οργανώσουν πριν τις 20 του μήνα κοινές δράσεις και πικετοφορίες στη γειτονιά τους, με συλλόγους εργαζομένων, επιτροπές γειτονιάς, συνελεύσεις, αλλά με μπροστάρηδες τα σωματεία. Χρειάζονται ακόμη και καταλήψεις χώρων ή δρόμων τις μέρες πριν την κινητοποίηση, ώστε να δοθεί με τον καλύτερο τρόπο το μήνυμα για συντονισμό και κλιμάκωση των αγώνων, μέχρι την ανατροπή της κυβέρνησης.

Ιδιωτικοποιήσεις: Χαρίζουν τα πάντα στους ιδιώτες! Του Σπύρου Αντωνίου

Μ 

ε όλο και μεγαλύτερη ένταση το τελευταίο διάστημα συνεχίζονται οι διαδικασίες για το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου. Πέρα από τον ΟΠΑΠ και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, στα άμεσα σχέδια του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) βρίσκεται η παραχώρηση περίπου 3.000 ακινήτων του δημοσίου: παραθαλάσσιες εκτάσεις (ανάμεσά τους και η παράκτια ζώνη της Αττικής, από το Φάληρο έως το Σούνιο), μαρίνες, κτίρια των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων, 12 μεγάλα λιμάνια, στρατόπεδα, ακόμα και ολόκληροι οικισμοί. Το «πλιάτσικο» από ντόπιους και ξένους καπιταλιστές αναμένε-

ται να κορυφωθεί με την απόπειρα ιδιωτικοποίησης των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας (ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ και των δικτύων της ΔΕΗ), που αποτελούν πάντα το «φιλέτο» στις διαδικασίες μεταφοράς πλούτου από τα δημόσια ταμεία στα θησαυροφυλάκια των αρπακτικών της αγοράς.

Προπαγάνδα Η κυβερνητική προπαγάνδα για τις διαβόητες «αποκρατικοποιήσεις» ισχυρίζεται ότι όλο αυτό το ξεπούλημα γίνεται για την αποπληρωμή του χρέους. Τα αίτια όμως είναι βαθύτερα. Ο πραγματικός τους στόχος είναι η ανεύρεση νέων και ασφαλών πεδίων για την κερδοφορία του κεφαλαίου: επενδύσεις με ελάχιστο ρίσκο και

την καταβολή υποπολλαπλάσιου τιμήματος από την πραγματική αξία. Έτοιμες υποδομές, σίγουρα κέρδη και πολυάριθμη πελατεία. Αντίθετα, η ιδιωτικοποίηση του νερού, του ηλεκτρικού, των μεταφορών, δεν πρόκειται να φέρει κανένα όφελος για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, όπως μας παραμυθιάζουν. Όπου εφαρμόστηκαν εκτεταμένα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων, το αποτέλεσμα ήταν χειρότερες και ακριβότερες υπηρεσίες για τον κόσμο.

Επαναφορά στο Δημόσιο Η συγκυβέρνηση καταφεύγει στην πιο ακραία εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού, τη στιγμή που σε μια σειρά από χώρες έχουν ξεκινήσει οι

διαδικασίες για επαναφορά στο δημόσιο επιχειρήσεων και υπηρεσιών που είχαν δοθεί σε ιδιώτες. Το αγγλικό μετρό, ενώ δούλευε με σύμπραξη δημόσιου-ιδιωτικού τομέα, τώρα ξανάγινε δημόσιο. Παράλληλα, γίνεται συζήτηση για επανακρατικοποίηση των βρετανικών σιδηροδρόμων, λόγω υψηλού κόστους χρήσης και άθλιων υπηρεσιών για τους επιβάτες. Στην Ολλανδία με νόμο και στην Ιταλία με δημοψήφισμα το 2011 απαγορεύεται η ιδιωτικοποίηση του νερού. Στο Παρίσι και σε πολλούς δήμους της Γερμανίας τα τελευταία χρόνια, το νερό ξαναπέρασε στην ευθύνη των δημοτικών αρχών, καθώς είχε φτάσει σε σημείο να μην πίνεται. Απέναντι στα ιδεολογήματα της

«ανάπτυξης» και της «ανταγωνιστικότητας» που δήθεν θα φέρουν δουλειές και καλύτερες παροχές, το εργατικό κίνημα και η Αριστερά, ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει στόχο τη�� κυβερνητική εξουσία, πρέπει να είναι ξεκάθαροι. Καμία ιδιωτικοποίηση, καμία εμπορευματοποίηση της δημόσιας περιουσίας και των κοινωνικών αγαθών. Εθνικοποίηση και επαναφορά υπό δημόσιο έλεγχο όλων των ΔΕΚΟ στρατηγικής σημασίας, ως τμήμα των ριζοσπαστικών μέτρων αναστροφής της λιτότητας και εξυπηρέτησης των αναγκών της κοινωνίας. Αξιοποίηση των χιλιάδων ακινήτων του δημοσίου για τους άστεγους, τους μετανάστες και κάθε αδύναμο που χρειάζεται την προστασία του κράτους.


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

Νίκη στην απεργία των ναυτεργατών

Του Θοδωρή Πατσατζή

Σ 

υνεχίζονται οι 48ωρες κυλιόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις των ναυτεργατών, που ξεκίνησαν στις 31 Γενάρη. Το κίνημα συμπαράστασης και αλληλεγγύης στον αγώνα τους πρέπει να απλωθεί παντού, για να βοηθήσει τον αγώνα των ναυτεργατών να συνεχίσει και να νικήσει. Οι ναυτεργάτες παλεύουν για να σταματήσουν την παραπέρα εξαθλίωσή τους, αλλά και για να σταματήσουν τη συγκυβέρνηση να ψηφίσει το νομοσχέδιο «Για την ανασυγκρότηση του υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου και άλλες διατάξεις». Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο επιβαρύνει όχι μόνο τους ναυτεργάτες, αλλά και όσους χρησιμοποιούν τα πλοία ως μέσο μετακίνησης.

Νομοσχέδιο Για τους ναυτεργάτες το συγκεκριμένο νομοσχέδιο στοχεύει να εργάζονται στα καράβια σε καθεστώς δουλείας, χωρίς Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, χωρίς εργασιακά δικαιώματα και χωρίς να τους επιτρέπεται να εκπροσωπούνται συνδικαλιστικά. Ταυτόχρονα δεν προβλέπει καμία πρόνοια, αφήνοντας την ασφάλεια των εργαζομένων, αλλά και όσων χρησιμοποιούν τα καράβια, βορά στα χέρια των μεγαλοκαρχαριών. Δηλαδή σε όσους εκμεταλλευτούν το νομοσχέδιο που παραδίδει τις υποδομές και όλα τα λιμάνια στους επίδοξους επενδυτές. Στα κοράκια δηλαδή που θα εξασφαλίσουν τα κέρδη τους από την πάμφθηνη εργασία των ναυτεργατών, αλλά και από την κρατική χρηματοδότηση, όπως γινόταν μέχρι σήμερα. Είναι γνωστό ότι οι εφοπλιστές θα έκοβαν τα δρομολόγια σε πολλά νησιά και το καλοκαίρι, όπως κάνουν το χειμώνα, αν δεν χρηματοδοτούνταν για το σκοπό αυτό από το κράτος. Οι ναυτεργάτες πρέπει να αντέξουν και να νικήσουν. Για να μπορούν οι ίδιοι να ζουν με αξιοπρέπεια και να μπορούμε κι εμείς να ταξιδεύουμε ασφαλείς, όταν χρησιμοποιούμε τα μεγάλης ηλικίας καράβια των Ελλή-

νων εφοπλιστών. Μια έστω και μικρή νίκη σε βάρος των εφοπλιστών, που είναι από τους πιο κερδοφόρους επιχειρηματικούς κλάδους, θα είναι καθοριστική. Θα δώσει μεγάλη αυτοπεποίθηση στον κόσμο της εργασίας για την τελική μάχη. Αυτή που μπορεί να οδηγήσει σε ορίστική νίκη και τους ίδιους τους ναυτεργάτες. Τη μάχη για την πλήρη ανατροπή των μνημονίων, τη μάχη για την ανατροπή κάθε κυβέρνησης που τα εφαρμόζει.

Συμπαράσταση Για να αντέξουν θα χρειαστεί άμεση ενεργοποίηση με ψηφίσματα συμπαράστασης από άλλα σωματεία, επιτροπές γειτονιάς, ανοιχτές συνελεύσεις, πολιτικές οργανώσεις και κόμματα. Το κίνημα πρέπει να επιδείξει αντανακλαστικά καλύτερα από ό,τι στην περίπτωση των εργαζομένων στο μετρό. Ήδη απέναντι στη μαύρη προπαγάνδα της κυβέρνησης και των ΜΜΕ ότι πρόκειται για απεργία που θίγει τα συμφέροντα άλλων κοινωνικών τάξεων απαντούν οι αγώνες των αγροτών, που και αυτοί βρίσκονται στους δρόμους. Η διαδικασία να βγουν ψηφίσματα συμπαράστασης χρειάζεται να συνδεθεί και με την ετοιμότητα κινητοποίησης που θα στηρίξει τους ναυτεργάτες σε περίπτωση επιστράτευσης, μέθοδο που τις τελευταίες ώρες αρχίζει να ακούγεται ως επιλογή της τρικομματικής κυβέρνησης για να αντιμετωπίσει και αυτό τον αγώνα. Επίσης χρειάζεται να ισχυροποιηθεί και να πιεστεί η ηγεσία της ΠΝΟ (Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία) να μην καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων απλά για να κάνει μια κάποια υποχώρηση (την ώρα που γράφεται το άρθρο υπάρχει συνάντηση με τον υπουργό Ναυτιλίας, Μουσουρούλη). Όπως η μάχη του μετρό κρίθηκε στα αμαξοστάσια, έτσι και η μάχη των ναυτεργατών θα κριθεί μέσα στα πλοία. Και η ιστορία έχει διδάξει ότι, όταν οι εργαζόμενοι ενός κλάδου είναι αποφασισμένοι να νικήσουν και έχουν τη βοήθεια όλων των εργαζομένων, τότε μπορούν να τα καταφέρουν.

νέα από τους εργατικούς χώρους ΜΚΟ Οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι στους δήμους μέσω ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις) πραγματοποίησαν 3ωρη στάση εργασίας, την Τετάρτη 30 Γενάρη. Την κινητοποίηση οργάνωσαν η Συνέλευση ανέργων και εργαζομένων στην κοινωφελή εργασία και το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Απαιτούν την άμεση αποπληρωμή των δεδουλευμένων τους, πλήρη εργασιακά δικαιώματα, πληρωμή του 5% που τους παρακρατούν, χωρίς αυτό να προβλέπεται, κάθε μήνα από το μισθό τους οι ΜΚΟ που τους νοικιάζουν στους δήμους και κατάργηση της ενοικιαζόμενης εργασίας. Ο μόνος τρόπος να κερδίσει ο αγώνας τους είναι να συνδεθούν με τους άλλους εργαζόμενους στους δήμους και να διεκδικήσουν από κοινού την κατάργηση της ενοικιαζόμενης εργασίας και τη μετατροπή των συμβάσεών τους σε αορίστου χρόνου. Άλλωστε, ακόμη και αν σταματήσουν οι διαθεσιμότητες-απολύσεις, θα χρειαστούν κι άλλες προσλήψεις στους δήμους, για να παρέχουν την ποιότητα ζωής που μας χρειάζεται.

ΥΠΑΑΤ

Κυριακή 17 Γενάρη, στις 11.00, στα κεντρικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ (Βαλτετσίου 59, Εξάρχεια) και θα παραβρεθούν σε αυτή βουλευτές και στελέχη από το εργατικό και αγροτικό τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Coca Cola

ξη σε εκπαιδευτικές κατηγορίες και βαθμούς όλων των εργαζόμενων στην Κτηματολόγιο ΑΕ με βάση τους τίτλους σπουδών που κατέχουν και την εφαρμογή του Κανονισμού Εργασίας που αναγνωρίζει κάθε προϋπηρεσία των εργαζομένων.

Ναυπηγεία Ελευσίνας

«Όχι στις απολύσεις και τη συρρίκνωση τμημάτων της επιχείρησης», αναμένεται να φωνάξουν για μια φορά ακόμη οι εργαζόμενοι στα εργοστάσια της Coca Cola σε Θεσσαλονίκη και Βόλο. Οι εργαζόμενοι της επιχείρησης πραγματοποιούν 24ωρη απεργία την Παρασκευή, 8 Φλεβάρη. Ήδη η εταιρία έχει προχωρήσει στην πρόσληψη εργαζομένων μέσω εργολάβων στο εργοστάσιο του Βόλου, για να λειτουργήσουν τα τμήματα παραγωγής ώστε να μειώσει τα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά και τη δύναμη του σωματείου τους. Την ίδια ώρα απαιτεί νέες απολύσεις στη Θεσσαλονίκη, παρά το γεγονός ότι τον τελευταίο χρόνο έχει μειώσει το προσωπικό της πανελλαδικά κατά 1.000 εργαζόμενους.

Κτηματολόγιο

Ιδρυτική συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης (ΥΠΑΑΤ), τους φορείς και τις περιφερειακές δομές του υπουργείου, πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι στο ΥΠΑΑΤ, ανεξάρτητα από τη σχέση εργασίας του. Η συνέλευση θα γίνει την

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

Οι εργαζόμενοι στο Κτηματολόγιο πραγματοποίησαν 48ωρη απεργία το τελευταίο δεκαήμερο του Γενάρη. Το Σωματείο Εργαζομένων στην Κτηματολόγιο Α.Ε. συμμετείχε στην παντεχνική κινητοποίηση που αποφάσισε η ΟΣΕΤΕΕ (Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας), διεκδικώντας να μην περικοπούν εκ νέου οι μισθοί τους, την κατάτα-

Οι εργαζόμενοι στα ναυπηγεία Ελευσίνας συνέχισαν τις κινητοποιήσεις τους με μια μαζική συγκέντρωση, την τελευταία μέρα του Γενάρη. Συμπλήρωσαν ήδη 15 μέρες απεργίας, διεκδικώντας την αποπληρωμή όλων των δεδουλευμένων, που τους χρωστάει η εργοδοσία. Η κινητοποίηση ξεκίνησε από τα ναυπηγεία, με τη συμπαράσταση εργαζομένων από σωματεία της περιοχής, αλλά και κομμάτων της Αριστεράς, και ολοκληρώθηκε στο κέντρο της Ελευσίνας, όπου και εκφράστηκε από τους κάτοικους της πόλης και τους εργαζόμενους στην Αντιπεριφέρεια Αττικής η συμπαράσταση στον αγώνα τους.

Speedex Το ΣΕΤΤΕΑ (Σωματείο Εργαζομένων Ταχυμεταφορικών, Ταχυδρομικών Επιχειρήσεων Αττικής) και το επιχειρησιακό σωματείο της Speedex πραγματοποίησαν 4ωρη στάση εργασίας στον κλάδο της ταχυμεταφοράς, ταχυδρόμησης τη Δευτέρα, 28 Γενάρη, στο κέντρο διαλογής της εταιρίας στην Κηφισιά. Η μαζική αυτή κινητοποίηση ήταν μια πρώτη απάντηση στην απαίτηση της εταιρίας να αποδεχθούν οι εργαζόμενοι μεγάλες μειώσεις στις αποδοχές τους (18%) ή απολύσεις, με τον εκβιασμό μάλιστα ότι, αν οι εργαζόμενοι δεν δεχθούν τίποτα από τα δύο, θα προχωρήσει σε καταγγελία της υπάρχουσας Επιχειρησιακής Σύμβασης.

ΕΙΝΑΠ: Κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση Του Αντώνη Καραβά, γιατρού, μέλους 5μελούς επιτροπής ΕΙΝΑΠ Ερυθρού

Την Πέμπτη, 21 Φλεβάρη, διεξάγονται οι εκλογές για την ανάδειξη νέου ΔΣ στην Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας Πειραιά (ΕΙΝΑΠ). Είναι μια κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση για το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ), για τα δικαιώματα των γιατρών και την πορεία των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Όλα τα παραπάνω αυτή την περίοδο βρίσκονται στο στόχαστρο της μνημονιακής πολιτικής (κλεισίματα και συγχωνεύσεις νοσοκομείων, περικοπές στις κρατικές δαπάνες και τους μισθούς, πάγωμα των προσλήψεων, απλήρωτα δεδουλευμένα). Είναι άμεση ανάγκη να υπάρξει ένα πανυγειονομικό μέτωπο από όλους τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία και την υπόλοιπη κοινωνία, για τη διάσωση του ΕΣΥ. Ένα μέ-

τωπο που θα συμβάλει στην κύρια μάχη του εργατικού κινήματος για την ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής και της κυβέρνησης που το εφαρμόζει. Σε μια τέτοια κατεύθυνση μπορεί να κινηθεί μόνο μια ριζοσπαστική Αριστερή πλειοψηφία και σε αυτή την ανάγκη λογοδοτεί και η ειλικρινής πρόταση, που έγκαιρα κατέθεσαν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, να υπάρξει κοινό ψηφοδέλτιο με μια μίνιμουμ συμφωνία των παρατάξεων της Αριστεράς, που θα κέρδιζε την ΕΙΝΑΠ από

τα χέρια των γραφειοκρατικών ηγεσιών. Κάτι τέτοιο δεν έγινε κατορθωτό, αλλά μπορεί εκ νέου να πάρει δυναμική από τα αποτελέσματα των εκλογών. Στην προσπάθεια να υπάρξει με την κοινή δράση της Αριστεράς ανατροπή των μνημονίων και των συσχετισμών στην ΕΙΝΑΠ, η Αριστερή Κίνηση Υγειονομικών συμμετέχει και στηρίζει το ψηφοδέλτιο «Μέτωπο για την Υπεράσπιση της Υγείας», με το οποίο συμμετέχουν στις εκλογές οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και αγωνιστές συνάδελφοι.


6

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

Για τη συγκρότηση νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Της Κατερίνας Σεργίδου

συνελεύσεις. Τα ζητήματα αντιφασισμού χρειάζεται να είναι ψηλά στην ατζέντα των νέων με τη συμμετοχή τους σε αντιφασιστικές επιτροπές κατοίκων.

Ε 

δώ και αρκετούς μήνες είναι σε εξέλιξη μια ανοιχτή συζήτηση για τη συγκρότηση νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, για την οποία έχουμε δημοσιεύσει πολλές φορές την άποψή μας. Παρακάτω καταθέτουμε κάποιες σκέψεις για την πρόταση για ίδρυση ξεχωριστών συνελεύσεων νέων ΣΥΡΙΖΑ. Αρκετό καιρό τώρα υπάρχει μια βιασύνη για να συγκροτηθούν ξεχωριστές συνελεύσεις νέων. Αυτή η βιασύνη εκφράστηκε και στην πανελλαδική συνδιάσκεψη με την αιφνιδιαστική πρόταση της νεολαίας ΣΥΝ να «αποφασίσει» το σώμα αν θα ιδρυθεί ξεχωριστή νεολαία. Τέτοιες κινήσεις όχι μόνο χαλούν το κλίμα εμπιστοσύνης και ενότητας που με τόσο κόπο χτίζεται αλλά δεν πρόκειται και να μας οδηγήσουν πιο γρήγορα στην συγκρότηση νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Χρειάζεται συνεχή δράση της νεολαίας στις γειτονιές, στις σχολές και στα σχολεία, έτσι ώστε η συζήτηση να γίνει με βάση τα υπαρκτά προβλήματα της νεολαίας και όχι τα οργανωτικά σχήματα που μπορεί να έχει η κάθε οργάνωση στο μυαλό της. Η συγκρότηση της νεολαίας δεν μπορεί να προηγηθεί του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι το συνέδριο είναι ανοιχτές πολιτικές μάχες για την κατεύ-

Τι τύπου νεολαία

θυνση και τον προσανατολισμό του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την οργανωτική του συγκρότηση.

Γειτονιές Μέχρι το συνέδριο είναι αναγκαίο να βρεθούν κάποιες μεταβατικές οργανωτικές μορφές έτσι ώστε η νεολαία να μπορεί να παρεμβαίνει και ως τέτοια. Τέτοιες μπορεί να είναι η συγκρότηση θεματικών νέων στις γειτονιές που θα ασχολιούνται και με τα ξεχωριστά ζητήματα

που αφορούν τη νεολαία (σχολεία, ανεργία κλπ). Πρώτα από όλα όμως πρέπει να εξασφαλιστεί ότι οι νέοι συμμετέχουν στις τοπικές συνελεύσεις και στο σχεδιασμό τους, ότι έχουν επαφή με την τοπική κοινωνία. Η απόσυρση της νεολαίας σε ξεχωριστές διαδικασίες θα απονεκρώσει τις τοπικές και θα τους στερήσει το πιο ενεργό και δραστήριο κομμάτι τους. Η συμμετοχή τους αντίθετα θα δώσει ζωντάνια στις τοπικές

Η νεολαία ΣΥΝ από την ίδρυσή της λειτουργεί ως ξεχωριστή οργάνωση με «δική της στρατηγική», που εκφράζεται κυρίως με «αριστερές» ανακοινώσεις. Αυτό που προτείνει είναι η αυτοδιάλυση των οργανώσεων νεολαίας και η δημιουργία μιας νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ σαν τη νεολαία ΣΥΝ. Η νεολαία όμως δεν αποτελεί ξεχωριστό υποκείμενο με αυτόνομη στρατηγική, δεν είναι ένα διαταξικό στρώμα. Ως κίνημα αποτελεί σύμμαχο της εργατικής τάξης και πολλές φορές έχει λειτουργήσει πυροδοτικά για το εργατικό και λαικό κίνημα. Όπως ακριβώς δεν αναγκάζουμε κανέναν να αποδεχτεί αυτή τη θέση, με τον ίδιο τρόπο δεν μπορούμε να αποδεχτούμε κανένα οργανωτικό μοντέλο που θα ενισχύει τον «ξεχωριστό» ρόλο της νεολαίας. Για παράδειγμα στους εργασιακούς χώρους το καθήκον δεν είναι η ίδρυση συνελεύσεων νέων δασκάλων, αλλά η συμμετοχή των νέων δασκάλων στο σωματείο τους, με ιδέες και προτάσεις που θα το βάζουν σε κίνηση.

Πανεπιστήμια Όσον αφορά τις σχολές, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που το πανεπιστήμιο χτυπιέται από παντού, χρειαζόμαστε ένα οργανωτικό μοντέλο που να εξυπηρετεί το στόχο του κοινού μετώπου φοιτητών –εργαζομένων. Μια κοινή συνέλευση φοιτητών-πανεπιστημιακών-διοικητικού προσωπικού ανά σχολή ή ανα ίδρυμα, θα ήταν πιο αντιπροσωπευτική του «κόσμου» ενός πανεπιστημίου και θα κάλυπτε και το κενό συντονισμού που τόσο πολύ έχει κοστίσει στο εκπαιδευτικό κίνημα. Η συγκρότηση νεολαίας είναι διαδικασία και όχι απόφαση. Διαδικασία που πρέπει να χτιστεί μέσα από τις μάχες της νεολαίας και της κοινωνίας. Το πόσο θα περπατήσει αυτή η διαδικασία θα καθορίσει το πόσο γρήγορα αλλά και το ποια μορφή θα πάρει τελικά η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ. Τα κριτήρια για το ποιο οργανωτικό μοντέλο θα ακολουθήσουμε δεν μπορούν να είναι το πως θα εκλέγουμε αντιπροσώπους στα συνέδρια, αλλά το πως οι νέοι ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ενεργό κομμάτι της κοινωνίας, και θα συμβάλουν έτσι ώστε η νεολαία να δώσει τη μάχη με τους εργαζόμενους και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα, για να ανατρέψουμε αυτή την κυβέρνηση και αυτή την πολιτική.

Η κρίση στο SWP κι εμείς Του Αντώνη Νταβανέλλου

Τ 

ο SWP στη Βρετανία (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) είναι μια από τις μεγαλύτερες, σοβαρότερες και με ιστορικές ρίζες, οργανώσεις της επαναστατικής Αριστεράς στην Ευρώπη. Αποτελεί την οργάνωση-κορμό της IST (Διεθνής Σοσιαλιστική Τάση). Το SWP βυθίζεται σήμερα σε μια σοβαρή κρίση. Δυστυχώς το υπόβαθρο (ή ίσως η θρυαλλίδα της κρίσης) είναι μια υπόθεση ανάξια της ιστορίας του SWP: μια καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση και –ίσως– για βιασμό μιας συντρόφισσας από μέλος της ηγεσίας του κόμματος. Η υπόθεση παραπέμφθηκε στο καταστατικά θεσπισμένο όργανο (Εξελεγκτική Επιτροπή), όπου αθωώθηκε ο καταγγελλόμενος και –κατά τις ίδιες– αποδοκιμάστηκαν οι καταγγέλλουσες συντρόφισσες. Η απόφαση της Εξελεγκτικής Επιτροπής έφτασε στο συνέδριο του κόμματος, όπου και εγκρίθηκε, αλλά με την οριακή πλειοψηφία 231 υπέρ, 209 κατά και 18 λευκά. Αυτός ο συσχετισμός στο κορυφαίο κομματικό όργανο – εκλεγμένων αντιπροσώπων και όχι απλών μελών– αποτελεί αντικειμενικά την έκφραση –τουλάχιστον– δυσπιστίας απέναντι στην

απόφαση της Εξ.Επ. και της ΚΕ του κόμματος. Δυστυχώς, η εκλεγμένη από το συνέδριο νέα ΚΕ του SWP αποφάσισε να χειριστεί το ζήτημα με «πολιτική πυγμής», απειλώντας με πειθαρχικά μέτρα (συμπεριλαμβανομένης της διαγραφής) όποιον-οια σύντροφο-φισσα του SWP τολμούσε να δώσει συνέχεια στο θέμα. Αυτή η απόφαση άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, προκαλώντας αποχωρήσεις, νέες παρεμβάσεις στελεχών υπέρ της περαιτέρω διερεύνησης, γενίκευση της συζήτησης για το σεξισμό και την εσωκομματική δημοκρατία. Προκάλεσε ταυτόχρονα μια εξωτερική επίθεση στο SWP από άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, από ομάδες της αναρχο-αυτονομίας, ακόμα και από τον αστικό Τύπο. Το θέμα πήρε διαστάσεις σε όλη την αγγλόφωνη ευρεία Αριστερά. Η ΔΕΑ προέρχεται ιδεολογικά από την IST. Παρόλο που για πάνω από 10 χρόνια έχουμε διακόψει κάθε οργανωτική και πολιτική σχέση, θεωρούμε ότι χρωστάμε πολλά στο SWP και στην προγονική του οργάνωση, το IS. Για δεκαετίες ο Τ. Κλιφ, ο Ντ. Χάλας, ο Κρις Χάρμαν και οι σύντροφοί τους, δούλεψαν στην πρώτη γραμμή για την επεξεργασία των επαναστατικών μαρξιστικών απαντήσεων σε μεγάλα ερωτήματα του τέλους του 20ού αιώνα.

Όμως το γεγονός ότι μια οργάνωση με το ιστορικό βάθος του SWP μπορεί να μπει σε κρίση μέσα από μια τέτοια αφορμή, δείχνει σοβαρά ζητήματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το SWP και η IST υπήρξαν επίσης στην πρώτη γραμμή της σκέψης και της δράσης κατά του σεξισμού (τόσο στο ζήτημα της απελευθέρωσης των γυναικών, όσο και στο μέτωπο της απελευθέρωσης των ομοφυλόφιλων). Το SWP είχε πάντα μεγάλα «ποσοστά» ανάδειξης γυναικών σε όλα τα επίπεδα της κομματικής οργάνωσής του (μεγαλύτερα από τα συνήθη της άκρας Αριστεράς και μακράν μεγαλύτερα από τα αντίστοιχα της ρεφορμιστικής Αριστεράς). Αποδείχθηκε όμως ότι αυτό δεν ήταν αρκετή προστασία. Η επιμονή στο «ταξικό» στοιχείο, ως προϋπόθεση για την οριστική λύση απέναντι (και) στην καταπίεση των γυναικών, εξακολουθεί να είναι μια σωστή στρατηγική, όμως αφήνει κενά στα συγκεκριμένα, καθημερινά, διαστήματα, ιδιαίτερα όταν οι περίοδοι συντηρητικής αντεπίθεσης αποδεικνύονται μακρές (όπως αυτή που ακολούθησε τις μεγάλες ριζοσπαστικές δεκαετίες του ’60 και του ’70). Η επεξεργασία, η επαγρύπνηση, η συζήτηση και η δράση κατά του σεξισμού (ενάντια στην καταπίεση των

γυναικών, αλλά και των ομοφυλόφιλων) όφειλε και οφείλει να ιεραρχηθεί ψηλότερα τόσο στην εξωστρέφεια, όσο και στην εσωτερική ζωή και συγκρότηση των οργανώσεων της Αριστεράς. Για μια βαθύτερη επεξεργασία αυτού του ζητήματος –και σε άμεση ανταπόκριση στα θέματα που ανέδειξε η κρίση στο SWP– θεωρώ πολύ χρήσιμο το άρθρο της Σάρον Σμιθ, ηγετικού στελέχους της ISO στις ΗΠΑ, με τίτλο «Μαρξισμός, φεμινισμός και γυναικεία απελευθέρωση». Η ΚΕ του SWP προσπάθησε να δικαιολογήσει την τακτική της στο όνομα ενός κάποιου λενινισμού (δες το άρθρο του Άλεξ Καλλίνικος, με τίτλο «Είναι τελειωμένος ο λενινισμός;»). Ασφαλώς ο λενινισμός και η αποδοχή της ανάγκης για μια πειθαρχημένη και συλλογική πολιτική οργάνωση εξακολουθούν να αποτελούν αναπόσπαστα χαρακτηριστικά της μαρξιστικής, αριστερής απάντησης στα προβλήματα της ταξικής πάλης. Όμως δεν είναι δυνατόν να ταυτίζονται με μια «δεσποτική» αντίληψη, με μια αίσθηση υπεροχής της ηγεσίας απέναντι στα δικαιώματα και στα ερωτήματα των μελών. Στη δεκαετία του ’60 οι οργανώσεις της άκρας Αριστεράς συγκροτήθηκαν πάνω σε ένα κύμα «μονο-

λιθικής» πολιτικοποίησης, πάνω σε μ��α (σχετικά) μαζική προσήλωση σε έναν «σκοπό» («Μία μόνο λύση, επανάσταση!»). Ακόμα και τότε, ο αυθαίρετος «λενινισμός» των ηγεσιών της άκρας Αριστεράς ήταν λάθος και πληρώθηκε ακριβά με διασπάσεις και διάλυση. Σήμερα, σε μια εποχή κατάτμησης της πολιτικοποίησης, σε μια εποχή αμφισβήτησης και αγνωστικισμού επί του «τελικού σκοπού», σε μια εποχή ρήξης της συνέχειας, η δημοκρατική συγκρότηση των οργανώσεων της Αριστεράς γίνεται περισσότερο από ποτέ προϋπόθεση για την πειθαρχία και για την ενιαία δράση. Γίνεται προϋπόθεση για τη σύνδεση της Αριστεράς με τις σημερινές πολιτικές πρωτοπορίες, προϋπόθεση για την ανάδειξη μιας νέας γενιάς μαρξιστών-επαναστατών. Το SWP βρισκόταν ήδη σε ευάλωτη θέση, μέσα από τις «στροφές» της προηγούμενης δεκαετίας (από την αυτόκεντρη ανάπτυξη στο Respect και πάλι πίσω…). Σε τέτοιες στιγμές η επιλογή της «πυγμής» και όχι της δημοκρατίας και της ανοιχτής και έντιμης συζήτησης μπορεί να αποδειχθεί μοιραία. Στη ΔΕΑ ελπίζουμε η μεγαλύτερη οργάνωση της άκρας Αριστεράς στη Βρετανία να μπορέσει να βρει το δρόμο να ξεπεράσει την κρίση και να βγει ενισχυμένη από αυτή.


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

7

Πρωτοβουλίες δράσης και αντίστασης των Τ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ

Να μην επιτρέψουμε την κατάρρευση της δημόσιας υγείας αδιαπραγμάτευτο. Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο της υγείας, τα μέλη του, οι βουλευτές του έχουν καθήκον να πρωτοστατήσουν στη μάχη για τη διάσωση του δημόσιου συστήματος υγείας.

Του Σπύρου Αντωνίου

Μ 

προστά στην απειλή κατάρρευσης της δημόσιας υγείας, αρχίζει να ξεδιπλώνεται η καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ για τη δημιουργία ενός μετώπου υπεράσπισης τους δικαιώματος στην υγεία για όλους. Ήδη με αφετηρία την πανυγειονομική απεργία στις 31/1, πραγματοποιήθηκαν δεκάδες εξορμήσεις μελών και στελεχών του σχήματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε νοσοκομεία, υπηρεσίες του ΕΟΠΥΥ και ιατρεία, με την προκήρυξη του Τμήματος Υγείας, που καλούσε στη συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Υγείας, και τίτλο «Με τους αγώνες μας υπερασπιζόμαστε το δημόσιο σύστημα υγείας – Νοσοκομεία ανοιχτά για το λαό και όχι για τους επιχειρηματίες της υγείας».

Παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ Στην κινητοποίηση παραβρέθηκε πολυπληθής αντιπροσωπεία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ (Π. Λαφαζάνης, Α. Ξανθός, Γ. Γαϊτάνη, Α. Σταμπουλή, Κ. Μπάρκας, Χ. Καραγιαννίδης, Β. Κυριακάκης κ.ά.), ενώ πολλά μέλη του διαδήλωσαν είτε μαζί με τους εργαζόμενους των νοσοκομείων της περιοχής τους (Ελπίς, Παίδων Αγ. Σοφίας, Γενικό Πατησίων), είτε μέσα από τις επιτροπές αγώνα και τα δίκτυα αντίστασης και αλληλεγγύης όπου συμμετέχουν (Ικαρία, 7Ο Διαμέρισμα Αθήνας). Ήδη μέλη των τοπικών οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ από το Χαϊ-

Η 

Επιτροπές Αγώνα

δάρι, το Αιγάλεω και το Περιστέρι συμμετέχουν στον αγώνα για την υπεράσπιση του νοσοκομείου Αττικόν. Στο νοσοκομείο, που καλύπτει εκατομμύρια κατοίκους της Δυτικής Αθήνας, καθημερινά πάνω από 100 ράντζα-φορεία βρίσκονται στους διαδρόμους, χειρουργικές αίθουσες δεν λειτουργούν, κρεβάτια ΜΕΘ είναι κλειστά, κλινικές και τμήματα είναι ανενεργά. Στο Αττικό νοσοκομείο, οι εργαζόμενοι καλούν, την Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου, σύσκεψη συντονισμού σωματείων, δημοτικών σχημάτων, επιτροπών και συνελεύσεων κατοίκων «για ένα κοινό μέτωπο εργαζομένων, υγειονομικών και πολιτών, που θα ανατρέψει αυτή τη βάρβαρη πολιτική, θα προστατέψει την ποιοτική, δωρεάν, δημόσια υγεία για όλο το λαό». Ο ΣΥΡΙΖΑ Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας, που στηρίζει εδώ και καιρό τη μάχη για να μην κλείσει το νο-

σοκομείο Πατησίων, οργανώνει εκδήλωση με θέμα: «Αγώνας για να μην κλείσει το Γ. Νοσοκομείο Πατησίων – Αγώνας για τη διάσωση της δημόσιας Υγείας», τη Δευτέρα, 11 Φλεβάρη, στις 18:30, στα γραφεία του (Δεκελείας 48). Στη Θεσσαλονίκη, μετά την αποτροπή κλεισίματος του Παναγία, χάρη στην κινητοποίηση εργαζομένων και κατοίκων, ακόμα ένα μέτωπο ανοίγει ενάντια στην απόπειρα κλεισίματος του Λοιμωδών. Και εκεί οι τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ οργανώνουν την παρέμβασή τους.

Σκηνικό καταστροφής Η κατάσταση στο δημόσιο σύστημα υγείας γίνεται καθημερινά δραματική. Οι απανωτές μνημονιακές περικοπές έχουν οδηγήσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους εκτός περίθαλψης και τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία και τις υπόλοιπες υπηρεσίες υγείας στα όριά

τους (σε 26.000 θέσεις περίπου υπολογίζονται τα κενά σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό). Η συνειδητή υποβάθμιση του ΕΣΥ προς όφελος των ιδιωτών επιχειρηματιών του κλάδου υγείας, ο υποσιτισμός ασθενών που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή τους, ο σχεδόν χρεοκοπημένος ΕΟΠΥΥ και οι κυβερνητικές αποφάσεις που μας καλούν να πληρώνουμε περισσότερα σε εισφορές, φάρμακα, εξετάσεις και νοσήλια, συνθέτουν μια εφιαλτική εικόνα διάλυσης. Είναι κατανοητό ότι η παραμικρή καθυστέρηση στην οργάνωση της αντίστασης στο σκηνικό καταστροφής που φτιάχνουν κυβέρνηση και τρόικα, θα σημαίνει περισσότερους αρρώστους και αύξηση των θανάτων στα λαϊκά στρώματα. Μοναδική «ασπίδα» στην επέλαση της ανθρωπιστικής κρίσης είναι οι κοινωνικοί αγώνες. Το δικαίωμα στην υγεία και την υγειονομική περίθαλψη είναι

Οι τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να στηρίξουν ακόμα πιο αποφασιστικά τις κινητοποιήσεις και τις δράσεις που ανακοινώνουν οι υγειονομικοί, όπως τα δωρεάν απογευματινά ιατρεία για ανασφάλιστους, σε συντονισμό μαζί τους. Να οργανώσουν τη συμπαράσταση στις απεργίες τους και να συνδέσουν την απόκρουση της επίθεσης στο ΕΣΥ, με την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής. Όπως ορίζει και η πρόσφατη εγκύκλιος της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συγκροτηθούν άμεσα πλατιές επιτροπές αγώνα για την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας με τη συμμετοχή σωματείων, φορέων, δημοτικών παρατάξεων, συλλογικοτήτων κατοίκων, αντιρατσιστικών κινήσεων και τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, σε κάθε γειτονιά. Με πολύμορφες δράσεις ενημέρωσης (τοπικές πορείες, ανοιχτές εκδηλώσεις και συζητήσεις, ανακοινώσεις), να στρέψουμε τις πρωτοβουλίες των τοπικών επιτροπών και των δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης σε ένα διεκδικητικό πλαίσιο των ίδιων των αναγκών μας: «κανείς ανασφάλιστος χωρίς περίθαλψη-λεφτά για την Υγεία». Είναι υπόθεση όλων μας.

Να οργανώσουμε την αντίσταση στη φοροληστεία Η άρνηση πληρωμής των άδικων φόρων και η δημιουργία ενός τείχους προστασίας των φτωχών και των αδύναμων, που θα είναι κομμάτι του αγώνα για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και της κυβέρνησης Σαμαρά, τίθεται αντικειμενικά. Και σε μια τέτοια διαδικασία η παρέμβαση της Αριστεράς θα είναι ο κρίσιμος παράγοντας.

νέα λεηλασία μισθωτών και συνταξιούχων με το πρόσφατο φορομπηχτικό νομοσχέδιο, τις αλλεπάλληλες περικοπές εισοδημάτων, τα συνεχόμενα χαράτσια της εφορίας και της ΔΕΗ, έχουν οδηγήσει σε απόγνωση χιλιάδες νοικοκυριά. Η προστασία όσων οδηγούνται στην εξαθλίωση και η δημιουργία ενός μαζικού κινήματος άρνησης πληρωμής είναι ένα από τα μέτωπα που χρειάζεται να στηρίξει αποφασιστικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς άνεργος, κανένας φτωχός δεν μπορεί να μείνει μόνος απέναντι στη φορολογική λαίλαπα του Στουρνάρα και της υπόλοιπης τρικομματικής συμμορίας, η οποία την ώρα που φοροαπαλλάσσει «νόμιμα» το κεφάλαιο (μείωση φορολογικών συντελεστών για ΑΕ, αναβολή φορολόγησης τραπεζών και καναλιών, απαλλαγή από το χαράτσι μεγαλοϊδιοκτητών), απειλεί με κατασχέσεις εργαζόμενους και άνεργους ακόμη και για τη μη καταβολή μικροποσών,. Το πετρέλαιο έγινε πολυτέλεια και τα σπίτια μένουν χωρίς θέρμανση. Το αφορολόγητο των

Κινητοποιήσεις 5.000 ευρώ αποτελεί παρελθόν και το να έχεις παιδιά είναι «τεκμήριο». Το παράνομο χαράτσι της ΔΕΗ και οι αυξήσεις στα τιμολόγια χαμηλής τάσης του ηλεκτρικού μονιμοποιούνται, ενώ με το νέο φόρο ακινήτων, που ετοιμάζουν, θέλουν να εισπράξουν 3,2 δισ. ευρώ! Είναι φυσιολογικό λοιπόν, το ποσοστό των ανθρώπων που δεν πληρώνουν αυτούς τους απεχθείς φόρους, είτε από αδυναμία, είτε επειδή θέλουν να καλύψουν άμεσες ανάγκες επιβίωσης, συνεχώς να διευρύνεται.

Το διήμερο 30-31/1, σε δεκάδες εφορίες και τράπεζες της χώρας, οι τοπικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποίησαν εξορμήσεις με το φυλλάδιο για τη φορολογία, που είχε ως πρόταγμα «να σταματήσουμε την φοροεπιδρομή στα εισοδήματα των εργαζομένων, των αγροτών και των μικρομεσαίων», καλώντας τον κόσμο να μην πληρώσει και να οργανώσει την αντίστασή του. Παράλληλα, οι επιτροπές αγώνα και οι συνελεύσεις κατοίκων ενάντια στα χαράτσια, συνέχισαν τις παρεμβάσεις τους μετά την πετυχημένη συγκέντρωση στις

27/1 στη ΔΕΗ. Από τη Γλυφάδα και το Βύρωνα, μέχρι το Κορωπί και τη Ν. Σμύρνη, οργανώθηκαν δράσεις που απαιτούσαν την άμεση κατάργηση όλων των μνημονιακών χαρατσιών (ΕΕΤΗΔΕ, εισφορά αλληλεγγύης κλπ.) και την απόσυρση των νέων φορολογικών διατάξεων. Ανάλογη Παναττική κινητοποίηση από τις τοπικές επιτροπές και την επιτροπή «Δεν ΧρωστάμεΔεν Πουλάμε-Δεν Πληρώνουμε» προετοιμάζεται και για τις 14/2. Συγχρόνως, συνεχίζονται οι επανασυνδέσεις κομμένων παροχών ρεύματος και η παρεμπόδιση αρκετών κατασχέσεων. Η ευθύνη της στήριξης ενός μαζικού κινήματος ανυπακοής και αντίστασης, που θα κινητοποιήσει τον κόσμο στην κατεύθυνση του «Δεν έχω-Δεν μπορώ-Δεν πληρώνω» και θα σταθεί δίπλα σε κάθε θύμα της κυβερνητικής πολιτικής, είναι ένας από τους κύριους άξονες δράσης του ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο διάστημα, σύμφωνα με την απόφαση της τελευταίας Κεντρικής Επιτροπής του. Ακόμα

και η Αλέκα Παπαρήγα δήλωσε πρόσφατα και σωστά: «σκίστε τα χαρτιά της επιστράτευσης, τα χαρτιά της εφορίας και τα χαρτιά των χαρατσιών, αλλιώς τα μνημόνια θα μείνουν για πάρα πολλά χρόνια». Οι δυνάμεις της Αριστεράς, σε συνεργασία με τα σωματεία των εργαζομένων στις ΔΟΥ, τη ΔΕΗ και τα υπόλοιπα συνδικάτα, μαζί με τις επιτροπές-συνελεύσεις κατοίκων και τις άλλες τοπικές πρωτοβουλίες «Δεν πληρώνω», μπορούν να αναπτύξουν ένα μαζικό κίνημα αντίστασης, που θα οργανώσει τη συλλογική μας απάντηση και θα σπάσει το φόβο. Που θα κάνει πράξη το «κανείς μόνος του στην κρίση» και θα απαιτήσει μαχητικά να καταργηθούν τα άδικα και παράνομα χαράτσια και –επιτέλους– να φορολογηθεί ο πλούτος και να διαγραφούν τα χρέη των νοικοκυριών στις τράπεζες. Μέσα και από τέτοια κινήματα πολιτικής ανυπακοής χτίζεται η εμπιστοσύνη του κόσμου προς την Αριστερά και οι απαραίτητες κοινωνικές συμμαχίες μιας μελλοντικής κυβέρνησης της Αριστεράς.


8

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

Συμπεράσματα από τη συνεδρίαση της Κε

Μήνυμα απέναντι στις ταλαντεύσεις

οσίευση Αναδημ ject.gr pro από το R

Π 

ραγματοποιήθηκε, το Σαββατοκύριακο 2 και 3 Φλεβάρη, η σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ενέκρινε κατά πλειοψηφία κείμενο πολιτικής απόφασης. Το κείμενο της απόφασης, η πλειοψηφία των παρεμβάσεων, καθώς και η συνεδρίαση της Γραμματείας, που είχε προηγηθεί, χαρακτηρίστηκαν από το ίδιο μήκος κύματος: την ανάγκη για αλλαγή προς τα αριστερά του «σήματος» που εξέπεμψε ο ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα, κυρίως με τις ταξιδιωτικές πρωτοβουλίες και τις δηλώσεις και συνεντεύξεις του προέδρου. Αυτό έγινε σαφές ήδη από την ομιλία του προέδρου στην έναρξη της διαδικασίας, καθώς επανέλαβε μετά από καιρό με σχετική σαφήνεια τη δέσμευση για ανατροπή του μνημονίου με νόμο στη βουλή, με την ανάληψη της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, αποφεύγοντας διατυπώσεις για συμμαχίες με την

Τα στελέχη των οργανώσεων που εκφράζονται από κοινού στην ιστοσελίδα Rproject (ΑΠΟ, ΔΕΑ, Κόκκινο) ανέδειξαν με σαφή κριτήρια την αναγκαιότητα να υπερασπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις κοινωνικές και εργατικές ελπίδες που δημιούργησε στην περίοδο των προηγούμενων εκλογών. κεντροαριστερά και τη λαϊκή δεξιά, που είχε χρησιμοποιήσει στο προηγούμενο διάστημα. Ωστόσο και πάλι η ομιλία του ήταν φανερά πιο γενικόλογη από την ίδια την εισήγηση της γραμματείας προς την ΚΕ, όπου τουλάχιστον επανέρχεται ρητά στην τακτική έναντι των δανειστών με τη θέση «καμιά θυσία για το ευρώ» και αναφέρεται στην «κυβέρνηση της Αριστεράς».

Αριστερή Πλατφόρμα Τον τόνο της προωθητικής κριτικής προς τα αριστερά τον έδωσαν

τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας, που προσδιόρισαν τα σημεία και το πλαίσιο των αναγκαίων διορθώσεων και, όπου είναι απαραίτητο, της ανατροπής των εντυπώσεων που έχει δημιουργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ προς την κοινή γνώμη μέσα από τις δημόσιες τοποθετήσεις του τελευταίου καιρού. Το πλαίσιο της Αριστερής Πλατφόρμας μοιράστηκε στα μέλη της ΚΕ μαζί με την εισήγηση, με τη μορφή 8 σημείων: Κυβέρνηση της Αριστεράς με ξεκάθαρη απόρριψη συνεργασιών με κεντροαριστερά και λαϊκή δεξιά, ζητήματα συλλο-

γικής και δημοκρατικής λειτουργίας, αποφασιστική απόρριψη των ιδιωτικοποιήσεων και δέσμευση για εθνικοποίηση τραπεζών και στρατηγικών μεγάλων επιχειρήσεων, απόρριψη της όποιας θετικής διάκρισης μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ, κριτική για τα ταξίδια του προέδρου, ακύρωση των μνημονίων και καταγγελία των επαχθών όρων της δανειακής σύμβασης, καμία θυσία για το ευρώ, ανάγκη για δεύτερο κύμα ριζοσπαστικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ. Τα πρώτα τέσσερα σημεία τέθηκαν σε ψηφοφορία υπό τη μορφή τροπολογιών και απέσπασαν διευρυμένη μειοψηφία σε σχέση με το καταγραμμένο ποσοστό της Αριστερής Πλατφόρμας, πλην του σημείου περί των ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο έγινε αποδεκτό ομόφωνα, χωρίς να τεθεί σε ψηφοφορία. Μάλιστα υπήρξε αξιόλογος αριθμός στελεχών όλων των «τάσεων» που προτίμησε να απέχει

των ψηφοφοριών ως ένδειξη διαμαρτυρίας προς την κεντρική γραμμή, χωρίς ωστόσο να επιλέξει τη σαφή καταγραφή του. Όλα αυτά δεν αποτέλεσαν έκπληξη, καθώς είχαν προηγηθεί πλήθος τοποθετήσεις, πέρα από τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας, στελεχών προερχόμενων από το χώρο της ΑΝΑΣΑ, καθώς και του ΕΚΜ, που στάθηκαν ξεκάθαρα κριτικά προς τις επιλογές της ηγετικής ομάδας, ενίοτε μάλιστα με οξύτητα, για την άμεση ανάγκη αλλαγής και διόρθωσης της γραμμής προς τα αριστερά, κυρίως πάνω στα ζητήματα της δημοκρατικής και συλλογικής λειτουργίας,

Δύο αντιλήψεις για τον πολιτικό προσανατολισμό Του Πάνου Κοσμά

Σ 

τη σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ το Σαββατοκύριακο 2-3 Φεβρουαρίου, σχηματοποιήθηκαν για πρώτη φορά τόσο ευδιάκριτα δύο πολιτικοί προσανατολισμοί: Από τη μια, όσοι/ες υποστηρίζουν τη γενική στροφή στον πολιτικό «ρεαλισμό» που παίρνει τα χαρακτηριστικά ενός «ιστορικού συμβιβασμού» με το σύστημα. Από την άλλη, όσοι/ες υποστήριξαν ότι ο ριζοσπαστισμός δεν είναι το πρόβλημα αλλά η λύση και ότι επομένως χρειαζόμαστε μια νέα εμβάθυνση των αριστερών και αντισυστημικών χαρακτηριστικών του ΣΥΡΙΖΑ.

Κυβέρνηση της Αριστεράς Το θεμελιώδες ερώτημα γύρω από το οποίο περιστράφηκε η συζήτηση και αντιπαράθεση είναι: για να διαμορφώσουμε τους όρους για την κυβέρνηση της Αριστεράς, απαιτείται στροφή στο κοινωνικό και πολιτικό «κέντρο» και κυβέρνηση με πολιτικά κόμματα αυτού του «κέντρου» ή, ακόμη, και με αντιμνημονιακά κόμματα της «λαϊκής κεντροδεξιάς»; Από τη μια, υπάρχει η εξής «μεγάλη αφήγηση»: τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ έχουν καθηλωθεί περί το 30%, το ΚΚΕ αρνείται μέχρι τέλους κάθε συνεργασία ή στήριξη κυβέρ-

νησης της Αριστεράς, άρα σε περίπτωση εκλογών θα βρεθούμε στην καλύτερη περίπτωση στη θέση της σχετικής - αδύναμης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που δεν θα μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Εάν εκβιάσουμε τα πράγματα με συνεχείς εκλογές για να πετύχουμε αυτοδυναμία, θα πετύχουμε τα ανάποδα αποτελέσματα. Χρειαζόμαστε επομένως στροφή στο κοινωνικό και πολιτικό κέντρο ώστε να πετύχουμε το αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό εύρος… Η απάντηση σε αυτό είναι προφανής: Ο πολιτικός διπολισμός ΝΔ - ΠΑΣΟΚ είναι η «απόδειξη» μιας πρωτοφανούς ταξικής πόλωσης, που έχει ακριβώς οδηγήσει στην κατάρρευση του πολιτικού κέντρου. Από την άλλη, η κρίση του ελληνικού καπιταλισμού έχει «υπαρξιακά» χαρακτηριστικά, είναι δομική και μακρόχρονη. Η πλήρης υποταγή ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ στη στρατηγική Σαμαρά αποδεικνύει ότι το σύστημα δεν αφήνει κανένα περιθώριο για «ενδιάμεσες» πολιτικές, ακόμη και για ξεθυμασμένες αποχρώσεις ενδιάμεσων πολιτικών. Γι’ αυτό δεν υπάρχει «πολιτικό κέντρο» ούτε μπορούν να αναστηθούν τα πολιτικά πτώματα του κέντρου ούτε μπορεί να εφευρεθεί ένα νέο κέντρο. Δεν υπάρχει επίσης «κοινωνικό κέντρο». Ασφαλώς υπάρχουν μεσαία στρώματα με

Αντί για μια πολιτική (υποτιθέμενου) «πολιτικού εύρους», να κάνουμε μια πολιτική «κοινωνικού βάθους» όρους ταξικούς και κοινωνιολογικούς, αλλά μικρό μόνο μέρος από αυτά εκφράζεται ή αναζητεί «ενδιάμεσες», πιο «ήπιες» πολιτικές – αν υπήρχαν τέτοια, θα υπήρχε και ισχυρό πολιτικό κέντρο. Στην πλειονότητά τους τα μεσαία στρώματα ελκύονται από τα «άκρα» της Αριστεράς και της Δεξιάς. Είναι βέβαιο ωστόσο ότι υπάρχει η εργατική τάξη, η τάξη των μισθωτών εργαζομένων, και ότι είναι κοινωνική πλειοψηφία, όπως λένε και οι επίσημες στατιστικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ -και η Αριστερά στο σύνολό της- έχουν κερδίσει πολιτικά και εκλογικά ένα μέρος μόνο της εργατικής τάξης. Να λοιπόν που είναι η απάντηση: Να κερδίσουμε την πλειοψηφία της εργατικής τάξης, να οικοδομήσουμε μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία με τα

φτωχά λαϊκά στρώματα και τα μικροαστικά στρώματα της πόλης και του χωριού που καταστρέφονται. Αντί για μια πολιτική (υποτιθέμενου) «πολιτικού εύρους», να κάνουμε μια πολιτική «κοινωνικού βάθους». Η πολιτική έκφραση που αντιστοιχεί σε αυτή την κατεύθυνση είναι η Αριστερά, το πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς, ο αγώνας για την ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά, η κυβέρνηση της Αριστεράς. Και στο βαθμό που συγκροτείται ένα τέτοιο κοινωνικό μπλοκ αγώνα στη βάση του πολιτικού σχεδίου για κυβέρνηση της Αριστεράς, τα κάστρα του σεχταρισμού μέσα στην ίδια την Αριστερά θα πέσουν αργά ή γρήγορα.

Συνεπαγωγές Οι απαντήσεις στο θεμελιώδες αυτό ερώτημα έχουν αυτόματες συνεπαγωγές σε όλες τις βασικές επιλογές: 1. Από τη μια, η «στροφή στο κέντρο» συνδυάζεται αναπόφευκτα με «στρογγύλεμα» της γραμμής και την ανάδειξη μιας ρεάλ πολιτίκ σε όλα τα επίπεδα: στις θέσεις για το χρέος, για τις τράπεζες και τις ιδιωτικοποιήσεις, για το άμεσο πρόγραμμα της κυβέρνησης της Αριστεράς, για την ανάγκη να πατάξουμε τη διαφθορά αλλά να στηρίξουμε τις παραγωγικές επενδύσεις των «μη διεφθαρμένων» κα-

πιταλιστών... βιβασμός» με «τεκμηριώνετ της αλήστου ων: τώρα είνα την καταστρ της χώρας», αναδιανομής με την καπιτα δώσουμε μάχ γωγικών σχέσ ση εθνικής (ή

2. Η στροφ σης ότι η πόλ - Δεξιά θεωρ πρόβλημα: ακ τύπου «πώς θ υπάρχει κάπο προσκήνιο ο ΕΑΜ (που η η πλατιά συμμα άλλες «εθνικέ έκανε τη δική ακόμη ακόμη «σκάλωσε» σε τικής πλειοψ να προχωρήσ σμό». Για τις της πολιτική ηγεσίας του Βάρκιζα), της ηγεσίας της


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

9

εντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

ΣΥΡΙΖΑ: Δεύτερο κύμα ριζοσπαστικοποίησης Του Αντώνη Νταβανέλλου

Τ 

ην επόμενη ημέρα της συνόδου της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώ ότι το «μήνυμα» έχει κατατεθεί δυνατά και καθαρά. Και, ευτυχώς, όχι μόνο από τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας, αλλά και από συντρόφους-φισσες της ΑΝΑΣΑ, του ΕΚΜ, της Αριστερής Ενότητας, ανένταχτους-ες.

του στόχου για κυβέρνηση της Αριστεράς και της αποφασιστικής αντιμετώπισης της ακροδεξιάς κυβερνητικής επίθεσης. Τα στελέχη των οργανώσεων που εκφράζονται από κοινού στην ιστοσελίδα Rproject (ΑΠΟ, ΔΕΑ, Κόκκινο) ανέδειξαν με σαφή κριτήρια, αλλά και μέσα από πλήθος παραδειγμάτων την αναγκαιότητα να υπερασπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις κοινωνικές και εργατικές ελπίδες που δημιούργησε στην περίοδο των προηγούμενων εκλογών, μένοντας σταθερός και αναβαθμίζοντας τις πολιτικές, αλλά και τις οργανωτικές επιλογές που μπορούν να στηρίξουν αποτελεσματικά,

αφενός, τις κοινωνικές και εργατικές αντιστάσεις και, αφετέρου, τις ιδέες και τις αξίες της Αριστεράς, σε μια περίοδο που τη χαρακτηρίζει η ολομέτωπη ακροδεξιά επίθεση «πυγμής» από την κυβέρνηση του Σαμαρά στην κοινωνία και στην Αριστερά. Τόνισαν την ανάγκη να μην υποχωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα σε μια τέτοια οξυμένη ταξικά και ιδεολογικά περίοδο, από τις ριζοσπαστικές θέσεις και ιδεολογικοπολιτικές τοποθετήσεις του και να αναλάβει αποφασιστικά την ευθύνη της στήριξης, αλλά και της συγκρότησης των αντιστάσεων και του κινήματος.

ό του ΣΥΡΙΖΑ

. Αυτός ο «ιστορικός συμε την ελληνική αστική τάξη ται» με την επανεμφάνιση μνήμης θεωρίας των σταδίαι η ώρα να «σταματήσουμε ροφή» και της «ανόρθωσης μαζί με κάποια ψήγματα ς – δεν είναι η ώρα να θίξουαλιστική ιδιοκτησία ούτε να χη για την αλλαγή των παρασεων. Εξ ου και η «κυβέρνηή κοινωνικής) σωτηρίας».

φή στο κέντρο σημαίνει επίλωση ανάμεσα σε Αριστερά ρείται αντί για πλεονέκτημα, κούγονται επιχειρήματα του θα κυβερνήσουμε χωρίς να οιο κέντρο» και έρχονται στο οι παλιές συζητήσεις για το ηγεσία του έκανε τη δική της αχία με το «κέντρο» ή και με ές δυνάμεις»), την ΕΔΑ (που ή της «στροφή στο κέντρο»), η τον Μπερλίνγκουερ, που ε υψηλά ποσοστά αλλά σχεψηφίας και «αναγκάστηκε» σει στον «ιστορικό συμβιβας καταστροφικές συνέπειες ής «εθνικής ενότητας» της ΕΑΜ (που οδήγησαν στη ς στροφής στο κέντρο της ΕΔΑ (που την έκανε ουρά

της Ένωσης Κέντρου) και του «ιστορικού συμβιβασμού» του Μπερλίνγκουερ (από την οποία ξεκίνησε η αργόσυρτη διαδικασία ολοκληρωτικής διάλυσης του κραταιού ιταλικού Κ.Κ.) ούτε λόγος… Στο πλαίσιο αυτό, ακούγεται ότι το Αριστερά - Δεξιά είναι σχέδιο πολιτικού αποπροσανατολισμού και ότι δεν πρέπει να «τσιμπάμε» στις… προκλήσεις του Σαμαρά που επιχειρεί να ιδεολογικοποιήσει την αντιπαράθεση! Το αναπόφευκτο συμπλήρωμα είναι η αναζήτηση διεθνών ερεισμάτων όχι στα κινήματα και την Αριστερά, αλλά στις αντιθέσεις των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των καπιταλιστικών οργανισμών (Ομπάμα και ΔΝΤ από τη μια, Μέρκελ από την άλλη) και η αναζήτηση διεθνών «υποδειγμάτων» στη Βραζιλία και την Αργεντινή κι όχι στη Βενεζουέλα, το Εκουαδόρ, την Ισλανδία… Η «μεγάλη αφήγηση» μιας τέτοιας δεξιάς στροφής εκτέθηκε στην Κ.Ε. αλλά δέχτηκε σκληρή και μαζική κριτική. Δεν κατάφερε να αποτυπωθεί στην πολιτική απόφαση, αλλά ταυτόχρονα η πολιτική απόφαση δεν την ακύρωσε. Η μάχη πολιτικού προσανατολισμού στον ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ανοιχτή. Η συνέχεια και η έκβασή της θα είναι αποφασιστικής σημασίας για την έκβαση της ταξικής αναμέτρησης και την Αριστερά - ελληνική και όχι μόνο.

Το «μήνυμα» είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν πρέπει να βάλει νερό στο κρασί του, αλλά αντίθετα οφείλει να σκληρύνει τη στάση και τις θέσεις του, για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της περιόδου που διανύουμε. Απέναντι στη λαίλαπα και την καταστροφή των μνημονίων, η διεκδίκηση της διεξόδου μέσω μιας κυβέρνησης της Αριστεράς δεν ταυτίζεται με τη διεκδίκηση όποιας –και όπως να είναι– κυβέρνησης, με στόχο «να σωθεί η χώρα». Πρόκειται για την προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η καταστροφή από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων. Των τάξεων που δεν έχουν εξουσία στο σημερινό καθεστώς και γι’ αυτό η σωτηρία τους μπορεί να υπηρετηθεί μόνο μέσα από διαδικασίες ανατροπής και όχι από διαδικασίες «συνέχειας» με, όποιες, τροποποιήσεις. Η κρίση προκαλεί πρωτοφανή ταξική πόλωση, διαρρηγνύει κάθε δυνατότητα ταξικού εταιρισμού, κάνει απολύτως ουτοπικές τις ιδέες του «διαλόγου» και της αναζήτησης ενός –όποιου– κοινού «συμβολαίου». Υπάρχουν σενάρια πραγματικής «σωτηρίας της χώρας» από τη σκοπιά των συμφερόντων του κεφαλαίου και των καπιταλιστών, αλλά αυτά είναι απολύτως ασύμβατα με τις ανάγκες των λαϊκών μαζών, θα επιχειρήσουν να φορτώσουν τελειωτικά το κόστος της κρίσης πάνω στις πλάτες των εργαζομένων, προκαλώντας μια δραματική επιδείνωση της ζωής τους για μακρό διάστημα. Ισχυρίζομαι ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί να προκύψει μόνο ως αποτέλεσμα, ως τμήμα, ως ενδιάμεσος «σταθμός», μιας τέτοιας γενικότερης ανατροπής του κοινωνικού συσχετισμού δυνάμεων. Αυτό, άλλωστε, υπαινισσόταν και το εύστοχο προεκλογικό δίλλημα που έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ: Ή αυτοί, ή εμείς… Κάθε άλλο πολιτικό σχέδιο –και ιδίως όσα εμπνέονται από την τάση «ρεαλιστικής προσαρμογής»– αποτελεί ακραία ουτοπία. Στις συνθήκες της βαθύτερης κρίσης στην ιστορία του καπιταλισμού, η κυρίαρχη τάξη δεν πρόκειται να παραδώσει ομαλά το Άγιο Δισκοπότηρο της κυβερνητικής εξουσίας σε ένα πολιτικό προσωπικό της Αριστεράς. Όχι –κυρίως– γιατί φοβάται τους άνδρες και τις γυναίκες του ΣΥΡΙΖΑ που θα κληθούν να το αναλάβουν, αλλά γιατί φοβάται τα εκατομμύρια ανθρώπων που θα είναι πίσω τους και κυρίως το κύμα των ελπίδων που μια τέτοια κυβέρνηση μπορεί να πυροδοτήσει στην κοινωνική πλειοψηφία. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι η αστική τάξη θα εμπιστευόταν ακόμα και τον Φ. Κουβέλη, αρχηγό της «προσαρμοσμένης» ΔΗΜΑΡ, αν αυτός δεν τοποθετούνταν μέσα στο «ευρύτερο» στρατόπεδο, με επικεφαλής τους απολύτως ξεσκολισμένους Αντ. Σαμαρά και Βαγγ. Βενιζέλο. Έτσι, στο επόμενο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει: 1) Να ριζοσπαστικοποιήσει την τακτική του, επιδιώκοντας πραγματικά την ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά και των μνημονιακών δεσμεύσεων της κυρίαρχης τάξης προς τους δανειστές. Με έμφαση στις διαδικασίες «από τα κάτω», με ουσιαστική υπαγωγή της κοινοβουλευτικής παρέμβασης στην κινηματική δράση.

2) Να ριζοσπαστικοποιήσει την πολιτική του, με στροφή προς τα αριστερά. Να αναδείξει ένα ελάχιστο, μεταβατικό, πρόγραμμα άμεσων στόχων (τωρινών διεκδικήσεων και ταυτόχρονα πρώτων άμεσων μέτρων μιας αριστερής κυβέρνησης) γύρω από το οποίο μπορεί να συσπειρωθεί μια πλατιά, λαϊκή πλειοψηφία των μισθωτών, των αγροτών, των ανέργων, των νέων και των φτωχών. Η ανάδειξη αυτού του προγράμματος, η υπεράσπισή του, η απόδειξη της υπεροχής του απέναντι στα αστικά σχέδια «σωτηρίας», είναι η μάχη για την «ηγεμονία» που απασχόλησε πολλούς συντρόφους στην ΚΕ… 3) Να ριζοσπαστικοποιήσει την «κομματική» συγκρότησή του. Εμπιστευόμενος τον κόσμο της Αριστεράς. Συνδέοντας αποφασιστικά την αναγκαία οργανωτικότητα με τους αγώνες, σε κάθε επίπεδο. Σηκώνοντας την αντιπαράθεση των ιδεών, απαντώντας στην ιδεολογική επίθεση της Δεξιάς. Αναβαθμίζοντας την αλληλεγγύη, τη συμπαράσταση προς κάθε σύντροφο-φισσα που γίνεται στόχος, αλλά και προς κάθε άλλο τμήμα του πραγματικού μαζικού κινήματος.

Ενότητα της Αριστεράς Για να τα πετύχει αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να επιμείνει στην τακτική της ενότητας της Αριστεράς, με συγκεκριμένη απεύθυνση στο ΚΚΕ και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να απορρίψει την υποκατάσταση αυτής της «ιδρυτικής» πολιτικής του με κάποια νεφελώδη ανοίγματα προς το, ανύπαρκτο άλλωστε, «κοινωνικό και πολιτικό κέντρο». Ο αντίλογος που ποντάρει στο σεχταρισμό των ηγεσιών του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι γόνιμος: Αφενός, γιατί με αυτή την πολιτική ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε χιλιάδες και χιλιάδες ανθρώπους πέρσι το Μάη-Ιούνη και, αφετέρου, γιατί κανείς σεχταρισμός δεν είναι μονίμως και διαρκώς αξεπέραστος. Ο αντίπαλος αποδεικνύει καθημερινά ότι σκοπεύει να δώσει τη μάχη με τον πιο σκληρό και αδίστακτο τρόπο, κατανοώντας το μέγεθος του διακυβεύματος. Απολύτως ανάλογα θα πρέπει να κινηθεί το κίνημα, η Αριστερά και ειδικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτόν τον τρόπο είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρξει νίκη και μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Αν αυτό δεν γίνει εφικτό –και αυτό θα εξαρτηθεί από την κινητοποίηση της εργατικής-λαϊκής πλειοψηφίας– θα έχουμε μια πρωτοφανώς ισχυρή Αριστερά, που θα μπορεί να συνεχίσει να υπερασπίζει τα λαϊκά συμφέροντα από θέση κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης. Αν, αντίθετα, επικρατήσει η λογική της «ρεαλιστικής προσαρμογής», είναι σίγουρο ότι θα ηττηθούμε στο ζήτημα της κυβέρνησης και ταυτόχρονα είναι πολύ πιθανό το ενδεχόμενο μιας γενικότερης διαλυτικής κρίσης, που θα οδηγήσει σε μακρά κρίση όλη την Αριστερά. Η γειτονική Ιταλία, με το μεγάλο εργατικό κίνημα και την κάποτε μεγάλη Αριστερά, προσφέρει πολύτιμα παραδείγματα.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

6 Φλεβάρη 2013

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα» Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού,

ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες. Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι.

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΕΚΔΟΤΗΣ: Γιάννης Χαριτόπουλος ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:

Αντώνης Νταβανέλλος

Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

ΕΚΤΥΠΩΣΗ:

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 30 ευρώ • Ετήσια 60 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 109/618539-82 της Εθνικής Τράπεζας.

www.dea.org.gr

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΑΘΗΝΑ: Εξάρχεια 6909009815 ● Γκύζη 6957500105 ● Αμπελόκηποι 6973005569 ● Πετράλωνα 6974018716 ● Νέος Κόσμος 6985749304 ● Παγκράτι 6974793603 ● Κυψέλλη-Αγ.Παντελεήμονας 6957500101 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Νέα Ιωνία 6972036692 ● Χαλάνδρι 6974972217 ● Μαρούσι 6978641672 ● Ν. Ηράκλειο 6945498732 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Άλιμος 6945754555 ● Γλυφάδα 6944548787 ● Άγ. Δημήτριος-Μπραχάμι 6932566460 ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Περιστέρι 6977710683 ● Αγ. Ανάργυροι 6936899442 ● Ίλιον 6957500102 ● Χαϊδάρι 6974701829 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ: Ζωγράφου 6937271330 ● Βύρωνας 6972318747 Λαύριο 6979925065

ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6944810156

● Σαλαμίνα 6973376378

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ● 5ο Διαμέρισμα 6972814199 ● Τούμπα 6995270465 ● Δυτικές Συνοικίες 6979942083 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Καλαμάτα 6932422501 ● Πάτρα 6973235894 ● Βόλος 6979459034 ● Ρέθυμνο 6932008743 ● Ηράκλειο 6976332197 ● Ιεράπετρα 6976786326 ● Γιάννενα 6945704488 ● Βέροια 6977684341 ● Κοζάνη 6934374825 ● Λιβαδειά 6948364232 ● Κομοτηνή 6907843752

ΠΟΣΔΕΠ: Πρώτη δύναμη η Αριστερά! Του Δημήτρη Μπάρκα

Π 

ρωτιά για τη «Συνάντηση Πανεπιστημιακών Δασκάλων» και υποχώρηση της φιλοκυβερνητικής απερχόμενης πλειοψηφίας της ΠΟΣΔΕΠ έδειξαν τα αποτελέσματα του 11ου Συνεδρίου της Ομοσπονδίας των Πανεπιστημιακών. Κάτω από το ψηφοδέλτιο «Συνάντηση Πανεπιστημιακών Δασκάλων» συσπειρώθηκε η συντριπτική πλειοψηφία των δυνάμεων που τον τελευταίο ενάμιση χρόνο κράτησαν όρθιο το κίνημα των πανεπιστημιακών μέσα από την Πανελλαδική Συνάντηση Συλλόγων ΔΕΠ. Στη «Συνάντηση» συμμετείχαν η Συσπείρωση, το Δίκτυο, οι Πρωτοβουλίες από τη ΣΘΕ και τη Φιλοσοφική Αθηνών, οι Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ΕΜΠ, η Κίνηση μελών ΔΕΠ-ΕΜΠ και ανεξάρτητοι. Όπως ανέφερε το κείμενο για τους στόχους της «Συνάντησης»:

και αποκλειστική απασχόληση οφείλει να θεσμοθετηθεί ως εργασιακή σχέση των πανεπιστημιακών. Είμαστε υπέρ ενός δημόσιου, δωρεάν, δημοκρατικού και ακαδημαϊκού πανεπιστημίου στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι ενός επιχειρηματικού πανεπιστημίου με άμεση εξάρτηση από τις δυνάμεις της αγοράς.[…]

«Εκπροσωπούμε τους συναδέλφους που ζουν από το μισθό τους, που αγαπούν τη δουλειά τους και θεωρούν ότι η πλήρης

Αξιοποιώντας και ενισχύοντας την παράδοση της Πανελλαδικής Συνάντησης Συλλόγων ΔΕΠ, αποφασίσαμε να διεκδικήσουμε από

κοινού ένα καλύτερο μέλλον για εμάς, τους φοιτητές μας, τους εργαζόμενους, το Δημόσιο Δωρεάν Πανεπιστήμιο». Παράλληλα έθεσαν προ των ευθυνών της την απερχόμενη ηγεσία της ομοσπονδίας (αποτελούμενη από την ΚΙΠΑΝ και την ΑΡΜΕ, στηριζόμενες από το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ αντίστοιχα) για τη φιλοκυβερνητική τακτική τους, ειδικά σε ό,τι αφορά τα νομοσχέδια Διαμαντοπούλου και Αρβανιτόπουλου, αλλά και για το σχέδιο Αθηνά.

Οι ΚΙΠΑΝ και ΑΡΜΕ πλήρωσαν αυτή τους τη στάση με αισθητή υποχώρηση των δυνάμεών τους, ωστόσο αυτή η απώλεια αντισταθμίστηκε από την άνοδο της ΑΣΚΕΥ, τη συντεχνιακή παράταξη των πανεπιστημιακών γιατρών. Με απώλειες πλήρωσε και η παράταξη του ΚΚΕ (ΔΗΠΑΚ: 17 από 26 ψήφους το 2011), η οποία αρνήθηκε να συμμετάσχει στο κοινό ψηφοδέλτιο, παρά την ουσιαστική και σταθερή στήριξή της στην Πανελλαδική συνάντηση των Συλλόγων το προηγούμενο διάστημα και παρά τη διαφορετική της στάση στις εκλογές αντιπροσώπων στη ΣΘΕ Αθήνας. Οι πανεπιστημιακοί έχουν υποστεί απανωτές μειώσεις και περικοπές στη μισθοδοσία τους, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να αντιμετωπίζουν ζητήματα επιβίωσης (προφανώς όχι όσοι βρήκαν την ευκαιρία να στήσουν επιχειρήσεις μέσα στα ιδρύματα), την ώρα μάλιστα που το έργο τους απαξιώνεται και χαρακτηρίζονται «τεμπέληδες» από την κυβερνητική προπαγάνδα. Η εξέλιξη του συνεδρίου κρίνεται θετική

και ακόμα και αν δεν γίνει εφικτό να σχηματιστεί αγωνιστικό προεδρείο της ομοσπονδίας, είναι τουλάχιστον ενδεικτικό των δυνατοτήτων του. Μια πλατιά συμμαχία καθηγητών, φοιτητών, εργαζομένων στα ιδρύματα ενάντια στα μέτρα κατεδάφισης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μπορεί να είναι το επόμενο βήμα. Αναλυτικά τα αποτελέσματα είχαν ως εξής: Συνάντηση Πανεπιστημιακών Δασκάλων: 70 ψήφοι (τρεις έδρες στην Εκτελεστική Γραμματεία και 10 έδρες στη Διοικούσα Επιτροπή). ΔΗΠΑΚ (ΚΚΕ): 17 ψήφοι (ΕΓ: μια από μία , Δ.Ε.: δύο από δύο). ΚΙΠΑΝ (ΠΑΣΟΚ): 43 ψήφοι (ΕΓ: δύο από τρεις, ΔΕ: έξι από οκτώ). ΑΡΜΕ (ΔΗΜΑΡ): 25 ψήφοι (ΕΓ: μία από δύο, ΔΕ: τέσσερις από πέντε). ΑΣΚΕΥ (συντεχνιακό γιατρών): 55 ψήφοι (ΕΓ: τρεις από δύο, ΔΕ: οκτώ από πέντε). Διάφορα ψηφοδέλτια: 23 ψήφοι (ΕΓ: μία έδρα, ΔΕ: τρεις έδρες).


ιστορία • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

Ογδόντα χρόνια από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία

Διαδηλώσεις από σοσιαλδημοκράτες αντιφασίστες και από κομουνιστές αντιφασίστες. Το αντιφασιστικό μέτωπο, που θα τους ένωνε, δεν έγινε πράξη ποτέ. Στα δεξιά, αντιφασιστική αφίσα που σατυρίζει τη ρήση του Χίτλερ: «Εκατομμύρια στέκονται πίσω μου».

Του Παναγιώτη Λίλλη

Ο 

Τρότσκι έγραψε ότι η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία ήταν η μεγαλύτερη ήττα της εργατικής τάξης στην ιστορία. Ήταν μια δήλωση απλή και ουσιαστική. Πώς έγινε όμως δυνατό να πέσει αμαχητί το δυνατότερο εργατικό κίνημα του μεσοπολέμου; Η Δημοκρατία της Βαιμάρης, που ιδρύθηκε το 1919, ήταν το αποτέλεσμα μετά από δύο μεγάλες ήττες: την ήττα της γερμανικής αυτοκρατορίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα των αλλεπάλληλων εργατικών εξεγέρσεων από το 1918 μέχρι το 1923. Η γερμανική άρχουσα τάξη, για να κρατήσει την εξουσία, αναγκάστηκε να κάνει υποχωρήσεις σε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και δημοκρατικές ελευθερίες. Ήταν σίγουρα ένα τίμημα ακριβό που στηριζόταν στη συνεργασία με τη σοσιαλδημοκρατία και τα συνδικάτα, αλλά που εξασφάλιζε μια στοιχειώδη πολιτική σταθερότητα στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μέχρι το 1929 τη νεαρή γερμανική δημοκρατία κυβερνούσαν συνασπισμοί μεταξύ των σοσιαλιστών και των κεντροδεξιών κομμάτων. Η οικονομική κρίση του 1929 προκάλεσε ανατροπή των παλιών ισορροπιών. Η γερμανική βιομηχανία κτυπήθηκε πιο σκληρά από τους ανταγωνιστές της. Το 1929, ενώ η γερμανική βιομηχανική παραγωγή είχε πέσει στο 61% αυτής του 1913, η αντίστοιχη γαλλική είχε υποχωρήσει στο 71% και η αγγλική στο 89%. Ταυτόχρονα οι μισθοί, λόγω της δύναμης των συνδικάτων, αναλογούσαν σ’ όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των συνολικών εξόδων στις επιχειρήσεις. Για τους γερμανούς βιομήχανους η διέξοδος από την κρίση και η επιβίωση στον ανταγωνισμό προϋπέθετε επιστροφή στην άγρια λιτότητα και εξαγωγή υπερκερδών.

Το πολιτικό πλαίσιο της δημοκρατίας όμως ήταν ένας πολύ στενός κορσές για τις βιομηχανικές απαιτήσεις απέναντι σε τόσο ισχυρά εργατικά κόμματα SPD (ένα εκατομμύριο μέλη και σχεδόν 7,5 εκατομμύρια ψηφοφόρους) και το KPD (300.000 μέλη και 6 εκατομμύρια ψήφους ). Για την οικονομική και πολιτική ελίτ της χώρας το πολιτικό πρόβλημα ήταν πώς θα γινόταν η «αναπροσαρμογή» του πολιτικού συστήματος, που θα περνούσε βεβαίως μέσα από τη συντριβή του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς. Σαν ιδανική λύση φάνταζε μια στρατιωτική δικτατορία, αλλά για την άρχουσα τάξη η εμπειρία του πραξικοπήματος του Καπ, που τσακίστηκε από μια γενική απεργία 12 εκατομμυρίων εργατών, ήταν ακόμη ένας ζωντανός εφιάλτης. Έτσι η επιλογή ήταν μια μεταβατική κατάσταση, με υπονόμευση και παράκαμψη του κοινοβουλευτισμού με προεδρικά διατάγματα που θα υλοποιούσαν τις απαιτήσεις του μεγάλου κεφαλαίου.

Σοσιαλδημοκρατία και ναζισμός To κόμμα των ναζί, με αρχηγό τον Χίτλερ, ιδρύθηκε το 1920. Παρότι συγκροτήθηκε κάτω από την επιρροή του παραδείγματος του ιταλικού φασισμού, ξεχώριζε ιδιαίτερα για τον έντονο αντισημιτισμό του. Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το 1923, το ναζιστικό κόμμα πρόσθεσε στην παρακρατική δράση των ταγμάτων εφόδου και τον κοινοβουλευτικό αγώνα, χωρίς κάποια επιτυχία. Η κρίση του 1929 όμως άλλαξε τις προοπτικές των ναζιστών. Η κρίση, που χτύπησε τη γερμανική οικονομία, ήταν ιδιαίτερα σκληρή. Τα κλεισίματα των επιχειρήσεων εκτίναξαν την ανεργία . Το 1929 οι άνεργοι ήταν 1,2 εκατομμύρια, ενώ το Γενάρη του 1932 είχαν φτάσει επισήμως τα 6 εκατομμύρια (το 47% του εργατικού δυναμικού) με ακόμη 6

εκατομμύρια «ευέλικτα» εργαζόμενους. Ταυτόχρονα, τα παλιά και νέα μεσαία στρώματα και οι υπάλληλοι, ανάμεσα στην καπιταλιστική ολιγαρχία και την οργανωμένη εργατική τάξη, αντιμετώπιζαν όχι μόνο την οικονομική καταστροφή, αλλά και την κατάπτωση του κοινωνικού τους γοήτρου. Αυτά τα στρώματα αποτέλεσαν τη μαζική βάση των ναζιστών. Μπροστά στο φασιστικό κίνδυνο η γερμανική σοσιαλδημοκρατία υιοθέτησε μια θεσμική και παθητική πολιτική. Ανέχτηκε την κεντροδεξιά κυβέρνηση Μπρύνιγκ (1930-1932), που κυβερνούσε με προεδρικά διατάγματα, σφαγιάζοντας τους μισθούς και τις κοινωνικές παροχές. Υποστήριξε στις προεδρικές εκλογές του 1932 την υποψηφιότητα του υπεραντιδραστικού στρατάρχη Χίντεμπουργκ, σαν το μικρότερο κακό ενάντια στην επέλαση του Χίτλερ (είναι ο ίδιος Χίντεμπουργκ που έκανε ένα χρόνο μετά τον Χίτλερ καγκελάριο). Ακόμη χειρότερα, εξομοίωνε τους ναζιστές με το κομμουνιστικό κόμμα σαν αντικοινοβουλευτικές δυνάμεις, προσπαθώντας να διασπάσει βαθιά το εργατικό στρατόπεδο. Αυτή η γραμμή της σοσιαλδημοκρατίας προκάλεσε την οργή της εργατικής της βάσης. Θα έβρισκε όμως έκφραση αυτή η κομματική εξέγερση; Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο ήταν κρίσιμος ο ρόλος του κομμουνιστικού κόμματος.

Σοσιαλφασισμός ή ενιαίο μέτωπο; Το KPD (Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας) προήλθε από διάσπαση του αριστερού και ριζοσπαστικού κομματιού του SPD ενάντια στον πόλεμο. Παρά τις αλλεπάλληλες ήττες των εργατικών εξεγέρσεων στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1920, το KPD έγινε το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα στον κόσμο έξω από την ΕΣΣΔ. Αυτό οφειλόταν στη δημοκρατική του κουλτούρα, με την

ανοιχτή πάλη όλων των τάσεων και των ρευμάτων στο εσωτερικό του, αλλά και την ενιαιομετωπική τακτική που ακολούθησε κάτω από την ηγεσία της Τρίτης Διεθνούς. Το 1923 ήδη διεκδικούσε την ηγεσία του εργατικού κινήματος από τη σοσιαλδημοκρατία, ενώ το 1926, μια ενωτική πρωτοβουλία του για φορολογία της πλούσιας γαιοκτησίας συγκέντρωσε 14,5 εκατομμύρια ψήφους. Η παρακμή του κόμματος ήρθε με την επικράτηση του σταλινισμού στην ηγεσία του. Η γραφειοκρατικοποίηση του κόμματος και η γραμμή του «σοσιαλφασισμού» (που έλεγε: η σοσιαλδημοκρατία είναι σοσιαλισμός στα λόγια και φασισμός στην πράξη και αυτή αποτελεί τον κύριο εχθρό του κινήματος και όχι οι ναζιστές του Χίτλερ) ήταν η προίκα που κληροδότησε ο Στάλιν στη νέα ηγεσία του Τέλμαν. Η εξωφρενικότητα αυτής της τακτικής ξεπερνούσε κάθε όριο. Ενώ το Κόκκινο Μέτωπο (η αντιφασιστική πολιτοφυλακή του ΚPD) συγκρουόταν σε καθημερινή βάση με τα τάγματα εφόδου και τις άλλες ακροδεξιές συμμορίες σ’ έναν έρποντα εμφύλιο πόλεμο (με εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες και από τις δύο πλευρές) ταυτόχρονα το KPD έβριζε πολιτικά κυρίως το SPD... Oι πρακτικές συνέπειες της γραμμής του «σοσιαλφασισμού» ήταν η διάσπαση των συνδικάτων και η αποδυνάμωση της δυνατότητας της εργατικής τάξης για κινητοποίηση.

Η συνταγματική συνωμοσία Στις 30 Γενάρη 1933 ο Χίτλερ ανέλαβε (και δεν κατέλαβε) την εξουσία που του παραχώρησε ο πρόεδρος Χίντεμπουργκ. Είχε προηγηθεί το διάβημα των μεγάλων βιομηχανικών και τραπεζικών ομίλων, που σε κατάσταση πανικού είχαν ζητήσει από τον πρόεδρο να παραδώσει την καγκελαρία στον Χίτλερ. Στην

ίδια κατεύθυνση είχαν κινηθεί ο στρατός, οι παλιοί αντιδραστικοί πολιτικοί και τα συγκροτήματα του Τύπου. Οι προεδρικές κυβερνήσεις είχαν φτάσει σε αδιέξοδο, ενώ την ίδια ώρα η εκλογική δύναμη του NSDAP, για πρώτη φορά μετά την ορμητική άνοδο του 1930, υποχωρούσε σοβαρά και είχαν αρχίσει να φαίνονται τα πρώτα σημάδια αποδιοργάνωσης. Η παράδοση της εξουσίας στον Χίτλερ ήταν μια αναγκαστική επιλογή για την άρχουσα τάξη, πριν η κατάσταση πάρει το δρόμο του ανεξέλεγκτου εμφυλίου πολέμου... Εκείνες τις κρίσιμες μέρες όμως η συνωμοσία των αστικών δημοκρατικών κύκλων με τους ναζί εξαρτιόταν από την αντίδραση των σοσιαλιστών και των κομμουνιστών. Για πρώτη φορά μετά το 1926 το ΚPD απευθύνθηκε στην ηγεσία του SPD για την κήρυξη γενικής απεργίας. Δεκάδες χιλιάδες σοσιαλιστές της βάσης κινήθηκαν προς το Βερολίνο, προσμένοντας την κήρυξη γενικής απεργίας και τη μετωπική δράση των εργατικών πολιτοφυλακών. Η ηγεσία όμως του SPD δήλωσε ότι η νομιμότητα ήταν πάνω απ’ όλα (αφού ο Χίτλερ είχε αναδειχτεί σαν καγκελάριος, χωρίς να παραβιάσει κανέναν όρο του συντάγματος!) και ότι η απάντηση θα δινόταν στις ερχόμενες εκλογές... Αυτές οι εκλογές, της τραγωδίας και της φάρσας, έγιναν πραγματικά στις αρχές του Μάρτη. Με τα τάγματα εφόδου να έχουν μετατραπεί σε βασική δύναμη αστυνόμευσης, εξαπολύοντας ένα όργιο βίας και τρομοκρατίας ενάντια σε κάθε μαχητικό στοιχείο της Αριστεράς και με το σύνολο σχεδόν των βουλευτών και των ηγετών του κομμουνιστικού κόμματος να έχουν συλληφθεί. Έτσι έπεσε το γερμανικό εργατικό κίνημα, παραλυμένο από τη διάσπαση και την παθητικότητα. Μαζί όμως με την πτώση του εργατικού κινήματος, έπεσε και η Δημοκρατία της Βαϊμάρης.


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

Οι κινητοποιήσεις κλονίζουν τον Μόρσι και το καθεστώς

Αίγυπτος: Η επανάσταση συνεχίζεται Η  προηγούμενη μετωπική σύγκρουση του Μόρσι με το λαϊκό κίνημα στην Αίγυπτο διευθετήθηκε περίπου στα μέσα Δεκέμβρη 2012. Η κρίση τότε εκτονώθηκε με μια υποχώρηση και έναν ελιγμό: Ο Μόρσι ακύρωσε το προεδρικό διάταγμα που του έδινε υπερεξουσίες, ενώ πέτυχε με δημοψήφισμα την έγκριση του νέου συντάγματος. Τα γεγονότα εκείνων των ημερών (διαδηλώσεις έξω από το προεδρικό μέγαρο, επιθέσεις μελών της Αδελφότητας σε διαδηλωτές) είχαν επιφέρει τεράστιο πλήγμα στο κόμμα που ελάχιστους μήνες πριν ήταν η αδιαμφισβήτητα πιο δημοφιλής πολιτική δύναμη της χώρας. Σχολιάζαμε τότε ότι τα δύσκολα για τον Αιγύπτιο πρόεδρο και την Αδελφότητα ήταν μπροστά. Δυστυχώς για τον Μόρσι, μαζί με τα πολλαπλά μέτωπα που έχει να αντιμετωπίσει (το πρόγραμμα λιτότητας που ζητά το ΔΝΤ για να δανείσει την Αίγυπτο, οι επιθετικές διεκδικήσεις των νέων συνδικάτων, τα ποτάμια αίματος που χωρίζουν τη νεολαία από τις δυνάμεις καταστολής, η ανάγκη να στηρίξει το βαθύ στρατιωτικό κράτος και να στηριχθεί από αυτό κλπ), η πλούσια σε μεγάλες αναμετρήσεις διετία, που πέρασε, έχει γεμίσει το «ημερολόγιο» με επετείους που έχουν τεράστιο βάρος για την αιγυπτιακή κοινωνία και λειτουργούν ως υπενθύμιση ότι, όσο δεν υπάρχει «ψωμί, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη», η επανάσταση συνεχίζεται. Η επέτειος της «εξέγερσης του Νοέμβρη 2011» είχε προκαλέσει μαζικές διαδηλώσεις, που πήραν τη μορφή ξεσηκωμού, όταν ακο-

λούθησε το προεδρικό διάταγμα που έδινε υπερεξουσίες στον πρόεδρο. Στην επέτειο της 25ης Γενάρη (ημέρα που ξέσπασε η επανάσταση ενάντια στον Μουμπάρακ το 2011) και πάλι οι μάζες πλημμύρισαν τους δρόμους, απαιτώντας «ψωμί, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη».

Το επίκεντρο της σύγκρουσης μεταφέρθηκε στις πόλεις της Διώρυγας (Σουέζ, Πορτ Σάιντ, Ισμαϊλίγια), ενώ συγχρόνως δεκάδες άλλες πόλεις της Αιγύπτου συγκλονίστηκαν από μαζικές διαδηλώσεις, εκτεταμένες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, αποκλεισμούς δρόμων και επιθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια. Ωστόσο στη Διώρυγα «ξύπνησαν» οι παραδόσεις μαχητικότητας που ξεχώρισαν το Γενάρη-Φλεβάρη του 2011 (όταν τα βλέμματα ήταν στραμμένα στην Ταχρίρ, ο εργατόκοσμος του Σουέζ πρώτος καταλάμβανε αστυνομικά τμήματα και «απελευθέρωνε» την πόλη από τις δυνάμεις καταστολής). Την Κυριακή 27 Γενάρη, ο Μόρσι ανακήρυξε το Πορτ-Σάιντ, το Σουέζ και την Ισμαϊλίγια σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για 30 μέρες. Η απόφαση δεν εφαρμόστηκε ποτέ: Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύρισαν τους δρόμους στις «πολιορκημένες» πόλεις από την πρώτη ώρα εφαρμογής της απαγόρευσης κυκλοφορίας. Για κακή τύχη του Μόρσι, η 28η Γενάρη ήταν άλλη μια επέτειος για τους Αιγύπτιους: η «Παρασκευή της Οργής» του 2011, όταν εκατοντάδες χιλιάδες συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις ασφαλείας και τις

Η μετάλλαξη της Αδελφότητας Αν στην προηγούμενη μετωπική σύγκρουση του Δεκέμβρη 2012 η Αδελφότητα διέρρηξε τους δεσμούς της με πλατιά κοινωνικά στρώματα, πλέον μπορούμε να μιλάμε για ανοιχτή ρήξη και χάος ανάμεσα στην ισλαμική οργάνωση και την κοινωνική βάση της επανάστασης. Ήταν μια εξέλιξη που αρκετοί προβλέπαμε, όταν πολλοί μιλούσαν για «ισλαμικό χειμώνα». Ωστόσο κανείς δεν περίμενε αυτή η διαδικασία να προχωρήσει τόσο γρήγορα. Η ταξική πόλωση, το έδαφος που έχει δημιουργήσει η επανάσταση, εξαέρωσαν σε μήνες το πολιτικό κεφάλαιο που η Αδελφότητα συγκέντρωνε για δεκαετίες. Σε αυτό το τοπίο, η μετάλλαξή της προχωρά με συγκλονιστικούς ρυθμούς. Οι απανωτές διασπάσεις των τελευταίων δύο χρόνων, η ανταρσία τμημάτων της βάσης (στελέχη με κεντρικό ρόλο στην επανάσταση του 2011 τώρα συμμετέχουν στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις), η προσπάθεια να κρατηθεί στην εξουσία με κάθε

Κηδεία-διαδήλωση στο Πορτ-Σάιντ, τη μέρα απαγόρευσης της κυκλοφορίας!

μέσο, αλλάζουν ριζικά τη φυσιογνωμία του κόμματος. Ο Μόρσι, που ξεκίνησε με πρόθεση να επιβάλει «συναινετικά» μια «ομαλή μετάβαση», θυμίζει όλο και περισσότερο τον Μουμπάρακ: Η προσπάθεια να διασπαστούν οι «από κάτω» με βάση τα θρησκευτικά δόγματα, ο στρατιωτικός νόμος για να αντιμετωπιστεί η οργή ενάντια στις δυνάμεις καταστολής, η τακτική των ομαδικών σεξουαλικών επιθέσεων από παρακρατικούς στην πλατεία Ταχρίρ για να τρομοκρατηθούν οι γυναίκες διαδηλώτριες, η επίθεση στους αντιπολιτευόμενους ως «ξένους προβοκάτορες» και «εχθρούς της Αιγύπτου», όλα θυμίζουν την εικόνα ενός απομονωμένου από το λαό του ηγέτη που κρατιέται όπως μπορεί στην εξουσία, εναποθέτοντας τις ελπίδες του στον κομματικό μηχανισμό και το βαθύ στρατιωτικό κράτος. Έτσι ήταν επόμενο τα συνθήματα «Ο λαός απαιτεί την ανατροπή του καθεστώτος» και «Φύγε!» να επιστρέψουν στις διαδηλώσεις…

οδήγησαν σε απόσυρση από τους δρόμους… Ενώ η Ταχρίρ πλημμύριζε κόσμο ενάντια στην καταστολή, το κράτος κυριολεκτικά έχασε τον έλεγχο της Διώρυγας. Τα ρεπορτάζ περιέγραφαν εξαφανισμένους κρατικούς και κομματικούς αξιωματούχους, αστυνομικούς κλεισμένους στα αστυνομικά τμήματα να κοιτάνε από τα παράθυρα, φαντάρους άπραγους χωρίς τις εντολές ή τη διάθεση να εφαρμόσουν το στρατιωτικό νόμο, την παραγωγή να έχει νεκρώσει. Μετά από συνεννόηση μεταξύ προέδρου και τοπικών κυβερνητών, ο νόμος «έκτακτης ανάγκης» χαλάρωσε. Όλες τις επόμενες ημέρες οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν σε όλη την Αίγυπτο. Οι αντιδραστικοί αυτή τη φορά στοχοποίησαν τις πιο μαχητικές πτέρυγες του κινήματος. Ενώ συνήθως «πυροβολούσαν» τους δυτικόφιλους (όπως ο Ελ Μπαραντέι) ή τους πρώην καθεστωτικούς της αντιπολίτευσης (όπως ο Αμρ Μούσα), αυτή τη φορά ο πιο συντηρητικός ισλαμικός Τύπος κατήγγειλε τα «σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά ρεύματα», ενώ η κυβέρνηση στοχοποίησε το πρωτοεμφανιζόμενο «μαύρο μπλοκ», κατηγορώντας ταυτόχρονα τον νασερικό Σαμπάχι ως υποκινητή του. Την Παρασκευή 1 Φλεβάρη 2013, μια μαζική διαδήλωση, στην οποία

καλούσε η αντιπολίτευση, χτυπήθηκε με πρωτοφανή αγριότητα έξω από το προεδρικό μέγαρο. Το Σάββατο 2 Φλεβάρη, η κηδεία ενός μάρτυρα μετατράπηκε σε μαζική διαδήλωση, με τη σωρό να μεταφέρεται έξω από το προεδρικό μέγαρο, όπου δολοφονήθηκε ο διαδηλωτής. Καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι μαζικές κινητοποιήσεις είχαν σχετικά υποχωρήσει, αλλά η «σταθερότητα» δεν είχε αποκατασταθεί στην Αίγυπτο. Μπορεί και το σημερινό κύμα αντίστασης, αν δεν βρει τρόπο να προχωρήσει ενάντια στην κυβέρνηση Μόρσι, να υποχωρήσει όπως προηγούμενα. Αλλά όπως έχουμε ξαναγράψει, στις νίκες, στις ήττες, στις «ισοπαλίες» των τελευταίων δύο χρόνων, το αιγυπτιακό κίνημα συγκεντρώνει έναν πλούτο εμπειριών και κάθε γύρος αφήνει πολύτιμη κληρονομιά πίσω του. Οι μεγαλύτεροι σκεπτικιστές οφείλουν να αναγνωρίσουν πως η αιγυπτιακή επανάσταση παραμένει μια ζωντανή διαδικασία που δεν πρόκειται να τελειώσει εύκολα. Στον προηγούμενο γύρο ζήσαμε τη συμβολική «διακήρυξη ανεξαρτησίας» της Μαχάλα. Σήμερα, χωρίς να διακηρυχθεί, το κράτος έχασε στην πράξη τον έλεγχο της Διώρυγας για αρκετές μέρες. Συνολικά, η Αδελφότητα χάνει τον έλεγχο της Αιγύπτου. Οι «από

κάτω» ίσως δεν έχουν ξεκαθαρίσει τη δική τους εναλλακτική, αλλά και οι «από πάνω» βρίσκονται σε κρίση. Ο στρατός αδυνατεί (ακόμα) να ξαναπάρει την κατάσταση στα χέρια του μετά τα χτυπήματα που δέχτηκε στο διάστημα που άσκησε άμεσα την εξουσία. Το «πιο γερό χαρτί», η Αδελφότητα, χάνει τον έλεγχο με γρήγορους ρυθμούς. Και η ταχεία πτώση της προειδοποιεί για την τύχη που μπορεί να έχουν οι πολύ πιο αδύναμοι «πρόθυμοι» της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης, αν προκριθούν ως εναλλακτική λύση. Η νικηφόρα έκβαση έχει δρόμο μπροστά της να χτιστεί και όσο καθυστερεί και η ισορροπία του τρόμου συνεχίζεται, η απειλή σοβαρεύει. Όμως η «ομαλότητα» δεν πρόκειται να αποκατασταθεί σύντομα στην Αίγυπτο. Η επανάσταση έχει πολλά επεισόδια ακόμα…

Στη διεθνή συνά ντηση που οργα νώνει το Rproject στις 1-3 Μάρτη στην Αθήνα, θα είναι παρών σύντροφος από τους Επαναστάτες Σο σιαλιστές Αιγύπτ ου, να μας μεταφέρε ι τις εμπειρίες απ ό την Αίγυπτο, και να μιλήσει για τις πρ οοπτικές της επανάσταση ς και της Αριστε ράς

Η Αντιπολίτευση Το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας (η ομπρέλα της αντιπολίτευσης που συσπειρώνει αριστερούς, νασερικούς, φιλελεύθερους, πρώην καθεστωτικούς) στήριξε τις διαδηλώσεις. Στελέχη του στη συνέχεια υπέγραψαν την «καταδίκη της βίας», ωστόσο μετά την κλιμάκωση της καταστολής αναθεώρησαν. Γενικότερα, αν και δείχνει να κερδίζει έδαφος απέναντι στην αποδυναμωμένη Αδελφότητα, εξακολουθεί να παραπαίει στις πολιτικές του θέσεις. Η αρχή «όλοι ενάντια στην Αδελφότητα» (που οδήγησε στη συμμετοχή των πρώην καθεστωτικών), η οποία καταγγέλθηκε από δυνάμεις όπως οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές, αποτελεί προς το παρόν τον μοναδικό του οδηγό. Εστιάζει σε στόχους όπως

μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», ισορροπεί ανάμεσα στον «εθνικό διάλογο» και το αίτημα να παραιτηθεί ο Μόρσι. Κυρίως, εστιάζει στον «πολιτικό» αγώνα (σύνταγμα, κυβέρνηση, εκλογές), παραμερίζοντας την κινητήρια «κοινωνική» δύναμη της επανάστασης, τον ταξικό αγώνα για ψωμί και κοινωνική δικαιοσύνη. Αν και αυτή η διάσταση σε έναν βαθμό αναδεικνύεται από κάποιες δυνάμεις του Μετώπου (όπως ο νασερικός Σαμπάχι ή κάποιες αριστερές δυνάμεις), παραμένει πολύ πίσω από τις διαθέσεις στους δρόμους της Αιγύπτου, όπου το «κοινωνικό» ζήτημα έχει έρθει στο προσκήνιο πολύ πιο έντονα από τους εργάτες και τους φτωχούς.


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

Η επέμβαση στο Μάλι και η γαλλική Αριστερά Του Πάνου Πέτρου

Ιταλία: Οι πιο αδιάφορες εκλογές

Σ 

το περασμένο φύλλο της «Ε.Α.», εξηγώντας και καταγγέλλοντας τις πραγματικές αιτίες της γαλλικής επέμβασης στο Μάλι, γράφαμε πως «η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία ζει και βασιλεύει». Δυστυχώς, το ίδιο ισχύει και για παλιές αδυναμίες σημαντικής μερίδας της γαλλικής Αριστεράς. Στο rproject.gr μπορείτε να διαβάσετε την επιστολή τριών ηγετικών στελεχών του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (Μπεζανσενό, Πουπίν, Πουτού) προς τον Ολάντ, η οποία δημοσιεύτηκε και στη «Λιμπεριασιόν» με τον τίτλο «Εμείς που είμαστε ενάντια στον πόλεμο». Η «φωνή» του NPA είναι μοναχική. Στη Γαλλία έχει δημιουργηθεί η πιο πλατιά «εθνική συναίνεση» για την εισβολή. Η ταύτιση της ακροδεξιάς και της Δεξιάς με μια ιμπεριαλιστική εξόρμηση δεν εκπλήσσει προφανώς. Αυτό που πρέπει να προβληματίσει είναι η στάση της Αριστεράς. Με εξαίρεση την Αντικαπιταλιστική Αριστερά, συνιστώσα του Μετώπου που προέρχεται από πρώην μέλη του NPA, η οποία εναντιώθηκε δημόσια στον πόλεμο, το «σήμα» που εκπέμπουν οι δυνάμεις του Αριστερού Μετώπου είναι προβληματικό.

Θέσεις Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, στο άρθρο του «Σκέψεις σε καιρό πολέμου», ανέδειξε μια σειρά προβληματισμούς: το άλυτο ζήτημα των Τουαρέγκ, την αδυναμία του πολέμου να λύσει τα σύνθετα προβλήματα της περιοχής, τους θολούς στόχους της επέμβασης. Ισχυρίζεται πως δεν μπορεί να υπάρξει τυφλή πατριωτική υποστήριξη σε έναν πόλεμο, αν αυτός δεν έχει ξεκαθαρίσει πρώτα τους στόχους του. Αν και καταθέτει σοβαρές σκέψεις, η θέση του είναι περισσότερο κριτική στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου και λιγότερο καθαρή εναντίωση στην εισβολή. Τα πράγματα είναι χειρότερα σε ό,τι αφορά τη στάση του ΚΚ Γαλλίας. Ο André Chassaigne, στέλεχος του ΚΚΓ που διεκδίκησε το χρίσμα για τις προεδρικές από τον Μελανσόν, δήλωσε πως «μια διεθνής επέμβαση ήταν επείγουσα και αναγκαία για να σταματήσει την επίθεση των ισλαμιστών φανατικών». Είναι προφανές ότι στο εσωτερικό του Μετώπου υπάρχουν όλες οι «αποχρώσεις» σε ό,τι αφορά τη στάση απέναντι στον πόλεμο. Όμως ο François Asensi, μέλος του ΚΚΓ, μιλώντας στην εθνοσυνέλευση, στήριξε την επέμβαση: «Η μηεπέμβαση θα ήταν δειλία… Η θέση του Αριστερού Μετώπου κομμουνιστών και ρεπουμπλικανικών είναι σαφής: το να εγκαταλείψουμε το λαό του Μάλι στη βαρβαρότητα των φανατικών θα ήταν πολιτικό λάθος και ηθική αποτυχία». Το εντιτόριαλ της «Ουμανιτέ» ζητούσε η στρατιωτική επέμβαση να ανοίξει το δρόμο για ριζικά μέτρα ενάντια στις αδικίες που υποφέρει η μαύρη ήπειρος, «για να μην πάει χαμένη». Δείχνει είτε αδικαιολόγητη άγνοια για τα πραγματικά κίνητρα του γαλλικού ιμπεριαλισμού, είτε αυταπάτη ότι αυτός θα πάει κόντρα στα συμφέροντά του.

Σκίτσο του Λατούφ: «Ο πόλεμος της Γαλλίας για το ουράνιο». Όπως το έθεσε ευρωπαίος ερευνητής, σε ό,τι αφορά τα γαλλικά συμφέροντα στη Σαχάρα, «η εξόρυξη ουρανίου στο Νίγηρα συντηρεί το φωτισμό στη Γαλλία και το σκοτάδι στο Νίγηρα». Ο γαλλικός στρατός πήγε στο Μάλι για να προστατέψει αυτό το στάτους κβο και όχι για να το ανατρέψει. Μετά τις δηλώσεις Asensi, σε ανακοίνωσή του το ΚΚΓ έριξε την έμφασή του στην ανάγκη να αναλάβει ο ΟΗΕ και αφρικανικές στρατιωτικές δυνάμεις τον πρώτο ρόλο στον πόλεμο. Αυτή η στάση δεν διαφέρει σε τίποτα από την εκφρασμένη δημόσια επιθυμία του Ολάντ και επιπλέον έρχεται σε σύγκρουση με τη στάση σοσιαλιστών στην Αλγερία, τη Νιγηρία και αλλού, που δίνουν αγώνα ενάντια στην εμπλοκή των κυβερνήσεών τους στον πόλεμο.

Στρατηγική Στη διαμόρφωση αυτής της στάσης έπαιξαν ρόλο τρεις ιδεολογικές αντιλήψεις: Η ισλαμοφοβία (από τη σκοπιά της «υπεράσπισης της κοσμικότητας»), ο ρεπουμπλικανισμός (που αντιμετωπίζει τη γαλλική δημοκρατία ως ντε φάκτο «προοδευτική») και ο φιλελεύθερος παρεμβατισμός (με τη θεωρία της «ανθρωπιστικής επέμβασης»). Σε καιρό ειρήνης, η γαλλική Αριστερά μπορούσε να εξηγεί ότι η κριτική της στον «ισλαμικό εξτρεμισμό» δεν ταυτίζεται με τις ακροδεξιές υστερίες. Σε καιρό ειρήνης, η επιβίωση μιας ιδιότυπης «πατριωτικής» αντίληψης για τον «προοδευτικό ρόλο» της Γαλλίας έμοιαζε με αντικείμενο μιας γενικής «ιδεολογικής» διαμάχης για τη φύση του γαλλικού ιμπεριαλισμού. Σε καιρό ειρήνης, η αντίληψη περί «πολιτισμένης Δύσης» ή «προοδευτικής ΕΕ» δεν φαινόταν να έχει άμεσες πολιτικές συνέπειες. Όμως η Γαλλία μπήκε σε καιρό πολέμου. Και αυτές οι ιδέες βρήκαν την πρακτική εφαρμογή τους στη στήριξη του πολέμου. Η «ισλαμική απειλή» θεωρείται μεγαλύτερη από αυτή της γαλλικής στρατιωτικής επέμβασης. Η επέμβαση θεωρείται δικαίωμα (αν όχι υποχρέωση!) των «πολιτισμένων χωρών», οι οποίες θα λύσουν τα προβλήματα που οι «απολίτιστοι» θεωρούνται ανίκανοι να λύσουν μόνοι τους. Η επέμβαση της Γαλλίας αντιμετωπίζεται ως «ηθικό καθήκον» και πράξη «πολιτικού θάρρους», αναγνωρίζοντας ουσιαστικά στο γαλλικό ιμπεριαλισμό «ειδικό ρόλο» απέναντι στις πρώην αποικίες του,

Εγκλήματα πολέμου Συχνά, οι αριστεροί απολογητές των ιμπεριαλιστικών εξορμήσεων παραδέχονται τα κίνητρα των ιμπεριαλιστών, αλλά στέκονται στα «άμεσα αποτελέσματα». Πέρα από την απλή αλήθεια ότι τα κίνητρα καθορίζουν και το αποτέλεσμα, υπάρχει και ζήτημα «άμεσων αποτελεσμάτων». Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα περιγράφουν πώς οι βομβαρδισμοί εμποδίζουν τους άμαχους τραυματίες να φτάσουν στα νοσοκομεία. Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός αναφέρει εκτεταμένες απώλειες αμάχων στις πόλεις που δέχονται γαλλική επίθεση. Οι Γάλλοι αξιωματικοί επαναλαμβάνουν μονότονα όσα ακούμε χρόνια τώρα στο Αφγανιστάν και την Παλαιστίνη: οι μαχητές ανακατεύονται με τον ντόπιο πληθυσμό και είναι δύσκολο να τους διακρίνει κανείς. Με την απειλή των βομβαρδισμών «κατά δικαίων και αδίκων», χιλιάδες άνθρωποι εγκαταλείπουν τις πόλεις, περνώντας τον ποταμό Νίγηρα. Στις πόλεις που ανακαταλαμβάνονται, έχουν καταγραφεί πογκρόμ ενάντια στους αραβικούς πληθυσμούς (ως «συνεργάτες των ισλαμιστών»). Ο γαλλικός στρατός «υπερασπίζεται το λαό του Μάλι»!… αντιμετωπίζοντας μάλιστα αυτό το ρόλο ως ντε φάκτο «προοδευτικό». ΕΣτην επιχειρηματολογία του Asensi στην Εθνοσυνέλευση έχουμε και μια ενδιαφέρουσα πτυχή που μπορεί να πάρει ο τυφλός «ευρωπαϊσμός». Το στέλεχος του ΚΚΓ, στην απροθυμία των άλλων ευρωπαϊκών κρατών να συνδράμουν την επιδρομή του γαλλικού ιμπεριαλισμού, εντοπίζει πρόβλημα ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: «Πού είναι η ΕΕ; Η αδράνειά της δείχνει το σημερινό αδιέξοδο της οικοδόμησής της». Όπως γράψαμε στην εισαγωγή, οι αδυναμίες αυτές, σε ό,τι αφορά την αντίληψη της Αριστεράς για το διεθνή ρόλο της Γαλλίας, είναι παλιές. Τη δεκαετία του ’50, όταν το γαλλικό κράτος πολεμούσε το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της Αλγερίας, το ΚΚΓ σιωπούσε. Ο Σαρτρ το 1957, ασκώντας κριτική στην παθητικότητα που καλλιεργούσε στο κίνημα η μετριοπάθεια του ΚΚ, προειδοποιούσε: «Η Αριστερά θερίζει ό,τι έσπειρε: όταν χρειαστεί τις μάζες, δεν θα τις βρίσκει πια».

Η Ιταλία βαδίζει σε μια εκλογική αναμέτρηση που χαρακτηρίζεται η πιο αδιάφορη από το 1945. Επί 14 μήνες η κυβέρνηση Μόντι, με τη στήριξη των κομμάτων του Μπερλουσκόνι, του Μπερσάνι και του Καζίνι, εφάρμοσε ένα βαθιά αντεργατικό πρόγραμμα. Τα ίδια κόμματα υπέγραψαν τις ευρωσυνθήκες που «αλυσοδένουν» την Ιταλία στη λιτότητα τα επόμενα χρόνια. Αυτές οι δυνάμεις διεκδικούν την ψήφο των Ιταλών, κρυμμένες πίσω από τυπικές μικροδιαφορές. Το φαβορί είναι το Δημοκρατικό Κόμμα του Μπερσάνι, με το οποίο έχει συμμαχήσει το μετριοπαθές αριστερό «Σοσιαλισμός, Οικολογία και Ελευθερία» (η αντίστοιχη ιταλική ΔΗΜΑΡ). Ο Μάριο Μόντι ηγείται μιας κεντροδεξιάς λίστας και δηλώνει πρόθυμος να συνεργαστεί και με την κεντροαριστερά και με τη Δεξιά (χωρίς τον Μπερλουσκόνι). Ενδεικτικό της ασφυκτικής συναίνεσης στη λιτότητα είναι το γεγονός ότι κάποιες λαϊκιστικές πινελιές του «καβαλιέρε», στην προσπάθειά του να σωθεί από τον καταποντισμό, αρκούν για να τον περιγράφει ως… «συριζαίο» ο ιταλικός αστικός Τύπος.

Χαμένη ευκαιρία για την ιταλική Αριστερά

Απέναντι σε αυτή την καταθλιπτική εικόνα, η Κομμουνιστική Επανίδρυση και οι Ιταλοί Κομμουνιστές επέλεξαν να συμμαχήσουν με τους Πράσινους, με την κεντρώα Ιταλία των Αξιών και με (τουλάχιστον αμφιλεγόμενες) «προσωπικότητες», με επικεφαλής το δικαστή που πολέμησε τη μαφία, Ινγκρόια. Για μήνες, η καμπάνια «ναι, μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα» οργάνωσε τη συζήτηση ανάμεσα σε χιλιάδες αγωνιστές της Αριστεράς, των συνδικάτων και των κινημάτων για μια εκλογική εναλλακτική στη λιτότητα. Δυστυχώς η τελική επιλογή απέχει από αυτόν το στόχο. Στο ψηφοδέλτιο Ινγκρόια υπάρχουν κάποια αιτήματα και κάποιοι ακτιβιστές της καμπάνιας. Όμως το ταξικό ζήτημα είναι χαμηλά, ενώ στην κορυφή του ψηφοδελτίου βρίσκονται «προσωπικότητες» και πρώην υπουργοί της κεντροαριστερής κυβέρνησης Πρόντι. Είναι χαρακτηριστικό ότι η μεγάλη πλειοψηφία, όσων υπέγραψαν την αρχική καμπάνια, καταψήφισε την επιλογή αυτής της συμμαχίας. Σε αυτό το ζοφερό πολιτικό τοπίο χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς …

Συρία: Ομαλή μετάβαση;

Όσο ο Άσαντ δεν ανατρέπεται, τα πράγματα δυσκολεύουν για τη συριακή εξέγερση, καθώς αυξάνεται η πίεση στο λαϊκό κίνημα από την παρατεταμένη κρίση στην οποία έχει βυθιστεί η χώρα. Το ισραηλινό χτύπημα σε συριακό έδαφος όξυνε τις ανησυχίες και έδωσε την ευκαιρία στους Σύριους εξεγερμένους να σχολιάσουν με χιούμορ τον αντι-ιμπεριαλισμό του Άσαντ: «Ο πρόεδρος απάντησε στον ισραηλινό βομβαρδισμό, βομβαρδίζοντας… τη Δαμασκό και την Αλέπο». Λίγο καιρό πριν η Ρωσία έδειξε πως δεν επιμένει στην άνευ όρων στήριξη του Άσαντ, δείχνοντας έτσι ότι ανοίγει ο δρόμος για μια «ομαλή μετάβαση» από τα πάνω. Ακολούθησε η δήλωση του σαουδάραβα υπουργού Εξωτερικών υπέρ μιας «πολιτικής λύσης». Όμως το πιο ανησυχητικό κρούσμα, που προκάλεσε αναταραχή μέσα στο κίνημα, ήταν η δήλωση του επικεφαλής του Συνασπισμού της Αντιπολίτευσης ότι είναι έτοιμος να διαπραγματευτεί με τους καθεστωτικούς… Η ανακοίνωσή του, όπως σχολιάστηκε εύστοχα, θύμιζε κοινό ανακοινωθέν ΗΠΑ-Ρωσίας. Όμως, απέναντι σε όλα αυτά υπάρχει πάντα ο «ξενοδόχος»: το λαϊκό κίνημα που το χωρίζουν ποτάμια αίματος από το Μπάαθ…

Προβλήματα για τον Ραχόι

Η αποκάλυψη της «Ελ Παΐς» για το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός Ραχόι λάμβανε «μαύρο χρήμα» ήρθε να συνταράξει ακόμα περισσότερο την πολιτική σκηνή στην Ισπανία. Διαδηλώσεις έγιναν σε Μαδρίτη, Βαρκελώνη, Σεβίλλη, ενώ έχουν συγκεντρωθεί εκατοντάδες χιλιάδες υπογραφές που απαιτούν την παραίτησή του, την οποία ζητά πλέον και η αντιπολίτευση. Στο μεταξύ, οι νοσοκομειακοί διαδηλώνουν διαρκώς ενάντια στη διάλυση της δημόσιας υγείας και η επόμενη απεργιακή τους κινητοποίηση συμπίπτει με αυτή των εκπαιδευτικών…

Μεγάλη νίκη των ΛΟΑΤ στη Γαλλία

Ψηφίστηκε ο νόμος υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων στη Γαλλία. Το «σκοτείνιασμα» που είχε προκαλέσει η επιβλητική διαδήλωση της Δεξιάς και της εκκλησίας ενάντια στο νόμο, διαλύθηκε από την εξίσου μεγάλη κινητοποίηση με την οποία απάντησε η γαλλική Αριστερά και οι ΛΟΑΤ οργανώσεις. Μετά και τη διαδήλωση, η «μάχη της κοινής γνώμης» κερδήθηκε, καθώς η πλειοψηφία δηλώνει υπέρ του γάμου ομοφυλοφίλων και οριακά (51%) κατά του πιο «δύσκολου» ζητήματος της υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Είναι μια σπουδαία δημοκρατική κατάκτηση και μια απάντηση σε όσους επιδιώκουν έναν «συντηρητικό χειμώνα» στην Ευρώπη…


14 • νεολαία

νέα από τις σχολές

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

Σχέδιο «Αθηνά»: Λιτότητα και κλεισίματα σε ΑΕΙ και ΤΕΙ

Επιμέλεια: Άγγελος Κάπαρης

Πανεπιστημιακή αστυνομία ετοιμάζουν στο ΑΠΘ Δεν άργησαν να φανούν τα καλά του νόμου πλαίσιου, των συμβουλίων και της πολιτικής καταστολής που εφαρμόζει η κυβέρνηση. Στο ΑΠΘ το συμβούλιο αποφάσισε ότι θα αναθέσει σε ιδιωτική εταιρία σεκιούριτι τη φύλαξη του ιδρύματος, ενώ παράλληλα θα ενεργοποιήσει τα πειθαρχικά συμβούλια και θα βάλει υπεύθυνους, που θα δίνουν άδεια για εκδηλώσεις. Είναι φανερό ότι θέλουν να ξεμπερδέψουν με τα πανεπιστήμια ως ζωντανούς κοινωνικούς χώρους. Βαφτίζουν τρομοκρατία τις παραστάσεις διαμαρτυρίας, τα στέκια, τις απεργίες και τις φοιτητικές καταλήψεις. Μιλάνε για ζημιές, την ίδια ώρα που ο νόμος πλαίσιο και το σχέδιο Αθηνά θα κατεδαφίσουν το δημόσιο πανεπιστήμιο. Θα μας βρουν απέναντί τους, τους φοιτητές, τους καθηγητές και τους εργαζόμενους. Τα πανεπιστήμια, πρέπει να αποτελέσουν κέντρα αγώνα το επόμενο διάστημα, ενωμένα με την υπόλοιπη κοινωνία, στη μάχη ενάντια στα μνημόνια , την καταστολή και το φασισμό. Δεν θα ανεχτούμε οποιαδήποτε μορφή αστυνομοκρατίας στις σχολές μας, θα διεκδικήσουμε το δημόσιο χώρο ξανά και ξανά ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης και των λακέδων της στα πανεπιστήμια.

ΤΕΙ Πάτρας: Μαζική αντίσταση στο σχέδιο «Αθηνά» Στην Πάτρα το σχέδιο «Αθηνά» συγχώνευσε το τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων με αυτό του Οικονομικού του Πανεπιστημίου και προχωρά σε σφοδρές αλλαγές στα ΤΕΙ. Η απάντηση ήρθε με κινητοποιήσεις από την πλευρά των σπουδαστών. Το περασμένο Σάββατο πραγματοποιήθηκε μαζικό φοιτητικό συλλαλητήριο των φοιτητών των ΤΕΙ (και όχι μόνο) ενάντια στο σχέδιο. Η πορεία επαναλήφθηκε, εξίσου με μεγάλη μαζικότητα και συμμετοχή, τη Δευτέρα το πρωί, και κατέληξε στο κέντρο της Πάτρας έξω από το Δημαρχείο. Αιχμή του δόρατος είναι η μεταφορά τμημάτων των ΣΔΟ (εξαιρείται το τμήμα Επιχειρηματικού Σχεδιασμού) στο Μεσολόγγι . Η απόφαση για τα νέα ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων Νήσων (συνένωση ΤΕΙ Πάτρας, Μεσολογγίου και Ιονίων) αναγκάζει σε μετακίνηση περίπου 7.000 φοιτητές, αφήνοντας στο κενό τι θα γίνει με τα επαγγελματικά δικαιώματα και τα προγράμματα σπουδών. Η στήριξη των κινητοποιήσεων από φοιτητές ΑΕΙ και ΤΕΙ, που το νομοσχέδιο δεν τους επηρεάζει άμεσα (προς το παρόν), δείχνει ότι μεγάλη μερίδα καταλαβαίνει ότι το νομοσχέδιο του Αρβανιτόπουλου είναι μόνο η αρχή. Στο μέλλον οι γενικές συνελεύσεις στα ΤΕΙ μπορεί να αποτελέσουν αρχή για ένα μέτωπο φοιτητών-εργαζομένων-καθηγητών ενάντια στο νομοσχέδιο, ενάντια στη γενική επίθεση που δέχονται Παιδεία και Υγεία από την κυβέρνηση του μνημόνιου.

Της Μυρτώς Σιδέρη

Τ 

ην εφαρμογή του σχεδίου «Αθηνά» για την τριτοβάθμια εκπαίδευση ανακοίνωσε πριν λίγες μέρες το υπουργείο Παιδείας. Το σχέδιο «Αθηνά», που βρίσκεται στα σκαριά εδώ και αρκετό διάστημα, έρχεται σαν ένας άλλος «Καλλικράτης» να επιβάλει την εφαρμογή της πολιτικής του μνημονίου, αλλά και τη βίαιη νεοφιλελευθεροποίηση στον τομέα της παιδείας. Η πανεπιστημιακή κοινότητα έρχεται ξανά αντιμέτωπη με ένα νέο κύμα μέτρων, που σημαίνουν περικοπές, απολύσεις προσωπικού, συγχωνεύσεις, καταργήσεις τμημάτων και τον αποκλεισμό των κατώτερων λαϊκών στρωμάτων από την ανώτατη εκπαίδευση. Σύμφωνα λοιπόν με τον καινούργιο νόμο συγχωνεύονται 94 συνολικά τμήματα, ενώ θα παραμείνουν 12 από τα 16 ΤΕΙ και 20 από τα 26 ΑΕΙ. Το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το ΕΜΠ θα παραμείνουν ως έχουν, ενώ ορίζεται η δημιουργία δύο ομόσπονδων ιδρυμάτων για τα υπόλοιπα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Στο νέο φορέα-πανεπιστήμιο «Αδαμάντιος Κοραής» θα υπάγονται το Πάντειο, η ΑΣΟΕΕ, το ΠΑΠΕΙ, το Γεωπονικό και το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, ενώ το «Αττικό ΤΕΙ» θα περιλαμβάνει τα ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, καθώς και το ΑΣΠΑΙΤΕ. Αυτό σημαίνει πως γύρω στους 30.000 φοιτητές θα αναγκαστούν να αλλάξουν πόλη, οι

εισακτέοι θα μειωθούν και άλλο, ενώ καθηγητές και διοικητικοί υπάλληλοι θα δουν τους μισθούς τους να μειώνονται δραματικά ή να χάνουν ακόμα και τη δουλειά τους. Το υπουργείο Παιδείας υποστηρίζει ότι με αυτό τον τρόπο θα επιτευχθεί ο εξορθολογισμός και ο εκσυγχρονισμός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στην πραγματικότητα οι καινούργιες συνθήκες για τα πανεπιστήμια, όπως αυτές ορίζονται από το νόμο Αρβανιτόπουλου, βάζουν το τελευταίο λιθαράκι στην προσπάθεια, εδώ και χρόνων, διάλυσης της δημόσιας παιδείας και ανοίγουν το δρόμο στο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο για λίγους, που θα υπακούει στους νόμους της ελεύθερης αγοράς και όχι στις ανάγκες της κοινωνίας και των πολιτών της.

Κινητοποιήσεις Όλο το προηγούμενο διάστημα ο τομέας της εκπαίδευσης προκάλεσε αρκετά προβλήματα σε όσους προσπάθησαν τα τελευταία τρία χρόνια να εφαρμόσουν μνημονιακούς νόμους. Οι κινητοποιήσεις των φοιτητών, των καθηγητών και των διοικητικών υπαλλήλων τα τελευταία χρόνια έχουν καταφέρει να μπλοκάρουν βασικούς άξονες για την εφαρμογή του νόμου, όπως είναι τα Συμβούλια Διοίκησης. Αυτή τη στιγμή οι καινούργιες συνθήκες, που διαμορφώνονται, απαιτούν την έγκαιρη αντίδραση της πανεπιστημιακής κοινότητας, με κινητο-

ποιήσεις, αναζωπύρωση των Πρωτοβουλιών που είχαν στηθεί και κυρίως την ενότητα της Αριστεράς μέσα στις σχολές, αλλά και τη σύνδεση των αγώνων για την παιδεία με τους αγώνες της υπόλοιπης κοινωνίας. Ήδη έχουν ξεσπάσει οι πρώτες αντιδράσεις, κυρίως στην επαρχία που πλήττεται περισσότερο, ενώ γίνονται παράλληλα βήματα για την κοινή δράση της Αριστεράς απέναντι στο νόμο. Τις προηγούμενες μέρες πραγματοποιήθηκε πορεία διαμαρτυρίας στην Πάτρα από τα ΤΕΙ Πάτρας, Αμαλιάδας και Πύργου, ενώ το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης ανακοίνωσε πως τελεί επ’ αόριστον υπό κατάληψη. Οι αντιδράσεις αυτές χρειάζεται να έχουν συνέχεια και να συντονιστούν με το υπόλοιπο κίνημα συνολικά ενάντια στα μέτρα της τρικομματικής. Σημείο κορύφωσης και συνάντησης των αντιστάσεων θα πρέπει να είναι η Γενική Απεργία που έχει κηρυχθεί για τις 20 Φλεβάρη. Η Αριστερή Ενότητα και οι Φοιτητές-τριες Ενάντια στο Σύστημα θα χρειαστεί να πρωτοστατήσουν μέσα στις σχολές, βάζοντας σε κίνηση τους φοιτητικούς συλλόγους και τις Πρωτοβουλίες Αγώνα. Η δημόσια και δωρεάν παιδεία είναι κοινωνικό αγαθό για όλους. Η αντίσταση και η κοινή δράση της κοινωνίας και της Αριστεράς θα συνεχιστούν, μέχρι οι μνημονιακές κυβερνήσεις να πάρουν πίσω τα μέτρα τους, μέχρι να γίνουν νόμοι οι δικές μας ανάγκες.

Κοινό ψηφοδέλτιο της Αριστεράς στη Θετικών Επιστημών, τομή για την κοινή δράση Ένα πολύ θετικό γεγονός συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα στις εκλογές των καθηγητών για την ανάδειξη αντιπροσώπων στο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ. Συγκροτήθηκε Ενιαίο Αγωνιστικό Ψηφοδέλτιο, το οποίο σχηματίστηκε από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς, χωρίς αυτή τη φορά να εξαιρούνται τα μέλη της ΔΗΠΑΚ (παράταξη του ΚΚΕ) και επίσης ανένταχτοι αγωνιστές. Από την άλλη πλευρά ήταν συσπειρωμένες οι δυνάμεις που εκπροσωπούν την τρικομματική κυβέρνηση στα πανεπιστήμια. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν το δίπολο που εκφράζεται και στην κοινωνία, αφού τα δύο ψηφο-

Αν κάποιος αναζητήσει το πώς υπήρξε αυτή η συνεργασία της Αριστεράς, θα βρει την απάντηση στην προηγούμενη ιστορία του συλλόγου. Ο σύλλογος της Σχολής Θετικών Επιστημών πρωτοστάτησε όλο το προηγούμενο διάστημα στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στο νόμο πλαίσιο και τις περικοπές μισθών.

ΣΘΕ, που συσπείρωσε φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους ενάντια στο νόμο πλαίσιο. Όλο το προηγούμενο διάστημα οι αγωνιστές βρέθηκαν μαζί στην κοινή δράση, στη συνολική κουβέντα από τα κάτω. Αυτά τα παραδείγματα αποδεικνύουν ότι με την ειλικρινή αγωνιστική κοινή δράση τίποτα δεν είναι ουτοπία και χρειαζόμαστε άμεσα να απλωθούν παντού.

Τα μέλη του αγωνιστικού ψηφοδελτίου συνέβαλαν στο να υπάρχει ένας σύλλογος δυναμικός και ζωντανός, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που προωθούσαν την απονέκρωση και τη μαζικοποίηση. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η επιτροπή αγώνα στη

Από τα κάτω μπορούμε να συνεχίσουμε με τις πρωτοβουλίες και τις συνελεύσεις, δυναμώνοντας την ενότητα της Αριστεράς και ζωντανεύοντας τους συλλόγους. Η φοιτητική Αριστερά οφείλει να πάρει παράδειγμα από τέτοιου είδους τομές.

δέλτια ισοψήφισαν.


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 6 Φλεβάρη 2013

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσφεύγουν το Φόρουμ Μεταναστών, το Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, η Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών-Πειραιώς και 15 γιατροί του ΕΣΥ, για τα αυξημένα νοσήλια των αλλοδαπών. Με την κίνηση αυτή ζητούν να καταργηθεί υπουργική απόφαση, με την οποία καθορίζεται ότι τα νοσήλια στα νοσοκομεία για τους μη μόνιμους κατοίκους της χώρας θα είναι σχεδόν διπλάσια από των Ελλήνων. NNN

Νεκρός ο Μπαμπακάρ Ντιάε στο Θησείο:

Η ρατσιστική πολιτική Καμίνη δολοφονεί Του Θανάση Κούρκουλα

Λ 

ίγο ασχολήθηκαν τα μεγάλα ΜΜΕ με το θάνατο του 37χρονου Μπαμπακάρ Ντιάε, μικροπωλητή και πατέρα δύο παιδιών από τη Σενεγάλη, στο σταθμό του ηλεκτρικού στο Θησείο. Παρά τις μαρτυρίες μεταναστών και ντόπιων από τα γύρω μαγαζιά, οι οποίοι μίλησαν για την καταδίωξή του από Δημοτικούς Αστυνομικούς, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα την πτώση του στις ράγες από ύψος 7 μέτρων. Παρά τις καταγγελίες αντιρατσιστικών οργανώσεων, που βρέθηκαν αμέσως μετά στο σημείο της δολοφονίας και μίλησαν με τον κόσμο. Σε πείσμα ακόμα των ανακοινώσεων της «Ανοιχτής Πόλης», που κάνει λόγο για δολοφονία και αναφέρει μαρτυρίες περίοικων, που ανέφεραν πως «δημοτικοί αστυνομικοί, μαζί με δυο μηχανές της ΕΛ.ΑΣ., κυνήγησαν και προσπάθησαν να συλλάβουν μικροπωλητές, σκορπώντας τον πανικό, με αποτέλεσμα το θύμα, στην προσπάθειά του να ξεφύγει, να πηδήξει στις γραμμές του τραίνου και να σκοτωθεί». Ενάντια λοιπόν σε όλες αυτές τις μαρτυρίες, ο δήμαρχος Γιώργος Καμίνης εμφανίστηκε απολύτως βέβαιος για την αθωότητα των Δημοτικών Αστυνομικών του και απεφάνθη πως: «η Δημοτική Αστυνομία δεν καταδίωξε, ούτε άλλωστε είναι στις αρμοδιότητές

της να καταδιώκει ή να συλλαμβάνει πρόσωπα, παρά μόνο να κατάσχει παράνομα εμπορεύματα». Από δίπλα η ΕΛ.ΑΣ. του κ. Δένδια, το βράδυ της δολοφονίας, έστειλε ορδές των ΜΑΤ να διαλύσουν με κλομπ και χημικά εκατοντάδες οργισμένους συμπατριώτες του Μπαμπακάρ, που διαμαρτύρονταν για τη δολοφονία, ζητώντας τη σωρό του νεκρού για να τον τιμήσουν. Οι άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. προχώρησαν μάλιστα σε προσαγωγές αρκετών συγκεντρωμένων μεταναστών και το ίδιο βράδυ επέκτειναν τη ρατσιστική σκούπα μέχρι την Ομόνοια, πραγματοποιώντας δεκάδες προσαγωγές, για να είναι σίγουροι πως το κλίμα φόβου θα εμπεδωθεί σε ακτίνα εκατοντάδων μέτρων…

Δημοτική Αστυνομία Δεν είναι η πρώτη φορά που η Δημοτική Αστυνομία του κ. Καμίνη κάνει «ντου» μαζί με τους ράμπο της ΕΛ.ΑΣ. σε μετανάστες μικροπωλητές σε γειτονιές του κέντρου της Αθήνας, τρομοκρατώντας, καταστρέφοντας εμπορεύματα και κυνηγώντας ανηλεώς ανθρώπους. Από την Ερμού και το Μοναστηράκι ως το Θησείο, την ΑΣΟΕΕ και τη Νομική, πραγματοποιούνται καθημερινά εκατοντάδες επιθέσεις σε φτωχούς ανθρώπους, στο όνομα της «πάταξης του παρεμπόριου». Συχνά πυκνά συνδράμουν και οι Χρυσαυγίτες. Δεν λείπουν καταγγελίες ακόμα και για υπεξαιρέσεις της πραμάτειας από αστυνομικούς που κατάσχουν εμπορεύματα, χωρίς να τα καταγράφουν και να

δίνουν το απαραίτητο έγγραφο κατάσχεσης στους μικροπωλητές. Επειδή ούτε άδειες μικροπωλητών δίνονται πια σε μετανάστες, ούτε οι «πολυπολιτισμικές αγορές», που κάποτε είχε εξαγγείλει ο Καμίνης, έχουν χωροθετηθεί οπουδήποτε, το σκηνικό του τρόμου επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Την ίδια στιγμή, οι κεντρικές αποθήκες προϊόντων λαθρεμπορίου παραμένουν ανέπαφες και η μπίζνα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ συνεχίζεται απρόσκοπτα. Την ώρα της κρίσης, χιλιάδες άνεργοι και χαμηλόμισθοι ψάχνουν να αγοράσουν τα πιο φτηνά προϊόντα και τα μικρομάγαζα κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Την ίδια ώρα η τρικομματική κυβέρνηση, παρέα με τον Καμίνη, τον Μπουτάρη και άλλους πρόθυμους δήμαρχους, στοχοποιούν τους φτωχούς μετανάστες, προστατεύοντας αυθαίρετους κολοσσούς, υπεύθυνους για τα λουκέτα, όπως το Mall στη Νερατζιώτισσα. Χρέος του κινήματος αντίστασης και της Αριστεράς είναι ο κοινός αγώνας με τους μετανάστες μικροπωλητές, για να αρθεί το καθεστώς παρανομίας τους με τη χορήγηση αδειών μικροπωλητών και τη χωροθέτηση αγορών, όπου θα μπορούν να διαθέτουν τα προϊόντα τους. Είναι ο μόνος τρόπος να μην έχουμε άλλες ρατσιστικές δολοφονίες σαν του Μπαμπακάρ Ντιάε, με ηθικούς αυτουργούς τον Καμίνη και το Δένδια και φυσικούς αυτουργούς τους ράμπο της Δημοτικής Αστυνομίας και της ΕΛ.ΑΣ.

9 Φλεβάρη: Ανεπιθύμητοι οι νεοναζί Του Θάνου Λυκουργιά

Καθώς πλησιάζουν οι μέρες προς τη διαδήλωση της 9ης Φλεβάρη, οι ρυθμοί ανεβαίνουν και οι πολιτικές εξελίξεις καθιστούν όλο και πιο επιτακτική την ανάγκη για μαζικό αντιφασιστικό αγώνα. Η συγκέντρωση και πορεία των νεοναζί για τα Ίμια (στις 2/2) και κυρίως οι επιθέσεις που ακολούθησαν από το ορμητήριο των νέων γραφείων τους στη Μεσογείων, έδειξαν το τι θα επακολουθήσει από δω και μπρος. Λίγο μετά τη διαδήλωση καμιά δεκαριά φασίστες επιτέθηκαν διαδοχικά σε δύο τοπικούς αυτοδιαχειριζόμενους χώρους στου Ζωγράφου. Όταν αποκρούστηκαν επιτυχώς στη δεύτερη περίπτωση, η αστυνομία έτρεξε με περίπου δέκα(!) διμοιρίες να περικυκλώσει τη βίλα Ζωγράφου και θα είχε εισβάλει για να συλλάβει

τους αμυνόμενους, αν δεν υπήρχε μαζικότατη κινητοποίηση κατοίκων –μεταξύ αυτών δεκάδες μέλη του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και βουλευτές. Με βάση και τα παραπάνω θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις μέχρι την τελευταία στιγμή για την επιτυχία της διαδήλωσης στις 9 Φλεβάρη. Χιλιάδες αφίσες έχουν ήδη κολληθεί και ακόμα περισσότερα φυλλάδια έχουν μοιραστεί σε γειτονιές της Αθήνας, όμορρες με τους Αμπελόκηπους και όχι μόνο. Έχουν κρεμαστεί πανό, γίνονται συνεχώς περιοδείες σε εργασιακούς χώρους και εξορμήσεις σε σχολεία και αντίστοιχα έχουν διοργανωθεί πετυχημένες πολιτικές εκδηλώσεις με θέμα το φασισμό, όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ 7ου διαμερίσματος με συμμετοχή δεκάδων ανθρώπων της γειτονιάς, που ήρθαν για πρώτη φορά.

Τελευταίος ενδιάμεσος σταθμός είναι η παρουσία μας στη δίκη των αυτόνομων εθνικιστών την Τετάρτη 6 Φλεβάρη, στις 9 το πρωί, στο Εφετείο, για την επίθεση στην αντιφασιστική συγκέντρωση στην Πανόρμου, πριν 3 χρόνια. Στη συγκέντρωση καλούν μεταξύ άλλων η Β΄ ΕΛΜΕ, ο Α΄ Σύλλογος Δασκάλων, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Άνω Αμπελοκήπων, η 5μελής ΕΙΝΑΠ του Ερυθρού Σταυρού και η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» 7ου διαμερίσματος, οι τοπικές συλλογικότητες δηλαδή που είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους και είχαν αποκρούσει την τότε επίθεση. Με οδηγό αυτή την παράδοση προετοιμάζουμε ένα μεγάλο κινηματικό γεγονός στις 9/2 που θα δώσει αυτοπεποίθηση στον κόσμο μας και θα στείλει στους νεοναζί και στους προστάτες τους το σαφές μήνυμα που αναγράφεται στις αφίσες μας: ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ!

Μετά την πορεία της Χρυσής Αυγής για τα Ίμια, έγινε επίθεση από δέκα φασίστες με μηχανάκια στους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους του «Μπερντέ» και της «Βίλας Ζωγράφου», που αντιμετωπίστηκε επιτυχώς από κόσμο. Πολύ σύντομα έγινε μεγάλη κινητοποίηση της ΕΛ.ΑΣ με 8 διμοιρίες ΜΑΤ και δεκάδες μηχανές ΔΙΑΣ. Άμεσα ήταν τα αντανακλαστικά του κόσμου του κινήματος. Σε μισή ώρα εκατοντάδες αλληλέγγυοι-ες συγκεντρώθηκαν για να αποτρέψουν επέμβαση των ΜΑΤ με το πρόσχημα της ανομίας. Μετά από περίπου μία ώρα, οι δυνάμεις καταστολής αποχώρησαν, ενώ οι αλληλέγγυοι-ες πανηγύριζαν για το αποτυχημένο σχέδιο των νεοναζί και των ψηφοφόρων τους. Νο pasaran! NNN Με τη συμμετοχή αρκετού κόσμου και με δυνατό παλμό έγινε στη Λάρισα αντιφασιστική πορεία που οργάνωσαν το Αντιφασιστικό Μέτωπο Λάρισας, η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Λάρισας, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Λάρισας, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ Μ-Λ, το ΣΕΚ, τα φοιτητικά σχήματα ΙΟΣ Βιοχημείας, Παρέμβαση Ιατρικής και ΑΡ.ΕΝ Λάρισας. Αφορμή για την πορεία στάθηκε η ρατσιστική φασιστική επίθεση σε παρέα Πακιστανών από ομάδα 15-20 φασιστών, που τους όρμησαν μαινόμενοι, κρατώντας ξύλινα ρόπαλα και φωνάζοντας ρατσιστικά συνθήματα. Να μη μένει αναπάντητο κανένα ρατσιστικό χτύπημα! NNN «Η Χρυσή Αυγή είναι απειλή για τη δημοκρατία, όπως απειλή είναι και η ρατσιστική βία που ασκείται από βουλευτές της, αλλά και από μέλη της Ελληνικής Αστυνομίας που τους καλύπτουν», είπε ο Νιλς Μούιζνιεκς, Ευρωπαίος Επίτροπος. Άραγε ο Δένδιας θα τον μηνύσει κι αυτόν (λέμε τώρα) για συκοφαντική δυσφήμιση, όπως, υποτίθεται, θα έκανε και με τον «Guardian»; NNN Η Zahra Muradi, 21 ετών μετανάστρια, που αφού θαλασσοπνίγηκε με βάρκα από την γειτονική Τουρκία, πέρασε στην Μυτιλήνη, αναζητώντας καλύτερη μοίρα, βρέθηκε στο στόχαστρο κάποιων υπανθρώπων που θεώρησαν χρέος τους να την πετροβολήσουν. Τελικά η τοπική κοινωνία αντέδρασε αποτελεσματικά. Μεταφέρθηκε αμέσως και φιλοξενήθηκε στον καταυλισμό προσφύγων της Λέσβου στο ΠΙΚΠΑ. Γέννησε πρόσφατα στο νοσοκομείο Αλεξάνδρα. Κατά την εισαγωγή της, την ενημέρωσαν ότι έπρεπε να πληρώσει 1.200 ευρώ για τον τοκετό. Με παρέμβαση της ΜΚΟ «Το χωριό του όλοι μαζί», μπόρεσε τελικά να βγει απ’ το νοσοκομείο χωρίς να πληρώσει. Με τους υπόλοιπους ανασφάλιστους (ντόπιους και μετανάστες) τι γίνεται; NNN Χωρίς τη συμμετοχή του Φαήλου Κρανιδιώτη από τη ΝΔ και του Μιχαλολιάκου από τη Χρυσή Αυγή, πραγματοποιήθηκε η κηδεία του χουντικού βασανιστή ισοβίτη Ντερτιλή. Μάλιστα, κάποιοι πυροβόλησαν στον αέρα κατά τη διάρκεια της τελετής. Οι αστυνομικοί, που ήταν παρόντες, συνέλαβαν έναν 22χρονο, πάνω στον οποίο όμως δεν βρέθηκε όπλο… NNN «Όταν έχουμε μεγάλες καταιγίδες, οι βόθροι ανεβαίνουν και βγαίνουν στα σπίτια. Οι βόθροι ιδεών». Με αυτά τα λόγια σχολίασε τη συνεχή άνοδο της Χρυσής Αυγής ο διεθνούς φήμης Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, από τη Θεσσαλονίκη. NNN Ούγγρος, ο οποίος κρίθηκε ένοχος σε δίκη περί άρνησης του Ολοκαυτώματος, καταδικάστηκε σε 18 μήνες φυλάκιση με αναστολή, ενώ οι δικαστές τού επέβαλαν επίσης να επισκεφθεί το Άουσβιτς-Μπιρκενάου ή κάποιο άλλο μνημείο αφιερωμένο στη γενοκτονία των Εβραίων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το δικαστήριο της Βουδαπέστης αποφάνθηκε επίσης ότι, μετά από την επίσκεψη αυτή, θα πρέπει να συντάξει έκθεση στην οποία θα περιγράφει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

6 Φλεβάρη 2013

www.dea.org.gr

Σκληροί βιομηχανικοί αγώνες στην καρδιά της Ευρώπης

Εργατικό πρόγραμμα απέναντι στην «ανταγωνιστικότητα» Στην καρδιά της Ευρώπης έχουν ξεσπάσει δύο σημαντικοί εργατικοί αγώνες, των χαλυβουργών στο Βέλγιο και των εργατών της Πεζό στη Γαλλία. Η σημασία τους είναι πολλαπλή. Επαναφέρουν τις παραδόσεις σκληρών αγώνων της βιομηχανικής εργατικής τάξης στην Ευρώπη. Στρέφονται ενάντια στην «ανταγωνιστικότητα», δηλαδή την εκβιαστική «κούρσα προς τα κάτω» που θέλουν να επιβάλλουν οι καπιταλιστές στα εργατικά δικαιώματα. Σε αυτή την πάλη, αναδείχθηκε το αναγκαίο εργατικό πρόγραμμα που οφείλει να υιοθετήσει η Αριστερά: εθνικοποίηση και απαγόρευση των απολύσεων, μαζί με την απαιτούμενη σύγκρουση με την ΕΕ για να επιβληθούν αυτά τα μέτρα. Οι αγώνες αυτοί, για να γίνουν «πρόγραμμα» και για να μπορέσει αυτό να επιβληθεί, χρειάζονται ενότητα και συντονισμό. Παρακάτω δημοσιεύουμε αποσπάσματα κειμένου για την ανάγκη συντονισμού του αγώνα από τον Φιλίπ Πουτού, υποψήφιο του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος Γαλλίας στις προεδρικές εκλογές και εργάτη σε αυτοκινητοβιομηχανία. Οι απεργοί της PSA ενώνονται με τους εργάτες της Ρενό στις πύλες του εργοστασίου.

Γαλλία

Σ 

τη Γαλλία οι βιομήχανοι κλείνουν μονάδες, εκβιάζουν με απόλυση τους εργάτες για να καταπατήσουν δικαιώματα και συχνά υλοποιούν και τα δύο. Στις 11 Γενάρη, τρεις συνομοσπονδίες υπέγραψαν τη «Συμφωνία Εργασιακής Ασφάλειας» της κυβέρνησης Ολάντ, που κόβει μισθούς και δίνει το ελεύθερο στους εργοδότες να διαλύουν εργατικά δικαιώματα στο όνομα της ανταγωνιστικότητας της γαλλικής βιομηχανίας.

αγώνα τους. Ομάδες ήρθαν σε επαφή με συμβούλια γειτονιάς και άλλα συνδικάτα, οργάνωσαν εξορμήσεις σε διόδια, εμπορικά κέντρα, σιδηροδρομικούς σταθμούς, εκθέσεις αυτοκινήτου. Η πιο σημαντική πρωτοβουλία ήταν στις 22 Γενάρη: Στη διάρκεια μιας μέρας δράσης στη Ρενό, που επίσης εκβιάζει με απολύσεις, οι απεργοί της PSA Aulnay εισέβαλλαν σε εργοστάσιο της Ρενό στο Flins και ενώθηκαν με τους εκεί αγωνιζόμενους συναδέλφους τους.

Μετά από αυτό, η εργοδοσία αποθρασύνθηκε τελείως, ενώ ο Ολάντ επιμένει να καλεί τους εργάτες να αποδεχθούν τα πάντα, για να μη χάσουν τις δουλειές τους. Η PSA (Πεζό-Σιτροέν), που έχει ήδη απολύσει 11.200 εργαζόμενους, τώρα επιδιώκει να περικόψει το εργασιακό κόστος, αυξάνοντας τα ωράρια και την «ευελιξία» των εργασιακών σχέσεων σε όλα της τα εργοστάσια.

Στις 28 Γενάρη, η εργοδοσία επιχείρησε να ξανανοίξει το εργοστάσιο, κινητοποιώντας στελέχη και προσωπικό ασφαλείας, αλλά η κινητοποίηση των απεργών και η προσέλκυση κι άλλων εργατών στην απεργία ματαίωσε την προσπάθεια να ξαναρχίσει η παραγωγή. Το δικαστήριο αποφάσισε να «παγώσει» τις ενέργειες της PSA για μερικές βδομάδες. Είναι αρκετός χρόνος για να συνεχίσουν οι απεργοί τις επαφές τους με άλλους χώρους που αγωνίζονται.

Απέναντι σε μια τέτοια επίθεση ξέσπασε η απεργία διαρκείας των εργατών της μονάδας της PSA στο Aulnay, έξω από το Παρίσι. Η απεργία αρχικά αντιμετωπίστηκε με λοκ-άουτ από την εργοδοσία. Οι απεργοί «αξιοποίησαν» το λοκ-άουτ, για να δυναμώσουν τον

Αυτές οι επαφές έχουν προχωρήσει και έχουν τεράστια σημασία (βλ. το άρθρο του Πουτού). Η ένταση της εργοδοτικής επιθετικότητας και ο συντονισμός των αντιστάσεων οδηγεί στην κοινή διεκδίκηση του κεντρικού αιτήματος «Απαγόρευση των απολύσεων!».

Βέλγιο

Συνέλευση των Βέλγων χαλυβουργών μέσα στο εργοστάσιο.

Η 

χαλυβουργική βιομηχανία Arcelor Mittal ανακοίνωσε στις 24 Γενάρη το κλείσιμο 6 εγκαταστάσεών της στην Λιέγη, αφήνοντας άνεργους 1.300 εργάτες. Οι εργαζόμενοι κατέβηκαν σε απεργία από την ημέρα ανακοίνωσης του κλεισίματος. Η απεργία κράτησε 6 μέρες, ως τις 30 Γενάρη, και στη διάρκειά της οι εκτεταμένες συγκρούσεις των χαλυβουργών με την αστυνομία (πολύωρες οδομαχίες έξω από την έδρα της κυβέρνησης, που επαναλήφθηκαν σε τοπική διαδήλωση στην πόλη Ναμίρ) γέμισαν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ο αγώνας δεν έχει τελειώσει, καθώς ετοιμάζονται δύο ακόμα 24ωρες απεργίες, με κινητοποιήσεις που «διεθνοποιούν» το ζήτημα και βάζουν στο στόχαστρο όλους τους αντιπάλους: Η μία απεργία θα συνοδευτεί από διαδήλωση έξω από το ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο και η άλλη από διαδήλωση έξω από τα γραφεία της εταιρείας στο Λουξεμβούργο. Η Arcelor Mittal είναι πρώτη σε παραγωγή χάλυβα στον κόσμο, καθώς μόνο το 2011 κατέγραψε κέρδη 2,3 δισ. δολάρια. Κυβερνητικά στελέχη «κατακεραυνώνουν» την ιδιοκτησία της εταιρείας για τις πρακτικές της. Θα

περίμενε κανείς τα μεγάλα λόγια να μετατραπούν σε πράξη ενάντια σε μια τόσο διαβόητη και ασύδοτη εταιρεία. Κι όμως η κυβέρνηση μένει άπραγη. Το κλίμα είναι διαφορετικό στους χαλυβουργούς. Όταν η ηγεσία του σωματείου ανακοίνωσε στους απεργούς ότι η κυβέρνηση αναζητεί αγοραστή, οι συγκεντρωμένοι απάντησαν: «Απαλλοτρίωση κι εθνικοποίηση!». Ένας απεργός συνόψισε εξαιρετικά τις απαιτήσεις της περιόδου: «Νομίζω ότι είμαστε αρκετοί στην ίδια κατάσταση και θα γίνει χειρότερη, αν μείνουμε άπραγοι. Αν η Μιτάλ δεν κρατικοποιηθεί και τον ίδιο δεν τον διώξουν από το Βέλγιο, τότε ανοίγει την πόρτα και για άλλους». Κάτω από την πίεση της βάσης, αλλά και της πραγματικότητας, ακόμα και συνδικαλιστές, όπως ο

υπεύθυνος του Σοσιαλιστικού FGTB, αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα τέτοιων μέτρων: «Θα πρέπει οι αρχές να απαλλοτριώσουν τη Mittal. Εάν δεν το θέλει, λίγο μας νοιάζει. Θα πρέπει να επανακτήσουμε το εργαλείο αυτό. Η εθνικοποίηση είναι μια λέξη που προξενεί τρόμο, όμως είναι αυτό ακριβώς που πρέπει να γίνει». Απέναντι σε αυτό το αίτημα, οι κυβερνητικοί επαναλαμβάνουν μονότονα δύο πράγματα: Δεν έχουμε πόρους για εθνικοποίηση, η ευρωπαϊκή νομοθεσία μας δένει τα χέρια. Αυτή η συντονισμένη κοροϊδία κυβέρνησηςεργοδοσίας-ΕΕ οδηγεί μόνη της στην αναγκαία ριζοσπαστικοποίηση του πλαισίου του αγώνα: Για να υλοποιηθεί η αναγκαία εθνικοποίηση, προβάλει ως μονόδρομος η ανυπακοή στην ΕΕ και το «χωρίς αποζημίωση».

«Όλοι μαζί», είναι εφικτό... Είναι για τώρα! Του Philippe Poutou

(…) Ευτυχώς τα καλά νέα έρχονται. Πρόκειται για την αποφασιστική απεργία των εργαζομένων στην PSA (Peugeot-Citroen) στην πόλη Aulnay. (…) Είναι ακόμα η συνέλευση στη σχολή Πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι, στις 24 του Γενάρη, στην οποία συναντήθηκαν πολλοί αγωνιστές για να συμφωνήσουν πάνω στην αναγκαία σύγκλιση των αγώνων. Υπάρχει επίσης η πρωτοβουλία γυναικών –πρώην εργαζομένων στην «3 Suisses», απολυμένων εδώ και κάποιους μήνες, που έχουν δημιουργήσει το σύλλογο «Οι Απολυμένες» και τους επέτρεψε να συνεχίσουν τον αγώνα τους, διεκδικώντας ένα νόμο που θα απαγορεύει τις απολύσεις, στις περιπτώσεις που η επιχείρηση είναι κερδοφόρα. Εδώ και μήνες, μέσα από διαδηλώσεις και συναντήσεις, συνδικαλιστικές ομάδες προβληματικών

επιχειρήσεων επιβεβαιώνουν την αναγκαιότητα του συντονισμού στη βάση, ανεξάρτητα από συνδικαλιστική ταμπέλα, προσπαθώντας να στήσουν ένα δίκτυο αντίστασης. Αυτή η συλλογικότητα οργάνωσε τη διαδήλωση μπροστά στο Υπουργείο Εργασίας, για να υπενθυμίσει ότι η απαγόρευση των απολύσεων είναι απαραίτητη και επείγουσα. Ο στόχος είναι να ξεκινήσει η συγκρότηση ενός αληθινού συντονισμού, που θα βοηθήσει τη σύγκλιση. (…) Έτσι έγιναν επαφές με τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους της Sanofi, της Virgin ή της Arcelor… με πρόθεση να αλληλοϋποστηριχτούμε και να προχωρήσουμε σε κοινές δράσεις. Την προηγούμενη βδομάδα, οι εκπαιδευτικοί του Παρισιού έγραψαν μια μέρα ιστορίας με 90% συμμετοχή στην απεργία. (…) Την Πέμπτη, 31 του Γενάρη, το σύνολο της δημόσιας ωφέλειας κλήθηκε σε απεργία από τη CGT, την FSU και τους Solidaires. (…)

Αυτές οι μέρες των κινητοποιήσεων στην εκπαίδευση, στην κοινή ωφέλεια, αποτελούν επίσης αντίστοιχες ευκαιρίες για δυνάμωμα των σχέσεων και διεύρυνση των δικτύων, καθώς μια από τις προκλήσεις της τρέχουσας περιόδου είναι μπροστά μας: Να καταφέρουμε επιτέλους την υλοποίηση του «όλοι μαζί» που τραγουδάμε στις διαδηλώσεις και που ελπίζουμε εδώ και χρόνια. Οφείλουμε να βρούμε τώρα τα μονοπάτια για να φτιάξουμε μια λαϊκή αντιπολίτευση. Τη στιγμή που οι συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες δείχνουν ιδιαίτερα ανίκανες να προωθήσουν την ελάχιστη σημαντική δράση, υπάρχει επείγουσα ανάγκη επιτυχίας μέσα απ’ την ενότητα. Πρόκειται για ζήτημα αλληλεγγύης εντός του δικού μας κοινωνικού στρατοπέδου, πρόκειται επίσης για ζήτημα αποτελεσματικότητας. Για να αλλάξουμε τα δεδομένα, έχουμε ανάγκη από όλες μας τις δυνάμεις. Το να οικοδομήσουμε και να επιτύχουμε αυτόν τον συντονισμό και αυτή τη σύγκλιση είναι απαραίτητο, είναι εφικτό... Είναι για τώρα!


ΕΑ 283