Issuu on Google+

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

6045 Φύλλο Νο 265

4 Απρίλη 2012 Κυκλοφορεί

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

5 Πρωτομαγιά 2012: Αφετηρία νέων αγώνων

Η αντίσταση συνεχίζεται Παρά τη φαινομενική ηρεμία μετά τις 12 Φλεβάρη, υπάρχουν δεκάδες μικρές (ή λίγο μεγαλύτερες) μάχες που συντηρούν τη φλόγα της αντίστασης ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης. Η μάχη ενάντια στα χαράτσια σε κάθε γειτονιά, η μαχητική συμμετοχή του κόσμου στις παρελάσεις για την 25η Μαρτίου, οι καθημερινοί αγώνες σε πολλούς εργατικούς χώρους δίνουν το μήνυμα ότι ο αγώνας συνεχίζεται (σελ. 2).

κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

4

11

12

Η δημόσια υγεία στο απόσπασμα

ΑΟΖ: Το μνημόνιο δεν σταματά με εθνικές εξορμήσεις

Κίνα: Πολιτική, κοινωνική, οικονομική κρίση

Στην κάλπη και στο δρόμο κρίνεται το Μνημόνιο και η Δανειακή Σύμβαση

Ώρα να τους διώξουμε!

Οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία Ο Σαρκοζί επιχειρεί μάταια να απαλλαγεί από τη ρετσινιά του «προέδρου των πλουσίων», ενώ ο Ολάντ ακροβατεί ανάμεσα σε σοσιαλδημοκρατικές υποσχέσεις και σε εγγυήσεις προς το κεφάλαιο. Ο Μελανσόν αναδεικνύεται σε μεγάλος πρωταγωνιστής. Το μαζικό ρεύμα προς τα αριστερά, που εκτοξεύει τα ποσοστά του, δημιουργεί ένα νέο τοπίο αλλά και νέες προκλήσεις, τόσο για το Μέτωπο της Αριστεράς, όσο και για το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (σελ. 13).

Με τον ΣΥΡΙΖΑ για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ Η περίοδος προς τις εκλογές θα είναι περίοδος δοκιμασίας για τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα χρειαστεί να επιβεβαιώσει και στην εκλογική καμπάνια, στο πρόγραμμά του, στα υλικά του τα χαρακτηριστικά που τον έχουν κάνει σημείο αναφοράς για τον κόσμο των κινημάτων και της Αριστεράς: Την ενωτική απεύθυνση, το ριζοσπαστικό λόγο, την κινηματική φυσιογνωμία (σελ. 7, 8, 9).

Η λύση είναι Αριστερά Στις επερχόμενες εκλογές, σε ένα βαθμό, θα κριθεί η τύχη των μνημονίων και της δανειακής σύμβασης. Θα κριθεί αν θα υπάρξει κυβέρνηση ικανή να πάρει και να επιβάλει τα νέα σκληρά μέτρα, που ετοιμάζουν για τον Ιούνη η κυρίαρχη τάξη και οι δανειστές. Ασφαλώς αυτά δεν θα κριθούν μόνο ή κυρίως στην κάλπη. Οι αγώνες, οι απεργίες, ο δρόμος, εξακολουθούν να είναι αποφασιστικό όπλο για τους εργαζόμενους τόσο τώρα, όσο και κυρίως στη συνέχεια.

Παρ’ όλα αυτά η ψήφος δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Το μαύρισμα των πολιτικών εκπροσώπων της λιτότητας είναι μια ευκαιρία που πρέπει να αξιοποιηθεί. Αυτό αφορά τα σημερινά κυβερνητικά κόμματα, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αλλά και όλες τις «παραφυάδες» τους, που εμφανίζονται ως πρόθυμοι εταίροι για να συμβάλουν στη νέα μνημονιακή «κυβερνησιμότητα» που θα επιχειρηθεί μετά τις εκλογές. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην απομόνωση της ναζιστικής συμ-

μορίας της Χρυσής Αυγής. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για αυταπάτες ότι οι φασίστες αποτελούν μια κάποια αντιμνημονιακή εκδοχή. Οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι διαδηλώσεις, οι μεγάλοι και μικροί αγώνες μας της προηγούμενης περιόδου, πρέπει να εκφραστούν στην κάλπη με ενίσχυση της Αριστεράς. Σε ό,τι μας αφορά, αυτό θα γίνει με την ενίσχυση του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, του ενωτικού εγχειρήματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς.


2

• πολιτική

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

óôá óýíôïìá... Πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής στο Μνημόνιο 2, ο Λ. Παπαδήμος δήλωσε ότι είναι πιθανόν να χρειαστεί η Ελλάδα ένα νέο μνημόνιο. Πρόκειται για μια καλή ομολογία αποτυχίας, αλλά και για μια καλύτερη προειδοποίηση για το τι πρόκειται να επακολουθήσει, μόλις κλείσουν οι κάλπες… NNN Ο Σόιμπλε, σύμφωνα με τα «Νέα», δήλωσε ότι «στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να κυβερνήσει και ο λαός δεν θέλει να κυβερνηθεί». Διαβασμένος φαίνεται ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, αφού πρόκειται για φανερή παράφραση του ορισμού του Λένιν για την «επαναστατική κατάσταση». Ο Σόιμπλε, άλλωστε, δεν προτείνει επανάσταση, αλλά με οξυδέρκεια προτείνει μέτρα αντεπανάστασης: να αναλάβουν, λέει, ανεξάρτητοι τεχνοκράτες την επιτήρηση των προϋπολογισμών και της οικονομικής πολιτικής στις χώρες-μέλη της ΕΕ και κυρίως στις «αποτυχημένες» χώρες. Στην Ευρώπη, στον 21ο αιώνα, θα φτάσουμε να συζητούνται μέτρα που αναιρούν βασικές κατακτήσεις των αστικών δημοκρατικών επαναστάσεων του 19ου αιώνα… NNN Για την πιο «τηλεοπτική» προεκλογική εκστρατεία στη σύγχρονη πολιτική ιστορία προετοιμάζονται η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Κάτι ο φόβος για τα κραξίματα και τα γιαούρτια, κάτι η έλλειψη οπαδών, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος επιλέγουν το πολύ πιο φιλικό πεδίο των καναλιών… NNN Και μέσα στο ρατσιστικό ορυμαγδό με τα Άουσβιτς του Χρυσοχοΐδη και τις «υγειονομικές βόμβες» του Λοβέρδου, να και ο κ. Καμίνης. Με σχέδια αφανισμού των διαδηλώσεων από το κέντρο της Αθήνας, ώστε η πρωτεύουσα να αφεθεί να λειτουργήσει ελεύθερα ως διοικητικό και εμπορικό κέντρο. Ως νομομαθής, μάλιστα, εντόπισε το νομοθετικό κενό, αφού επί 37 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση δεν εκδόθηκε αντίστοιχος νόμος. Το γεγονός ότι επί 37 χρόνια καμιά κυβέρνηση δεν τόλμησε να κάνει αυτό το βήμα δεν φαίνεται να απασχόλησε τον χαριτωμένο δήμαρχο της Δημοκρατικής Αριστεράς και λοιπών εκσυγχρονιστικών δυνάμεων… NNN Παρεμπιπτόντως, στη Δημ.Αρ. πολύς (ΠΑΣΟΚικός) κόσμος πάει κι έρχεται. Τελευταίοι εθεάθησαν οι κάποτε πολύφερνοι «λοχαγοί» του Κινήματος και ιδιαιτέρως του σημιτικού εκσυγχρονισμού. Πιο προωθημένος ο, κάποτε, τσάρος της οικονομίας Ν. Χριστοδουλάκης έκανε λόγο για την ανάγκη σύγκλισης μεταξύ Δημ.Αρ. και ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές, με μια πολιτική «πέρα από τα διλήμματα υπέρ ή κατά του μνημονίου». Ωραίος… NNN Ο ΣΥΡΙΖΑ Κεφαλονιάς-Ιθάκης με δημόσια δήλωσή του καλεί τις δυνάμεις της Αριστεράς να παρουσιαστούν με έναν ή μία υποψήφιοφια σε όλες τις μονοεδρικές περιφέρειες. Είναι μια σοβαρή πρόταση που, αν δεν βρει ανταπόκριση από το ΚΚΕ, μπορεί να υπηρετηθεί σοβαρά από τον ΣΥΡΙΖΑ, έστω και με μονομερή απόσυρση των δικών του υποψηφίων, υπέρ όποιου εκ των ΚΚΕ ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρουσιάζονται ως πιο ισχυροί σε κάθε περιοχή. Για να δούμε… NNN Την προσχώρηση στο ΛΑΟΣ της γραμματέως του «αρχηγού» της Ζίμενς στην Ελλάδα, Μ. Χριστοφοράκου, ανακοίνωσε ο Γ. Καρατζαφέρης. Που, δίνοντας μάχη κοινοβουλευτικής επιβίωσης, απειλεί φανερά με «αποκαλύψεις» πολλούς παραλήπτες του μηνύματος. Υπενθυμίζουμε ότι στο ίδιο κόμμα ανήκει από καιρό και ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ. Κυριολεκτικά ευαγές το ίδρυμα…

Διαδηλώσεις στις παρελάσεις, κινητοποιήσεις ενάντια στα χαράτσια

Η αντίσταση συνεχίζεται Του Σπύρου Αντωνίου

Ο 

ι σοβαρές δυσκολίες διαχείρισης της οικονομικής και πολιτικής κρίσης του συστήματος από την κυρίαρχη τάξη και τα κόμματά της, κυρίως λόγω της κλιμάκωσης των κοινωνικών αντιστάσεων τα δύο τελευταία χρόνια, έχει πανικοβάλει τα αστικά επιτελεία, γεγονός που εξηγεί την επιθετικότητα που δείχνουν το τελευταίο διάστημα. Η ενίσχυση της κρατικής καταστολής, οι απειλές για διακοπές ρεύματος λόγω μη πληρωμής του χαρατσιού, η μετατροπή της διαμαρτυρίας στους σταθμούς διοδίων σε αδίκημα με ποινές φυλάκισης από 3 έως 6 μήνες, είναι σαφή δείγματα ότι «οι από πάνω» δεν θα δεχτούν αμαχητί την αμφισβήτηση των συμφερόντων τους. Είναι πλέον ευδιάκριτο ότι υπάρχει τεράστια απόσταση ανάμεσα στη διάθεση και τις πραγματικές ανάγκες ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων από τη μια και της αντεργατικής πολιτικής, Σαμαρά, Βενιζέλου και τρόικας από την άλλη. Οι συνεχείς εκκλήσεις όλων των πολιτικών και μιντιακών δυνάμεων της αντίδρασης για «ομαλότητα» δεν αρκούν για να ανακόψουν τη διάχυτη κοινωνική οργή.Όσο βαθαίνει η κρίση του συστήματος, είναι βέβαιο ότι συσσωρεύεται συνεχώς «εκρηκτική ύλη» που εκδηλώνεται σε κάθε μεγάλο ραντεβού του κινήματος (απεργίες 28-29/6, 19-20/10, 12/2) και σε κάθε άλλη ευκαιρία. Παρά τη φαινομενική ηρεμία μετά την κορύφωση στις 12 Φλεβάρη, μικρές και μεγαλύτερες μάχες δίνουν τον τόνο της αντίστασης του κόσμου της εργασίας. Οι αγώνες ενάντια στις απολύσεις, τις μειώσεις μισθών και τις εξευτελιστικές συμβάσεις που επιχειρούν να προωθήσουν οι εργοδότες σχεδόν σε κάθε χώρο δουλειάς, οι κινητοποιήσεις στα νοσοκομεία (βλ. σελ. 4), οι αγώνες για την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας και του περιβάλλοντος (Ελληνικό, Μεταλλεία Χρυσού, βλ. σελ. 10), παρότι ασυντόνιστοι συντηρούν το κλίμα της αντίστασης, μέχρι τον επόμενο μεγάλο γύρο αντιπαράθεσης (τον Ιούνιο ή νωρίτερα).Τα

γεγονότα της 25ης Μαρτίου ήταν ακόμα μια απόδειξη γι’ αυτό.

Παρελάσεις Παρά την πρωτοφανή αστυνομοκρατία, τους υποκριτικούς θρήνους αστών πολιτικάντηδων για βεβήλωση της «επετείου» και το κλίμα τρομοκρατίας από τα ΜΜΕ, σε όλη τη χώρα οι παρελάσεις μετατράπηκαν σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Κόσμος του κινήματος και της Αριστεράς, σωματεία (κυρίως σύλλογοι εκπαιδευτικών), λαϊκές συνελεύσεις, επιτροπές κατοίκων και τοπικές πρωτοβουλίες με συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις έδωσαν το στίγμα της μαχητικής αντίστασης απέναντι στη μνημονιακή βαρβαρότητα συγκυβέρνησης και τρόικας. Δυστυχώς, η ηγεσία του ΣΥΝ και κυρίως του ΚΚΕ επιδόθηκαν για μέρες σε συνεχή αναφορά μιας ενδεχόμενης «προβοκάτσιας» από ακροδεξιούς κύκλους, που ίσως δημιουργούσαν επεισόδια για να ενοχοποιήσουν την Αριστερά, αποφεύγοντας ουσιαστικά τη συμμετοχή των δύο κομμάτων στις προγραμματισμένες δράσεις. Η υποχώρηση στις πιέσεις του συστήματος για «καθωσπρεπισμό» και κυρίως η μη στήριξη της δεδομένης αγωνιστικής διάθεσης ενός κόσμου που θέλει να διαμαρτυρηθεί απέναντι στην ασκούμενη πολιτική, είναι ασυμβίβαστα με τον πρωτοπόρο ρόλο που πρέπει να έχει η Αριστερά στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Η εικόνα των σιδερόφρακτων παρελάσεων, με ελάχιστους ή με καθόλου «επισήμους», επιβεβαίωσαν το φόβο της κυρίαρχης τάξης και του πολιτικού της προσωπικού μπροστά στις μαζικές αντιδράσεις του κόσμου. Η αστυνομική βία ήταν ξανά το στήριγμα όσων μας στερούν το δικαίωμα σε μια ζωή με αξιοπρέπεια. Ο απολογισμός των 299 προσαγωγών και των 40 συλλήψεων ήταν η πρεμιέρα του Χρυσοχοΐδη στην αντιμετώπιση όσων παλεύουν ενάντια στην εξαθλίωση όπου προσπαθούν να μας οδηγήσουν. Ακόμα και έτσι όμως, οι φιέστες της «εθνικής ομοψυχίας» που επιχείρησαν να στήσουν, κατέληξαν σε φιάσκο. Στην Αθήνα η

στρατιωτική παρέλαση διήρκησε ελάχιστα, χωρίς καθόλου κόσμο. Στη Θεσσαλονίκη, οι δημοτικές αρχές βρέθηκαν εκτός εξέδρας επισήμων, ενώ η συγκέντρωση με περισσότερα 2.000 άτομα μετατράπηκε σε μαζική διαδήλωση. Στο Ηράκλειο της Κρήτης η παρέλαση ματαιώθηκε. Κάτω από την πίεση των συγκεντρωμένων, έσπασε ο αστυνομικός κλοιός και ο κόσμος παρά τα χημικά διαδήλωσε δυναμικά. Στην Πάτρα, με δεκάδες προσαγωγές από νωρίς και χρήση δακρυγόνων, η παρέλαση πραγματοποιήθηκε με δυσκολία. Ανάλογες εκδηλώσεις έγιναν σε δεκάδες άλλες πόλεις της περιφέρειας και δήμους της Αττικής.

Χαράτσια Εξίσου σημαντικές είναι και οι ποικιλόμορφες δράσεις του κινήματος ανυπακοής ενάντια στο ληστρικό χαράτσι της ΔΕΗ. Η άρνηση πληρωμής του χαρατσιού είναι έμπρακτη συμβολή στην ανατροπή της πολιτικής λιτότητας που επιβάλουν τρόικα, κυβέρνηση και καπιταλιστές. Η απόκρουση των απανωτών εκβιασμών του Βενιζέλου είναι κομμάτι της αντίστασης απέναντι στην επιχείρηση τρομοκράτης του λαού, ώστε να δεχτεί το φορομπηχτικό αμόκ εναντίον του. Εκτός από το δυσβάσταχτο φόρο, οι απανωτές αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ (φθάνουν στο 20%-30%) καθιστούν αδύνατη την εξόφληση του λογαριασμού από άνεργους, χαμηλοσυνταξιούχους, κακοπληρωμένους ή απλήρωτους για μήνες εργαζόμενους. Η απάντηση της ΔΕΗ στην τραγική κατάσταση χιλιάδων νοικοκυριών είναι η εκτέλεση εντολών διακοπής ρεύματος. Οι διακοπές αφορούσαν τόσο περιπτώσεις ολικής αδυναμίας πληρωμής, όσο και περιπτώσεις που είχε πληρωθεί το ρεύμα και όχι το χαράτσι. Στα Νότια Προάστια υπήρξαν πάνω από 400 τέτοιες εντολές έτοιμες προς εκτέλεση, ενώ συνεργεία διακοπής εμφανίστηκαν στην Καισαριανή, τα Εξάρχεια, στου Γκύζη κ.α. Ευτυχώς χάρη στην άμεση κινητοποίηση των επιτροπών και των συνελεύσεων

κατοίκων, οι περισσότερες περιπτώσεις διακοπών ηλεκτρικού αποκαταστάθηκαν από τις ομάδες επανασύνδεσης ή από παρεμβάσεις στα τοπικά γραφεία της ΔΕΗ (Γλυφάδα, Παγκράτι, Ηλιούπολη, Αριστοτέλους), ενώ άλλες αποτράπηκαν επί τόπου εξαιτίας της γρήγορης ενεργοποίησης των δικτύων ενημέρωσης και περιφρούρησης που έχουν στηθεί σε αρκετές γειτονιές. Γίνεται πλέον ολοφάνερο ότι ακόμα πιο επίμονα πρέπει να γίνει πράξη το σύνθημα «Κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα-Κανένας μόνος του στην κρίση». Για το λόγο αυτό αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία η κινητοποίηση στην οποία καλεί η επιτροπή «Δεν Χρωστάμε-Δεν πουλάμε-Δεν πληρώνουμε» και διάφορες επιτροπές-συνελεύσεις γειτονιών, την Παρασκευή 6/4 στις 6μμ, στη ΔΕΗ στη Χαλκοκονδύλη για παράσταση διαμαρτυρίας στο διευθύνοντα σύμβουλο και μετά πορεία στο υπουργείο Οικονομικών, με αίτημα την οριστική κατάργηση όλων των χαρατσιών.

ΚλιμάκωσηΠροοπτική Η διαθεσιμότητα αντίστασης, η αποφασιστικότητα και η πίστη ενός σημαντικού δυναμικού αγωνιστών-στριών ότι μόνο συλλογικά και συντονισμένα μπορούμε να απαντήσουμε στην άγρια επίθεση του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων είναι υπαρκτή. Εκφράστηκε στις παρελάσεις, τροφοδοτεί τη δράση των επιτροπών ενάντια στα χαράτσια, σπάει το φόβο των εκβιασμών και της καταστολής. Τις ανάγκες αυτού του κόσμου πρέπει να εκφράσει η Αριστερά. Να στηρίξει τις μάχες του, να δώσει πολιτικό προσανατολισμό και προοπτική στην οργή του, συμβάλλοντας ακόμα πιο επίμονα στην κλιμάκωση των αντιστάσεων και πολλαπλασιάζοντας τις εστίες αντιπαράθεσης απέναντι στην πολιτική των μνημονίων. Μαζί με τις υπαρκτές αντιθέσεις στο στρατόπεδο των αντιπάλων μας, αυτός είναι ο κρίσιμος παράγοντας που θα καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις το επόμενο κρίσιμο διάστημα.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

η άποψή μας

πολιτική •

3

Μόνη λύση η ανατροπή Α 

Στις συνθήκες της κρίσης οι κυρίαρχες τάξεις και οι άμεσα προσδεμένες κρατικές γραφειοκρατίες συγκεντρώνουν όλο και πιο άμεσα στα χέρια τους τον έλεγχο των εξελίξεων, φτάνοντας να παραμερίζουν ως «περιττές πολυτέλειες» τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, που κάποτε αποτελούσαν το «ευαγγέλιο» για τη χειραγώγηση των μαζών.

κόμα και η έκθεση του ΙΟΒΕ περιγράφει την πλήρη αποτυχία της μνημονιακής πολιτικής: Το 2012 θα είναι ο πέμπτος στη σειρά χρόνος ύφεσης που θα φτάνει στο 5%, ενώ η ανεργία θα ξεπεράσει και με τα επίσημα στοιχεία το εφιαλτικό ποσοστό 20%. Σε αυτή την καμένη γη που δημιούργησαν οι ντόπιοι καπιταλιστές, οι διεθνείς σύμμαχοί τους της τρόικας και οι κυβερνήσεις τους, θα πρέπει να προστεθούν τον Ιούνη έκτακτα μέτρα λιτότητας της τάξης των 15-16 δισ. ευρώ. Ο Παπαδήμος και ο Καψής, απηχώντας αυθεντικά τις διαθέσεις του καθεστώτος, αποκλείουν κάθε περιθώριο «χαλάρωσης» της λιτότητας και προειδοποιούν –παρότι το σύστημα έχει μπει σε προεκλογική περίοδο– ότι τα χειρότερα δεν βρίσκονται πίσω, αλλά μπροστά μας. Τα προαναγγελθέντα μέτρα του Ιούνη κρέμονται σαν λεπίδι πάνω από τα κεφάλια των υποψήφιων πρωθυπουργών, κυρίως του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Γιατί λιτότητα τέτοιας κλίμακας θα σημαίνει αρχικά προσπάθεια συντριβής των μισθών και των συντάξεων, εξίσωσής τους με τα επίπεδα της Βουλγαρίας-Ρουμανίας, όπως άλλωστε προβλέπει (με διαδικασία σταδιακής «μετάβασης») το Μνημόνιο 2. Θα σημαίνει επίσης συντριβή των κοινωνικών δαπανών, με κίνδυνο άμεσης και μαζικής κατάρρευσης των δημόσιων σχολείων και νοσοκομείων. Προς την κατεύθυνση αυτή, άλλωστε, λειτουργεί ήδη ο Σαχινίδης που προετοιμάζει μια πλήρη στάση πληρωμών του Δημοσίου προς κάθε κοινωνική υπηρεσία. Το ερώτημα για την κυρίαρχη τάξη είναι πλέον αν θα κατορθώσει να βγάλει από την κάλπη μια κυβέρνηση που θα μπορεί να συνεχίσει να υπηρετεί τη μνημονιακή πολιτική και να πάρει τα πρόσθετα αντεργατικάαντιλαϊκά μέτρα που αυτή προϋποθέτει. Και εδώ η οικονομική κρίση του συστήματος συναντά την πρωτοφανή πολιτική κρίση, συνθέτοντας ένα πρωτόγνωρο και ανεξέλεγκτο «σταυρόλεξο».

Συγκυβέρνηση; Στη ΝΔ η ηγεσία Σαμαρά δείχνει να επιμένει στην τακτική διεκδίκησης της αυτοδυναμίας. Απαντώντας στις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η ΝΔ απέχει πλέον πολύ από τα αναγκαία ποσοστά, ο Αντ. Σαμαράς δηλώνει ότι θα διεκδικήσει την αυτοδυναμία μέσα από επαναλαμβανόμενες εκλογές μέχρι να την πετύχει. Πρόκειται για υπερφίαλες δηλώσεις. Γιατί ο χρόνος μέχρι τον Ιούνη είναι ελάχιστος και το κα-

θεστώς θα απαιτεί το σχηματισμό –όποιας– κυβέρνησης, για να πάρει τα έκτακτα μέτρα. Κυρίως, όμως, γιατί η πολιτική δυναμική της ηγεσίας Σαμαρά έχει «κλαδευτεί» μέσα από τη συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου και τη συνυπογραφή του Μνημονίου 2 και της δανειακής σύμβασης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της αποδυνάμωσης της ηγεσίας Σαμαρά ήταν η αποτυχία της να περιορίσει το «κόμμα Καμένου», να κρατήσει «μέσα στο μαντρί» της Δεξιάς την τάση της αντιμνημονιακής –τάχα λαϊκής– ακροδεξιάς. Επίσης χαρακτηριστικό δείγμα είναι το άνοιγμα της δημόσιας συζήτησης για επιστροφή της Ντόρας Μπακογιάννη, που δηλώνει: «Διεγράφην γιατί, πρωτοπόρα, υποστήριξα την πολιτική που, ευτυχώς, δυο χρόνια μετά ακολούθησε η ΝΔ».

περιορίζει, στην καλύτερη περίπτωση, στο ρόλο συμπληρωματικής δύναμης σε μια «συγκυβέρνηση» με πρωτοκαθεδρία της Δεξιάς.

Ανάλογη είναι η εικόνα και στον άλλο πυλώνα του πάλαι ποτέ κραταιού δικομματισμού. Η νέα ηγεσία Βενιζέλου δείχνει να «τσιμπάει» κάποια ποσοστά, δίνοντας αναπνοές στο ημιθανές σώμα του ΠΑΣΟΚ. Όμως απέχοντας ακόμα από το 20%, με συντριβή της εκλογικής επιρροής στις εργατογειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά, με αφανισμό της επιρροής στη νεολαία (στις ηλικίες 18-25 το ΠΑΣΟΚ μετά βίας ανιχνεύεται δημοσκοπικά), η ηγεσία Βενιζέλου, παρότι δηλώνει ότι θα παλέψει «για την πρωτιά», δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως επιτυχημένη.

Σε κάθε εκδοχή, οι «λύσεις» αυτές είναι συνταγές ακραίας αστάθειας. Η κυβέρνηση του ΓΑΠ κατέρρευσε παρότι ξεκινούσε από τη βάση των 165 βουλευτών, βάση που είναι απολύτως ανέφικτη για τον Αντ. Σαμαρά. Η αρχικά τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου ξεκινούσε από μια πρωτοφανή πλειοψηφία στη βουλή και πέρασε το Μνημόνιο 2, χάνοντας δεκάδες βουλευτές, αγκομαχώντας και με την προσοχή στραμμένη στο βουητό των διαδηλωτών και των απεργών που πολιορκούσαν τη βουλή.

Και εδώ τα προβλήματα είναι μπροστά: η αρχική διετία του ΓΑΠ και κυρίως η προσφυγή στο ΔΝΤ (που μπορεί να αποτελέσει αφορμή ακόμα για ποινική δίωξη από τη ΝΔ) είναι μια «καυτή πατάτα» στα χέρια του Βενιζέλου, που δύσκολα θα την αντιμετωπίσει στην όποια προεκλογική δημόσια συζήτηση. Το αποτέλεσμα είναι, στην πραγματικότητα, ότι οι ξεσκολισμένοι σοσιαλφιλελεύθεροι του ΠΑΣΟΚ οφεί��ουν να συμβιβαστούν με την προοπτική της δεύτερης θέσης, που στη συγκεκριμένη συγκυρία τους

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα (άμεσα συνδεδεμένα με τις τράπεζες) ΜΜΕ προπαγανδίζουν ακόμα και πριν τις εκλογές τη «λύση» της συγκυβέρνησης. Ο πανικός μπροστά στη ραγδαία κρίση του πολιτικού προσωπικού τους κάνει να αντιμετωπίζουν ακόμα και τα σενάρια όπου το άθροισμα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν θα συγκεντρώνει τον ελάχιστο αναγκαίο αριθμό των 151 βουλευτών. Και να μιλούν για «κυβέρνηση τεχνοκρατών» –με ή χωρίς τον Παπαδήμο– που θα πρέπει να αναλάβει τη διακυβέρνηση, παίρνοντας απλώς από τη βουλή την «εντολή» και την ψήφο ανοχής όποιων 151 βουλευτών.

Η επερχόμενη κάλπη, καταγράφοντας έστω στρεβλά την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου, αν δώσει πολιτική λύση για τις αστικές δυνάμεις, θα δώσει μια λύση ασταθή, αβέβαιη και προσωρινή.

Δημοκρατία; Η εκτίμηση αυτή θα πρέπει να ενισχύει την αυτοπεποίθηση και την αποφασιστικότητα για την κλιμάκωση των αγώνων μας. Δεν αφήνει όμως κανένα περιθώριο για «εύκολες» αντιμετωπίσεις που στηρίζονται στις θεωρίες ότι οι εξελίξεις θα καθοριστούν από τις κάλπες και την ομαλή

λειτουργία του (έστω αστικού) δημοκρατικού συστήματος. Οι καπιταλιστές έχουν την πραγματική εξουσία, βρίσκονται σε κρίσιμη θέση και θα δώσουν μάχη για τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους. Τα σημάδια της «σκλήρυνσης» του καθεστώτος είναι ήδη ορατά με τη στάση των δυνάμεων καταστολής στις διαδηλώσεις, με τα πρωτοφανή μέτρα περιφρούρησης και καταστολής στις 25/3, με τις αποφάσεις των δικαστηρίων κατά των απεργών, των διαδηλωτών κ.λπ. Ο Λοβέρδος και ο Χρυσοχοΐδης πυροδοτούν μια ανοιχτά ρατσιστική προεκλογική «ατζέντα», επιχειρώντας να μειώσουν τις δυνάμεις της Αριστεράς και αδιαφορώντας για το αν έτσι εκτοξεύουν τις πιθανότητες της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, αν και η προεκλογική μάχη έχει ουσιαστικά ξεκινήσει, η κυβέρνηση δεν έχει ακόμα επίσημα προκηρύξει τις εκλογές. Καθημερινά κυκλοφορούν σενάρια που εξετάζουν το ενδεχόμενο αναβολής των εκλογών, αν η κυρίαρχη τάξη και οι δανειστές δεν πεισθούν από μετρήσεις ότι το αποτέλεσμά τους θα είναι «βιώσιμο» για το σύστημα. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο σημερινός πρωθυπουργός δεν έχει εκλεγεί ποτέ και ότι το πρόγραμμα της κυβέρνησής του δεν πήρε ποτέ και πουθενά λαϊκή έγκριση. Αυτό το παιχνίδι στα όρια της αστικής δημοκρατίας είναι πλέον διεθνές. Κυβέρνηση τεχνοκρατών «διαθέτει» σήμερα και η Ιταλία, ενώ αυτή η μορφή διακυβέρνησης συνιστάται πλέον από τα πιο επίσημα χείλη στην ΕΕ προς όλες τις χώρες που ζητούν την ευρωπαϊκή «βοήθεια». Ο Σόιμπλε απαιτεί ανοιχτά –μέσω του Συμφώνου για το ευρώ– τον έλεγχο των προϋπολογισμών, τον έλεγχο της οικονομικής πολιτικής κάθε χώρας-μέλους της ΕΕ, από «ανεξάρτητα» σώματα διορισμένων τεχνοκρατών του κεφαλαίου.

Αυτό σημαίνει ότι η Αριστερά οφείλει να συνεχίσει να απαντά στις εκλογικές προκλήσεις, να αξιοποιεί την αστάθεια του αντιπάλου και τις ρωγμές στο πολιτικό σύστημα. Δεν μπορεί όμως να περιορίζει τον αγώνα για την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, για την κοινωνική και πολιτική αντεπίθεση, στο πεδίο των εκλογών.

Ανατροπή Η υποχρέωση που έχει ήδη εγγραφεί στις εξελίξεις είναι η υποχρέωση ανατροπής της μνημονιακής πολιτικής και της νέας ευρωπαϊκής πολιτικής που περιγράφει το σύμφωνο για το ευρώ. Πρόκειται για έναν μεγάλο στόχο που, για την ώρα τουλάχιστον, δεν είναι ανεκτός για το σύστημα. Οι καπιταλιστές κατανοούν ότι τα μνημόνια, οι συμφωνίες με τους δανειστές, η νέα ευρωπαϊκή πολιτική είναι ζητήματα περίπου «ζωής ή θανάτου» για την τάξη τους. Στην Ευρώπη, κατανοώντας την ανελαστικότητα αυτού του πλαισίου και κάτω από τις εκτιμήσεις για επιδείνωση της κρίσης, αρχίζουν να διατυπώνονται δειλά-δειλά κάποιες δεύτερες σκέψεις κυρίως από το σοσιαλδημοκρατικό χώρο. Αυτό ερμηνεύει τη θέση του Ολάντ υπέρ της φορολόγησης των πλουσίων, αλλά και κάποιους ελιγμούς των ευρωγραφειοκρατών προς τα ευρωομόλογα και κάποια μέτρα «αναπτυξιακής» πολιτικής. Όμως θα ήταν πολιτικό έγκλημα να αρκεστεί η Αριστερά σε τέτοιες υποσχέσεις, να δώσει ξανά εμπιστοσύνη στις σοσιαλδημοκρατικές σειρήνες. Το καθήκον είναι η ανατροπή της λιτότητας, η επιβολή μιας οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που θα λογοδοτεί στις ανάγκες των εργαζομένων. Πρόκειται για καθήκον ασύμβατο με τι σημερινές πολιτικές της υπαρκτής ΕΕ, συνδεμένο με τις προοπτικές μιας άλλης Ευρώπης. Η πορεία προς την κατεύθυνση αυτή είναι υπόθεση της Αριστεράς. Της ενότητάς της μέσα στο κίνημα αντίστασης, της συμπαράταξής της στις πολιτικές μάχες, της κυβέρνησης της Αριστεράς ως αντίπαλο δέος απέναντι σε όλα τα αστικά κυβερνητικά σχέδια. Με τελικό στόχο την αντικαπιταλιστική ανατροπή και τη σοσιαλιστική αλλαγή της κοινωνίας.


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

Η δημόσια υγεία στο απόσπασμα Για τον καπιταλισμό σε κρίση οι κοινωνικές δαπάνες περιττεύουν… Το κράτος αποσύρεται από την ελάχιστη νομοθετημένη υποχρέωση στήριξης των νοσοκομείων

Των Βαγγέλη Λιγάση, μέλους ΔΣ σωματείου εργαζομένων Γεννηματά Θεσσαλονίκης, Αντώνη Καραβά, Επιτροπής Αγώνα εργαζομένων Ερυθρού

Μ 

ε 1,5 εκατομμύριο άνεργους, με το 30% του πληθυσμού ανασφάλιστο, με μισθούς και συντάξεις που δεν φτάνουν πλέον ούτε για τα στοιχειώδη, οι ανάγκες για φροντίδα υγείας πολλαπλασιάζονται. Τα δημοσιευμένα στοιχεία για τα δύο τελευταία χρόνια είναι συνταρακτικά: Τα φάρμακα που σχετίζονται με καρδιοαγγειακά προβλήματα αυξήθηκαν κατά 36%. Ένας στους έξι ανθρώπους έχει ψυχιατρικά προβλήματα, τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα αυξήθηκαν 40%, τα αντιψυχωσικά 32%, ενώ το 75% των ασθενών δεν λαμβάνει καμία αγωγή. Ταυτόχρονα, ο υπουργός Υγείας (των τραπεζιτών) έκοψε 4.000 αναπτυγμένα κρεβάτια των νοσοκομείων. Έκλεισε τις μισές ψυχιατρικές δομές. Μείωσε πανελλαδικά ακόμα και τα κρεβάτια της «Εντατικής». Το νοσήλιο (ΚΕΝ) εκτοξεύτηκε στα ύψη και η απλή νοσηλεία χωρίς ασφαλιστική κάλυψη έγινε πρακτικά αδύνατη. Μια σειρά εξετάσεις, που ήταν δωρεάν, καταργήθηκαν ή περιορίστηκαν.

Υποχρηματοδότηση

Ο ΕΟΠΥΥ (Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας), ο νέος ενιαίος ασφαλιστικός φορέας υγείας, χρηματοδοτείται με το 40% των χρημάτων που έπαιρνε το ΙΚΑ από μόνο του, πληρώνει κατά προτεραιότητα τις ιδιωτικές κλινικές, διαγνωστικά κέντρα κ.λπ., ενώ ο διοικητής του, Βου-

δούρης, προανήγγειλε ότι από την πρώτη Γενάρη του 2013 η μισθοδοσία των νοσοκομείων (60% των λειτουργικών δαπανών) θα καλύπτεται αποκλειστικά από τα ΚΕΝ. Δηλαδή το κράτος αποσύρεται από την ελάχιστη νομοθετημένη υποχρέωση στήριξης των «αυτοχρηματοδοτούμενων» πλέον νοσοκομείων (τα οποία θα «στείλουν» μάλλον στην τοπική αυτοδιοίκηση)… Τα δύο τελευταία χρόνια, που όλο και περισσότεροι άνθρωποι ζητάνε βοήθεια στις πόρτες των νοσοκομείων (πάνω από 13% έχει αυξηθεί η επισκεψιμότητα στις εφημερίες), οι τιμολογήσεις των νοσοκομείων (ιατρικές πράξεις) έχουν μειωθεί κατά 22%. Ήδη τα νοσοκομεία είναι υποχρηματοδοτούμενα (καθώς η όποια χρηματική ροή από τα ασφαλιστικά ταμεία στερεύει και η κρατική επιχορήγηση για λειτουργικές δαπάνες καταλήγει φέτος στο -55%) και καταρρέουν, έχοντας δραματικές ελλείψεις προσωπικού και υλικών. Η συνολική εικόνα είναι ότι υπάρχουν χρήματα για τη λειτουργία τους για ένα με δύο μήνες ακόμη. Ολόκληρα, επαρ-

Οι εργαζόμενοι χρησιμοποίησαν την κάλπη για να εκφράσουν την οργή τους ενάντια στο μνημόνιο, ψηφίζοντας την Αριστερά. Η παράταξη της ριζοσπαστικής Αριστεράς ΑΕΠ, παρότι σταθεροποιεί τις ψήφους και τις έδρες της (214 από 216 και 6 έδρες), δεν κατόρθωσε να εισπράξει τη φθορά της ΠΑΣΚΕ (100 από 131 ψήφους και 2 από 4 έδρες). Ο σύντροφος της ΔΕΑ, που συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο, εκλέγεται ξανά στο ΔΣ, συγκεντρώνοντας 100 από 64 ψήφους. Η αντιφατική αυτή εικόνα προέρχεται από την πολιτικοποίηση της μάχης, που εκφράστηκε και με ανακοίνωση της οργάνωσης, αντίθετα με το σύνολο της παράταξης. Τους ψήφους κερδίζει η παράταξη του ΚΚΕ (180 από 121 ψήφους και 5 από 3 έδρες), που επίσης πολιτικοποίησε τη μάχη, αν και στα αρνητικά της καταγράφεται η είσοδος στο ψηφοδέλτιο συναδέλφων που ήταν στο πλευρό του γνωστού για τις ακραία δεξιές απόψεις του, πρώην δήμαρχου, Καζάκου.

Για την περαιτέρω διασάφηση της εικόνας, η Τράπεζα της Ελλάδας, με το άγνωστο μετοχολόγιο, παραμονή του κλεισίματος του PSI αποφάσισε νύχτα να «επενδύσει» τα χρηματικά διαθέσιμα των νοσοκομείων σε ομόλογα (ξελαφρώνοντας άραγε ποιους;), «κουρεύοντάς» τα κατά 70%.

Προπαγάνδα

Είναι φανερό, από τα νούμερα, από τις δηλώσεις τους και από την εμπειρία των χωρών που «βοήθησε» το ΔΝΤ, ότι μετά τις εκλογές κλείνουν ολόκληρα νοσοκομεία – μιλάνε ανοιχτά για 50– και πολλές κλινικές, για να διασφαλίσουν την κερδοφορία των τραπεζών και λοιπών «ευαγών» ιδρυμάτων… Την ώρα που γυρνάμε στην εποχή των ράντζων, που ελάχιστοι αντέχουν πια να χτυπήσουν την πόρτα των ιδιωτικών ιατρείων και κλινικών, που καθημερινά βασανίζονται και πεθαίνουν άνθρωποι

Είναι άθλιοι γκαιμπελίσκοι και προστάτες των καπιταλιστών, αλλά ευτυχώς δεν πείθουν. Ακόμη κι αν πάρετε 151 βουλευτές μαζί με τους ομόσταβλούς σας της ΝΔ στις επερχόμενες εκλογές (κομμάτι δύσκολο…), όσοι ζούμε (;) από την δουλειά μας στα δημόσια νοσοκομεία, προσπαθώντας να φροντίσουμε τους ασθενείς σε άθλιες συνθήκες, βιώνοντας καθημερινά τη φτωχοποίηση και την τρομοκρατία της ανασφάλειας, δεν θα κάτσουμε φρόνιμα να μας «αξιολογήσετε», «αναδιαρθρώσετε», «εξορθολογίσετε», εντέλει να μας εκμηδενίσετε. Η οργή θα βρει το δρόμο της, παρότι μέχρι στιγμής εκδηλώνεται είτε ασυντόνιστα και με ξεσπάσματα, όπως οι σκόρπιες επισχέσεις εργασίας, είτε με άνευρες «κινη-

Αριστερά Η Αριστερά επείγει να οργανώσει την αντίσταση στην ιδιωτικοποίηση και διάλυση της δημόσιας υγείας. Σαμποτάροντας τα 5 ευρώ εισόδου και τα «απογευματινά ιατρεία». Πραγματοποιώντας αγώνες με προετοιμασία, διάρκεια, αποφασιστικότητα, να διεκδικήσει τη χρηματοδότηση της υγείας από τον κρατικό προϋπολογισμό, με άμεση φορολόγηση του κεφαλαίου, ώστε να είναι εντελώς δημόσια, δωρεάν και ισότιμη για όλους. Το επόμενο διάστημα θα χρειαστούν κοινές πρωτοβουλίες δράσεις από τα σωματεία και τις επιτροπές αγώνα των εργαζομένων στα νοσοκομεία, με επιτροπές αγώνα γειτονιάς, λαϊκές συνελεύσεις, σωματεία και επιτροπές αγώνα εργαζομένων από άλλους κλάδους. Πρωτοβουλίες που θα βάζουν στο επίκεντρο την Αριστερή ριζοσπαστική πρόταση, για να χρεοκοπήσουν οι τραπεζίτες και όχι ο λαός, με παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους. Ένα τέτοιο μέτωπο των εργαζομένων στα νοσοκομεία και την υγεία με τον κόσμο, που θα εξασφαλίζει την κοινή δράση, μπορεί να ανατρέψει τη μνημονιακή πολιτική για την υγεία, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στην ανατροπή των μνημονίων και όσων τα υποστηρίζουν στα φανερά ή στα κρυφά.

Συγκέντρωση ενημέρωσης στο ΥΠΑΑΤ

Εκλογές στο Σύλλογο Εργαζομένων του Δήμου Ζωγράφου Τέλη Μάρτη πραγματοποιήθηκαν εκλογές στο σύλλογο εργαζομένων του Δήμου Ζωγράφου για την ανάδειξη νέου ΔΣ και εκπροσώπων στο 41ο τακτικό συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στους ΟΤΑ.

χιακά κυρίως, νοσοκομεία (Β.Ελλάδα, Εύβοια, Κρήτη) κατάντησαν απλά Κέντρα Υγείας, ξεσηκώνοντας ευτυχώς σε κινητοποίηση τις τοπικές κοινωνίες.

στα «φτωχοκομεία–νοσοκομεία», οι Λοβέρδος και Χρυσοχοΐδης, βαρύγδουποι και βουρκωμένοι, ανακοινώνουν μια λίστα με (αποτρόπαιες στο σύνολο) ασθένειες με τις οποίες μας απειλούν οι… μετανάστες («υγειονομική βόμβα») και μάλιστα μεταδιδόμενες «από αέρος» (δεν επανέλαβε την γκάφα της προηγούμενης βόμβας που ήταν έτοιμες να απασφαλίσουν οι αφρικανές ιερόδουλες ενάντια στην «ελληνική οικογένεια»)…

τοποιήσεις» με επικεφαλής την ΠΑΣΟΚο-«ανεξάρτητη» συνδικαλιστική γραφειοκρατία, είτε (κακώς) «περιμένει» τις εκλογές. Η αριστερή πρόταση ζυμώνεται στις συνειδήσεις καθημερινά και προβάλλει όλο και πιο δυναμωμένη και καθαρή.

Της Κατερίνας Γιαννούλια, εργαζόμενης στο ΥΠΑΑΤ

Τ 

ην Πέμπτη, 22 Μάρτη, πραγματοποιήθηκε στο κεντρικό κτίριο του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΥΠΑΑΤ) μια ελπιδοφόρα, πρωτόγνωρη και συσπειρωτική συγκέντρωση-ενημέρωση, μετά από κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων ΥΠΑΑΤ. Έγινε πλούσια συζήτηση που την παρακολούθησαν 45 συνάδελφοι και αναδείχτηκε η ανάγκη όλων μας να συνεννοηθούμε μεταξύ μας και «να κάνουμε κάτι» γρήγορα, για τις απερίγραπτες επιθέσεις που δεχόμαστε, ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια με τα μνημόνια. Ήταν κοινή συνείδηση ότι τέτοιες συζητήσεις και κυρίως συνελεύσεις έπρεπε να διοργανώνουν τα σωματεία μας, πράγμα που δεν έχει γίνει καθόλου τα χρόνια των μνημονίων. Εκλεγμένοι συνδικαλιστές δεν ήρθαν, παρόλο που το ήξεραν. Στην ενημέρωση των συναδέλ-

φων βοήθησε η παρουσία συνδικαλιστή της Αριστεράς, μέλους του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ. Από την ενημέρωση από συναδέλφους διαφόρων υπηρεσιών φάνηκε ότι υπάρχουν μεθοδευμένες κινήσεις για ιδιωτικοποιήσεις των υπηρεσιών-φιλέτων. Επίσης δεν υπάρχουν ψευδαισθήσεις πια ότι είναι δυνατό κάποιοι να «εξαιρεθούμε» από το πογκρόμ των 150.000 απολύσεων. Η συζήτηση κατέληξε στην απόφαση για μια σειρά δραστηριότητες. Ήδη την Τρίτη, 27 Μάρτη, συμμετείχαμε στη συνεδρίαση του ΔΣ της ΠΟΓΕΔΥ, όπου μέσα από το πόσο καταλυτική ήταν η συγκέντρωση στο κεντρικό κτίριο μας δόθηκε και ο λόγος, παρότι δεν είμαστε εκλεγμένοι. Οι δυνατότητες να πιέσουμε τις συνδικαλιστικές μας ηγεσίες είναι μεγάλες και γι’ αυτό το σκοπό καταλήξαμε στην απόφαση να οργανώσουμε αντίστοιχες συγκεντρώσεις-ενημερώσεις και σε άλλα κτίρια του ΥΠΑΑΤ. Επίσης θα προ-

χωρήσουμε σε εξωστρεφείς δράσεις που να καταδεικνύουν στην κοινωνία τι σημαίνει η εξαφάνιση των δημοσίων υπηρεσιών μας για την ασφάλεια και την ποιότητα τροφίμων, για την υγεία των ζώων και κατ’ επέκταση των καταναλωτών, για τη δουλειά των αγροτών. Θα οργανώσουμε επίσης δράσεις σε σύνδεση με τους συναδέλφους της περιφέρειας, για να κατανοήσουμε καλύτερα τα απάνθρωπα σχέδια της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και τρόικας και να αγωνιστούμε μαζί. Ακόμη να γνωστοποιήσουμε το ρόλο μας και τους στόχους των μνημονιακών κυβερνήσεων και σχημάτων για την κατάργηση των κοινωνικών δομών, να συντονιστούμε με άλλα υπουργεία και να κινητοποιηθούμε μαζί. Τέλος να συμβάλουμε στη συγκρότηση επιτροπής αγώνα, με δεδομένο ότι όλα τα σωματεία των χώρων μας δεν ανταποκρίνονται ούτε στοιχειωδώς στις ανάγκες που έχουν προκύψει.


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

Ο ταξικός πόλεμος συνεχίζεται

1 Μάη: Αφετηρία επανεκκίνησης των αγώνων

Μ 

Του Θοδωρή Πατσατζή

ε τα μέτρα που συνοδεύουν τη νέα δανειακή σύμβαση και εκείνα που οι δανειστές απαιτούν και οι πολιτικοί τους συνεργάτες (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν με ή χωρίς εκλογές, κλιμακώνεται η επίθεση των καπιταλιστών σε κάθε εργασιακό δικαίωμα και κατάκτηση. Σε αυτό το σκηνικό και με συνεχείς αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τα συνδικάτα από τη μια πλευρά και την κυβέρνηση και την τρόικα από την άλλη, όπως όλα δείχνουν, οδηγούμαστε όχι μόνο στις εκλογές, αλλά και στη φετινή εργατική Πρωτομαγιά.

Συνδικάτα Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ φαίνεται να έχουν παραδώσει τα όπλα. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ αρκείται σε νομικές πρωτοβουλίες με προσφυγές στα ελληνικά και διεθνή δικαστήρια, δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να θέσει σε κίνδυνο την ομαλότητα με την οποία η ελληνική άρχουσα τάξη θέλει να οδηγήσει στις εκλογές, ώστε οι υπερασπιστές της πολιτικής των μνημονίων να έχουν τις μικρότερες δυνατές απώλειες. Η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ, που είχε εναποθέσει τις ελπίδες της σε κοινή απόφαση για πανεργατική απεργία με τη ΓΣΕΕ, καθόλου δεν ενοχλείται που οι δημόσιοι υπάλληλοι οδηγούνται στην εξαθλίωση και στη μιζέρια με μισθούς πείνας. Αντίθετα δείχνει να ακολουθεί τις πολιτικές επιταγές του ΠΑΣΟΚ. Έτσι οι ηγεσίες των δύο συνομοσπονδιών οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια ακόμη και στην αναβολή ή στην υποβάθμιση των απεργιακών διαδηλώσεων για την Πρωτομαγιά. Η φετινή Πρωτομαγιά χρειάζεται να ειδωθεί ως μια ευκαιρία για επανεκκίνηση των αγώνων ενάντια στα μνημόνια και τους υπερασπιστές της πολιτικής που μας οδηγεί σε μισθούς Βουλγαρίας και εργατικά δικαιώματα αντίστοιχα του μεσαίωνα. Ακόμη και αν είναι δύο μέρες μετά ή λίγες μέρες πριν τη διεξα-

γωγή των εκλογών, χρειάζεται να στείλει στις επίδοξες κυβερνήσεις ένα σαφές και δυνατό μήνυμα. Ο ταξικός πόλεμος συνεχίζεται και το δυναμικό που μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς είναι υπαρκτό. Είναι κάθε μεγάλος εργατικός αγώνας, όπως η απεργία στη Χαλυβουργία, όπως και κάθε μικρός, με αποκλεισμούς καταστημάτων από σωματεία του ιδιωτικού τομέα ενάντια σε απολύσεις, μειώσεις μισθών, καταπάτηση κλαδικών συμβάσεων. Μεγάλες και μικρές κινητοποιήσεις ενάντια στα κλεισίματα-συγχωνεύσεις νοσοκομείων, ενάντια σε εφεδρείες, απολύσεις και το μισθολόγιο της πείνας στο δημόσιο, πρέπει να συντονιστούν και να εκφραστούν δυναμικά και μαζικά στη φετινή Πρωτομαγιά.

Πρωτοβουλίες Αυτοί που χρειάζεται να πάρουν την πρωτοβουλία είναι η Αριστερά και οι αγωνιστές των σωματείων. Χωρίς να παραγνωρίζεται η αναγκαιότητα ενίσχυσης της Αριστεράς στις επερχόμενες εκλογές, δεν θα πρέπει αυτή η μάχη να μας κάνει να υποβαθμίσουμε τη σημασία των δυναμικών κινητοποιήσεων. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν οργανώσουμε καμπάνιες, διαδηλώσεις, συνελεύσεις που θα καταλήγουν σε αποφάσεις σωματείων για την πραγματοποίηση απεργίας την Πρωτομαγιά. Αν προβάλουμε αυτή την ημέρα, που στη συνείδηση κάθε εργαζόμενου έχει μείνει ως ημέρα συλλογικής διεκδίκησης και δράσης, ως ημέρα αφετηρίας νέων αγώνων που θα πετύχουν την ανατροπή των μνημονίων της λιτότητας, διεκδικώντας απαγόρευση των απολύσεων, αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, λεφτά για τα Ταμεία, τα νοσοκομεία, τους ανέργους, βαριά φορολογία των πλουσίων. Απαιτώντας μαζί με τα μνημόνια να πάνε στον αγύριστο και όλοι όσοι τα υπερασπίζουν και προειδοποιώντας όσους τώρα εναντιώνονται στα μνημόνια, αλλά έχουν κρυφές βλέψεις για λύσεις κυβερνήσεων εθνικής σωτηρίας, ότι ο μόνος δρόμος είναι η πολιτική που στο επίκεντρό της έχει τις ανάγκες των εργατών.

νέα από τους εργατικούς χώρους ΟΑΕΕ

Του Χρήστου Βαγενά

Πραγματοποιήθηκαν στις 21 Μάρτη οι εκλογές του σωματείου εργαζομένων στον ΟΑΕΕ. Τα αποτελέσματα δεν εκφράζουν τη διάθεση του κόσμου, αλλά αντικατοπτρίζουν την απουσία αγώνων και συλλογικότητας στο χώρο. Οι τρεις παρατάξεις, που συνδέονται με τα δύο μεγάλα κόμματα, συγκέντρωσαν πάνω από το 80% των ψήφων. Έκπληξη αποτέλεσε η άνοδος της ΠΑΣΚΕ, που έχει πλέον απόλυτη πλειοψηφία στο νέο ΔΣ. Τα αποτελέσματα είναι: ΠΑΣΚΕ 52,1%, ΔΑΚΕ (2 ψηφοδέλτια) 13,52% και 15,88%, ΠΑΜΕ 11,85%, Αριστερή Ενωτική Κίνηση 5,6%. Η Αριστερή Ενωτική Κίνηση, η παράταξη της ριζοσπαστικής Αριστεράς στο χώρο, δεν κατάφερε για λίγες ψήφους να εκλέξει εκπρόσωπο στο ΔΣ. Ενώ στην Αθήνα πήραμε το 11% των ψήφων, στην επαρχία (όπου είναι οι περισσότεροι εργαζόμενοι), δεν πήγαμε καθόλου καλά, καθώς δεν γνωρίζουν τη δράση μας οι συνάδελφοι εκεί. Εκλέξαμε 5 αντιπροσώπους για το συνέδριο της Ομοσπονδίας. Οι αγώνες της παράταξης συνεχίζονται και μετά τις εκλογές του σωματείου, με επόμενο σταθμό την Εργατική Πρωτομαγιά.

48ωρη απεργία Της Κατερίνας Γιαννούλια

Η απεργία των γεωτεχνικών δημοσίων υπαλλήλων στις 5-6 Απρίλη επαναφέρει όλα τα «απαγορευμένα» αιτήματα επί μνημονίων, όπως μισθός νεοδιοριζόμενου στα 1.700 ευρώ καθαρά, κάλυψη των αναγκαίων θέσεων

και όχι με ελαστικά εργαζόμενους, επαναφορά ημερών εκτός έδρας. Η πιο πρόσφατη απειλή που αντιμετωπίζει, όμως, είναι οι απολύσεις και η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών-φιλέτων, όπως των κτηνιατρικών ελέγχων, μέσω της λεγόμενης «αναδιάρθρωσης» του δημοσίου και των νέων οργανογραμμάτων. Οι δασικές υπηρεσίες «απλά» καταργούνται, ως αχρείαστες στα φαστ τρακ ξεπουλήματα δασικής και δημόσιας γης. Η μαζική συνέλευση των κτηνιάτρων πρότεινε αυτή την απεργία που επεκτάθηκε σε όλους τους γεωτεχνικούς του δημοσίου. Οι ομάδες στις οποίες συμμετέχουμε, είτε στους συλλόγους των γεωτεχνικών, είτε στον ενιαίο του ΥΠΑΑΤ, παλεύουμε για τη μαζική οργάνωση ζωντανών και με αυξημένη συμμετοχή κινητοποιήσεων στα πλαίσια της 48ωρης απεργίας και για τη διενέργειά της και στους διοικητικούς-οικονομικούς υπαλλήλους όλου του ΥΠΑΑΤ.

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

Νίνας Γεωργιάδη. Στην πλούσια συζήτηση που ακολούθησε με ομιλητές τους Παναγιώτη Βασιλειάδη και Αλεξάκη Δημήτρη, από τις επιτροπές αγώνα καθηγητών και δασκάλων αντίστοιχα, τον Ιωάνη Σαριδάκη πρόεδρο της Ένωσης Γιατρών στο ΕΣΥ Ρεθύμνου και τον Κωνσταντίνο Καβουλάκο, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, έγινε κατανοητό ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες μπορούν να επιτευχθούν κάποιες νίκες (όπως το να μην εφαρμοστούν τα Συμβούλια Διοίκησης) που μπορούν να δώσουν το αισιόδοξο μήνυμα ότι, γενικεύοντας τους αγώνες μας, μπορούμε να ανατρέψουμε τα μνημόνια και όσους τα εφαρμόζουν.

Ιδιωτικοί Εκπαιδευτικοί

Εκδήλωση στο Ρέθυμνο

Η Επιτροπή Αγώνα της ΕΛΜΕ Ρεθύμνου σε συνεργασία με το ΔΣ της ΕΛΜΕ Ρεθύμνου, την Ανοικτή Επιτροπή Αγώνα Συλλόγου Διδασκόντων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ρεθύμνου και την Κινηματογραφική Ομάδα του Στεκιού της ΕΛΜΕ Ρεθύμνου, διοργάνωσε εκδήλωση με θέμα τις επιπτώσεις της Νέας Σύμβασης στην Εκπαίδευση, το τελευταίο δεκαήμερο του Μάρτη, στο στέκι της ΕΛΜΕ. Η εκδήλωση, που συγκέντρωσε περίπου 50 άτομα, ξεκίνησε με προβολή του ντοκιμαντέρ «Το σχολείο στον καιρό του ΔΝΤ» της

24ωρη απεργία πραγματοποίησε τη Δευτέρα, 2 Απρίλη, η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας. Οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί έδωσαν έτσι μια πρώτη απάντηση στην τροπολογία που αναμένεται να καταθέσει το υπουργείο Παιδείας με την οποία αλλάζει το καθεστώς των απολύσεων στα ιδιωτικά σχολεία. Στην ουσία με την τροπολογία αυτή διευκολύνονται ακόμη περισσότερο οι εργοδότες να πραγματοποιούν απολύσεις χωρίς κανένα περιορισμό.

Μείωση μισθών – Καταπάτηση συμβάσεων Απάντηση τώρα στην επίθεση κυβέρνησης-εργοδοτών Τα στοιχεία του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ) είναι αμείλικτα. Οι μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα φθάνουν μέχρι το 35% από τις 14 Φλεβάρη του 2012, όταν ψηφίστηκαν τα μέτρα που συνοδεύουν τη νέα δανειακή σύμβαση. Την ίδια ώρα οι όροι εργασίας έχουν ανατραπεί ολοσχερώς και έχει επικρατήσει η μερική και η εκ περιτροπής εργασία. Από τις 14 Φλεβάρη και μετά υπογράφηκαν 58 επιχειρησιακές συμβάσεις με μειώσεις μισθών που αφορούν 2.714 εργαζομένους. Το ίδιο χρονικό διάστημα 3.817 επιχειρήσεις προχώρησαν σε νέες ατομικές συμβάσεις με το προσωπικό τους –17.557 άτομα– με μειώσεις μισθών που κυμαίνονται από 20% ως 28%. Χωρίς την υπογραφή των συμβάσεων τα κατώτερα όρια μισθού είναι στα 586 ευρώ και στα 510,95 ευρώ για τους εργαζόμενους ηλικίας κάτω των 25 ετών.

Αν σε αυτά συνυπολογίσουμε τα νέα μέτρα που έρχονται τον Ιούνη, με την περικοπή του 14ου μισθού και των αδειών και μέτρα με στόχο το σπάσιμο του πενθήμερου οκτάωρου, αλλά και τις νέες μειώσεις μισθών που θα επικρατήσουν από τα μέσα του Μάη με τη λήξη της τρίμηνης μετενέργειας σε πολλές κλαδικές συμβάσεις και την υπογραφή νέων ατομικών συμβάσεων, καταλαβαίνουμε ότι ο

στόχος για μισθούς Βουλγαρίας θα έχει επιτευχθεί πλήρως. Οι μειώσεις θα είναι ανεξέλεγκτες και θα ξεπεράσουν το 40%. Και λέμε θα έχει επιτευχθεί, γιατί αυτό που έχει ως τώρα καταφέρει να σταματήσει την κυβέρνηση είναι οι αγώνες μας. Και το επόμενο διάστημα πρέπει να τους ανατρέψουμε όλους όσους σχεδιάζουν να συνεχίσουν να κυβερνάνε με μνημόνια, οδηγώντας μας στην απόγνωση.


6

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

Έκτακτη πανελλαδική σύσκεψη του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής σια της οικονομίας της αγοράς, έξοδος από το ευρώ θα σημαίνει υποτίμηση της δραχμής και ακόμα μεγαλύτερες θυσίες των λαϊκών στρωμάτων. Ο μόνος τρόπος για να μη συμβεί αυτό είναι η έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ να γίνει κάτω από την εξουσία της εργατικής τάξης. Άρα είναι στην πραγματικότητα ζήτημα εξουσίας, οπότε γιατί να μη το θέτουμε έτσι και να το θέτουμε μέσα από την επιλογή νομίσματος;

Του Σωτήρη Μάρταλη

Τ 

ο Σαββατοκύριακο 7-8 Απρίλη θα γίνει στην Αθήνα η έκτακτη πανελλαδική σύσκεψη του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής. Τα θέματα της σύσκεψης είναι: η στάση του ΜΑΑ στις επερχόμενες εκλογές, η θέση σε σχέση με το ευρώ και οι πρωτοβουλίες που θα αναλάβει.

Αποκλίνουσες απόψεις Για τη στάση του ΜΑΑ στις εκλογές υπάρχουν αποκλίνουσες απόψεις. Οι ΔΕΑ, ΚΟΕ, ΚΕΔΑ, ΑΠΟ, καθώς και ορισμένοι ανένταχτοι, συμμετέχουν στο ΣΥΡΙΖΑ και, παρά τις διαφορετικές τους προσεγγίσεις, φαίνεται ότι θα στηρίξουν το ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Από τους συντρόφους Ν. Γαλάνη, Κ. Παπουλή και Βαγ. Αντωνίου έχει κατατεθεί προς όλη την Αριστερά πρόταση που προβάλλει ως κεντρικό ζήτημα στις εκλογές το ζήτημα της εξόδου από το ευρώ. Την πρόταση αυτή φαίνεται ότι τη συζητάει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η ΑΡΣΥΝΑ, σε συνάντησή της τις επόμενες μέρες, θα αποφασίσει τη στάση της, ενώ το ΑΚΕΠ θα ακολουθήσει τις όποιες αποφάσεις του

ΜΑΑ. Ο σ. Αλ. Αλαβάνος, ενώ θεωρεί σημαντικό ζήτημα αυτό της αποχώρησης από το ευρώ, δεν έχει καταλήξει ακόμα για τη στάση του στις εκλογές. Το ΜΑΑ ιδρύθηκε ως αριστερός πόλος στο ΣΥΡΙΖΑ, έδωσε πολιτικές μάχες στο εσωτερικό του και στις περιφερειακές εκλογές διαμόρφωσε την «Ελεύθερη Αττική», απαντώντας στην τότε κεντροαριστερή «στροφή» του ΣΥΝ (Μητρόπουλος). Παράλληλα προσπάθησε να λειτουργήσει ως «καταλύτης» στη δημιουργία

ενός μαζικού μετώπου συμπαράταξης της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Με αυτή την παρακαταθήκη το ΜΑΑ οφείλει να αντιμετωπίσει το ζήτημα των εκλογών. Επειδή δεν διαμορφώθηκε ένα πλατύ μέτωπο της Αριστεράς, το ΜΑΑ οφείλει να αποφασίσει με βάσει τα υπαρκτά σχήματα. Στις μέχρι τώρα προτάσεις του ΜΑΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάντα θετική ανταπόκριση, ενώ ήταν ανοικτός και έχει επανειλημμένα καλέσει για συνεργασία όλη την Αριστερά. Το να θέτει κανείς ως

προϋπόθεση για την όποια συνεργασία την αποδοχή της πρότασης εξόδου από το ευρώ, ως μόνη διέξοδο από την κρίση, δημιουργεί δύο μεγάλα προβλήματα.

Προβλήματα Το πρώτο είναι ότι η άποψη πως η έξοδος από το ευρώ αποτελεί διέξοδο από την κρίση του συστήματος για τους εργαζόμενους, είναι λαθεμένη. Την επιλογή εξόδου από το ευρώ τη συζητάνε ακόμα και κομμάτια της κυρίαρχης τάξης και είναι δεδομένο ότι, στα πλαί-

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Πόσο ειλικρινής είναι η πρόταση για «μέτωπο»; «Η ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά και άλλοι σύντροφοι, φαίνεται δεν έχουν εκτίμηση του βάθους, της έκτασης, της διάρκειας της κρίσης και των κινδύνων που εγκυμονεί η προωθούμενη αστική πολιτική» . «Πριν», 1/4

Ο 

Του Αντώνη Νταβανέλλου

ι σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ –και ειδικότερα οι σ. του ΝΑΡ μέσω του «Πριν»– απάντησαν με ένταση –και σωστά– στην απόρριψη της πρότασής τους για «μέτωπο» από την πλευρά του ΚΚΕ. Πέρα από το άρθρο του «Πριν», ο Γ. Ρούσσης, σε συνέντευξή του στο ίδιο φύλλο, κάνει λόγο για «ένα ελάχιστο πρόγραμμα μετωπικής δράσης, πρώτο βήμα στο πλαίσιο μιας στρατηγικής ενός επαναστατικού πολέμου θέσεων, που για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις συνιστώσες της στόχο έχει το σοσιαλισμό». Ο Γ. Ρούσσης, κρίνοντας την απάντηση του ΚΚΕ, σημειώνει ότι πρόκειται για μια «άρνηση κάθε έστω και στοιχειώδους συνεργασίας με άλλες αριστερές δυνάμεις, σε μια λογική “το μοναστήρι να ’ναι καλά”, η οποία αντικειμενικά αποδυναμώνει το λαϊκό κίνημα». Συμφωνούμε απολύτως. Το παράδοξο, όμως, είναι ότι οι σ. του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναπαράγουν ακριβώς τα ίδια «επιχειρήματα» του ΚΚΕ, όταν χρειάζεται να απαντήσουν στην πρόταση ενότητας στη δράση, στην πρόταση για πολιτικό μέτω-

πο, που έχει απευθύνει ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όσο και στο ΚΚΕ. Αυτή η διγλωσσία φανερώνει προβλήματα ειλικρίνειας. Δεν θα μας ενδιέφερε να τα καταδείξουμε, αν το επίδικο δεν ήταν πολύ σημαντικό: Με δεδομένη την πολιτικ�� της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ, η συμπαράταξη της Αριστεράς –η κοινή δράση μεταξύ ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ– είναι υπόθεση πολιτικής πίεσης που μπορεί να ασκηθεί πάνω στα στελέχη του ΚΚΕ. Η αρνητική στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέναντι στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ απομακρύνει αυτό το ενδεχόμενο, αφήνει στον Περισσό τις δυνατότητες να αναστέλλει στις καλένδες το πλατύ εργατικό-λαϊκό αίτημα για συμπαράταξη της Αριστεράς. Οι σ. της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αιτιολογούν αυτή την αντιφατικότητα στη στάση τους με τη διάχυτη εκτίμηση ότι το ΚΚΕ είναι «αριστερότερο» του ΣΥΡΙΖΑ. Η εκτίμηση αυτή διαψεύστηκε σε κρίσιμες στιγμές: το Δεκέμβρη του 2008 ή στο Σύνταγμα, όταν η Αλ. Παπαρήγα δήλωνε πόσο ανεύθυνο και ανέφικτο θεωρούσε το στόχο της ανατροπής της κυβέρνησης του ΓΑΠ «από τα κάτω» (την ώρα που υπήρχε νεκρός διαδηλωτής, στέλεχος του ΠΑΜΕ…) Παρά τις διαφορές σε αυτή την εκτίμηση, πρόκειται για λάθος κριτήριο σχετικά με τους αποδέκτες της πρότασης για «ενότητα». Που πολλές φορές απαντιέται άμεσα και με φυσι-

κό τρόπο. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνυπάρχουν ήδη σε πολλά «συντονιστικά» (λαϊκές συνελεύσεις, πρωτοβάθμια, Δεν Πληρώνω κ.ά.). Το «Πριν» θυμίζει στο ΚΚΕ ότι, κατά την ίδρυση του ΕΑΜ, συνεργάστηκε με δυνάμεις όπως ο Χωμενίδης του Σ.Κ. ή ο Τσιριμώκος της ΕΛΔ. Ελπίζουμε ότι οι σ. του ΝΑΡ δεν θεωρούν τον… Τσιριμώκο ως «αριστερότερο» του Τσίπρα ή του Λαφαζάνη. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κατ’ επανάληψη προτείνει πολιτικό μέτωπο στους σ. της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στη βάση ενός «ελάχιστου προγράμματος» και ως «πρώτο βήμα» το πλαίσιο μιας στρατηγικής «πολέμου θέσεων» που – όπως λέει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και πολλοί άλλοι μέσα και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ– θα πρέπει ως στόχο να έχει το σοσιαλισμό. Αν οι σ. του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απορρίπτουν την πρόταση αυτή ως «πρόωρη», θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε συνειδητά και οργανωμένα για να την προετοιμάσουμε. Αν την απορρίπτουν γενικά, τότε μάλλον συμπλέουν με την ηγεσία του ΚΚΕ που «δεν εκτιμά το βάθος, την έκταση, τη διάρκεια της κρίσης και τους κινδύνους που εγκυμονεί η προωθούμενη αστική πολιτική». Και θα είναι κρίμα, γιατί δεν έχουν ούτε το «ελαφρυντικό» του μεγέθους που έχει το ΚΚΕ, ούτε την παράδοση αυτόκεντρης και εκλογοκεντρικής πολιτικής που επίσης έχει το ΚΚΕ.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι δημιουργεί με αυτό τον τρόπο ένα διαχωρισμό των δυνάμεων της Αριστεράς, τη στιγμή που η θέση «καμιά θυσία για το ευρώ» καλύπτει τους αναγκαίους όρους για το προχώρημα χωρίς υποχωρήσεις. Κρατώντας το ΜΑΑ τους στόχους και τις θέσεις που είχε αποφασίσει σε προηγούμενες συσκέψεις του, θα πρέπει να δώσει τη μάχη των εκλογών, χρησιμοποιώντας «εργαλεία» που είναι ορατά στην κοινωνία και συμβάλλουν στη συμπαράταξη της Αριστεράς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, και δεν θα πρέπει να οδηγηθεί στο όνομα της καθαρότητας σε λογικές που δεν υπηρετούν τους στόχους του.

Αποχαιρετώντας τον Γιάννη Μπανιά Ο σύντροφος Γιάννης Μπανιάς πέθανε στα 72 χρόνια του, σε μια ηλικία όπου βρισκόταν σε πλήρη δράση και είχε ακόμα πολλά να δώσει στην Αριστερά και στο κίνημα αντίστασης. Εμείς της ΔΕΑ, προερχόμενοι από άλλες διαδρομές και άλλη παράδοση, προλάβαμε να συνεργαστούμε μαζί του στα τελευταία 15 πυκνά χρόνια της ζωής του. Στο αντιπολεμικό κίνημα αρχικά, στο κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και στο Φόρουμ στη συνέχεια. Στον σ. Γιάννη χρωστάμε πολλά για τη δυνατότητα να κάνουμε τις επιλογές μας σχετικά με το «Χώρο Διαλόγου της Αριστεράς» και αργότερα για τη συμμετοχή μας στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολιτικές απόψεις, η επιμονή και ο χαρακτήρας του μας βοήθησαν πολύ στο να πάρουμε αποφάσεις που μέχρι τότε μας φάνταζαν αδιανόητες. Από μακριά, τον γνωρίζαμε από πριν. Μαζί με πολλούς άλλους στο χώρο της άκρας Αριστεράς, τιμούσαμε τον πεισματάρη υποστηρικτή του «Κ», στις εποχές της κατάρρευσης των «μεγάλων αφηγήσεων», στις εποχές που λιγόστευαν οι πρόθυμοι να κρατήσουν τις κόκκινες σημαίες. Στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ, ο σ. Γιάννης φρόντιζε να ανανεώνει και να επιβεβαιώνει αυτή την εκτίμηση: Θα θυμόμαστε πάντα τη σκληρή στάση του, όταν το επίδικο ήταν πράγματι πολιτικά σημαντικό, αλλά και την ανθρώπινη και ευέλικτη στάση του, όταν το επίδικο ήταν τακτικό ή δευτερεύον. Η πείρα, το κύρος του, οι δυνατότητές του θα λείψουν πολύ από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από τον καθένα μας, σε μια περίοδο κρίσιμων αναμετρήσεων. Στους συγγενείς, στους φίλους του, στους σ. της ΑΚΟΑ εκφράζουμε, μαζί με όλο τον κόσμο της Αριστεράς, τα πιο ειλικρινή μας συλλυπητήρια.


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

7

Για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ θέσεις εργασίας, μισθοί, συντάξεις, Υγεία, Παιδεία κ.λπ.) ανεξαρτήτως νομίσματος, που βασίζεται στην άμεση εθνικοποίηση των τραπεζών, των σημαντικότερων τομέων της οικονομίας και της παραγωγής, στη βαριά φορολόγηση του κεφαλαίου και γενικότερα σε ένα πρόγραμμα οικονομικής ανασυγκρότησης με μοχλό το δημόσιο και πρωτεύον κριτήριο τις άμεσες κοινωνικές ανάγκες.

Του Γιώργου Σαπουνά, μέλους της Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ, ΑΠΟ

Η

σημασία των επερχόμενων εκλογών έγκειται στο κατά πόσο από την κάλπη θα προκύψει η δυνατότητα σταθεροποίησης του συστήματος «μνημονιακής» διακυβέρνησης από τα κόμματα του μαύρου μπλοκ, πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ή αντίθετα θα μπούμε σε μια περίοδο συστημικής αστάθειας με ανοιχτό ορίζοντα για τις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις, για την αμφισβήτηση και ανατροπή όλου του «μνημονιακού» πλαισίου και των μέτρων που πάρθηκαν και συνεχίζουν να παίρνονται. Από αυτή τη διαπίστωση προκύπτουν τα καθήκοντα της Αριστεράς και αποκτά νόημα το σύνθημα για «κυβέρνηση της Αριστεράς».

Κυβέρνηση της Αριστεράς Ωστόσο η σημασία αυτής της εκλογικής αναμέτρησης δεν πρέπει να κατανοηθεί ως μια μάχη δίχως αύριο, καθώς οι ίδιοι οι όροι της κρίσης σε Ευρώπη και Ελλάδα δεν αφήνουν περιθώριο για την άμεση και οριστική διευθέτηση των αντιθέσεων προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση σε ένα μόνο επεισόδιο, αυτό των επερχόμενων εκλογών. Το σύνθημα για «κυβέρνηση της Αριστεράς» έχει νόημα και περιεχόμενο αφενός από τη σαφή στόχευσή του για τη συμπαράταξη της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και αφετέρου από τις προγραμματικές αιχμές που αντιστοι-

Δημοκρατία χούν σε μια τέτοια ανατροπή. Ως εκ τούτου καθίσταται απολύτως διακριτός στόχος από κάθε άλλη εκδοχή «αντιμνημονιακής κυβέρνησης». Η επικεφαλής αιχμή αναφύεται από τον ίδιο το στόχο της «κυβέρνησης της Αριστεράς»: Ανατροπή της δανειακής σύμβασης και όλων των συνακόλουθων μέτρων. Χωρίς την επιμονή σ’ αυτή την αιχμή θολώνει και αδυνατίζει δραματικά κάθε άλλη διατύπωση αριστερής εναλλακτικής πρότασης.

Χρέος Ακολουθεί το ζήτημα του χρέους. Δεν υπάρχει σήμερα κανένα περιθώριο για οποιαδήποτε άλλη απάντηση εκτός από τη μονομερή παύση πληρωμών προς τους δανειστές και τη διαγραφή όλου του ταξικού χρέους. Όλες οι άλλες εκδοχές «αναδιαπραγμάτευσης» και αντιμνημονιακής ρητορείας ήδη χρησιμοποιούνται και από τις αστικές δυνάμεις, από τη ΝΔ ως τον Καμένο. Στο «τρομο-

κρατικό» δίλημμα που βάζουν απροκάλυπτα οι αστοί «ευρώ ή χάος» δίνουμε την απάντηση: «καμιά θυσία για το ευρώ» η οποία μεταφράζεται πως η ανυποχώρητη σύγκρουση με τις επιταγές της τρόικας περιλαμβάνει και την εκδοχή της αποχώρησης από το ευρώ. Το εάν αυτό σημαίνει, με τους όρους μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, την οικιοθελή αποχώρηση της χώρας ή την πρόκληση για αποβολή από την ευρωζώνη αποτελεί ένα πολύ σημαντικό ζήτημα τακτικής που σχετίζεται με τη λαϊκή βούληση, αλλά και την εκτίμηση για τους συσχετισμούς δύναμης και τις αντιθέσεις εντός ΕΕ, που θα δημιουργήσει μια παύση πληρωμών από την κυβέρνηση της Αριστεράς. Ωστόσο είναι απολύτως αναγκαίο σήμερα να ξεκαθαριστεί προς το λαό ότι η Αριστερά προτείνει ένα άμεσο πρόγραμμα στήριξης του κόσμου της εργασίας και της κοινωνικής πλειοψηφίας (ανατροπή όλων των μνημονιακών μέτρων,

Τέλος, αλλά απολύτως σημαντικό, είναι το ζήτημα της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας. Από αριστερή και ταξική σκοπιά σημαίνει τη νοηματοδότηση της δημοκρατίας όχι με όρους «παλινόρθωσης» της αστικής δημοκρατίας και της όποιας «ανεξαρτησίας» της που σήμερα μοιάζει να συμπιέζεται από την τρόικα και τις επιτροπείες, αλλά πολύ περισσότερο με τους όρους του εργατικού και κοινωνικού ελέγχου στην οικονομία, αλλά και σε όλο το εύρος της κοινωνικής ζωής. Όλες οι παραπάνω αιχμές και οι δυνατότητες ερμηνείας περιέχονται στα 10 σημεία που αποφάσισε η ΠΣΕ του ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει να αποτελέσουν τις ξεκάθαρες προτάσεις του προεκλογικού-προγραμματικού του λόγου για να δώσουν ουσία και περιεχόμενο στην προοπτική του συνθήματος για «κυβέρνηση της Αριστεράς» και ειλικρινή προσφορά εναλλακτικής διεξόδου στον κόσμο της εργασίας και την κοινωνική πλειοψηφία.

Εκδηλώσεις και συνελεύσεις ΣΥΡΙΖΑ Συνέλευση ΣΥΡΙΖΑ Λαυρεωτικής. Στις 4 Απρίλη, στις 7 μ.μ., στο Πολιτιστικό Κέντρο Λαυρίου με ομιλητή τον Νίκο Μανιό, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ Αγίων Αναργύρων. Στις 4 Απρίλη, στις 7.30 μ.μ., στο Κινηματογράφο Μαρία – Έλενα (Αγ. Παρασκευής 40 -Αγ.Ανάργυροι) με ομιλητές ο Δημήτρη Βίτσα και το Γιώργο Σαπουνά, μέλη της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ Πετρούπολης. Στις 4 Απρίλη, στις 7.30 μ.μ., στο Πολιτιστικό Κέντρο Πετρούπολης, με ομιλητή τον Γαβριήλ Σακελαρίδη, μέλος της Επιτροπής Οικονομίας του ΣΥΡΙΖΑ. Εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ στο Πολιτιστικό Κέντρο Γέρακα. Στις 6 Απρίλη, στις 7 μ.μ., στο Πολιτιστικό Κέντρο Γέρακα, με ομιλητές τον Αλέξη Τσίπρα (πρόεδρος ΚΟ ΣΥΡΙΖΑ) και το Γιώργο Νικολακάκη (ΠΣΕ ΣΥΡΙΖΑ). Εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ Ν.Σμύρνης 'Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για χρέη νοικοκυριώνανεργία-χαράτσια-ακρίβεια'. Στις 7 Απρίλη, στην Αίθουσα Δ.Σ. Νέας Σμύρνης, με ομιλητές το Δημήτρη Παπαδημούλη, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και το Γιάννη Θεωνά, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Συνέλευση 7ης Διαμερισματικής Κοινότητας Αθήνας.Στις 5 Απρίλη, στις 7 μ.μ., στη Βελεστίνου 6.

Να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στη δουλειά Του Σπύρου Αντωνίου

Τ 

ην εικόνα κοινωνικής χρεοκοπίας αποτυπώνουν τα στοιχεία για τις συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα των αλλεπάλληλων μνημονίων, την ίδια στιγμή που η ανεργία καταγράφεται επίσημα στο 21%, όταν στην πραγματικότητα πλησιάζει το 30%. Ειδικότερα, σύμφωνα με την τριμηνιαία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την κοινωνική κατάσταση στην ΕΕ, οι άστεγοι αυξήθηκαν κατά 25% τη διετία 2009-2011, ενώ η ανεργία των νέων έχει διπλασιαστεί τα δύο τελευταία χρόνια και έφτασε το 48% το Νοέμβριο του 2011.

Εργασιακή ζούγκλα Οι απανωτές αντεργατικές ρυθμίσεις έχουν μετατρέψει το καθεστώς εργασίας σε σκέτη κόλαση για τους εργαζόμενους και μέσο κερδοφορίας κάθε (φοροαπαλλασσόμενου και κρατικά επιδοτούμενου) εργοδότη. Το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ) το πρώτο δίμηνο του 2012 κατέγραψε ότι οι προσλήψεις εργαζομένων μειώθη-

καν κατά 26% και για πρώτη φορά οι συμβάσεις για μερική απασχόληση και εκ περιτροπής εργασία ήταν περισσότερες (51,61%) από τις προσλήψεις με πλήρη απασχόληση: σε σύνολο 67.323 νέων προσλήψεων, οι 34.746 ήταν με «ευέλικτες» συμβάσεις. Η μόνιμη και σταθερή δουλειά κοντεύει να γίνει πολυτέλεια. Επίσης, μπροστά στο φόβο της απόλυσης 16.309 εργαζόμενοι δέχτηκαν φέτος τη μετατροπή της σύμβασής τους από πλήρη σε μερική ή εκ περιτροπής εργασία, είτε «οικειοθελώς», είτε με μονομερή απόφαση του εργοδότη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της νέας κατάστασης που διαμόρφωσε η μνημονιακή νομοθεσία του Κουτρουμάνη είναι η εταιρεία Phone Marketing, που εδρεύει στη Ν. Ιωνία και ασχολείται με τις τηλεπικοινωνίες. Η διοίκηση πρότεινε στους εργαζόμενους να εργάζονται από εδώ και πέρα 2 ώρες την ημέρα ή 8 ώρες, αλλά μία ημέρα την εβδομάδα, με τον παχυλό μισθό των 140-160 ευρώ το μήνα. Φυσικά οι εργαζόμενοι αρνήθηκαν και βρίσκονται σε απεργία διαρκείας.

Τα κλειστά μικρομάγαζα, οι 400.000 εργαζόμενοι που δουλεύουν, αλλά παραμένουν απλήρωτοι για μήνες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες που δεν έχουν δουλειά, οι ανασφάλιστοι και κυρίως οι σχεδόν 1.500.000 άνεργοι φανερώνουν το σοβαρό ζήτημα επιβίωσης για πλατιά τμήματα του πληθυσμού. Την προηγούμενη εβδομάδα το υπουργείο Εργασίας αποφάσισε ότι μπορούν να θεωρούν βιβλιάριο υγείας άνεργοι με 50 ένσημα και την παράταση της περίθαλψης σε ανέργους μέχρι το τέλος του 2012. Αν και όχι αμελητέα, η ρύθμιση αφορά μικρό ποσοστό ανέργων και απέχει αρκετά από το αίτημα για επέκταση του επιδόματος ανεργίας (φιλοδώρημα των 360 ευρώ) σε όλους τους ανέργους. Ειδικά όταν συγκυβέρνηση και τρόικα δίνουν εκατοντάδες δισ. ευρώ στις τράπεζες και επιδοτούν προκλητικά τις ασφαλιστικές εισφορές των επιχειρήσεων.

Πρόταση νόμου Πρόσφατα ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε πρόταση νόμου στο κοινοβούλιο

για το ζήτημα της ανεργίας. Πέρα από τα γενικότερα ριζοσπαστικά μέτρα («απαγόρευση των απολύσεων σε όλες τις επιχειρήσεις, μείωση του χρόνου εργασίας σε 35 ώρες την εβδομάδα και 7 ώρες ημερησίως, αυτοδιαχείριση των εγκαταλειμμένων από τους ιδιοκτήτες τους και κατειλημμένων από τους εργάτες επιχειρήσεων»), στο κείμενο προτείνονται και άμεσα μέτρα στήριξης των ανέργων: επίδομα ανεργίας στο 80% του κατώτατου μισθού χωρίς περιορισμούς για όλο το διάστημα της ανεργίας, πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα για τους ανέργους, αναστολή δόσεων δανείων και απαγόρευση πλειστηριασμώνκατασχέσεων πρώτης κατοικίας, κάρτα απεριόριστων διαδρομών στα ΜΜΜ, χαμηλότερα τιμολόγια ΔΕΚΟ, απαλλαγή από δημοτικά τέλη κ.ά. Οι βασικές διεκδικήσεις ενός μαχητικού κινήματος εργαζομένων-ανέργων κατά της ανεργίας πρέπει να κινούνται προς την κατεύθυνση της υπεράσπισης του δικαιώματος στη μόνιμη και στα-

θερή δουλειά για όλους, που ταυτόχρονα επιβάλλει την ανάγκη για απόκρουση κάθε απόπειρας για απολύσεις ή μειώσεις μισθών. Αιτήματα όπως η ολοκληρωτική απαγόρευση των απολύσεων, οι μαζικές προσλήψεις σε κοινωνικές υπηρεσίες, η κατάργηση όλων των νόμων που ευνοούν την εργοδοτική αυθαιρεσία και του άρθρου 99 που αποτελεί καταφύγιο κάθε κακοπληρωτή, πρέπει επιτέλους να δεσμεύσουν τη δράση των συνδικάτων και της Αριστεράς. Κάθε μετριοπάθεια σε αυτή τη μάχη φέρνει πιο κοντά τον Καιάδα που μας ετοιμάζουν. Ήδη οι συλλογικότητες ανέργων, που υπάρχουν, σχεδιάζουν να απευθυνθούν ξανά στα σωματεία, απαιτώντας την ειλικρινή στήριξη των αιτημάτων τους από το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Συγχρόνως, η οργανωμένη συμμετοχή τους στη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους θα είναι ένα σοβαρό βήμα στο να αναδειχτεί κεντρικότερα το θέμα της καταπολέμησης της ανεργίας.


8

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

Εκλογές 2012: Εμείς και οι ανάγκες μας ή αυτ

Ο ΣΥΡΙΖ σε ιστορι

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επιμένει στη Συσπείρωση της Αριστεράς Του Γιάννη Θεωνά, μέλους της Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ, ΚΕΔΑ

Μ 

προστά στον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει οι τράπεζες, οι «αγορές», οι ντόπιες και ευρωπαϊκές ελίτ του κεφαλαίου ενάντια στον κόσμο της εργασίας, ενάντια στις εργατικές κατακτήσεις και δικαιώματα, μόνη ελπίδα, για τα πλατιά λαϊκά στρώματα της πόλης και του χωριού, αποτελεί πλέον μια συσπειρωμένη, αποφασιστική και αγωνιστική Αριστερά. Μια Αριστερά που οφείλει για πρώτη φορά ύστερα από πάρα πολλά χρόνια να αντιπαραβάλει στη νεοφιλελεύθερη διαχείριση της κρίσης μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας, με ένα πραγματικό αριστερό ριζοσπαστικό πολιτικό πρόγραμμα. Η πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στη χώρα μας επιβεβαιώνει με χαρακτηριστικό τρόπο ότι μια Ριζοσπαστική Αριστερά, συσπειρωμένη σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, είναι σε θέση να ανατρέψει το πολιτικό σκηνικό και να αναδειχτεί σε κυβερνητική εξουσία. Ο λαός με κάθε τρόπο (οργή, αγανάκτηση, καταδίκη) εκφράζει την ετοιμότητά του να ανατρέψει τις υποταγμένες στους τροϊκανούς κυβερνήσεις και πολιτικές. Αρκεί οι δυνάμεις της Αριστεράς να συσπειρωθούν και να διατυπώσουν ένα πρόγραμμα αριστερής ριζοσπαστικής διακυβέρνησης άμεσης εφαρμογής. Μ’ αυτά δεδομένα ο ΣΥΡΙΖΑ από την 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψή του έχει διατυπώσει και προωθήσει την κατεύθυνση για τη συγκρότηση μιας νέας λαϊκής πλειοψηφίας, ενός νέου συνασπισμού εξουσίας, με πυρήνα τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δυστυχώς, με ευθύνη άλλων (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΜΑΑ) δεν έχει συγκροτηθεί ο πυρήνας της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, που θα αποτελούσε πόλο έλξης για άλλες δυνάμεις που αποδεσμεύονται οριστικά από το δικομματισμό και τις επιλογές του. Η συσπείρωση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και η ανάδειξη, σήμερα κι όχι στο απροσδιόριστο μέλλον, μιας αριστερής Ριζοσπαστικής Κυβέρνησης επιβάλλεται και για έναν πρόσθετο λόγο. Για τη διαχείριση της επόμενης μέρας. Η έξοδος από το ευρώ και την ευρωζώνη δεν μπορεί να διεκδικείται χωρίς ταυτόχρονη διεκδίκηση της αριστερής ριζοσπαστικής κυβέρνησης. Χωρίς τη συντονισμένη πάλη αυτής της κυβέρνησης και ενός ενωτικού, μαχητικού, αγωνιστικού μαζικού κινήματος, που θα υπερασπίζεται και θα προωθεί ένα αριστερό ριζοσπαστικό πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα που ανάμεσα στα άλλα θα προβλέπει τη διαχείριση της κρίσης χρέους με παύση πληρωμών προς τους διεθνείς τοκογλύφους και μονομερή διαγραφή του χρέους προς αυτούς, χωρίς να μας νοιάζει αν βγαίνουμε ή δεν βγαίνουμε από το ευρώ και την ευρωζώνη. Την κατάργηση όλων των μέτρων που επέβαλαν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις. Επιστροφή στο Δημόσιο των ΔΕΚΟ και των κρίσιμων για τις υποδομές κλπ βιομηχανικών μονάδων. Παραγωγική ανασυγκρότηση, καταπολέμηση της ανεργίας και της φτώχειας. Υπεράσπιση Υγείας, Παιδείας, Κοινωνικής Ασφάλισης, δικαιωμάτων και περιβάλλοντος. Σε μια τέτοια κατεύθυνση, ο ΣΥΡΙΖΑ και η πολιτική συμμαχιών του θα επιμείνει με όλες του τις δυνάμεις προεκλογικά, στις ίδιες τις εκλογές, αλλά και στη μετεκλογική περίοδο.

Του Γρηγόρη Δεμέστιχα

Ο 

ι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει πόλος του ενδιαφέροντος, της ελπίδας και της προσοχής ενός πλατύτερου τμήματος των αγωνιστών/στριών των κινημάτων αντίστασης. Αυτό επιβεβαιώνεται από την πολιτική εμπειρία: οι συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν αποκτήσει ξανά μεγάλη μαζικότητα και ζωντάνια. Ταυτόχρονα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πιο «ανοιχτό» εγχείρημα της Αριστεράς, το πιο κοντινό στο πρότυπο του μετώπου που αναζητά ακόμα μεγαλύτερο τμήμα του κινήματος, συμπεριλαμβανομένης της βάσης του ΚΚΕ, αλλά και κόσμου της βάσης της σοσιαλδημοκρατίας που έρχεται σε ρήξη με την παράδοση του ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «εκπαιδευμένος» να λειτουργεί μετωπικά, έχει κάνει κάποιες δημοκρατικές κατακτήσεις και –κυρίως– δεσμεύεται πολιτικά με τις δημόσιες προτάσεις ενωτικής δράσης προς το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οι επιθέσεις σε κάθε ευκαιρία ή αφορμή τω�� καθεστωτικών δυνάμεων και των παπαγάλων τους στα ΜΜΕ ενάντια στους «Συριζαίους» αποδεικνύουν ότι η εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει κομβική σημασία για την Αριστερά, αλλά και τις πολιτικές εξελίξεις.

Δοκιμασία Οι πρόσφατες επιλογές της ηγεσίας του ΣΥΝ βάζουν σε δοκιμασία αυτή την προο-

πτική. Ξεχωρίζουμε δύο κεντρικά μέτωπα: Α. Η συνεργασία με τους «πασοκογενείς» μπορεί να πάρει ανεξέλεγκτη διάσταση. Δεν είχαμε και δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με την απεύθυνση στη βάση της σοσιαλδημοκρατίας, με την προσπάθεια να κερδηθεί στη ριζοσπαστική Αριστερά κόσμος που ψήφιζε ΠΑΣΟΚ ή πίστεψε στο ΠΑΣΟΚ. Μεγάλα τμήματα του εργατικού κινήματος ή λαϊκών αντιστάσεων καθορίζονται από τέτοιο κόσμο. Η Αριστερά οφείλει να μάθει να δουλεύει με αυτό τον κόσμο, να τον διεκδικεί πολιτικά, να στρέφει προς τα αριστερά πλατιά τμήματα των λαϊκών ανθρώπων. Μπορεί όμως η συνεργασία με ομάδες πρώην ηγετικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ να υπηρετήσει αυτή την τακτική; Σε ένα βαθμό μπορεί να συζητηθεί. Για παράδειγμα, η αξιοποίηση της Σοφίας Σακοράφα, που έγκαιρα διαχωρίστηκε από την κυβέρνηση ΓΑΠ, ή του Παναγιώτη Κουρουμπλή, που καταψήφισε με έντονα συμβολικό τρόπο το Μνημόνιο 2, έγινε αποδεκτή από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο να αναδειχθεί η απεύθυνση στην κοινωνική βάση της σοσιαλδημοκρατίας. Όμως η κλιμάκωση αυτής της τακτικής, η συγκρότηση σχήματος εκλογικής και ευρύτερα πολιτικής συνεργασίας με τις πολιτικές κινήσεις των «πασοκογενών» έχει παγίδες. Είναι αλήθεια ότι κάποια στελέχη του χώρου αυτού έχουν φθαρεί εξαιτίας

Ο ΣΥΝ και η επιδίδονται μια «προσα του προγρά του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρώντα παρουσιάσο πιο ρεαλιστ και «άμεσα υλοποιήσιμ προτάσεις

των θέσεων που είχαν στο π απωθούν αντί να προσελκύ Είναι αλήθεια ότι η δομημέ σία με τις κινήσεις αυτές δυ οργανωμένο άνοιγμα του Σ το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Κ είναι αλήθεια ότι η δομημέν με τις κινήσεις των «πασοκογ ουργεί πολιτική σύγχυση, υ «ταυτοτικές» αδυναμίες του Σ ναμίες που πηγάζουν από το του ως συμμαχικού εγχειρή κυρίως αδυναμίες που πηγάζ πολιτική και ιδεολογική αμ ηγεσίας του ΣΥΝ.

Μέτωπο της Αριστεράς ή συμμα Του Πάνου Κοσμά, μέλους της Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ, Κόκκινο

«Ε 

νωθείτε και τσακίστε τους!». Αυτή η «εντολή» εργάτη της «Χαλυβουργίας» προς αριστερή αντιπροσωπεία αλληλεγγύης στον αγώνα τους αποκαλύπτει τις διαθέσεις της εργατικής τάξης, αλλά και ευρύτερων καταπιεζόμενων στρωμάτων. Η απαίτηση για πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς και για κυβέρνηση της Αριστεράς έχει πλέον μαζικό έρεισμα στην εργατική τάξη και τα πληβειακά στρώματα, αλλά και στον κόσμο της Αριστεράς.

Εμπειρία αγώνων Η απαίτηση αυτή μπορεί να είναι ενστικτώδης, αλλά είναι απόλυτα σωστή. Στηρίζεται στην εμπειρία σχεδόν δύο χρόνων αγώνων ενάντια στις πολιτικές του μνημονίου. Που απέδειξαν ότι η γραμμή της «αντίστασης και ανάσχεσης της επίθεσης», με τις επιμέρους, τις κλαδικές και τις γενικές απεργίες, αλλά και τους άλλους εκατοντάδες μικρούς και μεγάλους αγώνες, από μόνη της δεν οδηγεί στη νίκη. Το πλαίσιο της κοινωνικής διαπραγμάτευσης έχει καταρρεύσει

από τις πολιτικές του μνημονίου, η συναίνεση του φόβου έχει δώσει τη θέση της στο κράτος «έκτακτης ανάγκης», η τρόικα και η κυβέρνηση δεν υποχωρούν στο παραμικρό ακόμη και μπροστά στις πιο μαζικές κινητοποιήσεις όσο έχουν ακόμη τη δυνατότητα να περνούν από τη Βουλή τα αλλεπάλληλα «πακέτα» μέτρων. Πρέπει λοιπόν να μπλοκάρουμε την κυβερνητική μηχανή του μνημονίου, χρειάζεται πολιτική ανατροπή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε το «πεζοδρόμιο» και να ασχοληθούμε μόνο με τις εκλογές! Ήταν οι μάχες του κινήματος που οδήγησαν σε πτώση την κυβέρνηση Παπανδρέου, που έφθειραν την κυβέρνηση Παπαδήμου, που υποχρεώνουν το σύστημα να επιλέξει τις εκλογές σαν το μικρότερο κακό. Χωρίς το κίνημα, πολιτική ανατροπή προς το συμφέρον του κόσμου της εργασίας δεν μπορεί να υπάρξει! Για τον ίδιο λόγο δεν μπορεί να υπάρξει κυβέρνηση Αριστεράς που να μη στηρίζεται σε πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς, δηλαδή σε πολιτικό μέτωπο ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Γιατί μόνο ένα τέτοιο πολιτικό μέτωπο μπορεί δυνητικά να εξασφαλίσει: α) Τις προγραμματικές προϋποθέσεις για μια πολιτική

ρήξης με τις πολιτικές του μνημ πολιτικές προϋποθέσεις και το δυνάμεων, ώστε να ξεδιπλω πιο αποφασιστικά οι αγώνες τ μέρα». γ) Την πολιτική «αντο


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

9

τοί και τα κέρδη τους

ΖΑ μπροστά ικές ευθύνες

η «Αυγή» ι σε αρμογή» άμματος Α, ας να ουν τικές

μες»

παρελθόν και ύουν κόσμο. ένη συνεργαυσκολεύει το ΣΥΡΙΖΑ προς Κυρίως όμως νη συμμαχία γενών» δημιυπογραμμίζει ΣΥΡΙΖΑ. Αδυο χαρακτήρα ήματος, αλλά ζουν από την μφισημία της

Β. Επίσης ανεξέλεγκτη διάσταση μπορεί να πάρει η τάση της ηγεσίας του ΣΥΝ προς τη διατύπωση κυβερνητικών λύσεων, τάση συνδεδεμένη με τη ροπή προς έναν προγραμματικό «ρεαλισμό». Η ηγεσία του ΣΥΝ μιλά για μια κάποια «αντιμνημονιακή-αντινεοφιλελεύθερη» κυβέρνηση που μπορεί να προκύψει και από την κάλπη των επερχόμενων εκλογών (διαδικασία «3ης εντολής» αν το άθροισμα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν συγκεντρώνει 151 βουλευτές). Στηρίζοντας αυτή την προοπτική, ο ΣΥΝ και η «Αυγή» επιδίδονται σε μια «προσαρμογή» του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρώντας να παρουσιάσουν πιο ρεαλιστικές και «άμεσα υλοποιήσιμες» προτάσεις (π.χ., ανακατανομή πλούτου αντί ανατροπή της λιτότητας, τράπεζες υπό δημόσιο έλεγχο αντί κρατικοποίηση των τραπεζών, μορατόριουμ πληρωμών του δημόσιου χρέους αντί της στάσης πληρωμών κ.λπ.). Η τάση αυτή είναι αποπροσανατολιστική. Το καθεστώς δεν πρόκειται να παραδώσει αμαχητί την κυβερνητική εξουσία σε ένα τμήμα της Αριστεράς και κάποιους (διαρκώς διευρυνόμενους;) σοσιαλδημοκράτες συμμάχους της. Η συντηρητικοποίηση του προγράμματος δεν πρόκειται να δημιουργήσει συνθήκες ομαλού «διαλόγου» με το καθεστώς (οι καπιταλιστές έχουν ήδη αποδείξει ότι δεν διαπραγμα-

τεύονται μέσα στην κρίση), ενώ εύκολα μπορεί να δημιουργήσει συγχύσεις και αποσυσπειρώσεις στον κόσμο που απευθυνόμαστε.

Συγκρότηση Παρ’ όλ’ αυτά, το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κριθεί. Μεγάλο τμήμα του κόσμου του, συμπεριλαμβανομένων μελών και τάσεων του ΣΥΝ, επιμένει σε ριζοσπαστική-αριστερή κατεύθυνση. Επιμένει στο στόχο της κυβέρνησης της Αριστεράς, που για να προσεγγιστεί έχει δύο προϋποθέσεις: α) τη σύγκλιση μεταξύ ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ και β) την αποφασιστική κλιμάκωση των εργατικών και λαϊκών αγώνων. Επιμένει, παράλληλα, στο πρόγραμμα διεκδικήσεων που έχει συζητηθεί και λογοδοτεί στις εργατικές-λαϊκές ανάγκες και όχι στα όρια ανοχής του συστήματος. Ο κόσμος αυτός είναι ισχυρός στη βάση του εγχειρήματος, στις τοπικές επιτροπές και στις συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ διαθέτει και σημαντική εκπροσώπηση στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΔΕΑ θα επιχειρήσει στο επόμενο διάστημα τη συστηματική συγκρότηση αυτού του κόσμου (από τα κάτω, αλλά και από τα πάνω) ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ στην αριστερή-ριζοσπαστική κατεύθυνση, που τόσες ελπίδες δημιούργησε.

αχία τύπου ιταλικής «Ελιάς»;

μονίου. β) Τις ον κορμό των ωθούν ακόμη την «επόμενη οχή», ώστε να

είναι νικηφόρα η ολομέτωπη αναμέτρηση με το σύστημα, αν οι πολιτικοί-εκλογικοί συσχετισμοί διαμορφώσουν τους όρους για κυβέρνηση της Αριστεράς.

Πασοκογενείς Σε αντίθεση με έναν τέτοιο προσανατολισμό, η τελευταία πρόταση της ηγεσίας του ΣΥΝ στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ για «εκλογική διεύρυνση» προς το χώρο των «ΠΑΣΟΚογενών» εμπνέεται από έναν άλλο προσανατολισμό. Συνιστά ένα άλλο πολιτικό σχέδιο: να δώσουμε τη «μάχη για την εξουσία» με εργαλείο την τακτική των «εκλογικών διευρύνσεων», την άθροιση των ποσοστών, τη «συμμαχία των προθύμων». Έτσι, οι κινηματικές και πολιτικές προϋποθέσεις για την πολιτική ανατροπή και τη ρήξη με το σύστημα παραμερίζονται από «ευφυείς» (και υπερφίαλες) εκλογικές τακτικές, η πολιτική συμμαχιών γίνεται κολυμβήθρα του Σιλωάμ για «κακόφημους» ΠΑΣΟΚογενείς ή και κομματίδια σαν το ΑΡΜΑ Πολιτών που συζητούν παράλληλα και με τον Καμμένο, το πρόγραμμα γίνεται εξαρτημένη μεταβλητή του εύρους των εκλογικών συμμαχιών και «μεταγλωττίζεται» σε προεκλογικές διακηρύξεις που μετατοπίζονται όλο και

Σκέψεις για την εκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ

πιο δεξιά, η ταξική και κινηματική γραμμή (το ενιαίο εργατικό μέτωπο) υποκαθίσταται από τις «ευρείες πατριωτικές συμμαχίες» (γιατί, υποτίθεται, μόνο αυτές εξασφαλίζουν το απαραίτητο εκλογικό εύρος), το πολιτικό σχέδιο γίνεται όλο και πιο έντονα σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού, με ή χωρίς ευρώ (ή δραχμή), αντί για πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς σχηματίζεται το θολό ακόμη περίγραμμα μιας συμμαχίας τύπου ιταλικής «Ελιάς».

Αντίδραση Η αντίδραση μεγάλου εύρους δυνάμεων στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ υποχρέωσε την ηγεσία του ΣΥΝ να κάνει ένα βήμα πίσω, αποσύροντας τα πιο προβληματικά στοιχεία του «σχεδίου». Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το πρόβλημα θα επανέλθει ακόμη πιο οξύ αμέσως μετά τις εκλογές. Είναι γι’ αυτό το λόγο που γίνεται αναγκαία και κατεπείγουσα η συγκρότηση ενός ρεύματος μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ που θα παλέψει σε όλη τη γραμμή για έναν άλλο προσανατολισμό, με πυρήνα τις δυνάμεις της επαναστατικής-αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

Του Τάσου Κορωνάκη, μέλους ��ης Οργανωτικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ, Π.Γ. ΣΥΝ

Η 

βασική διαφορά στην προεκλογική περίοδο μεταξύ των αστικών κομμάτων και της Αριστεράς είναι ότι, ενώ αυτοί προσπαθούν με κάθε τρόπο να σε κάνουν να ξεχάσεις, εμείς προσπαθούμε με κάθε τρόπο να κάνουμε την κοινωνία να θυμηθεί και να πιστέψει πως μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Αυτοί κάθε φορά προσπαθούν να δημιουργήσουν μια τεχνητή πραγματικότητα στην οποία εξαφανίζονται οι ευθύνες τους, επενδύοντας στη συλλογική ευθύνη του «μαζί τα φάγαμε», δημιουργούν ένα πλαίσιο υποσχέσεων που βασίζεται στο ότι οι επιλογές είναι μεταξύ των δύο πυλώνων του δικομματισμού (καμία ψήφος χαμένη) και μεταξύ αυτών συγκροτούνται δήθεν ρεαλιστικές, υπεύθυνες και αξιόπιστες προτάσεις εξουσίας, κρούοντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο της «ακυβερνησίας». Έτσι προσπαθούν να εμφανίσουν την Αριστερά ως περιθωριακή επιλογή που δεν θα καθορίσει τις εξελίξεις. Όσους δεν μπορούν να πείσουν με τα επιχειρήματα της κυβερνητικής λύσης προσπαθούν να τους τρομοκρατήσουν ή να τους οδηγήσουν στην αποχή, επενδύοντας σε επιχειρήματα του τύπου «όλοι ίδιοι είναι».

Ατζέντα Σήμερα όμως η δουλειά τους δεν είναι και τόσο εύκολη. Γι’ αυτό γίνονται αδίστακτοι, με στόχο να αλλάξουν την ατζέντα από το αυτονόητο, δηλαδή τα μνημόνια, τις δανειακές συμβάσεις και τα μέτρα τα οποία έχουν δεσμευτεί να πάρουν. Ακολουθούν μια ακραία πολιτική μίσους, που οδηγεί την κοινωνία στον εκφασισμό, που εφευρίσκει ως εσωτερικό εχθρό τους μετανάστες, που οι σωτήρες θα έρθουν να μας σώσουν από την εγκληματικότητα. Λες και δεν είναι δικό τους δημιούργημα η υποβάθμιση της ζωής στις γειτονιές μας, λες και δεν είναι η φτώχεια την οποία έχουν επιβάλει σε όλη την κοινωνία η αιτία για την αύξηση της εγκληματικότητας. Οι ανάγκες μας όμως δεν μπορούν να ξεχαστούν. Η φτώχεια, η ανεργία, η διάλυση κάθε δομής πρόνοιας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και η χρεοκοπία της κοινωνίας δεν μπορούν να μπουν στο περιθώριο. Η Αριστερά σε αυτές τις εκλογές έχει μια ιστορική δυνατότητα, όχι για τον εαυτό της, αλλά

για τους άνεργους, τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους, τους αγρότες, τους νέους, τις γυναίκες. Ο στόχος δεν μπορεί να είναι εσωτερικός ή ποσοτικός, αλλά αναγκαστικά πρέπει να αφορά πολλούς παραπάνω. Δεν μπορεί να ’ναι μικρότερος από το να μην ξαναυπάρξει κυβέρνηση του μνημονίου, δεν μπορεί να μη βάζει σαν στόχο την ενότητα για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης και τη χάραξη μιας εντελώς διαφορετικής νέας προοδευτικής πορείας από μια λαϊκή πλειοψηφία και ένα μαζικό και μαχητικό κίνημα. Ξέρουμε πως στον κόσμο κυριαρχούν πολλά και διαφορετικά συναισθήματα, οργή και απόγνωση, φόβος και έλλειψη εμπιστοσύνης. Απέναντι σε όσους ήδη έχουν χάσει τα πάντα, αλλά και σε όσους έχουν χάσει ήδη πολλά, αλλά διατηρούν ένα επίπεδο ζωής, δεν πρέπει να αφήσουμε τη μνημονιακή προπαγάνδα να τους τρομοκρατήσει. Πρέπει να αντιστρέψουμε τα επιχειρήματά τους, να σπάσουμε τα ψεύτικα διλήμματα και με βάση την πραγματικότητα να τους πείσουμε ότι αυτοί είναι οι δυνάμεις της καταστροφής και του χάους και η συνέχιση για μια ακόμα μέρα της πολιτικής τους θα οδηγήσει σε ένα ανεξέλεγκτο κοινωνικό ολοκαύτωμα.

Κρισιμότητα Πρέπει να τονίσουμε την κρισιμότητα αυτών των εκλογών, να αναδείξουμε τη δράση μας όλο το προηγούμενο διάστημα μέσα στους αγώνες ως μια δύναμη που βρέθηκε δίπλα στον κόσμο, ως μια δύναμη σοβαρή με σχέδιο και προτάσεις που μπορεί μαζί με τον κόσμο να σταματήσει την πορεία προς το γκρεμό. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να μην έχει πρόσβαση σε βασικές ανάγκες. Ψωμί, δουλειά, υγεία και παιδεία είναι το απόλυτο ελάχιστο για όλους τους ανθρώπους που ζουν στην χώρα. Ενότητα, ανατροπή, κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και δημοκρατία είναι οι δικές μας λέξεις κλειδιά. Στις εκλογές πρέπει να μιλήσουμε με όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο και να τον πείσουμε πως μόνο ένα είναι το δίλημμα: εμείς και οι ανάγκες μας ή αυτοί και τα κέρδη τους. Στόχος μας τίποτα λιγότερο από μια μεγάλη ανατροπή στην Ελλάδα, ένα ισχυρό μήνυμα για όλη την Ευρώπη. Να τους κάνουμε παρελθόν πριν μας γυρίσουν στο μεσαίωνα, να προχωρήσουμε χωρίς αυτούς.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

4 Απρίλη 2012

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα» Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού,

ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες. Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι.

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΕΚΔΟΤΗΣ: Γιάννης Χαριτόπουλος ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:

Αντώνης Νταβανέλλος

Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

ΕΚΤΥΠΩΣΗ:

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 25 ευρώ • Ετήσια 50 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 109/618539-82 της Εθνικής Τράπεζας.

www.dea.org.gr

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΑΘΗΝΑ: Εξάρχεια 6909009815 ● Γκύζη 6957500105 ● Αμπελόκηποι 6973005569 ● Πετράλωνα 6974018716 ● Νέος Κόσμος 6985749304 ● Παγκράτι 6974793603 ● Κυψέλλη-Αγ.Παντελεήμονας 6957500101 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Νέα Ιωνία 6972036692 ● Χαλάνδρι 6974972217 ● Μαρούσι 6978641672 ● Ν. Ηράκλειο 6945498732 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Άλιμος 6945754555 ● Γλυφάδα 6944548787 ● Άγ. Δημήτριος-Μπραχάμι 6932566460 ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Περιστέρι 6977710683 ● Αγ. Ανάργυροι 6936899442 ● Ίλιον 6957500102 ● Χαϊδάρι 6974701829 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ: Ζωγράφου 6937271330 ● Βύρωνας 6972318747 Λαύριο 6979925065

ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6944810156

● Σαλαμίνα 6973376378

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ● 5ο Διαμέρισμα 6972814199 ● Τούμπα 6995270465 ● Δυτικές Συνοικίες 6979942083 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Καλαμάτα 6932422501 ● Πάτρα 6973235894 ● Βόλος 6979459034 ● Ρέθυμνο 6932008743 ● Ηράκλειο 6976332197 ● Ιεράπετρα 6976786326 ● Γιάννενα 6945704488 ● Βέροια 6977684341 ● Κοζάνη 6934374825 ● Λιβαδειά 6948364232 ● Κομοτηνή 6907843752

Αγώνας ενάντια στη λεηλασία της φύσης στη Χαλκιδική Του Σπύρου Αντωνίου

Σ 

το όνομα του νέου ιδεολογήματος της ελληνικής αστικής τάξης περί «ανάπτυξης», που δήθεν θα φέρει δουλειές και θα οδηγήσει στην έξοδο από την οικονομική κρίση, επιχειρείται μια χωρίς όρια εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου που υπάρχει σε διάφορες περιοχές, με καταστροφικές συνέπειες τόσο για το περιβάλλον όσο και για τους κατοίκους αυτών των περιοχών. Μια τέτοια περίπτωση είναι το έργο που προωθεί η εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» (θυγατρική της EUROPEAN GOLDFIELDS και της ΕΛΑΚΤΩΡ του Λ. Μπόμπολα) στην τοποθεσία Σκουριές του όρους Κάκαβος, στη Β.Α. Χαλκιδική. Οι σύγχρονοι χρυσοθήρες, έχοντας ήδη λάβει την έγκριση του ΥΠΕΚΑ, σχεδιάζουν το άνοιγμα ενός τεράστιου κρατήρα, επιφανειακής εξόρυξης κοιτασμάτων χρυσού και χαλκού, διαμέτρου 700 μέτρων και βάθους 220 μέτρων. Η περιοχή είναι ήδη επιβαρυμένη από τη μεταλλευτική δραστηριότητα ετών. Η επεξεργασία χρυσού με τη χρήση κυανίου και η εξόρυξη με τη μέθοδο των ανοιχτών ορυγμάτων μέσα σε δασικές περιοχές έχει αποδειχτεί ότι καταστρέφουν τους υδάτινους πόρους και το έδαφος. Το πρόσφατο ατύχημα στον ποταμό Τίσλα, όπου διέρ-

ρευσαν από εξορυκτική μονάδα χρυσού 100.000 κυβικά μέτρα νερού με πολύ υψηλές συγκεντρώσεις κυανίου και πέρασαν στο Δούναβη, πλήττοντας εκτός από τη Ρουμανία επίσης την Ουγγαρία και τη Σερβία, δηλητηριάζοντας το πόσιμο νερό και σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες ψάρια, υπενθυμίζει τους κινδύνους.

Ξεσηκωμός Ενάντια στη λεηλασία της φύσης και τις επικίνδυνες μεθόδους των προστατευόμενων επιχειρηματιών του Παπακωνσταντίνου έχουν ξεσηκωθεί οι κάτοικοι της Μεγάλης Παναγιάς, της Ιερισσού και άλλων χωριών της Β.Α. Χαλκιδικής, οι οποίοι έχουν ξαναδώσει τέτοιες μάχες (ο ανυποχώρητος αγώνας των κατοίκων της Ολυμπιάδας και της Βαρβάρας είχε ακυρώσει τα σχέδια της εταιρίας TVX GOLD). Αλληλέγγυοι στον αγώνα τους στέκουν και κάτοικοι από το Κιλκίς, τον Έβρο και τη Ροδόπη, όπου σχεδιάζονται ανάλογες μεταλλευτικές δραστηριότητες. Εδώ και ένα χρόνο η εταιρεία με τη συμβολή του δημάρχου Χρήστου Πάχτα (με το γνωστό αμαρτωλό παρελθόν εξυπηρέτησης καπιταλιστών: Μεταλλεία Κασσάνδρας, Πόρτο Καρράς) και της αστυνομίας, που περιφρουρεί την «επένδυση», επιχειρούν να τρομοκρατήσουν όσους

αγωνίζονται ενάντια στα σχέδιά τους και να δημιουργήσουν συνθήκες διχασμού στην τοπική κοινωνία, προσπαθώντας να παρουσιάσουν το έργο ως «ανάσα» στα υψηλά ποσοστά ανεργίας και επισφάλειας των ντόπιων, αρκετοί από τους οποίους εργάζονται στα ήδη υπάρχοντα μεταλλεία.

25 Μάρτη Την απάντηση την πήραν σε μια συγκέντρωση χιλιάδων κατοίκων την 25η Μαρτίου στην Ιερισσό, όπου οι μαθητές έκαναν παρέλαση φορώντας μαύρα περιβραχιόνια και οι επίσημοι απουσίαζαν. Λίγες μέρες πριν, η «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» είχε στείλει εκατοντάδες εργαζόμενους – που τους μετέτρεψε σε εργοδοτικό στρατό– να χτυπήσουν 30 άνδρες και γυναίκες που είχαν πάει στις Σκουριές για να εμποδίσουν την καταστροφή του δάσους. Μετά την παρέλαση, ακολούθησε πορεία στη Μ. Παναγιά, που κατέληξε στο επίμαχο βουνό. Μετά τον ξυλοδαρμό από τους τραμπούκους του Μπόμπολα, οι συγκεντρωμένοι δέχτηκαν και τις «φροντίδες» των ΜΑΤ με χημικά, τραυματισμούς και προσαγωγές. Με έγγραφό του τη Δευτέρα 26 Μαρτίου, το Δασαρχείο Αρναίας διέταξε την άμεση διακοπή κάθε εργασίας στις Σκουριές από την «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» και την εντός τριών ημερών εκκένωση του βουνού από το προσωπικό

των εργολάβων, τα μηχανήματα και τα κοντέινερ της εταιρείας. Παρά τις μαζικές αντιδράσεις, η δημοτική αρχή είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στην υλοποίηση του έργου μαζί με την εταιρεία. Έτσι το βράδυ της Παρασκευής 30/3 κάτοικοι των γύρω χωριών πολιόρκησαν το δημαρχείο, την ώρα που συνεδρίαζε το δημοτικό συμβούλιο. Ακολούθησαν συγκρούσεις με τα ΜΑΤ μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, ενώ ο Πάχτας και οι δημοτικοί του σύμβουλοι φυγαδεύτηκαν με κλούβα.

Απειλή Το σεληνιακό τοπίο, που θα μείνει μετά την εξόρυξη, και κυρίως η τοξική κληρονομιά, που θα αφήσει, είναι αληθινή απειλή για ανθρώπους, νερό, περιβάλλον και δεν μπορεί να συγκριθεί με τα περιορισμένα οφέλη μερικών προσωρινών θέσεων εργασίας (θα εργαστούν συνολικά 417 άτομα, εκ των οποίων τα 350 απασχολούνται ήδη στην επιχείρηση. Άρα μιλάμε για 67 νέες θέσεις εργασίας). Οι αγωνιζόμενοι κάτοικοι της Β.Α. Χαλκιδικής δεν πρέπει να μείνουν μόνοι τους. Να στηρίξουμε την αντίστασή τους στην καταστροφή της φύσης και της ζωής τους, από ένα σύστημα που μέσα στην κρίση του γίνεται ολοένα και πιο επιθετικό. Ο ηρωικός αγώνας της Κερατέας δείχνει το δρόμο.


πολιτική • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

ΑΟΖ: Η εξωτερική πτυχή μιας ταξικής πολιτικής

Το μνημόνιο δεν σταματά με εθνικές εξορμήσεις αεροσκάφη, τα οποία περιπολούν την περιοχή. Οι Ισραηλινοί έχουν ενεργοποιήσει και το εβραϊκό λόμπι στις Ηνωμένες Πολιτείες έναντι των τουρκικών απειλών. Το εβραϊκό λόμπι συνεργάζεται στενά και με το ελληνικό»!

Του Πέτρου Τσάγκαρη

Η 

ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ έρχεται και ξανάρχεται στην επικαιρότητα, ως μια μεγάλη εθνική ευκαιρία, ειδικά στις περιοχές όπου υπάρχουν, ή θεωρείται ότι υπάρχουν, κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Το θέμα ξαναζεστάθηκε, όταν στις 2 Απρίλη, η τουρκική πλευρά υποστήριξε ότι στην περιοχή του Καστελόριζου είναι η Ελλάδα αυτή που προσπαθεί να εισέλθει στην υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας. Πολλοί στην Ελλάδα χρησιμοποιούν ως παράδειγμα προς μίμηση για την ανακήρυξη της ΑΟΖ τη μικρή –πλην αποτελεσματική στον τομέα αυτό– Κύπρο. Πράγματι, το 2004, ο τότε κεντροδεξιός πρόεδρος Τάσος Παπαδόπουλος είχε ανακηρύξει μονομερώς την κυπριακή ΑΟΖ. Η Τουρκία διαμαρτυρήθηκε αλλά η απόφαση του «αντιιμπεριαλιστή» προέδρου έγινε αμέσως αποδεκτή και από την Ε.Ε. και από τις ΗΠΑ! Η αριστερή κυπριακή κυβέρνηση του ΑΚΕΛ συνέχισε στην ίδια γραμμή, δηλ. στη γραμμή της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των Ελληνοκύπριων καπιταλιστών. Μόνον που τώρα έγιναν βήματα που στο παρελθόν θα θεωρούνταν ιεροσυλία, πιθανόν ακόμη και από τον Παπαδόπουλο. Κυρίως αναφερόμαστε στις διαπραγματεύσεις και τελικά στη συνεργασία με το Ισραήλ όσον αφορά τον αμοιβαίο καθορισμό των ΑΟΖ των δύο χωρών (η σχετική συμφωνία υπογράφτηκε τον Δεκέμβρη του 2010), αλλά και στην παραχώρηση της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων που ανακαλύφθηκαν σε αμερικανική πολυεθνική: Η μόνη εταιρεία που υπέβαλε «σοβαρή» πρόταση ήταν η Noble Energy, μια από τις 10 μεγαλύτερες παγκοσμίως, με έδρα στο Χιούστον, μέσω της κοινοπραξίας με την ισραηλινή εταιρεία Delek.

Πρότυπο Το να θεωρεί η Δεξιά και οι εθνικιστές ως πρότυπο αυτήν την πολιτική της Κύπρου είναι φυσιολογικό. Αλλά όταν και η Αριστερά αναδεικνύει ως πρότυπο ανεξάρτητης πολιτικής την κυπριακή τακτική και στρατηγική, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Στα μέσα Μάρτη επισκέφτηκε την Κύπρο αντιπροσωπία του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον Α. Τσίπρα. Όπως μας πληροφόρησε στη συνέχεια η Ρ. Δούρου, μέλος της Π.Γ. του Συνασπισμού και υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολι-

Στις 9/9/2011 ο ίδιος ο Κύπριος πρόεδρος καλούσε σε πολεμική ετοιμότητα: «Επιβάλλεται επαγρύπνηση και ετοιμότητα, λόγω της τουρκικής αλαζονείας και των απειλών που εκτοξεύονται σε μία προσπάθεια εκβιασμού της Κυπριακής Δημοκρατίας να μην εκμεταλλευτεί την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη», είχε δηλώσει.

Από πρόσφατη συνάντηση του καθόλου αντι-ιμπεριαλιστικού Economist... τικής, «μέχρι σήμερα ο χειρισμός του θέματος της ΑΟΖ εκ μέρους της Λευκωσίας είναι αψεγάδιαστος: σέβεται το διεθνές δίκαιο, προωθώντας παράλληλα τα ενεργειακά συμφέροντα της χώρας σε ένα πλαίσιο ειρήνης και ενότητας του συνόλου του κυπριακού λαού, αφήνοντας εκτεθειμένη την Τουρκία, η οποία καταφεύγει στα γνωστά της μέσα: τις απειλές και την ψευδολογία». Δυστυχώς τίποτε από όλα αυτά δεν είναι αλήθεια.

Διεθνές Δίκαιο Η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου (τόσο από την Κύπρο όσο και από την Ελλάδα) για την ανακήρυξη της ΑΟΖ και για την οριοθέτησή της, έχει κοντά ποδάρια. Πρώτον, το διεθνές δίκαιο είναι η αποκρυστάλλωση του «δίκαιου του ισχυρότερου», δηλ. των μεγάλων ιμπεριαλισμών του πλανήτη και όχι ένα «φυσικό δίκαιο». Η εφαρμογή όσων προβλέπονται για τις ΑΟΖ σε τόσο στενές περιοχές όπως το Αιγαίο, θα σήμαινε όχι μόνον θαλάσσιο αποκλεισμό της Τουρκίας, αλλά επέκταση του δικαιώματος εκμετάλλευσης εκ μέρους της Ελλάδας μέχρι… τα περίχωρα της Άγκυρας: Η ΑΟΖ φτάνει τα 200 ναυτικά μίλια από τις ακτές της κάθε χώρας. Γι’ αυτό και πολλοί στην Ελλάδα πιστεύουν ότι κανένα διεθνές δικαστήριο δεν θα δικαιώσει τις διεκδικήσεις της Αθήνας αγνοώντας την τεράστια ακτογραμμή της Τουρκίας.

Αλλά ακόμη κι αν δεχτούμε ότι υπάρχει νομιμότητα στο διεθνές δίκαιο, η νομιμότητα αυτή εξαφανίζεται τη στιγμή που αρχίζει η συνεργασία με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ. Η χώρα αυτή έχει παραβιάσει εκατοντάδες αποφάσεις του ΟΗΕ, τις περισσότερες από κάθε άλλη, ενώ έχει εισβάλει και προσαρτήσει εδάφη και χωρικά ύδατα ΟΛΩΝ των γειτονικών χωρών, οι οποίες βέβαια αμφισβητούν την ΑΟΖ του Ισραήλ. Σε επιστολή του προς τον γγ του ΟΗΕ, ο υπουργός Εξωτερικών του Λιβάνου Αντάν Μανσούρ, έχει καταγγείλει ότι η συμφωνία Κύπρου-Ισραήλ «αποτελεί απειλή γιατί παραβιάζει τη λιβανική κυριαρχία, βλάπτει τα οικονομικά συμφέροντα του Λιβάνου και υποσκάπτει την ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή». Η Κύπρος είχε έρθει σε συμφωνία και με το αιματοβαμμένο καθεστώς Μουμπάρακ όσον αφορά την οριοθέτηση των ΑΟΖ των δύο χωρών. Αντίστοιχη συμφωνία είχε ο Μουμπάρακ και με το Ισραήλ. Η ανατροπή του δικτάτορα σημαίνει ότι πιθανόν οι συμφωνίες αυτές είναι στον αέρα. Το σιωνιστικό καθεστώς του Ισραήλ δεν υπερασπίζει με την πολεμική μηχανή του μόνο τα «δικά» του χωράφια. Τον Σεπτέμβριο του 2011 το «Βήμα» έγραφε: «Χθες έκαναν την εμφάνισή τους (σύμφωνα με την εφημερίδα «Φιλελεύθερο») στα θαλάσσια οικόπεδα 11 (Λεβιάθαν) και 12 (Αφροδίτη) μη επανδρωμένα ισραηλινά

Ο εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών Γρηγόρης Δελαβέκουρας είχε πει ότι είναι αυτονόητο ότι «προετοιμαζόμαστε για κάθε ενδεχόμενο. Η Ελλάδα προασπίζεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου σε συνεχή συντονισμό με την Κυπριακή δημοκρατία». Πού φτάνει αυτός ο συντονισμός; Κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψης στο Ισραήλ, ο Έλληνας υπουργός Άμυνας, Π. Μπεγλίτης, δήλωσε με κυνικότητα: «Να μου επιτρέψε��ε να πω ότι συμμεριζόμαστε απόλυτα τις ανησυχίες γύρω από την ασφάλεια του κράτους του Ισραήλ. Υποστηρίζουμε το Ισραήλ και υποστηρίζουμε το νόμιμο δικαίωμά του που απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο στην αυτοάμυνα και βεβαίως καταδικάζουμε όλες εκείνες τις τρομοκρατικές ενέργειες από οργανώσεις που δρουν από τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη εναντίον πολιτών του κράτους του Ισραήλ». Φυσικό συμπλήρωμα αυτής της πολιτικής είναι η αμυντική και στρατιωτική συμφωνία Ελλάδας – Ισραήλ που υπογράφτηκε τον Σεπτέμβριο. Η «σοσιαλιστική» και «αψεγάδιαστη» κυπριακή κυβέρνηση προτιμά να συνεργάζεται με τους σιωνιστές και τους Αμερικανούς της Noble Energy, όχι μόνο αγνοώντας τα συμφέροντα και τα δίκαια των Παλαιστινίων, αλλά και των άλλων αραβικών λαών.

Αριστερά Είτε με λίγους είτε με πολλούς αστερίσκους το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς υποστηρίζει το δικαίωμα της Ελλάδας (και της Κύπρου) να ανακηρύξουν τις ΑΟΖ τους. Το ΚΚΕ έχει επανειλημμένα ζητήσει ανακήρυξη ελληνικής ΑΟΖ (βλ. ερώτηση της Παπαρήγα στη Βουλή στις 11/1/2011), ενώ δεν θεωρεί ότι πρέπει να υπάρξει προσφυγή στα διεθνή δικαστήρια καθώς είναι πιθανό να μη δι-

καιώσουν την Ελλάδα. Αντίστοιχες θέσεις έχουν οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και οργανώσεις που βρίσκονται εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς όλες οι προσεγγίσεις γίνονται από τη σκοπιά των «εθνικών δικαίων» και όχι από ταξική σκοπιά. Διαφέρουν ελάχιστα από τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ και της Δεξιάς. Η Ρ. Δούρου στο κείμενο που αναφέραμε, καταγγέλλει τη πιθανότητα μονομερούς ανακήρυξης ΑΟΖ και προκρίνει το δρόμο «της υπεύθυνης, μεθοδικής και στηριζόμενης σε μακρόπνοο στρατηγικό σχεδιασμό πολιτικής, μέσω διαπραγματεύσεων με τις γειτονικές χώρες» για την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Ωστόσο, η καταδίκη του πολέμου ως μορφή επίλυσης του ζητήματος δεν αρκεί: οι συμφωνίες ΚύπρουΙσραήλ δείχνουν ότι δεν χρειάζονται πάντα πόλεμοι για να αδικείς άλλους λαούς.

Ταξική πολιτική Τι συμφέρον έχει η ελληνική εργατική τάξη, ειδικά στις μέρες μας, να διεκδικεί μεγαλύτερο μερίδιο θαλασσών και κοιτασμάτων από άλλες χώρες, εφόσον ξέρουμε ότι ούτε ψίχουλο από αυτά τα «κέρδη» δεν πρόκειται να φτάσουν στο τραπέζι της; Επίσης τι συμφέρον έχει από τους ελληνοτουρκικούς ανταγωνισμούς για το ποια χώρα θα καλύψει το κενό της Αιγύπτου αναδεικνυόμενη σε νέο μεγάλο χωροφύλακα του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, ο οποίος –σε συνεργασία πάντα με το Ισραήλ– θα απειλεί τους εξεγερμένους λαούς των αραβικών χωρών; Όπως έγραψε ένας σύντροφος από την ΟΚΔΕ, η βελτίωση της ζωής των εργατών στην Ελλάδα δεν εξαρτάται από την ικανότητά τους να πολεμήσουν εναντίον των εργατών των άλλων χωρών, αλλά από την ικανότητά τους να πολεμήσουν εναντίον των Ελλήνων καπιταλιστών. Ακόμη και στην περίπτωση που υπήρχε στην Ελλάδα κυβέρνηση Αριστεράς, λαϊκή εξουσία, ή ακόμη και σοβιέτ, η τακτική ενός τέτοιου κράτους δεν θα έπρεπε να είναι να «πάρουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε» με βάση το «διεθνές δίκαιο» της θάλασσας, αλλά να καταγγείλουμε το διεθνές ιμπεριαλιστικό δίκαιο και να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποκτήσουμε διεθνιστική συμπαράσταση από λαούς άλλων χωρών. Ο πραγματικός μας σύμμαχος είναι το εργατικό κίνημα στην Τουρκία και όχι οι μελλοντικοί ιδιοκτήτες των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

Η εσωκομματική σύγκρουση σήκωσε το πέπλο του «κόκκινου δράκου»

Κίνα: Πολιτική, κοινωνική, οικονομική κρίση Του Πάνου Πέτρου

Μ 

ια δραματική εξέλιξη τάραξε την ήρεμη πορεία της Κίνας προς το 18ο Συνέδριο του Κομουνιστικού Κόμματος το φθινόπωρο. Ο Μπο Σιλάι, ανερχόμενο κομματικό στέλεχος, καθαιρέθηκε από τη θέση του κομματικού ηγέτη της επαρχίας Τσονγκίνγκ. Το κινεζικό καθεστώς στηρίζεται στην ανταγωνιστική συνύπαρξη φραξιών και ομαδοποιήσεων. Στα πλαίσια αυτών των παιχνιδιών εξουσίας συμβαίνουν συχνά τέτοιες καθαιρέσεις ανώτερων αξιωματούχων. Όμως η πτώση του Μπο Σιλάι είναι ξεχωριστή περίπτωση. Ο Μπο Σιλάι είναι ο τρίτος πιο διάσημος πολιτικός στην Κίνα μετά το ηγετικό δίδυμο Χου Ζιντάο και Γουέν Τζιαμπάο και διεκδικούσε με σοβαρές αξιώσεις μια θέση στην 9μελή Επιτροπή του Πολιτικού Γραφείου, το ανώτατο όργανο εξουσίας. Τα όσα ακολούθησαν την καθαίρεσή του είναι ενδεικτικά της κρίσης: επίθεση σε δεκάδες αντικυβερνητικά σάιτ, μετακίνηση δυνάμεων ασφαλείας, μια μυστηριώδης ανάκληση 3.000 κομματικών στελεχών στο Πεκίνο για «επανεκπαίδευση». Κυκλοφόρησαν φήμες ακόμα και για επικείμενο πραξικόπημα, οι οποίες απέχουν πολύ από την πραγματικότητα, αλλά είναι ενδεικτικές του «πυρετού» που προκλήθηκε.

Νέος Μάο; Η κυρίαρχη άποψη ισχυρίζεται πως οι νεοφιλελεύθεροι επιτέθηκαν σε έναν νοσταλγό του Μάο και της Πολιτιστική Επανάστασης που εξέφραζε μια «αριστερή» πτέρυγα στο κινεζικό καθεστώς. Ο Μπο Σιλάι έγινε διάσημος από την «κόκκινη εκστρατεία» που οργάνωσε στην επαρχία του με αναφορές στην Πολιτιστική Επανάσταση, ρητά του Μάο και εξαγγελίες για την ανάγκη αναδιανομής του πλούτου. Ίσως πιο σημαντική και από την «κόκκινη

εκστρατεία» ήταν η επίθεσή του στο οργανωμένο έγκλημα. Η μαφία είναι πανίσχυρη στην Κίνα και η βίαιη διάλυση του τοπικού δικτύου της από τον Μπο ήταν εντυπωσιακή. Η Τσονγκίνγκ απέκτησε τη φήμη ενός αιρετικού μοντέλου ανάπτυξης, με «σημαία» το σχέδιο οικοδόμησης 800.000 δημόσιων κατοικιών για τις χαμηλόμισθες οικογένειες. Για την κινεζική «νέα Αριστερά» (κυρίως μαοϊκής αναφοράς), ο Μπο Σιλάι είχε γίνει σημείο αναφοράς. Η ουσία είναι πολύ διαφορετική. Η διακυβέρνηση του Μπο δεν ήταν τόσο διαφορετική από αυτήν του ΚΚ Κίνας. Η Τσονγκίνγκ έγινε «πρωταθλήτρια» στην αύξηση ξένων επενδύσεων κεφαλαίων στις μέρες του. Η κυβέρνησή του υιοθέτησε ένα από τα πιο ριζοσπαστικά προγράμματα ιδιωτικοποίησης των αγροτικών εκτάσεων. Από το 2007, που ανέλαβε ο Μπο, το ΑΕΠ που προέρχεται από τον ιδιωτικό τομέα αυξήθηκε από 25% σε 60%. Ο δήμαρχος της πόλης έχει δηλώσει χαρακτηριστικά: «Επιδιώκουμε το μοντέλο Ρίγκαν-Θάτσερ της δεκαετίας του ’80». Ακόμα και οι διαφημισμένες νέες «κατοικίες» είναι μικροί κοιτώνες που μπορούν να στεγάσουν έναν εργάτη η καθεμία και βρίσκονται έξω από την πόλη. Ο στόχος δεν είναι να παρέχουν αξιοπρεπή στέγη στους φτωχούς, αλλά να δημιουργήσουν «αποθήκες» φτωχών εργατών, οι οποίες θα προσελκύσουν επενδυτές να χτίσουν εργοστάσια στην περιοχή. Τι προκάλεσε λοιπόν την επίθεση του καθεστώτος και την καθαίρεση του Μπο; Ο ένας λόγος έχει να κάνει με τη φύση που πήρε η εσωκομματική σύγκρουση. Οι ενδοκαθεστωτικές διαμάχες πάντοτε γίνονται σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο: Μέσα από εξουθενωτικά παζάρια και περιστασιακές επιδείξεις ισχύος της μίας ή της άλλης φράξιας, που φροντίζουν να διατηρούν την αναγκαία ενότητα της άρχουσας τάξης. Ιδιαίτερα από το 1989 και μετά οι διαμάχες στην ηγεσία μπήκαν σε «μαύρο κουτί»,

μακριά από τη δημοσιότητα. Αυτό το σύστημα συμβιβασμών κατοχυρώθηκε μέσα από τις οδυνηρές εμπειρίες της εποχής του Μάο, αλλά και του Ντενγκ Σιαοπίνγκ. Τότε που ο «ισχυρός ηγέτης» πρωταγωνιστούσε και οι βίαιες στροφές του προκαλούσαν αντίστοιχες κοινωνικές αναταραχές. Ο Μπο Σιλάι, στην προσπάθεια να επιβληθεί στους αντιπάλους του, επιχείρησε να παρακάμψει αυτό το σύστημα, κινητοποιώντας τις εξωκομματικές μάζες προς όφελός του. Η κινεζική άρχουσα τάξη δεν φοβήθηκε τόσο τον ίδιο τον Μπο, όσο το ενδεχόμενο να ανοίξουν οι ασκοί του αιόλου. Ο Γουέν Τζιαμπάο δήλωσε πως «μια ιστορική τραγωδία όπως η Πολιτιστική Επανάσταση μπορεί να ξανασυμβεί». Αυτό που φοβούνται δεν είναι η επανάληψη της χαοτικής δεκαετίας του ’60, αλλά η αραβική άνοιξη, οι διαδηλώσεις στη Ρωσία, η γενική απεργία στην Ινδία, οι Indignados και το Occupy. Ένα γκάλοπ των «Global Times» σε 7 διαφορετικές πόλεις έδειξε πως το 49% του πληθυσμού πιστεύει πως η Κίνα είναι «κοντά σε μια επανάσταση». Καμιά φωνή κριτική στο καθεστώς δεν μπορεί να γίνει ανεκτή.

Ακραία ανισότητα

Οι φόβοι τους είναι βάσιμοι. Όπως γράφει η «South China Morning Post»: «Η εισοδηματική ανισότητα εκτινάχτηκε από ένα επίπεδο ανάλογο της Αμερικής, όταν ανέλαβε ο Γουέν, σε ένα επίπεδο πιο κοντά στη Ζουαζιλάνδη σήμερα». Η πρόσφατη Λαϊκή Εθνοσυνέλευση ήταν μια υπερπολυτελής παρέλαση κροίσων (οι οποίοι παρεμπιπτόντως διατηρούν δεσμούς με το ΚΚΕ και το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς). Οι ζώνες ή τα ταγέρ των παρευρισκομένων κόστιζαν όσο το ετήσιο ή και το διετές εισόδημα ενός αγρότη. Σε αυτό το φόντο, τα διεθνή ΜΜΕ παρατηρούν ένα αυξανόμενο λαϊκό αίσθημα νοσταλγίας για την εποχή του Μάο. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν τα αστικά ΜΜΕ είναι πως

η νοσταλγία δεν είναι «φολκλόρ». Έχει σοβαρή υλική βάση. Χωρίς να υπερασπιζόμαστε τις γραφειοκρατικές πολιτικές του Μάο, αυτή η νοσταλγία είναι απολύτως εξηγήσιμη, αν αναλογιστεί κανείς τις βάναυσες εμπειρίες των τελευταίων δεκαετιών για τα εκατοντάδες εκατομμύρια Κινέζων εργατών και αγροτών που συσσωρεύουν οργή ενάντια στους νεοφιλελεύθερους «μεταρρυθμιστές» και τις πολιτικές τους. Η θεαματική πτώση του Μπο Σιλάι ήταν μια επίδειξη δύναμης αυτών των «μεταρρυθμιστών» ενάντια στην κρατικιστική πτέρυγα. Αυτό σημαίνει πως οι πολιτικές ελεύθερης αγοράς θα συνεχιστούν και θα ενταθούν το επόμενο διάστημα. Αυτό όχι μόνο δεν θα λύσει, αλλά θα οξύνει την κοινωνική κρίση στα θεμέλια της κινεζικής κοινων��ας.

Το «θαύμα» ασθμαίνει Η τελευταία σημασία της πρόσφατης σύγκρουσης είναι και πιο σημαντική. Η Κίνα αποτελεί τη μοναδική δύναμη στην οποία οι αστοί οικονομολόγοι βλέπουν μια εν δυνάμει «ατμομηχανή» που μπορεί να οδηγήσει τον παγκόσμιο καπιταλισμό στην ανάπτυξη. Όμως είναι προφανές πως πίσω από τα εντυπωσιακά νούμερα ανάπτυξης του ΑΕΠ, η κινεζική άρχουσα τάξη είναι βαθιά ανήσυχη για την οικονομική κατάσταση. Και η πολιτική κρίση είναι σημάδι πως η κατάσταση γίνεται πολύ πιο αβέβαιη. Για να αντιμετωπίσει το αρχικό ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, το ΚΚ Κίνας απάντησε με τη μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση κεϊνσιανού τύπου διεθνώς από το 1945, ρίχνοντας 600 δισ. δολάρια σε κρατικές επενδύσεις για έργα υποδομής. Από τότε μαρξιστές οικονομολόγοι επεσήμαναν τα «κοντά ποδάρια» αυτής της πολιτικής, τον κίνδυνο «υπερσυσσώρευσης» παραγωγικών δυνατοτήτων και τα αδιέξοδα του εξαγωγικού μοντέλου σε ένα

περιβάλλον διεθνούς κρίσης και ύφεσης. Σήμερα, φαίνονται τα προβλήματα. Τα έργα υποδομής δημιούργησαν άδεια αεροδρόμια, «νεκρές» βιομηχανουπόλεις γεμάτες άδειες πολυκατοικίες και κλειστά εμπορικά κέντρα, σιδηροδρόμους από όπου περνά 1 τρένο το μήνα. Δημιουργήθηκε μια επικίνδυνη «φούσκα»: η συνολική αξία των άδειων ακινήτων πλέον ξεπερνά το 100% του κινεζικού ΑΕΠ. Για να δημιουργηθεί αυτή η προβληματική «υπερπαραγωγική» δυνατότητα, οι τοπικές κυβερνήσεις συσσώρευσαν μεγάλα χρεή. Με σημείο καμπής το πακέτο θέρμανσης της οικονομίας του 2008, το χρέος των τοπικών κυβερνήσεων έχει αυξηθεί κατά 3.600%(!) τα τελευταία 13 χρόνια. Στο μεταξύ τα όρια του εξαγωγικού μοντέλου έχουν ήδη φανεί και οι «μεταρρυθμιστές» θέλουν να τονώσουν την κατανάλωση ως αντίδοτο. Η κινεζική ηγεσία πιστεύει πως θα το πετύχει, υποβάλλοντας τα κρατικά μεγαθήρια σε μεγαλύτερο ανταγωνισμό με το ιδιωτικό κεφάλαιο. Πρόκειται για τις φιλελεύθερες συνταγές που απέτυχαν σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Αυτό το αντιλαμβάνονται αρκετά κομματικά στελέχη που προτείνουν, μαζί με το «άνοιγμα», αύξηση της κρατικής πρόνοιας, που –στη θεωρία πάντα– θα τονώσουν τη λαϊκή κατανάλωση. Το πώς θα καταφέρουν να υλοποιήσουν όλα αυτά τα μεγάλα σχέδια είναι ζητούμενο. Όταν στην υγεία, για παράδειγμα, η κεντρική κυβέρνηση καλύπτει μόνο το 1/10 των δαπανών, είναι άγνωστο το πώς οι (υπερχρεωμένες) περιφερειακές κυβερνήσεις θα χρηματοδοτήσουν τέτοια σχέδια... Τα πρόσφατα γεγονότα ήταν ένα σημαντικό μήνυμα προς τους «φίλους» της Κίνας στη διεθνή Αριστερά. Σύντομα το μήνυμα μπορεί να αφορά και το διεθνή καπιταλισμό και τους ιδεολογικούς οπαδούς του: Ο κινεζικός «γίγαντας» έχει «πήλινα πόδια»...


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

Η ταξική πόλωση ενισχύει την Αριστερά

Οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία σης συγκλίσεων. Στις σημερινές συνθήκες, αυτός ο δρόμος περνά μόνο από τη συνεργασία με τους Σοσιαλιστές. Ο ίδιος ο Μελανσόν έχει ξεκαθαρίσει πως δεν θα συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση Ολάντ. Σε αυτό το σημείο στέκεται αριστερότερα από το ΚΚΓ. Το ΚΚ τελευταία ζητά περισσότερες δεσμεύσεις για τη συμμετοχή του σε μια κυβέρνηση πληθυντικής Αριστεράς, αλλά παραμένει στρατηγικά προσηλωμένο σε αυτή την –καταστροφική στο παρελθόν– προοπτική.

Του Πάνου Πέτρου

Η 

προεκλογική περίοδος στη Γαλλία έχει χρωματιστεί από την ταξική οργή: όλοι ανεξαιρέτως οι υποψήφιοι ένιωσαν την ανάγκη να εμφανιστούν σε εργοστάσια, όλα τα πολιτικά κόμματα υιοθετούν ένα λιγότερο ή περισσότερο εχθρικό τόνο προς τις Βρυξέλλες και τις αγορές. Σε αυτό το κλίμα, τα προγνωστικά για το δεύτερο γύρο εξακολουθούν να δείχνουν σταθερά μια καθαρή ήττα της Δεξιάς. Ο Σαρκοζί δοκιμάζει τα πάντα για να διασωθεί. Εμφανίστηκε ως σωτήρας της Ευρώπης. Υιοθέτησε πιο λαϊκιστή ρητορεία για την «ισχυρή Γαλλία», φλέρταρε με τις ιδέες του οικονομικού προστατευτισμού, ασκεί περιστασιακά κριτική σε μια ακαθόριστη ελίτ. Επιστράτευσε το ρατσισμό, την ισλαμοφοβία και τα θέματα τάξης και ασφάλειας. Αν και έχει δείξει μεγαλύτερη αντοχή απ’ ό,τι αναμενόταν και μπόρεσε να συσπειρώσει το κόμμα του, η ήττα του παραμένει το πιθανότερο ενδεχόμενο. Ούτε η επίθεση στην Τουλούζ και η ακροδεξιά σπέκουλα που ακολούθησε γύρισαν το κλίμα. Το μόνο που κατάφερε ο Σαρκοζί είναι να τσιμπολογήσει από την κοινή με το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο δεξαμενή της Δεξιάς, η οποία όμως παραμένει μειοψηφική, αφού δεν υπήρξε μια ευρύτερη συντηρητική στροφή. Κι ενώ ο «Σαρκό» συντηρεί απλώς τα ποσοστά του ή κερδίζει 1-2 μονάδες, η Μαρίν Λεπέν βλέπει τα δικά της να υποχωρούν (έχει πέσει στο 12%-13%).

Ταξική οργή

Η εξήγηση για την υποχώρηση του Σαρκοζί βρίσκεται στα προηγούμενα χρόνια, στο πρόγραμμα που εφάρμοσε, στην πλατιά καταγραφή του στις συνειδήσεις των Γάλλων ως του προέδρου των πλουσίων, στο «εργατικό φθινόπωρο» του 2010, που ναι μεν δεν νίκησε, αλλά γενίκευσε το ταξικό μίσος απέναντί του. Κάποια δημοσκοπικά ευρήματα είναι αποκαλυπτικά: ο υποψήφιος της Δεξιάς συγκεντρώνει 12% στα «μπλε κολάρα» και 17% στα «λευκά». Ο Φρανσουά Ολάντ επιχειρεί να πιάσει αυτόν το σφυγμό. Ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών βγάζει λόγους ενάντια στον «κόσμο των τραπεζών», ενώ έχει προτείνει μέτρα όπως η φορολόγηση κατά 75% στα εισοδήματα άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ, η πρόσληψη 60.000 εκπαιδευτικών, η κατάργηση κάποιων σκανδαλωδών φοροαπαλλαγών που θέσπισε ο Σαρκοζί. Μαζί με αυτά, βέβαια, υπογραμμίζει την προσήλωσή του στη δημοσιονομική πειθαρχία, υπόσχεται λιτότητα αλλά με «άλλο άρωμα», φροντίζει να «διορθώνει» τις αριστερόστροφες δηλώσεις ή

ΝΑΚ υποσχέσεις (για παράδειγμα, οι προσλήψεις 60.000 εκπαιδευτικών δεν θα γίνουν με αύξηση των δαπανών, αλλά απολύοντας άλλους δημόσιους υπαλλήλους). Το αποκορύφωμα ήταν η επίσκεψή του στο Λονδίνο, για να καθησυχάσει το Σίτι. Εκεί, ο Ολάντ περηφανεύτηκε πως «η Αριστερά κυβέρνησε στη Γαλλία για 15 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων φιλελευθεροποιήσαμε την οικονομία και ανοίξαμε τις αγορές στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και τις ιδιωτικοποιήσεις. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας».

Αριστερό Μέτωπο

Το μεγάλο θέμα των εκλογών είναι η δυναμική καμπάνια του Αριστερού Μετώπου, της συμμαχίας του ΚΚ Γαλλίας με το Αριστερό Κόμμα (διάσπαση των Σοσιαλιστών) και κάποιες μικρές ομάδες της Αριστεράς. Ο δημοσκοπικός καλπασμός του υποψηφίου του, ηγέτη του Αριστερού Κόμματος Ζαν Λικ Μελανσόν, συνεχίζεται και έχει φτάσει πλέον να αγγίζει το 15%. Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις έχει περάσει στην τρίτη θέση, αφήνοντας πίσω του τη Λεπέν και τον κεντρώο Μπαϊρού. Πέρα από τα δημοσκοπικά νούμερα, η συμμετοχή, ο ενθουσιασμός και η μαχητικότητα των συγκεντρώσεων (σε αρκετές συγκεντρώσεις τον τόνο δίνει η συμμετοχή μπλοκ απεργών εργατών) δείχνουν πως στο χώρο «στα αριστερά της Αριστεράς» δημιουργείται μια νέα ελπίδα. Σφυροκοπώντας από τα αριστερά τον Ολάντ, έχει κατορθώσει να σπάσει το κλίμα «οποιοσδήποτε για να φύγει ο Σαρκοζί», να εκφράσει πολιτικά τη δυσπιστία απέναντι στο σοσιαλφιλελευθερισμό, τη διάθεση για μια πιο αριστερή ριζοσπαστική πολιτική. Έτσι, διεκδικεί ψηφοφόρους του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ενώ με μια εκστρατεία γεμάτη αναφορές στα σύμβολα της Αριστεράς (Κομμούνα, Βαστίλλη κ.λπ.) έχει καταφέρει να επανασυσπειρώσει τη βάση των κομμουνιστών που είχε αποσαρθρωθεί τις 2 τελευταίες δεκαετίες. Το Αριστερό Μέτωπο έχει μια λίστα σημαντικών ριζοσπαστικών αιτημάτων (αυξήσεις στις

συντάξεις και στον κατώτατο μισθό, επιβολή ορίου ανώτατου εισοδήματος με φορολόγηση 100% των εισοδημάτων που ξεπερνούν την κλίμακα, χτίσιμο κοινωνικών κατοικιών, άνοιγμα νέων νοσοκομείων κ.λπ.). Τα αιτήματα αυτά, αλλά και ο μαχητικός τόνος του Μελανσόν, συνυπάρχουν με διάφορες προβληματικές πολιτικές: η υπόκλιση στην ισλαμοφοβία (με «κοσμικό» άλλοθι), η έντονη πατριωτική ρητορεία (που καταλήγει συχνά σε υπεράσπιση του γαλλικού ιμπεριαλισμού ή σε επίκληση στις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας ενάντια στους κερδοσκόπους), οι «ρεαλιστικές» προσαρμογές στο πρόγραμμά του, η στάση του σε ζητήματα όπως το χρέος και η ΕΕ. Αν και υπάρχουν κάποιες πολύτιμες ταξικές αιχμές, ο λόγος του Μελανσόν είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενος όταν προκύπτει το ποιος θα επιβάλλει και πώς τα ριζοσπαστικά αιτήματα. Το σύνθημά του «Να πάρουμε την εξουσία!» συνοδεύεται από μια θολή «επανάσταση των πολιτών» και την «εξέγερση στις κάλπες», ενώ ο στρατηγικός στόχος είναι μια εξίσου θολή «6η Δημοκρατία».

Προβλήματα και κίνδυνοι

Ο Μελανσόν καλεί λιγότερο σε ταξική σύγκρουση και περισσότερο σε μια εκλογική στήριξή του για την εφαρμογή ενός κυβερνητικού σχεδίου μεικτής οικονομίας, απαλλαγμένης από τις «υπερβολές» και την «κερδοσκοπία». Αυτό το σημείο είναι πιο κρίσιμο ακόμα και από τη συζήτηση για το πρόγραμμα, γιατί θα καθορίσει την κατεύθυνση που θα πάρει μετεκλογικά το αριστερό δυναμικό που συσπειρώνεται προεκλογικά. Η ελπίδα που γέννησε η εκστρατεία του Μελανσόν μπορεί να δημιουργήσει τη βάση για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς στις γειτονιές και στα εργοστάσια, να στηθεί και να ενεργοποιηθεί ένα δίκτυο αγωνιστών με ενεργή παρουσία στους αγώνες. Η επιμονή στην κυβερνητική πολιτική υποβαθμίζει αυτά τα καθήκοντα προς όφελος των προγραμματικών επεξεργασιών και της αναζήτη-

Στα αριστερά του Μετώπου, προβληματισμό έχει προκαλέσει η καθήλωση του υποψηφίου του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (ΝΑΚ) στο 0,5%. Ο Φιλίπ Πουτού είναι ένας συνδικαλισμένος εργάτης αυτοκινητοβιομηχανίας, που πρωτοστάτησε σε ένα νικηφόρο αγώνα ενάντια σε απολύσεις. Πρόκειται για μια αξιέπαινη για το συμβολισμό της επιλογή. Όμως η προεκλογική εκστρατεία αποδείχτηκε αδύναμη. Οι λόγοι είναι πολλοί και η συζήτηση που ήδη ανοίξει στο ΝΑΚ και στη διεθνή αντικαπιταλιστική Αριστερά αξίζει να προχωρήσει. Τα ζητήματα ξεπερνούν την ίδια την εκλογική τακτική, αλλά κάτω από την ασφυκτική προεκλογική πίεση ενισχύονται οι πιο ακραίες τάσεις μέσα στο κόμμα και δυσχεραίνουν επιπλέον την προσπάθεια του Πουτού: Μια ομάδα ηγετικών στελεχών επέλεξε εν τω μέσω της προεκλογικής εκστρατείας να αδειάσει τον Πουτού και να δηλώσει στήριξη στον Μελανσόν. Στο άλλο άκρο καλλιεργείται μια αντανακλαστική άμυνα που αναλώνεται στην αποδόμηση του Μελανσόν και στην απόδειξη πως το ΝΑΚ έχει ριζοσπαστικότερο πρόγραμμα. Είναι χαρακτηριστικό αυτής της προβληματικής προσέγγισης πως στη συγκέντρωση στη Βαστίλλη, τη μεγαλύτερη προεκλογική συγκέντρωση της Αριστεράς εδώ και δεκαετίες, δεν υπήρξε παρέμβαση των μελών του ΝΑΚ... Η ενδεχόμενη απομόνωση από το αριστερό δυναμικό που σήμερα εκφράζεται μέσα από τη στήριξη στο Αριστερό Μέτωπο θα είναι αυτογκόλ για μια πολιτική δύναμη που έχει αποδείξει στο κίνημα πως είναι ειλικρινά ενωτική και η πιο δραστήρια. Την επομένη των εκλογών θα χρειαστεί τα ζητήματα των συμμαχιών, της επιρροής των ρεφορμιστικών ιδεών, του τρόπου παρέμβασης των επαναστατών να τεθούν με νηφαλιότητα. Γιατί το ρεύμα που εκφράζεται σήμερα εκλογικά μπορεί να γίνει η βάση για μια μαζική ανασυγκρότηση της «Αριστεράς της Αριστεράς». Και απέναντι στις σειρήνες της πληθυντικής Αριστεράς και του κυβερνητικού ρεαλισμού, οι σύντροφοι του ΝΑΚ μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο.

Ισραήλ: Κινήσεις περικύκλωσης του Ιράν ή προπαγάνδα; Το Φλεβάρη συμφώνησε το Ισραήλ στην πώληση όπλων στο Αζερμπαϊτζάν. Σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό «Foreign Policy» και την ισραηλινή εφημερίδα «Haaretz», ήταν τμήμα μιας συνολικότερης συμφωνίας που δίνει στο Ισραήλ τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τέσσερεις αεροπορικές βάσεις που βρίσκονται στα σύνορα με το βόρειο Ιράν και λύνουν το «αγκάθι» του ανεφοδιασμού της ισραηλινής αεροπορίας σε ενδεχόμενο χτύπημα στο Ιράν. Η κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν απέκλεισε κάθε ενέργεια κατά του Ιράν από το έδαφός της, όμως όλες οι επίσημες ισραηλινές πηγές τηρούν σιγή ασυρμάτου απέναντι στην «πολιορκία» από τα ισραηλινά ΜΜΕ. Η είδηση μπορεί να είναι τμήμα της τρομοκρατικής εκστρατείας ενάντια στο Ιράν (και εκεί να εντάσσονται και οι αμερικανικές «ανησυχίες» πως το Ισραήλ κινείται «ανεξέλεγκτα»). Σύμφωνα με άλλα ρεπορτάζ, τα αποτελέσματα μιας ηλεκτρονικής εξομοίωσης πολέμου έπεισαν Ομπάμα και Νετανιάχου να βάλουν (για φέτος) στο συρτάρι τις σκέψεις για επίθεση. Αλλά υπάρχει πολύς καπνός για να αγνοήσουμε τον κίνδυνο φωτιάς...

Μεγάλη γενική απεργία στην Ισπανία

Στις 29 Μάρτη η εργατική τάξη της Ισπανίας έδωσε μια πρώτη απάντηση στη δεξιά κυβέρνηση Ραχόι και το πρόγραμμα λιτότητας που σχεδιάζει μαζί με τις Βρυξέλλες (προειδοποίησαν για μέτρα σκληρότερα από της Ελλάδας). Είναι το «πρώτο σημάδι εξέγερσης ενάντια στη λιτότητα», όπως εύστοχα έγραψε η βρετανική «Γκάρντιαν». Εκατομμύρια εργάτες απέργησαν, με τις διαδηλώσεις στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη να δίνουν τον τόνο. Από νωρίς στήθηκαν απεργιακές φρουρές σε αποθήκες, σταθμούς μετρό, μπαρ, εμπορικά κέντρα (σε μερικές περιπτώσεις αγνοώντας την απόφαση των συνδικαλιστών να υπάρχει προσωπικό ασφαλείας). Πολλές από τις απεργιακές φρουρές δέχτηκαν επιθέσεις και συγκρούστηκαν με την αστυνομία (π.χ. αμαξοστάσια). Σύμφωνα με τα συνδικάτα, η απεργία ήταν πολύ μεγαλύτερη από τις μεγάλες απεργίες του 2002 ενάντια στον Αθνάρ και του 2010 ενάντια στον Θαπατέρο. Η απεργία είχε τη μεγαλύτερη συμμετοχή στα «κάστρα» της UGT και των CCOO, στο δημόσιο τομέα, τις μεταφορές και τα μεγάλα εργοστάσια. Χαρακτηριστικά, ο ηγέτης της UGT δήλωσε πως η συμμετοχή έφτασε το 77%, αλλά στη βιομηχανία και την οικοδομή έφτασε το 97%. Τα ισπανικά ΜΜΕ δικαιολογημένα σχολίασαν πως οι «διαχωριστικές γραμμές του ’70 επανεμφανίζονται»...

Ανέλπιστος εκλογικός θρίαμβος της Αριστεράς στη Βρετανία Μια ευχάριστη «βόμβα» έσκασε στις επαναληπτικές εκλογές στο Μπράντφορντ (μετά την απόσυρση λόγω ασθένειας της βουλευτού των Εργατικών). Ο Τζορτζ Γκάλογουεϊ, χωρίς σοβαρό εκλογικό μηχανισμό να τον στηρίζει, αλλά με μια ξεκάθαρη ρητορική ενάντια στις περικοπές, το ρατσισμό και τον πόλεμο, κέρδισε τη διεκδικούμενη έδρα, σε μια από τις πιο συγκλονιστικές εκλογικές νίκες εδώ και δεκαετίες, σύμφωνα με το βρετανικό Τύπο. Αυτού του τύπου οι εκλογές ενθαρρύνουν την ψήφο διαμαρτυρίας. Όμως το αποτέλεσμα ξεπερνά αυτή την παράδοση: Σε σχέση με το 2010, οι Φιλελεύθεροι έχασαν 7 μονάδες, οι Συντηρητικοί 22 μονάδες και οι Εργατικοί 20 μονάδες. Ο υποψήφιος του αριστερού Respect εκτινάχθηκε από το 3% του 2010 στο 52%, αφήνοντας 10.000 ψήφους πίσω τον υποψήφιο των Εργατικών. Και αυτό με συμμετοχή 50% (σπάνιο για επαναληπτική ψηφοφορία). Το αποτέλεσμα έσκασε σαν βόμβα στο Εργατικό Κόμμα και πλέον έχει άνοιξει δημόσια συζήτηση για τη «συντριβή του Μπράντφορντ» και το «τι κάνουμε λάθος». Ο πρόεδρος των Εργατικών σωστά εντόπισε: «Πέρα από τοπικούς παράγοντες, πρέπει να πω ότι μόνο 4 στους 10 ανθρώπους ψήφισαν τα τρία μεγάλα πολιτικά κόμματα». Σε μια χώρα όπου οι δεσμοί της εργατικής τάξης με τη σοσιαλδημοκρατία είναι από τους πιο ισχυρούς στην Ευρώπη, όπου οι Εργατικοί είναι στην «προνομιακή» θέση της αντιπολίτευσης, ακόμα και εκεί αποδεικνύεται πως υπάρχει «χώρος» να αναπτυχθεί η Αριστερά, όταν αυτή στέκεται στο ύψος των περιστάσεων...


14 • νεολαία

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

νέα από τις σχολές Αντίσταση στο φασισμό και την αστυνομοκρατία Τραμπουκισμοί κατά φοιτητών στη ΦΜΣ, πογκρόμ της αστυνομίας κατά μεταναστών έξω από τις σχολές Του Άγγελου Κάπαρη

Τις τελευταίες μέρες έχουμε γίνει όλοι μάρτυρες ενός μαζικού πογκρόμ κατά των μεταναστών από την αστυνομία σε όλο το κέντρο της Αθήνας . Στο χώρο των πανεπιστημίων και ιδιαίτερα στην ΑΣΟΕΕ και τη Νομική, με πρόσχημα το μικροεμπόριο υπάρχει μόνιμη και προκλητική παρουσία της αστυνομίας. Συνέχεια οι μπάτσοι κυνηγάνε και συλλαμβάνουν μετανάστες και πλησιάζουν όλο και πιο απειλητικά στο άσυλο. Αυτά τα γεγονότα είναι συνδεμένα με την τακτική της κυβέρνησης να βάζει ως πρώτο κοινωνικό και πολιτικό θέμα το μεταναστευτικό και μάλιστα με επιθετικό τρόπο. Προφανώς προσπαθούν να συκοφαντήσουν το άσυλο και να τρομοκρατήσουν τους φοιτητές. Σε αυτή την κατεύθυνση οι πρυτανικές αρχές έχουν ξεκινήσει τη συζήτηση για ανάθεση της φύλαξης των πανεπιστημίων σε ιδιωτικές εταιρείες (Σεκιουριτάδες), ενώ στη Νομική η διοίκηση προχώρησε σε «λοκ άουτ» για μια εβδομάδα, διευκολύνοντας ουσιαστικά το έργο της αστυνομίας και αντιδρώντας στη στάση των φοιτητών της σχολής που στέκονται αλληλέγγυοι στους μετανάστες. Άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή την πολιτική, ακριβώς γιατί δίνει πάτημα στους φασίστες, ήταν επίθεση στη Φυσικομαθηματική Αθήνας. Το μεσημέρι της Πέμπτης 29/3, την ώρα της διεξαγωγής της συνέλευσης του Φυσικού Αθήνας στην πανεπιστημιούπολη, ομάδα 20 τραμπούκων, με κράνη και πτυσσό-

μενα σιδερένια γκλομπ, μπήκε στο χώρο της συνέλευσης, χτυπώντας στοχευόμενα φοιτητές, μέλη αριστερών και αυτόνομων σχημάτων, αλλά και όποιον επιχείρησε να αντιδράσει σε αυτή την τρομοκρατική επίθεση. Καθοδηγούνταν από μέλη των Νέων Οριζόντων (ακροδεξιά φοιτητική παράταξη της Φιλοσοφικής που συνήθως ασχολείται με πάρτι και εκδρομές) και έσπασαν τα τραπεζάκια της ΑΡΕΝ και της ΕΑΑΚ. Άμεσα οργανώθηκε πορεία με 400 άτομα που διαδήλωσαν στους δρόμους του Ζωγράφου και τις γύρω σχολές, για να ενημερωθεί ο κόσμος της γειτονιάς και οι υπόλοιποι φοιτητές για τη φασιστική πρόκληση. Η νεολαία πρέπει να σταθεί πρώτη στη γραμμή του αγώνα ενάντια στη ρατσιστική πολιτική της αστυνομίας και τις φασιστικές συμμορίες μαχαιροβγαλτών. Ήδη οι φοιτητικοί σύλλογοι έχουν πάρει αποφάσεις αντίστασης. Στη Νομική και την ΑΣΟΕΕ έχουν συγκροτηθεί πρωτοβουλίες ενάντια στις επεμβάσεις της αστυνομίας και το κυνήγι των μεταναστών. Ειδικότερα στη Νομική οργανώνεται εκδήλωση διαμαρτυρίας την Τετάρτη το μεσημέρι, ενώ στις 3/4 πραγματοποιήθηκε αντιφασιστική διαδήλωση στις γειτονιές του Ζωγράφου και στις σχολές της περιοχής. Από την άλλη με απόφαση των συλλόγων της Φυσικομαθηματικής θα πραγματοποιηθεί πορεία την Τρίτη στις 4μμ από το νεκροταφείο στις γειτονιές του Ζωγράφου και στις σχολές.

«Προληπτική» καταστολή στη Φλώρινα Της Χριστίνας Παναγιωτίδου, φοιτήτριας ΤΕΕΤ Φλώρινας

Την Κυριακή, 25 Μάρτη, στη Φλώρινα έγιναν συνολικά 20 προσαγωγές φοιτητών και άλλων πολιτών καθαρά για προληπτικούς και εκφοβιστικούς λόγους. Μάζεψαν 19 άτομα για εξακρίβωση στοιχείων, παρόλο που, όταν τους ζητήθηκε, έδειξαν την ταυτότητά τους, με τη δικαιολογία ότι τα έγγραφά τους μπορεί να ήταν πλαστά. Οδηγήθηκαν στο αστυνομικό τμήμα, όπου υπέστησαν εξευτελιστικές σωματικές έρευνες και χλευασμό. Κρατήθηκαν στο τμήμα μέχρι το τέλος της παρέλασης και μετά αφέθηκαν ελεύθεροι. Αυτό αποδεικνύ��ι ότι οι προσαγωγές έγιναν καθαρά για να προλάβουν τυχόν διαμαρτυρίες την ώρα της παρέλασης και ότι δεν υπήρχαν άλλα στοιχεία εναντίων τους. Επίσης δεκαοχτάχρονος φοιτητής του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας

(ΤΕΕΤ) δέχτηκε απροκάλυπτη επίθεση από τρία αστυνομικά όργανα ντυμένα με πολιτικά, ενώ φωτογράφιζε την παρέλαση και το τοπίο της πόλης. Τον χτύπησαν, πήραν τη μηχανή του και τον οδήγησαν στο τμήμα, όπου τον έγδυσαν για την υποτιθέμενη σωματική έρευνα. Ο σύλλογος φοιτητών του τμήματος κατήγγειλε την απροκάλυπτη βία και οργάνωσε κινητοποίηση την Τρίτη 3/4, με στόχο να έρθουμε σε επαφή με όλους τους φορείς της πόλης και με τα υπόλοιπα τμήματα του πανεπιστημίου και να οργανώσουμε την αντίσταση ενάντια στην καταστολή της κυβέρνησης του μνημονίου. Όσο η αντίσταση του κόσμου και ιδιαίτερα της νεολαίας θα γιγαντώνεται, τόσο περισσότερο θα καταφεύγουν στη βία και στην καλλιέργεια κλίματος φόβου. Η δυναμική, ενωτική απάντησή μας στέλνει το φόβο στο δικό τους στρατόπεδο.

Ο νόμος πλαίσιο στο… συρτάρι Του Δημήτρη Μπάρκα

Σ 

ε ρήγμα στην πολιτική των μνημονίων οδήγησε το κίνημα αντίστασης για την κατάργηση του νόμου πλαίσιο για ΑΕΙ-ΤΕΙ. Η κυβέρνηση εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο θα πάρουν χρηματοδότηση τα πανεπιστήμια, αποσύροντας τον εκβιασμό για εφαρμογή του νόμου από τα ιδρύματα. Ο υπουργός Παιδείας, Γ. Μπαμπινιώτης, εισηγήθηκε μια πιο «ευέλικτη» τακτική, προκειμένου να εφαρμοστεί ο νόμος, χωρίς να καταρρεύσουν τα πανεπιστήμια, προτείνοντας τροπολογία στο νόμο πλαίσιο που θα αποσύνδεε τη ρήτρα εφαρμογής του νόμου προκειμένου να πάρουν οι σχολές τα κονδύλια που ζητούσαν. Η κίνηση ελιγμού του Μπαμπινιώτη προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από την κυβέρνηση, με διάφορα στελέχη –και φυσικά κυρίως την Α. Διαμαντοπούλου– να ξεκαθαρίζουν με δηλώσεις ότι ο νόμος θα πρέπει να εφαρμοστεί με κάθε θυσία. Ο συμβολισμός για την κυβέρνηση είναι πολύ μεγάλος. Ίσως η πιο χαρακτηριστική δήλωση ήταν αυτή του Μητσοτά-

κη, ο οποίος επιλέγει προσεκτικά πότε και για ποιο θέμα θα παρέμβει: «Η υποχώρηση που ετοιμάζει ο νέος υπουργός Παιδείας και η αναστολή της ισχύος του εξυγιαντικού νόμου, που επιτέλους με καθυστέρηση πολλών ετών ψήφισε η Βουλή με συντριπτική πλειοψηφία, δεν είναι μόνο ένα τραγικό λάθος που γυρίζει την Παιδεία πίσω. Είναι και ένα μήνυμα προς όλους ότι μπορούν με επιτυχία να αρνηθούν τη νομιμότητα, όταν δεν τους συμφέρει». Ο Μπαμπινιώτης αντέδρασε, απειλώντας ακόμα και με παραίτηση, δηλώνοντας πως «εάν νομίζουμε ότι με το να απειλούμε “δεν θα σας δώσουμε χρήματα” θα έχουμε αποτελέσματα, το μόνο που θα δούμε θα είναι ξεσηκωμένους φοιτητές και πανεπιστημιακούς στους δρόμους με ανεξέλεγκτες καταστάσεις, τις οποίες δεν θα μπορεί να αντέξει ο τόπος, ιδίως παραμονές εκλογών. Εγώ κάνω έναν διάλογο με τα πανεπιστήμια, ώστε ο επόμενος υπουργός Παιδείας να μπορεί να εφαρμόσει το νόμο». Το πισωγύρισμα αυτό στην εφαρμογή του νόμου ήρθε μετά την επιμονή και τη μαζική δρά-

ση φοιτητών, καθηγητών και εργαζομένων μέσα στα ιδρύματα, ακυρώνοντας τις απόπειρες διεξαγωγής εκλογών Συμβουλίων Διοίκησης και παράλληλα πιέζοντας και τις διοικήσεις σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. Ωστόσο δεν επιτρέπεται κανένας εφησυχασμός. Η πίεση από την πλευρά του κινήματος θα πρέπει να αντισταθμίσει αυτή της κυβέρνησης πάνω στο υπουργείο Παιδείας. Το ζήτημα της χρηματοδότησης δεν έχει κλειδώσει ακόμα, ενώ η μάχη για την ανατροπή του νόμου έχει μόλις πάρει τα πρώτα «εύσημα» με τις επίσημες δηλώσεις για αδυναμία εφαρμογής του. Παράλληλα είναι ξεκάθαρο ότι η εφαρμογή του νόμου θα επανέλθει με την πρώτη ευκαιρία, από όποιο κυβερνητικό σχήμα κι αν προκύψει. Και γι’ αυτό χρειάζεται την εμπειρία και τις δυνάμεις από την «αποτελεσματικότερη αντίσταση στο Μνημόνιο μέχρι σήμερα» –όπως αναφέρει η ανακοίνωση της Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών Πάτρας– να τις μεταφέρουμε και να τις συνδέσουμε με τους υπόλοιπους αγώνες των εργαζομένων και της κοινωνίας.

Η μεγάλη ληστεία σε ΑΕΙ–ΤΕΙ

Η 

κυβέρνηση, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα για να «σώσει τη χώρα», αποφάσισε να ληστέψει τα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Αφού πρώτα μετέτρεψε τα αποθεματικά των σχολών σε ομόλογα, μετά τα κούρεψε , όπως φυσικά έγινε και με τα αποθεματικά νοσοκομείων, ασφαλιστικών ταμείων κ.λπ. Με αυτή τη διαδικασία τα ιδρύματα έχασαν από 50-70% των αποθεματικών τους, δηλαδή γύρω στα 150 εκατομμύρια ευρώ. Χρήματα δηλαδή που είναι απαραίτητα για να λειτουργούν τα πανεπιστήμια. Μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις, και ιδιαίτερα η τελευταία, μείωναν τις δαπάνες για την παιδεία και έσωζαν τις τράπεζες. Τώρα εντελώς ξεδιάντροπα αδειάζουν κυριολεκτικά τα ταμεία των πανεπιστημίων και γεμίζουν απευθείας με τα ίδια λεφτά τα ταμεία των τραπεζών. Πρόκειται για πραγματική ληστεία.

ΤΕΙ Αθήνας Από το κούρεμα των αποθεματι-

κών των ΑΕΙ-ΤΕΙ δεν γλίτωσαν ούτε τα ΤΕΙ Αθήνας. Συγκεκριμένα και ενώ ο προϋπολογισμός του μειώθηκε κατά 50%, τα αποθεματικά του ιδρύματος από 9,1 εκατ. έφτασαν το 1,9 εκατ., αφού η Τράπεζα της Ελλάδος αγόρασε με αυτά ομόλογα τα οποία υπέστησαν κούρεμα κατά 68%. Το αποτέλεσμα είναι το ΤΕΙ να μην μπορεί να λειτουργήσει, αφού δεν υπάρχουν λεφτά για αναλώσιμα, έρευνα, για να πληρωθούν οι λογαριασμοί, ούτε καν για τους μισθούς των καθηγητών. Γι’ αυτό το λόγο το συμβούλιο του ΤΕΙ αναγκάστηκε να αναστείλει τη λειτουργία του για την Πέμπτη και Παρασκευή 29 και 30/3. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση υπήρξαν άμεσες και δυναμικές απαντήσεις. Πρώτοι όπως πάντα αντέδρασαν οι διοικητικοί υπάλληλοι, ενημερώνοντας φοιτητές και καθηγητές. Την Πέμπτη 29/3 συγκεντρώθηκαν γύρω στα 200 άτομα στην πύλη του ιδρύματος με πανό, συνθήματα και ανακοινώσεις. Επίσης οι καθηγητές μετά

από πολύ καιρό πραγματοποίησαν συνέλευση και πήραν αποφάσεις συμμετοχής στις κινητοποιήσεις, κατηγορώντας την ηγεσία του σωματείου τους για αδράνεια.

Πλατιές Επιτροπές Στις κινητοποιήσεις αυτές συμμετέχουν από την αρχή οι δυνάμεις των ΦΕΣ και των ΕΑΑΚ, ενώ η απουσία του ΜΑΣ βγάζει μάτια. Δυστυχώς από τις κινητοποιήσεις μέχρι στιγμής λείπει η πλειοψηφία των φοιτητών, η οποία δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι πολλά ιδρύματα κινδυνεύουν ακόμα και να κλείσουν. Είναι άμεση ανάγκη να συγκροτηθούν πλατιές επιτροπές σε κάθε σχολή με τη συμμετοχή φοιτητών, καθηγητών, διοικητικών, στις οποίες οι αριστερές δυνάμεις θα δώσουν τη μάχη για την ενημέρωση, την κινητοποίηση και κυρίως την έμπνευση όλων ότι μπορούμε να κερδίσουμε τη μάχη και να σώσουμε τις σχολές μας από τη διάλυση.


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Απρίλη 2012

Σάββατο 24 Μάρτη:

Μαζική απάντηση στο ρατσισμό και στους φασίστες Της Έλενας Παπαγεωργίου

Π 

άνω από 1.000 διαδηλωτές συμμετείχαν στο αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό συλλαλητήριο και τη συναυλία που έγινε το Σάββατο, 24 Μάρτη, το απόγευμα στην πλατεία Κοτζιά και στην πορεία που ακολούθησε μέχρι τη Βουλή. Εντυπωσιακή ήταν η παρουσία των μεταναστών που αψήφησαν τη «σκούπα» Χρυσοχοΐδη και την αστυνομοκρατία για τις παρελάσεις στο κέντρο της Αθήνας κι έδωσαν απάντηση στα σχέδια της κυβέρνησης για κατασκευή νέων απάνθρωπων στρατοπέδων συγκέντρωσης με πρώτο αυτό της Κοζάνης. Συμμετείχαν πολλές εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες από το Σύλλογο 25 Γενάρη ( πρώην απεργοί πείνας ), την Αιγυπτιακή Κοινότητα, την Αφγανική Κοινότητα, την Kasapi Hellas (Φιλιππίνες), το Action Congo, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κούρδων, την Επιτροπή Ιρανών Πολιτικών Προσφύγων, ενώ Αλγερινοί και πολλοί ακόμη μετανάστες από χώρες της Ασίας και της Αφρικής πλαισίωσαν όλα τα μπλοκ. Το παρόν έδωσαν επίσης η Αντιφασιστική Πρωτοβουλία «Ποτέ Ξανά», αντιρατσιστικές οργανώσεις όπως η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό», το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών κι η Νεολαία Ενάντια στο Ρατσισμό στην Ευρώπη (YRE). Συμμετείχαν επίσης λαϊκές συνελεύσεις όπως του Αιγάλεω, κάτοικοι και φορείς των Αμπελοκήπων, μαθητές και καθηγητές της Πρωτοβουλίας ενάντια στο φασισμό και τις ρατσιστικές επιθέσεις της Καλλιθέας, το Δί-

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Ο Λοβέρδος ανακοίνωσε τη δημιουργία ξεχωριστών χώρων νοσηλείας στα νοσοκομεία για μετανάστες που πάσχουν από μεταδοτικά νοσήματα, ώστε να μη μεταδίδονται αυτά σε άλλους ασθενείς! Πρόκειται για την πιο ρατσιστική πολιτική διαχωρισμού, που δεν έχει στόχο να προστατέψει κανέναν άλλο εκτός από το ρατσιστικό δηλητήριο με το οποίο η κυβέρνηση του Παπαδήμου πασχίζει να ποτίσει την κοινωνία. NNN

κτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εξαρχείων και κάτοικοι από πολλές γειτονιές της Αθήνας. Στην πλατεία Κοτζιά στήθηκε κουζίνα και παζάρι αλληλεγγύης, ενώ ντόπιοι και μετανάστες είχαμε την ευκαιρία να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε πολλή ώρα με τον Mc Yinka, τα κρουστά του Πολυτεχνείου με τον Β. Βασιλάτο, το Αφγανικό και το Κουρδικό συγκρότημα. Στην πορεία μέχρι τη Βουλή ακούστηκαν δυνατά συνθήματα όπως: «Ποτέ Ξανά Φασισμός», «Έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι», «Νομιμοποιήστε τους μετανάστες», «Δεν είναι κόμμα η Χρυσή Αυγή, είναι συμμορία ναζιστική», «20 χρόνια τώρα ζεστή φιλοξενία, σκούπες, απελάσεις και μαύρη εργασία», αλλά και «Πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω». Τις κινητοποιήσεις στήριξαν συνδικάτα όπως η ΟΛΜΕ, η ΟΕΝ��Ε και το ΕΚΑ, καθώς και πολιτικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, του

Καλλιθέα: Μεγάλη επιτυχία της Αντιρατσιστικής Συναυλίας στις 25 Μάρτη Της Εύης Μακρή

Στόχος των φασιστών της Χρυσής Αυγής το τελευταίο διάστημα είναι η αύξηση της επιρροής τους σε μαθητές στην Καλλιθέα, με δημιουργία πυρήνων στα σχολεία της. Άμεσο αποτέλεσμα είναι η αύξηση των επιθέσεων σε μετανάστες, με αποκορύφωμα τον ανηλεή ξυλοδαρμό Πακιστανού κούριερ, έξω από το σχολείο του Αγίου Νικολάου, από μαθητές του σχολείου. Με αφορμή αυτό το γεγονός συστάθηκε «Πρωτοβουλία ενάντια στο φασισμό και τη ρατσιστική βία», με συμμετοχή εκπαιδευτικών και μαθητών και ζωντανή στήριξη της τοπικής ΕΛΜΕ. Καθιερώθηκαν εβδομαδιαίες συναντήσεις, όπου συζητιούνται εκτενώς θέματα που αφορούν την ανάπτυξη του φασισμού και τη σύνδεσή του με την νεοφιλελεύθερη επίθεση στις ζωές όλων μας. Η Πρωτοβουλία κάνει εβδομαδιαίες εξορμήσεις στην Πλατεία Κύπρου, την κεντρικότερη της Καλλιθέας, με μοίρασμα αντιφασιστικού υλικού. Μετά την απόφαση της Πρωτοβουλίας για πραγματοποίηση αντιρατσιστικής συναυλίας στις 25 Μάρτη, έγιναν εξορμήσεις με αφισοκολλήσεις και ντουντούκα. Η συναυλία εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα τοπικά αντιρατσιστικά γεγονότα των τελευταίων χρονών στην Αθήνα, όπου συμμετείχαν πάνω από 2.000 άτομα. Στην οργάνωση και τη στήριξη της συναυλίας συμμετείχε ενεργά η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό». Παρότι τοπικοί άρχοντες ακραιφνείς μνημονιακοί ΠΑΣΟΚοι πολέμησαν την Πρωτοβουλία, βαφτίζοντας την τοπική ΕΛΜΕ «άντρο αναρχικών», συνεχίζουμε με ακόμα περισσότερες δυνάμεις μετά την τεράστια επιτυχία της συναυλίας. Έξω οι φασίστες από τις γειτονιές και τα σχολεία μας. Ούτε στην Καλλιθέα, ούτε πουθενά!

ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι Οικολόγοι-Πράσινοι. Στη Θεσσαλονίκη, 150 διαδηλωτές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό», των συνδικάτων και του ΣΥΡΙΖΑ και συγκεντρώθηκαν το απόγευμα του Σαββάτου, 24 Μάρτη, στην Καμάρα, συγκροτώντας πορεία στους δρόμους της πόλης, με κεντρικό σύνθημα: «Ντόπιοι και μετανάστες ενωμένοι». Το ίδιο πρωί, η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης έκανε μαζική παρέμβαση στη Ροτόντα για την υπεράσπιση των μικροπωλητών, που κυνηγά ανελέητα η ΕΛ.ΑΣ. και η δημοτική αστυνομία. Ήταν δυο σημαντικές κινητοποιήσεις που έδωσαν απάντηση στη μεταφορά των ρατσιστικών πογκρόμ που γίνονται στην Αθήνα προς τη Θεσσαλονίκη, στο όνομα της «ασφάλειας» και της πάταξης της «εγκληματικότητας» που προωθεί με ζήλο η μνημονιακή κυβέρνηση Παπαδήμου για να σώσει το τομάρι της.

Διαδηλώσεις για τη δολοφονία του Τρ. Μάρτιν Η δολοφονία του 17χρονου Τρέιβον Μάρτιν από έναν εθελοντή «φύλακα γειτονιάς» στο Σάνφορντ της Φλόριντα, επειδή του φάνηκε ύποπτος (ήταν μαύρος και φορούσε την κουκούλα της μπλούζας του), έχει προκαλέσει ένα εντυπωσιακό κίνημα διαμαρτυρίας στις ΗΠΑ. Είναι χαρακτηριστικό πως στις 23 Μάρτη, διαδήλωσαν 30.000 άνθρωποι στο Σάνφορντ των 5.000 κατοίκων. Κυρίως Αφροαμερικανοί, αλλά και άνθρωποι κάθε χρώματος και εθνικότητας συμμετέχουν στο οργισμένο κίνημα που απαιτεί δικαιοσύνη (ακόμα δεν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες στο δολοφόνο) και στρέφεται ενάντια στο ρατσισμό και την καταστολή. Διαδηλώσεις γίνονται σε όλη τη χώρα, αλλά ειδικά στη Φλόριντα αγωνιστές μιλάνε για τη «γέννηση ενός κινήματος». Οι μαθητές πολλών λυκείων απέχουν από τα μαθήματά τους για να συμμετέχουν σε κινητοποιήσεις, ομάδες στο ίντερνετ συντονίζονται και οργανώνουν κινητοποιήσεις, ενώ οι εμφανίσεις με κουκούλα έχουν γίνει μόδα: σταρ του NBA, φοιτητές της ιατρικής που φωτογραφήθηκαν με τις στολές τους και με φούτερ με κουκούλες, ρωτώντας «τώρα είμαστε ύποπτοι;», ένας Δημοκρατικός γερουσιαστής μέσα στη Γερουσία, μαθητές λυκείου που φωτογραφήθηκαν με κουκούλες, αλλά και με χιτζάμπ (μαντίλες). Δεν είναι μόνο η δολοφονία του Τρέιβον που έχει προκαλέσει το σύνθημα «Δεν υπάρχει ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη», αλλά η επίγνωση πως κάθε νεαρός μαύρος μπορεί να έχει την ίδια τύχη στους δρόμους των ΗΠΑ και από την αστυνομία, αλλά και από τους «εθελοντές» που «προστατεύουν τις γειτονιές από το έγκλημα»...

Τα νοσοκομεία έχουν όλα τα μέσα για να εμποδίζουν τη μετάδοση μεταδοτικών νοσημάτων μέχρι σήμερα και προφανώς αυτά δεν μεταδίδονται αποκλειστικά και μόνο από τους μετανάστες, αλλά και από Έλληνες φορείς. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού των νοσοκομείων θα χρειαστεί για άλλη μια φορά να βάλουν στη θέση του το ρατσιστή Λοβέρδο, όπως και με την απεργία πείνας των 300, την απόπειρα απεργοσπασίας του αγώνα των εργαζομένων στους δήμους λόγω «υγειονομικής βόμβας», τις δηλώσεις του για τις ιερόδουλες μετανάστριες που μεταδίδουν τον ιό του AIDS σε Έλληνες οικογενειάρχες και χρειάζεται να απελαθούν! Τελικά οι ΠΑΣΟΚοι εντολοδόχοι του μνημονίου Λοβέρδος, Χρυσοχοϊδης και ΣΙΑ εξελίσσονται στους πιο επικίνδυνους ρατσιστές και πρέπει να φεύγουν μια ώρα αρχύτερα. NNN Η καταπάτηση κάθε έννοιας αξιοπρέπειας και ελευθερίας, με τις βίαιες προσαγωγές των φτωχών μεταναστών μικροπωλητών, έχει γίνει συνήθεια στην περιοχή της Ροτόντας στη Θεσσαλονίκη. Παρά τις αντιδράσεις και τις διαμαρτυρίες των περαστικών, αστυνομικές δυνάμεις μαζί με οχήματα του Δήμου Θεσσαλονίκης επιτίθενται αναίσχυντα σε ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν πού την κεφαλή κλίνει και δεν ενοχλούν κανένα. Προσπαθούν να πείσουν τους εμπόρους ότι οι μικροπωλητές φταίνε για την πτώση του τζίρου των καταστημάτων και όχι οι πενιχροί πια μισθοί που έχουν μειωθεί κατά 50%... NNN Η αντιρατσιστική πρωτοβουλία Κορίνθου πραγματοποίησε το Σάββατο 24 Mάρτη «Γιορτή δρόμου» ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό. Τα μέλη της πρωτοβουλίας διέσχισαν με τη συνοδεία ήχων από σφυρίχτρες και κουζινικά τους κεντρικούς δρόμους και πεζόδρομους της πόλης, στέλνοντας το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό τους μήνυμα της παγκόσμιας μέρας κατά του ρατσισμού. NNN Σοκ προκάλεσε το μήνυμα που δημοσιοποίησε στο Facebook, με αφορμή την εγκατάσταση κέντρου υποδοχής μεταναστών σε στρατόπεδο της Κοζάνης, περιφερειακός σύμβουλος της ΝΔ, γράφοντας ότι θα κάνει… χρωμοσαμπουάν τους μετανάστες που θα στείλει στην πόλη του το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Συγκεκριμένα ο Τοπαλίδης Στέφανος έγραψε: «Κάποιοι κατάφεραν να κάνουν σαπούνι. Εγώ με μερικούς έγχρωμους θα κάνω χρωμοσαμπουάν». Ο φασισμός απλώνει σιγά-σιγά τα πλοκάμια του. Χρειάζεται απάντηση με μαζική αντιφασιστική-αντιρατσιστική δράση.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

4 Απρίλη 2012

www.dea.org.gr

Στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών:

Λεφτά για κοινωνικές ανάγκες, όχι για νέα Άουσβιτς δεν διάβασε και τα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., που δείχνουν πως το 2011 η «εγκληματικότητα» των ημεδαπών στις κλοπές και τις ληστείες αυξήθηκε από το 48% στο 57% σε σχέση με το 2010, ενώ των αλλοδαπών (κοινοτικών και μη) κατρακύλησε από το 52% στο 43%.

Του Θανάση Κούρκουλα

Ο 

Χρυσοχοΐδης καταθέτει τροπολογία στη Βουλή για τη θεσμοθέτηση κατασκευής 30 στρατοπέδων συγκέντρωσης «λαθρο»μεταναστών (3 σε κάθε περιφέρεια της χώρας), επιχειρώντας να πείσει πως το ναζιστικής έμπνευσης μέτρο του δεν είναι προεκλογικό τέχνασμα, αλλά διαχρονική πολιτική «αποτροπής της λαθρομετανάστευσης». Δεν έχουμε λόγους να αμφισβητήσουμε τις ειλικρινείς ρατσιστικές προθέσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που άλλωστε έχουν δώσει διαπιστευτήρια ευθυγράμμισης με την ατζέντα απανθρωπιάς και υποκρισίας του Καρατζαφέρη τα τελευταία χρόνια.

Αποπροσανατολισμός Τα σχέδια δημιουργίας σύγχρονων Άουσβιτς θα κριθούν από τα διαθέσιμα κονδύλια, αλλά κυρίως από τις αντιστάσεις που θα συναντήσουν πριν και μετά τις εκλογές σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο. Όμως η αντι-μεταναστευτική υστερία της «σκούπας» συνεπικουρούμενη από την πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ την τελευταία εβδομάδα, παρότι έχει στρατηγικό χαρακτήρα για το σύστημα, κάθε άλλο παρά άσχετη είναι με τις εκλογές. Γιατί σ’ αυτές διακυβεύονται πολύ χοντρά λεφτά των τοκογλύφων που –όπως είπε και ο Σόϊμπλε– ανησυχούν, επειδή «οι Έλληνες πολιτικοί είναι ανίκανοι να κυβερνήσουν και οι Έλληνες πολίτες δεν επιθυμούν να κυβερνηθούν». Το συμπέρασμα είναι απλό: Ρίχτε λάσπη για τους μετανάστες και στάχτη στα μάτια των εργαζομένων και των ανέργων, μήπως τα κόμματα του μνημονίου καταφέρουν να την σκαπουλάρουν στις εκλογές, μπας και η Αριστερά περιορίσει τα κέρδη της και το κίνημα αντίστασης αποδυναμωθεί. Οι απαντήσεις λοιπόν έχουν άμεση και μακροπρόθεσμη σημασία και δεν μπορεί να αποφεύγονται από το κίνημα και την Αριστερά. Για να μην αλλάξει η ατζέντα, χρειάζονται απαντήσεις στα ρατσιστικά επιχειρήματα που να αποδεικνύουν πως το συμφέρον των ντόπιων εργαζομένων είναι διαμετρικά αντίθετο από την υλοποίηση των ρατσιστικών μέτρων.

Στους δήμους, οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και τα ΚΑΠΗ βάζουν λουκέτο λόγω υποχρηματοδότησης, αλλά ξαφνικά βρέθηκαν κονδύλια για «αντισταθμιστικά μέτρα» ανάπτυξης των περιφερειών, αν συναινέσουν στην κατασκευή στρατοπέδων συγκέντρωσης. Μόνο για την «ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών δεν βάζουν προϋποθέσεις…

Ποιος έχει σειρά; Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών είναι σύγχρονα Μακρονήσια και Άουσβιτς για την αντιμετώπιση «εσωτερικών εχθρών» που άλλοτε τους έλεγαν Εβραίους ή κομουνιστές. Επιχειρούν την εμπέδωση της πιο βάρβαρης κατασ��ολής απέναντι σε ανθρώπους που –κατά ομολογία και των ιθυνόντων– είναι αθώα θύματα της φτώχειας και των πολέμων. Στόχος τους υποτίθεται είναι να «σωθούν» οι υπόλοιποι που πλήττονται από την εγκληματικότητα των μεταναστών: οι ντόπιοι φτωχοί και άνεργοι, οι συνταξιούχοι των 400 ευρώ. Αν όμως το μέτρο των στρατοπέδων περάσει, αύριο γιατί

να μην έχουν σειρά κι άλλοι εξαθλιωμένοι; Οι ντόπιοι άστεγοι, οι άποροι, οι τσιγγάνοι, οι τοξικοεξαρτημένοι, οι ψυχικά ασθενείς δεν είναι κι αυτοί ένα «πρόβλημα»; Ο στόχος δεν θα είναι και πάλι να «σωθούν» από τους πιο εξαθλιωμένους οι υπόλοιποι; Η εγκληματικότητα θα πρέπει να ξανα-παταχθεί, η εξαθλίωση να ξανααπομονωθεί, ο κοινωνικός ιστός να ξανα-αποκατασταθεί. Και το βαρέλι δεν έχει πάτο…

Ταξική πολιτική Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αντιστροφή της πραγματικότητας. Αυτοί που καταδικάζουν τους πάντες να επιβιώνουν με μισθούς και συ-

ντάξεις φτώχειας, με επιδόματα ανεργίας της ντροπής, έχουν το θράσος να ισχυρίζονται πως αξίζει τον κόπο να σπαταληθούν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από τον κρατικό και τον κοινοτικό προϋπολογισμό για φυλακές μεταναστών, αντί για κοινωνική πολιτική. Την ώρα που όλο και περισσότεροι ντόπιοι άστεγοι και άποροι ψάχνουν μαζί με εξαθλιωμένους μετανάστες στους σκουπιδοντενεκέδες για φαΐ, ο Λοβέρδος μιλάει για υγειονομική βόμβα από τους μετανάστες, ενώ κλείνει τις κλινικές των νοσοκομείων τη μία μετά την άλλη. Ο Χρυσοχοΐδης –που δεν διάβασε το μνημόνιο– κάνει πως

Ούτε στην Κοζάνη, ούτε πουθενά

Τ 

Του Αλέξη Λιοσάτου

ο πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης χωρητικότητας 1.000 μεταναστών εξαγγέλθηκε στη Νεάπολη Κοζάνης, στο χώρο του πρώην στρατοπέδου «Πόρτη». Κάτοικος της περιοχής δήλωσε: «…η γενική εικόνα του στρατοπέδου είναι άθλια, χωρίς ύδρευση και με ελλιπές σύστημα αποχέτευσης, οι μετανάστες θα στοιβαχτούν σε σκηνές και σε κάποια παλιά μισογκρεμισμένα κτίρια που βρίσκονται στο χώρο του στρατοπέδου, οι εγκαταστάσεις είναι υγειονομικά ακατάλληλες για τη διαβίωση ανθρώπων, χωρίς τις απαραίτητες υποδομές για τη σίτιση και την υγιεινή των ανθρώπων αυτών…». Η δεξιά δήμαρχος Βοΐου, κ. Ορφανίδου, πρωτοστάτησε στη δημιουργία «Επιτροπής Αγώνα ενάντια στο Κέντρο Μεταναστών» στο αδιέξοδο έδαφος του ρατσιστικού τοπικισμού: «Δε θα γεμίσει η Νεάπολη για να αποσυμφορηθεί το κέντρο της Αθήνας», δήλωσε η ίδια. Τη δημόσια εμφάνισή τους έκαναν

(αφού βγήκαν από τις τρύπες τους) στελέχη του ΛΑΟΣ, όπως ο Ροντούλης, και νεοναζιστικές δολοφονικές συμμορίες όπως της Χρυσής Αυγής και των «Αυτόνομων Εθνικιστών». Στις δηλώσεις ρατσιστικού μίσους απάντησαν οι τοπικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Ο Αντώνης Κύρινας, περιφερειακός σύμβουλος της Κίνησης «Εναλλακτική Δράση» που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ, κατήγγειλε τις ρατσιστικές δηλώσεις και κάλεσε τον κόσμο «να κλείσει τα αυτιά του στην προσπάθεια να στοχοποιηθούν οι κατατρεγμένοι από τις χούντες και τους πολέμους. Δεν είναι δυνατόν να λέμε για φυλακισμένους ανθρώπους, στοιβαγμένους σε άθλιες συνθήκες, ότι περνάνε “ζωή και κότα”...». Η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» Κοζάνης καταγγέλλει τα ναζιστικής έμπνευσης στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χρυσοχοΐδη. Ούτε στη Νεάπολη ούτε πουθενά. Διεκδικούμε νομιμοποίηση, ίσα δικαιώματα και σύνορα ανοιχτά για όλους.

Απάντηση Όσο οφθαλμοφανείς κι αν είναι στον κόσμο του κινήματος οι συνδέσεις μεταξύ της πολιτικής της φτώχειας και εκείνης του ρατσισμού, η σχέση δεν είναι αυτονόητη για κάθε άνεργο που αγωνίζεται να επιβιώσει όπως-όπως μέσα στη βαρβαρότητα του μνημονίου. Φασιστικές συμμορίες και χουντικά αποβράσματα επιχειρούν να «αντιταχθούν» στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, επιχειρηματολογώντας χυδαία πως πρέπει να απελαθούν όλοι οι μετανάστες, αντί να περνάνε «ζωή και κότα» μέσα στα κέντρα κράτησης και οι Έλληνες να πεινάνε. Στελέχη της ΝΔ, όπως ο Αργύρης Ντινόπουλος, ευθυγραμμίζονται επικίνδυνα με τα φασιστικά «επιχειρήματα» σε τηλεοπτικά πάνελ. Η αντιστροφή της ατζέντας από την «ασφάλεια» και την «εγκληματικότητα» στην καταδίκη της μνημονιακής βαρβαρότητας έχει μια απλή προϋπόθεση: Την ξεκάθαρη απάντηση της Αριστεράς στα ρατσιστικά πογκρόμ με τέτοιο τρόπο, που να αποδεικνύεται η άμεση σχέση τους με τις βασικές ανάγκες της ζωής μας: Λεφτά για τους ανέργους, τα σχολεία και τα νοσοκομεία μας, όχι για σύγχρονα Άουσβιτς. Έλληνες και μετανάστες εργάτες ενωμένοι, κοινός εχθρός μας η κυβέρνηση και η τρόικα. Μαύρο στα κόμματα του μνημονίου και στους φασίστες στις επερχόμενες εκλογές. Ψήφο στην Αριστερά για να ισχυροποιηθεί το κίνημα ανατροπής του μνημονίου την επομένη των εκλογών. Τόσο απλά και τόσο καθαρά.


Εργατική Αριστερά τ.265