Page 1

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

6045 Φύλλο Νο 271

11 Ιούλη 2012 Κυκλοφορεί κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

15

13

2

11

Αντίσταση στη ρατσιστική ατζέντα της κυβέρνησης

Αίγυπτος: Ανάσα ζωής για την επανάσταση

Σύνοδος κορυφής ΕΕ: Μνημόνια λιτότητας

Θεωρία: Μαρξισμός και κόμμα

ΣΥΡΙΖΑ παντού!

Η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη προχωρά στο δρόμο των Μνημονίων και της τρόικας

Όχι, δεν πουλάμε! Με γρήγορα βήματα προχωράει η οργανωτική και πολιτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πλουραλιστικό φορέα. Η ανάγκη για αριστερή μαχητική αντιπολίτευση, που θα στηρίζεται σε ζωντανές τοπικές επιτροπές σε κάθε χώρο, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις είναι η κοινή συνισταμένη όλων των δυνάμεων του συμμαχικού σχήματος (σελ. 7, 8, 9).

Κάμπινγκ Νεολαίας Οι Φοιτητές-τριες και οι Μαθητές-τριες Ενάντια στο Σύστημα μας καλούν για μια ακόμα χρονιά στο κάμπινγκ νεολαίας, που φέτος θα γίνει στην παραλία Μαυροβουνίου στο Γύθειο Λακωνίας. Με τη συμμετοχή και τη βοήθεια της Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό» οργανώνουμε συζητήσεις, προβολές ταινιών, παιχνίδια και πάρτι, για να περάσουμε όμορφες, αλλά και δημιουργικές διακοπές (σελ. 14).

Η Κύπρος στο μηχανισμό στήριξης Από την 1η Ιουλίου η Κύπρος ανέλαβε την προεδρία της ΕΕ. Τον πανηγυρικό (γιατί άραγε μια «αριστερή» κυβέρνηση να γιορτάζει ένα τέτοιο γεγονός;) χαρακτήρα των εκδηλώσεων χάλασε η είδηση ότι μαζί με την προεδρία έρχεται και η τρόικα. Η πρόσφατη τραπεζική κρίση οδήγησε τη χώρα στο μηχανισμό στήριξης και τους εργαζόμενους στο δρόμο της αντίστασης απέναντι στα σχέδια ισοπέδωσης της ζωής τους (σελ. 12).

Αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις Υποσχέθηκαν επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Μόλις απόσπασαν την ψήφο εμπιστοσύνης στη βουλή, ανακοίνωσαν μέτρα πρόσθετης λιτότητας πάνω από 3 δισ. ευρώ, που θα ισχύσουν μέσα στο επόμενο δεκαπενθήμερο. Το χαράτσι στα ακίνητα (που ο Σαμαράς είχε υποσχεθεί ότι θα καταργήσει) θα φορτώσει στα νοικοκυριά πρόσθετους φόρους 2,2 δισ. Η «εξίσωση» του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης με το φόρο στο πετρέλαιο κίνησης θα εκτινάξει την τιμή του βασικού καυσίμου θέρμανσης στο 1,40 ευρώ ανά λίτρο. Οι μισθοί, όσων αμείβονται με «ειδικά μισθολόγια», μειώνονται κατά 12% από την 1η Ιούλη. Και ενώ η κυβέρνηση δηλώνει ότι «παλεύει» για να αποφύγει τη μείωση των μισθών των ένστολων (εκτιμώντας ότι θα χρειαστεί πολύ «υπερεργασία» των

αστυνομικών από το φθινόπωρο…), αγνοεί παντελώς τις συνέπειες από το νέο ψαλίδι στους μισθούς των νοσηλευτικών του ΕΣΥ και των εργαζομένων στα δημόσια ΑΕΙ… Όμως η «ψυχή» της πολιτικής της τρικομματικής υπό τον Σαμαρά είναι οι σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις. Πρόκειται για ένα τεράστιο πρόγραμμα μεταφοράς πλούτου από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα. Οι εξευτελιστικές τιμές, στις οποίες όλοι γνωρίζουν ότι θα γίνει το ξεπούλημα των δημόσιων υπηρεσιών και αγαθών, αποδεικνύουν ότι η εξυπηρέτηση του χρέους αποτελεί το πρόσχημα για μια χωρίς προηγούμενο προσπάθεια ενίσχυσης της κυρίαρχης τάξης της χώρας, που θα πρωτοστατήσει στο νέο μεγάλο πλιάτσικο. Τομείς όπως το νερό, η ηλεκτρική ενέργεια, οι μεταφορές, οι υποδομές και τελικά η

γη, θα γίνουν πεδία αχαλίνωτης κερδοσκοπίας, με συνέπειες κυριολεκτικά τραγικές για τα λαϊκά στρώματα. Ο Σαμαράς γνωρίζει ότι αυτή η επιχείρηση δεν είναι δυνατόν να προωθηθεί ειρηνικά. Γι’ αυτό άρχισε από την πρώτη ημέρα την επίθεση στους εργαζόμενους στο Δημόσιο, στα συνδικάτα τους και στην Αριστερά. Αυτούς τους φόβους τους πρέπει να τους κάνουμε πραγματικότητα. Οι «Φωτόπουλοι» (πέρα από τις όποιες πραγματικές «αμαρτίες» τους, που δεν είναι της ώρας να συζητηθούν) οφείλουν αμέσως να κινητοποιηθούν. Και γύρω τους πρέπει να συγκεντρωθεί όλο το εργατικό κίνημα, όλες οι δυνάμεις αντίστασης. Ο πόλεμος για την ανατροπή του μνημονίου συνεχίζεται. Με πρώτη μεγάλη μάχη αυτή της ακύρωσης των ιδιωτικοποιήσεων.


2

• πολιτική

óôá óýíôïìá... Πρώτα θα εφαρμόσετε το μνημόνιο και μετά θα δούμε για «επαναδιαπραγμάτευση» απάντησε –σε ελεύθερη μετάφραση– το Γιούρογκρουπ στην κυβέρνηση Σαμαρά. Και ο υπουργός Οικονομίας, Γ. Στουρνάρας, που εκπροσωπούσε –τρομάρα μας– την ελληνική πλευρά, δήλωσε: «Παλεύουμε πλέον για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο λήψης πρόσθετων μέτρων πέραν των όσων προβλέπονται στο μνημόνιο». Που σημαίνει –επίσης σε ελεύθερη μετάφραση– ότι τα μέτρα, που προβλέπει το μνημόνιο, έχουν απλώς δρομολογηθεί. Θαύμα η επαναδιαπραγμάτευση… NNN Αλήθεια τι είναι η επαναδιαπραγμάτευση; Ο Γ. Στουρνάρας έδωσε στη βουλή την απάντηση: «Η διαπραγμάτευση δεν θα είναι στιγμιαία. Θα είναι μακρά και επίπονη». Στον ορισμό αυτό απάντησε αμέσως ο Φ. Κουβέλης που, ως γνωστόν, εκπροσωπεί την Αριστερά της κυβέρνησης Σαμαρά, με τη βαρυσήμαντη δήλωση: «Η αναδιαπραγμάτευση δεν θα γίνει σε μια στιγμή. Είναι μια συνεχής και επίπονη διαδικασία». Πρόκειται, προφανώς, για βαθιά διαφωνία, η οποία πάντως για την ώρα θεωρείται διαχειρίσιμη… NNN Παρεμπιπτόντως, πολλοί προειδοποίησαν τον Γ. Στουρνάρα ότι «θα περάσει δύσκολα» στο Γιούρογκρουπ. Η ανησυχία απεδείχθη αδικαιολόγητος. Ακόμα και ο στριφνότερος των ευρωηγετών, ο Γερμανός ομόλογος του Στουρνάρα κ. Σόιμπλε, υπήρξε αβρότατος: «Να είσαι σίγουρος ότι έχεις την υποστήριξή μου… Ανυπομονώ να έχουμε μια εποικοδομητική συνεργασία…». Όπως λέει και ο κόσμος: κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει… NNN Πολλή κουβέντα έγινε στη βουλή για τις ιδιωτικοποιήσεις και κυρίως της ΔΕΗ. Αλήθεια, με εκείνη την υπόθεση των «παρόχων» τι γίνεται; Αναφερόμαστε σε εκείνους τους «ιδιώτες-επενδυτές» που, αφού άρμεξαν κάμποσα πελατάκια της ΔΕΗ και αφού παρακράτησαν ακόμα και ένα τμήμα του χαρατσιού που εισέπραξαν, την έκαναν τελικά για την Ελβετία. Τσ, τσ, τσ… Γίνονται και τέτοια πράγματα στην ελεύθερη αγορά; NNN Κυριολεκτικά εμετικό το ρεπορτάζ για τις συζητήσεις στη βουλή της εφημερίδας «Τα Νέα». Η, κάποτε, ναυαρχίδα της κεντροαριστεράς γοητεύτηκε από τον σοβαρό και αποφασιστικό Αντ. Σαμαρά και ειδικότερα όταν αυτός «στόχευσε τον “μικρό” και τον πυροβολούσε ασταμάτητα». Η εφημερίδα, στο μένος της κατά του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλ. Τσίπρα, δεν διστάζει να αγκαλιάσει τον φύρερ της Χρυσής Αυγής, Ν. Μιχαλολιάκο, υπογραμμίζοντας ότι «δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη» η δήλωση «είναι πολλά τα λιγούρια της εξουσίας εδώ μέσα». Το κατάπτυστο κείμενο υπογράφει ένας κάποιος «ειδικός συνεργάτης», αφού, υποθέτουμε, κανείς –ακόμα και από την αυλή του ΔΟΛ– δε δέχθηκε να αναλάβει δια της υπογραφής την ευθύνη για μια τόσο προφανή προσχώρηση στην «οικογένεια» της Δεξιάς… NNN Όμως όσοι και αν εργάζονται για να φιλοτεχνήσουν την εικόνα σταθερότητας και αποφασιστικότητας του Σαμαρά, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πεισματάρικο μουλάρι. Μέχρι την απόσπαση ψήφου εμπιστοσύνης στη βουλή, η νέα τρικομματική κυβέρνηση μετρά ήδη τρεις(!) παραιτήσεις υπουργών. Θυμίζουμε: Β. Ράπανος (προβλήματα υγείας ή ανησυχίες για την οικονομική πολιτική), Γ. Βερνίκος (οφ σορ εταιρείες), Ν. Νικολόπουλος (προειδοποίηση ότι έρχεται νέα μείωση μισθών και συντάξεων). Και είμαστε ακόμα στην αρχή… NNN Πανομοιότυπη πρόταση νόμου για κατάργηση των δυνατοτήτων απόκτησης ιθαγένειας για τους μετανάστες κατέθεσαν στη βουλή οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Χρυσή Αυγή. Αλήθεια, τι να απέγιναν εκείνοι που, μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, διέβλεπαν δυνατότητες συμμαχίας με τον Καμένο και πρότειναν τακτικές προς μια «λαϊκή-αντιμνημονιακή συμμαχία», θεωρώντας «στενό» το στόχο της κυβέρνησης της Αριστεράς;

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ

Οι εργαζόμενοι δεν κέρδισαν τίποτα Του Πέτρου Τσάγκαρη

Η 

Σύνοδος Κορυφής στις 28/29 Ιούνη απέδειξε για άλλη μια φορά πως η ΕΕ δεν είναι ένα πεδίο συζήτησης πολιτικών που εκπροσωπούν τους λαούς τους δημοκρατικά, αλλά ένα πεδίο σύγκρουσης των ευρωπαϊκών κεφαλαίων με επίδικο ζήτημα το πώς και ποιοι θα πληρώσουν όσο το δυνατόν λιγότερο για την κρίση. Τα βασικά μέτρα που αποφασίστηκαν στη Σύνοδο είναι: Α) Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα γίνεται μέσω του μόνιμου μηχανισμού, του ESM, χωρίς όμως τώρα να εμπλέκεται το κάθε κράτος και, συνεπώς, χωρίς τα χρήματα αυτά να επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα καλείται να αναλάβει έναν πιο ισχυρό εποπτικό ρόλο του τραπεζικού συστήματος, ενώ αναμένεται να ιδρυθεί ένας νέος θεσμός αμοιβαίας ασφάλισης των τραπεζών. Β) Ο ESM μπορεί να αγοράζει κρατικά ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά ή να παρεμβαίνει για να επηρεάζει το επιτόκιο δανεισμού μιας χώρας από τις αγορές. Γ) Εξαγγέλθηκαν μέτρα για την «ανάπτυξη» προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ύφεση.

Λιτότητα Πολλοί ισχυρίστηκαν ότι η Σύνοδος αυτή υπήρξε τομή καθώς για πρώτη φορά η συμμαχία Ιταλίας, Γαλλίας, Ισπανίας, υπό την καθοδήγηση της πρώτης (δηλ. του Μόντι) εξανάγκασε την Μέρκελ σε υποχωρήσεις. Οι αντιδράσεις υποδηλώνουν κάτι τέτοιο: πολλοί Γερμανοί πολιτικοί απειλούν με ακύρωση της απόφασης στο συνταγματικό δικαστήριο, ενώ οι σύμμαχοί τους Ολλανδοί και Φινλανδοί κάνουν λόγο για ακύρωση της απόφασης μέσω των κοινοβουλίων τους. Αντιλαμβάνεται και πάλι κανείς ότι έχουμε να κάνουμε με ρινγκ αντιπάλων και όχι με συζήτηση μεταξύ εταίρων. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Σταθάκης, σχολιάζοντας τις αποφάσεις, έγραψε στην «Αυγή»: Η Σύνοδος Κορυφής αποτελεί τομή διότι ενοποιεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο το τραπεζικό σύστημα, την αντι-υφεσιακή πολιτική και το εθνικό δημόσιο χρέος […] Συνεπώς, η κοινή ανάληψη ευθυνών και συντονισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο καλείται να ακυρώσει τη ροή χρηματικών πόρων (καταθέσεων και κεφαλαίων) από τον Νότο

στον Βορρά, να αναβιώσει τη διατραπεζική αγορά για το σύνολο των τραπεζών, να διαχειριστεί το δημόσιο χρέος με την απαραίτητη και αναγκαία συνευθύνη (άρα με μέσο επιτόκιο για όλες τις χώρες) και να αντιμετωπίσει την ύφεση με αναδιανομή επενδυτικών πόρων προς τις οικονομίες με τη μεγαλύτερη ύφεση. Η Σύνοδος Κορυφής άνοιξε έναν δρόμο. Αποτελεί τομή ως προς αυτό». Ωστόσο αν δούμε την ουσία των αποφάσεων θα διαπιστώσουμε ότι δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα όσον αφορά τους λαούς: Δεν υπάρχει καμία τομή όσον αφορά το ζήτημα ζωής και θανάτου για εκατομμύρια εργαζόμενους της ΕΕ, δηλ. για το ζήτημα της λιτότητας η οποία παραμένει ως βασική λατρευτική θεότητα στους ευρωπαϊκούς καπιταλιστικούς ναούς: Οι διασώσεις των μηχανισμών στήριξης θα συνοδεύονται από μνημόνια λιτότητας. «Δίνουμε τη δυνατότητα σε χώρες που συμμορφώνονται [!] να κάνουν χρήση των εργαλείων χρηματοπιστωτικής σταθερότητας ούτως ώστε να καθησυχάσουμε τις αγορές», είπε με αφοπλιστική κυνικότητα ο Ρομπάι μετά το τέλος των διαπραγματεύσεων. Επίσης, ο έλεγχος των τραπεζών αποσπάται από τις εθνικές κυβερνήσεις και παραχωρείται στην ΕΚΤ, δηλ. απομακρύνεται και δυσκολεύει σοβαρά ο στόχος αριστερών κομμάτων, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, για δημόσιο έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Και σίγουρα, το Σύμφωνο για την Ανάπτυξη που πρότεινε ο Ολάντ δεν αποτελεί αντίβαρο στο Σύμφωνο Δημοσιονομικής Εξυγίανσης των σκληρών νεοφιλελεύθερων και του Βερολίνου, αλλά φτιασίδι που θα το συνοδεύει. Ακόμη κι αν υπάρξει ανάπτυξη, αυτή θα συνοδεύεται

Οι διασώσεις των μηχανισμών στήριξης θα συνοδεύονται από μνημόνια λιτότητας υποχρεωτικά με λιτότητα για τους λαούς: το παράδειγμα των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια παραμένει εκκωφαντικό. Ακόμη και σε τεχνικό επίπεδο τα ποσά για την «ανάπτυξη» είναι αστεία: Ο Γ. Βαρουφάκης ανέφερε δηκτικά: «Όσον αφορά το αναπτυξιακό πακέτο μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, που ανακοινώθηκε, πρόκειται για καθαρή απάτη, καθώς αφορά μόνο ένα επί πλέον αστείο ποσό 100 δισ. για ολόκληρη την Ευρώπη». Ακόμη και ο ESM δεν εξοπλίστηκε με τα ποσά που απαιτούνται για να κάνει τις όποιες επεμβάσεις «διάσωσης»: το ανώτατο χρηματικό όριο για τον μηχανισμό παρέμεινε στα 500 δισ.

Ο Μόντι Είναι σίγουρα εξαιρετικά προβληματικό να παρουσιάζεται ο εκλεκτός των τραπεζών και εγκάθετος πρωθυπουργός της Ιταλίας, ο Μόντι, ως ο ισχυρός διαπραγματευτής που τόλμησε να πει το «όχι» στη Μέρκελ – και συνακόλουθα να θεωρείται ότι έναν τέτοιο πρωθυπουργό θα θέλαμε και στην Ελλάδα. Ο Μόντι δεν άσκησε βέτο για λογαριασμό του λαού του ούτε για λογαριασμό των λαών του νότου (αντίθετα παρέμεινε σκληρός θιασώτης της λιτότητας εξαγγέλλοντας, μετά τη Σύνοδο, 200.000 απολύσεις στο Δημόσιο). Όπως σωστά επισημαίνει ο ίδιος ο Βαρουφάκης, που εξυμνεί τη στάση του Ιταλού πρωθυπουργού, η αντιπαράθεση με τη Γερμανία υπαγορεύτηκε από το γεγονός

ότι το ιταλικό κεφάλαιο έχει αρχίσει να μετακινεί μαζικά πόρους και γενικά χρηματικά ποσά προς την Ελβετία, τη Γερμανία κ.λπ. εκποιώντας όσο όσο τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις στον ιταλικό βορρά, από το φόβο της κατάρρευσης της ιταλικής οικονομίας. Όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο Χ. Κατσούλας «ακόμα κι αν δεχτούμε τον μύθο της νικήτριας Ιταλίας, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι δεν κέρδισε ο “διαπραγματευτής” Μόντι, αλλά το μέγεθος και η ειδική σημασία της τρίτης οικονομίας της Ευρωζώνης, που, αν έπεφτε, θα συμπαρέσυρε και τη Γαλλία, μετατρέποντας τη μάχη για τη σωτηρία του ευρώ σε εφιάλτη καλοκαιρινής νυκτός».

Ευρώ Από τη σκοπιά της, η Μέρκελ επιμένει να λέει ότι μια δεύτερη ανάγνωση των αποφάσεων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε γερμανική υποχώρηση. Πρώτον δεν υπήρξε απόφαση για ευρωομόλογα, το βασικό και βιαστικό αίτημα της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας. Δεύτερον, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, λέει η Μέρκελ, θα γίνει μέσω της ΕΚΤ, υπονοώντας ανοιχτά ότι το γερμανικό κεφάλαιο θα φροντίσει να την ελέγχει απόλυτα. Βέβαια δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι από τη σκοπιά των καπιταλιστών, οι αποφάσεις της Συνόδου είχαν κάποιο νόημα, καθώς το ευρώ κέρδισε χρόνο. Η επιβάρυνση του δημόσιου χρέους της Ισπανίας με τα δάνεια που δίνονται για τη διάσωση των ισπανικών τραπεζών, θα σήμαινε ότι το ευρώ ίσως να κατέρρεε μέχρι το τέλος του χρόνου. Και αυτό μάλλον τώρα αποφεύχθηκε. Αλλά μιλάμε για αναβολή –όχι για ματαίωση. Η πρόβλεψη για ύφεση 2,4% της ιταλικής οικονομίας το 2012, καθώς και η ισπανική και η κυπριακή κρίση είναι ηχηρά καμπανάκια.


η άποψή μας

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

πολιτική •

3

Προγραμματικές δηλώσεις Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη

Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν θα περάσουν! Ο 

ι προγραμματικές δηλώσεις της νέας τρικομματικής κυβέρνησης απέδειξαν ότι οι σοσιαλδημοκράτες του ΠΑΣΟΚ, αλλά και οι «υπεύθυνοι αριστεροί» της ΔΗΜΑΡ, στηρίζουν μια κυβέρνηση με την πιο απειλητική πολιτική στη νεότερη ιστορία. Ο Αντ. Σαμαράς παρουσίασε ένα ρηγκανικής έμπνευσης «μίγμα πολιτικής», που έχει κρατήσει τα χειρότερα από όλα τα γνωρίσματα της δεξιάς πολιτικής. Από το νεοφιλελευθερισμό κράτησε την έμφαση στις ιδιωτικοποιήσεις, με ρυθμό που θα ζήλευε ακόμα και η Θάτσερ, ενώ από τον παραδοσιακό ρεπουμπλικανισμό της Δεξιάς επανέφερε την έμφαση στο ρατσισμό, στις πολιτικές νόμου-τάξης και στις ιδέες της θρησκοληψίας και της πατριδοκαπηλίας.

Απειλές Σαμαρά Ο κουτσαβακισμός στο κλείσιμο της συζήτησης από τον Αντ. Σαμαρά, με τη χωρίς κοινοβουλευτικό προηγούμενο επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύει ότι ο αρχηγός της Δεξιάς «ξεχνά» ότι το κόμμα του στις εκλογές της 17ης Ιούνη απέσπασε μόλις το 29,66% των ψήφων απ’ όσους ψήφισαν, δηλαδή έμεινε αισθητά πίσω από το 33% που αποτέλεσε το Βατερλό του Καραμανλή το 2009. Δηλώνει, έμμεσα αλλά σαφώς, ότι θεωρεί ψήφους επιδοκιμασίας στη δική του πολιτική τόσο το 12,28% του ΠΑΣΟΚ όσο και το 6,26% της ΔΗΜΑΡ. Αυτή η λευκή επιταγή στον αρχηγό της Δεξιάς αποτελεί μια κορυφαία κάρτα ντροπής τόσο για τον Ευάγγελο Βενιζέλο όσο και για το Φώτη Κουβέλη. Το απειλητικό μήνυμα του Σαμαρά προς τα συνδικάτα («οι διάφοροι Φωτόπουλοι να ξεχάσουν την Αλεξάνδρεια που χαίρονταν...») αποδεικνύει ότι η ΝΔ θα γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της τα χαρτιά της «προγραμματικής συμφωνίας» με την οποία οι σύμβουλοι του Βενιζέλου και του Κουβέλη δέσμευσαν –τάχα– τη ΝΔ για να δώσουν σε αντάλλαγμα την ψήφο εμπιστοσύνης. Και ο Σαμαράς δεν περιορίστηκε σε αυτό. Υποσχέθηκε σύντομη αλλαγή του νόμου για την ιθαγένεια των μεταναστών (του λεγόμενου νόμου Ραγκούση που το ΠΑΣΟΚ ψήφισε και η ΔΗΜΑΡ παρουσίαζε ως κόκκινη σημαία της), ενώ ταυτόχρονα έκλεισε το μάτι στη Χρυσή Αυγή, κάνοντας λόγο για τέλος στην εποχή ανοχής απέναντι στην «εγκληματικότητα», στις παρανομίες, ακόμα και στο «παραεμπόριο»... Όμως, προφανώς, η ψυχή της πολιτικής της νέας τρικομματι-

στος στις πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών μαζών. Ακριβώς γι’ αυτό η κυβέρνηση Σαμαρά θα έχει την πλήρη υποστήριξη και των εσωτερικών δυνάμεων του αστισμού. Η στάση των ΜΜΕ –ακόμα και των παραδοσιακών εφημερίδων της κεντροαριστεράς– υπέρ του αρχηγού της Δεξιάς αποδεικνύει ότι η κυρίαρχη τάξη δεν έχει – τουλάχιστον για την ώρα– άλλη εναλλακτική λύση από την άθλια τρικομματική κυβέρνηση που παρουσιάστηκε στη βουλή.

Ανατροπή

κής βρίσκεται στην οικονομία, στη γραμμή για την αντιμετώπιση της κρίσης. Και εδώ τα προεκλογικά ψέματα περί «επαναδιαπραγμάτευσης» τελείωσαν. Η νέα κυβέρνηση δηλώνει διά των Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη – αλλά και δια του μνημονιακότερου όλων Γ. Στουρνάρα– ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα. Μέχρις ότου η τρόικα και οι πιστωτές εξευμενιστούν, πειστούν για την «αξιοπιστία» – έτσι το λέμε τώρα– της χώρας και επιτρέψουν, αν και όποτε θελήσουν, μια «επιμήκυνση» των μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής κατά 1 ή 2 ή και 3 χρόνια. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ίδια στιγμή πολλές φωνές, ακόμα και μετριοπαθών οικονομολόγων, προειδοποιούν ότι η «επιμήκυνση» δεν αποτελεί δώρο, αλλά κατάρα. Γιατί, στα πλαίσια της συνέχειας της μνημονιακής πολιτικής, αυτή θα αποτελέσει επιμήκυνση της πολιτικής σκληρής λιτότητας και περικοπών, αλλά και των συνακόλουθων διαδικασιών επιτήρησης της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής από την τρόικα.

Ιδιωτικοποιήσεις Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι οι όποιες, ακόμα και οι μετριοπαθέστερες, «φιλολαϊκές» προεκλογικές δεσμεύσεις των ΝΔ-ΠΑΣΟΚΔΗΜΑΡ εξαερώθηκαν στις προγραμματικές θέσεις του Αντ. Σαμαρά. Χάθηκαν οι δεσμεύσεις για αύξηση του αφορολόγητου, για αποκατάσταση των ΣΣΕ και της μετενέργειας των κλαδικών συμβάσεων, για αύξηση και επέκταση της επιδότησης των ανέργων, για σεβασμό στα σημερινά κουτσουρεμένα επίπεδα μισθών και συντάξεων... Στη θέση τους ο Σαμαράς εμφάνισε την υπόσχεση για ένα πρωτοφανές κύμα ιδιωτικοποιήσεων: ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΠΑ, ορυχεία, λιμάνια και αεροδρόμια θα βγουν άμε-

Ο Σαμαράς θα συναντήσει τη λαϊκή οργή πιο γρήγορα από ό,τι ο Παπαδήμος ή ο Γ. Παπανδρέου σα στο σφυρί, ενώ η απειλή για την «αξιοποίηση» του Ελληνικού επεκτάθηκε σε όλη την παραλιακή ζώνη της Αττικής, από το Φάληρο ως το Σούνιο! Τα έσοδα από αυτό το κολοσσιαίο πρόγραμμα πωλήσεων δεν αφορούν βεβαίως τα δημόσια ταμεία, αλλά τους πιστωτές που, με βάση το Μνημόνιο 2, έχουν απόλυτη προτεραιότητα επί των εισπράξεων από τις «αποκρατικοποιήσεις». Ταυτόχρονα, τα αρπακτικά της αγοράς αποκτούν «ευκαιρίες» κερδοσκοπίας, διεκδικώντας τον έλεγχο κρίσιμων αγαθών όπως η ενέργεια, το νερό, οι δημόσιοι χώροι και οι υποδομές. Αν το πρόγραμμα αυτό δεν ανατραπεί και υλοποιηθεί στην πράξη, τότε τίποτα δεν θα παραμείνει όρθιο. Ένας τεράστιος δημόσιος πλούτος θα περάσει στα χέρια των ιδιωτών. Ο κόσμος θα βρεθεί αντιμέτωπος με χειρότερες και πολύ πιο ακριβές υπηρεσίες σε κρίσιμους τομείς. Η απασχόληση θα μειωθεί σε μεγάλους εργασιακούς χώρους, ενώ τα εργατικά δικαιώματα θα δεχτούν νέο πλήγμα που σύντομα θα επεκταθεί σε όλη την εργατική τάξη. Δεν είναι τυχαίο ότι από την εποχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, από το διαβόητο 1989-1993, ένα τέτοιο πρόγραμμα μαζικών και ραγδαίων ιδιωτικοποιήσεων αποτελούσε το άπιαστο όνειρο των ακραίων νεοφιλελεύθερων, αλλά και όλων των «θινκ τανκ» της κυρίαρχης τάξης.

Στην προσπάθεια για την επιβολή αυτού του προγράμματος η κυβέρνηση Σαμαρά θα έχει όλη τη στήριξη από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι διεθνείς φωνές, που άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο «χαλάρωσης» του μνημονίου, έχουν σιγήσει από την επομένη των εκλογών. Οι υποσχέσεις για «επαναδιαπραγμάτευση» από τη μεριά της τρόικας είχαν να κάνουν με το φόβο τους απέναντι στον κόσμο και με το ενδεχόμενο νίκης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 17ης Ιούνη. Σήμερα οι πιστωτές γνωρίζουν ότι απέναντί τους βρίσκονται τα κόμματα που έχουν δεσμευτεί υπέρ του μνημονίου, τα κόμματα που συνδέονται με εσωτερικές καθεστωτικές κοινωνικές δυνάμεις, που καιροφυλακτούν για τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και έχουν συμφέροντα να συντρίψουν τους μισθούς, τις συντάξεις, τα κοινωνικά δικαιώματα. Κατά συνέπεια, φυσιολογικά, απαιτούν από τον Σαμαρά την κατά γράμμα εφαρμογή των μνημονίων, της ακραίας πολιτικής λιτότητας και των περικοπών.

Στηρίγματα Οι φωνές που –μέσα από το καθεστώς– μιλούν για «αναποτελεσματικότητα» των μνημονίων είναι, κυριολεκτικά, κροκοδείλια δάκρυα. Πράγματι, ακόμα και για το ΙΟΒΕ (το Ίδρυμα μελετών του ΣΕΒ, όπου μέχρι χθες προΐστατο ο Γ. Στουρνάρας...) τα μνημόνια οδηγούν σε βαθύτερη ύφεση (6,9% σήμερα, αντί πρόβλεψης 5%) και σε μεγαλύτερη ανεργία (23,6% σήμερα, αντί πρόβλεψης για 20%). Όμως αυτά δεν είναι καθοριστικά προβλήματα για την κυρίαρχη τάξη. Που, μέσα στην πιο βαθιά κρίση του συστήματος από το 1929, αγωνίζεται να σώσει το τομάρι της και να φορτώσει όλο το κό-

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι η κυβέρνηση Σαμαρά θα είναι μια ισχυρή κυβέρνηση. Η απόσπαση των 170 ψήφων εμπιστοσύνης στη βουλή είναι παραπλανητική εικόνα. Κανείς δεν δικαιούται να ξεχάσει ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου διέθετε 270 ψήφους εμπιστοσύνης στη βουλή και δεν κατόρθωσε να επιβιώσει ως το τέλος του 2013, όπως ήταν ο σχεδιασμός. Η κυβέρνηση Σαμαρά ξεκινά από κατώτερο σημείο εκκίνησης, είναι περισσότερο αντιφατική από την κυβέρνηση Παπαδήμου (που είχε ως κόμμακορμό το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ) και έχει απέναντί της μια ισχυρότερη Αριστερά. Ο Σαμαράς θα συναντήσει τη λαϊκή οργή πιο γρήγορα από ό,τι ο Παπαδήμος ή ο Γ. Παπανδρέου... Αυτός ο ισχυρισμός δεν προτρέπει σε τακτική αναμονής, μέχρι η τρικομματική να πέσει σαν ώριμο φρούτο. Αντίθετα, η Αριστερά οφείλει να αναλάβει αμέσως τα καθήκοντα και τη δράση για την ανατροπή της το συντομότερο δυνατόν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντικειμενικά, έχει το κύριο βάρος της αριστερής, μαχητικής, ανατρεπτικής αντιπολίτευσης. Χωρίς ίχνος έπαρσης και αλαζονείας οφείλει να επαναλάβει τις εκκλήσεις για ενότητα δράσης προς τις δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Που επίσης οφείλουν να ανταποκριθούν, βγάζοντας τα σωστά συμπεράσματα από τη διπλή εκλογική μάχη και βάζοντας στην άκρη το σεχταρισμό και την παθητικότητα της –τάχα– ιδεολογικής καθαρότητας. Γιατί κοινό καθήκον όλων μας είνια να στηρίξουμε μια αποφασιστική κλιμάκωση των μαζικών αγώνων αντίστασης, με πρώτο σταθμό την ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων. Γιατί αυτή είναι η μόνη δύναμη που μπορεί πραγματικά να σταματήσει και να ανατρέψει την κυβέρνηση που εκπροσωπεί τη ντόπια κυρίαρχη τάξη και τους πιστωτές, την κυβέρνηση που αποτελεί θανάσιμη απειλή για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και για όλα τα κοινωνικά δικαιώματα.


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

Όχι στο ξεπούλημα δημόσιων αγαθών και

Σ 

Του Θοδωρή Πατσατζή

τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων στη βουλή, οι ιδιωτικοποιήσεις οριοθετήθηκαν ως ο μεγαλύτερος και πιο άμεσος στόχος, από την τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση. Οι τρεις εταίροι της κυβέρνησης δείχνουν αποφασισμένοι να εφαρμόσουν πλήρως τις επιταγές του μεσοπρόθεσμου και του Μνημονίου 2, που είχαν ψηφίσει οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Εκείνο που δεν θυμούνται ίσως καλά, και πρέπει να τους το ξαναθυμίσουμε άμεσα, είναι ότι απέναντι στο μεσοπρόθεσμο και το Μνημόνιο 2 υπήρξαν μεγάλοι αγώνες των εργαζομένων που οδήγησαν στην πτώση των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Ιδιωτικοποιήσεις Στην πραγματικότητα αυτά που ο Σαμαράς και οι λοιποί της συγκυβέρνησης ανακοίνωσαν στη βουλή για ιδιωτικοποίηση της ενέργειας και του ηλεκτρικού ρεύματος (ΔΕΗ), του νερού (ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ), των ταχυδρομείων (ΕΛΤΑ), της Αγροτικής Τράπεζας και των θυγατρικών της (ΣΕΚΑΠ, Δωδώνη, Βιομηχανία Ζάχαρης), των ΕΛΠΕ, του φυσικού αερίου (ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ), του ΟΣΕ, η εκποίηση των ακινήτων του δημοσίου (Ελληνικό κ.ά.), έχουν ήδη προβλεφθεί από το μεσοπρόθεσμο και το Μνημόνιο 2. Το μόνο που άλλαξε είναι το χρονοδιάγραμμα. Το μεσοπρόθεσμο

προέβλεπε ιδιωτικοποιήσεις που θα απέφεραν έσοδα 50 δισ. ευρώ ως το 2015, στο Μνημόνιο 2 τα έσοδα μίκρυναν αγγίζοντας τα 30 δισ. ευρώ. Από τα οποία τα 4,5 δισ. έπρεπε να προχωρήσουν μέσα στο 2012, άλλα 7,5 ως το τέλος του 2013 και τα υπόλοιπα ως το 2015. Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι ένας μακροχρόνιος στόχος των καπιταλιστών, με κορυφαίους εκφραστές τους οπαδούς της νεοφιλελεύθερης πολιτικής (Μητσοτάκης, Σημίτης κ.ά.). Αυτή την πολιτική ακολουθούν τώρα και οι Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης. Και επιμένουν ότι τα χρήματα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα πάνε στο τρύπιο βαρέλι του χρέους. Ή τουλάχιστον έτσι προσδιορίζεται από το μνημόνιο. Μάλιστα εκβιαστικά και για να εισπράξουν τη συγκατάθεση του κόσμου, θέτουν το δίλλημα ιδιωτικοποιήσεις ή κόψιμο των μισθών και των συντάξεων. Επίσης μας θυμίζουν τον κακό τρόπο που λειτουργούν οι δημόσιοι οργανισμοί.

Ακριβές υπηρεσίες Είναι βέβαιο ότι οι υπηρεσίες που παρέχουν οι δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας δεν είναι στο επίπεδο που επιθυμούμε. Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Επειδή η λειτουργία τους γίνεται με στόχο να εξυπηρετούνται οι μεγαλοκαρχαρίες ιδιώτες. Για παράδειγμα η εκάστοτε ορισμένη από την κυβέρνηση διοίκηση της ΔΕΗ εδώ και δεκαετίες επιλέγει να αυξάνει

τα τιμολόγια στα νοικοκυριά και να κρατάει μειωμένες τις τιμές στις μεγάλες βιομηχανίες, αυξάνοντας τα κέρδη των καπιταλιστών. Αντίθετα όλα τα παραδείγματα από τις ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων αγαθών δείχνουν ότι όλοι, χρήστες των υπηρεσιών και εργαζόμενοι, βγαίνουμε ζημιωμένοι. Όλοι εκτός από τους ιδιώτες που γεμίζουν με τεράστια ποσά την τσέπη τους. Τα τιμολόγια του νερού ανέβηκαν κατακόρυφα σε πολλές χώρες παγκοσμίως, όπως η Μεγάλη Βρετανία που οι λογαριασμοί ύδρευσης και αποχέτευσης αυξήθηκαν κατά 67% από το 1989 ως το 1995 ή το Μαρόκο όπου από τη στιγμή που ιδιωτικοποιήθηκε η

εταιρεία ύδρευσης τα τιμολόγια ανέβηκαν 300%. Εκτός από τις τιμές είχαμε ελλιπή συντήρηση με ζημιές στην ασφάλεια και πολλά θανατηφόρα ατυχήματα στους σιδηροδρόμους της Μεγάλης Βρετανίας και πάλι. Τέλος οι ποιότητα των παροχών υποβαθμίζεται, βάζοντας πολλές φορές σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Στην Αυστραλία το 1998 λίγους μήνες μετά την ανάληψη της ύδρευσης από τη γαλλική Suez Lyonnaise des Eaux, το νερό στο Σύδνεϋ βρέθηκε μολυσμένο από παράσιτα και κρυπτοσπορίδια. Είναι γενικά απαράδεκτο να μπαίνουμε στη διαδικασία εμπορευματοποίησης φυσικών αγαθών απαραίτη-

των για την επιβίωση του ανθρώπου και του περιβάλλοντος.

Εργαζόμενοι Χαμένοι είναι και οι εργαζόμενοι στους οργανισμούς αυτούς που είτε απολύονται, είτε ο μισθός τους μειώνεται τραγικά, ώστε να είναι ακόμη πιο κερδοφόρα η επιχείρηση. Στον ΟΣΕ, που βρίσκεται σε μια τέτοια διαδικασία εδώ και καιρό, έχει απολυθεί το 55% του προσωπικού και έχουν μειωθεί κατά 45% οι μισθοί. Και επειδή από τα κυβερνητικά στόματα ακούγονται πολλά περί καταπολέμησης της ανεργίας μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, να θυμίσουμε ότι η παραχώρηση του ΣΕΜΠΟ

Τέλος του Δημοσίου ή ξεκίνημα ανυποχώρητων Της Κατερίνας Γιαννούλια

Η 

τρίτη μνημονιακή κυβέρνηση (με «άρωμα» δήθεν αριστεράς) εξήγγειλε στις προγραμματικές δηλώσεις ό,τι αναφέρει το μνημόνιο: «λιγότερο και πιο αποτελεσματικό κράτος». Το για ποιον θα είναι «αποτελεσματικό» προσδιοριζόταν από το Σαμαρά ήδη πριν από τις πρώτες εκλογές (6 Μάη). Στην προεκλογική ομιλία του δεν υπήρχε απολύτως καμιά φορά η λέξη «εργαζόμενος». Αντιθέτως, παραληρούσε, γιατί η ηγεμονία της Αριστεράς τόσα χρόνια δεν επέτρεπε στο κόμμα του να φωνάξει ότι είναι ο φίλος του επιχειρηματία!

Διάλυση Αυτά επιβεβαιώθηκαν και στις πρόσφατες προγραμματικές: «Είμαστε μια χώρα που πρέπει να γίνει φιλική για επενδύσεις. Γιατί μόνον αυτές δημιουργούν θέσεις εργασίας. Που είναι το νούμερο ένα μεγάλο ζητούμενο σήμερα»... Εξειδικεύοντας σχετικά με την τύχη του εναπομείναντος Δημοσίου, ακούσαμε στο έκτο βήμα της μνημονιακής κυβέρνησης: «άμεση δράση είναι το κλείσιμο ή η συγχώνευση δεκάδων οργανισμών και

φορέων του δημοσίου. Υπάρχει κατάλογος μερικών εκατοντάδων τέτοιων οργανισμών. Για μερικούς έχει αρχίσει η αξιολόγηση. Για άλλους όχι. Τώρα όλα αυτά θα επισπευσθούν, ώστε σε λίγους μήνες –και πάντως πριν από το τέλος του έτους– να έχει ληφθεί η απόφαση για τους περισσότερους». Αυτό σημαίνει, χωρίς περικοκλάδες (στις οποίες αρέσκεται ο Κουβέλης), ότι το σχέδιο για το δημόσιο είναι: υποχρεωτικές μετατάξεις (αλλιώς άμεση απόλυση), εφεδρείες τριών ή έξι χρόνων (με μισθό περίπου το 80% του βασικού) και μετά χάος, αξιολογήσεις υπηρεσιών και εργαζομένων (μέχρι τέλος του 2012 και ολοκλήρωση το 2013), απολύσεις συμβασιούχων, ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων υπηρεσιών, μείωση του κράτους έως 200.000 άτομα μέχρι το 2015, περικοπές μισθών στα ειδικά μισθολόγια.

φισσες έλειπαν και οι εναπομείναντες χρησιμοποιούσαν τα γραφεία για να τοποθετούν τα αρχεία.

Διάθεση αγώνων Η άλλη αφορά την ελπιδοφόρα εικόνα από την αγωνιστική διάθεση των συναδέλφων, την πολιτική εμπλοκή τους, την ανάγκη να επανεξετάσουν όσα χρόνια πίστευαν σε λάθος κόμματα, να ξεδιαλύνουν όσα τους «προσφέρουν» τα μεγάλων συμφερόντων ΜΜΕ με τα υποστηρικτικά σε αυτά κόμματα των μνημονίων, να επανατοποθετηθούν τελικά σε σχέση με τη δουλειά και τη ζωή που διαλέγει καθένας. Η πιο ενεργή συμμετοχή στις συλλογικές διαδικασίες κάνει δειλά την πρώτη της εμφάνιση.

Χρειάζεται ξεκάθαρη και όχι ενοχική υποστήριξη των εργατικών δικαιωμάτων (με μεροληψία υπέρ της τάξης μας φορά και δεν γίνεται να αντιμετωπιστεί επιπόλαια, «υπεύθυνα» και με ροπή σε ενοχές που επίτηδες θέτουν τραπεζίτες, βιομήχανοι και μεγαλοεργολάβοι.

Η διάλυση του κοινωνικού κράτους ολοκληρώνεται! Στις προεκλογικές περιοδείες του ΣΥΡΙΖΑ, στους διάφορους χώρους του δημοσίου, δύο ήταν οι κυρίαρχες εικόνες.

Η έκφραση αυτής της νέας διάθεσης σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο (όπως οι εκλογές) ήταν πιο εύκολη. Η μετάφρασή της σε συνδικαλιστικό και πολιτικό επίπεδο, εξειδικευμένο και στοχευμένο στον κάθε εργατικό χώρο, που απαιτεί έκθεση και συγκεκριμένες ενέργειες και δράσεις, έχει δυσκολίες. Η ευκαιρία υπάρχει όμως.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κατηγορηθεί πολλές φορές για υπεράσπιση του παλιομοδίτικου «κρατισμού», ενώ οι συνάδελφοι, που μας ψήφισαν, αναφέρονται από τα συγκροτήματα ΔΟΛ, Μπόμπολα και λοιπούς ως οι «βολεμένοι του βαθέως ΠΑΣΟΚ, που για να μη χάσουν τα συντεχνιακά τους συμφέροντα, μετακινήθηκαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ»! Το ποιος μιλάει για συμφέροντα είναι αποκαλυπτικό του δόλου.

Η μια αφορά τους χώρους: τελείως άδειοι όροφοι και στους υπόλοιπους γραφεία-φαντάσματα, γνώριμοι συνάδελφοι και συναδέλ-

Η ταξική πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ (στο δημόσιο καταρχήν, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα και τους ανέργους) δεν έγινε τυχαία, δεν ήταν για μια

Η λάσπη προς τους δημοσίους υπαλλήλους πετάγεται εδώ και χρόνια, σταθερά και απολύτως συνειδητά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν γίνεται να επαναλάβει το λάθος του ΣΥΝ με τις «υπεύθυνες» θέσεις για τους συναδέλφους των stage και τους συμβασιούχους. Αποδείχτηκε περίτρανα τότε ότι οι κατηγορίες περί της μη αξιοκρατικής πρόσληψης χρησιμοποιήθηκαν για να απολυθούν όλοι και να μείνουν κενές οι θέσεις τους. Αντίστοιχα τώρα, θα είμαστε τουλάχιστον αφελείς, αν πιστέψουμε ότι μια κυβέρνηση σαν του Σαμαρά θέλει να χρησιμοποιήσει για καλό σκοπό την «αξιολόγηση». Οι «αξιολογήσεις» θα γίνουν με στόχο τις απολύσεις. Το χρονίζον πρόβλημα της λειτουργίας του δημοσίου δεν πρόκειται να λυθεί έτσι. Κυρίως, γιατί ποτέ και σε κανένα ζήτημα δεν μπορεί να απομονωθεί και να εξεταστεί ένας μόνο παράγοντας, ο εργαζόμενος δηλαδή, ανεξαρτήτως των συνθηκών, των μέσων που διαθέτει κλπ.

ΣΥΡΙΖΑ Ο ΣΥΡΙΖΑ, με την αυξημένη εκλογική επιρροή του και σε συνεργασία με την υπόλοιπη Αριστερά, μπορεί και οφείλει να ξεκαθαρίσει στον υπόλοιπο εργαζόμενο κόσμο τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης. Και στη συνέχεια να οργανώσει την


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

υπηρεσιών στην COSCO οδήγησε τους εργαζόμενους σε μισθούς εξευτελιστικούς για μια τόσο σκληρή δουλειά, όπως αυτή του λιμενεργάτη, που δεν ξεπερνάει τα 600 ευρώ και που με την αύξηση του ανταγωνισμού για να υπάρξει ανάπτυξη μπορεί να οδηγήσει σε ακόμη χαμηλότερους μισθούς Κίνας στην κυριολεξία. Επίσης στην COSCO έχει δοθεί το δικαίωμα να απολύει όσους εργαζόμενους θέλει χωρίς περιορισμό. Ακόμη οι εργαζόμενοι γνωρίζουν τα ελλιπή μέτρα ασφάλειας των εργολάβων που εκτελούν έργα της ΔΕΗ και μετρούν ήδη πολλά θανατηφόρα ατυχήματα. Η νεοφιλελεύθερη συνταγή των ιδιωτικοποιήσεων δεν έχει σώσει άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ιρλανδία για παράδειγμα, από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, αλλά και την απαίτηση για συνεχή μέτρα μείωσης των μισθών. Τέλος δεν μπορούν να σταθούν τα ψεύδη για χρεοκοπημένες επιχειρήσεις. Πρώτον, υπάρχουν επιχειρήσεις όπως η ΔΕΣΦΑ που τα κέρδη της εν μέσω οικονομικής κρίσης το 2011 αυξήθηκαν κατά 150% σε σχέση με το 2010. Ακόμη και στην ΕΥΑΘ, παρά την οικονομική αδυναμία πολλών νοικοκυριών να πληρώσουν τους λογαριασμούς, τα κέρδη το πρώτο εξάμηνο του 2011 ήταν 12 εκ. ευρώ από 6,2 το αντίστοιχο διάστημα του 2010. Δεύτερο, προτιμούμε να φορολογούμαστε για να ταξιδεύουμε με ασφάλεια και

στο πιο απομακρυσμένο χωριό, παρά να μας μπαίνουν χαράτσια, για να θησαυρίζουν οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι τραπεζίτες.

Αγώνες Απέναντι σε αυτές τις πολιτικές χρειάζεται να απαντήσουμε με αγώνες. Τα αποτελέσματα των εκλογών της 17ης Ιούνη, εκτός από τη δυνατότητα να σχηματιστεί κυβέρνηση εφαρμογής του μνημονίου, μας δίνουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουμε την ανατροπή του από καλύτερη θέση, με την Αριστερά να καταγράφει ιστορικό ρεκόρ σε ποσοστά και ψήφους. Ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύτηκε ότι θα επανακρατικοποιήσει όσους οργανισμούς και υπηρεσίες του δημοσίου ιδιωτικοποιηθούν. Και πολύ σωστά. Για να φτάσουμε όμως σε αυτό το σημείο υπάρχει μια απαραίτητη προϋπόθεση. Να μην αφήσουμε την κυβέρνηση να πάρει αναπνοή. Με πυρήνα τον κόσμο που εμπιστεύτηκε την πρόταση για κυβέρνηση της Αριστεράς και καλώντας σε συντονισμένη δράση όλους τους εργαζόμενους αγωνιστές στους χώρους, όλες τις παρατάξεις της Αριστεράς, να οργανώσουμε την αντεπίθεσή μας. Με απεργίες, καταλήψεις και δράσεις στις γειτονιές, να υπερασπιστούμε τα δημόσια αγαθά και ακόμη και αν αρχικά περάσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, να παλέψουμε οργανωμένα για να ρίξουμε το συντομότερο δυνατό την τρικομματική κυβέρνηση.

εργατικών αγώνων; αντίσταση. Έχουμε την ευκαιρία να αναδείξουμε τη χρησιμότητά μας, για πρώτη φορά σε τόσο μαζικό επίπεδο, στο πεδίο της ταξικής πάλης. Ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών, η καμπάνια εγγραφής και η δημιουργία ΣΥΡΙΖΑ σε όλους τους εργασιακούς χώρους διαθέτει αρχικά τη μαγιά συναδέλφων που δείχνουν μεγάλη προθυμία για «κόκκινα μεροκάματα».

Συνεργασία Η οργάνωση των «από κάτω» χρειάζεται και τη βοήθεια των υπαρχόντων στελεχών, βουλευτών κλπ. Με προσοχή και με συνεργασία, με σεβασμό στους ανθρώπους που καθημερινά δουλεύουν. Αυτοί ξέρουν τις κρίσιμες και χρήσιμες λεπτομέρειες του κάθε εργατικού χώρου και η γνώμη τους είναι πολύτιμη. Ακόμα και στη διαμόρφωση της πολιτικής που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε τομέα (π.χ. αγροτικός, υγεία, παιδεία). Η αυτενέργειά μας είναι ο αποφασιστικός παράγοντας που θα κρίνει αν θα πέσει γρήγορα αυτή η κυβέρνηση, αν δεν θα αφήσει ρημάδια και μη αντιστρέψιμες καταστάσεις και αν θα σταθεί μια πιθανή, επόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς.

Η κοινή δράση, χωρίς υπεροψία, με τις δυνάμεις της Αριστεράς που θέλουν να συνεργαστούν στο κινηματικό επίπεδο, οι επιτροπές αγώνα ανά χώρο, η προσπάθεια για αλλαγή των συσχετισμών στα σωματεία, η ξεκάθαρη και όχι ενοχική υποστήριξη των εργατικών δικαιωμάτων (με μεροληψία υπέρ της τάξης μας, αντίστοιχη με αυτή που επιδεικνύουν οι τραπεζίτες), η οργάνωση των μαχών στο δρόμο και στις καταλήψεις, η ανάδειξη της ταξικής αλληλεγγύης στους δύσκολους χώρους του δημοσίου (των υπουργείων ιδίως, όπου οι συνελεύσεις και οι απεργίες δεν αποτελούν εμπειρία και έχουν προνοήσει να περάσουν σκληρούς νόμους για πειθαρχικά και ποινικοποίηση των καταλήψεων), ο συντονισμός, η κοινή συνδικαλιστική έκφραση όλων μας και η συναπόφαση για τις θέσεις στις τριτοβάθμιες συνομοσπονδίες, είναι αναγκαίες πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ, για να γίνει οργανικό και απαραίτητο κύτταρο στους χώρους δουλειάς, για να παίξει το ρόλο που του ζήτησαν οι εργαζόμενοι στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις, για να καταφέρουμε όλοι μαζί να ακυρώσουμε στ’ αλήθεια το μνημόνιο και όχι μόνο.

νέα από τους εργατικούς χώρους Ευαγγελισμός

Σε κινητοποίηση βρίσκονται οι εργαζόμενοι στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές πραγματοποιούν συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο χώρο του τμήματος επειγόντων περιστατικών (ΤΕΠ) του νοσοκομείου. Την κινητοποίηση οργάνωσαν το σωματείο εργαζομένων και η πενταμελής επιτροπή της ΕΙΝΑΠ του νοσοκομείου. Οι εργαζόμενοι και οι γιατροί του Ευαγγελισμού απαιτούν την άμεση καταβολή όλων των δεδουλευμένων αποδοχών για εφημερίες, νυχτερινά, εξαιρέσιμα από το Μάρτιο του 2012 και τμημάτων προηγουμένων μηνών, καμία συγχώνευση νοσοκομείων και τμημάτων, προσλήψεις μονίμου προσωπικού όλων των ειδικοτήτων, πλήρη και επαρκή χρηματοδότηση του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ), των ασφαλιστικών ταμείων, των δημοσίων νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας από τον κρατικό προϋπολογισμό.

48ωρη απεργία

Σε 48ωρη απεργία προχώρησαν οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία και τον επισιτισμό στις 10 και 11 Ιούλη. Το λυπηρό της κινητοποίησης είναι ότι οι εργαζόμενοι καλούνται τώρα να απεργήσουν με αίτημα οι μειώσεις των μισθών τους να είναι μικρότερες από 18% που προτείνουν οι εργοδότες του κλάδου. Οι ηγεσίες της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, που πλειοψηφούν στην Ομοσπονδία, αποδεικνύουν για πολλοστή φορά ότι ο κατήφορος της στήριξης της πολιτικής των μνημονίων δεν έχει σταματημό. Ως δικαιολογία για την προβολή αυτών των αιτημάτων οι δύο κυβερνητικές παρατάξεις επικαλούνται τη μη συμμετοχή των εργαζομένων στις προηγούμενες κινητοποιήσεις. Κινητοποιήσεις που δεν προσπάθησαν ποτέ οι δύο αυτές παρατάξεις να τις μαζικοποιήσουν. Δεν όργωσαν με περιοδείες τα ξενοδοχεία και απαιτούν από τους εργαζόμενους να αντιμετωπίσουν μόνοι τους μεγαλοξενοδόχους, όταν η κατάσταση στον κλάδο έχει γίνει δραματική με απολύσεις και εντατικοποίηση της εργασίας και βασιλεύει ο φόβος της ανεργίας. Παρ’ όλα αυτά οι δυνάμεις της

Αριστεράς, ιδιαίτερα το ΚΚΕ, που έχει μακροχρόνια παρέμβαση στον κλάδο, αντί της καταγγελίας και της αποχώρησης από τις συνελεύσεις, χρειάζεται να δώσει όλες τις δυνάμεις του για τη μαζική συμμετοχή στην απεργία. Πολύ περισσότερο που ελέγχει αρκετά κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία μέσω των οποίων μπορεί πραγματικά να επιβάλλει αλλαγή της ατζέντας των αιτημάτων της απεργίας και να διεκδικήσει να μην μειωθούν καθόλου οι μισθοί, να πληρώνονται στην ώρα τους οι εργαζόμενοι κ.ά.

ALUMINOX

Τις πρώτες μέρες του Ιούλη πραγματοποίησαν 24ωρη απεργία οι εργαζόμενοι στην εταιρεία ALUMINOX στο Κορωπί. Οι εργαζόμενοι διεκδικούν την άμεση εξόφληση 8 μηνιάτικων, που τους χρωστάει η εταιρεία. Οι κινητοποιήσεις τους θα συνεχιστούν με νέα 24ωρη απεργία τη Δευτέρα 16 Ιούλη, καθώς οι εργαζόμενοι δηλώνουν αποφασισμένοι να σπάσουν την αδιαλλαξία της εργοδοσίας.

Allou Fun Park

Πετυχημένη επίσχεση εργασίας πραγματοποίησαν δέκα εργαζόμενοι της επιχείρησης Allou Fun Park στο Ρέντη. Οι εργαζόμενοι ήταν απλήρωτοι από τον Απρίλη και με την κινητοποίησή τους κατάφεραν να υποχρεώσουν την εταιρεία να τους εξοφλήσει, δείχνοντας ότι, όταν οι εργαζόμενοι δρουν συλλογικά και μαχητικά, μπορούν να κερδίσουν. Ακόμη και σε πολύ δύσκολους εργασιακά χώρους του ιδιωτικού τομέα.

Εκδικητική απόλυση

Σε εκδικητική απόλυση του γνωστού συνδικαλιστή Παναγιώτη Σωτήρη προχώρησε η εργοδοσία του φροντιστηρίου Κύβος στην Καλλιθέα, όπως καταγγέλλει ο Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ). Ο Παναγιώτης Σωτήρης έχει διατελέσει και πρόεδρος του ΣΕΦΚ τη διετία 2006-2007 και δούλευε στο φροντιστήριο 11 χρόνια. Η απόλυση έγινε μετά από διένεξη με την εργοδοσία, που απαιτούσε να επιβάλει μειώσεις στους μισθούς μονομερώς, απειλώντας μάλιστα

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

τους εργαζόμενους με απόλυση, αν δε δεχθούν τις μειώσεις. Ο ΣΕΦΚ πραγματοποίησε ήδη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το φροντιστήριο Κύβος με τη συμμετοχή δεκάδων εργαζομένων σε φροντιστήρια και αναμένει την απάντηση της εργοδοσίας στα αιτήματα του σωματείου ως τα μέσα Ιούλη για να καθορίσει τη στάση του.

28ο Συνέδριο

ΠΟΠΟΚΠ

Του Σωτήρη Αθανασίου, μέλους του ΔΣ του Πανελλήνιου Συλλόγου Εργαζομένων του ΕΤΑΑ

Το 28ο Συνέδριο της ΠΟΠΟΚΠ, Ομοσπονδίας των εργαζομένων στα Ασφαλιστικά Ταμεία και τους άλλους Οργανισμούς Κοινωνικής πολιτικής, που πραγματοποιήθηκε στις 5 και 6 Ιουλίου στην Αθήνα, ανέδειξε το τεράστιο αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγήσει την κοινωνική Ασφάλιση η νεοφιλελεύθερη μνημονιακή πολιτική. Με λεηλατημένο το 70% των αποθεματικών τους μέσω του PSI, με την ανεργία, την ανασφάλιστη εργασία, τις χαριστικές ρυθμίσεις προς τους μεγαλοοφειλέτες και τις προκλητικές εισφοροαπαλλαγές, με τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις και τη μείωση των μισθών να συρρικνώνουν δραματικά τα έσοδά τους από εισφορές, τα Ταμεία βρίσκονται κυριολεκτικά ένα βήμα πριν την οικονομική κατάρρευση και τη χρεοκοπία. Μόνος δρόμος για το συνδικαλιστικό κίνημα είναι η κλιμάκωση των αγώνων για την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της μνημονιακής συγκυβέρνησης, μέσα από μαζικές γενικές συνελεύσεις που θα επανακαθορίσουν το ρόλο των πρωτοβάθμιων συλλόγων ως κυττάρων πρωτογενούς, ριζοσπαστικής συνδικαλιστικής δράσης. Αυτοί οι κοινωνικοί αγώνες είναι, σύμφωνα και με ψήφισμα που υιοθέτησε το 28ο Συνέδριο της ΠΟΠΟΚΠ, στενά δεμένοι με τη δημιουργία ενός πλατιού αντιναζιστικού-αντιρατσιστικού μετώπου, καθώς ο κοινωνικός εκφασισμός είναι το παρακολούθημα της φτωχοποίησης και της εξαθλίωσης ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων.

Κτηματολόγιο ΑΕ: Η πρώτη κινητοποίηση ενάντια σε ιδιωτικοποίηση Δυναμική ήταν η πρώτη κινητοποίηση ενάντια σε ιδιωτικοποιήσεις, που έγινε από τους εργαζόμενους στην Κτηματολόγιο ΑΕ, την Πέμπτη 5 Ιούλη, έξω από κτίριο του Υπουργείου Οικονομικών στην Καραγεώργη Σερβίας. Στην κινητοποίηση καλούσαν το Σωματείο Εργαζομένων στην Κτηματολόγιο ΑΕ και η ΟΣΕΤΕΕ (Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος). Συμμετείχαν επίσης, στηρίζοντας την κινητοποίηση, το Συντονιστικό Φορέων και Οργανισμών ενάντια στην εφεδρεία και τις συγχωνεύσεις, συνδικαλιστές από το ΙΓΜΕ, τον ΟΣΚ, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και το Νοσοκομείο Ερυθρός. Την

κινητοποίηση στήριξαν επίσης μέλη του Δικτύου Συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΕΑ. Τη μέρα εκείνη τελείωνε η κατάθεση προσφορών για την εξεύρεση του ιδιώτη «οικονομικού συμβούλου», που θα αναλάμβανε να ολοκληρώσει την πώληση της Κτηματολόγιο ΑΕ σε ιδιωτική εταιρεία. Η προθεσμία, υπό την πίεση και της κινητοποίησης, παρατάθηκε για τρίτη φορά ως τις 26 Ιουλίου. Αν προχωρήσει το σχέδιο των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, που ασπάζεται και η σημερινή τρικομματική, τότε το δημόσιο θα στερηθεί από τεράστια οικονομικά έσοδα, τα οποία θα μπορούσαν να δοθούν

για να χρηματοδοτηθεί η υγεία, η παιδεία και τα ασφαλιστικά ταμεία, αντί να καταλήξουν στην τσέπη κάποιου αρπακτικού της αγοράς. Η διαδικασία συνεχίζεται, παρόλο που η Κτηματολόγιο ΑΕ έχει ήδη καταρτίσει και δημοσιοποιήσει ολοκληρωμένο business plan, που περιλαμβάνει κοστολογημένο και χρονοπρογραμματισμένο αναλυτικό σχεδιασμό κτηματογράφησης του υπολοίπου της χώρας, κάτι που διαλύει κάθε «τεχνοκρατικό» επιχείρημα υπέρ της ιδιωτικοποίησης. Οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να αγωνίζονται ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, παλεύοντας να μην περάσουν τα σχέδια της κυβέρνησης.


6

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

Gay Pride Θεσ/νικης

Γιορτή διεκδίκησης και αντίστασης Της Εύας Παπατζανή

Μ 

ε 3.000 άτομα στην παρέλαση-πορεία κορυφώθηκε το 2ήμερο Gay Pride Θεσσαλονίκης, το πρώτο που γίνεται στην πόλη και με επιτυχία που ξεπέρασε και τις πιο φιλόδοξες προσδοκίες. Το φεστιβάλ, με κεντρικό σύνθημα «Μια αγάπη, χίλια χρώματα», ήταν όχι απλά ένα διήμερο διεκδίκησης των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών, αλλά γιορτή μιας μεγάλης πλειοψηφίας της πόλης, των ομοφυλόφιλων –και ετεροφυλόφιλων της Αριστεράς– αλλά και κάθε αντιφασίστα. Το φεστιβάλ ξεκίνησε την Παρασκευή 22/6 στην περιοχή Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης, με εκθέσεις φωτογραφίας, εκδήλωση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα διεμφυλικά άτομα στη σημερινή εποχή, προβολές και συναυλίες, ενώ συνεχίστηκε το Σάββατο 23/6, με παρεμβάσεις αντιρατσιστικών, αριστερών, ομοφυλοφιλικών συλλογικοτήτων κ.ά. στον πεζόδρομο της Αγ. Σοφίας, με κορύφωση την απογευματινή διαδήλωση. Οι προκλητικές δηλώσεις του Μητροπολίτη Άνθιμου, που απείλησε με επίθεση τις εκδηλώσεις, αλλά και οι βανδαλισμοί στα περίπτερα με υβριστικά συνθήματα, δεν τρομοκράτησαν, αλλά αντίθετα έστειλαν μαζικά κόσμο στις εκδηλώσεις. Κόσμο που φώναξε ενάντια στις διακρίσεις, στο σεξισμό, στο ρατσισμό, στην εκκλησία, στα μνημόνιά τους, με κυρίαρχο σύνθημα: «Το σύστημα είναι ανώμαλο και όχι εμείς». Με δυναμισμό, παλμό και αισιοδοξία. Με τους περαστικούς –ανάμεσά τους και ανθρώπους μεγάλης ηλικίας– αλλά και με γονείς με τα παιδιά τους. Οι ελάχιστοι αντιδραστικοί, που μαζεύτηκαν, απομονώθηκαν αυτόματα και φυσικά υπό την προστασία της αστυνομίας. Η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό», αλλά και η ΔΕΑ, στηρίξαμε με όλες μας τις δυνάμεις το φεστιβάλ, καθώς θεωρούμε ότι όλοι είμαστε στην ίδια όχθη, ότι ο ρατσισμός και ο σεξισμός είναι εργαλεία του ίδιου συστήματος, των ίδιων ΜΜΕ και κυβερνήσεων για να μας διαιρούν, ότι όσοι καλλιεργούν το ρατσισμό και το σεξισμό και καταπιέζουν τους αδύνατους στηρίζουν στην πράξη τη φτώχεια, τα μνημόνια, το σύστημα. Γι’ αυτό και στο εξής συνεχίζουμε να παλεύουμε κάθε μέρα, όλοι μαζί ενάντια σε κάθε είδους καταπίεση.

Η ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση

Ο κατήφορος του ρεαλισμού και της υπευθυνότητας Της Μαρίας Μπόλαρη

Π 

ριν από δύο χρόνια, όταν η ΔΗΜΑΡ έκανε τα πρώτα βήματά της, με άρθρο στην εφημερίδα μας τη χαρακτηρίζαμε ως την Αριστερά του μνημονίου. Πολλοί τότε θεώρησαν την έκφραση υπερβολική, αλλά διαψεύστηκαν. Σήμερα η ΔΗΜΑΡ συμμετέχει στη νέα μνημονιακή συγκυβέρνηση με πρωθυπουργό το Σαμαρά και στηρίζει μια άγρια αντιλαϊκή πολιτική. Ο Φ. Κουβέλης μάλιστα, στην ομιλία του στη βουλή, χαρακτήρισε την προγραμματική συμφωνία ως βαθιά προοδευτική και τόνισε ότι τώρα είναι «η ώρα ευθύνης για την Αριστερά». Παραβιάζοντας έτσι το αποφασιστικό κριτήριο για την Αριστερά: να αναλαμβάνει την ευθύνη της υπεράσπισης των εργατικών συμφερόντων, αν θέλει να είναι Αριστερά. Υπήρξαν και άλλες «ενδιαφέρουσες» τοποθετήσεις. Όπως αυτή του συνταγματο-

λόγου Αντ. Μανιτάκη, που, ακολουθώντας τα βήματα των συναδέλφων του Β. Βενιζέλου και Αντ. Λοβέρδου, τόνισε ότι οργανισμοί και υπάλληλοι του δημοσίου πρέπει να αξιολογηθούν με αυστηρά κριτήρια «αξιοκρατίας και παραγωγικότητας». Αναιρώντας, έτσι, προηγούμενη φράση του ότι δεν θα γίνουν απολύσεις ή εφεδρείες στο δημόσιο.

Επιλογές Συνολικότερα όλες οι υποτιθέμενες «κόκκινες γραμμές» της ΔΗΜΑΡ εξαφανίστηκαν. Οι ιδιωτικοποιήσεις –συμπεριλαμβανομένων των ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ– θα προχωρήσουν ταχύτατα. Η επαναφορά της μετενέργειας και των συλλογικών συμβάσεων παραπέμπονται στο άδηλο μέλλον. Ο νόμος για την ιθαγένεια, που έτσι κι αλλιώς αφορούσε σε λίγους μετανάστες, θα καταργηθεί. Κάτω από το βάρος αυτής της πραγματικότητας, κάποια στελέχη της ΔΗΜΑΡ και της πάλαι ποτέ ανανεωτικής

Ετήσιο μαρξιστικό συνέδριο στις ΗΠΑ

Μ 

Σοσιαλισμός 2012

ε μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο Σικάγο, από τις 28 Ιούνη ως 1 Ιούλη, το μαρξιστικό συνέδριο «Σοσιαλισμός 2012» που, όπως κάθε χρόνο, οργανώνει η International Socialist Organization (ISO), η «αδελφή» οργάνωση της ΔΕΑ στις ΗΠΑ. Κορυφαίο σημείο αποτέλεσε η μεγάλη εκδήλωση κατά της αστυνομικής ρατσιστικής τρομοκρατίας, που εκδηλώνεται με τις διαδοχικές και αναίτιες δολοφονίες νεαρών μαύρων Αμερικανών σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ. Η εκδήλωση άνοιξε με μήνυμα του Μουμία Αμπού Τζαμάλ και «ειση-

γητές» ήταν οι οικογένειες των δολοφονημένων νεαρών μαύρων. Οι πατέρες και οι μητέρες των θυμάτων που σήμερα οργανώνονται, απαιτώντας δικαιοσύνη και βάζοντας τα θεμέλια για ένα σύγχρονο αντιρατσιστικό κίνημα, στα πρότυπα του μεγάλου κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Ξεχώρισε επίσης η παρουσία του Βρετανού μαρξιστή, Άλεξ Καλλίνικος, ηγετικού στελέχους της IST και του SWP, που μίλησε για την κρίση και την αντίσταση στην Ευρώπη. Η παρουσία του Α. Καλλίνικος στο «Σοσιαλισμός 2012» έκλεισε με τον καλύτερο

τρόπο τη ρήξη μεταξύ ISO και της IST (Διεθνής Σοσιαλιστική Τάση, μέλος της οποίας είναι το ΣΕΚ στην Ελλάδα) που είχε ξεσπάσει στις αρχές του 2000… Με μεγάλη συμμετοχή και μεγάλο ενδιαφέρον πραγματοποιήθηκαν οι τρεις εκδηλώσεις για την αντίσταση στην Ελλάδα και ειδικότερα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Στο συνέδριο αυτό επιβεβαιώθηκε η εκτίμηση ότι η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί ως παράδειγμα για τη διεθνή αντικαπιταλιστική Αριστερά. Τα θέματα αυτά ανέπτυξε ο Αντ. Νταβανέλλος, στέλεχος της ΔΕΑ, ως προσκεκλημένος εισηγητής από την ISO.

πτέρυγας του ΣΥΝ, όπως ο Στ. Μπαγιώργος, δηλώνουν αποχώρηση και στη βάση του σχήματος υπάρχει αναταραχή. Στον αντίποδα, η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ δια του Σπ. Λυκούδη, στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ μίλησε για ευρεία συνεργασία των δυνάμεων της «προοδευτικής»(;) σοσιαλδημοκρατίας για ένα πολιτικό σχέδιο που «έχει ανάγκη η χώρα», επιβεβαιώνοντας έτσι τον ισχυρισμό ότι το «όραμα» της ΔΗΜΑΡ ήταν πάντα η σοσιαλδημοκρατικοποίηση της Αριστεράς.

Ευρωπαϊσμός

Ο Φώτης Κουβέλης, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, επιχείρησε να στηριχθεί στην υπεράσπιση του «ευρωπαϊκού προσανατολισμού» της χώρας, την παραμονή στο ευρώ, τη διαπραγμάτευση με την τρόικα ως το μόνο δρόμο ρεαλισμού και υπευθυνότητας. Χωρίς να το θέλει, συμβάλει έτσι και στη συζήτηση που υπάρχει μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί πια φαίνεται καθαρά ότι ο δικός μας μονόδρομος είναι η πολιτική της αντίστασης σε ΕΕ και ΔΝΤ (καμιά θυσία για το ευρώ), της ανατροπής του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, της στάσης πληρωμής του χρέους στους ντόπιους και ξένους τοκογλύφους. Η ΔΗΜΑΡ, με τις επιλογές της, κατέληξε να συμμετέχει στο πολιτικό μπλοκ της κυρίαρχης τάξης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας διανύσει μια αντίθετη διαδρομή, ριζοσπαστικοποιήθηκε, αναδείχθηκε αριστερή αντιπολίτευση, κέρδισε 27% στους εργαζόμενους, στους ανέργους, τη νεολαία, τους αυτοαπασχολούμενους. Αυτό τον κόσμο έχει να υπερασπιστεί στηρίζοντας τους αγώνες τους. Και ταυτόχρονα με την πολιτική του να φέρει στην ημερήσια διάταξη τη μόνη λύση στην κρίση. Την ανατροπή των συσχετισμών και την προώθηση της σοσιαλιστικής προοπτικής.


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

7

Εκδήλωση της ΔΕΑ:

«ΣΥΡΙΖΑ παντού - Αντιπολίτευση ανατροπής» Στις 25 Ιούνη πραγματοποιήθηκε εκδήλωση της ΔΕΑ με θέμα «ΣΥΡΙΖΑ παντού – Αντιπολίτευση ανατροπής». Εισηγητές ήταν οι Κώστας Αθανασίου, Τάσος Κορωνάκης, Πάνος Κοσμάς, Σωτήρης Μάρταλης, Γιώργος Σαπουνάς, Δημήτρης Στρατούλης και Θεανώ Φωτίου. Την πολιτική της ΔΕΑ, που υποστήριξε ο σ. Σωτ. Μάρταλης, έχουμε παρουσιάσει αναλυτικά σε όλα τα φύλλα της «Ε.Α.». Τις απόψεις των σ. Πάνου Κοσμά (Κόκκινο) και Γ. Σαπουνά (ΑΠΟ) φιλοξενήσαμε στα τελευταία φύλλα της «Ε.Α.». Για λόγους οικονομίας χώρου επιλέγουμε να παρουσιάσουμε σε αυτό το φύλλο τις απόψεις των σ. Κ. Αθανασίου (Ρόζα), Δημ. Στρατούλη και Τάσου Κορωνάκη (ΣΥΝ). Η επιλογή αποσπασμάτων από τις ομιλίες τους έγινε με ευθύνη της συντακτικής επιτροπής της «Ε.Α.». Όλες οι ομιλίες βρίσκονται στο www.dea.org.gr

Δημήτρης Στρατούλης: «Μαζικό, σύγχρονο κόμμα της Αριστεράς» …Με δεδομένο ότι έγινε μνημονιακή κυβέρνηση, κάνουμε ισχυρή και μαχητική αντιπολίτευση. Τι σημαίνει αυτό; Πρώτο ότι αντιπολιτευόμαστε, από τη σκοπιά του προγράμματός μας, του αριστερού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, τις πολιτικές της μνημονιακής κυβέρνησης που σχηματίστηκε. Δεύτερο ότι όταν λέμε μαχητικά, εννοούμε ότι θα έχουμε παρουσία κι όχι απλά θα έχουμε παρουσία, θα συμβάλλουμε στην ανάπτυξη των κοινωνικών και εργατικών αγώνων, για να αποκρούσουν τις βάρβαρες μνημονιακές πολιτικές. …και μια υπερπροσπάθεια που πρέπει να κάνουμε για να αλλάξουν οι συσχετισμοί δύναμης στο εργατικό κίνημα υπέρ ενός ρεύματος ταξικού, αγωνιστικού. […] Βεβαίως, σύντροφοι και συντρόφισσες, πρέπει να εμβαθύνουμε

το πρόγραμμά μας. Να κουβεντιάσουμε και ζητήματα ανοιχτά τώρα, πηγαίνοντας στην πορεία για τη δημιουργία του ενιαίου φορέα, για την ενοποίηση και τη μαζικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, και ζητήματα που έχουμε διαφορές μεταξύ μας, αλλά έχουμε τη δυνατότητα να τις κουβεντιάσουμε. Για την ευρωζώνη, για την ευρωπαϊκή πολιτική, για το ευρώ, για το χρέος και άλλα ζητήματα με ανοιχτό και καθαρό τρόπο. Σε ό,τι καταλήξουμε θα είμαστε όλοι μαζί, αλλά πρέπει να τα κουβεντιάσουμε.

[…]

[…]

Είναι σε σωστή κατεύθυνση οι αποφάσεις που παίρνονται για να ενοποιηθεί και να μαζικοποιηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο πρέπει να προσέξουμε. Να κάνουμε ένα σοβαρό διάλογο του πώς θα πάμε, με έναν οδικό χάρτη ο οποίος θα διασφαλίζει σταθερά βήματα, γιατί πρέπει να κάνουμε

Χρειάζεται να επανοικοδομήσουμε σχέσεις μέσα στην Αριστερά που δεν υπήρχαν πριν τις εκλογές. Άρα χρειάζεται αλληλεγγύη, προσπάθεια για αλληλεγγύη και προσπάθεια για συνεργασία με τις άλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Πρέπει να επιμείνουμε σε αυτή την πολιτική, σύντροφοι και συντρόφισσες, με πολύ μεγάλο σεβασμό σε εκατοντάδες χιλιάδες αριστερούς ανθρώπους που επί δεκαετίες ψήφιζαν ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και που μας εμπιστεύτηκαν, ειδικά στις δεύτερες εκλογές στις 17 Ιούνη, ως πολιτική δύναμη. Μεγάλο σεβασμό, αλληλεγγύη και όχι σνομπισμό, με βάση το πρόγραμμα. […]

Τάσος Κορωνάκης: «Κοινωνική πλειοψηφία από τα κάτω» …Επιβεβαιώθηκε κατά τη γνώμη μου η γραμμή μας να συμμετέχουμε σε όλους τους αγώνες της προηγούμενης περιόδου με τέτοιο πάθος, χωρίς να καπελώνουμε το ίδιο το κίνημα, χωρίς να προσπαθούμε να το εκπροσωπήσουμε, αλλά μέσα από το ίδιο το κίνημα και εμείς οι ίδιοι να μαθαίνουμε και εμείς οι ίδιοι να είμαστε μέρος του και αυτό περίπου αυτονόητα να εκφράζεται τελικά στο πολιτικό επίπεδο. […] Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε σαφή θέση στο δίπολο, λίγο πριν την προεκλογική περίοδο κυκλοφορήσαμε την αφίσα «ή εμείς ή αυτοί», ξεκινήσαμε παίζοντας πάνω στο δίπολο που ήταν πραγματικό και το καταλάβαινε απολύτως ο κόσμος. Και το αίτημα στις εκλογές ήταν “κυβέρνηση της Αριστεράς”. […] Και στις δύο εκλογές υπήρχαν δύο πολύ σκληρές επιλογές, η επιλογή του μνημονίου και η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι στήθηκε το δίπολο προεκλογικά. Καταφέραμε να γίνουμε το δεύτερο μέρος του διπόλου και αυτό νομίζω έφερε και το δεύτερο αποτέλεσμα. […] …η μάχη για τα μεταβατικά αιτήματα είναι τόσο σκληρή, πρέπει να τη δίνουμε με τόσο

πείσμα όσο δίνουμε τη μάχη για το σοσιαλισμό συνολικά. Δηλαδή με τόσο πείσμα σαν να είναι ή σαν να μπορούμε ή σαν να πρέπει αύριο το πρωί να τα εφαρμόσουμε εμείς. […] Δεν μπορεί να μιλάς από τη μεριά της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να μην το βάλεις αυτό σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε σχολείο, σε κάθε γειτονιά και να μην το βάλεις αυτό οπουδήποτε, στην προσπάθεια να συγκροτήσεις όρους κοινωνικής πλειοψηφίας από τα κάτω. Και αυτή την προσπάθεια νομίζω πρέπει να την κάνουμε όχι μόνο οργανωτικά ως ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πρέπει να την κάνουμε και ως ΣΥΡΙΖΑ και ως κίνημα. Πρέπει να κρατήσουμε αυτή τη δυικότητα, δεν πρέπει κατά τη γνώμη μου να κινηθούμε ωσάν όλο αυτό το 27% το μόνο που έχει να κάνει, είναι να μπει στο ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να προσπαθήσουμε να μπει πάρα πολύς κόσμος από αυτόν στο ΣΥΡΙΖΑ, για να παίξει κεντρικό ρόλο στο τι θα γίνει από αύριο σε όλη την κοινωνία. Μέσα στις γειτονιές, μέσα στις σχολές, μέσα στους εργασιακούς χώρους. Και όταν λέω τι θα γίνει, νομίζω το τρίπτυχο που βάζει ο Κώστας μας καλύπτει. Θα πρόσθετα στο Αντίσταση-Αλληλεγγύη-Ανυπακοή-Αξιοπρέπεια, ή όποιο άλλο Α βάλουμε, το Δικαιοσύνη και Δημοκρατία. ..

μαζικό το ΣΥΡΙΖΑ με 100-150 χιλιάδες μέλη… …πρέπει όμως να βάλουμε και φίλτρα για διάφορους τυχοδιώκτες και λαμόγια που μπαίνουν στην προοπτική ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πάει να γίνει πλειοψηφική δύναμη και να εξασφαλίσουμε πρώτον ότι ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, το νέο αυτό υποκείμενο της Αριστεράς, θα είναι δημοκρατικό και αποτελεσματικό… […] Δεύτερον σημαίνει ότι ο νέος φορέας πρέπει να είναι πολυτασικός, με ρεύματα ιδεών και όχι φράξιες, με ρεύματα ιδεών που θα παράγουν πολιτική, ιδεολογία, θα αντιπαρατίθενται βεβαίως μες στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα προκαλούν και δημιουργικές και προωθητικές συνθέσεις, για να καταλήγουμε στη γραμμή μας. Και βεβαίως πρέπει να είναι ένας φορέας ο οποίος θα έχει ταξικά χαρακτηριστικά, ρι-

ζοσπαστικά χαρακτηριστικά φυσιογνωμικά και αξιακά. Αυτό σημαίνει ότι θέλουμε να φτιάξουμε ένα φορέα που θα είναι γειωμένος με την κοινωνία και τις τάξεις τις υποτελείς και τις εκμεταλλευόμενες που θέλουμε να εκπροσωπούμε. […] …να μην είναι ένα νέο ΠΑΣΟΚ ή μια νέα σοσιαλδημοκρατία, που δυνάμεις του συστήματος θέλουν να μας οδηγήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά να είναι ένα κόμμα μαζικό, σύγχρονο της Αριστεράς, με αριστερή ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα. Που σημαίνει ότι θα έχει όχι μόνο πολιτικό πρόγραμμα, αλλά θα έχει και ιδεολογικές θεωρητικές βάσεις που θα αναφέρονται στο έργο του Μαρξ, θα είναι δηλαδή το κόμμα του μαρξισμού του 21ου αιώνα. […]

Κώστας Αθανασίου: «Η μοναδική ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ είναι απέναντι στο κίνημα» Η μοναδική ευθύνη που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απέναντι στο κίνημα, στους εργαζόμενους, στους άνεργους, σε όλους αυτούς που τον στήριξαν το προηγούμενο διάστημα και τον έφεραν εκεί που είναι. Καμία υπευθυνότητα και καμία εξέταση δεν θα δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ και στα κανάλια, στις τράπεζες και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους. Η μοναδική ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ είναι απέναντι σε αυτό το κοινωνικό ποτάμι που το προηγούμενο διάστημα δημιουργήθηκε, που αγωνίστηκε και που το επόμενο διάστημα, απ’ ό,τι φαίνεται πολύ σύντομα, θα ξαναβγεί στους δρόμους.

νική βάση. Υπάρχουν κεκτημένα ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά. Υπάρχει μια βάση του ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι ένας πολιτικός σχηματισμός της ριζοσπαστικής Αριστεράς, που έχει μέτωπο με την κεντροαριστερά, που έχει όραμα για μια άλλη κοινωνία σοσιαλιστική. Αυτά είναι κεκτημένα. Αυτή είναι μια βάση ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική που πάνω εκεί θα χτίσει ο ΣΥΡΙΖΑ για το μέλλον, και πάνω εκεί θα οικοδομήσει πολιτικές πρωτοβουλίες για να προχωρήσει σε οποιαδήποτε επιλογή κάνει, είτε αυτή είναι ενιαίος φορέας είτε οτιδήποτε άλλο.

[…]

[…]

Νομίζω πως το επόμενο διάστημα ο αγώνας του ΣΥΡΙΖΑ περιγράφεται σε ένα τρίπτυχο: Αντίσταση-Αλληλεγγύη-Αντεπίθεση.

Αν θέλουμε αυτή η διαδικασία να έχει ουσία, δεν μπορεί παρά να έχει μεγάλη πολιτική και ουσιαστική συμμετοχή του κόσμου. Ο κόσμος της βάσης, ο οποίος πάρα πολλές φορές έχει αδικηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να ακουστεί και πρέπει να μετράει η φωνή του.

[…] Και βεβαίως επιμονή στην ενωτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η πρόταση αξιολογείται θετικά από την κοινωνία. […] Όποια μετεξέλιξη, όποιο μετασχηματισμό και να έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν ξεκινά από μηδε-

Και τέλος ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως διαμορφώνεται, πρέπει να είναι υπόδειγμα δημοκρατίας και για μας που τον ζούμε, αλλά και υπόδειγμα δημοκρατίας προς την κοινωνία.


8

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

Ο ΣΥΡΙΖΑ προς την πολιτική και οργανωτική

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπρο της αριστερή Του Αντώνη Νταβανέλλου

επιχειρήματα των αντιπάλων του σε όλο το πλάτος του μετώπου.

ε προηγούμενο φύλλο της «Ε.Α.» είχαμε διατυπώσει την πρόβλεψη ότι στον ΣΥΡΙΖΑ η υπόθεση «υπεύθυνη αντιπολίτευση» (παρότι τότε στηριζόταν από πολύ… υπεύθυνα χείλη) δεν έχει μέλλον. Η πρώτη μάχη στη βουλή, η συζήτηση για τις προγραμματικές θέσεις της τρικομματικής συγκυβέρνησης, επιβεβαίωσε τον ισχυρισμό: ο ΣΥΡΙΖΑ υποχρεώθηκε ή επέλεξε να κάνει αριστερή, μαχητική αντιπολίτευση.

Όμως ταυτόχρονα, μέσα στη συγκυρία, ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται σε «κεντρικό μαχόμενο συλλογικό οργανισμό της Αριστεράς» (Μπελαντής, ό.π.). Αυτός ο παράγοντας πιέζει τον ΣΥΡΙΖΑ να επιλέγει την αριστερή-μαχητική αντιπολίτευση, τη ριζοσπαστική αριστερή πολιτική. Και είμαστε ακόμα στην αρχή.

Σ 

Δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Το λαϊκό-εργατικό ρεύμα, που εκφράστηκε με την ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ στις 6/5 και στις 17/6, δεν είναι «συμβιβάσιμο» με υπευθυνότητα απέναντι στην ακραία νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική επιθετικότητα που εκφράζουν οι πολιτικές του μνημονίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Αυτό το ξέρουν καλά οι Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης. Ο τωρινός ΣΥΡΙΖΑ, το κοινωνικό ρεύμα που εξέφρασε εκλογικά, καθίσταται «κεντρικό αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης» (Μπελαντής, «Εποχή» 8/7). Γι’ αυτό οι ηγέτες της τρικομματικής εκδήλωσαν μια πρωτοφανή επιθετικότητα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλ. Τσίπρα στη βουλή. Ο παράγοντας αυτός «υποχρεώνει» τον ΣΥΡΙΖΑ να μετατοπίζεται σε ριζοσπαστική-αριστερή κατεύθυνση, προκειμένου να αποκρούσει τα άγρια φιλοκαπιταλιστικά

Ασφαλώς ο καλύτερος δρόμος είναι αυτός ο προσανατολισμός να αποτελεί συνειδητή-ηγετική πολιτική. Και στο επίπεδο αυτό είναι σαφές ότι υπάρχουν προβλήματα.

Πολιτικό πλαίσιο Το σημερινό πολιτικό πλαίσιο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με το «να τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Για να πετύχουμε σημαντικές αλλαγές για τον κόσμο μας, για να πετύχουμε νίκες, είναι σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από την αυτονόητη αξιοποίηση της κοινοβουλευτικής δύναμής του, θα χρειαστεί τη δράση και «έξω από τη βουλή», δηλαδή τη δύναμη των αγώνων, που θα κάνουν εφικτή την παραβίαση της ασφυκτικής «νομιμότητας» των μνημονίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για να προσεγγίσει τους διακηρυγμένους στόχους του, θα χρειαστεί ξανά και ξανά να προσφύγει στη δύναμη του εργατικού-λαϊκού ρεύ-

ματος της 6/5 και 17/6, αυτή στο επίπεδο της κάλπης, α πεδο της άμεσης πολιτικής του «πεζοδρομίου». Η κίνη έρχεται σε όλο και πιο φανε με τα στελέχη που επιλέγου σμό» (όπως π.χ. ο Γ. Σταθάκ την έμφαση στις ελάχιστες ε λακτικές τροποποιήσεις τη των τραπεζιτών και των τοκο

Η επιδίωξη της ανατροπ μονίων είναι εφικτή στα υπαρκτής ΕΕ; Το ερώτημα κεντρικό μετά το πέρας τω γικών συζητήσεων και των σχημάτων που στήριξαν τις του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη ΝΔ ΣΟΚ. Είναι χαρακτηριστικό γήθηκε η ΔΗΜΑΡ με βάση «πάσει θυσία στο ευρώ». Η ΣΥΡΙΖΑ «καμιά θυσία για το λει να σκληρύνει, να γίνει απ κρινής, να αποδεικνύει καθ απόλυτο κριτήριο για την σχήματος θα είναι η υπερ συμφερόντων του κόσμου μ το έδαφος δεν υπάρχουν πε αυταπάτες ούτε για το χαρ αποφάσεων των ευρωηγεσι τις συνέπειες κάποιων αν μετατοπίσεων της σοσιαλδ σε κάποιες χώρες-μέλη (π.χ.

ΣΥΡΙ Του Γρηγόρη Δεμέστιχα

Η 

συζήτηση για το μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα έχει ξεκινήσει για τα καλά και, όπως όλες οι συζητήσεις μέσα σ’ έναν πλατύ χώρο, έχει αντιθέσεις, διαφορετικές οπτικές και σκοπιμότητες, αλλά και πολλά κοινά συμπεράσματα. Η συζήτηση στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ (30/6 και 1/7) ανέδειξε τα προχωρήματα (κυρίως), αλλά και τους προβληματισμούς και τις διαφωνίες. Σε κάθε περίπτωση άναψε το πράσινο φως για το ξεκίνημα της διαδικασίας ενιαιοποίησης, το οποίο έγινε και επίσημα με τη συνέντευξη Τύπου του προέδρου της κοινοβουλευτικής Ομάδας, τη Δευτέρα 9 Ιούλη.

Πίεση του κόσμου Η ανάγκη γι’ αυτή τη διαδικασία προέρχεται από την πίεση του κόσμου. Από την αρχή της προεκλογικής περιόδου πολλοί άνθρωποι δήλωναν τη διάθεση συμμετοχής τους με πολλούς τρόπους. Από τη συμμετοχή στις ανοιχτές συγκεντρώσεις μέχρι τις αφισοκολλήσεις, από τη διακίνηση ψηφοδελτίων μέχρι την οργάνωση εκδηλώσεων σε εργασιακούς χώρους, από τη διαθεσιμό-

τητα για εκλογικούς αντιπροσώπους μέχρι την πλήρη ένταξη. Αυτά εκφράστηκαν στο 27% που μας έδωσαν οι εκλογές.

στην πράξη. Κυρίως όμως π σουμε χώρο, λόγο, δικαιώμα σμο του ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο προχώραγαν τα πράγματα, αυτή η τάση γινόταν πιο πιεστική με συνεχή μηνύματα στα κεντρικά γραφεία, αλλά και με «αναζήτηση» των τοπικών γραφείων στις γειτονιές. Η πίεση του κόσμου έχει όμως και ένα δεύτερο χαρακτηριστικό: την πολιτική ενιαιοποίηση. Κυρίως σε σχέση με το να «μην λέει ο καθένας ό,τι θέλει…», αλλά τα κοινώς συμφωνημένα. Αυτό, αν και προερχόταν κυρίως από τη δυσφορία του κόσμου για τα «μπρος-πίσω» στελεχών του ΣΥΝ (είτε παλιότερα με τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ, είτε τώρα με τις υποχωρήσεις Δραγασάκη, Σταθάκη κλπ), με τα γνωστά «ταχυδακτυλουργικά» επιχειρήθηκε να στραφεί εναντίον των «συνιστωσών».

Το σύνθημα «ΣΥΡΙΖΑ παν να περάσει από τη διακήρυξ ποίηση. Με προμετωπίδα τη ανατροπή (της λιτότητας, τ ων, της συγκυβέρνησης, του κινδύνου) και με στόχο το σο συγκροτήσουμε τις δυνάμεις

Και τα δύο ζητήματα είναι υπαρκτά και χρειάζονται αντιμετώπιση. Πρέπει να μπορούμε να συμφωνούμε στο τι θέλουμε να κάνουμε και να προχωράμε στην υλοποίησή του. Όμως αυτό δεν μπορεί να γίνεται παρά μέσα από την αντιπαράθεση διαφορετικών απόψεων. Μεγάλο μέρος της επιτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στον πλουραλισμό, στην ικανότητα να συνθέτει απόψεις, στη δυνατότητα ακόμα και μειοψηφικών θέσεων να δοκιμάζονται

Η αυτοπρόσωπη παρουσί μετοχή στις διαδικασίες είν προϋποθέσεις για την έντα ΡΙΖΑ, αν και θα χρειαστεί ιδ σοχή από τις Τοπικές Επιτρο ένταξη ανθρώπων που το πρ διάστημα είχαν κάνει αντίθ γές και πολλές φορές είχα στεί με τον κόσμο του ΣΥΡΙΖ σημαίνει αυτόματους απο αλλά να μη γίνουμε και «κ

Ενεργά μέλη

Η καμπάνια εγγραφής μελώ ήδη ξεκινήσει) χρειάζεται να στική. Όπως γράφει η απόφα «μέλη θεωρούνται όσοι/ες π για να εγγραφούν, αποδέχον σιο του σχήματος και συμμ διαδικασίες του».


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

9

ενιαιοποίηση

οστά στα καθήκοντα ής αντιπολίτευσης

ή τη φορά όχι αλλά στο επίπαρέμβασης ηση αυτή θα ερή αντίθεση υν τον «ρεαλικης), δηλαδή εφικτές εναλης πολιτικής ογλύφων.

πής των μνηπλαίσια της αυτό γίνεται ων προεκλον φραστικών ς απαντήσεις Δ και στο ΠΑτο πού οδητην επιλογή επιλογή του ευρώ» οφείπολύτως ειλιθημερινά ότι τακτική του ράσπιση των μας. Σε αυτό εριθώρια για ρακτήρα των ιών, ούτε για νεπαίσθητων δημοκρατίας . Ολάντ).

Το σημερινό πολιτικό πλαίσιο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με το «να τους ταράξουμε στη νομιμότητα» Η αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις και στη λιτότητα, από τη στιγμή που κλιμακώνεται, θέτει το ζήτημα της προοπτικής. Στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ όλοι σήμερα κρατάνε με δέος την ανάσα τους μπροστά στη νέα «βουτιά» της κρίσης του καπιταλισμού. Σε αυτές τις συνθήκες, η απόφαση του Π. Λαφαζάνη να αναφερθεί μέσα στη βουλή στη σοσιαλιστική ανατροπή όχι μόνο δε «στένεψε» την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αντίθετα της έδωσε βάρος και ιστορική προοπτική.

Αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχει μια μεγάλη διαφορά σε σχέση με παλιότερες συζητήσεις μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ (Β’ και Γ’ Πανελλαδικές Συνδιασκέψεις). Τότε, η πίεση για «ενιαίο κόμμα» ουσιαστικά ταυτιζόταν με πίεση για ένταξη στο Συνασπισμό. Σήμερα, η μαζική προσέλευση του κόσμου τροποποιεί τα δεδομένα. Οι οργανωμένες δυνάμεις είναι μειοψηφία. Η «επιλογή ΣΥΡΙΖΑ» έχει εμπεδωθεί στην πλειοψηφία των μελών των «συνιστωσών», συμπεριλαμβανομένων των μελών του ΣΥΝ. Η διάσπαση με τη ΔΗΜΑΡ έχει συντελεστεί και κατά συνέπεια το φάσμα των εσωτερικών διαφωνιών, αν και συνεχίζει να υπάρχει, έχει μικρότερο εύρος.

Ενιαίος φορέας

Σε αυτό το έδαφος δεν είναι τυχαία μια ουσιαστική συμφωνία σε πολλά και σοβαρά ζητήματα: συγκρότηση οργανώσεων βάσης, μέλη με δικαιώματα και υποχρεώσεις, εκλογή τοπικών και ενδιάμεσων ηγεσιών, εκλογή κεντρικής ηγεσίας με διασφάλιση του πλουραλισμού κλπ. Πρόκειται για συμφωνία με εύρος και σημασία, που θα ήταν αδιανόητη στις παλιότερες συζητήσεις. Η ΔΕΑ έχει έγκαιρα δεσμευτεί στην κατεύθυνση αυτή.

Αυτά τα πολιτικά ζητήματα έχουν άμεσες συνέπειες στις οργανωτικές επιλογές που θα γίνουν, στη βάση της ομόφωνης απόφασης για τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε μαζικό, δημοκρατικό, ενιαίο πολιτικό φορέα.

Όσοι επιχειρούν να θέσουν σε αντιπαράθεση τις οργανωμένες «συνιστώσες» με το ανένταχτο δυναμικό ή μιαν υποθετική, εν κενώ, «αυτοοργάνωση» του κόσμου, προσφέρουν κακές υπηρεσίες στο εγχείρημα.

Εκδηλώσειςσυνελεύσεις ΣΥΡΙΖΑ Αμπελόκηποι Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συγκροτηθεί μόνο ως πολυτασικό, αλλά και ομοσπονδιακό κόμμα της Αριστεράς, όπου θα συνδυάζεται η οργάνωση του ανένταχτου κόσμου με το καθεστώς «διπλής ένταξης» των ήδη οργανωμένων μελών των συνιστωσών. Η υπόσχεση της «αυτοδιάλυσης» των οργανώσεων είναι δημαγωγική και –απ’ όσα γνωρίζουμε– δεν ισχύει για καμία από τις συγκροτημένες και στοιχειωδώς μαζικές «συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΔΕΑ αποδέχεται και στηρίζει τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα, αλλά με αυτά τα χαρακτηριστικά.

Ριζοσπαστική Αριστερά Ένα ζήτημα που πρέπει επίσης να απασχολήσει, είναι η πρόταση για «κόμμα πολιτικής ενότητας». Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεκινά από το μηδέν. Έχει κατοχυρώσει τα ελάχιστα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Από αυτά δεν πρέπει να παραιτηθεί, γιατί η απάλειψή τους ανοίγει δρόμους σοσιαλδημοκρατικοποίησης. Αντίθετα, το καθήκον είναι να τα βαθύνει και να τα ριζοσπαστικοποιήσει, σε μια διαδικασία που θα διασφαλίζει τη συμμετοχή του κόσμου και θα λογοδοτεί σε αυτόν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, τελικά, πρέπει και μπορεί να γίνει ένα μαζικό, δημοκρατικό, πολυτασικό και ομοσπονδιακό κόμμα πολιτικής ενότητας, αλλά με «εγγυημένα» τα βασικά ιδεολογικά χαρακτηριστικά της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Τετάρτη 11/7, 8 μμ, Πάρκο ΚΑΠΑΨ. Θα ακολουθήσει γλέντι με ζωντανή μουσική. Ομιλητές: Ζωή Κωσταντοπούλου, Πάνος Κοσμάς.

Εξάρχεια Τετάρτη 11/7, 7 μμ, στο πάρκο του Αγίου Νικολάου, στο θεατράκι. Ομιλητές: Ηλίας Χρονόπουλος, Όλγα Αθανίτου.

Πετράλωνα Πέμπτη 12/7, Σταθμός ΗΣΑΠ Κάτω Πετράλωνα, 8 μμ.

Ηράκλειο Τετάρτη 11/7, Βίλλα Στέλλα, 7.30 μμ. Ομιλητής: Δημ. Τσουκαλάς.

Γλυφάδα Πέμπτη 12/7, Πλατεία Αγ. Τρύφωνα, 8.30 μμ. Ομιλήτρια: Μαρία Μπόλαρη.

Πεντέλη Τετάρτη 18/7, Πολιτιστικό Κέντρο Μελισσίων, 7.30 μμ.

ΙΖΑ παντού!

πρέπει να δώατα στον κό-

ντού!» πρέπει ξη στην υλομάχη για την των μνημονίυ φασιστικού οσιαλισμό, να ς μας.

ών (που έχει α είναι ουσιααση της ΠΣΕ: προσέρχονται νται το πλαίμετέχουν στις

ία και η συμναι σοβαρές αξη στον ΣΥιαίτερη προοπές για την ροηγούμενο θετες επιλοαν συγκρουΖΑ (αυτό δεν οκλεισμούς, κολυμπήθρα

Να προχωρήσουμε σε συγκρότηση τοπικών επιτροπών είτε γειτονιών είτε χώρων εργασίας (εργοστάσια, υπουργεία, σχολές κλπ) του Σιλωάμ»). Να βάλουμε υψηλούς στόχους για εγγραφή μελών, να φτάσει το μήνυμα όσο μακρύτερα γίνεται, κυρίως όμως να προχωρήσουμε σε συγκρότηση καινούριων τοπικών επιτροπών είτε γειτονιών είτε χώρων εργασίας (εργοστάσια, υπουργεία, σχολές κλπ). Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι δυνατόν να λειτουργούν μόνο ως εκλογικός μηχανισμός μια φορά στο τόσο. Χρειάζεται να εξασφαλίσουμε την ενεργή συμμετοχή στις συνελεύσεις (τακτικές και όχι «όποτε το θυμόμαστε»), στις αποφάσεις (αποφασιστικός ρόλος των συνελεύσεων, όχι απλά συζήτηση), στην αντιπροσώπευση

(εκλογή από τις τοπικές συνελεύσεις, άμεσα ανακλητών αντιπροσώπων για όλα τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ). Χρειαζόμαστε ελευθερία στις πρωτοβουλίες, στις δράσεις, το «φρέσκο αέρα» των κινημάτων, των αυθόρμητων δράσεων του κόσμου. (Δεν έχει νόημα να συζητάμε επί ώρες και να μην καταλήγουμε σε συγκεκριμένες δράσεις.) Χρειαζόμαστε χώρους ΣΥΡΙΖΑ (γραφεία, στέκια κλπ) που θα είναι χώροι συνάντησης των μελών και των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως όμως ορμητήρια δράσης και οργάνωσης της αντίστασης. Αν αυτά αρχίσουν να γίνονται, θα έχει γίνει ένα σοβαρό βήμα προς τη μεγαλύτερη ενιαιοποίηση του χώρου μας. Ήδη κατά τη διάρκεια της προεκλογικής μάχης αρκετοί τοπικοί ΣΥΡΙΖΑ προχώρησαν σε τέτοια κατεύθυνση (π.χ. Αμπελόκηποι, Γλυφάδα, κ.α.). Όμως είμαστε μακριά από το να είναι έτσι η πλειοψηφία των ΤΕ του ΣΥΡΙΖΑ. Ο στόχος για προσπάθεια ενοποίησης σε νεολαία, συνδικαλιστικό και άλλους επιμέρους τομείς είναι σωστός, αλλά θέλει σταθερά βήματα. Δεν γίνεται στη νεολαία να μην μπορούμε να βγάλουμε μια προεκλογική αφίσα, να υπάρχουν διαφωνίες για το αν και πώς θα βάλουμε το ΣΥΡΙΖΑ στις σχολές, οι κοινές δράσεις να είναι ελάχιστες και η μόνη πρόταση να εί-

ναι ένα κοινό φεστιβάλ το φθινόπωρο! Η ομογενοποίηση πρέπει να περάσει μέσα από κοινές δράσεις, ανοιχτές συζητήσεις, κοινά συμφωνημένα βήματα (ούτε η νεολαία ΣΥΝ δεν ήξερε για το κοινό φεστιβάλ!). Αντίστοιχα και στο εργατικό. Υπάρχει απόλυτη ανάγκη ενοποίησης δυνάμεων, αλλά επίσης στόχων και πολιτικής στάσης στα πράγματα. Τα ξεχωριστά συνδικαλιστικά σχήματα είναι αποτέλεσμα διαφορετικών επιλογών σε σοβαρά θέματα (αξιολόγηση, εφαρμογή διατάξεων ή ανατροπή των νόμων, συμμαχίες με τη ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ ή με την Αριστερά κλπ).

Συνιστώσες Άρα, για να αρχίσουμε να λύνουμε τέτοια σοβαρά θέματα, δεν αρκεί η ανάθεση σε κάποιο συντονιστικό (και μάλιστα όχι αρκετά πλουραλιστικό), ούτε βέβαια η γενική διακήρυξη της ανάγκης για ενοποίηση. Σε όλα αυτά τα θέματα ο μέχρι τώρα ρόλος των συνιστωσών ήταν προωθητικός και αναντικατάστατος. Υπήρξαν πολλές αδυναμίες και λάθη (ανάλογα με τις δυνατότητες και το μέγεθος του καθένα), όμως αυτό που κυριαρχεί είναι η θετική συνεισφορά. Οι ανάγκες τώρα είναι ασφαλώς μεγαλύτερες. Η κοινή δράση και η παραγωγή πολιτικής και από το

ΣΥΡΙΖΑ, και όχι μόνο από τις συνιστώσες, είναι ένα αναγκαίο, μεγάλο βήμα. Όπου έχει αρχίσει να γίνεται, ήδη φαίνεται και παράγει και αποτελέσματα. Όπου γίνεται με «άνωθεν» αποφάσεις, επίσης φαίνεται και είναι καρικατούρα. Επειδή τα καθήκοντα είναι τεράστια, οφείλουμε να μην τα αντιμετωπίσουμε με προχειρότητα ή με σκοπιμότητες. Μόνο μέσα από την αντιπαράθεση των διαφορετικοτήτων μας, με την ενεργή συμμετοχή του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να συνεχίσει να βγαίνει μια πολύ πιο προωθημένη συνισταμένη, οργανωμένη σε έναν ενιαίο, ομοσπονδιακό φορέα.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

11 Ιούλη 2012

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα» Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού,

ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες. Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

6985749304 ● Παγκράτι 6974793603 ● Κυψέλλη-Αγ.Παντελεήμονας 6957500101 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Νέα Ιωνία 6972036692 ● Χαλάνδρι 6974972217 ● Μαρούσι 6978641672 ● Ν. Ηράκλειο 6945498732 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Άλιμος 6945754555 ● Γλυφάδα 6944548787 ● Άγ. Δημήτριος-Μπραχάμι 6932566460 ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Περιστέρι 6977710683 ● Αγ. Ανάργυροι 6936899442 ● Ίλιον 6957500102 ● Χαϊδάρι 6974701829 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ: Ζωγράφου 6937271330 ● Βύρωνας 6972318747 Λαύριο 6979925065 ● Σαλαμίνα 6973376378

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ● 5ο Διαμέρισμα 6972814199 ● Τούμπα 6995270465 ● Δυτικές Συνοικίες 6979942083 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Καλαμάτα 6932422501 ● Πάτρα 6973235894 ● Βόλος 6979459034 ● Ρέθυμνο 6932008743 ● Ηράκλειο 6976332197 ● Ιεράπετρα 6976786326 ● Γιάννενα 6945704488 ● Βέροια 6977684341 ● Κοζάνη 6934374825 ● Λιβαδειά 6948364232 ● Κομοτηνή 6907843752

Επιτροπή «Δεν χρωστάμε-Δεν πουλάμε-Δεν πληρώνουμε»:

Πορεία στις 19/7 ενάντια σε φόρους, χαράτσια ΔΕΗ κλπ

Τ 

ην ώρα που ο λαός έθετε σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, μέσω των δυο εκλογικών μαχών, τους αγώνες που έδωσε για δυο χρόνια ενάντια σε κάθε πτυχή των μνημονίων, η ΔΕΗ «μπουρδούκλωνε» το ποσό των χαρατσιών που έστελνε στην εφορία, ζητούσε από τους ανθρώπους που έπαιρναν ρεύμα από τους ιδιώτες παρόχους (που έκλεψαν τα χαράτσια) να πληρώσουν περισσότερα χρήματα από τους υπόλοιπους και οι επιτροπές κατοίκων έτρεχαν να προστατέψουν τους συναγωνιστές από τα χειρότερα. Και τα κατάφεραν! Συνεχίζοντας τον αγώνα, η επιτροπή «Δεν χρωστάμε-Δεν πουλάμε-Δεν πληρώνουμε», στην τελευταία συνάντηση των επιτροπών κατοίκων, λαϊκών συνελεύσεων κλπ, αποφάσισε πορεία για τις 19 Ιούλη, με αρχικό ραντεβού στις 7:30μμ στην πλατεία Κοραή και κατεύθυνση προς το Υπουργείο Οικονομικών και τη Βουλή. Στον τελευταίο σταθμό, όποιες επιτροπές και συνελεύσεις επι-

θυμούν, θα μπουν στη Βουλή και θα ζητήσουν από τα κόμματα της αντιπολίτευσης (εκτός Χρυσής Αυγής) να καταθέσουν νομοσχέδιο για την κατάργηση του χαρατσιού.

Συντονισμός Το βασικό αίτημα είναι η κατάργηση της άδικης, εξουθενωτικής και υπέρμετρης φοροληστείας που γίνεται από τις κυβερνήσεις των μνημονίων, στοχεύει τον κόσμο της εργασίας και ευεργετεί σε σκανδαλώδη βαθμό το κεφάλαιο. Με όχημα το χαράτσι της ΔΕΗ καταφέραμε ως επιτροπές και συνελεύσεις να συντονιστούμε μεταξύ μας και με τα πρωτοβάθμια σωματεία κεντρικά, να συσπειρωθούμε, να αντιδράσουμε συλλογικά, να μην κοπεί το ρεύμα σε εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά που αρνήθηκαν να πληρώσουν, να επαναφέρουμε το ρεύμα σε όσους συναγωνιστές διακόπηκε, να κινητοποιηθούμε τοπικά και κεντρικά, να αποσπάσουμε μια απόφαση του ΣτΕ για αντισυνταγματικότητα της σύνδεσης του χαρατσιού με ένα βασικό κοινωνικό αγαθό,

Αντώνης Νταβανέλλος

ΕΚΤΥΠΩΣΗ:

ΑΘΗΝΑ: Εξάρχεια 6909009815 ● Γκύζη 6957500105 ● Αμπελόκηποι 6973005569 ● Πετράλωνα 6974018716 ● Νέος Κόσμος

Της Κατερίνας Γιαννούλια

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:

Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6944810156

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΕΚΔΟΤΗΣ: Γιάννης Χαριτόπουλος

όπως είναι το ρεύμα. Τώρα, έχουμε να δράσουμε στις εφορίες.

Μέτωπα Η κύρια και χρησιμότατη κατάκτηση είναι η συλλογική ενεργοποίηση εκατοντάδων ανθρώπων στις γειτονιές, που τώρα επεκτείνουν τη δράση τους και σε άλλους τομείς που δυσχεραίνουν τη «μνημονιακή» ζωή μας και τη μετατρέπουν σε αγωνιστική κινητοποίηση. Η ανεργία, η συλλογική διάσωση της δημόσιας, δωρεάν υγείας, οι νέοι και παλιοί φόροι, η μετωπική αντιφασιστική πάλη, η αλληλεγγύη απασχολούν ήδη τις περισσότερες συλλογικότητες και το συντονισμό τους, όπως και ο σχεδιασμός κοινής δράσης με τα τοπικά και κεντρικά σωματεία για όλα αυτά. Το επόμενο ραντεβού των επιτροπών και συνελεύσεων των «Δεν-ΔενΔεν» προγραμματίστηκε για τις 3 Σεπτέμβρη, θα προετοιμαστεί από τις επιτροπές του Ιλίου και της Γλυφάδας και θα προσπαθήσει να οργανώσει κοινές μέρες δράσης για κάποια από τα κυρίαρχα ζητήματα (π.χ. για την υγεία).

ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 25 ευρώ • Ετήσια 50 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 109/618539-82 της Εθνικής Τράπεζας.

www.dea.org.gr

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Αστυνομική αυθαιρεσία στο Αιγάλεω Της Αντωνίας Σβέρκα

Ο 

ι «προστάτες» του πολίτη αστυνομικοί της ΕΛ.ΑΣ μπορεί να κάνουν ώρες να φτάσουν, όταν πρόκειται για θύματα φασιστικών επιθέσεων, σπεύδουν όμως να ελέγξουν ασαφείς καταγγελίες για «διατάραξη», με στόχο λαϊκές συνελεύσεις. Σχετικό περιστατικό σημειώθηκε την Κυριακή 24/6 σε πλατεία του Αιγάλεω, όπου εδώ και μήνες πραγματοποιείται κάθε βδομάδα η Συνέλευση Γειτονιάς Νέου Αιγάλεω (Νταμαράκια). Εμφανίστηκε περιπολικό της ΕΛ.ΑΣ και οι δύο αστυνομικοί έκαναν εξονυχιστικό έλεγχο και σωματική έρευνα στα τρία μέλη της συνέλευσης, που είχαν φτάσει πρώτοι στο χώρο (έψαξαν μέχρι και τον κάδο σκουπιδιών της πλατείας!). Μετά από παράσταση διαμαρτυρίας μελών της Συνέλευσης Γειτονιάς και της Λαϊκής Συνέλευσης Αιγάλεω, αποκαλύφθηκαν τα ονόματα των δύο «με υπερβάλλοντα ζήλο» αστυνομικών, καθώς και της «πρόθυμης και ανησυχούσας» γειτόνισσας. Παρά τις διαβεβαιώσεις εκ μέρους του αρμόδιου αστυνομικού τμήματος, το πιθανότερο είναι ότι το επόμενο διάστημα θα έρθουμε αντιμέτωποι ξανά με τις απόπειρες εκφοβισμού ενάντια στον κόσμο που αντιστέκεται. Από την πλευρά μας δηλώνουμε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε στο δρόμο του αγώνα, μέχρι την ανατροπή των χαρατσιών, των μνημονίων και της άθλιας πολιτικής τους.


θεωρία • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

Κυκλοφορεί για πρώτη φορά στα ελληνικά το βιβλίο του Τζον Μόλινιου

Ο Μαρξισμός και το κόμμα διεξάγει με αποτελεσματικότητα τη μάχη ενάντια στο σύστημα σε κοινωνίες όπως οι ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Δύσης, όπου η αστική τάξη δεν κυριαρχεί μόνο με την καταστολή, αλλά και με τη συναίνεση και την ιδεολογική και πολιτική επιρροή πάνω στους εργάτες.

Του Μήτσου Γκορίτσα

Ό 

ταν μεταφραζόταν αυτό το βιβλίο, οι πολιτικές ιδέες που είχαν επιρροή, ήταν ιδέες αντικομματικές και αποθέωσης του «ακομμάτιστου» του κινήματος. Τα πρόσφατα αποτελέσματα των διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων, έχουν επαναφέρει σε μεγάλα κομμάτια των αγωνιστών του κινήματος τη συζήτηση για την αναγκαιότητα του κόμματος και της οργάνωσης και μάλιστα σε συγκεκριμένη κατεύθυνση: στην προσπάθεια μαζικοποίησης και οργανωτικής ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ανακατατάξεων στην Αριστερά γενικότερα. Η έκδοση συνεπώς αυτού του βιβλίου αποκτάει μια πολύ πιο προφανή αναγκαιότητα. Όχι γιατί απαντάει άμεσα στα ζητήματα που θέτει η τρέχουσα συζήτηση, αλλά γιατί βάζει ένα πλαίσιο αρχών για κάθε συζήτηση περί κόμματος μέσα στην Αριστερά, ένα πλαίσιο αρχών από μαρξιστική σκοπιά, ξεκινώντας από τις αντιλήψεις του Μαρξ και εστιάζοντας αναλυτικά στη συνεισφορά των μεγάλων επαναστατών σοσιαλιστών του προηγούμενου αιώνα: του Λένιν, της Λούξεμπουργκ, του Τρότσκι και του Γκράμσι.

Κόμμα της εργατικής τάξης Η διαδεδομένη σήμερα άποψη για τα κόμματα είναι ότι πρόκειται για μηχανισμούς που παλεύουν απλά για την «κουτάλα της εξουσίας», χωρίς να ενδιαφέρονται για τις ανάγκες της κοινωνίας. Η αντίληψη αυτή έχει ψήγματα αλήθειας. Όπως εξηγεί ο συγγραφέας του βιβλίου Τζον Μόλινιου, παρουσιάζοντας τις απόψεις του Μαρξ, δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν κόμματα που να εκφράζουν το «καλό» όλης της κοινωνίας ή όλου του «έθνους» και της «πατρίδας». Γιατί η κοινωνία είναι χωρισμένη σε τάξεις που έχουν διαφορετικά συμφέροντα και παλεύουν μεταξύ τους γι’ αυτά τα συμφέροντα. Η ύπαρξη πολλών και διαφορετικών κομμάτων και η πολιτική πάλη μεταξύ τους είναι κατά συνέπεια αποτέλεσμα της ύπαρξης ανταγωνιζόμενων τάξεων μέσα στην κοινωνία. Απέναντι στη σαπίλα και στις κοροϊδίες των κομμάτων που υπερασπίζονται τα συμφέροντα των πλουσίων, οι καταπιεσμένοι δεν μπορούν να απαντήσουν με την αποστροφή στην πολιτική γενικά, αλλά με την ενεργό συμμετοχή και τη δημιουργία διαφορετικού τύπου κομμάτων που να υπηρετούν τα συμφέροντα των από κάτω. Για τον Μαρξ η εργατική τάξη έχει τον κεντρικό ρόλο στην πάλη για την απελευθέρωση της κοινωνίας και συνεπώς το πρόβλημα

συνίσταται στη δημιουργία ενός κόμματος της εργατικής τάξης σαν όργανο υπεράσπισης των συμφερόντων της, τόσο σήμερα μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία, αλλά και κυρίως στην πάλη της για την ανατροπή αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος και της δημιουργίας μιας αταξικής κοινωνίας. Ο Μαρξ πίστευε ότι η εργατική τάξη θα εκπαιδευόταν σταδιακά από τους κοινωνικούς αγώνες μέσα στον καπιταλισμό και θα διαμόρφωνε έτσι τη σοσιαλιστική της συνείδηση και το δικό της ανεξάρτητο κόμμα. Αυτό σε μεγάλο βαθμό πραγματοποιήθηκε με τη δημιουργία των μαζικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, όπως λέγονταν τότε, προς το τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, τα οποία μάλιστα στα λόγια ακολουθούσαν τις μαρξιστικές επαναστατικές απόψεις. Όμως αυτό έγινε σε μια περίοδο ανάπτυξης του καπιταλισμού, όπου η πάλη των εργατών κέρδιζε τη μια παραχώρηση μετά την άλλη. Όταν αυτή η σχετικά «ομαλή» πορεία αντιστράφηκε και ήρθαν οι αποφασιστικές μάχες, ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα του Α’ Παγκόσμιου πολέμου, και το καθήκον της επανάστασης μπήκε στην ημερήσια διάταξη, αποδείχτηκε ότι αυτά τα κόμματα ούτε ενιαία ήταν, ούτε κατάλληλα για να ηγηθούν της επανάστασης. Οι ηγεσίες αυτών των κομμάτων, εκμεταλλευόμενες και την παθητικότητα της βάσης, πέρασαν με το μέρος της αστικής τάξης και υποστήριξαν τον πόλεμο και στη συνέχεια στράφηκαν ενάντια στις επαναστατικές πτέρυγες αυτών των κομμάτων και ενάντια σε κάθε επαναστατική απόπειρα των εργατών. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, μέλος τότε του μεγαλύτερου σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, του γερμανικού SPD, είδε από νωρίς τον κίνδυνο γραφειοκρατικοποίησης και συντηρητικοποίησης των ηγεσιών αυτών των κομμάτων, αλλά έλπιζε ότι ο αυθορμητισμός των μαζών θα ήταν ικανός να ξεπεράσει αυτές τις ηγεσίες, όταν οι κρίσιμες μάχες θα έρχονταν. Αποδείχτηκε ότι έκανε λάθος.

βάζει ένα πλαίσιο αρχών για κάθε συζήτηση περί κόμματος μέσα στην Αριστερά, ένα πλαίσιο αρχών από μαρξιστική σκοπιά Ρωσία

Στη Ρωσία, όπου το πλησίασμα της επανάστασης ήταν πιο φανερό από οποιαδήποτε άλλη χώρα, ο Λένιν υποχρεώθηκε από τα πράγματα να πάρει διαφορετικό δρόμο και να διαμορφώσει σταδιακά μια διαφορετική αντίληψη για το είδος του επαναστατικού κόμματος, που ήταν αναγκαίο για τη νίκη των εργατών. Οι εργάτες, παρατηρούσε ο Λένιν, δεν προχωράνε ομοιόμορφα, σταδιακά και ομαλά προς τη σοσιαλιστική οργάνωση και συνείδηση, αλλά με μεγάλες ανομοιογένειες και συνεχή πίσω-μπρος. Ήταν καθήκον, συνεπώς, της πρωτοπορίας των εργατών, των πιο συνειδητών και μαχητικών κομματιών της εργατικής τάξης, να οργανωθούν σε ξεχωριστό κόμμα και να δίνουν συνεχή μάχη ενάντια σε αστικές και ρεφορμιστικές (μεταρρυθμιστικές) αντιλήψεις και σε συμβιβασμένες ηγεσίες που συνυπήρχαν μέσα στο εργατικό κίνημα. Όπως επισημαίνει ο Τζον Μόλινιου: «η σοσιαλιστική ενοποίηση της εργατικής τάξης αναπτύσσεται διαλεκτικά, μέσω εσωτερικής πάλης». Η δημιουργία της Γ’, Κομουνιστικής, Διεθνούς ήταν το αποκορύφωμα αυτής της πορείας οργανωτικού και πολιτικού διαχωρισμού των επαναστατών μέσα στο εργατικό κίνημα από τα παραδοσιακά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Ένας διαχωρισμός που δεν στόχευε στη διάσπαση της πάλης των εργατών, αλλά αντίθετα επεδίωκε συστηματικά την ενοποίησή της μέσα από την τακτική του Ενιαίου Μετώπου,

όπως ονομαζόταν. Μια τακτική που μπορούσε να φτάσει ακόμα και σε συμμετοχή σε πολυτασικά εργατικά κόμματα, όπως πρότεινε ο Λένιν στους Βρετανούς κομουνιστές, όταν τους συμβούλευε να διεκδικήσουν να συμμετέχουν στο Εργατικό Κόμμα, αρκεί να εξασφάλιζαν την πλήρη οργανωτική και πολιτική τους αυτονομία και δυνατότητα κριτικής και αντιπαράθεσης ενάντια στην επίσημη ηγεσία. Ήταν όμως ένας διαχωρισμός που στόχευε, μέσα στην ενότητα της δράσης, να διεξάγεται ταυτόχρονα η ανειρήνευτη μάχη για την πολιτική και οργανωτική ισχυροποίηση και ηγεμονία της επαναστατικής μαρξιστικής πτέρυγας, ώστε να είναι σε θέση να κερδίσει την πλειοψηφία της εργατικής τάξης και να αποτελέσει την επαρκή ηγεσία για μια νικηφόρα εργατική επανάσταση.

Ούτε ο Τρότσκι, ούτε ο Γκράμσι μπόρεσαν να επηρεάσουν τον ρου της ιστορίας εκείνη την εποχή. Γιατί επαναστατικά κομουνιστικά κόμματα δεν υπήρχαν πια: ο σταλινισμός, αξιοποιώντας το κύρος της «σοσιαλιστικής πατρίδας», είχε μετατρέψει τα ΚΚ σε ιδιότυπα ρεφορμιστικά κόμματα που οδήγησαν την εργατική τάξη σε απανωτές ήττες και σε διαδοχικές Βάρκιζες ανά τον κόσμο.

Νέο ξεκίνημα Το καθήκον της αναγέννησης της γνήσιας μαρξιστικής και λενινιστικής παράδοσης για ένα επαναστατικό κόμμα της νίκης έπεσε στις πλάτες της νέας επαναστατικής Αριστεράς, που γεννήθηκε μεταπολεμικά και κυρίως μετά το ’68. Ένα καθήκον που συνεχίζει να είναι επίκαιρο, ιδιαίτερα σήμερα μπροστά στη μεγαλύτερη κρίση και χρεοκοπία του καπιταλισμού από την εποχή της δεκαετίας του ’30.

Δυστυχώς η απουσία επαναστατικών κομμάτων στις άλλες χώρες όπως οι Μπολσεβίκοι στη Ρωσία οδήγησε στην ήττα τις επαναστάσεις στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη και συνεπακόλουθα σε απομόνωση, σε εκφυλισμό και τελικά σε ήττα και τη ρώσικη επανάσταση του 1917. Η επικράτηση του σταλινισμού δεν σήμαινε μόνο τη δημιουργία ενός καθεστώτος κρατικού καπιταλισμού στη Ρωσία, αλλά και το γραφειοκρατικό και ρεφορμιστικό εκφυλισμό της Κομουνιστικής Διεθνούς (και τελικά στη διάλυσή της) και των νεαρών και άπειρων κομουνιστικών κομμάτων στις διάφορες χώρες. Απέναντι σε αυτό τον εκφυλισμό αντιστάθηκε η μοναχική φωνή του Τρότσκι, τόσο εντός των ΚΚ, όσο και με την απόπειρα δημιουργίας της 4ης Διεθνούς στη συνέχεια, αφήνοντας μια πολύτιμη παρακαταθήκη για το μέλλον.

Οι ήττες και η χρεωκοπία, τόσο της σοσιαλδημοκρατίας όσο και των ΚΚ, οδήγησαν στο να μην υπάρχουν πια μαζικά εργατικά κόμματα με κύρος και ικανότητα να ηγηθούν της κοινωνικής ανατροπής. Η πλειοψηφία της εργατικής τάξης και της νεολαίας, που ριζοσπαστικοποιείται σήμερα, ανήκει στην «αριστερά των ανένταχτων». Αυτό είναι και καλό και κακό. Η εργατική τάξη ξεκινάει σε μεγάλο βαθμό από την αρχή το καθήκον της δημιουργίας ενός μαζικού νικηφόρου επαναστατικού κόμματος και με αρχικά υλικά τις σημερινές δυνάμεις της Αριστεράς. Η πρόσφατη εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ από 4,6 σε 27% δείχνει ότι η επανοργάνωση των εργατών σε μαζικούς πολιτικούς φορείς είναι εφικτή –και φυσικά όχι μόνο στην Ελλάδα. Αλλά τόσο η πρόσφατη ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ όσο και κυρίως η ιστορία και η παράδοση του επαναστατικού κινήματος διεθνώς δείχνουν ότι, για να αποφύγουμε νέες ήττες και απογοητεύσεις, είναι υποχρεωτική η ανειρήνευτη μάχη εντός αυτών των μαζικών κομμάτων-μετώπων για την επικράτηση της επαναστατικής μαρξιστικής πτέρυγας και της νικηφόρας πολιτικής.

Την ίδια εποχή, απομονωμένος μέσα στις φυλακές του Μουσολίνι, ο Αντόνιο Γκράμσι επιχειρούσε να προσθέσει νέα στοιχεία στη θεωρία του επαναστατικού κόμματος, ώστε να είναι ικανό να

Σε αυτό τον αγώνα για την οργάνωση της τάξης μας και για τη δημιουργία μιας νικηφόρας Αριστεράς, η μαρξιστική παράδοση και συνεπώς το βιβλίο του Τζον Μόλινιου είναι ένα υπερπολύτιμο όπλο.

Εκφυλισμός


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

Μια «λεπτομέρεια» που χάλασε τη γιορτή της «αριστερής» κυβέρνησης

Η Κύπρος στο μηχανισμό στήριξης κό δανεισμό στη Ρωσία και την Κίνα. Η κίνηση αυτή μάλιστα χαιρετίστηκε από μερίδα του Τύπου –και μάλιστα του αριστερού– ως αντιιμπεριαλιστική στάση, παραβλέποντας το γεγονός ότι ο δανεισμός και από αυτές τις χώρες θα γινόταν με αντάλλαγμα την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου. Όπως όλα δείχνουν όμως, αυτή η απόπειρα ναυαγεί κάτω από τις πιέσεις της ΕΕ, που δεν θέλει άλλους «παίκτες» σε ένα «γήπεδο» που θεωρεί δικό της.

Των Μαρίας Παναγοπούλου και Πέτρου Γιαννούλη

Π 

ριν λίγες μέρες ο πρόεδρος Χριστόφιας δήλωνε πως η ανάληψη της ευρωπαϊκής προεδρίας «αποτελεί έναν κορυφαίο εθνικό στόχο, ιστορική στιγμή […] που αναντίλεκτα θα έχει σημαντικές θετικές επιπτώσεις για τη μελλοντική μας πορεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι μόνο […] θα προσδώσει ακόμη περισσότερο κύρος στην Κύπρο» («Καθημερινή Κύπρου», 1/7). Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που χαλάει τη γιορτή και σπέρνει ανησυχία και δεν είναι άλλη από το γεγονός πως από την 1η Ιούλη η Κύπρος δεν υποδέχτηκε μόνο την προεδρία, αλλά και την περίφημη τρόικα. Εδώ και λίγες μέρες λοιπόν η τρόικα έπιασε δουλειά σε συνεργασία με τα επιτελεία της κυβέρνησης. Ως γνωστόν, δουλειά για την τρόικα σημαίνει να βάλει στο κρεβάτι του Προκρούστη (και) τον κυπριακό λαό. Πρώτος τους στόχος θα είναι το τσάκισμα του δημόσιου τομέα, ο οποίος έχει ήδη υποστεί περικοπές το προηγούμενο διάστημα. Η επίθεση στο δημόσιο αναμένεται να κλιμακωθεί ραγδαία με την ένταξη στο μηχανισμό στήριξης, αν κρίνει κανείς και από την πολεμική που εξαπολύεται εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων από τη συντριπτική πλειοψηφία των κυπριακών ΜΜΕ.

Κρίση Το χορό της κρίσης στην Κύπρο άνοιξε η Μarfin-Λαϊκή Τράπεζα (του γνωστού σωτήρα κ. Βγενόπουλου), όταν ανακοίνωσε ένα τεράστιο –για τα δεδομένα της κυπριακής οικονομίας– χρέος ύψους 1.8 δισ. ευρώ. Το χρέος αυτό ήταν το αποτέλεσμα τζογαρίσματος στα ελληνικά ομόλογα και όχι μόνο. Η κυβέρνηση Χριστόφια αποφάσισε να σώσει την τράπεζα, μεταφέροντας το λογαριασμό στον κυπριακό λαό και

Η Κύπρος μπορεί να αποτελεί φορολογικό παράδεισο για τις επιχειρήσεις και το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο «παραδεισένιες» οι συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύουν χιλιάδες εργαζόμενοι. Ένα από τα παραδείγματα αντίστασης προήλθε από τους κοινοτικούς και ντόπιους εργαζόμενους στα ξενοδοχεία της εταιρείας Τσόκκος. Η συγκεκριμένη εταιρεία διαθέτει 20 ξενοδοχεία στις κατεξοχήν τουριστικές περιοχές του νησιού, στην Αγία Νάπα και στον Πρωταρά. Σύμφωνα με τις καταγγελίες των συντεχνιών της ΠΕΟ (ΑΚΕΛ) και της ΣΕΚ (ΔΗΣΥ), η εργοδοσία προχώρησε σε κατάφωρη παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων (μονομερή αποκοπή του Ταμείου Προνοίας από πολλούς εργαζόμενους,

τινάζοντας στον αέρα τα δημοσιονομικά του κράτους, αφού το ποσό αυτό αφορά σχεδόν το 10% του ΑΕΠ, όταν το έλλειμμα αγγίζει το 6,3% του ΑΕΠ. Φυσικά ούτε λόγος δεν έγινε από την «αριστερή» κυβέρνηση για το ενδεχόμενο πραγματικής εθνικοποίησης της τράπεζας, επιστροφής των χρημάτων ή τιμωρίας των τραπεζιτών. Το επόμενο διάστημα φάνηκε ότι το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τη Λαϊκή. Πριν λίγες μέρες, η Τράπεζα Κύπρου ανακοίνωσε με τη σειρά της πως θα χρειαστεί στήριξη τουλάχιστον 500 εκατ. ευρώ. Ο οίκος Fitch ανακοίνωσε πως «θα χρειαστούν επιπρόσθετες ενισχύσεις κεφαλαίου προς τις κυπριακές τράπεζες, το ύψος των οποίων δύναται να φτάσει τα 4 δισ. ή το 23% του ΑΕΠ». Η Κυπριακή Δημοκρατία μπήκε στο μηχανισμό στήριξης λόγω του γιγαντισμού του τραπεζικού της τομέα και της κερδοσκοπικής μανίας των τραπεζιτών.

Αντιφάσεις ΑΚΕΛ Πριν από έναν περίπου χρόνο γράφαμε: «Η κυπριακή οικονομία μπαίνει σε ύφεση, η ανεργία ανεβαίνει σε πρωτόγνωρα επίπεδα για το νησί και ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας συζητά το ενδεχόμενο υπαγωγής της χώρας στον

περίφημο μηχανισμό στήριξης που, μετά την Ελλάδα, θα «σώσει» τώρα και την Κύπρο. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση το «κομουνιστικό» ΑΚΕΛ ακολουθεί το δρόμο που ακολούθησε στην Ελλάδα το «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ. Τα μέτραφάρμακα είναι ηπιότερα, αλλά η πολιτική συνταγή ίδια…» («Εργατική Αριστερά», 25/7/2011). Δυστυχώς φαίνεται ότι η κυπριακή κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη στην ίδια λογική. Έτσι, πριν καν ανακοινωθεί επίσημα η είσοδος της Κύπρου στο μηχανισμό στήριξης, η κυβέρνηση έσπευσε να εγκρίνει μέτρα για εξοικονόμηση 188 εκατ. ευρώ από τον προϋπολογισμό του 2012, μέτρα που δείχνουν τι πρόκειται να ακολουθήσει: «Μείωση λειτουργικών δαπανών και χορηγιών προς ημικρατικούς οργανισμούς», «Αύξηση έμμεσης Φορολογίας-Φόρων Κατανάλωσης», «Επιδόματα Κρατικών Υπαλλήλων – Αναθεώρηση-Κατάργηση-Εξορθολογισμός των επιδομάτων». Ξεκινά δηλαδή μια επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα και στα φτωχότερα στρώματα. Ψελλίζει μόνο κάποιες γενικόλογες ενστάσεις για «την ηθική και πολιτική υποχρέωση να καταμεριστούν δίκαια τα βάρη από την κρίση και την ανάγκη προστασίας των κοινωνικά ευά-

λωτων στρωμάτων» και σπεύδει να καθησυχάσει την ευρωπαϊκή αστική τάξη, λέγοντας «δεν θα κάνω επανάσταση, μην ανησυχείτε» (ομιλία Χριστόφια στο ευρωκοινοβούλιο στις 4/7/2012).

Κινήσεις Ταυτόχρονα, η «αριστερή» κυβέρνηση βάζει και τις κόκκινες γραμμές της. «Στις διαβουλεύσεις με την τρόικα βασικότερο από τα ζητήματα, σύμφωνα με κυβερνητικούς κύκλους, είναι ο εταιρικός φόρος. Κυβερνητικός παράγοντας χαρακτήρισε το ζήτημα ως “κόκκινη γραμμή”, από την οποία η Κύπρος δεν θα υποχωρήσει («Καθημερινή Κύπρου», 4/7). Το πεδίο, δηλαδή στο οποίο η κυπριακή κυβέρνηση επιλέγει να δώσει τη μεγάλη μάχη είναι η άρνησή της να αυξήσει τον εταιρικό φόρο, ο οποίος αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο 10% ! Η κυβέρνηση Χριστόφια δεν έχει μάθει τίποτα από το παράδειγμα της Ιρλανδίας, της πάλαι ποτέ «κέλτικης τίγρεως» που η ανάλογη –εξευτελιστικά χαμηλή– φορολογία των επιχειρήσεων δεν προστάτεψε την οικονομία της από το «ξεδόντιασμα». Η μοναδική κίνηση της κυβέρνησης, σε μια προσπάθεια να αποφύγει τη θανατηφόρα αγκαλιά του μηχανισμού στήριξης, ήταν να προσφύγει για διακρατι-

Εργατικές αντιστάσεις αποκοπή του επιδόματος διακεκομμένου ωραρίου, μη καταβολή αποζημίωσης για την κυριακάτικη εργασία και τις αργίες). Επίσης, η εταιρεία εξανάγκαζε τους εργαζόμενους σε εξαήμερη αντί της πενθήμερης εργασίας, χωρίς αποζημιώσεις, καθώς και σε 12ωρη εργασία τους κοινοτικούς εργαζόμενους, χωρίς την καταβολή υπερωριών. Σ’αυτές τις προκλητικές τακτικές της εργοδοσίας οι εργαζόμενοι απάντησαν με κοινή αντίσταση. Την Τετάρτη 27 Ιουνίου, οι περίπου 500 εργαζόμενοι (ντόπιοι και ξένοι) στα 20 ξενοδοχεία της εταιρείας κατέβηκαν σε 24ωρη προειδοποιητική

απεργία. Παρά όμως τις «γνωστές» αντιδράσεις της εταιρείας για να κηρυχθεί η απεργία παράνομη (η ιδιοκτήτρια, μάλιστα, κατηγορήθηκε από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις πως χειροδίκησε σε συνδικαλιστή της ΠΕΟ) την επόμενη μέρα η εργοδοσία δεσμεύτηκε ότι θα αποσύρει τις μονομερείς ενέργειες εναντίον του προσωπικού. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μαζί με τους εργαζόμενους και την εταιρεία πήγαν σε διαπραγματεύσεις με τη διαμεσολάβηση του Υπουργείου Εργασίας. Σε διαπραγμάτευση, επίσης, κάλεσε η μεσολαβητική εταιρεία του Υπουργείου Εργασίας την εταιρεία

CYPROMETAL και τις συντεχνίες του κλάδου μετά την καταγγελία των δεύτερων για συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα που επικρατούν στην εταιρεία. Οι εργαζόμενοι (κατά κύριο λόγο κοινοτικοί), διαμαρτυρόμενοι για την κατάσταση, προχώρησαν την Παρασκευή 22 Ιουνίου σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τις εγκαταστάσεις της ΑΗΚ, δηλώνοντας ότι δεν θα αποχωρήσουν, αν η εργοδοσία δεν τηρήσει τους νόμιμους όρους απασχόλησης. Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΠΕΟ και της ΣΕΚ, η CYPROMETAL LTD, που είναι υπεργολάβος σε εργασίες της ΑΗΚ στον ηλεκτροπαραγωγό σταθμό στο Βασιλικό, με βάση την

Ακόμα πιο εξοργιστική είναι η στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Όλο το προηγούμενο διάστημα ζητούσαν το κεφάλι των εργαζομένων στο πιάτο και τη διάλυση του κοινωνικού κράτους. Με τον ερχομό της τρόικας επανέρχονται δριμύτεροι, καταγγέλλοντας την κυβέρνηση Χριστόφια για δημοσιονομικό εκτροχιασμό και καλύπτοντας πλήρως την ασυδοσία των τραπεζιτών.

Συσχετισμοί Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό σκηνικό που διαμορφώνεται, οι κάθε λογής εργοδότες του ιδιωτικού τομέα τρίβουν τα χέρια τους. Εκμεταλλευόμενοι την κρίση και την αυξανόμενη ανεργία, επιχειρούν μια συντονισμένη επίθεση στις εργατικές κατακτήσεις. Σε αυτή τους την προσπάθεια αναπτύσσονται αντιστάσεις από την οργανωμένη εργατική τάξη σε μια σειρά από χώρους (βλ. δίπλα). Παράλληλα εντείνεται η πολιτική κινητικότητα ανάμεσα στον κόσμο που κινείται στα αριστερά του ΑΚΕΛ. Τα παραπάνω δύο στοιχεία (οι εργατικές κινητοποιήσεις και η πολιτική ζύμωση) είναι πολύ σημαντικά για τους ταξικούς συσχετισμούς που θα διαμορφωθούν στην κυπριακή κοινωνία και, στο βαθμό που θα ενταθούν, μπορούν να αποτελέσουν σοβαρά αναχώματα στα σχέδια τραπεζιτών, καπιταλιστών, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.

υφιστάμενη νομοθεσία θα έπρεπε να εφαρμόζει για τους εργαζομένους της τη Συλλογική Σύμβαση της Μεταλλουργικής Βιομηχανίας. Παρ’ όλα αυτά, η εργοδοσία «άσκησε πιέσεις» στους εργαζόμενους για να υπογράψουν προσωπικά συμβόλαια και να εργάζονται περίπου 66 ώρες την εβδομάδα (Δευτέρα-Κυριακή), με ωριαίο μικτό μισθό 4 ευρώ. Η πλειοψηφία του προσωπικού δεν υπέκυψε σ’αυτές τις επιθέσεις των εργοδοτών και δεν υπέγραψε ατομικά συμβόλαια. Οι εργάτες μάλιστα δηλώνουν έτοιμοι για κλιμάκωση των αγώνων. Μπροστά στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται στην Κύπρο μετά την έλευση της τρόικας, οι αγώνες αντίστασης των εργαζομένων αποδεικνύονται για άλλη μια φορά μονόδρομος για να μπει φρένο στις άγριες ορέξεις των αφεντικών.


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

Αίγυπτος: Δεν ήταν απλά μια νίκη του Μόρσι

Ανάσα ζωής για την επανάσταση Οι Ισπανοί ανθρακωρύχοι συνεχίζουν Οι Ισπανοί ανθρακωρύχοι συνεχίζουν την ηρωική τους απεργία διαρκείας. Σε εξέλιξη βρίσκεται η «μαύρη πορεία» που ξεκίνησαν οι απεργοί από τα ορυχεία προς τη Μαδρίτη. Η «μαύρη πορεία» αποκάλυψε τη συμπαράσταση που έχει ο αγώνας τους από σημαντική μερίδα της ισπανικής κοινωνίας. Σε πολλές πόλεις και χωριά, από τα οποία περνάνε, γίνονται δεκτοί με χειροκροτήματα από τις τοπικές κοινωνίες που βγαίνουν στο δρόμο να τους ενθαρρύνουν. Στη Σαραγόσα, τους υποδέχτηκε μια μεγάλη διαδήλωση αλληλεγγύης. Σε διάφορες πόλεις, ιδιαίτερα στην περιοχή της Αστούρια, έγιναν και οι πρώτες απεργίες συμπαράστασης. Στο μεταξύ στους αποκλεισμένους δρόμους και στα οδοφράγματα πυκνώνουν οι επιθέσεις της αστυνομίας και οι συγκρούσεις έχουν πολλαπλασιαστεί, αλλά οι ανθρακωρύχοι διατηρούν τις θέσεις τους...

Πανηγυρισμοί στην Ταχρίρ μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Του Πάνου Πέτρου

Η 

νίκη του υποψήφιου της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, Μόρσι, στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών είναι μια βαθιά ανάσα ζωής για την επανάσταση στην Αίγυπτο, που βρέθηκε αντιμέτωπη με μια θανάσιμη απειλή, την πιο επικίνδυνη μετά την πτώση του Μουμπάρακ. Ο πρώτος γύρος των εκλογών ανέδειξε μια βαθιά διχασμένη χώρα ανάμεσα στους υποστηρικτές της επανάστασης και εκείνα τα στρώματα της κοινωνίας που έχουν συσπειρωθεί γύρω από την υπόσχεση του καθεστώτος για αποκατάσταση της πολιτικής και οικονομικής τάξης.

Η αντεπανάσταση επιτίθεται Σ’ αυτή την ισορροπία δυνάμεων οι στρατηγοί επέλεξαν να παρέμβουν δραστικά, για να ανατρέψουν ολοκληρωτικά το συσχετισμό προς όφελός τους. Η επίθεση της χούντας ήταν μετωπική: Διάλυση του κοινουβουλίου, κατάργηση του νόμου που απαγόρευε στον Σαφίκ να συμμετέχει στις εκλογές, επαναφορά του δικαιώματος του στρατού να συλλαμβάνει πολίτες, αναθεώρηση του συντάγματος, που πλέον παραχωρεί όλες τις εξουσίες στο Στρατιωτικό Συμβούλιο. Αυτά τα μέτρα συνοδεύτηκαν από την υπόσχεση του Σαφίκ να συντρίψει τους «ταραξίες» και από την κινητοποίηση στρατιωτικών μονάδων, τανκς και τεθωρακισμένων σε όλη τη χώρα και ιδιαίτερα γύρω από το Κάιρο. Η «νομοθετική» αντεπανάσταση προετοίμασε το έδαφος για μια ανοιχτή στρατιωτική κατασταλτική επίθεση. Το μομέντουμ έδειχνε να ευνοεί τη χούντα. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα παρέμεινε πιστή στη μετριοπαθή γραμμή της αρχικά. Όμως σύντομα κατάλαβε πως αυτή τη φορά απειλείτο η ίδια της η ύπαρξη. Έτσι στις 19 Ιούνη κινητοποίησε τα δεκάδες χιλιάδες μέλη της στην πλατεία Ταχρίρ. Μια σειρά επαναστατικές δυνάμεις, όπως οι οργανώσεις της επαναστατικής Αριστεράς και το Κίνημα της 6ης Απρίλη, αντιλήφθηκαν τη σοβαρότητα του κινδύνου και κάλεσαν επίσης σε διαδηλώσεις. Όσο περνούσαν οι μέρες, η οργή ενάντια στο Συμβούλιο και η συνειδητοποίηση της θανάσιμης απειλής κατέβασαν εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στους δρόμους σε όλη τη χώρα. Αυτό έδειξε πως η χούντα είχε υποτιμήσει τον αντί-

παλο. Η κατάληψη της Ταχρίρ και οι καθημερινές διαδηλώσεις ανέτρεψαν την ισορροπία δυνάμεων με ένα γρήγορο, δραματικό τρόπο. Στους δρόμους και τις πλατείες, η βάση των Αδελφών Μουσουλμάνων ενώθηκε με επαναστατικές δυνάμεις, φωνάζοντας μαζί συνθήματα ενάντια στην εξουσία του στρατού. Αυτή η κινητοποίηση ανέτρεψε τα σχέδια της αντεπανάστασης. Ο Μόρσι ανακηρύχθηκε νικητής και εκατοντάδες χιλιάδες Αιγύπτιοι πανηγύρισαν στους δρόμους. Πρόκειται για μια λαϊκή νίκη που δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Δεν είναι τόσο η νίκη του ίδιου του Μόρσι που προκάλεσε τους πανηγυρισμούς. Είναι η συνειδητοποίηση πως η κινητοποίηση των μαζών απέτρεψε ένα ανοιχτό στρατιωτικό πραξικόπημα, σώζοντας την επανάσταση από μια θανάσιμη απειλή. Ο αποπροσανατολισμός και η απαισιοδοξία του προηγούμενου διαστήματος έδωσε τη θέση του σε μια νέα αυτοπεποίθεση στους «από κάτω» πως η μάχη δεν τέλειωσε, πως μπορούν να ματαιώσουν τα σχέδια του στρατού. Είναι κοινό μυστικό ότι σε όλη τη διάρκεια της αντιπαράθεσης η ηγεσία των Μουσουλμάνων συνομιλούσε με το Στρατιωτικό Συμβούλιο. Όμως το αποτέλεσμα δεν το καθόρισε το «παρασκήνιο». Ο σημαντικότερος παράγοντας ήταν η κινητοποίηση στους δρόμους. Αυτή υποχρέωσε το στρατό να παραδεχτεί τη νίκη του Μόρσι, παρά τον αντίθετο αρχικό του σχεδιασμό. Αν η Μουσουλμανική Αδελφότητα ήταν μία φορά ευάλωτη σε πιέσεις και από τα αριστερά και από τα δεξιά της, στο νέο σκηνικό αυτό ισχύει στο δεκαπλάσιο, με τα μέλη της να διαδηλώνουν στους δρόμους ενάντια στο καθεστώς και τους στρατηγούς να έχουν αποπειραθεί την εξόντωσή της. Είναι χαρακτηριστική η πολυφωνία της ηγεσίας πάνω στο ζήτημα των διαπραγματεύσεων με το Στρατιωτικό Συμβούλιο, καθώς άλλα στελέχη της δηλώνουν «κανένας συμβιβασμός» και προαναγγέλλουν συνέχεια των κινητοποιήσεων και άλλα δηλώνουν πρόθυμα να κάνουν μια σειρά υποχωρήσεις.

Ισορροπίες Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το θέμα της ορκωμοσίας του Μόρσι, καθώς το κίνημα απαιτούσε να μην ορκιστεί μπροστά στο Συνταγματικό Δικαστήριο, για να μην αναγνωρίσει

τις πραξικοπηματικές αποφάσεις της χούντας. Ο Μόρσι «ορκίστηκε» ανεπίσημα στην Ταχρίρ, μπροστά στους διαδηλωτές και στη συνέχεια ορκίστηκε και επίσημα μπροστά στο Συνταγματικό Δικαστήριο. Τα επόμενα βήματα της Αδελφότητας τόσο απέναντι στο στρατό όσο και απέναντι στους επαναστάτες μένει να τα δούμε. Ο Μόρσι προσπαθεί να εξευμενίσει και τις δύο πλευρές. Δεν επιλέγει την ανοιχτή ανυπακοή στα μέτρα που έχει λάβει ήδη η χούντα, αλλά είναι σαφές ότι ο συμβιβασμός στον οποίο θα καταλήξει θα περιλαμβάνει κάποιες υποχωρήσεις από το καθεστώς. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι αμέσως μετά τη νίκη του Μόρσι ακυρώθηκε η εξουσιοδότηση στο στρατό να συλλαμβάνει πολίτες. Απέναντι στο κίνημα υπάρχουν οι εξαγγελίες για «κυβέρνηση όλων των Αιγυπτίων», όπου δεν θα κυριαρχούν οι Μουσουλμάνοι, οι σκέψεις για μια γυναίκα αντιπρόεδρο και έναν Κόπτη χριστιανό αντιπρόεδρο και γενικόλογες προς το παρόν εκκλήσεις για ενότητα των επαναστατικών δυνάμεων.

Νέα δυναμική Το πιο σημαντικό όμως δεν είναι η έκβαση των διαπραγματεύσεων, αλλά η δυναμική στο δρόμο. Από την ίδια τη μέρα της εκλογικής νίκης μέχρι σήμερα ξεπηδάνε το ένα μετά το άλλο τα αιτήματα προς τον «πρώτο εκλεγμένο πολιτικό πρόεδρο»: για τέλος των βασανιστηρίων, για την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων, για πρωτοβουλίες ενάντια στην εξουσία του στρατού κλπ. Ταυτόχρονα, η πολιτική κινητοποίηση έδωσε νέα πνοή και στους εργατικούς αγώνες. Υπήρξαν αρκετές σημαντικές απεργίες που ξέσπασαν τις μέρες της πολιτικής αναταραχής. Το κρίσιμο καθήκον της «ενοποίησης» των οικονομικών και πολιτικών αιτημάτων, της συνδικαλιστικής και της πολιτικής οργάνωσης της εργατικής τάξης παραμένει επιτακτικό για την αιγυπτιακή επαναστατική Αριστερά. Το σίγουρο είναι πως η επανάσταση έμεινε ζωντανή και το κίνημα απέδειξε ότι εξακολουθεί να μπορεί να ανατρέπει τους σχεδιασμούς της χούντας. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της εκλογικής νίκης του Μόρσι και αυτή η πραγματικότητα καθορίζει και το τοπίο μετά τη νίκη του.

«Σκιές» στις εκλογές στο Μεξικό Οι εκλογές στο Μεξικό έφεραν «παλινόρθωση». Το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα (PRI), που κυβέρνησε τη χώρα για 70 χρόνια και ήταν διαβόητο για τη διαφθορά του, επέστρεψε στην εξουσία. Είχαν εκθρονιστεί το 2002 από το βαθιά συντηρητικό και νεοφιλελεύθερο Κόμμα Εθνικής Δράσης (PAN) Φοξ, που υποσχόταν «αλλαγή σελίδας», αλλά οργάνωσε μια μεγάλη νεοφιλελεύθερη επίθεση. Παρά τις προεκλογικές φοιτητικές κινητοποιήσεις ενάντια στον υποψήφιο του PRI, ο κεντροαριστερός Λόπεζ Ομπραδόρ δεν κατόρθωσε να νικήσει. Για άλλη μια φορά, μετά το 2006, είναι πολύ πιθανό η νοθεία να στέρησε τη νίκη από τον λαοφιλή Ομπραδόρ...

Πραξικόπημα στην Παραγουάη Ο πρόεδρος της Παραγουάης, Φερνάντο Λούγκο, ανατράπηκε από ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Αφορμή ήταν μια αιματηρή σύγκρουση ανάμεσα σε ακτήμονες, που κατέλαβαν ένα τεράστιο αγρόκτημα, και την αστυνομία που αιματοκύλισε την κατάληψη. Η Δεξιά οργάνωσε μια δίκη-παρωδία που κατήγγειλε τον Λούγκο για ανικανότητα να διατηρήσει την τάξη στη χώρα και οδήγησε στην εκπαραθύρωσή του. Ο Λούγκο, πρώην ιερέας που εμπνεόταν από τη θεολογία της απελευθέρωσης, εξελέγη το 2008, υποσχόμενος αναδιανομή της γης και αύξηση των φόρων στην αγρο-βιομηχανία, σε μια χώρα όπου η βασική ταξική διαμάχη είναι ανάμεσα στο πλήθος των ακτημόνων και πρώην αγροτών που συγκεντρώνονται άνεργοι στις πόλεις από τη μία και τους ντόπιους και Βραζιλιάνους μεγαλοϊδιοκτήτες γης από την άλλη. Ο Λούγκο βρέθηκε επικεφαλής της κυβέρνησης, ενώ και στα δύο κοινοβουλευτικά σώματα κυριαρχούσε η Δεξιά. Σε αυτό το σκηνικό, κάθε μεταρρύθμιση απαιτούσε την κινητοποίηση από τα κάτω, αλλά ο Παραγουανός πρόεδρος αποθάρρυνε αυτή την προοπτική και προτίμησε τις υποχωρήσεις για να καθησυχάσει τη Δεξιά και την άρχουσα τάξη. Αποδείχτηκε τραγικό λάθος, καθώς κάθε υποχώρηση ενθάρρυνε τους αντιδραστικούς να συνωμοτούν για την ανατροπή του (είχε προηγηθεί απόπειρα το 2009). Ακόμα και η υπόσχεση για αγροτική μεταρρύθμιση δεν ήταν αποδεκτή για τους «από πάνω» που τον ανέτρεψαν, υπενθυμίζοντας πως η άρχουσα τάξη δεν παραδίδει ποτέ αμαχητί την εξουσία της και πως ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί είναι το «αντίπαλο δέος των από κάτω» στους δρόμους...

Μετά το πραξικόπημα: Αντίσταση και διεθνείς αντιδράσεις Ο αγώνας στην Παραγουάη συνεχίζεται, με τη συγκρότηση του Εθνικού Μετώπου για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας, από ένα πλατύ φάσμα κινημάτων, συνδικάτων, αγροτικών ενώσεων και αριστερών οργανώσεων, που οργανώνει μεγάλες λαϊκές διαδηλώσεις. Προς το παρόν μια σειρά λατινοαμερικάνικες κυβερνήσεις δεν αναγνωρίζουν την πραξικοπηματική κυβέρνηση. Αντίθετα, στο δυτικό «πολιτισμένο» κόσμο η κυρίαρχη διάθεση είναι να αναγνωριστούν οι πραξικοπηματίες. Παρεμπιπτόντως, ενδιαφέρον θα έχει η στάση της Βραζιλίας. Γράφτηκαν πολλά για το ρόλο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή, αλλά ελάχιστα για τον κυρίαρχο ρόλο των Βραζιλιάνων αγρο-καπιταλιστών στη συστηματική εκμετάλλευση των φτωχών Παραγουανών αγροτών και το ρόλο του βραζιλιάνικου, «ανεξάρτητου» τοπικού ιμπεριαλισμού...


14 • νεολαία

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

Φοιτητές/τριες - Μαθητές/τριες Ενάντια στο Σύστημα μαζί με την Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» πάνε Γύθειο

Κάμπινγκ Νεολαίας 28 Ιούλη - 5 Αυγούστου

Το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης για την τριτοβάθμια:

Μ 

ετά από μια ενδιαφέρουσα χρονιά και έναν «ατέλειωτο» χειμώνα, ετοιμάζουμε ξανά τις σκηνές μας για κάμπινγκ, αυτή τη φορά στο Γύθειο Λακωνίας, στην παραλία Μαυροβουνίου. Από τις 28 Ιούλη μέχρι τις 5 Αυγούστου, θα ξεκουραστούμε, θα διασκεδάσουμε με παιχνίδια και πάρτι, θα στήσουμε θερινό σινεμά και θα έχουμε την ευκαιρία να πάρουμε μια ανάσα και να συζητήσουμε για όλα αυτά που έγιναν και για όλα αυτά που θα έρθουν στην εποχή της κρίσης. Τη χρονιά που μας πέρασε, όλοι γράψαμε ιστορία. Συμμετείχαμε σε μεγάλες στιγμές, στις μεγαλειώδεις Γενικές Απεργίες, στα αντικυβερνητικά συλλαλητήρια στο Σύνταγμα και στις πλατείες όλης της χώρας. Ζήσαμε άγριες μέρες καταστολής, αλλά είδαμε και άμεσα αποτελέσματα από τις κινητοποιήσεις μας, όπως την κατάρρευση της κυβέρνησης Παπανδρέου και της συγκυβέρνησης Παπαδήμου. Βγήκαμε από μια πολύ έντονη προεκλογική περίοδο, με όλη την κοινωνία να συζητάει πολιτικά στους εργασιακούς χώρους, στις γειτονιές, στα καφενεία, στα λεωφορεία και στους δρόμους. Ο κόσμος έδωσε το ιστορικό 27% στο ΣΥΡΙΖΑ, σε απόσταση αναπνοής από τη Ν.Δ. Όλες αυτές οι εξελίξεις χρειάζονται ανάλυση, συζήτηση, αναζήτηση σε προηγούμενα ιστορικά παραδείγματα. Στο κάμπινγκ μας θα έχουμε την ευκαιρία να κουβεντιάσουμε, να ρωτήσουμε και να απαντήσουμε, αλλά και να οργανώσουμε τα επόμενα βήματά μας. * Θα συζητήσουμε για τις εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ, την προοπτική κυβέρνησης της Αριστεράς, τις θεωρητικές βάσεις των απόψεών μας. Επίσης, για την παρέμβασή μας στο διαδίκτυο. * Η ΚΑΡ θα συζητήσει για την αντιμετώπιση του φασιστικού κινδύνου. * Οι ΦΕΣ και οι ΜΕΣ θα συζητήσουν για την κατάσταση στα σχολεία και τις σχολές και πώς θα οργανώσουμε την παρέμβασή μας. * Στο κάμπινγκ θα υπάρχει χώρος προβολής ταινιών και βιβλιοπωλείο για τις καλοκαιρινές μας αναγνώσεις. Επίσης στο χώρο λειτουργεί μπαρ, εστιατόριο με οικονομικές τιμές, beach volley, πινγκ-πονγκ και ποδοσφαιράκι. Και τι κοστίζει; Για το συνολικό πακέτο, 28/7-5/8 (περιλαμβάνει μεταφορά από και προς Αθήνα, 8 διανυκτερεύσεις, εκπτωτική κάρτα για εστιατόριο και μπαρ), το κόστος είναι 95 € το άτομο και 80 € για μαθητές, φοιτητές και άνεργους (και ειδικές τιμές για παιδιά 4-10 ετών). Δηλώστε έγκαιρα συμμετοχή, πείτε το και σε φίλους… Όλοι οι καλοί χωράνε.

Κλεισίματα σχολών – Εφαρμογή του μνημονίου σε ΑΕΙ και ΤΕΙ Της Μυρτώς Σιδέρη

Σ 

 το προσκήνιο επανέρχεται το μέτωπο της παιδείας και ο νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση με την τελευταία σύνοδο των πρυτάνεων των ΑΕΙ στις 26 Ιουνίου στην Ερέτρια, στην οποία παραβρέθηκε ο υπουργός Παιδείας Αρβανιτόπουλος. Μετά από αγώνες πολλών μηνών, με επίκεντρο το νόμο 4009/11, το μέτωπο της παιδείας αναμένεται ιδιαίτερα καυτό, καθώς η αντιπαράθεση προβλέπεται ότι θα πάρει τη μορφή ανοιχτής σύγκρουσης το επόμενο διάστημα, η οποία δεν θα είναι πλέον μόνο εκπαιδευτική, ούτε αφορά μόνο την πανεπιστημιακή κοινότητα, αλλά όλη την ελληνική κοινωνία. Στην τελευταία σύνοδο των πρυτάνεων, η συζήτηση κινήθηκε γύρω από την αντι-ακαδημαϊκότητα του νόμου Διαμαντοπούλου. Με ομόφωνο ψήφισμα που εκδόθηκε στην αρχή της συνόδου, οι πρυτάνεις πρότειναν έξι αλλαγές στο νόμο (επαναφορά τμημάτων, εκλογή πανεπιστημιακών αρχών), οι οποίες υποσκάπτουν σε ένα μεγάλο βαθμό τις αρμοδιότητες του Συμβουλίου Διοίκησης, ενώ ζητούν και τη διασφάλιση της χρηματοδότησης των ιδρυμάτων. Στην ουσία ωστόσο οι προτάσεις αυτές δεν αναφέρονται σε κάποια ουσιαστικά ζητήματα του νόμου, όπως είναι το πρόγραμμα σπουδών, η εξάρτηση που δημιουργεί με τις επιχειρήσεις (αφού δεν αποκηρύσσει

τελείως την παρουσία των Συμβουλίων Διοίκησης μέσα στις σχολές), αλλά και το πανεπιστημιακό άσυλο.

Μπλοκάρισμα Από τη μεριά του υπουργείου, ο Αρβανιτόπουλος στην ομιλία του δεν άφησε περιθώρια για αλλαγές ή απόσυρση του νόμου, ούτε όμως αποκάλυψε τα σχέδια της κυβέρνησης, καθώς μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν γίνει οι προγραμματικές δηλώσεις. Στη διάρκεια των τελευταίων, ο νέος υπουργός έκανε καθαρό ότι δεν θα δεχτεί «αλλοιώσεις στον πυρήνα και τις κατευθύνσεις» του νόμου και ότι θα επιμείνει «στην εφαρμογή των διοικητικών αλλαγών», ενώ έμφαση έδωσε στην εφαρμογή σχεδίου «Καλλικράτη» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με συγχωνεύσεις και κλεισίματα σχολών. Όλο το προηγούμενο διάστημα το φοιτητικό κίνημα σε συνεργασία με τους πανεπιστημιακούς και τους εργαζόμενους των ιδρυμάτων κατάφεραν να μπλοκάρουν την εφαρμογή του νόμου, με εξαίρεση κάποια μικρά ιδρύματα στην επαρχία. Άλλωστε αυτή η αποτυχία εφαρμογής του νόμου ήταν προφανώς και ένας από τους λόγους που η πρώην υπουργός Α. Διαμαντοπούλου δεν «αξιοποιήθηκε» από τη νέα μνημονιακή κυβέρνηση, με την ίδια να δηλώνει ότι δεν αναγνωρίστηκε ο ρόλος της στην ψήφιση του νόμου ένα χρόνο πριν και ότι θα αποχωρήσει από την πολιτική ζωή.

Λεφτά υπάρχουν! Την ώρα που τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ διαθέτουν αποθέματα για τη συντήρησή τους μόνο για τους επόμενους τρείς μήνες και ενώ έχουν γίνει ήδη περικοπές στα αναλώσιμα, τα οποία καλούνται πλέον να πληρώσουν οι φοιτητές και οι οικογένειές τους, το υπουργείο Παιδείας δαπάνησε μισό εκατομμύριο ευρώ για την αλλαγή του ονόματός του (αλλαγές του λογότυπου των κτιρίων, σφραγίδες κλπ). Να σημειωθεί ότι αυτή είναι η τρίτη φορά από το 2004 που αλλάζει όνομα το υπουργείο Παιδείας, χρεώνοντας την ήδη αποδεκατισμένη από τις περικοπές εκπαίδευση με το ποσό του 1 εκατ. ευρώ.

Η καινούργια κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να εφαρμόσει επίσης το νόμο-πλαίσιο. Από τα μέτωπα που θα δημιουργηθούν τόσο μέσα στις σχολές, όσο και έξω από αυτές, θα κριθεί το μέλλον της παιδείας για πολλά χρόνια, καθώς θα κληθούν όχι μόνο να υπερασπιστούν τα κεκτημένα χρόνων που απειλούνται στο βωμό της επιχειρηματικότητας, αλλά και να διεκδικήσουν ένα εκπαιδευτικό σύστημα με πραγματικά δημόσιο χαρακτήρα και ουσιαστική σύνδεση με την κοινωνία και τις ανάγκες της.

Κατάργηση Με το τέλος του καλοκαιριού όχι μόνο το φοιτητικό, αλλά ολόκληρο το πανεπιστημιακό κίνημα καλείται να ανασυγκροτηθεί ακόμα πιο δυναμικά και να βρίσκεται σε διαρκή επαγρύπνηση, καθώς, όπως όλα δείχνουν, το κεφάλαιο αυτό θα παραμείνει ανοιχτό. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι Σύλλογοι καθηγητών που συμμετέχουν στις Πανελλαδικές Συναντήσεις Συλλόγων ΔΕΠ. Στην 12η συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιούλη, επαναβεβαίωσαν το στόχο και της τυπικής– μετά την ουσιαστική – κατάργησης του νόμου 4009. Ο ρόλος της Αριστεράς θα είναι καθοριστικός το επόμενο διάστημα, καθώς θα πρέπει να τροφοδοτήσει ιδεολογικά το κίνημα, να το οργανώσει και να το οδηγήσει σε μία νίκη για τη δημόσια και δωρεάν παιδεία, αλλά και για τους αγώνες της κοινωνίας ενάντια στη σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Αναγνώριση κολεγίων ζητά η τρόικα Στο θέμα της αναγνώρισης των πτυχίων των ιδιωτικών κολεγίων αναμένεται να αναφερθεί η τρόικα στη συνάντηση με τον υπουργό Παιδείας. Η αναγνώριση όχι μόνο επαγγελματικών δικαιωμάτων, αλλά και ακαδημαϊκής ισότητας περιλαμβανόταν στους όρους του δεύτερου μνημονίου, αν και μέχρι τώρα δεν είχε ανακινηθεί σαν θέμα. Στο χορό έσπευσαν να μπουν και οι ιδιοκτήτες κολεγίων, οι οποίοι διαμαρτύρονται ότι δεν έχει προχωρήσει τίποτα στην εφαρμογή του σχετικού νόμου του 2010.


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 11 Ιούλη 2012

Προγραμματικές δηλώσεις ρατσιστικής υποκρισίας

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Του Θανάση Κούρκουλα

Ο 

Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ αποχώρησαν από την κοινοβούλιο, όταν μίλησε ο Μιχαλολιάκος. Την αδυναμία όμως της πολιτικής που υποστηρίζει, ανέδειξε με ένα έξυπνο ερώτημά του προς τη Χρυσή Αυγή, ο Μανώλης Γλέζος. Με αφορμή τη μαζική μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό εξαιτίας της κρίσης, αναρωτήθηκε: «Θα ήθελα να ξέρω τι θα κάνετε; Θα στείλετε εντολή στους ομοϊδεάτες σας στις άλλες χώρες να τσακίσουν τους Έλληνες;».

ρατσισμός θα αποτελέσει βασικό συστατικό στοιχείο της τρικομματικής συγκυβέρνησης. Αυτό επιβεβαίωσε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας, στην ομιλία του στη Βουλή, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στους «παράνομους μετανάστες», παραθέτοντας «στοιχεία» που αποδεικνύουν –όπως είπε– ότι «είναι απίστευτα μεγάλος ο αριθμός των αλλοδαπών που μετέχει στο σοβαρό έγκλημα», επιλέγοντας τις κατηγορίες εγκλημάτων που τον βολεύουν (ανθρωποκτονίες, ληστείες με συμμετοχή «αλλοδαπών δραστών» σε ποσοστά κοντά στο 50%). Ξέχασε να πει βέβαια πως η συντριπτική πλειοψηφία των «αλλοδαπών δραστών» είναι κοινοτικοί υπήκοοι και όχι «λαθρο»μετανάστες, ενώ συνολικά η συμμετοχή των «Ελλήνων δραστών» στο έγκλημα έχει αυξηθεί ραγδαία σε όλα τα είδη παραβατικότητας από το 2010 και μετά, εξαιτίας της φτωχοποίησης και εξαθλίωσης ευρύτατων λαϊκών στρωμάτων.

Ρατσιστικά μέτρα Ο Δένδιας δήλωσε πως θα επιταχυνθεί η κατασκευή του φράχτη στον Έβρο, θα ενισχυθεί η FRONTEX και θα γίνουν μετατάξεις στην αστυνομία, για να λειτουργήσουν τα υπάρχοντα και να δημιουργηθούν νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα οποία ονόμασε κομψά «Κέντρα Υποδοχής και Φιλοξενίας παράνομων μεταναστών», ακολουθώντας τη γραμμή που χάραξαν οι προκάτοχοί του. Οι δηλώσεις Δένδια έγιναν λίγο μετά από εκείνες του Σαμαρά, ο οποίος είχε ήδη προαναγγείλει «αλλαγές του νομικού πλαισίου για την απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά μεταναστών που γεννιούνται ή μεγαλώνουν εδώ, αλλά και για ολόκληρο το νομικό πλαίσιο της μεταναστευτικής πολιτικής». Την ίδια ώρα, οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες», αλλά και οι νεοναζί της «Χρυσής Αυγής», κατέθεσαν προτάσεις νόμου για την πλήρη κατάργηση του νόμου περί ιθαγένειας. Ενός νόμου που ήδη εξαιρεί από τη διαδικασία τη συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν εδώ, αλλά και των μακροχρόνια διαμενόντων μεταναστών.

NNN

Ξέχασαν –βέβαια– να αναφέρουν πως δεν είναι πάνω από 7.000 συνολικά όσοι μετανάστες, ενήλικες ή ανήλικοι, έχουν αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια από τη θέσπιση του σχετικού νόμου έως σήμερα λόγω των ρατσιστικών προϋποθέσεών του!

Νεοναζί Είναι προφανές πως ο ρατσισμός θα είναι ένα από τα βασικά όπλα της τρικομματικής για την παραπλάνηση του κόσμου τις επόμενες εβδομάδες και μήνες, την ώρα που ο Σαμαράς θα επιχειρεί να ξεπουλήσει κάθε δημόσιο αγαθό και οργανισμό και να κάμψει τις λαϊκές αντιστάσεις στα νέα μέτρα μνημονιακής λιτότητας. Αβαντάροντας προκλητικά και τους νεοναζί. Παρά τις διαβεβαιώσεις του Δένδια πως «Η Ελληνική Δημοκρατία δεν μπορεί να αποδεχθεί ούτε την αμφισβήτηση του ρόλου των Σωμάτων Ασφαλείας ούτε την οποιαδήποτε προσπάθεια υποκατάστασης τους», υπονοώντας προφανώς τη Χρυσή Αυγή, 41 βουλευτές ψήφισαν Χρυσαυγίτη για τη θέση του 7ου αντιπροέδρου της Βουλής, όταν η Χρυσή Αυγή διαθέτει μόλις 18 βουλευτές. Ανάμεσά τους προφανώς ήταν αρκετά από τα ακροδεξιά μπουμπούκια της Νέας Δημοκρατίας. Η ΕΛ.ΑΣ. παραπέμπει στη... Χρυσή Αυγή τους πολίτες που προσέρχονται σε αστυνομικά τμήματα για διαφορές τους με μετανάστες, ενώ, παρά την αποχώρηση της Αριστεράς την ώρα της πρώτης ομιλίας του Μιχαλολιάκου στη Βουλή,

Νεοδημοκράτες και ΠΑΣΟΚοι βουλευτές παρακολούθησαν ευλαβικά τον φύρερ να περιγράφει την «ασύμμετρη απειλή από τους παράνομους μετανάστες» που απειλεί το Έθνος.

Αντιφασιστική καμπάνια Για όλους αυτούς τους λόγους, για το κίνημα και την Αριστερά η αντιμετώπιση του ρατσισμού του συστήματος και των νεοναζί της Χρυσής Αυγής χρειάζεται να αποτελέσουν προτεραιότητες πρώτης γραμμής το επόμενο διάστημα. Οι μαζικές αντιφασιστικές διαδηλώσεις στη Νίκαια και στο Πέραμα δείχνουν το δρόμο. Οι αντιφασιστικές Πρωτοβουλίες που συγκροτούνται σε μια σειρά γειτονιές και πόλεις της χώρας χρειάζεται να στηριχθούν και να πολλαπλασιαστούν. Να κάνουμε μια ευρύτατη αντιρατσιστική καμπάνια που να επιχειρηματολογεί ότι για την κρίση φταίει ο τραπεζίτης και όχι ο μετανάστης, αφαιρώντας το ρατσιστικό έδαφος κάτω από τα πόδια των Χρυσαυγιτών. Οι μετανάστες είναι αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής εργατικής τάξης, όχι κίνδυνος και απειλή. Η μόνη απειλή είναι ο Σαμαράς και η τρικομματική του μνημονίου και του ρατσισμού, που στρώνουν συστηματικά το δρόμο στους εγκληματίες νεοναζί. Από τη δική μας μεριά ας φροντίσουμε να ξεκουμπιστούν μια ώρα αρχύτερα, ακολουθώντας τους Παπανδρέου και Παπαδήμου στην αποστρατεία από την ενεργό πολιτική δράση.

Αντιφασιστική διαδήλωση στη Νίκαια νοι κοντά στα γραφεία τους, πίσω από τις γραμμές της αστυνομίας, που τους προστάτευε.

Την Πέμπτη 5 Ιούλη η Νίκαια βροντοφώναξε ΟΧΙ στους μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής. Πάνω από 2.000 ντόπιοι και μετανάστες, που ζούμε κι εργαζόμαστε στη Νίκαια, δώσαμε βροντερό παρόν στην πλατεία Αγ. Νικολάου κι ενωμένοι διατρανώσαμε την απόφαση μας να μην επιτρέψουμε στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής να αλώσουν την πόλη μας. Στην πορεία συμμετείχαν η πακιστανική κοινότητα, η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό», η ΚΕΕΡΦΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άλλες συλλογικότητες και αντιρατσιστές που δεν θέλουν η Νίκαια να μετατραπεί σε Άγιο Παντελεήμονα. Παρών ήταν για πρώτη φορά εκ μέρους του ΚΚΕ και ο πρώην δήμαρχος Νίκαιας, Στέλιος Μπενετάτος, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Δημοκρατική Ενότητα».

Τα συνθήματα που δονούσαν την ατμόσφαιρα ήταν: «Οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι, Έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι», «Όλοι μαζί, να σβήσουν οι ναζί», «Ούτε στη Νίκαια ούτε πουθενά, τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά», «Φασίστες κουφάλες έρχονται κρεμάλες». Η πορεία ξεκίνησε με πολύ παλμό από την πλατεία Αγ. Νικολάου, πέρασε από την οδό Λαοδικείας, από το αστυνομικό τμήμα Νίκαιας και κατέληξε πάλι στην πλατεία Αγ. Νικολάου, ενώ οι φασίστες, που ήταν περίπου 150-200 άτομα κι είχαν έρθει από την Αθήνα, έμειναν ταμπουρωμέ-

Δεν σταματάμε όμως εδώ. Συνεχίζουμε τον αγώνα μας, μέχρι να κλείσουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, γιατί η Νίκαια γνωρίζει από προσφυγιά κι έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος στο ναζισμό. Είναι γι’ αυτό ανεπίτρεπτο οι νοσταλγοί του Χίτλερ να διατηρούν γραφεία στη γειτονιά μας.

Στη Βέροια πραγματοποιήθηκε η δίκη των 8 χρυσαυγιτών, οι οποίοι είχαν εισβάλει στο καφενείο του Γ. Βραχνή κι είχαν πετάξει μια σιδερένια καρέκλα στο κεφάλι του θαμώνα Δ. Σαββαΐδη. Το δικαστήριο αθώωσε τους 7 από τους 8 χρυσαυγίτες, επειδή... έλλειπε ένα παράβολο, ενώ καταδίκασε τον Γ.Βραχνή σε ποινή μεγαλύτερη από εκείνη που επέβαλλε στον 8ο χρυσαυγίτη, επειδή... τους έβρισε. Μέσα σ’ όλα αυτά συνυπολογίστε ότι η ποινή είναι μη εφέσιμη. Μήπως το κράτος και το παρακράτος έχουν κάποια ιδιαίτερη σχέση; NNN Στην Καλλιθέα η «Πρωτοβουλία ενάντια στο Φασισμό και τη Ρατσιστική Βία» προσπάθησε να οργανώσει μια γιορτή αλληλεγγύης Ελλήνων και μεταναστών. Συνάντησε όμως τη λυσσαλέα αντίδραση του δημάρχου Κ.Ασκούνη, ο οποίος, ενώ αρχικά κάτω από την πίεση του κόσμου δέχτηκε να γίνει η εκδήλωση, μια μέρα πριν, κρατώντας γερά τη ρατσιστική γραμμή του Λοβέρδου και του Χρυσοχοΐδη, πήρε τηλέφωνο την τοπική ΕΛΜΕ για να της «υπενθυμίσει» ότι ο ίδιος δεν θα παράσχει ρεύμα στην πλατεία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προσπαθήσουμε να βρούμε τελευταία στιγμή γεννήτρια, αλλά λόγω των ανεπαρκών μας ηλεκτρολογικών γνώσεων το ρεύμα κόπηκε. Όμως, το μίνι φεστιβάλ που στήθηκε δεν διακόπηκε, αφού το κύριο ενδιαφέρον του κόσμου πήγε στα φαλάφελ που είχε μαγειρέψει η αιγυπτιακή κοινότητα. NNN Στο διάστημα που μας πέρασε, πραγματοποιήθηκαν αντιρατσιστικά φεστιβάλ σε ολόκληρη την Ελλάδα. Στη Θεσσαλονίκη, όπου μαζεύτηκαν πάνω από 15.000 άνθρωποι, στο Βόλο, όπου συμμετείχε κι ως ομιλητής ο Θανάσης Κούρκουλας από την Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό», στα Τρίκαλα, το Λαύριο, την Κοζάνη και βέβαια στην Αθήνα, όπου ο κόσμος που συγκεντρώθηκε ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Εμείς από την Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» δώσαμε παντού το παρόν. Στο στήσιμο, στην περιφρούρηση, στις συζητήσεις. Στο τραπεζάκι μας γνωρίσαμε πολλούς αντιρατσιστές, που μας είπαν ότι θέλουν να συμμετέχουν μαζί μας στις δράσεις μας. Το αντιρατσιστικό κίνημα, παρά τις πολιτικές της αντίδρασης δεν κάμπτεται και συνεχίζει! NNN Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δεν άφησε καμία αμφιβολία για την πρόθεσή του να απαγορεύσει την είσοδο Ελλήνων μεταναστών στη Βρετανία, σε περίπτωση κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας. Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι το θέμα των μεταναστών, ως αποδιοπομπαίων τράγων, δεν είναι μόνο ελληνική εφεύρεση... NNN Η ΕΛΜΕ Χανίων, θέλοντας να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τις ρατσιστικές επιθέσεις, που το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν ανησυχητικά, αλλά και την άνοδο της ακροδεξιάς, πήρε την πρωτοβουλία οργάνωσης αντιφασιστικών δράσεων στα σχολεία, μεταξύ των οποίων και επισκέψεις στους τόπους που μαρτύρησαν από τους ναζί. Αυτή η πρωτοβουλία είναι πολύ σημαντική, δεδομένου ότι η Χρυσή Αυγή πολλές φορές στρατολογεί μέλη από τα σχολεία. Καθήκον της Αριστεράς είναι η πρωτοβουλία αυτή να επεκταθεί σε όλη την Ελλάδα.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

11 Ιούλη 2012

www.dea.org.gr

Διαδήλωση στη συριακή πόλη Καφρανμπέλ τη μέρα που συναντιόνταν στο Παρίσι οι «Φίλοι της Συρίας»: «Ο μόνος φίλος του συριακού λαού είναι τα όπλα του. Στο διάολο τα συνέδριά σας».

Συρία: Κυνικά παζάρια στις πλάτες της εξέγερσης Του Πάνου Πέτρου

Η 

Συρία επανήλθε στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος, καθώς οι μεγάλες δυνάμεις βρίσκονται σε διαρκείς συναντήσεις, επαφές, συνόδους, στις οποίες «παζαρεύουν» το μέλλον της χώρας. Ο τελευταίος γύρος συνομιλιών ήταν ο πιο θερμός από όλους. Είχε προηγηθεί η κατάρριψη του τουρκικού μαχητικού από τη συριακή αεράμυνα, ενώ για πρώτη φορά η Χίλαρι Κλίντον ανέβασε τους τόνους απέναντι σε Κίνα και Ρωσία, δηλώνοντας πως, όσοι στηρίζουν τον Άσαντ, «θα το πληρώσουν».

Συναίνεση Πίσω από το δημόσιο σκυλοκαυγά όμως η πραγματικότητα είναι πως χτίζεται μια συναίνεση γύρω από το μέλλον της Συρίας. Όλες οι πλευρές εξακολουθούν να υποστηρίζουν την πρόταση του Κόφι Ανάν για «μεταβατική κυβέρνηση, με συμμετοχή καθεστωτικών και αντιπολιτευόμενων». Από εκεί και πέρα οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί είναι αυτοί που καθορίζουν το παζάρι: η συζήτηση για τον αν θα μπει ως όρος η απομάκρυνση του Άσαντ, η διασφάλιση των ρωσικών βάσεων, η στάση της «νέας Συρίας» απέναντι στο Ισραήλ και το Ιράν κλπ. Η Συρία είναι χώρα-κλειδί σε ένα τεράστιο γεωπολιτικό παιχνίδι που περιλαμβάνει την Τουρκία, το Ισραήλ, το Ιράν, το Λίβανο, τη Ρωσία, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία. Όλες αυτές οι δυνάμεις έχουν κυκλώσει τη χώρα σαν τα κοράκια, ελπίζοντας να εκμεταλλευτούν τον ηρωικό αγώνα του συριακού λαού για να προω-

θήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Το Ισραήλ επιθυμεί την ανατροπή ενός συμμάχου του Ιράν, αλλά εξακολουθεί να φοβάται το «άγνωστο» της διάδοχης κατάστασης. Μια ανεξέλεγκτη ανατροπή του Άσαντ, ή μια πιθανή άνοδος των ισλαμιστών στην εξουσία, μπορεί να αποδειχτεί πολύ πιο απειλητική από την αντισιωνιστική ρητορεία του Μπάαθ. Το «άγνωστο» φοβίζει και την Ουάσινγκτον. Ο Robert Baer, πρώην αξιωματούχος της CIA στη Μέση Ανατολή, έγραψε ένα άρθρο με τίτλο «Γιατί η CIA δεν θα χαρεί την αποστολή της στη Συρία», στο οποίο εξηγεί ότι τα τελευταία 30 χρόνια οι ΗΠΑ διέκοψαν τους δεσμούς τους με τη συριακή αντιπολίτευση και σήμερα πρέπει να ξεκινήσουν από το μηδέν. Ο Πούτιν, απευθυνόμενος στους Ισραηλινούς, το είπε καθαρά: «Πρέπει να σκεφτεί κανείς πολύ προσεκτικά, αν η αντιπολίτευση, που θα τον διαδεχθεί [τον Άσαντ], θα είναι του τύπου που θα επιθυμούσε η Δύση ή μήπως καταλήξει να είναι κάτι σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση». Σε αυτό το σύνθετο τοπίο, κάθε σενάριο ξένης επέμβασης περνάει από την Τουρκία και στηρίζεται πιο σθεναρά από το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία. Για τους Σαούντ προέχει η αποδυνάμωση του Ιράν, ενώ για τη μοναρχία του Κατάρ θα είναι ένα ακόμη βήμα στην εδραίωσή της στην περιοχή ως κομβικού παίκτη.

Τουρκία Όμως η Τουρκία, ως η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί μια επιτυχημένη στρατιωτικά και πολιτικά επέμβαση, έχει τα δικά της

προβλήματα. Ένας πόλεμος, που θα αποσταθεροποιήσει ακόμα περισσότερο τη Συρία, θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στο κουρδικό ζήτημα, την «υπαρξιακή απειλή» του τουρκικού εθνικισμού. Επιπλέον, στην απόφαση για πόλεμο ο Ερντογάν πρέπει να συνυπολογίσει την (ασύμφορη) ρήξη με το Ιράν, αλλά και την επιστροφή των στρατηγών στο προσκήνιο, σε μια συγκυρία που έχει κατορθώσει να τους περιορίσει πολιτικά. Προς το παρόν, τα «παιχνίδια πολέμου» αξιοποιούνται ως μοχλός πίεσης στο μπααθικό καθεστώς και στη σουνιτική αστική τάξη, ώστε να πάψουν να στηρίζουν τον Άσαντ και την κλίκα γύρω του. Μέρος αυτού του σχεδίου είναι και η πρόταση «μεταβατικής κυβέρνησης», η οποία στόχο έχει να ελέγξει τη διαδικασία μετάβασης. Στο μεταξύ στο εσωτερικό της Συρίας η σύγκρουση κλιμακώνεται. Οι αντάρτες έχουν εξελιχθεί σε μια υπολογίσιμη δύναμη που ελέγχει την ύπαιθρο, έχει αναγκάσει τον κυβερνητικό στρατό να περιοριστεί στην υπεράσπιση των αστικών κέντρων και είναι σε θέση να διεξάγουν και επιθετικές ενέργειες.

Συνωμοσία; Τις τελευταίες ημέρες, και με αφορμή ένα δημοσίευμα των «New York Times», εμφανίζεται στη διεθνή Αριστερά η άποψη της «διεθνούς συνωμοσίας» και ότι ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA) είναι όργανο της CIA και των μοναρχιών του Κόλπου. Οι αντάρτικες μονάδες, που συνεργάζονται κάτω από τη χαλαρή ομπρέλα του FSA, δημιουργήθηκαν από αγωνιστές που μετά από τόση

καταστολή πήραν τα όπλα, από λιποτάκτες του στρατού και από μαχητές των Αδελφών Μουσουλμάνων. Το κλιμάκιο της CIA στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας δεν εκπαιδεύει ή εξοπλίζει αντάρτες, αλλά καταγράφει εν δυνάμει «φίλους και εχθρούς» μέσα στην αντίσταση. Σαουδάραβες και Καταριανοί επιχειρηματίες, όπως και εξόριστοι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, πράγματι επιχειρούν να εξοπλίσουν αντάρτικες μονάδες για να αποκτήσουν επιρροή. Αλλά δεν είναι η παγιωμένη πραγματικότητα, είναι μια προσπάθεια σε εξέλιξη, χωρίς εγγυημένη επιτυχία: Ρεπορτάζ του «Time Magazine» έγραψε πως μια νέα παρτίδα όπλων καθυστερεί να παραδοθεί, γιατί, σε αντίθεση με τις προηγούμενες, ήρθε μαζί με την απαίτηση για υποταγή στους «χρηματοδότες», κάτι που οι περισσότεροι αντάρτες αρνούνται να δεχτούν. Η στρατιωτικοποίηση της σύγκρουσης έχει προκαλέσει μεγάλη συζήτηση διεθνώς, αλλά και στο ίδιο το συριακό κίνημα. Για όσους είμαστε αλληλέγγυοι στο συριακό λαό είναι αυτονόητη η υπεράσπιση του δικαιώματος των εξεγερμένων να αμυνθούν με τα όπλα ενάντια στην καταστολή του καθεστώτος και της βίας των παραστρατιωτικών «Σαμπίχα». Κάθε επιτυχία των ανταρτών ενάντια στα κυβερνητικά στρατεύματα είναι πολύτιμη για την εξέγερση. Αλλά παραμένει κρίσιμη η συνέχεια του μαζικού κινήματος, των διαδηλώσεων και των απεργιών, στα οποία λειτουργεί συμπληρωματικά η ένοπλη πάλη. Αν η πολιτική, κοινωνική, μαζική δράση βρεθεί στο περιθώριο και η σύγκρουση στρατιωτικοποιηθεί απόλυτα, οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι.

Η αναζήτηση πυρομαχικών και στρατιωτικής βοήθειας θα επικρατήσει κάποια στιγμή και μπορεί να κοστίσει την ανεξαρτησία της συριακής εξέγερσης. Με αυτή την τακτική κινείται σημαντική μερίδα του κινήματος, που επιχειρεί να κλιμακώσει την κοινωνική πάλη και ταυτόχρονα να πετύχει τη «λογοδοσία» των ανταρτών στο πολιτικό κίνημα, για να εμποδίσει τη μετατροπή τους σε «μισθοφορικό στρατό» ξένων δυνάμεων στο μέλλον. Προς το παρόν αυτή η τακτική πετυχαίνει, με το δυτικόφιλο εξόριστο τμήμα της αντιπολίτευσης, που επιδιώκει μια ξένη επέμβαση (που εκφράζεται από το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο), να είναι πλήρως απομονωμένο στο εσωτερικό της Συρίας.

Ανεξάρτητο κίνημα Όσο η εξέγερση αντέχει και δυναμώνει, μεγαλώνει και η αυτοπεποίθηση στους δρόμους πως ο συριακός λαός θα τα καταφέρει απέναντι στον Άσαντ μόνος του. Αλλά θα χρειαστεί το κίνημα (ένοπλο και μαζικό) να καταφέρει να επικρατήσει σύντομα στη χώρα. Αν η σύγκρουση παραταθεί για καιρό ακόμα και η προοπτική της νίκης απομακρυνθεί, η ξένη επέμβαση θα έρθει πολύ πιο κοντά ως προοπτική. Σήμερα χρειάζεται η επαγρύπνηση του κινήματος απέναντι σε όλους τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών και η ξεκάθαρη καταγγελία τους. Αλλά για να γίνει αυτό αποτελεσματικά, θα πρέπει η διεθνής Αριστερά να χτίσει γέφυρες με τη συριακή εξέγερση, στηρίζοντάς την, και όχι να τις γκρεμίζει, αποδεχόμενη πως οι λαϊκές εξεγέρσεις αξίζουν συμπαράσταση μόνο όταν συμβαίνουν σε «φιλοδυτικά» καθεστώτα...

Εργατική Αριστερά τ.271  

εφημερίδα Εργατική Αριστερά, τεύχος 271, 11/07/2012

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you