Page 1

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

6045 Φύλλο Νο 293

6 μ

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

3 Ιούλη 2013 Κυκλοφορεί κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

2

8-9

11

12

Κανένα όφελος για το λαό από τον ΤΑΡ

Υπόθεση Σακκά: Ο καθρέφτης του κράτους έκτακτης ανάγκης

Βραζιλία: Συμπεράσματα από την πορεία του PT

Θα υφαρπάξουν οι ΗΠΑ την επανάσταση στη Συρία;

Αίγυπτοσ Εξέγερση ενάντια στον Μόρσι

Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ετοιμάζει ολομέτωπη επίθεση με νέα μέτρα (κλεισίματα σχολείων-νοσοκομείων, νέοι φόροι, χιλιάδες απολύσεις) και ιδεολογικό πόλεμο

Οι διαδηλώσεις εκατομμυρίων ανθρώπων σε κάθε πόλη και χωριό σε όλη την Αίγυπτο ξεπέρασαν σε μέγεθος τις λαϊκές κινητοποιήσεις που ανέτρεψαν τον Μουμπάρακ το Φλεβάρη του 2011. Ήταν το αποκορύφωμα της καμπάνιας Tamarod (Εξέγερση), η οποία επί δύο μήνες συγκέντρωνε υπογραφές που απαιτούσαν την παραίτηση του Μόρσι και έχτιζε με αυτό τον τρόπο την κοινωνική και οργανωτική βάση της κινητοποίησης (σελ 13).

Ούτε βήμα πίσω

Εργασια Συντονισμός συνδικάτων

Ο ΣΥΡΙΖΑ να επιμείνει ενωτικά, ταξικά, ανατρεπτικά Στο νέο τοπίο που διαμορφώνεται, η ανάγκη ενός εναλλακτικού μαζικού συντονιστικού κέντρου αγώνα είναι πλέον ζωτικής σημασίας για την οργάνωση της συμπαράστασης και του συντονισμού των εργατικών αγώνων. (σελ. 4).

Καμπινγκ

Με ακόμα πιο επιθετική πολιτική ενάντια στα λαϊκά στρώματα έκανε πρεμιέρα η δικομματική κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Παρά τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις της, επιθυμεί να αποτελειώσει ό,τι έχει αφήσει όρθιο η λαίλαπα των ακραίων προγραμμάτων λιτότητας: χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο και διευκόλυνση απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, μισθούς 350 ευρώ χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα, νέο τσεκούρι στις συντάξεις μετά την κατάρρευση των ταμείων και τη λεηλασία του ΕΟΠΥΥ, κλεισίματα σχολείων και νοσοκομείων. Και όλα αυτά εμποτισμένα με τον επαναπατρισμό στην ιδεολογία της μετεμφυλιακής Δεξιάς, που δεν διστάζει να προσκαλεί στην οικοδόμηση της «Νέας Ελ-

λάδας» του Σαμαρά ακόμη και τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Οι επιθέσεις του Βορίδη στις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος και την Αριστερά και οι απόψεις του Πολύδωρα για συμπόρευση με τους φασίστες, είναι κάτι παραπάνω από καμπανάκι για το δικό μας στρατόπεδο. Είναι αυτονόητο ότι η επιβίωση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας προϋποθέτει το άμεσο γκρέμισμα αυτής της επικίνδυνης κυβέρνησης και το ξήλωμα όλων των αντιδραστικών επιλογών της. Σε αυτή την κατεύθυνση, ο συντονισμός των εργατικών-κοινωνικών αγώνων και όλων των κλάδων που βρίσκονται στο δρόμο και η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων είναι απαραίτητο να ενοποιηθούν στο

πολιτικό αίτημα για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και της κυβέρνησης της φτώχειας και του αυταρχισμού. Σε αυτό το πλαίσιο, εν μέσω πρωτοφανούς κοινωνικοπολιτικής πόλωσης, το 1ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ (10-14 Ιούλη) οφείλει να επιβεβαιώσει τον ταξικό-ριζοσπαστικό και ενωτικό χαρακτήρα του ιστορικού εγχειρήματος της Αριστεράς. Οφείλει να επικαιροποιήσει την αποφασιστικότητα του ΣΥΡΙΖΑ να εκπροσωπήσει αταλάντευτα τα συμφέροντα των εργαζομένων και της νεολαίας, να «σηκώσει το γάντι» απέναντι στην ακροδεξιά ρητορική και να ηγηθεί αποτελεσματικά του πολιτικού αγώνα για

την πολυπόθητη ανατροπή, με στόχο την κυβέρνηση της Αριστεράς (σελ. 6,7,8,9).


2

• πολιτική

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

Ξορκίζουν τη φτώχεια με άλλο ένα παραμύθι

Κανένα όφελος για το λαό από τον ΤΑΡ óôá óýíôïìá... Η πλέον αντικομουνιστική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, η κυβέρνηση Σαμαρά, έρχεται διαρκώς σε αντίφαση με την ιδεολογία της: Πρώτα δίνει σε «κομουνιστές» (Κινέζους εν προκειμένω) το λιμάνι του Πειραιά… NNN …Μετά δίνει τη ΔΕΣΦΑ στους Αζέρους και προτιμά το αζερικό φυσικό αέριο από το ρώσικο. Όμως, όπως τονίζουν όλα τα διεθνή ΜΜΕ, πολιτικά ο μεγάλος κερδισμένος από τον TAP είναι ο Αζέρος πρόεδρος Αλίεφ, που τώρα θα γίνει πιο ανεκτός από την Ευρώπη, παρότι συνεχίζει να κυβερνά «κομουνιστικά» τη χώρα του, δηλ. αδιαφορώντας για τη γνώμη του λαού. NNN Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τώρα ο Σαμαράς αποδέχεται να γίνει η κατασκευή του αγωγού από άλλους… κομουνιστές: Οι δύο μεγαλύτερες εταιρίες που συμμετέχουν στον TAP, η νορβηγική Statoil (συμμετοχή κατά 42,5%) και η ελβετική AXPO (επίσης 42,5%) είναι κρατικές! Είναι μόνον από ανάγκη, βέβαια, που αποδέχεται η παρέα του Κρανιδιώτη αυτούς τους καθυστερημένους. NNN Γιατί, τι μπορούν να ξέρουν από οικονομία οι «κομουνιστές» που κυβερνούν τόσες δεκαετίες τη Νορβηγία και την Ελβετία. Ενώ εδώ στην Ελλάδα έχουμε ανατρέψει τον «κομουνισμό» των περασμένων δεκαετιών και χαιρόμαστε το απαύγασμα της εφαρμοσμένης οικονομίας όπως προσωποποιείται στους Σαμαράδες, τους Βενιζέλους, τους Στουρνάρες, τους Μητσοτάκηδες και τους Χατζηδάκηδες, που γνωρίζουν καλά ότι το κράτος δεν μπορεί να είναι επιχειρηματίας! NNN Παρεμπιπτόντως, όπως δήλωσε στις 30/6 στην ελβετική εφημερίδα «Sonntags Zeitung», ο διευθύνων σύμβουλος της AXPO, Χάινς Κάρερ, η εταιρία ετοιμάζεται –την επαύριο κιόλας της επιλογής του ΤΑΡ– να μειώσει τη συμμετοχή της στο έργο, από 42,5% που είναι σήμερα σε μονοψήφιο ποσοστό (!), προκειμένου να περιορίσει την έκθεση της εταιρίας στους κινδύνους της αγοράς αερίου. NNN Είναι αλήθεια βέβαια ότι η τρίτη εταιρία που συμμετέχει στον TAP, η γερμανική E.ON, που έχει το μικρό 15% ως συμμετοχή, είναι ιδιωτική. Όμως, παρότι σχετικά νέα (δημιουργήθηκε μόλις το 2000), πρόλαβε ήδη να αρπάξει το πρώτο πρόστιμο στον τομέα της ενέργειας και το δεύτερο μεγαλύτερο στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, καθώς τον Ιούλη του 2009 κλήθηκε να πληρώσει 553 εκατ. ευρώ για παρανομίες στην υπόθεση του αγωγού MEGAL! Είπαμε, ο κρατικός τομέας είναι διεφθαρμένος, ο ιδιωτικός είναι η λύση…

Του Πέτρου Τσάγκαρη

Ό 

πως ο πνιγμένος που πιάνεται από τα μαλλιά του, ο Σαμαράς και τα παπαγαλάκια του στα ΜΜΕ παρουσίασαν ως κορωνίδα των «επιτυχιών» του success story την επιλογή της λύσης του αγωγού TAP –που έχει σχεδιαστεί να περνά, μεταξύ άλλων, από τη Βόρεια Ελλάδα– εκ μέρους του πολυεθνικού κονσόρτσιουμ Shah Deniz II, δηλ. της αζερικής SOCAR, της βρετανικής BP, της νορβηγικής Statoil και της γαλλικής Total που ελέγχουν κοιτάσματα στο Αζερμπαϊτζάν. Την κατασκευή του ίδιου του ΤΑΡ έχουν αναλάβει από κοινού η νορβηγική Statoil, η ελβετική AXPO και η γερμανική E.ON. Όμως, όλα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν είναι αξιοθρήνητα. Πρώτον, για να υπάρξει καν συζήτηση θα πρέπει το έργο να αρχίσει τουλάχιστον να κατασκευάζεται. Γιατί και άλλα μεγαλεπήβολα σχέδια του πρόσφατου παρελθόντος έμειναν στα χαρτιά.

Σχέδια και πραγματικότητα Ο Χάρης Παμπούκης –που κανείς δεν τον θυμάται πλέον, αλλά που χωρίς τους λαϊκούς αγώνες πιθανόν να ήταν ακόμη υπουργός Επικρατείας αφού ήταν στην κυβέρνηση Παπανδρέου τον Οκτώβριο 2009– είχε υποτίθεται πουλήσει το Ελληνικό στους Καταριανούς. Όπου νάταν, μας είχαν πείσει τότε, έρχονταν… 30.000 θέσεις εργασίας. Το ίδιο έγινε με τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη που εξαφανίστηκε σε ένα βράδυ. Το μόνο υλικό που καταναλώθηκε στην «κατασκευή» του ήταν το δημοσιογραφικό μελάνι προπαγάνδισής του. Το ίδιο υλικό ήταν το μόνο που καταναλώθηκε και για το πολύ πιο πρόσφατο πρόγραμμα «Project Helios» με το οποίο υποτίθεται ότι θα μεταφερόταν ηλιακή ενέργεια από την Ελλάδα στην Ευρώπη. Μάλιστα υπήρχε και ειδικό άρθρο του μνημονίου το οποίο αποδεχόταν το σενάριο επιστημονικής φαντασίας ότι η Ελλάδα θα αποπλήρωνε ένα πολύ μεγάλο μέρος του εξωτερικού χρέους μέσω της… μεταφοράς ηλιακής ενέργειας στην Ευρώπη. Ο ίδιος ο ανταγωνιστής του TAP, ο αγωγός Nabucco West, που θα περνούσε και αυτός από την Τουρκία, αλλά θα ακολουθούσε διαδρομή εκτός Ελλάδας, υπογράφηκε το 2009 μετά βαΐων και κλάδων, αλλά τελικά επίσης έμεινε στα χαρτιά. Η πιθανότητα να μην υλοποιηθεί το έργο έχει να κάνει ασφαλώς με τη γενικευμένη ύφεση. Οι εκτιμήσεις για αύξηση της ζήτησης αερίου στην Ευρώπη,

δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα γίνουν πραγματικότητα. Η ίδια η Ιταλία δεν έχει ανάγκη από το αζέρικο αέριο καθώς έχει επάρκεια λόγω του αερίου που εισάγει κυρίως από την Αλγερία. Υποτίθεται ότι ένας καλός πελάτης θα είναι η Ελβετία η οποία αποφάσισε να καταργήσει τα πυρηνικά της εργοστάσια. Ωστόσο θα πρέπει να βρεθούν εκείνοι οι καπιταλιστές που θα έχουν πειστεί ότι η ελβετική αγορά είναι τόσο μεγάλη ώστε να κερδίσουν κατασκευάζοντας έναν τεράστιο αγωγό από τη νότια Ιταλία, όπου θα καταλήγει ο TAP, μέχρι την Ελβετία. Οι ίδιοι οι Ελβετοί πάντως δεν είναι καθόλου πεισμένοι (βλ. σχόλιο δίπλα).

Κανένα όφελος Αλλά, ακόμη κι αν αρχίσει να υλοποιείται το σενάριο, η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού δεν έχει να ωφεληθεί σε τίποτε. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι οι υδρογονάνθρακες δεν φέρνουν ευημερία στους λαούς, ακόμη κι όταν αυτοί παράγονται στο έδαφός τους. Τα παραδείγματα του Ιράκ και του Νταρφούρ στο Σουδάν είναι εκκωφαντικά: ξένες επεμβάσεις, διαρκής εμφύλιος, απίστευτη φτώχεια. Είναι χαρακτηριστικό πως στη Νιγηρία, την έκτη μεγαλύτερη παραγωγό πετρελαίου και όγδοη μεγαλύτερη παραγωγό φυσικού αερίου του, το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι λιγότερο από 1 δολάριο τη μέρα. Στο ίδιο το Αζερμπαϊτζάν που κατέχει όλο αυτόν τον πλούτο, το 52% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και από δημοκρατία… μηδέν. Τα ίδια συμβαίνουν και στην Αλγερία, το Τουρκμενιστάν και αλλού. Ο TAP δεν θα αποτελέσει εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα: Το ελληνικό κράτος δεν χρεώνει την κοινοπραξία ούτε ένα ευρώ ως τέλη διέλευσης του αγωγού από τη χώρα. Για τα 547 χιλιόμετρα

δεν θα πληρώσουν τίποτε ούτε στη φάση κατασκευής ούτε όταν αρχίσει να διέρχεται το αέριο. Τα μόνα έσοδα που προσδοκά η κυβέρνηση είναι 20 εκατ. ευρώ το χρόνο σε φόρους (που όλοι καλά ξέρουμε ότι δεν θα πληρωθούν ποτέ). Η προσπάθεια για συμμετοχή της Ελλάδας στην κοινοπραξία με ποσοστό 1% (!) αφορά την περίοδο μετά την έναρξη της λειτουργίας δηλ. στο μακρινό 2019! Ένα επιχείρημα που ψελλίζουν τα παπαγαλάκια είναι οι «2.000 άμεσες και οι 10.000 έμμεσες νέες θέσεις εργασίας». Ξέρουμε όλοι τι είδους θα είναι αυτές οι 2.000 θέσεις: κακοπληρωμένοι Έλληνες και μετανάστες δούλοι του νέου εργασιακού καθεστώτος που δεν θα τους μένει φράγκο για να ξοδέψουν ώστε να δημιουργηθούν και έμμεσες θέσεις. Και φυσικά δεν θα μείνει τίποτε μετά την περάτωση του έργου, παρά μερικοί σεκιουριτάδες. Η έκθεση του ίδιου του ΙΟΒΕ έλεγε μόλις το Μάη 2013 ότι οι μόνιμες θέσεις εργασίας που θα υπάρχουν μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του αγωγού θα είναι μόλις 100! Ούτε θα υπάρξει φτηνό αέριο για τους καταναλωτές. Ίσα-ίσα ένα από τα επιχειρήματα της Shah Deniz II για την επιλογή του TAP είναι οι εξωφρενικά υψηλές τιμές φυσικού αερίου που ισχύουν σε Ελλάδα και Ιταλία (σε αντίθεση με αυτές της Βουλγαρίας και της Ουγγαρίας). Σύμφωνα με το capital.gr, στην Ελλάδα οι καταναλωτές πληρώνουν καπέλο στην τιμή του φυσικού αερίου της τάξης των 250- 300 εκατ. δολαρίων ετησίως ή αλλιώς σχεδόν ένα εκατομμύριο δολάρια την ημέρα περισσότερο από τους καταναλωτές στην υπόλοιπη Ευρώπη –και αυτό δεν θα αλλάξει με τον TAP! Από διαφάνεια, δικαιοσύνη και προστασία του περιβάλλοντος, άλλο τίποτε: Στη συμφωνία προβλέπεται, μεταξύ άλλων,

ότι οι αποφάσεις της Επιτροπής Υλοποίησης είναι υπεράνω κάθε εσωτερικής νομοθεσίας και για 25 έτη δεν θα επιβάλλεται οποιαδήποτε νέα φορολογία, ακόμη και αν συντρέχουν λόγοι εθνικής σημασίας!

Αποτυχία Οι θριαμβολογίες της κυβέρνησης για μετατροπή της χώρας σε «ενεργειακό κόμβο» που θα την «αναβαθμίσει και γεωστρατηγικά» δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Η ελληνική άρχουσα τάξη είναι σε υποχώρηση (έχοντας να αντιμετωπίσει τον εσωτερικό εχθρό) και δεν συμμετείχε στη διαδικασία διεκδίκησης ή υλοποίησης του ΤΑΡ –του Σαμαρά απλώς του ανακοίνωσαν ξένοι παράγοντες ότι τελικά ο αγωγός θα περάσει από την Ελλάδα. Βέβαια ο ΤΑΡ σημαίνει βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς για την ενέργεια με ό,τι κινδύνους ανάφλεξης μπορεί να σημάνει για την περιοχή. Τελικά η υπόθεση TAP, σε συνδυασμό με το ξεπούλημα της ΔΕΣΦΑ σε αμερικανικοαζέρικα (κι όχι ρωσικά) συμφέροντα αποδεικνύει δύο πράγματα: α) Η ελληνική άρχουσα τάξη αποδεικνύεται ανίκανη να διαχειριστεί η ίδια (έστω και ληστρικά για το λαό) τον φυσικό πλούτο της χώρας. Το ξεπούλημα της ΔΕΣΦΑ σήμανε επίσης την απώλεια της δυνατότητας δημόσιου ελέγχου του φυσικού αερίου που διέρχεται από τη χώρα. β) Δεν έχει κανένα αντιαμερικανισμό η πολιτική Σαμαρά. Ίσα-ίσα η Δεξιά συντηρεί την κλασική διεθνή συμμαχία της, σε συνδυασμό βέβαια με τις ευρωπαϊκές επιταγές. Είναι για όλους αυτούς τους λόγους που η δήλωση Σαμαρά, ότι «ο ΤΑΡ είναι η σημαντικότερη οικονομική εξέλιξη της δεκαετίας για την Ελλάδα», αποτελεί άλλη μια πρωθυπουργική μπαρούφα.


η άποψή μας

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

πολιτική •

3

Η δικομματική των Σαμαρά-Βενιζέλου Μια εμφυλιοπολεμική κυβέρνηση

Ο 

του ΠΑΣΟΚ στην κεντροδεξιά». Και είμαστε μόνο στην αρχή…

αγώνας στην ΕΡΤ –και η θερμή απήχηση που βρήκε στα πλατιά λαϊκά στρώματα– ήταν το φυτίλι που προκάλεσε τη διάλυση της ανεκδιήγητης τρικομματικής κυβέρνησης των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Όμως τα εκρηκτικά στα θεμέλια της τρικομματικής είχε συσσωρεύσει η αποτυχία της οικονομικής πολιτικής της, η παταγώδης διάψευση του success story, που –με βάση τους «αυτοματισμούς» των μνημονίων– οδηγεί ήδη στην υποχρέωση για πρόσθετα μέτρα λιτότητας ύψους, τουλάχιστον, 4 δισ. ευρώ.

Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος στηρίζουν μεγάλο μέρος των ελπίδων τους στη βοήθεια από τους δανειστές. Όμως το διεθνές περιβάλλον επιδεινώνεται με ταχύτητα. Η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, που αναμενόταν ότι θα έδινε κρίσιμες απαντήσεις στα ζητήματα του χρέους και των τραπεζών, ουσιαστικά ανέβαλε τις αποφάσεις για το τέλος του 2013. Διεθνείς Οίκοι και τράπεζες εκτιμούν ότι μια επίσημη χρεοκοπία της Ιταλίας (με χρέος περίπου 2 τρισ. ευρώ) είναι από πιθανότατη ως αναπόφευκτη.

Αυτή η γνώση –ότι το κυβερνητικό καράβι κινδυνεύει να βυθιστεί στα βράχια της λαϊκής οργής– έκανε τον Φ. Κουβέλη να το εγκαταλείψει στα γρήγορα, παρότι μέχρι χθες το εξυμνούσε ως το μοναδικό μέσο για τη σωτηρία του λαού και της χώρας.

Πολιτική κρίση Η πολιτική κρίση που ακολούθησε, είχε δύο πιθανές διεξόδους: Είτε την κατάρρευση της κυβέρνησης Σαμαρά και την προσφυγή στις κάλπες, είτε την απόπειρα «μνημονιακής ανασύνθεσης» της κυβέρνησης, με βάση τις δυνάμεις των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Με παρέμβαση των ντόπιων καθεστωτικών δυνάμεων –που εκδηλώθηκε με τις ωμές διαταγές που έδωσαν μέσω των ΜΜΕ– αλλά και των δανειστών –με τις απειλές της τρόικας και τις δηλώσεις Μέρκελ-Σόιμπλε– επιλέχθηκε ο δεύτερος δρόμος. Ο Ευάγγ. Βενιζέλος –που αναδείχθηκε ως ο «αρχιτέκτονας» της δικομματικής λύσης– επιχείρησε να παρουσιάσει τη νέα κυβέρνηση ως «μακράς πνοής», συγκρίνοντάς την με τις κυβερνήσεις «μεγάλου συνασπισμού» μεταξύ Δεξιάς και σοσιαλδημοκρατίας. Η σύγκριση είναι άσχετη. Ο «μεγάλος συνασπισμός», π.χ. στη Γερμανία, έγινε από τους σοσιαλδημοκράτες και τους χριστιανοδημοκράτες στην εποχή που τα κόμματά τους διατηρούσαν πολιτικό δυναμισμό και επιρροή, κατορθώνοντας να επιβάλουν μακρόπνοα αντιδραστικά προγράμματα, όπως η νεοφιλελεύθερη «ατζέντα 2010» του τότε καγκελαρίου Σρέντερ. Τόσο η σημερινή ΝΔ, όσο και το σημερινό ΠΑΣΟΚ, δεν έχουν καμιά τέτοια δυναμική: έχοντας περάσει μέσα από τις μυλόπετρες της κρίσης και των μνημονίων, είναι πλέον τα απομεινάρια ενός πολιτικού συστήματος σε αποσύνθεση. Ακόμα και το φιλικό, προς τους Σαμαρά-Βενιζέλο, «Βήμα», ένα μόλις 24ωρο μετά τον ανασχηματισμό, έκανε

λόγο για «κυβέρνηση κομματικών συμβιβασμών που δεν εμπνέει και δεν πείθει». Τόσο «μακράς πνοής» είναι η νέα συγκυβέρνηση… Η δικομματική εκδοχή της κυβέρνησης Σαμαρά θα αποδειχθεί πιο αδύναμη και πιο ευάλωτη από την προηγούμενη τρικομματική. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα είναι μια πολύ επικίνδυνη κυβέρνηση. Γιατί διαμορφώνει μια ιδιαίτερα επιθετική ατζέντα.

Φυγή μπροστά Οι τέσσερεις υπουργοί-καμικάζι του Σαμαρά αναδεικνύουν τις προθέσεις και τις αιχμές του προγράμματός του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που ποτέ δεν έκρυψε το μίσος του προς τους δημόσιους υπάλληλους, αναλαμβάνοντας τη Δημόσια Διοίκηση, θα επιχειρήσει την απόλυση 12.500 εργαζομένων σε καθεστώς «μονιμότητας» μέσα στον επόμενο μήνα! Αν αυτό το ρεσάλτο επιτύχει, τότε θα έχουν τεθεί οι βάσεις για μια δραστική μείωση της απασχόλησης στο δημόσιο στα επόμενα χρόνια, όπως ακριβώς προβλέπει το μνημόνιο. Ο Άδωνις Γεωργιάδης, αναλαμβάνοντας τη Δημόσια Υγεία, έχει ως πρώτη προτεραιότητα να σφάξει στο γόνατο τον ΕΟΠΥΥ. Ο Οργανισμός, που πλέον στηρίζει την περίθαλψη σχεδόν όλων των ασφαλισμένων, θα κλείσει τη χρονιά με «έλλειμμα» κοντά στα 2,5 δισ. ευρώ. Το πάρτι των φαρμακοβιομηχάνων και των εμπόρων υπηρεσιών υγείας σε βάρος των δημόσιων νοσοκομείων και των ασφαλιστικών ταμείων θα πρέπει, λέει, να πληρωθεί τώρα με βάναυση υποβάθμιση των δι-

καιωμάτων των ασφαλισμένων. Ταυτόχρονα, ο αγαπημένος των εφοπλιστών ακροδεξιός θα έχει να προχωρήσει με βήμα ταχύ τις «συγχωνεύσεις» –δηλαδή τα κλεισίματα– δημόσιων νοσοκομείων, ανοίγοντας ακόμα παραπέρα το δρόμο για τους ιδιώτες κλινικάρχες… Ο Χαραλ. Αθανασίου, διαδεχόμενος τον Ρουπακιώτη στο υπουργείο Δικαιοσύνης, θα έχει να ευθυγραμμίσει τους δικαστές και τα δικαστήρια με τους νέους ρυθμούς επιτάχυνσης της μνημονιακής πολιτικής, διασφαλίζοντας ότι δεν θα υπάρχουν «χαλαρότητες» που θα μπορούσαν να διευκολύνουν τις εργατικές δυνάμεις και τα λαϊκά αιτήματα. Οι χειρισμοί του στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο αποδεικνύουν ότι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Τέλος, ο Π. Καψής, ένας μεγαλοδημοσιογράφος στο ΔΟΛ –παλιότερα– και στον Πήγασο – σήμερα– αναλαμβάνει την ΕΡΤ, αλλά και τη ρύθμιση των σχέσεων της κυβέρνησης με τους μεγαλοεκδότες. Είναι σαν να ανάλαβαν τη δουλειά ο Ψυχάρης και ο Μπόμπολας αυτοπροσώπως… Αυτοί οι υπουργοί, αλλά και οι αμετακίνητοι μνημονιακότεροι της τρόικας Στουρνάρας και Βρούτσης, όπως και ο υπουργός «πυγμής» Δένδιας, περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο τις πραγματικές προθέσεις των ΣαμαράΒενιζέλου. Και αυτές είναι η κήρυξη ενός «πολέμου ταχύτητας» ενάντια στους εργαζόμενους και τα κοινωνικά δικαιώματα. Το φετινό καλοκαίρι θα αποδειχθεί κρίσιμο για τον κόσμο μας, για όλους όσους ζουν από τη δουλειά. Αξίζει πάντα να θυμόμαστε ότι οι προθέσεις δεν ταυτίζονται με

τις δυνατότητες. Και οι δυνατότητες των δύο σημερινών κυβερνητικών κομμάτων βγαίνουν τραυματισμένες από τον πρόσφατο κύκλο της πολιτικής κρίσης.

Δυσκολίες Στη ΝΔ η καρατόμηση του «φέρελπι» καραμανλικού Ευρυπ. Στυλιανίδη κρατάει ανοιχτό το ζήτημα μεταξύ του επιτελείου Σαμαρά και του κύκλου της παλαιότερης ηγεσίας του κόμματος. Στο κόμμα της Δεξιάς, η συζήτηση για τη στρατηγική και τις συμμαχίες είναι καταδικασμένη να επανέλθει. Ο προσανατολισμός σε μια επιθετική Δεξιά, που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο στήριξης ακόμα και στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής, δεν είναι εύκολα συμβατός με τον παραδοσιακό προσανατολισμό στην κεντροδεξιά και στο «θεσμικό» πλαίσιο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Οι διαφωνίες που εκδηλώθηκαν με αφορμή τους χειρισμούς στην ΕΡΤ δεν θα είναι παρά ο πρόλογος αυτής της συζήτησης. Στο ΠΑΣΟΚ όλα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Κατά την κρίση στην ΕΡΤ ακούστηκαν πολλές φωνές στην Κ.Ο. που απαιτούσαν τη ρήξη με το Σαμαρά. Η απόφαση του Βενιζέλου να εμπλακεί ακόμα πιο αποφασιστικά στη συγκυβέρνηση με το Σαμαρά δημιουργεί ολοφάνερα ζήτημα επιβίωσης του, κάποτε ισχυρού, σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Ο Μιχ. Καχριμάκης αναρωτήθηκε: «ποιο αλήθεια θα είναι στις επόμενες εκλογές το ιδεολογικό και πολιτικό πρόσημο διαφοροποίησης της Δημοκρατικής Παράταξης από τη Δεξιά;». Ο Γ. Παναγιωτακόπουλος έκανε λόγο για «πλήρη υποταγή της σημερινής ηγετικής ομάδας

Ο ΕΣΜ, ο ευρωπαϊκός μηχανισμός που τάχα διασφαλίζει τη σταθερότητα των τραπεζών, διαθέτει κεφάλαια της τάξης των 60 δισ. ευρώ, την ώρα που οι ανάγκες «ανακεφαλαιοποίησης» των τραπεζών στις χώρεςμέλη της ΕΕ μπορεί να φτάσουν στα… 2 τρισ. ευρώ. Σε αυτό το κλίμα διεθνούς ανασφάλειας και αβεβαιότητας, οι «Financial Times» εκτίμησαν ότι το οικονομικό πρόγραμμα της κυβέρνησης Σαμαρά οδηγείται με βεβαιότητα στην αποτυχία και –δι’ αυτής– επανέρχεται το σενάριο Grexit (της εξόδου ή αποβολής της χώρας από το ευρώ). Σε αυτές τις συνθήκες, καθόλου τυχαία, ο Θοδ. Πάγκαλος παρομοίασε τη σημερινή κυβέρνηση Σαμαρά με την κυβέρνηση του Θ. Σοφούλη. Την κυβέρνηση της νίκης των «εθνικών δυνάμεων» στον εμφύλιο πόλεμο, την κυβέρνηση που είχε ως ύψιστο καθήκον το τσάκισμα του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς.

Αριστερά Ακριβώς ως τέτοια κυβέρνηση πρέπει να την αντιμετωπίσει ο κόσμος μας και η Αριστερά τη σημερινή δικομματική των Σαμαρά-Βενιζέλου. Σαν μια κυβέρνηση που πρέπει να ανατραπεί το συντομότερο δυνατό. Πριν αυτή προλάβει να προχωρήσει το πρόγραμμά της που οδηγεί σε βαθιές αντιμεταρρυθμίσεις, σε υπονόμευση των κοινωνικών συσχετισμών δύναμης σε βάρος των εργαζομένων και –κατά συνέπεια– σε αδιανόητες με τα σημερινά δεδομένα πολιτικές εκτροπές. Μπροστά σε αυτές τις απειλές η ενότητα στη δράση όλης της Αριστεράς είναι μονόδρομος, η παράδοση του Ενιαίου Μετώπου γίνεται το υποχρεωτικό υπόβαθρο για την αναγκαία νίκη. Οι εξελίξεις θα πάνε σε ακραία πόλωση: Ή αυτοί, ή εμείς…


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

Συντονισμός των συνδικάτων: Βήμα ανασύνταξης και ανατροπής Του Αντώνη Καραβά

Ο 

εργατικός αγώνας και η συμπαράσταση στην ΕΡΤ άλλαξαν τα δεδομένα. Η κυβερνητική σταθερότητα κλονίστηκε ανεπανόρθωτα, η κοινωνική συναίνεση με το success story της οικονομίας κατέρρευσε, ο μύθος της κοινωνίας που υποχώρησε στην παθητικότητα και την ηττοπάθεια διαλύθηκε, καθώς ο αγώνας στην ΕΡΤ έσπασε το γύψο της επιστράτευσης και της καταστολής. Η νέα συγκυβέρνηση είναι πιο αδύναμη, αλλά ταυτόχρονα και πιο επιθετική. Πολύ σύντομα θα επιχειρήσει να περάσει νέα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα, με κλεισίματα νοσοκομείων, ΝΠΙΔ και ΔΕΚΟ, χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο, ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων αγαθών, με κλεισίματα, απολύσεις και μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Οι πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ταυτισμένες στην πράξη με τις μνημονιακές κυβερνήσεις, ολοένα και περισσότερο απομακρύνονται από τις ανάγκες της γενίκευσης, του συντονισμού, της συμπαράστασης, της διάρκειας των εργατικών αγώνων. Μετά την απεργοσπαστική στάση τους στους καθηγητές, κάλεσαν γενική απεργία για την ΕΡΤ κάτω από την πίεση του κόσμου και κατόπιν αποσύρθηκαν. Στο νέο τοπίο που διαμορφώνεται, η ανάγκη ενός εναλλακτικού μαζικού συντονιστικού κέντρου αγώνα είναι πλέον ζωτικής σημασίας για την οργάνωση της συμπαράστασης και του συντονισμού των εργατικών αγώνων. Η αναζήτηση μορφών συντονισμού ξεκινάει από την αρχή της μνημονιακής εποχής, όπου με πρωτοβουλία των συνδικαλιστών της ριζοσπαστικής Αριστεράς, και όχι μόνο, επιχειρήθηκαν να δημιουργηθούν διάφοροι συντονισμοί όπως οι 151, ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων, συντονισμός Εργατικών Κέντρων για τη Χαλυβουργική, συντονιστικά των συμβασιούχων, κλαδικοί συντονισμοί, επιτροπές και συνελεύσεις σε πόλεις και γειτονιές για τη στήριξη των εργατικών αγώνων κλπ.

Οι απόπειρες αυτές, παρά τα πολιτικά προβλήματα και την αποσπασματικότητά τους, έχουν βάλει τα θεμέλια για να περάσουμε σε ανώτερες μορφές συντονισμού, που έχουν μπροστά τους το στοίχημα να μπορέσουν να κινητοποιήσουν την εργατική βάση των συνδικάτων. Επιπλέον, η διάθεση ανατροπής και αλλαγής των συσχετισμών προς τα αριστερά εκφράζεται και στις εκλογές των συνδικάτων, όπου οι συνδικαλιστικές δυνάμεις των κυβερνητικών-μνημονιακών κομμάτων βουλιάζουν και οι δυνάμεις της Αριστεράς, παρά τη διάσπασή τους, πετυχαίνουν μεγάλα ποσοστά. Οι νέοι συσχετισμοί που διαμορφώνονται στα συνδικάτα, με την ισχυροποίηση των παρατάξεων της Αριστεράς από τα πρωτοβάθμια σωματεία μέχρι τις ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα ακόμα και εν όψει του συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ, δίνουν πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες για το νέο βήμα συντονισμού των συνδικάτων.

Με ποια τακτική Με δεδομένη την κυβερνητική επιθετικότητα και την παράδοση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, ο συντονισμός των συνδικάτων έχει να αναμετρηθεί με «θηριώδη» καθήκοντα. Η συμπαράσταση στους εργατικούς αγώνες, που ξεσπούν, είναι πρώτιστο καθήκον. Μέχρι τώρα οι πρωτοβουλίες για τη συμπαράσταση στους εργατικούς αγώνες έχουν αποσπασματικά, συμβολικά χαρακτηριστικά. Σ’ αυτό το ζήτημα πρέπει να επιχειρήσουμε να συνδεθούμε ξανά με τις παραδόσεις της μεταπολίτευσης: το ξαναζωντάνεμα της εργατικής αλληλεγγύης με τις απεργίες συμπαράστασης, τα κοινά συλλαλητήρια, τις απεργιακές φρουρές, την οικονομική ενίσχυση των απεργών κλπ. Επιπλέον η ενεργοποίηση των τοπικών κοινωνιών είναι εξίσου κρίσιμης σημασίας για τη συγκρότηση ενός ισχυρού μετώπου αγώνα. Ειδικό βάρος έχει ο απεργιακός συντονισμός, όπως φάνηκε ξεκάθαρα στην επιστράτευση των

καθηγητών, όπως φάνηκε στην πρώτη εβδομάδα μετά τη γενική απεργία με την κατάληψη της ΕΡΤ. Τα συνδικάτα χρειάζονται να προετοιμάσουν ένα σχέδιο απεργιακού συντονισμού και έτσι να ανταποκριθούν άμεσα με το σύνθημα του απεργιακού ξεσηκωμού στο επόμενο «ατύχημα» που θα προκαλέσουν οι Γεωργιάδηδες και οι Μητσοτάκηδες της συγκυβέρνησης. Μια τέτοια κίνηση απεργιακού συντονισμού θα πίεζε αφόρητα και τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες να καλέσουν σε γενικές απεργίες. Επίσης η κατάληψη των εργατικών χώρων είναι η μορφή πάλης που δίνει τη δυνατότητα να συγκροτούνται κέντρα αγώνα και ενημέρωσης, να μπλοκάρουν τα σχέδια της κυβέρνησης και της εργοδοσίας και να εκπαιδεύουν τους εργαζόμενους για το τι σημαίνει εργατικός έλεγχος στην πράξη. Για να προετοιμάσουμε μια μεγάλη ανάταση και αντεπίθεση του εργατικού κινήματος υπάρχει ακόμα μια προϋπόθεση ίσως η πιο ισχυρή: η καθημερινή δουλειά του «μυρμηγκιού» στον εργατικό χώρο, οι περιοδείες, οι ενημερώσεις, οι συζητήσεις στα τμήματα, για να ξανακτίσουμε από τα κάτω την εμπιστοσύνη της εργατικής βάσης.

Η κρίση της γραφειοκρατίας Ο συνδυασμός οικονομικής κρίσης, κοινωνικής πόλωσης και πολιτικής κρίσης των κομμάτων αναφοράς της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) έχει οδηγήσει σε κρίση και διαμάχες στους κόλπους της, καθώς δεν μπορεί να επιτελέσει το ρόλο της σαν διαμεσολαβητικό στρώμα συμβιβασμού ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, δεν μπορεί να πετύχει ούτε τα ψίχουλα του συντεχνιακού συνδικαλισμού του παρελθόντος. Οι άμεσες πολιτικές σχέσεις με τα κυβερνητικά τους κόμματα από πλεονέκτημα έχουν γίνει βαρίδι. Η διαρκώς κλιμακούμενη επίθεση των μνημονιακών κυβερνήσεων απειλεί με εξαφάνιση ένα μεγάλο τμήμα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Η κρίση δεν είναι τωρινή και έχει πραγματική υλική βάση. Οι πολεμικές διαμάχες στη σύσκεψη της ΓΣΕΕ με τον Φωτόπουλο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ που πρότεινε επαναλαμβανόμενες 48ωρες απεργίες ενάντια στον Παναγόπουλο, ο Μπαλασόπουλος και η ηγεσία της ΠΟΕ-ΟΤΑ που ανεξαρτητοποιήθηκαν από την ΠΑΣΚΕ, η διαγραφή του προέδρου της ΔΑΚΕ από τον Σαμαρά, δεν γίνονται για προσωπικές διαφορές, αλλά είναι εκφράσεις των μεγάλων πιέσεων που δέχεται η συνοχή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Παράλληλα η ρήξη των τμημάτων της ΠΑΣΚΕ είναι προς το παρόν ημιτελής, όπως εκφράστηκε στο συνέδριο της ΓΣΕΕ και του ΕΚΑ και με τους δισταγμούς και τις υπαναχωρήσεις από μια σταθερή αγωνιστική γραμμή παρά τις διακηρύξεις. Η νέα αυτή κατάσταση πρέπει να αξιοποιηθεί από τις δυνάμεις της Αριστεράς προς όφελος του εργατικού κινήματος, γιατί η στροφή από τμήματα των συνδικαλιστικών ηγεσιών σε πιο αγωνιστική στάση απέναντι στην κυβέρνηση και τα μνημόνια μπορεί να ευνοήσει την καλύτερη κινητοποίηση των εργαζομένων. Γι’ αυτό είναι λάθος η απόρριψη συμμαχιών με τέτοια τμήματα, αλλά και με την υπόλοιπη Αριστερά που κάνει το ΚΚΕ –και σε μικρότερο βαθμό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ– στο όνομα της «καθαρότητας του πλαισίου». Λάθος που οδηγεί το ΚΚΕ σε ενέργειες που ευνοούν τα πιο συντηρητικά κομμάτια, όπως η ψήφιση μαζί με την ΠΑΣΚΕ ενάντια στην πρόταση για επαναλαμβανόμενες απεργίες στο ΓΣ της ΑΔΕΔΥ, η πρόταση για απεργία συμπαράστασης στους καθηγητές τρείς μέρες πριν τις εξετάσεις και όχι την ημέρα των εξετάσεων, η παραίτηση από το προεδρείο του ΕΚΑ προς όφελος της ΠΑΣΚΕ του Παναγόπουλου κ.ά.

Αριστερά Σε αυτό το τοπίο οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ επιφορτίζονται με ιδιαίτερα καθήκοντα και πρέπει να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα καθήκοντα του

συντονισμού και της συμπαράστασης των εργατικών αγώνων. Γιατί έχουν τις καλύτερες προϋποθέσεις για να κάνουν τη σύνδεση με τα αγωνιστικά τμήματα που αποχωρούν από την ΠΑΣΚΕ με την υπόλοιπη Αριστερά, για να κάνουν πράξη την ενότητα στη δράση. Η πολιτική της συμπαράταξης και της κυβέρνησης της Αριστεράς μπορεί να εμπνεύσει τους εργαζόμενους, γιατί είναι αυθεντική ανάγκη των ίδιων, καθώς συνδέουν τους αγώνες τους με την πολιτική ανατροπή. Τέλος γιατί μπορούν το ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία να το μετατρέψουν σε δύναμη κοινωνικής κινητοποίησης και ενεργούς συμπαράστασης στους εργατικούς αγώνες. Γι’ αυτό χρειάζεται οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ να ανακαλύψουν ξανά τη δουλειά στη βάση των πρωτοβάθμιων σωματείων, προσπαθώντας να χτίσουν τέτοια σε κάθε χώρο εργασίας. Ακόμη και στους πιο δύσκολους. Χτίζοντας πλατιές παρατάξεις, με στόχο την ανασύνταξη και συσπείρωση του εργατικού κινήματος, την οργάνωση των αγωνιστικών μειοψηφιών που δρουν στους χώρους. Αναγεννώντας την εμπιστοσύνη στη συνδικαλιστική δράση και τα ίδια τα σωματεία. Στηρίζοντας ενεργά και ανεπιφύλακτα κάθε εργατικό αγώνα με κάθε μέσο που είναι απαραίτητο, εγκαταλείποντας τους γραφειοκρατικούς σχεδιασμούς και οργανώνοντας τα ξεσπάσματα του αυθόρμητου, παραμερίζοντας τα άλλοθι των θεωριών της ηττοπάθειας, των δυσμενών συσχετισμών και της ανάθεσης. Χωρίς να διστάσουν να ξεπεράσουν τα προγραμματικά και αγωνιστικά όρια, όταν εκφωνούνται από τον πολιτικό φορέα ΣΥΡΙΖΑ. Με μια τέτοια είδους πολιτική, το νέο βήμα συντονισμού μπορεί να μη μείνει μετέωρο και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς μπορούν να πρωταγωνιστήσουν στη ζωή των συνδικάτων και στους εργατικούς αγώνες με σταθερή πυξίδα την ανατροπή.


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

νέα από τους εργατικούς χώρους Κατσέλης

Από την 24ωρη απεργία στην Εθνοdata στις 25/6. Την κινητοποίηση στήριξαν συνδικαλιστές από πολλούς χώρους, μέλη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ 29 βουλευτές του έθεσαν το ζήτημα της «έντασης της εργοδοτικής επιθετικότητας στο δανειζόμενο προσωπικό του τραπεζικού τομέα» στο κοινοβούλιο, με σχετική ερώτηση στον υπουργό Εργασίας.

Ενοικιαζόμενοι Εργαζόμενοι: Χωρίς εμάς, γρανάζι δεν γυρνά Της Γιώτας Λαζαροπούλου, Αντιπροέδρου Συλλόγου Εργαζομένων στην Εθνοdata, Μέλους ΔΣ Συλλόγου Δανειζόμενου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα

Η 

διοίκηση της ΕΘνοdata ζητάει 6% μείωση και μάλιστα από τους πιο χαμηλόμισθους, ενώ συγχρόνως αρνείται να υπογράψει επιχειρησιακή σύμβαση που να εξασφαλίζει τουλάχιστον τις θέσεις εργασίας. Με τη μείωση αυτή θα εξοικονομήσει 210.000 ευρώ. Η επιλογή αυτή παρουσιάστηκε ως ήπια εναλλακτική πρόταση, με το σκεπτικό ότι οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι είχαν εξαιρεθεί από τις περσινές μειώσεις ως χαμηλόμισθοι. Η Εθνοdata είναι θυγατρική εταιρεία της Εθνικής Τράπεζας με ουσιαστικό αντικείμενο το δανεισμό προσωπικού στη μητρική τράπεζα. Εν μέσω κρίσης οι τράπεζες έχουν εισπράξει πακτωλό χρημάτων σαν κρατική επιχορήγηση. Το συνολικό ποσό φτάνει τα 255 δισεκατομμύρια ευρώ, νούμερο τεράστιο που φέρνει ζάλη. Με την ανακεφαλαιοποίηση δόθηκαν τα τελευταία 50 δισ. ευρώ. Χωρίς κανέναν έλεγχο για το πού πάνε τα χρήματα αυτά, τα ανώτατα στελέχη των τραπεζών θεωρούν ότι αξίζουν για όλα τα «επιτεύγματά» τους να αμείβονται με μισθούς των 200.000 και 300.000 ευρώ. Και όμως έχουν το θράσος να ζητούν μειώσεις ακόμα και από το ενοικιαζόμενο προσωπικό. Η Εθνοdata παρουσίασε κέρδη για το 2012 που ανέρχονται στο ποσό των 976.393 ευρώ. Το 2012, μια χρονιά που και πάλι κληθήκαμε να βάλουμε πλάτη με μειώσεις 14,5% μεσοσταθμικά, τα διοικητικά έξοδα της εταιρείας αυξήθηκαν κατά 58,5%. Η κατάσταση είναι δυστυχώς χειρότερη για τους ενοικιαζόμενους από άλλες εταιρείες και σε άλλες τράπεζες. Σε πολλές περιπτώσεις οι συνάδελφοι εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου που ανανεώνονται κάθε χρόνο, εξάμηνο ή τρίμηνο ακόμα και κάθε μήνα. Και αυτό μπορεί να κρατάει για χρόνια.

Αναγκάζονται να δουλεύουν σαν 4ωροι ή 6ωροι με μηνιαίο μισθό που είναι μικρότερος από το επίδομα ανεργίας. Με την απειλή της απόλυσης οι συνάδελφοι αναγκάστηκαν να υπογράψουν τροποποιητική σύμβαση με μείωση ωραρίου και μισθού και δεύτερη τροποποιητική σύμβαση από χειριστές Η/Υ σε υπαλλήλους γραφείου, για να δουν το μισθό τους και πάλι να μειώνεται 20%-30% και να χάνουν το σχετικό επίδομα (χειριστή Η/Υ). Στα τηλεφωνικά κέντρα οι ρυθμοί εργασίας είναι εξοντωτικοί. Η καθυστέρηση έστω και ενός λεπτού καταγράφεται και αφαιρείται από το μισθό. Τα διαλείμματα είναι προκαθορισμένα και για να πάει κάποιος στην τουαλέτα θα πρέπει πρώτα να πατήσει το κουμπί WC στην οθόνη του υπολογιστή του. Κάθε τηλεφωνητής είναι αναγκασμένος να ακούει τα ξεσπάσματα θυμού (δικαιολογημένου ή μη) από τους πελάτες της τράπεζας, που εκφράζονται κάποιες φορές με χυδαίες εκφράσεις, βρισιές και απειλές. Σε ανάλογο επεισόδιο, όταν ο τηλεφωνητής απάντησε «Μετά από τέτοια συμπεριφορά, δεν μπορώ να σας εξυπηρετήσω», απολύθηκε λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς και δεν του επιτράπηκε να κάνει ακρόαση της συνομιλίας παρουσία εκπροσώπου του σωματείου. Με την 24ωρη απεργία μας στις 25/9/2013, συνειδητοποιήσαμε ότι στο Κέντρο Μηχανογράφησης της Εθνικής Τράπεζας «χωρίς εμάς, γρανάζι δεν γυρνά». Αν θέλουμε να εξασφαλίσουμε την αξιοπρεπή διαβίωσή μας, η αλληλεγγύη και κοινή δράση όλων των ενοικιαζόμενων εργαζομένων είναι ο δρόμος. Για να καταργηθεί το καθεστώς της ενοικιαζόμενης εργασίας με ένταξη όλων των συναδέλφων στις τράπεζες ή τις ασφαλιστικές εταιρείες για τις οποίες εργάζονται, για υπογραφή συλλογικών συμβάσεων που θα εξομοιώνουν τις αμοιβές μας με αυτές των συναδέλφων τραπεζοϋπαλλήλων, υπάρχει μόνο ο δρόμος του αγώνα.

Άλλο ένα δράμα παίζεται το τελευταίο δεκαήμερο στην επιχείρηση ειδών αρτοποιίας, ζαχαροπλαστικής και τροφίμων NUTRIART ΑΒΕΕ (πρώην Κατσέλης). Το φάσμα της ανεργίας αντιμετωπίζουν 540 εργάτες και εργάτριες, μετά την αίτηση πτώχευσης που κατέθεσε η επιχείριση (ανήκει στον όμιλο Δαυίδ). Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι η εταιρεία δήλωσε πτώχευση, ενώ είχε εξασφαλίσει δάνειο από τράπεζα ως επιχορήγηση για να συνεχίσει τη λειτουργία της. Οι πατριώτες επιχειρηματίες, που πρόσφατα εξήρε ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς, συνεχίζουν να προκαλούν και να οδηγούν από κοινού με την κυβέρνηση στην εξαθλίωση χιλιάδες εργαζόμενους. Οι εργάτες-τριες της επιχείρησης δηλώνουν αποφασισμένοι να κρατήσουν σε λειτουργία το εργοστάσιο, έχοντας τη συμπαράσταση πολλών σωματείων και κομμάτων της Αριστεράς, μεταξύ των οποίων και ο ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε και με την παρουσία του Α. Τσίπρα τον αγώνα τους.

ΕΑΒ-ΕΑΣ-ΕΛΒΟ

Μετά το στραπάτσο της ΕΡΤ, η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ επιλέγει το μοντέλο της συγχώνευσης των λεγόμενων «αμυντικών» βιομηχανιών μέσω της εξυγίανσης, για να προχωρήσει σε εκατοντάδες απολύσεις στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ). Αυτή τη στιγμή στις τρεις κρατικές βιομηχανίες απασχολούνται 2.650 εργαζόμενοι. Είναι σί-

γουρο ότι σκοπός της λειτουργίας των «αμυντικών» βιομηχανιών δεν είναι η άμυνα, αλλά ακριβώς το ανάποδο. Η προστασία των εθνικών συνόρων των καπιταλιστών. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Αριστερά πρέπει να συμφωνήσει με το να πεταχθούν στο δρόμο εκατοντάδες εργαζόμενοι. Χρειάζεται να εξασφαλίσει από την πολύτιμη εμπειρία αυτού του προσωπικού την εργασία τους σε άλλες υπηρεσίες του δημοσίου και να σχεδιάσει σαν μελλοντική κυβέρνηση το τι μπορούν να παράγουν οι βιομηχανίες αυτές (π.χ. αυτοκίνητα, λεωφορεία) σύμφωνα με τις ανάγκες όλων των εργαζομένων

ΠΟΕ-ΔΟΥ

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

Καθαρίστριες

Εργασιακές σχέσεις μεσαίωνα έχει επιβάλει η εταιρεία ΦΑΣΜΑ ΑΕ και η διοίκηση του νοσοκομείου Γ. Γεννηματάς Αθήνας. Οι συνεχιζόμενες απολύσεις στο προσωπικό καθαριότητας οδηγούν στην πλήρη εντατικοποίηση της εργασίας με θύματα τους ίδιους τους εργαζόμενους. Η Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ) καταγγέλλει την εργοδοσία ως ηθικούς αυτουργούς για το εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη την Πέμπτη 27 Ιούνη η Αγγελική Κότσιρα, εργαζόμενη καθαρίστρια στο νοσοκομείο, αμέσως μετά την ανακοίνωση της απόλυσής της. Μια απόλυση που έγινε εκδικητικά λόγω της συμμετοχής της σε διαμαρτυρία προς τη διοίκηση του νοσοκομείου, την οποία διοργάνωσε η ΠΕΚΟΠ καταγγέλοντας την εταιρεία που ζητάει επιστροφή χρημάτων από τη μισθοδοσία των εργαζομένων.

Ναυπηγεία Τις τελευταίες μέρες του Ιούνη οι υπάλληλοι στις εφορίες πραγματοποίησαν 48ωρη απεργία, με απόφαση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας τους (ΠΟΕ-ΔΟΥ). Οι εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν έξω απ’ το Υπουργείο Οικονομικών, αντιδρώντας στη διάλυση των υπηρεσιών, η οποία επιβάλλεται από τα μνημόνια και οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση των εφοριών. Από τις 15.000 οργανικές θέσεις είναι καλυμμένες μόνο οι 9.500. Στόχος της κυβέρνησης είναι οι εφορίες να μην μπορούν να λειτουργήσουν και κυρίως να μην μπορούν να ελέγξουν τους ντόπιους φοροφυγάδες μεγαλοεπιχειρηματίες, αλλά να παραμείνει μόνο το σύστημα «κυνηγών κεφαλών» για όλους τους υπόλοιπους που ήδη έχουμε χτυπηθεί σκληρά από τη μεγάλη φορολογία και τα χαράτσια.

Συγκέντρωση για τη διάσωση της Ελληνικής Ναυπηγικής Βιομηχανίας πραγματοποίησε το Εργατικό Κέντρο Πειραιά (ΕΚΠ), τη Δευτέρα 1 Ιούλη, μπροστά στο κτίριο του ΕΚΠ. Η Ναυπηγική Βιομηχανία είναι υπό διάλυση πια στην Ελλάδα. Πριν από 20 χρόνια στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, το Νεώριο Σύρου και τα Ναυπηγεία Χαλκίδας δούλευαν 20.000 εργαζόμενοι, ενώ τώρα δουλεύουν λιγότεροι από 2.500 και αυτοί με πολύ μειωμένους μισθούς, με ελαστικές σχέσεις εργασίας και συνήθως απλήρωτοι για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αφετηρία της συγκέντρωσης ήταν η επιτυχία των εργαζομένων στα ναυπηγεία Ελευσίνας που, μετά από 3,5 μήνες, πληρώθηκαν τα δεδουλευμένα που τους χρωστούσαν.

Επιτυχία της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στη ΔΟΕ Με την εκπροσώπηση για πρώτη φορά στο ΔΣ της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας (ΔΟΕ) των Εκπαιδευτικών της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΕΡΑ), της παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ, έκλεισαν οι διαδικασίες της 82ης Γενικής Συνέλευσης της Ομοσπονδίας. Η Αριστερά αύξησε τα ποσοστά της και τους αντιπροσώπους της από 3 σε 5 σε σχέση με το 2011, χωρίς να γίνει ανατροπή των συσχετι-σμών. Το μπλοκ ΔΑΚΕ και ΔΗΣΥ (πρώην ΠΑΣΚ) έχασε 2 έδρες, αλλά κράτησε την πλειοψηφία με 6 σε σύνολο 11. Στο συνέδριο μπήκαν όλα τα καυτά ζητήματα. Οι καταργήσεις-συγχωνεύσεις σχολείων, καταργήσεις οργανικών θέσεων, αξιολό-

γηση, πειθαρχικά, μισθοί, ειδική αγωγή, μειώσεις σε αναπληρωτές, απολύ-σεις. Δυστυχώς η συζήτηση του σχεδίου δράσης υποβαθμίστηκε και το συνέδριο δεν πηρέ κάποια απόφαση, αφού καμία πρόταση δεν πλειοψήφησε. Η πρόταση της ΕΡΑ ήταν 5θήμερη απεργία με το άνοιγ-μα των σχολείων. Το πιθανότερο είναι να βγει κινητοποίηση από το νέο ΔΣ της ΔΟΕ, σε συνεννόηση με την ΟΛΜΕ. Η ενότητα της Αριστεράς στον κλάδο είναι απαραίτητη προϋπόθεση για νίκες. Άλλο είναι να συγκροτηθείς σαν παράταξη (βλέπε ΕΡΑ) και να συνεργάζεσαι με ίσους όρους με την υπόλοιπη Αριστερά και άλλο πράγμα είναι να διαλύεις κοινά

σχήματα τα όποια αποτελούν κατάκτη-ση και προχώρημα μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Η Αριστεράς μέσα στα σωματεία χρειάζεται να προετοιμάσει και να φτιάξει το κλίμα, αναπτύσσοντας τις απαραίτητες συμμαχίες. Σε αυτή την προσπάθεια αξίζει να αξιοποιήσουμε παραδείγματα σαν αυτό της Νότιας Αθήνας, όπου καθηγητές, δάσκαλοι, γονείς, κινήσεις πολιτών, δημοτικοί και νοσοκομειακοί υπάλληλοι συνυπάρχουν σε ένα άτυπο συντονιστικό που έχει οργανώσει πολλές δράσεις και το οποίο συ-ζητάει, ώστε να καταλειφθούν μαζί με τα παιδιά όποια σχολεία κινδυνεύουν από συγχωνεύσεις, καταργήσεις και υποβάθμιση.


6

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

Συμπεράσματα από τη συγκυρία ενόψει του 1ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ

υμένη Συντομε λήρες Το π εκδοχή. άρχει π άρθρο υ t.gr jec ro στο Rp

Του Γιώργου Σαπουνά

Η 

απόφαση του Σαμαρά να μαυρίσει την τηλεοπτική οθόνη, κλείνοντας ακαριαία την ΕΡΤ, πυροδότησε την κοινωνική αντίδραση και την αποδοκιμασία του αυταρχισμού σε βαθμό πλειοψηφικό, καθώς και την κινηματική συσπείρωση δεκάδων χιλιάδων σε όλη την χώρα με επίκεντρο το Ραδιομέγαρο στην Αγία Παρασκευή. Η άμεση μαζική αντίδραση, μια ανάταση της κοινωνικής διαμαρτυρίας που φανέρωσε τα όρια της κοινωνικής ανοχής, μετά από μεγάλο διάστημα, προκάλεσε την πολιτική κρίση. (…)

Πολιτικά αιτήματα Το εύρος της κοινωνικής αποδοκιμασίας στην ενέργεια του Σαμαρά (καταγράφηκε σε γκάλοπ στο 65%) περιέχει πολλούς πολιτικούς στόχους και αιτήματα (πχ. όχι στην συγκεκριμένη αυταρχική ενέργεια – ν’ ανοίξει άμεσα το σήμα της ΕΡΤ, όχι στον αυταρχισμό και την αντιδημοκρατική εκτροπή, όχι στις απολύσεις των εργαζομένων στην ΕΡΤ, όχι στα κλεισίματα δημόσιων επιχειρήσεων και τις απολύσεις γενικά, όχι στο μνημόνιο, να πέσει η κυβέρνηση κ.λπ.). Όλοι αυτοί και ακόμη περισσότεροι στόχοι περιέχονται στο αίτημα-ομπρέλα για «Δημοκρατία». Ωστόσο είναι φανερό ότι η γενική περί δημοκρατίας προσέγγιση δεν αρκεί. Για να επηρεάζει καταλυτικά και με κλιμακούμενη διάρκεια η κοινωνική κινητικότητα και δράση το πολιτικό σκηνικό, για να δώσει συνέχεια στην πολιτική κρίση που προκάλεσε, χρειάζεται ολοένα και σαφέστερους πολιτικούς στόχους αντίστοιχους με το πολιτικό επίδικο. (…) Η διαρκής εκφώνηση από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, εδώ κι ένα χρόνο, ότι η κυβέρνηση θα πέσει οσονούπω δεν βοηθά πια σε τίποτα. Η κοινωνία βγάζει αντίθετα συμπεράσματα μέσα από τις εμπειρίες της. Η κυβέρνηση των μνημονίων και της άγριας λιτότητας, ό,τι σχήμα κι αν παίρνει, δεν θα πέσει από μόνη της, όσο κι αν

«ωριμάσει», γιατί αποτελεί μοναδική επιλογή για τα ντόπια και διεθνή καπιταλιστικά κέντρα, παρά τις μεταξύ τους αντιθέσεις και τα αδιέξοδα.

Κυβέρνηση «σε αναμονή» Οι δανειστές στήριξαν την αντιδημοκρατική «εκτροπή», δείχνοντας πως στην Ευρώπη της κρίσης όχι μόνο χωράει μια σκληρά αντιδημοκρατική διακυβέρνηση, όπως αυτή του Σαμαρά, αλλά επιβεβαιώνοντας και νομιμοποιώντας το ίδιο το μοντέλο ελαστικής «δημοκρατίας» για την ΕΕ συνολικά. Το ΔΝΤ έσπευσε να απειλήσει ότι εάν γίνουν εκλογές δεν θα πληρώσει, γκρεμίζοντας για πολλοστή φορά αυταπάτες για δήθεν δυνατότητες εκμετάλλευσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων από την αριστερά, όπως πρόσφατα με θράσος αλλά και κάποια αφέλεια υποστηρίχτηκε από γνωστούς οικονομολόγους. Ταυτόχρονα αναδείχτηκε, δίπλα στο πρόσφατο παράδειγμα της Κύπρου, πόσο δύσκολη υπόθεση – αν όχι αδύνατη - είναι η διαπραγμάτευση με το σύστημα και τους δανειστές. Πολύ περισσότερο με την δημόσια διατυπωμένη προσδοκία συναίνεσης, αντί του στόχου για την επιβολή των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων στην Ελλάδα και δια του παραδείγματός της στους λαούς και στα κινήματα σε όλη την Ευρώπη, μέσω της δημόσιας ξεκάθαρης διακήρυξης, από μια ενδεχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς, των πιο σκληρών εκβιασμών και απειλών για μονομερείς ενέργειες παύσης πληρωμών και διαγραφής του χρέους, μεταφέροντας τις πιέσεις της κρίσης χρέους στα ευρωπαϊκά και διεθνή καπιταλιστικά κέντρα. Πέρα από οποιονδήποτε νομισματικό εκβιασμό. Στον αντίποδα της συντριβής των εργαζόμενων και του λαού, της συντριβής της ίδιας της δημοκρατίας, χάριν των δήθεν επενδύσεων των πολυεθνικών ληστών και της αχαλίνωτης λειτουργίας της αγοράς και των νόμων της. (…) Ο Σαμαράς σχοινοβατώντας στα αδιέξοδα και τις αντιφά-

σεις του δικού του στρατοπέδου βρίσκει την ευκαιρία να προκαλέσει από το βήμα του συνεδρίου της ΝΔ, δηλώνοντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερά γενικότερα θέλουν να πέσει η κυβέρνηση, αλλά δεν τολμούν να την ρίξουν! Είναι απολύτως απαραίτητο ο ΣΥΡΙΖΑ να φύγει από την θέση «κυβέρνηση σε αναμονή» και την συνακόλουθη πολιτική «εκφωνούμενη εντύπωση» προς την κοινωνία, αναγνωρίζοντας τη στασιμότητα στην οποία έχει περιέλθει όχι μόνο η δημοσκοπική του επίδοση (οι πρώτες μετά την «κρίση της ΕΡΤ» δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν καμία νέα ώθηση και δυναμική, παρά το μέγεθος της κοινωνικής αντίδρασης στην κίνηση Σαμαρά), αλλά και πλήθος άλλων δεικτών για την αποτελεσματική και πειστική προσφορά πολιτικής και στρατηγικής ηγεσίας στο κίνημα και την κοινωνική πλειοψηφία γενικότερα. Η θέση «κυβέρνηση σε αναμονή» υποδηλώνει, ανεξάρτητα από τις προθέσεις, την αναμονή εξελίξεων πέρα από τις υποκειμενικές δυνατότητες του πολιτικού φορέα της Αριστεράς, πέρα από τις δυνατότητες του ίδιου του κινήματος και της ταξικής και πολιτικής πάλης στην Ελλάδα και κρύβει τον σοβαρό κίνδυνο να μείνει η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ και πάνω απ’ όλους η κοινωνία, για πολύ καιρό στην αναμονή.

Ηγεμονία και συμμαχίες Η κοινωνική πλειοψηφία στην Ελλάδα, παρά τις πολιτικές και ιδεολογικές συγχύσεις και τα αδιέξοδα που συναντά, συνεχίζει να εκφράζει – σήμερα μέσα από τα γεγονότα της ΕΡΤ – την ισχυρή διάθεση για αντίσταση και ανατροπή του αντιδημοκρατικού και βάρβαρου ζυγού της μνημονιακής λιτότητας, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα το επίμονα θετικό προς τ’ αριστερά ιδεολογικοπολιτικό ισοζύγιο. Δικαιολογημένα, αν και υπερβάλλοντας για τους δικούς του σκοπούς, ο ακροδεξιός Βορίδης μιλά για την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Η Αριστερά είναι απολύτως αναγκαίο να

αναγνωρίσει τούτες τις κρίσιμες και μοναδικές ιστορικές στιγμές, τη δύναμη και τις δυνατότητές της. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ, αλλά ακόμη και πρώην κυβερνητικά στελέχη του που σήμερα έχουν πάρει αποστάσεις απ’ αυτό, δεν μπορούν καν να υπερασπιστούν τις όποιες αριστερές μνήμες της πρώτης περιόδου του Αντρέα Παπανδρέου. Η ΔΗΜΑΡ έχει βουτηχτεί στην πλήρη απαξίωση κάθε στοιχειωδώς αριστερής αφήγησης. Είναι ευλογία για τον ΣΥΡΙΖΑ ότι αυτό το τμήμα του διασπάστηκε, καθώς άμεσα ακολούθησε την πορεία του κυβερνητικού εταίρου στην μνημονιακή, αντιδημοκρατική κυβέρνηση. ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ αποτελούν στα μάτια της κοινωνίας τα ρετάλια του «αριστερού ρεαλισμού». Σάρκα από την σάρκα του σάπιου πολιτικού συστήματος και της -ληγμένης αναπιστρεπτί- «δημοκρατίας» του κεφαλαίου, των προνομίων της διαπλοκής, της μεροληπτικής ταξικής δικαιοσύνης, όλων των τελευταίων δεκαετιών. Όχι μόνο δεν πρέπει να μένει ανοιχτό το ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους χώρους αυτούς ή με ηγετικά στελέχη τους, αλλά αντίθετα πρέπει δημόσια και ρητά να διατυπώνεται αυτό που η κοινωνία στο σύνολό της καταλαβαίνει. Ότι ανήκουν στο μπλοκ της μνημονιακής επιβολής της λιτότητας -και μάλιστα ως ουρά της δεξιάς, προκειμένου να διασωθούν πολιτικά μέσω της συντριβής των κοινωνικών αντιστάσεων και της Αριστεράς. Η «κυβέρνηση της Αριστεράς» μπορεί να σχηματιστεί μόνο από πολιτικούς χώρους που δεν έχουν την παραμικρή σχέση και δέσμευση με τμήματα της οικονομικής εξουσίας, του μεγάλου κεφαλαίου, ντόπιου και διεθνούς, αλλά αντίθετα χτίζουν τις σχέσεις και τις δεσμεύσεις με τον κόσμο της εργασίας και τη λαϊκή, κοινωνική πλειοψηφία. Η «κρίση της ΕΡΤ» αναδεικνύει τις δυνατότητες. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σήμερα την ευκαιρία να συμβαδίσει με τις κοινές διαπιστώσεις

της κοινωνικής πλειοψηφίας και να προβάλει την ανατρεπτική - αντιδιαμετρική προς όλες τις πτυχές τής συστημικής λειτουργίας - εναλλακτική του πρόταση, με τόλμη και εμπιστοσύνη στην ανταπόκριση της κοινωνίας -και μάλιστα του πιο συνειδητού και διαθέσιμου κομματιού της, που μπορεί να παίξει τον ρόλο της πρωτοπορίας και να καθορίσει ακόμη και την εκλογική αυτοδυναμία. Χρειάζεται να βρεθεί ένα βήμα πιο μπροστά από τις κοινωνικές διαθέσεις, αναλαμβάνοντας πλήρως τον ηγετικό πολιτικό ρόλο και την ευθύνη, απαντώντας με αυτοπεποίθηση στις προκλήσεις πώς μαζί με τη δρώσα κοινωνία θα ρίξει με κάθε διαθέσιμο τρόπο την κυβέρνηση και θα συγκρουστεί ως το τέλος με τους ντόπιους καπιταλιστές και τους δανειστές.

Αριστερή ώθηση Το επικείμενο συνέδριο δίνει αυτήν τη δυνατότητα: υπό τον όρο της γενναίας αλλαγής κατεύθυνσης στην στόχευση και στις πολιτικές αιχμές, ως απόρροια των συμπερασμάτων από τα γεγονότα και τις πολιτικές εξελίξεις της τρέχουσας συγκυρίας. Τούτη την ώρα δεν είναι χρήσιμο ένα συνέδριο έντασης και αντιπαράθεσης για την «ενοποίηση», δια της επιβολής της σιωπής στις πιο αριστερές συσπειρώσεις, συνιστώσες και τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, είναι ώριμο και επιβεβλημένο ένα συνέδριο ουσιαστικής ενοποίησης στη βάση των πιο ριζοσπαστικών, αριστερών και ανατρεπτικών αιχμών και ερμηνειών του προγράμματος. Να δώσει το σύνθημα για μια νέα ώθηση, εμπνέοντας εκ νέου τα πιο αριστερά, συνειδητά και συγκροτημένα κομμάτια των μελών και του κοινωνικού ακροατηρίου, που με τη σειρά τους καθορίζουν τα πολιτικά χαρακτηριστικά του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Μια νέα δυναμική που θα γύρει καθοριστικά το πολιτικό ισοζύγιο υπέρ της κυβέρνησης της Αριστεράς και της σοσιαλιστικής προοπτικής.


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

7

ΔΗΜΑΡ.: Το στρατηγικό αδιέξοδο της «αριστεράς της ευθύνης» του αφανισμού. Ήδη στις τελευταίες δημοσκοπήσεις η «κυβερνώσα αριστερά» κινείται στο όριο της εκλογικής επιβίωσης.

Του Σπύρου Αντωνίου

Ε 

ντάσεις και στρατηγικό αδιέξοδο προκάλεσε στη ΔΗΜΑΡ η απόφαση για την αποχώρηση από την τρικομματική κυβέρνηση, που μόνο «ομόφωνη» δεν ήταν. Αρκετά στελέχη της «υπεύθυνης αριστεράς» φαίνεται να είχαν άλλη άποψη και έπειτα από την οριστικοποίηση του διαζυγίου με την ακροδεξιά παρέα του Σαμαρά βγήκαν στα κεραμίδια κατά του Φ. Κουβέλη. Μέσα σε αυτή την αναταραχή δεν λείπουν και οι φωνές που κάνουν λόγο για πιθανή συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μυαλό βέβαια δε βάζουν στην Αγ. Κωνσταντίνου και δείχνουν να έχουν διαλέξει οριστικά το στρατόπεδο της εξαθλιωμένης «κοινωνικής ειρήνης», των δανειστών και των εγχώριων στηριγμάτων τους. Εκεί λογοδοτούν και οι καινούργιες στρατηγικές αναζητήσεις του κόμματος που κάνουν λόγο για τη λύση(;) του «τρίτου πόλου», μέσα στο πλαίσιο της Κεντροαριστεράς. Από -δήθεν- άλλο δρόμο, δηλαδή, ετοιμάζονται να ξαναγίνουν το «αριστερό άλλοθι» της «Νέας Ελλάδας» του Σαμαρά και του Βενιζέλου ή κάποιας κυβέρνησης τεχνοκρατών. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν θα είχαν πρόβλημα να συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο λαλίστατος στα τηλεοπτικά παράθυρα Μαργαρίτης.

Διαφωνίες Στην Κεντρική Επιτροπή, το Σάββατο 29 Ιουνίου, 77 μέλη ψήφισαν υπέρ, 22 δήλωσαν αποχή και 8 παρών. Τα 22 στελέχη που απείχαν είχαν εκφράσει με κείμενό τους την αντίθεσή τους για την απόφαση αποχώρησης από την κυβέρνηση, αλλά δεν το έθεσαν σε ψηφοφορία. Στην ίδια συνεδρίαση 174 μέλη του κόμματος κατέθεσαν κείμενο διαφωνίας, δηλώνοντας ότι «η συμμετοχή στην κυβέρνηση συνιστά σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο, το οποίο οφείλεται να διαφυλαχθεί» και σημειώνουν ότι η απόφασή της ηγεσίας να «εγκαταλείψει το καράβι» είναι «ένα άλμα στο κενό». Ασκούν επίσης κριτική για αδικαιολόγητη μεγέθυνση(!) της διαφωνίας ως προς το εργασιακό καθεστώς στη δημόσια Ραδιοτηλεόραση. Ο γραμματέας του κόμματος, Σπύρος Λυκούδης, τόνισε πως «η αποχώρηση από την κυβέρνηση ήταν λάθος επιλογή, σε λάθος χρόνο και με λάθος τρόπο». Ο ίδιος, χαιρετίζοντας το συνέδριο της Ν.Δ. (που επιβεβαίωσε τον επαναπατρισμό στη σκληρή Δε-

ξιά), υποστήριξε ότι «η συνοδοιπορία μας δοκιμάστηκε πολλές φορές από λάθη και παραλείψεις -δε λέω μόνο δικά σας, όλων μαςκαι οδήγησε προ ημερών στην αποχώρησή μας από την κυβέρνηση». Ο γυρολόγος της κεντροαριστεράς Νίκος Μπίστης, που αποκάλεσε τον Κουβέλη «Καρατζαφέρη της αριστεράς», βρέθηκε εκτός κόμματος. Ο Βασίλης Οικονόμου, ο οποίος επίσης είχε διαφωνήσει, υπέβαλε την παραίτησή του από κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, απόφαση που όμως δεν έγινε δεκτή. Με άρθρο του, ο εκπρόσωπος Τύπου Ανδρέας Παπαδόπουλος κάλεσε τη ΔΗΜΑΡ «να συνεχίσει στον δρόμο που εγκαινίασε με την ιστορική απόφαση να στηρίξει την κυβέρνηση εθνικής ευθύνης το περασμένο καλοκαίρι».

Παρά τα καθυστερημένα δάκρυα του κυρ-Φώτη και την υποκριτική παραδοχή -κατόπιν εορτής- ότι «με αυταρχισμό, όμως, δεν προωθείς μεταρρύθμιση, προκαλείς απορρύθμιση», οι ισχυρές αντιδράσεις των στελεχών του αποδεικνύουν ότι μοναδική ιδεολογία που διέπει το κόμμα του ήταν και είναι ο «υπεύθυνος κυβερνητισμός». Άλλωστε, με πρόσχημα τη «διάσωση της χώρας» και την παραμονή στο ευρώ, η ΔΗΜΑΡ ανέχτηκε ή στήριξε ανοιχτά όλες τις αντεργατικές προκλήσεις Σαμαρά: επιστρατεύσεις απεργών, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, φόρους και χαράτσια, κάλυψη των ναζιστικών ταγμάτων εφόδου της Χ.Α. Συγχρόνως, η διακριτική στήριξη που υποσχέθηκε ο Φ. Κουβέλης σε ορισμένους από τους νόμους που θα έρχονται

στη Βουλή και η «ψήφος κατά περίπτωση», δεν μαρτυρούν καμία πραγματική αλλαγή πολιτικής.

Πόλωση Σε συνθήκες έντονης κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης (με την κοινωνία διχασμένη και με κυρίαρχο το δίπολο Αριστερά-Δεξιά στο πολιτικό πεδίο), η επιμονή της ΔΗΜΑΡ σε απανωτούς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις, στο όνομα κάθε είδους «ανεδαφικών ρεαλισμών», εδώ και ένα χρόνο, κατέληγε πάντα σε στήριξη του αστικού μπλοκ και στην επιβεβαίωση των εκτιμήσεων για την ανυπαρξία κοινωνικού και πολιτικού χώρου για τις παλιές, καλές, «ενδιάμεσες», σοσιαλδημοκρατικές λύσεις. Αναγκαστική η «απαγκίστρωση» από το άρμα του Σαμαρά, λοιπόν, μπροστά στον κίνδυνο

Υπενθυμίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υιοθετήσει στις συλλογικές του αποφάσεις και επεξεργασίες την κατάργηση των μνημονίων και την μέχρι τέλους σύγκρουση με την τρόικα, ως εναρκτήρια πράξη μιας κυβέρνησης της Αριστεράς και ως πρώτη προϋπόθεση για την ανατροπή της λιτότητας. Επίσης, την επαναφορά των μισθών στα προ μνημονίων επίπεδα, το πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων και των απολύσεων στο Δημόσιο, τoν δημόσιο-κοινωνικό έλεγχο στις τράπεζες κτλ. Δηλαδή, πολιτικές προτεραιότητες και άμεσα μέτρα «υπευθυνότητας» απέναντι στους εργαζόμενους και τη νεολαία. Είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι άλλες είναι οι προτεραιότητες του «συντρόφου» Κουβέλη. Συνεπώς, «καληνύχτα και καλή τύχη».

Μπροστά στο 1ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

Προς τυπική έγκριση προειλημμένων αποφάσεων; Του Μιχάλη Βεργίτση

έναν πραγματικά δημοκρατικό ΣΥΡΙΖΑ των μελών.

ην Κυριακή 7/7 ολοκληρώνονται και οι τελευταίες εκλογικές διαδικασίες για την ανάδειξη αντιπροσώπων στο 1ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Ενός συνεδρίου που εκ των πραγμάτων θα έχει μια κεντρική πολιτική διάσταση, μιας που θα έλθει να «επισφραγίσει» ένα ιστορικό ενωτικό εγχείρημα για το χώρο της Αριστεράς. Ωστόσο, μια σειρά από στοιχεία, δεδομένα και παραμέτρους, δείχνουν ότι πρόκειται για ένα συνέδριο που στοχεύει σε τυπικές εγκρίσεις κάποιων πολιτικών επιλογών, παρά ένα συνέδριο ουσίας, πραγματικής πολιτικής συζήτησης και συμμετοχής, που είναι βασική προϋπόθεση για

Η παραβίαση συμφωνημένων διαδικασιών, με άλλοθι το «είμαστε μια καινούργια προσπάθεια» (πράγμα που δεν είναι γεγονός), δημιούργησε μια κατάσταση που, σε πολλές περιπτώσεις, χανόταν το μέτρο και ο κανόνας, κυριαρχώντας μηχανισμοί με αδήλωτα πολιτικά χαρακτηριστικά, που έκοβαν και έραβαν κατά το δοκούν. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθούν εκτός συνεδρίου σημαντικά στελέχη τής μέχρι σήμερα Κεντρικής Επιτροπής, να βρεθούν εκτός λίστας εμπρόθεσμες υποψηφιότητες και εντός εκπρόθεσμες (όπως π.χ. στο Αγρίνιο), να υπάρξουν αντιφατικά κριτήρια εγγραφής μελών (π.χ. στο Ηράκλειο Κρήτης

Τ 

μαζική εγγραφή 70 μελών, ενώ σε άλλες περιπτώσεις υπήρξε άρνηση με το πρόσχημα της αποφυγής «αθρόων εγγραφών») και βέβαια συγκρούσεις και ανεπίτρεπτες συμπεριφορές στη βάση προσωπικών μικροπολιτικών, αλλά και μιας καθοδηγούμενης στρατηγικής «έντασης», κυρίως απέναντι στην Αριστερή Πλατφόρμα. Η βάση για όλες αυτές τις καταστάσεις ήταν η προφανής επιλογή «να γίνει το συνέδριο όπως-όπως, αλλά να γίνει». Η διεξαγωγή ψηφοφοριών (σε πολλές και μεγάλες οργανώσεις της Αθήνας, αλλά και της Αχαΐας) τρεις μέρες πριν την έναρξη του συνεδρίου, «συμπιέζει» ακόμα περισσότερο την ισχύ του. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι: πόσο σοβαρές αποφάσεις,

και με ποιο κύρος μπορεί να πάρει αυτό το συνέδριο; Η νομιμοποίηση των καταστάσεων των μελών έγινε δυόμισι εβδομάδες μετά το κλείσιμο των καταλόγων (με αποτέλεσμα να είναι ανεξέλεγκτη η διαδικασία εγγραφής μελών) και όταν ήδη είχαν γίνει οι πρώτες ψηφοφορίες ανάδειξης αντιπροσώπων. Η παρουσία των μελών στις συνελεύσεις ήταν περιορισμένη (στις περισσότερες γύρω στο 25%) -και αυτό είναι πολύ ουσιαστικό, γιατί άγνωστα μέλη μεταξύ τους ψήφιζαν μόνο καθ’ υπόδειξη παλαιών και προβεβλημένων στελεχών από τους γνωστούς μηχανισμούς, επιβεβαιώνοντας ότι το πρόβλημα «λιστών» στις ψηφοφορίες δεν είναι προνόμιο μιας πλευράς και βέβαια δεν εμποδίζεται με την απαγόρευ-

ση της ξεχωριστής λίστας. Όλα αυτά είχαν σαν άμεσο αποτέλεσμα γκρίνιες, πικρίες και αφορισμούς και σε κάποιες περιπτώσεις έντονες διενέξεις και αμφισβητήσεις. Όμως, το βασικότερο είναι η αξιοπιστία του ίδιου του συνεδρίου. Η σπουδή για να οργανωθεί ένα «άρον-άρον» συνέδριο (που συμπιέστηκε ακόμα περισσότερο λόγω δικαιολογημένων αναβολών συνελεύσεων εξαιτίας των κινητοποιήσεων της ΕΡΤ), παραβλέποντας τα πολύ ασφυκτικά χρονικά περιθώρια για να γίνουν ουσιαστικές πολιτικές συζητήσεις, μαρτυρά την πρόθεση να περιβληθούν το μανδύα της νομιμοποίησης μια σειρά από αποφάσεις που έμεναν ουσιαστικά εκτός ατζέντας πολιτικής συζήτησης.


8

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

Κρίσιμα πολιτικά επίδικα στο 1ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

Γιατί θέλουμε την κυβέρ της Αριστεράς 1. 

Του Δημήτρη Μπελαντή

Κατ’ αρχήν, η προοπτική της κυβέρνησης της Αριστεράς δεν είναι, απλώς, μια μαθηματική αθροιστική πράξη, όπως συνήθως επιχειρηματολογείται (π.χ. ΣΥΡΙΖΑ+ΚΚΕ+ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Προϋποθέτει μια πολλαπλασιαστική άλγεβρα και όχι μια απλή αριθμητική των πολιτικών δυνάμεων. Δεν προκύπτει δηλαδή από το απλό άθροισμα των αριστερών κομματικών εδρών στο κοινοβούλιο, ώστε να γίνουν 151, όπως και ποτέ δεν προέκυπτε. Υπάρχουν πίσω μας πολλές σημαντικές εμπειρίες, όπως οι κυβερνήσεις των Λαϊκών Μετώπων, της Λαϊκής Ενότητας στην Χιλή και αρκετές άλλες λιγότερο έντονες και κινηματικές, όπως η συμμετοχή των κομμουνιστών σε μη κομμουνιστικές κυβερνήσεις μετά τον πόλεμο (π.χ. Γαλλία 1981). Ενδεχομένως δε, μπορεί και να μην έχουμε αυτόματα τις 151 έδρες ως δεδομένες μετά από μια εκλογή, αλλά να χρειαστεί μια κοινωνική και πολιτική διαδικασία αγώνα για να τις αποκτήσουμε. Ας ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, τα πολιτικά και προγραμματικά ζητούμενα για τη διαμόρφωση ενός κοινωνικού και πολιτικού συσχετισμού που θα αντιστοιχεί σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Αυτά θα καθορίσουν και την αριθμητική των συσχετισμών.

2. 

«Η κυβέρνηση της Αριστεράς» υπήρξε το βασικό προγραμματικό στοιχείο –μαζί με την κατάργηση των μνημονίων– με βάση το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ ανήλθε από το 4% αρχικά στο 17 % τον Μάιο 2012 και στο 27 % τον Ιούνιο 2012. Πρότεινε, δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ μια συμπόρευση των δυνάμεων της Αριστεράς, τόσο των πολιτικών της οργανώσεων (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μικρότερες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς κλπ) όσο και των κοινωνικών της δυνάμεων, ώστε να εφαρμοστεί το αριστερό αντιμνημονιακό μεταβατικό πρόγραμμα. Αν δεν είχε προτείνει αυτή τη στρατηγική συμπόρευση στη βάση του αντιμνημονιακού προγράμματος (το Ενιαίο Μέτωπο της Αριστεράς στη βάση, αλλά και στην κορυφή), σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση. Ποιο ήταν και είναι αυτό το πρόγραμμα ; Ας θυμίσουμε τις βασικές όψεις του. Κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων, καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, αμφισβήτηση του μεγάλου-συντριπτικού τμήματος του χρέους και, σε περίπτωση μη επίτευξης συμφωνίας, μονομερής παύση

πληρωμών. Σύγκρουση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και της ευρωζώνης και ρήξεις σε ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, με στρατηγικό ορίζοντα τον σοσιαλισμό και χωρίς τεχνητά όρια. Αυτό το πρόγραμμα, παρά τις όποιες μη αντίστοιχες δημόσιες δηλώσεις και εκφορές στον ένα χρόνο που πέρασε, εξακολουθεί να είναι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς οφείλει να εκπληρώσει αυτό το πρόγραμμα και κανένα άλλο. Δεν μπορεί να έρθει και να πει ότι απλώς θα καταργήσει ορισμένες πτυχές των μνημονιακών ρυθμίσεων και θα αφήσει τον κορμό τους ανέπαφο (άλλο το ζήτημα του χρονοδιαγράμματος κατάργησης του συνόλου των μνημονιακών νόμων και ρυθμίσεων, οι οποίες είναι τόσο εκτεταμένες ώστε να μην μπορούν, ενδεχομένως, να καταργηθούν όλες σε μια νύχτα). Άρα, κάθε συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει, προκειμένου να υπάρξει κυβέρνηση της Αριστεράς, να μείνει σε αυτό το προγραμματικό πλαίσιο και να μην το μεταβάλει. Καμία ουσιαστική αυξομείωση αυτού του προγράμματος δεν μπορεί να αντιστοιχεί στην κυβέρνηση της Αριστεράς.

3. 

Η «κυβέρνηση της Αριστεράς» δεν μπορεί να συγκροτηθεί χωρίς την πλήρη και ενεργητική στήριξη, διεκδίκηση και δράση των λαϊκών στρωμάτων και τάξεων. Χωρίς τη στήριξη της εργατικής τάξης του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, των ευρύτερων μισθωτών στρωμάτων, των αυτοαπασχολούμενων μεσαίων στρωμάτων,

των φτωχών και μεσαίων αγροτών, των εργαζόμενων της διανοητικής εργασίας και του πολιτισμού, των πολύπλευρα καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων. Οι δυνάμεις αυτές πρέπει να κάνουν δική τους υπόθεση την κυβέρνηση της Αριστεράς. Πρέπει να απαιτήσουν την εφαρμογή του παραπάνω προγράμματος, να στηρίξουν τη διαδικασία εφαρμογής και επιβολής του και να ασκήσουν έμπρακτη κριτική και διεκδίκηση-αντιπολίτευση απέναντι σε κάθε ουσιαστική υπαναχώρηση και προγραμματική αναδίπλωση. Με αυτή την έννοια, η κυβέρνηση της Αριστεράς οφείλει να εκφράσει το παραπάνω κοινωνικό και ταξικό μπλοκ και ιδιαίτερα την ηγεμονία των δυνάμεων της μισθωτής εργασίας μέσα σε αυτό. Άρα, η κυβέρνηση της Αριστεράς είναι ένα κοινωνικό και ταξικό μπλοκ ή συγκρότημα δυνάμεων και όχι απλώς ένα τμήμα του πολιτικού-κοινοβουλευτικού μηχανισμού του κράτους. Ακουμπά σε αυτόν το μηχανισμό και τον ενεργοποιεί υπό τον όρο της παραπάνω κοινωνικής στήριξης και αντανάκλασης-αλληλοτροφοδότησης.

4. 

Η «κυβέρνηση της Αριστεράς» δεν μπορεί παρά να συγκροτηθεί στη βάση μιας πολιτικής διαρκούς μάχης για την πολιτική, αλλά και εκλογική συγκρότησή της. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απευθυνθεί στις άλλες οργανωμένες δυνάμεις της Αριστεράς και δεν ζητήσει τη συμπόρευση, όπως ακριβώς έκανε και το 2012, κινδυνεύει να χάσει την υποστήριξη των ψηφοφόρων και οπαδών των άλλων οργανωμένων δυνάμεων της Αριστεράς,

οι οποίοι στις εκλογές του 2012 τον στήριξαν με τρόπο αποφασιστικό, διαχωριζόμενοι καίρια από τις ηγεσίες τους. Συνεπώς, κάθε υπαναχώρηση από το αίτημα της πολιτικής ενότητας της Αριστεράς θα αποκαταστήσει και ενισχύσει αντί για τον ΣΥΡΙΖΑ εκείνες τις ηγεσίες της Αριστεράς οι οποίες υποστήριξαν ή υποστηρίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς θα μαζέψει τις ψήφους για να πραγματοποιήσει μια εναλλακτική αστική διαχείριση.

5. 

Η παραίτηση από την επίκληση της ενότητας της Αριστεράς και από το αίτημα για τη συγκρότηση της κυβέρνησης της Αριστεράς αναπόφευκτα θα γείρει την πλάστιγγα συμβολικά, αλλά και πραγματικά υπέρ εναλλακτικών κυβερνητικών λύσεων, με τη συμμετοχή ή με κάποια συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Θα σημάνει δηλαδή την παγίωση μιας διαδικασίας συντηρητικής μετατόπισης του ΣΥΡΙΖΑ. Η φύση, όπως και η κοινωνική σύγκρουση, απεχθάνονται το κενό. Το πρώτο σενάριο θα είναι μια μορφή της «κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας», δηλαδή μια συγκατοίκηση και συγκυβέρνηση είτε με αστικές αντιμνημονιακές δυνάμεις (όπως οι ΑΝΕΛ), είτε με πρώην μνημονιακές και μελλοντικά ίσως και πάλι «αντιμνημονιακές» δυνάμεις, όπως η ΔΗΜΑΡ, οι οποίες διεκδικούν όχι την κατάργηση, αλλά την απαγκίστρωση από τα μνημόνια. Στην περίπτωση αυτή θα υπάρξει ένας κυβερνητικός σχεδιασμός επιμέρους αλλαγών, χωρίς τη συνολική κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων.

Το δεύτερο σενάριο είναι αυ μιας κεντροδεξιάς-κεντροαριστ ρής ή και απλώς κεντρώας κυβέ νησης «εθνικής σωτηρίας» είτε υπ τη μορφή του «συνταγματικού φ σματος» και για την καταπολέμησ δήθεν της Χρυσής Αυγής, είτε υπ τη μορφή της κυβέρνησης παλλα κού φάσματος για τη μη χρεοκοπ της χώρας. Θα πρόκειται δηλαδή γ μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητα και «εθνικής σωτηρίας», η οπο θα στηριχθεί ως η τελευταία κο νοβουλευτική εκδοχή διαχείρισ της κρίσης. Είναι πλέον ή βέβαιο ό ιδίως αυτή η μορφή –και σε μικρ τερο βαθμό και η προηγούμενη– θ επιτείνει τη δυστυχία και την ωμ εκμετάλλευση και κοινωνική κατ στροφή των εργατικών και ευρύτ ρων λαϊκών στρωμάτων και θα αν παράγει την κυριαρχία της τρόικ και του κεφαλαίου.

Επιπλέον, ακόμη και αν έχει δ λωμένο «αντιφασιστικό» πρόσημ θα συνεχίσει να αναπαράγει το κοινωνικούς όρους του φασισμο Γι’ αυτό ακριβώς, η επιμονή στην κ βέρνηση της Αριστεράς αποτελεί μοναδική διέξοδο.

6. 

Η απεύθυνση στις ηγεσ ες, αλλά και στη βάση το ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥ αλλά και μικρότερων οργανώσεω της άκρας Αριστεράς, αποτελεί τ αναγκαία βάση για την κυβέρνησ της Αριστεράς και δεν έχει στατικ αλλά δυναμικό χαρακτήρα. Δεν στ κεται στη σημερινή στάση, συσχ τισμό και τοποθέτηση των ηγεσιώ αυτών των δυνάμεων, αλλά εμπλ κεται στη αλλαγή των συσχετισμώ στο εσωτερικό τους και στη σύγκλ


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

9

Α

ρνηση

υτό τεέρπό φάση πό αϊπία για ας» οία οισης ότι ρόθα μή τατενακα

δημο, ους ού. κυτη

σίου ΥΑ, ων την ση κό, τέχεών λέών λι-

Τι κρύβεται πίσω από την ΕΡΤ Ό τι το ελληνικό success story έχει καταρρεύσει είναι πλέον κοινός τόπος –με την εξαίρεση των κυβερνητικών στελεχών και των προπαγανδιστών του συστήματος, που το βλέπουν να ανασταίνεται μέσω της λειτουργίας (από το 2019 το νωρίτερο) του αγωγού φυσικού αερίου ΤΑΡ! Η κυβερνητική προπαγάνδα, εκτός του ότι αποκτά έντονα φαιές αποχρώσεις, βρομάει πλέον και φυσικό αέριο… Όμως το συμπέρασμα μένει μετέωρο. Αν το ελληνικό success story έχει καταρρεύσει, ποιες είναι οι συνέπειες; Αν μιλάμε για τις προοπτικές της ταξικής αντιπαράθεσης στην Ελλάδα το επόμενο κιόλας διάστημα, πρέπει να απαντήσουμε σε αυτό το κρίσιμο ερώτημα. Μόνο έτσι θα απαντήσουμε και σε ένα άλλο ερώτημα που είναι στη σκέψη όλων το τελευταίο διάστημα. Τι κρύβεται πίσω από την ΕΡΤ; Του Πάνου Κοσμά

ση των γραμμών που επιζητούν την ενότητα της Αριστεράς. Όπως έδειξαν και οι συγκρούσεις στον εσωκομματικό διάλογο για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, αλλά και οι διαφορετικές δημόσιες εκφορές στο χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι συσχετισμοί που δυσχεραίνουν την πολιτική συμπόρευση της Αριστεράς κάθε άλλο παρά είναι εδραιωμένοι ή παγιωμένοι. Είμαστε τμήμα μιας διαλεκτικής κίνησης που αποσκοπεί στη μεταβολή αυτών των συσχετισμών και στην ικανοποίηση του ταξικού πολιτικού αιτήματος για την ενότητα της Αριστεράς.

7.

Η πολιτική συμπόρευση της Αριστεράς δεν περιλαμβάνει αποκλειστικά και μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μπορεί να περιλάβει και δυνάμεις που προκύπτουν από την κρίση των φορέων και των κομμάτων της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροαριστεράς. Εδώ δεν μπορούν να περιληφθούν δυνάμεις και στελέχη που υπηρέτησαν ενεργά τις μνημονιακές πολιτικές από κυβερνητικούς ή άλλους κρατικούς, αλλά και απλούς κομματικούς θώκους και θέσεις. Περιλαμβάνονται, όμως, συνδικαλιστές , κοινωνικά και κινηματικά ενεργοί πολίτες που, αν και ανήκαν σε μνημονιακά κόμματα, με την έμπρακτη δράση τους αμφισβήτησαν και αποδυνάμωσαν τις μνημονιακές πολιτικές.

8.

Ακόμη και στην περίπτωση όπου οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς καταστεί αδύνατο να συμπορευθούν και να κινηθούν μαζί πολιτικά, κοινωνικά, αλλά και εκλογικά, η απεύθυνση σε αυτές πρέπει και μπορεί να έχει και μετεκλογικό χαρακτήρα. Πρέπει, δηλαδή, στην περίπτωση εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ –σχετικής ή και απόλυτης– να υπάρξει οπωσδήποτε απεύθυνση βασικά σε αυτές τις δυνάμεις για το σχηματισμό κυβέρνησης. Υπάρχει, βεβαίως, πάντοτε το ενδεχόμενο και μιας τελικής απόρριψης αυτής της πρότασης, μιας άρνησης. Σημασία έχει αυτές οι απευθύνσεις να είναι δημόσιες, μπροστά στο λαό και όχι σε κάποια δωμάτια και εντός στεγανών, έτσι ώστε κάθε δύναμη να είναι υπεύθυνη κοινωνικά και πολιτικά για τις επιλογές της. Στην περίπτωση μιας τέτοιας τελικής άρνησης, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να είναι σε θέση να εκφράσει την ενότητα της Αριστεράς από τα κάτω και σε κινηματική βάση ακόμη και αυτοδύναμα, μέσα από τον ίδιο και τις δικές του πολιτικές και κοινοβουλευτικές δυνάμεις.

Ω 

στόσο, είναι προφανές ότι ο ελληνικός καπιταλισμός δεν αποτελεί «κόλαση» κρίσης σε έναν ανύπαρκτο καπιταλιστικό «παράδεισο», αλλά αντίθετα «αδύναμο κρίκο» του ευρωπαϊκού και διεθνούς ιμπεριαλισμού και καπιταλισμού. Από αυτή την άποψη δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η κατάρρευση του ελληνικού success story συμπίπτει με την κατάρρευση του ευρωπαϊκού success story, δηλαδή από μια νέα επιδείνωση της κρίσης στην Ευρωζώνη.

Το πρόγραμμα πέφτει (ξανά) έξω… Το ελληνικό success story κράτησε όλους κι όλους τέσσερις μήνες, από το Δεκέμβριο έως τις αρχές Μαΐου. Ήδη στο διάστημα πριν την ΕΡΤ, όλες οι τάσεις και τα δεδομένα άρχισαν να μεταστρέφονται αρνητικά: • Η εκτέλεση του προϋπολογισμού έδειχνε ήδη από τους πρώτους μήνες του 2013 ότι υπήρχε μια μεγάλη «τρύπα» στα δημόσια έσοδα. Στο πρώτο πεντάμηνο ήταν φανερό ότι η δυναμική αυτής της «τρύπας» τείνει προς τα 2 δισ. ευρώ για το σύνολο του 2013. • Εκτός από την «τρύπα» στα έσοδα, το τελευταίο διάστημα η τρόικα «ανακάλυψε» (δηλαδή θεώρησε σκόπιμο να «κάνει θέμα») και άλλες «τρύπες». Το πραγματικό τους ύψος υπολογίζεται ως εξής: 2,5 δισ. ευρώ στον ΕΟΠΥΥ, 1 δισ. ευρώ στα ασφαλιστικά ταμεία, 400 εκατ. ευρώ στις συντάξεις των στρατιωτικών. Μαζί με κάτι άλλα «ψιλά», μαζεύονται κοντά 4 δισ. ευρώ ακόμη. Αν προσθέσουμε και την «τρύπα» στα έσοδα, το συνολικό «χρηματοδοτικό κενό» του 2013 πάει στα 6 δισ. ευρώ. Στις «τρύπες» από την εκτέλεση του προϋπολογισμού πρέπει να προσθέσουμε και άλλες: • Αποκρατικοποιήσεις: Η κυβέρνηση πανηγύρισε τον Απρίλιο, επειδή πούλησε το 33% και εκχώρησε το μάνατζμεντ του ΟΠΑΠ (το «φιλέτο των φιλέτων» της δημόσιας περιουσίας) στον… Μελισσανίδη και ένα τσεχικό fund, αφού πρώτα τον φόρτωσε με μια πενταετή σύμβαση προμήθειας με την Ιντραλότ, για να βολέψει και τον Κόκκαλη… Το τίμημα (652 εκατ. ευρώ) δεν κάλυπτε καν την τρέχουσα χρηματιστηριακή αξία, που σημαίνει ότι το μάνατζμεντ δόθηκε τελείως δωρεάν! Με την πώληση του ΟΠΑΠ ήταν «συναρτημένη» και η πώληση των Κρατικών Λαχείων που είχε προηγηθεί (όπου πάλι ήταν ανακατεμένος ο Κόκκαλης), αλλά η σύμβαση δεν έχει ακόμη υπογραφεί, γιατί ακόμη δεν έχει συσταθεί σε εταιρεία η κοινοπραξία που πλειοδότησε! Εν ολίγοις, η αντιπαράθεση Κόκκαλη - Μελισσανίδη έχει τέτοια δυναμική, ώστε η πώληση του ΟΠΑΠ και των Κρατικών Λαχείων να είναι στον «αέρα». Κοντά σ’ αυτήν, απέτυχε ο διαγωνισμός για την πώληση της ΔΕΠΑ, του άλλου μεγάλου «φιλέτου». Έτσι, η «τρύπα» στα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις για το 2013 θα είναι πάνω από 1,5 δισ. ευρώ (ο στόχος ήταν 2,6 δισ. ευρώ). • Μετακύλιση ομολόγων: «Τρύπα» 2 δισ. ευρώ για το 2013 προκύπτει από την άρνηση

ευρωπαϊκών κεντρικών τραπεζών να υλοποιήσουν τη συμφωνία για μετακύλιση ελληνικών ομολόγων που λήγουν φέτος (δηλαδή να αντικαταστήσουν αυτά τα ομόλογα με άλλα που λήγουν σε επόμενα χρόνια, ώστε να μην εξοφληθούν φέτος). Συνολικά μέχρι και τα τέλη του 2014 θα πρέπει να μετακυλιστούν ομόλογα ύψους 3,7 δισ. ευρώ. Το συνολικό χρηματοδοτικό κενό, λοιπόν, για το 2013 (από τον προϋπολογισμό, τις αποκρατικοποιήσεις και τα ομόλογα) πάει στα 10 δισ. ευρώ. Ο Στουρνάρας, που φυσικά κάνει τους δικούς του «αισιόδοξους υπολογισμούς», λέει ότι θα το ελαχιστοποιήσει στα… 1,5-2 δισ. ευρώ. Πώς; Παρακρατώντας φόρους που πρέπει να επιστραφούν (593 εκατ. ευρώ το πρώτο πεντάμηνο), μη επιστρέφοντας ληξιπρόθεσμες οφειλές (έχουν «κολλήσει» στα 8 δισ. ευρώ), περικόπτοντας το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (περικόπηκε στο πεντάμηνο κατά 1.141 εκατ. ευρώ ή 40% της προβλεπόμενης δαπάνης), παρακρατώντας δαπάνες ψηφισμένες από τον προϋπολογισμό (μέχρι και το Μάιο δεν εκταμιεύτηκε ούτε ένα ευρώ για κατηγορίες δαπανών όπως Λοιπές δαπάνες κοινωνικής ασφάλισης, Κεφάλαιο Αλληλεγγύης Γενεών, Αποθεματικό, ενώ υπάρχει σημαντικός περιορισμός δαπανών σε κατηγορίες όπως Επιδόματα πολυτέκνων, Εφημερίες γιατρών ΕΣΥ, Λοιπές εισοδηματικές ενισχύσεις). Αν τα συνεχίσει όλα αυτά και τα εντείνει μέχρι τέλους του χρόνου, θα καταρρεύσει… το σύμπαν. Για να συμπληρώσουμε την εικόνα: Το ΔΝΤ υπολογίζει το χρηματοδοτικό κενό για το 2014 σε 4,6 δισ. ευρώ και για το 2015-2016 σε 8 δισ. ευρώ. Για το σύνολο του προγράμματος, λοιπόν, μιλάμε για χρηματοδοτικό κενό 22,6 δισ. ευρώ, λίγους μήνες μετά το τρίτο μνημόνιο! Πιο γλαφυρή επιβεβαίωση ότι πρόκειται για καπιταλιστικό παραλογισμό με μόνο σταθερό παρονομαστή το τσάκισμα των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων δεν μπορεί να υπάρξει.

«Φυγή προς τα μπρος» Να λοιπόν ποιο είναι το παγόβουνο που είδε η κυβέρνηση να έρχεται καταπάνω της και αποφάσισε να κάνει τη «φυγή προς τα μπρος» με την ΕΡΤ. Να τι είδε ο Κουβέλης και αποφάσισε να αποστασιοποιηθεί, μπας και συντηρήσει εν ζωή τη ΔΗΜΑΡ και –κυρίως– το ρόλο της του μνημονιακού «μπαλαντέρ» για πάσα μελλοντική χρήση. Το πρόγραμμα είναι σε πλήρες αδιέξοδο, «πέφτει έξω» ξανά και θέλει όχι απλώς νέα μέτρα, αλλά συνολική επαναξιολόγηση με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά –δεν είναι τυχαίο ότι τα «μαύρα» σενάρια για Grexit επανέρχονται στο μεγάλο διεθνή Τύπο. Και όλα αυτά συμπίπτουν με επιδείνωση της κρίσης στην Ευρωζώνη, με ύφεση και νέο κύκλο κρίσης στις ευρωπαϊκές τράπεζες (που οδήγησε στις αποφάσεις για «τραπεζική εκκαθάριση» στο πρόσφατο ECOFIN, με ανοιχτό το «κούρεμα» καταθέσεων και κάτω από 100.000 ευρώ), που ξανανοίγουν διά-

πλατα όλα τα σενάρια για τις τύχες της ίδιας της Ευρωζώνης. Μπροστά σε όλα αυτά, ο Σαμαράς αποφάσισε να παίξει το «βαρύ χαρτί» του κλεισίματος της ΕΡΤ σε μια προσπάθεια «φυγής προς τα μπρος», με πολλαπλούς στόχους: 1. Να τσακίσει το κίνημα σε μια «μητέρα των μαχών», με θατσερική στρατηγική, ώστε να επιβάλει εκ του ασφαλούς τα νέα μέτρα και τις όποιες νέες «αγριάδες» θα χρειαστούν στη νέα επιχείρηση «σωτηρίας» του ελληνικού καπιταλισμού –όποιο και αν είναι το τελικό «σενάριο» του έργου της «σωτηρίας». 2. Να νικήσει την Αριστερά σε άλλον ένα κρίσιμο αγώνα (μετά το μετρό και τους καθηγητές), εντείνοντας την αποθάρρυνση και την κρίση στις γραμμές της και ενισχύοντας το ιδεολογικό εποικοδόμημα του νέου εμφυλιακού κράτους «έκτακτης ανάγκης» που οικοδομεί συστηματικά. Έτσι θα έστελνε μήνυμα τόσο στην αστική τάξη, όσο και στην τρόικα και το διεθνές σύστημα ότι είναι ο «πολιτικός ηγεμόνας» που χρειάζονται στην Ελλάδα για τη «βρόμικη δουλειά» που απαιτεί το μνημόνιο και η διαχείριση της κρίσης. 3. Να ανοίξει νικηφόρα στο νέο μεγάλο «κεφάλαιο» του μνημονιακού προγράμματος, που είναι η «μεγάλη εκκαθάριση» στο δημόσιο τομέα: κλείσιμο, νέες περικοπές σε συντάξεις και δαπάνες υγείας, κλείσιμο με τη «μέθοδο της ΕΡΤ» ΔΕΚΟ και φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, «καθαρές» απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Να γιατί ο Χρύσανθος Λαζαρίδης και ο Μουρούτης εμπνεύστηκαν το γκεμπελικό «διάταγμα» για το κλείσιμο της ΕΡΤ που διάβασε ο Κεδίκογλου. Να γιατί ο υμνητής του φασισμού Άδωνις ανέλαβε το υπουργείο Υγείας. Να γιατί ο Μητσοτάκης ο νεότερος ανέλαβε το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Να γιατί ο Βορίδης «το έχει ρίξει στην ιδεολογία», με τελευταίο επεισόδιο την επίθεση στον Ανδρέα Παπανδρέου της δεκαετίας του ’80 (δηλαδή τις όποιες εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις συνόδευσαν την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981). Να γιατί ο Πρετεντέρης συγκρίνει στα «Νέα» τη νέα, δικομματική κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου με την κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου Κ. Τσαλδάρη-Θ. Σοφούλη. Επειδή λοιπόν δεν επιτρέπεται σε κανένα μας να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει ποια είναι η διακύβευση, ποιες είναι οι συγκρούσεις που έρχονται, να γιατί η Αριστερά πρέπει να προετοιμαστεί για τη συνολική μάχη, που είναι ταξική με την πλήρη σημασία του όρου: κοινωνική (για τα νοσοκομεία, για τις κοινωνικές δαπάνες, για τα ταμεία και την υγεία, για τις θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα), πολιτική (ανατροπή της κυβέρνησης και κυβέρνηση της Αριστεράς με πρόγραμμα ρήξης και ανατροπής), ιδεολογική (ενάντια στα εμφυλιακά και θατσερικά ιδεολογήματα της Δεξιάς, με τις ιδέες της σοσιαλιστικής ανατροπής).


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

3 Ιούλη 2013

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα»

ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες.

Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού,

Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι.

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΕΚΔΟΤΗΣ: Γιάννης Χαριτόπουλος ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:

Αντώνης Νταβανέλλος

Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

ΕΚΤΥΠΩΣΗ:

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 30 ευρώ • Ετήσια 60 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 064/480017-65 της Εθνικής Τράπεζας.

www.dea.org.gr

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΑΘΗΝΑ: Εξάρχεια 6909009815 ● Γκύζη 6957500105 ● Αμπελόκηποι 6973005569 ● Πετράλωνα 6974018716 ● Νέος Κόσμος 6985749304 ● Παγκράτι 6974793603 ● Κυψέλλη-Αγ.Παντελεήμονας 6957500101 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Νέα Ιωνία 6972036692 ● Χαλάνδρι 6974972217 ● Μαρούσι 6978641672 ● Ν. Ηράκλειο 6945498732 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Άλιμος 6945754555 ● Γλυφάδα 6944548787 ● Άγ. Δημήτριος-Μπραχάμι 6932566460 ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Περιστέρι 6977710683 ● Αγ. Ανάργυροι 6936899442 ● Ίλιον 6957500102 ● Χαϊδάρι 6974701829 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ: Ζωγράφου 6937271330 ● Βύρωνας 6972318747 Λαύριο 6979925065

ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6944810156

● Σαλαμίνα 6973376378

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ● 5ο Διαμέρισμα 6972814199 ● Τούμπα 6995270465 ● Δυτικές Συνοικίες 6979942083 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Καλαμάτα 6932422501 ● Πάτρα 6973235894

● Αγρίνιο 6974473540 ● Βόλος 6979459034 ● Ρέθυμνο 6932008743 ● Ηράκλειο 6976332197 ● Ιεράπετρα 6976786326 ● Γιάννενα 6945704488 ● Βέροια 6977684341 ● Κοζάνη 6934374825 ● Λιβαδειά 6948364232 ● Κομοτηνή 6907843752

Δήλωση τριών ιδρυτικών συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ

Μ 

ε ανησυχία παρακολουθούμε στην π ρ ο σ υ νε δ ρ ι α κ ή συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ την επιμονή στο αδιέξοδο θέμα της «αυτοδιάλυσης» των συνιστωσών, στα πλαίσια του –αναγκαίου– μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Εμείς είμαστε υπέρ του ενιαίου Φορέα του ΣΥΡΙΖΑ με κοινή δράση και κοινές εμφανίσεις.

Αριστεράς. Άνοιξαν δρόμους, πήραν ευθύνες, συνέβαλαν στην αντιμετώπιση κρίσεων τις οποίες –συχνά– άλλοι δημιούργησαν…

Σημειώνουμε ότι η «αυτοδιάλυση» είναι μια εθελοντική διαδικασία που επαφίεται στην ελεύθερη απόφαση της κάθε μιας από τις συνιστώσες. Σε κάθε άλλη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με επιβολή και με τελεσίγραφο.

Στους μήνες που ακολούθησαν, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε σημαντικά βήματα και κατακτήσεις: Οι οργανώσεις μελών, η αρχή «1 μέλος-1 ψήφος», η διαδικασία λήψης αποφάσεων, έχουν κατοχυρωθεί.

Σημειώνουμε, επίσης, ότι από την ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σήμερα, οι «συνιστώσες» αποδείχθηκαν πολύτιμο συστατικό του συμμαχικού σχήματος της Ριζοσπαστικής

Στις εκλογές του ΜάηΙούνη του 2012, ο «ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών» τέθηκε στη δοκιμασία του κόσμου –παρά τις σχετικές κραυγές των αντιπάλων μας– έφτασε στη μεγάλη πολιτική νίκη του 27%.

Ταυτόχρονα παραμένει ανοιχτή διαδικασία, με προοπτική την υλοποίηση του ιδρυτικού στόχου του, για ενότητα στη δράση όλης της Αριστεράς. Η διαδικασία αυτή που αφορά οργανώσεις, κόμ-

ματα, ανένταχτους-ες αγωνιστές και αγωνίστριες που δεν έχουν κάνει την επιλογή ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρέπει να τεθεί σε δοκιμασία με βιαστικές και αυθαίρετες προτάσεις, όπως αυτή περί διάλυσης των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Καλούμε όλους τους συντρόφους και συντρόφισσες κάθε πλευράς, μέσα από μια ειλικρινή, έντιμη και έγκαιρη συνεννόηση, να αποσύρουμε από την προσυνεδριακή συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ ένα «αγκάθι» που –ενώ δεν λύνει κανένα υπαρκτό πρόβλημα– μπορεί να δημιουργήσει μια σοβαρή κρίση. Αθήνα 1/7/2013 Για τους Ενεργούς Πολίτες: Μανώλης Γλέζος Για την ΚΕΔΑ: Γιάννης Θεωνάς Για τη ΔΕΑ: Αντώνης Νταβανέλλος

ΕΡΤ: Όχι στο «νέο φορέα» Έγγραφο απόλυσης με αποστολέα το υπουργείο Οικονομικών και ειδικότερα τον «ειδικό διαχειριστή» Γκίκα Μάναλη (μέχρι πρότινος Διευθύνων Σύμβουλος στην ΕΡΤ) παρέλαβαν από το πρωί της περασμένης Πέμπτης οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ…

άμεση εφαρμογή της απόφασης του ΣτΕ». Επιμένουν να βρεθεί λύση, με όλους τους εργαζόμενους παρόντες στην ΕΡΤ.

Ο Σαμαράς συνεχίζει –παρά το φιάσκο του– να μιλάει για τη «δημιουργία» ενός ακατανόμαστου φορέα (τύπου ΥΕΝΕΔ), με μισούς εργαζόμενους, μισούς μισθούς και καθόλου εργασιακά δικαιώματα.

Και πραγματικά, το να υπογράψουν κάποιοι εργαζόμενοι στο «νέο φορέα», τσιμπώντας το δόλωμα (από ανάγκη ή από ψευδαισθήσεις εξασφάλισης δουλειάς), είναι καταστροφή. Η υπογραφή είναι συνενοχή στο κλείσιμο της ΕΡΤ και διευκόλυνση στην κυβέρνηση, που ειναι στριμωγμένη και θέλει να ξεφύγει.

Ο Καψής, που πήγε απο τη μεριά της «νέας» κυβέρνησης να διαπραγματευτεί με τους εργαζόμενους-ες δεν πρότεινε τίποτα καινούργιο. Δίμηνες συμβάσεις, ελαστικές σχέσεις και μισό προσωπικό στον μελλοντικό «ενδιάμεσο φορέα», αποζημιώσεις με πλαφόν 15.000 ευρώ. Δηλαδή κάποια μεροκάματα για λίγους και διαδοχικές συναντήσεις για να κερδίσει χρόνο, ελπίζοντας στο σπάσιμο του μετώπου των εργαζομένων.

Η «κρίση της ΕΡΤ» έδειξε ότι οι κατασυκοφαντημένοι εργαζόμενοι-ες της ΕΡΤ όχι μόνο δουλεψαν νυχθημερόν και κρατησαν τις συχνότητες ανοιχτές, αλλά παρουσιάζουν και ένα καταπληκτικό πρόγραμμα. Τόσο από άποψη ειδήσεων, όσο και πολιτισμού. Διαφύλαξαν τη δημόσια περιουσία και έκαναν την ΕΡΤ κέντρο για τη δημοσιοποίηση όλων των εργατικών αγώνων και καλλιτεχνικών δρώμενων.

Η ΕΡΤ είναι η πρόβα τζενεράλε. Είναι επίδειξη δύναμης και παραδειγματισμός απέναντι σε ολους τους εργαζόμενουςες: δεχθείτε ελαστικές σχέσεις εργασίας, δεχθείτε εξευτελιστικούς μισθούς και κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, δεχθείτε απολύσεις …

Χωρίς διευθυντές, λαμόγια, εξωτερικές παραγωγές, «ημέτερους» ακριβοπληρωμένους συμβούλους κλπ, η ΕΡΤ μπορεί να δουλέψει με τους εργαζομένους της! Οι άλλοι ειναι άχρηστοι και πανάκριβοι.

Οι εργαζόμενοι εμμένουν στη θέση τους «ότι μόνη εφικτή και λογική λύση, έξω από εγκλωβισμούς σε πολιτικά αδιέξοδα που δημιουργήθηκαν ερήμην τους, είναι η

Μια νίκη της ΕΡΤ θα φέρει «τα πάνω κάτω» για όλες και όλους (εργαζόμενους, άνεργους, συνταξιούχους, νέους κλπ). Η Αριστερά, και ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ που από την αρχή συμπαραστάθηκε, πρεπει να βοηθήσει γι’ αυτή τη νίκη με κάθε τρόπο.


ανάλυση • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

Η πορεία του PT, από τον αντικαπιταλισμό στο σοσιαλφιλελευθερισμό

Κάν’ το όπως ο Λούλα; ες εξελίχθηκαν σε παγκόσμιους κολοσσούς. Για να υπηρετηθεί ο στόχος της «ισχυρής Βραζιλίας», το PT άσκησε «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», εις βάρος της Αϊτής (στην οποία ο βραζιλιάνικος στρατός υπό το φύλλο συκής του ΟΗΕ λειτουργεί ως δύναμη κατοχής) και άλλων λατινοαμερικάνικων λαών (όπως οι ιθαγενείς του Εκουαδόρ, που αγωνίζονται ενάντια στις βραζιλιάνικες κατασκευαστικές, οι ακτήμονες της Παραγουάης, που επιτίθενται σε βραζιλιάνικης ιδιοκτησίας λατιφούντια κ.ά.).

Του Πάνου Πέτρου

Ε 

κατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονται στους δρόμους δεκάδων πόλεων επί μέρες, παρά την άγρια καταστολή από την αστυνομία και την κινητοποίηση της Εθνοφρουράς. Η περιγραφή δεν είναι ούτε από κάποια αραβική δικτατορία, ούτε από κάποια χώρα του ευρωπαϊκού Νότου. Είναι από τη Βραζιλία, τη χώρα-πρότυπο για όσους (από όλο το πολιτικό φάσμα) ισχυρίζονται ότι μπορεί να υπάρξει ένα οικονομικό μοντέλο «ανάπτυξης» για τους πλούσιους με «κοινωνική δικαιοσύνη» για τους φτωχούς. Αυτή η ιδέα αποτέλεσε το κεντρικό πρόταγμα του κυβερνώντος Κόμματος των Εργατών (PT) για χρόνια, και ίσως η μεγαλύτερη προσφορά τού ξεσηκωμού τού βραζιλιάνικου λαού να είναι ότι διέλυσε οριστικά αυτόν τον μύθο. Ο μύθος του PT έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα, όπου η πραγματικότητα βάζει στην ημερήσια διάταξη μια σειρά ζητήματα που έχουν να κάνουν με το πώς φτάνουμε σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς και πώς την νοηματοδοτούμε (συμμαχίες, πρόγραμμα, τακτική, κομματική συγκρότηση). Η Βραζιλία και η ιστορία του PT περιλαμβάνουν μια σειρά από μαθήματα «προς αποφυγή». Η συζήτηση αποκτά ακόμα μεγαλύτερο βάρος, αν αναλογιστεί κανείς τη «διαφήμιση» της διακυβέρνησης του PT ως «εναλλακτικό δρόμο στα μνημόνια», τόσο από τον Αλέξη Τσίπρα όσο και από τα σχετικά ρεπορτάζ της «Αυγής», κατά τη διάρκεια παρουσίας αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στη λατινοαμερικάνικη χώρα, τον περασμένο Δεκέμβρη. Μετά από 11 χρόνια σοσιαλφιλελεύθερης διακυβέρνησης, συνηθίσαμε να τοποθετούμε το PT -σωστά- στην κεντροαριστερά. Ωστόσο για τις ανάγκες της συζήτησης στο ΣΥΡΙΖΑ, οφείλουμε να θυμόμαστε πως ξεκίνησε ως κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, που ξεκινούσε από θέσεις πολύ πιο προωθημένες από πολλά κόμματα της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Κόμμα της Αριστεράς Σε συνθήκες δικτατορίας, τον Φλεβάρη του 1980, ξεκίνησε μια συγκλονιστική καμπάνια κινητοποιήσεων και συλλογής εκατοντάδων χιλιάδων υπογραφών σε κάθε τοπικό κρατίδιο της χώρας, ώστε να ξεπεραστούν τα μεγάλα εμπόδια που έθετε το καθεστώς στη διαδικασία συγκρότησης νόμιμου κόμματος. Μαζί με τον αρχικό πυρήνα των «συνδικαλιστών» (ιδίως του τότε μεταλλεργάτη Λούλα), έπαιξαν καθοριστικό ρόλο οι οργανώσεις της επαναστατικής Αριστεράς (όλες συμμετείχαν στο νέο κόμμα), αλλά και αγωνιστές της καθολικής Αριστεράς. Τη δε-

Τα τανκς «αναπλάθουν» τις «αντιτουριστικές» φαβέλες ενόψει του μεγάλου «πάρτι» της Ολυμπιάδας. καετία του ’80, χτιζόταν ένα πλουραλιστικό κόμμα-εκφραστής της εργατικής τάξης, που αυτοχαρακτηριζόταν σοσιαλιστικό και είχε ως ραχοκοκαλιά τους καλύτερους αγωνιστές ενάντια στη δικτατορία. Αυτό το προφίλ, έκανε να δείχνουν «ασήμαντα» τα ιδεολογικά ζητήματα και οι υπαρκτές διαφωνίες όσον αφορά τη στρατηγική του κόμματος, που παρέμενε ασαφής.

Η μετάλλαξη Το 1989, μια γενική απεργία βάζει τέλος στη δικτατορία στη Βραζιλία και στις πρώτες ελεύθερες εκλογές ο Λούλα προκαλεί σοκ όταν με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα περνά στο δεύτερο γύρο και χάνει οριακά την νίκη. Ήταν η κορύφωση της δουλειάς που έκανε το PT τη δεκαετία του ’80. Όμως ταυτόχρονα, ήταν η αρχή της μετάλλαξής του. Ενώ το κίνημα βρισκόταν σε ύφεση, το κόμμα αποκτούσε όλο και μεγαλύτερη πρόσβαση στους θεσμούς (στο κοινοβούλιο, στα δημοτικά συμβούλια και αργότερα σε περιφερειακές κυβερνήσεις). Οι πιέσεις «ενσωμάτωσης» αυξήθηκαν κατακόρυφα, ενώ -σε συνθήκες «δημοκρατικής ομαλότητας»- αντίστοιχες πιέσεις αναπτύχθηκαν και στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της CUT. Η κεντρική εκλογική στρατηγική στηριζόταν σε μια αποσιώπηση/άρνηση της ταξικής διαίρεσης της κοινωνίας και σε κάθε εκλογική μάχη το κόμμα κατέβαινε όλο και λιγότερο «αριστερό». Ο Λούλα ηττήθηκε και το 1994 και το 1998 και κάθε ήττα οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι ο «ρεαλισμός» και η «πλατιά απεύθυνση» δεν είχαν προχωρήσει αρκετά. Αυτή η πολιτική μετατόπιση είχε οργανωτικές επιπτώσεις. Το PT είχε ξεκινήσει ως «κόμμα ακτιβιστών», προσηλωμένο στο χτίσιμο τοπικών πυρήνων και στην ενεργή παρέμβαση στους αγώνες. Σταδιακά, άρχισε να μεταμορφώνεται σε «πλατύ» κόμμα «οπαδών», ένα μοντέλο που φυ-

σιολογικά περιστρεφόταν γύρω από τις εκλογικές αναμετρήσεις. Αυτή η διαδρομή δεν ήταν ευθύγραμμη. Η φραξιονιστική πάλη και οι αλλαγές συσχετισμών στα συνέδρια ήταν για αρκετά χρόνια διαρκή φαινόμενα. Μαζί με την πολιτική-οργανωτική μετάλλαξη, προχωρά ο περιορισμός της εσωκομματικής δημοκρατίας και η ανάδειξη της «ομάδας Λούλα» ως «ηγετικό κέντρο».

Εκλογική νίκη Το 2002, έρχεται η πολυπόθητη εκλογική νίκη. Αλλά έρχεται ως κορύφωση της στρατηγικής του Λούλα. Το «νέρωμα» του προγράμματος έχει φτάσει στο σημείο που τίποτε δεν θυμίζει τις αρχικές διακηρύξεις του PT. Η νέα κυβέρνηση υποκύπτει τελικά στον προεκλογικό εκβιασμό του ΔΝΤ, που «υπόσχεται» συνέχεια της χρηματοδότησης στην επόμενη κυβέρνηση, αλλά υπό όρους. Η «πλατύτητα» των συμμαχιών, επίσης, έχει ξεπεράσει κάθε όριο: υποψήφιος αντιπρόεδρος του Λούλα είναι ο Ζοζέ Αλενκάρ, μέλος του Φιλελεύθερου Κόμματος και οικονομικός μεγιστάνας. Μετά από μια «χαμένη δεκαετία» για το κίνημα, ο Λούλα δεν εξελέγη ως εκφραστής ενός ριζοσπαστικού προγράμματος, αλλά επειδή ο κόσμος είχε αγανακτήσει με τα αστικά κόμματα. Γρήγορα αποδείχθηκε ότι δεν ισχύει πάντα το «ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα». Καμιά φορά, τα «μέσα» καθορίζουν το «σκοπό». Οι συμμαχίες και οι προεκλογικοί συμβιβασμοί του PT καθόρισαν τελικά και την ασκούμενη κυβερνητική του πολιτική. Σε μια αντιδραστική συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης Λούλα κάποιοι βουλευτές (προερχόμενοι από την επαναστατική Αριστερά) αντέδρασαν. Οι διαγραφές τότε, που ήταν η κορύφωση της καμπάνιας «εσωκομματικής πειθαρχίας», έγιναν δεκτές αν και δεν λογοδοτούσαν σε καμιά καταστατική ρύθμιση. «Το νόημα της πειθαρχικής επί-

θεσης εις βάρος του πλουραλισμού, που ήταν η δύναμη του PT, είναι εμφανές: Το κόμμα πρέπει να διαλέξει αν θα είναι η πολιτική φωνή των κοινωνικών κινημάτων ή ο “ιμάντας μεταβίβασης” των κυβερνητικών πολιτικών στην κοινωνία», σχολίαζε ο Μπενσαΐντ και συμπλήρωνε πως «είναι η κυβερνητική πολιτική που σπάει την πειθαρχία, αν σκεφτεί κανείς τις αποφάσεις του συνεδρίου του PT, τον Δεκέμβρη του 2001». Αυτές οι επισημάνσεις δεν έπεισαν την αριστερή πτέρυγα του PT, που είχε εν τω μεταξύ πειστεί για την ανάγκη «να κυβερνήσουμε για να σωθεί η Βραζιλία».

Η διακυβέρνηση Λούλα Μετά τη συνάντησή του με τον Αλ. Τσίπρα, ο Λούλα τόνισε πως απέναντι στην κρίση, «η λέξηκλειδί ήταν η οικονομική ανάπτυξη συν εμπόριο, συν επενδύσεις, συν θέσεις εργασίας, συν κατανάλωση». Τι σημαίνει αυτό το «μίγμα πολιτικής»; Πρακτικά μεταφράζεται ως εξής: «Δίνουμε κάτι στους “από κάτω”, υπό την αίρεση να μη χρειαστεί να συγκρουστούμε με τους “από πάνω”». Για να υπηρετηθεί αυτό το σχέδιο, η οικονομική πολιτική υπηρετεί το στόχο της «μεγέθυνσης της πίτας» («αναπτυξιακές, φιλοεπενδυτικές» πολιτικές για να τονωθεί η κερδοφορία των καπιταλιστών), ώστε να μπορέσει η κυβέρνηση «αναίμακτα» να δώσει ένα μικρό της κομμάτι στο λαό. Πράγματι, επί Λούλα η «πίτα» μεγάλωσε. Το 2002 η Βραζιλία θεωρούνταν «τριτοκοσμική». Σήμερα είναι οικονομική υπερδύναμη. Το 2014, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, θα είναι η 5η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Στη διάρκεια αυτής της άνθησης οι καπιταλιστές είδαν τα κέρδη τους να εκτινάσσονται. Μόνο οι τραπεζίτες, πενταπλασίασαν τα κέρδη τους επί Λούλα σε σύγκριση με τα χρόνια του νεοφιλελεύθερου Καρντόσο, ενώ μια σειρά βραζιλιάνικες εταιρεί-

Και το κομμάτι της πίτας για τους φτωχούς; Αυτό ήταν απελπιστικά μικρό. Για τις ανάγκες στήριξης της αγροβιομηχανίας, οι προεκλογικές υποσχέσεις στο MST (κίνημα ακτημόνων) για αναδιανομή της γης έχουν καταπατηθεί. Το PT στήριξε τους φτωχούς, μόνο στο βαθμό που του το επέτρεπε η προτεραιότητα της κερδοφορίας των καπιταλιστών. Όταν ο Λούλα εγκατέλειπε την προεδρία, το 1/3 των Βραζιλιάνων συνέχιζε να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και το 35% του πληθυσμού βρισκόταν σε συνθήκες πείνας. Το 30% του κρατικού προϋπολογισμού πήγαινε στην αποπληρωμή χρεών. Την ίδια στιγμή το 5% πήγαινε στην υγεία, το 3% στην παιδεία και μόλις το 1% στο πολυδιαφημισμένο Bolsa Familia. Η «αναδιανομή» του PT μετέφερε χρήματα από τον «μέσο» εργαζόμενο στους εξαθλιωμένους στις φαβέλες. Γι’ αυτό και σήμερα είναι οι μισθωτοί που εξεγείρονται ενάντια στην κυβέρνηση. Η στήριξη της κυβέρνησης εξακολουθεί να μένει υψηλότερη στα στρώματα που από την απόλυτη ανέχεια βρέθηκαν να έχουν πόσιμο νερό, αλλά ακόμα και εκεί εμφανίζονται ρήγματα. Οι βίαιες εκτοπίσεις ολόκληρων πληθυσμών παραγκουπόλεων στο όνομα των «μεγάλων έργων» (Μουντιάλ, Ολυμπιακοί) έχουν προκαλέσει τοπικές εξεγέρσεις και ο «πληβειακός» πληθυσμός στα προάστια των μεγάλων πόλεων συμμετέχει στις σημερινές διαδηλώσεις.

Επίλογος Η πορεία του PT, από το 1989 ως σήμερα, οικοδομήθηκε πάνω στην ιδέα ότι οι «αγριότητες» ανήκουν στο ένδοξο παρελθόν. Η καπιταλιστική ανάπτυξη και ο έλεγχος του κόμματος πάνω στα κοινωνικά κινήματα και τα συνδικάτα εξασφάλιζαν για χρόνια αυτήν την κοινωνική ειρήνη. Σήμερα, αυτή η στρατηγική φτάνει στα όριά της (και επιδεινώνεται καθώς η κρίση «αγγίζει» πλέον τη Βραζιλία), και το PT για πρώτη φορά αντιμετωπίζει ένα εχθρικό προς την κυβέρνησή του λαϊκό κίνημα. Είναι ειρωνεία της ιστορίας και μάθημα για όλους μας, ότι οι «αγριότητες» επέστρεψαν ενάντια σε εκείνη την «κυβέρνηση της Αριστεράς» που χτίστηκε πάνω στην άρνησή τους…


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

Θα υφαρπάξουν οι ΗΠΑ την επανάσταση στη Συρία;

χή. μένη εκδο Συντομευ η μετάφρασ H πλήρης r g t. c το rpoje υπάρχει σ

Προς το παρόν και οι υποστηρικτές του Συριακού καθεστώτος και η αντιπολίτευση επιχειρούν να κατοχυρώσουν την ισχυρότερη δυνατή θέση στο πεδίο της μάχης, ενόψει του ειρηνευτικού συνεδρίου της Γενεύης, που προγραμματίζεται διστακτικά για το Σεπτέμβρη.

Του Lee Sustar, από το socialistworker.org

Τ 

ο μεγαλύτερο μαζικό επαναστατικό κίνημα της Αραβικής Άνοιξης βρίσκεται υπό αυξανόμενη πίεση από εξωτερικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, οι οποίες θέλουν να κατευθύνουν τον αγώνα για το μέλλον της Συρίας σε έναν σεχταριστικό πόλεμο που τοποθετεί τη Σουνιτική πλειοψηφία ενάντια στους Σιίτες και άλλες θρησκευτικές μειονότητες.

Η στρατιωτικοποίηση της σύγκρουσης έχει περιθωριοποιήσει σε πολλές περιοχές το δημοκρατικό κίνημα που από το 2011 οργάνωσε μαζικές διαδηλώσεις και πολιτική ανυπακοή ενάντια στη δολοφονική καταστολή από τις δυνάμεις ασφαλείας και τους πληρωμένους μπράβους του Άσαντ.

Ο συριακός εμφύλιος πόλεμος έχει τουλάχιστον 90.000 νεκρούς –οι περισσότεροι θύματα του ίδιου του καθεστώτος– και έχει προκαλέσει εκατομμύρια πρόσφυγες ή εσωτερικούς μετανάστες. […]

Κίνημα Παρ’ όλα αυτά, το κίνημα που αναπτύχθηκε μέσα από τις μαζικές διαδηλώσεις και την πολιτική ανυπακοή δεν έχει ηττηθεί. Επαναστατικές ομάδες πολιτών συνεχίζουν να κυβερνούν πόλεις και χωριά που δέχονται επιθέσεις ή έχουν εγκαταλειφθεί από το καθεστώς. Αντιμέτωπες με μια εντεινόμενη δυναμική της στρατιωτικοποίησης, η οποία ενθαρρύνεται από ξένες δυνάμεις που επιχειρούν να καθορίσουν τα γεγονότα στη Συρία, αυτές οι οργανώσεις προσπαθούν να ασκήσουν πολιτικό έλεγχο στις ένοπλες ομάδες που όλο και περισσότερο καθοδηγούνται από το εξωτερικό. Η τελευταία ξένη παρέμβαση έρχεται από τις ΗΠΑ, οι οποίες έδωσαν την έγκριση για την παροχή ελαφριών όπλων στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA), την «ομπρέλα» που ενώνει τις πολιτοφυλακές που πολεμούν το καθεστώς του Άσαντ. Η κίνηση της Ουάσινγκτον ήρθε λίγες μόνο μέρες αφότου η λιβανέζικη Χεζμπολά βοήθησε τον συριακό στρατό να ανακαταλάβει τη δυτική συριακή πόλη Κουασίρ, ένα σημείο-κλειδί για τον ανεφοδιασμό των ανταρτών. Η Χεζμπολά είναι ένα σιιτικό πολιτικό κίνημα σύμμαχος του Ιράν, όπου οι Σιίτες κληρικοί ελέγχουν το κράτος από την επανάσταση του 1979. Και το Ιράν και η Χεζμπολά βλέπουν το καθεστώς του Άσαντ σαν προπύργιο ενάντια στις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τις πλειοψηφικά Σουνιτικές Αραβικές μοναρχίες που ανταγωνίζονται με το Ιράν για την επιρροή στη Μέση Ανατολή. […] Η κυβέρνηση Ομπάμα, ωστόσο, παραμένει επιφυλακτική απέναντι σε μια στρατιωτική επέμβαση ή ακόμα και στην παροχή των βαριών όπλων που ζητούν οι αντάρτικες δυνάμεις. Διστάζει για το ενδεχόμενο να ενισχυθούν δυνάμεις που έχουν δεσμούς με την Αλ Κάιντα στα σύνορα του Ισραήλ. […] Η σημερινή πρόθεση των ΗΠΑ είναι να δώσουν στους αντάρτες

τα όπλα που θα τους επιτρέψουν να μη συντριβούν από το καθεστώς, αλλά να τους στερήσουν τα όπλα και την ενεργή στρατιωτική υποστήριξη που θα μπορούσε να ανατρέψει τον Άσαντ. […]

Σχεδιασμοί Υπάρχει και μια άλλη επιπλοκή για τις ΗΠΑ. Η κουρδική περιοχή της Συρίας κινείται προς μια ντε φάκτο ανεξαρτησία, υπό την κηδεμονία της αυτόνομης κουρδικής περιοχής του Ιράκ –μια κίνηση που γίνεται με την ανοχή των ΗΠΑ και της νατοϊκής συμμάχου Τουρκίας, που επιχειρεί να πετύχει μια ειρηνευτική συμφωνία με την κουρδική μειονότητα, χωρίς όμως να της παραχωρεί τέτοια αυτονομία. Έτσι, η Ουάσινγκτον και το Ισραήλ για αρκετό καιρό είχαν επικεντρώσει όλες τις ελπίδες τους σε μια διάσπαση στο καθεστώς Άσαντ, που θα έδιωχνε την άρχουσα κλίκα, αλλά θα κρατούσε το συριακό κράτος ακέραιο και θα το έστρεφε προς τα δυτικά συμφέροντα. Παράλληλα, οι ΗΠΑ έχουν πιέσει επανειλημμένα για έναν «ανασχηματισμό» των εξόριστων επίδοξων ηγετών της Συρίας, που θα περιθωριοποιεί τις ισλαμικές οργανώσεις και θα προωθεί πλούσιους επιχειρηματίες και πρώην καθεστωτικούς στο Συριακό Εθνικό Συνασπισμό (SNC), ο οποίος φιλοδοξεί να πέσει με «αλεξίπτωτο» στην εξουσία στη Δαμασκό, στηριζόμενος σε αμερικανικά όπλα και χρήματα. Ο Σύριος επαναστάτης σοσιαλιστής Joshep Daher ισχυρίζεται ότι το SNC είναι «έτοιμο να προδώσει την επανάσταση στη Συρία και να υπηρετήσει τα πολιτικά συμφέροντα ξένων δυνάμεων». […]

Καθώς ο FSA είναι ασύντακτος και ανομοιογενής στρατιωτικά και πολιτικά, η Σαουδο-Καταριανή επέμβαση έχει επιδεινώσει τη σεχταριστική δυναμική του πολέμου. Ενώ αυτές οι δυνάμεις δίνουν χρήματα σε διαφορετικές δυνάμεις –οι Καταριανοί προτιμούν ταξιαρχίες που έχουν σχέση με την Μουσουλμανική Αδελφότητα ή και πιο ακραία στοιχεία– οι ισλαμιστές έχουν κερδίσει κάποια λαϊκή υποστήριξη στις σουνιτικές περιοχές εξαιτίας της στρατιωτικής τους αποτελεσματικότητας και των ανώτερων πόρων τους. Από τη μεριά του το καθεστώς έχει ενισχύσει το δικό του σεχταρισμό, ζητώντας από τη Χεζμπολά στρατιωτική βοήθεια σε έναν πόλεμο που ο Άσαντ τον περιγράφει ως ενάντια στις τζιχαντιστικές ομάδες. Το καθεστώς ελπίζει να επιβιώσει υποδαυλίζοντας φόβους στην ετερόδοξη αλεβιτική μειονότητα –της οποίας μέλη κρατούν θέσεις-κλειδιά στον κρατικό μηχανισμό. Χωρίς το Μπααθικό Κόμμα του Άσαντ, λέει το επιχείρημα, η Συρία θα καταληφθεί από Σουνίτες φονταμενταλιστές, που δεν θα σφάξουν μόνο Αλεβίτες, αλλά και Χριστιανούς, Δρούζους και Σιίτες.

Χεζμπολά Η επέμβαση της Χεζμπολά προκάλεσε ζημιά στην εικόνα της. Θεωρείτο ο ηρωικός υπερασπιστής του αραβικού λαού ενάντια στην ισραηλινή επιθετικότητα, με πιο πρόσφατη την ισραηλινή επίθεση του 2006 στο Λίβανο. Αλλά η εμπλοκή της στο συριακό εμφύλιο πόλεμο θα τα αλλάξει όλα αυτά, όπως γράφει ο Yusef Khalil: «Κάποτε ένα από τα πιο αξιοσέβαστα πολιτικά κόμματα, τώρα η Χεζμπολά εξέθεσε τον εαυτό της

ως πιο αφοσιωμένη στον Άσαντ και τις περιφερειακές πολιτικές του Ιράν, από ότι στο λαό τον οποίο ισχυρίζεται ότι θα απελευθερώσει. Η χρήση των όπλων και των μαχητών της στη Συρία είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα για τους Αμερικανούς επιτελάρχες, οι οποίοι υποστηρίζουν ένα παρατεταμένο αδιέξοδο που θα αποδυναμώνει και τη Χεζμπολά και τους Σύριους μαχητές –αντίστοιχα με τη στρατηγική της Ουάσινγκτον να παρατείνει τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του ’80. […] Αντιδρώντας στην είσοδο της Χεζμπολά στις μάχες στη Συρία, το κυβερνών κόμμα της Αιγύπτου, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, υποστήριξαν ένα συνέδριο κληρικών στις 13-15 Ιούνη, όπου υποδαύλισαν το αντι-σιιτικό αίσθημα και κάλεσαν τις φονταμενταλιστικές Σαφαλιστικές ομάδες της Αιγύπτου να πάνε στη Συρία και να συμμετέχουν στην τζιχάντ ενάντια στο καθεστώς. Ο ίδιος ο Αιγύπτιος πρόεδρος Μοχάμεντ Μόρσι απευθύνθηκε στο συνέδριο και υιοθέτησε τις αντισιιτικές πολιτικές. Όπως σημείωσε ο Αιγύπτιος δημοσιογράφος Μαχμούντ Σαλέμ: «Η ομιλία θα περάσει στην ιστορία ως η ομιλία που έβαλε τις βάσεις για μια Σουνιτική-Σιωνιστική συμμαχία ενάντια στο Ιράν και ως η πραγματοποίηση της πιο τρελής φαντασίωσης του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου: Αίγυπτος και τζιχαντιστές εναντίον Ιράν, Συρίας και Χεζμπολά, με το Ισραήλ να μην αποτελεί κομμάτι της εξίσωσης. Όπως το έθεσε ένας Ισραλινός αρθρογράφος, το Ισραήλ θα πρέπει να παραμείνει έξω από όλα αυτά και «να τους αφήσει (τους Άραβες) να αλληλοσκοτώνονται ήσυχα».

Αλλά δεν έχει συντρίψει αυτό το κίνημα. Όπως έγραψαν οι Peter Harling και Sarah Birke στο «Middle East Report», παρά το σεχταρισμό και την αγριότητα των μαχών, η Συρία βιώνει «μια λαϊκή αφύπνιση, η οποία ενυπήρχε από την αρχή. Αυτό που οδήγησε τους Σύριους να κατέβουν στους δρόμους με τεράστιο προσωπικό κόστος, να βοηθήσουν άλλους ανεξάρτητα από το ρίσκο, να αναπτύξουν μια ζωηρή κουλτούρα αμφισβήτησης, ενώ δέχονταν πυρά, να πάρουν τα όπλα ενάντια σε έναν τόσο τρομερό αντίπαλο και να παραμείνουν στη χώρα, ήταν η περηφάνια που απέκτησαν για το ότι δεν φοβούνται πια –ούτε το καθεστώς, ούτε τους συμπατριώτες τους, ούτε το μέλλον».

Αυτο-οργάνωση Αυτή η έλλειψη φόβου έχει φανεί ξανά και ξανά, καθώς οι λαϊκές επιτροπές, γνωστές ως Τοπικά Συντονιστικά Συμβούλια, συνεχίζουν να κυβερνούν ολόκληρες πόλεις και γειτονιές, διασφαλίζοντας τη διανομή τροφίμων και καυσίμων και καλύπτοντας τις ανάγκες των πιο ευάλωτων ομάδων. […] Όπως ισχυρίζεται ο Yusef Khalil, «το να νικήσει ο αγώνας με αποκλειστικά στρατιωτικά μέσα είναι πολύ απίθανο» δεδομένης της ανώτερης δύναμης πυρός του καθεστώτος. Αυτό που είναι αναγκαίο, ισχυρίζεται, είναι μια αναζωογόνηση του λαϊκού κινήματος: «Η διάσπαση και ο σεχταρισμός που προκαλούν οι αντιδραστικές σουνιτικές ομάδες βοηθά το καθεστώς να διαλύσει τον κοινωνικό ιστό στη Συρία. Αντιμέτωπη με αυτές τις συνθήκες, η επαναστατική Αριστερά στη Συρία καλεί να βγει το μαζικό πολιτικό άοπλο κίνημα από τις σκιές και να ενωθεί με την ένοπλη αντίσταση υπό λαϊκό έλεγχο. Πρόκειται για ένα θηριώδες καθήκον, καθώς σημαίνει έναν ταυτόχρονο αγώνα ενάντια στη δικτατορία και ενάντια σε κάποιες από τις γερά χρηματοδοτούμενες αντιδραστικές ισλαμικές ομάδες. Είναι ένας αγώνας ζωής ή θανάτου για τη Συριακή Επανάσταση».


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

Μετά από 2 μήνες προετοιμασίας, εκατομμύρια Αιγύπτιοι στους δρόμους

Ο 

ι διαδηλώσεις εκατομμυρίων ανθρώπων σε κάθε πόλη και χωριό σε όλη την Αίγυπτο ξεπέρασαν σε μέγεθος τις λαϊκές κινητοποιήσεις που ανέτρεψαν τον Μουμπάρακ το Φλεβάρη του 2011. Ήταν το αποκορύφωμα της καμπάνιας Tamarod (Εξέγερση), που επί δύο μήνες συγκέντρωνε υπογραφές που απαιτούσαν την παραίτηση του Μόρσι και έχτιζε με αυτό τον τρόπο την κοινωνική και οργανωτική βάση της κινητοποίησης. Ο στόχος των 15 εκατομμυρίων υπογραφών (όσες ψήφους κέρδισε ο Μόρσι στις προεδρικές εκλογές) ξεπεράστηκε κατά πολύ, καθώς οι διοργανωτές ανακοίνωσαν 22 εκατομμύρια υπογραφές ενάντια στον Αιγύπτιο πρόεδρο. Μετά τον πολιτικό σεισμό της 30ής Ιούνη, οι οργανωτές του κινήματος απειλούν τον Μόρσι πως, αν δεν παραιτηθεί, θα αντιμετωπίσει μια μαζική εκστρατεία πολιτικής ανυπακοής. Τέσσερις υπουργοί έχουν παραιτηθεί, ο Μόρσι εγκατέλειψε

Tamarod (Εξέγερση)! την αρχική του αλαζονεία («όσες υπογραφές και να μαζέψετε, είμαι εκλεγμένος πρόεδρος»), Αμερικάνοι αξιωματούχοι δηλώνουν πως «η ηγεσία της Αδελφότητας μας μεταφέρει ότι ελέγχει την κατάσταση, αλλά δεν ακούγεται καθόλου σαν να το πιστεύει». Εκτός από την κυβέρνηση Μόρσι, και ο Λευκός Οίκος βρίσκεται σε πυρετώδεις διαβουλεύσεις. Τα γεγονότα προκάλεσαν την αντίδραση του στρατού. Οι Ένοπλες Δυνάμεις έδωσαν 48ωρη προθεσμία «σε όλες τις μεριές, να ικανοποιήσουν τα αιτήματα του λαού», προειδοποιώντας ότι αλλιώς θα πάρουν πρωτοβουλία για έναν «Νέο Οδικό Χάρτη». Απέναντι στην ανικανότητα της Αδελφότητας να διαχειριστεί την κατάσταση, ο στρατός παρεμβαίνει με στόχο να αποκαταστήσει την «ομαλότητα», με βασικό στόχο να αποτρέψει την εκστρατεία πολιτικής ανυπακοής που μπορεί να συνταράξει συθέμελα όλο το σύστημα και όχι μόνο τον Μόρσι.

Αρκετοί διαδηλωτές θεώρησαν πως ο στρατός «είναι με το μέρος μας», αν και οι πιο έμπειροι ακτιβιστές καταγγέλλουν την παρέμβαση των στρατηγών στην πολιτική. Το Κίνημα της 6ης Απρίλη, οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές, το Αιγυπτιακό Λαϊκό

Ρεύμα και το Κόμμα Ισχυρή Αίγυπτος έβγαλαν ανακοίνωση με την οποία αρνούνται και τη διακυβέρνηση των Αδελφών Μουσουλμάνων και την εξουσία του στρατού. Η πολιτική μάχη στο εσωτερικό του κινήματος έχει σημασία,

καθώς τα στελέχη του αντιπολιτευόμενου Μετώπου Εθνικής Σωτηρίας, είτε φιλελεύθεροι αστοί είτε «φελούλ» (πρώην καθεστωτικοί), έσπευσαν να χαιρετίσουν την πρωτοβουλία του στρατού. Όλα τα σενάρια είναι πλέον ανοιχτά στην Αίγυπτο.

Το επόμενο κύμα της Αιγυπτιακής επανάστασης Ο Hani Shukrallah είναι δημοσιογράφος που απολύθηκε από αρχισυντάκτης της Ahram Online, μετά από πίεση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Το κείμενο, που απολουθεί, είναι οι πρώτες του εντυπώσεις από τις διαδηλώσεις στις 30 Ιούνη και δημοσιεύτηκε στο Socialisworker.org

Μ 

ε όρους αριθμού διαδηλωτών, αυτό δεν το έχουμε ξαναδεί ποτέ. Δεν ήταν απλά τα τεράστια πλήθη στις μεγάλες πόλεις. Αυτή τη φορά εξαπλώθηκε στις επαρχιακές πόλεις, σε πολλές για πρώτη φορά. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην Άνω Αίγυπτο στο Νότο –πολλές από αυτές τις περιοχές δεν συμμετείχαν στην επανάσταση του 2011 και τις κινητοποιήσεις που ακολούθησαν. Σήμερα όλες οι περιοχές είναι στους δρόμους, με συγκλονιστική συμμετοχή. Μιλάμε για εκατομμύρια ανθρώπους. Και δεν θα πάνε σπίτια τους. Θα μείνουν στους δρόμους, μέχρι να παραιτηθεί ο Μόρσι. Υπάρχει μια ιστορία από τη διαδήλωση όπου η πραγματικότητα γίνεται σχεδόν ποίηση. Μια έγκυος γυναίκα και ο σύζυγός της πάνε στην Ταχρίρ, αυτή γεννάει τα ξημερώματα της 30ής Ιούνη σε μια αυτοσχέδια κλινική και αποφασίζουν να πουν το μωρό Ταμαρόντ, δηλαδή Εξέγερση. Δεν ξέρω πώς θα το μεγαλώσουν με αυτό το όνομα φυσικά –ίσως να είναι δύσκολο για το παιδί. Αυτή τη στιγμή το κράτος και η άρχουσα τάξη είναι πολύ βαθιά διασπασμένα. Είχαμε διαδηλώσεις ένστολων αστυνομικών με τα όπλα τους, να φωνάζουν «Κάτω ο Μόρσι, κάτω η Μουσουλμανική Αδελφότητα». Είναι σκηνές χωρίς προηγούμενο –πολύ, μα πάρα πολύ παράξενες.

Ένα μήνυμα από φίλο μου έλεγε πως μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες παροχής ίντερνετ διαθέτει ελεύθερη ασύρματη πρόσβαση σε όλους γύρω από το προεδρικό μέγαρο. Έγραψε πως οι καπιταλιστές μας βοηθούν ενάντια στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, για να μας πηδήξουν στη συνέχεια –αλλά θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη βοήθειά τους, για να τους πηδήξουμε εμείς στη συνέχεια. Ξενυχτούσα χθες και διάβαζα τα πρωινά σχόλια των ανθρώπων στο ίντερνετ, πριν κατέβουν στις διαδηλώσεις. Και υπήρχε αυτό το υπέροχο αίσθημα χαράς –άνθρωποι να γράφουν πράγματα όπως «Καλημέρα επανάσταση». Και την ίδια ώρα είχες ανθρώπους να ξεκινάνε τα σχόλιά τους με τη φράση «Αν δε γυρίσω πίσω…». Ήταν δύο πράγματα ταυτόχρονα. Χαρά, αλλά και επίγνωση ότι πάνε να συμμετέχουν σε κάτι από το οποίο ίσως δεν γυρίσουν ποτέ πίσω. Ένα σχόλιο στο Facebook έλεγε: «Σήμερα, για τις επόμενες 24 ώρες, εκτίθεται για τελευταία φορά σε δημόσια θέα το πτώμα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, απεβίωσε στα 85 της χρόνια. Η κηδεία θα γίνει αύριο». Υπήρχε αυτή η αίσθηση πλάκας –και αυτό αποτελεί στοιχείο της Αιγυπτιακής Επανάστασης σε όλη της τη διαδρομή. Υπήρχε πάντα χιούμορ –άλλοτε πικρό, άλλοτε κοφτερό, μερικές φορές απλά ξεκαρδιστικό.

Στη Μαχάλα, μια σημαντική βιομηχανική πόλη στη Βόρεια Αίγυπτο, οι εργάτες βγαίνουν από τα εργοστάσια και κατευθύνονται προς τις συγκεντρώσεις. Το 2011 δεν είδαμε πολλά τέτοια περιστατικά. Είχαμε πολλές απεργίες την τελευταία εβδομάδα της επανάστασης, οι οποίες και ανέτρεψαν τελικά το συσχετισμό δύναμης, υπήρχαν περίπου 200 απεργίες εκείνη την εβδομάδα. Αλλά αυτή τη φορά έχουμε πορείες να ξεκινάνε από τα εργοστάσια και να κατευθύνονται στις πλατείες και τα δημαρχεία για να τα καταλάβουν. Στη Μαχάλα, ένας συνδικαλιστής μίλησε στην Ahram Online και είπε πως κανένα μέλος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας δεν τολμά να εμφανιστεί δημόσια στη Μαχάλα. Είπε επίσης ότι μέχρι το απόγευμα θα υπήρχαν ένα εκατομμύριο εργάτες στο δρόμο. Αυτό που κάνει τη διαφορά στις τελευταίες διαδηλώσεις είναι η συσσωρευμένη εμπειρία των δύο τελευταίων χρόνων. Το επαναστατικό πνεύμα που ξύπνησε το 2011 δεν πέθανε, παρά τους φόνους, παρά τα βασανιστήρια, παρά την εξουσία του στρατού και την εξουσία των ισλαμιστών. Βασικά, το ολιγαρχικό αστυνομικό κράτος του Μουμπάρακ έμεινε άθικτο. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι ήθελαν να το κληρονομήσουν και όχι να το διαλύσουν. Οπότε ο κόσμος αναρωτιέται: Γιατί κάναμε την επανάσταση; Γιατί πέθαναν τόσοι άνθρωποι; Γιατί, ενώ βγήκαμε στους δρόμους για να διαλύσουμε το αστυνομικό κράτος, αυτό παραμένει; Με έναν τρόπο, η εμπειρία συσσωρευόταν όλον αυτό τον καιρό.

Αυτό συμβαίνει πάντα υπόγεια – δεν μπορείς να το δεις. Αποκρυσταλλώθηκε στο κίνημα Tamarod – στην Εξέγερση. Ξεκίνησε από 30.000 νέους ανθρώπους. Ανασυγκρότησε τη νεανική συμμαχία που ξεκίνησε την επανάσταση, αλλά σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα –είχες νεολαίους από τους Επαναστάτες Σοσιαλιστές, από το Αιγυπτιακό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, από τη Σοσιαλιστική Λαϊκή Συμμαχία, από το Συνταγματικό Κόμμα του Ελ Μπαραντέι. Και φυσικά οι νεολαίοι του Κινήματος 6ης Απρίλη και άλλων ομάδων. Αυτοί οι νέοι κατόρθωσαν να συνεργαστούν και να συμφωνήσουν στην ιδιοφυή ιδέα να απευθυνθούν στο λαό με ένα κείμενο υπογραφών κατά του Μόρσι. Ξεπέρασαν αυτό που έτεινε να γίνει μια φόρμουλα που επαναλαμβάνεις διαρκώς, ελπίζοντας κάποια στιγμή να έχει τα ίδια αποτελέσματα με το 2011 –δηλαδή το γενικό κάλεσμα για μια «διαδήλωση του ενός εκατομμυρίου». Καλείς και ξανακαλείς και μερικές φορές μαζεύονται μερικές χιλιάδες και άλλες φορές μαζεύονται μερικές εκατοντάδες χιλιάδες.

νε ένα είδος εφεδρικού στρατού της αντεπανάστασης, είτε αξιοποιούνταν από το στρατό, είτε από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, είτε από τα κατάλοιπα του παλιού καθεστώτος. Δεσμοί πατρωνίας και θρησκείας, η μισαλλοδοξία, ο θρησκευτικός σεχταρισμός και το αντιχριστιανικό αίσθημα –όλα αυτά αξιοποιούνταν σε αυτό το στόχο. Αλλά αυτό άλλαξε εξαιτίας της κρίσης που βαθαίνει και την επιμονή των Αδελφών Μουσουλμάνων να φορτώσουν στους φτωχούς τα βάρη της κρίσης. Έγραψα κάποτε ότι πίστευα πως οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, στα 30 χρόνια εξουσίας Μουμπάρακ, περισσότερο κρατούσαν σημειώσεις και λιγότερο τον αντιπολιτεύονταν. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι η ίδια ακριβώς αντίληψη, οι ίδιες πρακτικές και η ίδια περιφρόνηση για το λαό.

Ξεπέρασαν αυτό το μοντέλο και κατάφεραν κάτι νέο εξαιτίας της άθλιας διακυβέρνησης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και της απληστίας της για εξουσία. Η Αδελφότητα έχασε την κοινωνική της βάση.

Οπότε οι γνώμες άρχισαν να αλλάζουν. Όταν η νεολαία άρχισε να ταξιδεύει στα χωριά, αυτή ήταν ίσως η πρώτη φορά που έγινε μια πραγματική προσπάθεια να φτάσει η επανάσταση στις αγροτικές περιοχές και στην Άνω Αίγυπτο. Γυρνούσαν τους δρόμους με αυτή την καμπάνια υπογραφών, μιλούσαν στον κόσμο και αυτό δημιούργησε ένα είδος κινητοποίησης και οργάνωσης που δεν θα είχε επιτευχθεί αλλιώς, με άλλο ένα κάλεσμα «να κατέβουμε στις πλατείες».

Η επανάσταση του 2011 ανέδειξε έναν πολύ σαφή διχασμό του αιγυπτιακού λαού. Ήταν μια επανάσταση αποκλειστικά των πόλεων και η ύπαιθρος απείχε από αυτή. Η επαρχεία παρέμει-

Υπήρξε μεγάλη προσδοκία για τις διαδηλώσεις της 30ής Ιούνη τις περασμένες έξι εβδομάδες. Αλλά πάντα σε εκπλήσσει. Ξέραμε ότι θα είναι μεγάλες, αλλά ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα είναι τόσο μεγάλες.


14 • νεολαία

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

Νέοι-ες ΣΥΡΙΖΑ: Πώς προχωράμε; παιδεία. Να ζητήσουμε από κόσμο να βοηθήσει στην οργάνωσή του, να συμμετέχει στις θεματικές που θα στηθούν. Το ίδιο το φεστιβάλ σε πολιτικό επίπεδο πρέπει να δίνει το σήμα της ανατροπής αυτής της πολιτικής εδώ και τώρα.

Της Κατερίνας Σεργίδου

Γ 

 ια τη συγκρότηση των νέων ΣΥΡΙΖΑ έχουμε αρθρογραφήσει πολλές φορές. Ωστόσο, εν όψει συνεδρίου και κυρίως λόγω του ότι ελάχιστα πράγματα έχουν γίνει, ώστε η νέοι του ΣΥΡΙΖΑ να απευθυνθούν στη νεολαία, χρειάζεται να επανάλαβουμε κάποια πράγματα.

Σε καλλιτεχνικό επίπεδο, πρέπει να απεφευχθούν τα ακριβά ονόματα που θα προσελκύσουν απλά κόσμο. Δεν χρειαζόμαστε άλλο ένα φεστιβάλ που το βασικό του ατού είναι οι καλές συναυλίες. Χρειαζόμαστε ένα χώρο συνάντησης όπου ο κάθε νέος και η νέα θα βρίσκει θέση και λόγο, θα έχει οργανώσει κάτι, θα νιώθει το φεστιβάλ δικό του-της.

Παρόλο που το συνέδριο δεν θα ασχοληθεί ουσιαστικά με ζητήματα νεολαίας, η συζήτηση για το τι νεολαία θέλουμε είναι πιθανόν να ανοίξει στη συνεδριακή διαδικασία.

Συγκρότηση Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι οποιαδήποτε βιαστική διαδικασία συγκρότησης νέων με ψηφοφορίες και τροπολογίες της τελευταία στιγμής θα βλάψει σοβαρά το εγχείρημα νέοι-ες ΣΥΡΙΖΑ. Η συγκρότηση είναι μια διαδικασία που θέλει χρόνο και συζήτηση. Είναι μια διαδικασία που πρώτα και κύρια πρέπει να λογοδοτεί στις ανάγκες της νεολαίας και της κοινωνίας. Οι νέοι-ες ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν απλά να αντιγράψουν το μοντέλο της νεολαίας του ΣΥΝ, που θεωρεί ότι η νεολαία είναι ένα «ξεχωριστό υποκείμενο με δική της στρατηγική». Κατά τη γνώμη μας θα ήταν λάθος η νεολαία να κλειστεί σε δικές της τοπικές οργανώσεις είτε γειτονιάς είτε σπουδάζουσας. Η νεολαία προφανώς έχει «τα δικά της θέματα» και τις δικές της ευαισθησίες αλλά δεν μπορεί να έχει εντελώς διαφορετικά περιεχόμενα από αυτά των τοπικών οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν κλείνει ένα νοσοκομείο ή απολύεται κόσμος σε έναν εργασιακό χώρο ή υπάρχει μια εργατική κινητοποίηση, δεν μπορεί παρά να απασχολεί και τους νέους του ΣΥΡΙΖΑ. Σε μια σειρά από μικρές απεργιακές κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος, οι νέοι-ες ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που αντικειμενικά έχουν περισσότερο χρόνο, απείχαν εκκωφαντικά.

Σχολές Επιμένουμε λοιπόν ότι οι νέοι πρέπει να είναι μέλη και των τοπικών οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να συζητάνε πολιτικά, να αποφασίζουν και να δρουν με τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, να δίνουν ζωντάνια στις συνελεύσεις και κυρίως να μην είναι αποκομμένοι από την κοινωνία. Τα συμφέροντα της νεολαίας πάντα, πόσο μάλλον τώρα, ταυτίζονται με αυτά των εργαζομένων.

Η νεολαία δεν μπορεί να είναι «ξεχωριστό υποκείμενο με δική της στρατηγική». Πρέπει να εντάσσεται και να παλέψει στη γειτονιά μαζί με τις τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε μια εποχή που όλα τα σφυριά πρέπει να χτυπάνε στον ίδιο στόχο, δεν μπορεί η νεολαία να περιορίζεται στη διοργάνωση συμβολικών χάπενινγκ σε ΟΑΕΔ και σε πλατείες, μόνο και μόνο για να δηλώνει τη διαφορετικότητά της. Φυσικά οι νέοι-ες θα πρέπει να οργανώσουν και τις δικές τους διαδικασίες είτε αυτές λέγονται συνελεύσεις, είτε θεματικές, ώστε να υπάρχει πρόβλεψη για ειδικά θέματα.

δομές, όπου όλοι θα συζητάνε και θα οργανώνουν δράσεις για τον κοινό τους χώρο και για τα κοινά τους προβλήματα. Το μοντέλο αυτό λογοδοτεί σε ένα σχέδιο που εκτιμά ότι αυτό που χρειάζεται σήμερα στα πανεπιστήμια είναι η κοινή δράση όλου του κόσμου της εκπαίδευσης.

Αντίστοιχη λογική πρέπει να υπάρχει και για τη σπουδάζουσα. Στις σχολές δεν υπάρχει η πολυτέλεια για τρεις διαφορετικές συνελεύσεις ΣΥΡΙΖΑ (φοιτητών, διοικητικού προσωπικού, πανεπιστημιακών). Χρειάζονται κοινές

Οι ξεχωριστές συνελεύσεις φοιτητών από την άλλη το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ντουμπλάρουν τη συζήτηση που ούτως ή άλλως γίνεται σε συνδικαλιστικό επίπεδο και επιπλέον να έχουν ως βασικό στόχο την εκλο-

γή συνέδρων σε συνέδρια και συνδιασκέψεις. Αυτό άλλωστε έγινε και πρόσφατα εν όψει συνεδρίου με το πρόχειρο στήσιμο συνελεύσεων νέων, πανελλαδικά, μόνο και μόνο για να εκλεγούν αντιπρόσωποι. Σε κάθε περίπτωση η συγκρότηση των νέων δεν μπορεί να προηγείται της απεύθυνσης στην κοινωνία. Αυτό που λείπει αυτή τη στιγμή είναι οι πρωτοβουλίες στις γειτονιές, στους εργασιακούς χώρους, στις σχολές και στα σχολεία που θα κινητοποιήσουν το νέο κόσμο, θα τον εμπνεύσουν στον αγώνα για την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης, θα τον οργανώσουν απέναντι στη βάρβαρη επίθεση που δεχόμαστε όλοι.

Φεστιβάλ νέων Το Φεστιβάλ Νέων, που έχει προγραμματιστεί για το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη, είναι μια καλή ευκαιρία να απευθυνθούμε στο νέο κόσμο. Χρειάζεται από τώρα να το οργανώσουμε σοβαρά, με προφεστιβαλικές εκδηλώσεις σε γειτονιές και πόλεις. Να επιλέξουμε θέματα που απασχολούν τη νεολαία, όπως οι εργασιακές συνθήκες, η ανεργία, ο φασισμός, η

Ειδική προσοχή χρειάζεται επίσης στην επιλογή των θεμάτων συζήτησης. Χωρίς να αποφεύγουμε τα κεντρικά θέματα (εργασία, αντιφασισμός, παιδεία, ανεργία κλπ) χρειάζεται να τα οργανώσουμε με τρόπο που θα είναι ελκυστικά για το νέο κόσμο. Σημαντικό είναι οι ομιλητές των συζητήσεων να εκφράζουν και υπαρκτά κινήματα, αλλά και όλο τον πλούτο των πολιτικών αντιλήψεων της Αριστεράς. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιλεγούν άοσμοι και υπεράνω κομμάτων ομιλητές, μόνο και μόνο για να αποφευχθεί η πολυφωνία. Η πολυφωνία είναι πλούτος, όλοι οι ομιλητές κάτι εκφράζουν (οργανωνένοι και μη) και επιπλέον δεν μπορούμε να αποφεύγουμε τα υπαρκτά πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα. Ενδεχομένως να μπορούμε να οργανώσουμε και συζητήσεις που να αφορούν στην εμπειρία συγκρότησης νεολαιών στην Ευρώπη. Στους μήνες που απομένουν μέχρι το Σεπτέμβρη, χρειάζεται όλοι να υπερβούμε τον εαυτό μας και να προσπαθήσουμε ειλικρινά να θέσουμε τις βάσεις για μια πραγματική σχέση με τη νεολαία, που θα την ξανααναδείξει σαν πυροδότη ευρύτερων κινημάτων ανατροπής. Μέχρι να βρούμε το νέο σύνθημα για το φεστιβάλ μας κρατάμε το περσινό. «Χρέος της γενιάς μας η ανατροπή».

Υπόθεση Σακκά: Ο καθρέφτης του κράτους έκτακτης ανάγκης

Ο 

Κώστας Σακκάς είναι ο μόνος κρατούμενος στη χώρα που βρίσκεται προφυλακισμένος εδώ και δυόμισι χρόνια χωρίς να έχει δικαστεί. Το Συμβούλιο Εφετών αποφάσισε την παράταση της προφυλάκισής του για 6 μήνες ακόμα, ενώ ο ίδιος πραγματοποιεί απεργία πείνας εδώ και ένα μήνα. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας και οι γιατροί, που τον παρακολουθούν, προειδοποιούν ότι η ζωή του βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Ο Κώστας Σακκάς συνελήφθη το Δεκέμβρη του 2010 στο πλαίσιο άλλης μιας αστυνομικής επιχείρησης του δόγματος «τάξις και ασφάλεια», που στόχο έχει να μετατρέψει την καταστολή και το

κουρέλιασμα του όποιου νομοθετικού πλαισίου σε καθημερινότητα. Σύμφωνα με τους συνηγόρους του, στην ογκωδέστατη δικογραφία για την υπόθεση της Συνομωσίας των Πυρήνων της Φωτιάς δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά στο όνομά του και ο ίδιος αρνείται τη συμμετοχή του στην οργάνωση. Οι δικαστικές αρχές παρέτειναν την προφυλάκιση του Σακκά για άλλους 12 μήνες φέτος τον Απρίλη, παρότι το ανώτατο όριο της προφυλάκισής του (18 μήνες) είχε συμπληρωθεί, χωρίς η δίκη του να έχει ξεκινήσει. Δύο μήνες πριν τη συμπλήρωση του 18μηνου, του ασκήθηκε νέα ποινική δίωξη για συναφή υπόθεση και στις 5.4.2012 προφυλακίστηκε

εκ νέου. Πρόκειται για δικαστική απόφαση πέρα από κάθε λογική και έξω από κάθε χρονικό όριο προφυλάκισης. Όλα αυτά βέβαια δεν είναι καθόλου τυχαία. Η απάθεια δικαστών και κυβέρνησης για τη ζωή ενός κατηγορουμένου που δεν έχει καν δικαστεί είναι μια ακόμα προσπάθεια επιβολής του κράτους έκτακτης ανάγκης που επιτρέπει τη διασταλτική ερμηνεία του νομοθετικού πλαισίου σε «ιδιαίτερες περιπτώσεις». Μόνο που αυτές οι περιπτώσεις, όλως τυχαίως, αφορούν άτομα που αυτοπροσδιορίζονται στον αριστερό ή αναρχικό χώρο και σε αδύναμες, καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες όπως οι μετανάστες. Την ίδια στιγμή οι αποφυ-

λακίσεις και οι συνεχείς αναβολές για υποθέσεις φασιστών, όπως και μεγαλοεπιχειρηματιών φίλων της κυβέρνησης, καθιστά ξεκάθαρη τη μεροληπτική αντιμετώπιση της ελληνικής δικαιοσύνης. Η ανακοίνωση της ΝΔ, στην οποία γίνεται ευθεία ταύτιση της τρομοκρατίας με την αναρχία, δημιουργεί κλίμα ποινικοποίησης ιδεολογιών και στρέφεται κατά της ελευθερίας της σκέψης. Η ταύτιση αυτή εντάσσεται στην προσπάθεια ενδυνάμωσης της θεωρίας των δύο άκρων. Όποιος υπερασπίζεται τα δημοκρατικά δικαιώματα που καταπατούνται, όπως αυτό της δίκαιης δίκης και τήρησης ορίου προφυλάκισης, κατηγορείται από την κυβέρνηση σαν το άλλο άκρο του φασισμού.

Επιστρατεύσεις εργαζομένων, στοχοποιήσεις αγωνιστών, κλείσιμο μέσων αντιπληροφόρησης, μαύρες οθόνες στη δημόσια τηλεόραση συνθέτουν την εικόνα μιας αυταρχικής κυβέρνησης, η οποία σε συνεργασία με τις δικαστικές αρχές καταπατά συστηματικά ακόμα και το (αστικό) σύνταγμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις επιθέσεις της κυβέρνησης, από την πρώτη στιγμή μέσω ανακοινώσεων, ερωτήσεων στη βουλή και επίσκεψης αντιπροσωπείας του στο νοσοκομείο, εξέφρασε την έμπρακτη αλληλεγγύη του στον απεργό πείνας και την υπεράσπιση της ζωής του απέναντι στη νέα αντιδημοκρατική εκτροπή.


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 3 Ιούλη 2013

Μπορούμε να σταματήσουμε τη Χρυσή Αυγή;

Ε 

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Του Παναγιώτη Λίλλη

Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Νιγηριανέ, Νιγηριανέ. Εκτός και αν σε επιλέξουν στο ντραφτ του NBA, οπότε από «σκυλάραπας», «λαθρομετανάστης» και ένα από τα χιλιάδες ξεχασμένα παιδιά μεταναστών γεννημένα στην Ελλάδα χωρίς επίσημα έγγραφα, προβιβάζεσαι στο «μέλλον του ελληνικού μπάσκετ» ή «στην καλύτερη θέση που πήρε ποτέ Έλληνας αθλητής». H υποκρισία τους δεν έχει όρια...

ίναι δικαιολογημένη η ανησυχία του αριστερού και δημοκρατικού κόσμου για την άνοδο των νεοναζιστών; Χωρίς περιστροφές, ναι, αλλά πρέπει να πούμε επίσης ότι έχουμε ακόμη τις ευκαιρίες με το μέρος μας. Απ’ την τελευταία κυβερνητική κρίση, με υπόβαθρο την απεργία της ΕΡΤ, η Χρυσή Αυγή δεν μπόρεσε να κερδίσει τίποτα. Ούτε βεβαίως μπόρεσαν οι φασίστες να ξεπεράσουν το επίπεδο των απειλών μπροστά στις χιλιάδες ανθρώπων που διαδήλωναν για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Όταν οι πολιτικές εξελίξεις καθορίζονται από τα κινήματα και τις αντιστάσεις, οι φασίστες βρίσκονται σε πλήρη αδυναμία και αμηχανία. Γιατί ο φασισμός τροφοδοτείται από τη μιζέρια, την ήττα και την απελπισία και όχι από τους συλλογικούς αγώνες, οι οποίοι ακόμη και όταν χάνουν... δεν χάνουν την ταξική τους αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό πανηγύριζαν για την ακύρωση της απεργίας της ΟΛΜΕ... Γι’ αυτό διασύρονται με τις συνεχείς αλλαγές απόψεων για την ΕΡΤ.

Διδάγματα Ένας χρόνος εμπειρίας από τις τελευταίες εκλογές μας εξοπλίζει με πολλά χρήσιμα μαθήματα, αρνητικά και θετικά. Τι δεν πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Πρώτο. Να αποφύγουμε με κάθε τρόπο την εξαιρετικά κακόφημη πρόταση συμμαχίας ενάντια στους ναζιστές με το λεγόμενο «συνταγματικό τόξο» όλων των δήθεν δημοκρατικών κομμάτων και κρατικών θεσμών. Όχι μόνο γιατί έχουν προσβάσεις στο κράτος (στην αστυνομία οι ναζιστές είναι πρώτη δύναμη εκλογικά), όχι μόνο γιατί πολλοί πολιτικοί από τα κυβερνητικά κόμματα έχουν εκλεκτές συγγένειες με τους μπράβους της Χρυσής Αυγής, αλλά και γιατί αυτή η πρόταση

NNN

λειτουργεί σαν ξέπλυμα για τα κόμματα του μνημονίου που μας κυβερνούν. Έτσι κι αλλιώς αυτή η πρόταση δεν είχε ποτέ κανένα πρακτικό νόημα. Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο δεν προχώρησε ούτε ένα βήμα, αλλά ούτε η γνωστή κυρία Σκορδέλη, υπόδικος για δολοφονική επίθεση, έχει περάσει από δίκη εδώ και 2,5 χρόνια! Δεύτερο. Να αποφύγουμε με κάθε τρόπο τη μονομέρεια της μιλιταριστικής απάντησης στους ναζιστές. Η Χρυσή Αυγή δεν είναι πια μια περιθωριακή συμμορία, αλλά ένα ισχυρό αντιδραστικό ρεύμα. Έτσι η τακτική των στρατιωτικών κτυπημάτων από ομάδες αντιφασιστών, σαν κεντρική επιλογή του κινήματος, δεν αποδίδει. Επίσης είναι αυτοκαταστροφική η τακτική να συγχέουμε την αστυνομία με τους ναζιστές. Το παράδειγμα της Πάτρας (29/6) έδειξε την αναποτελεσματικότητα αυτών των επιλογών. Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι απέναντι στους φασίστες δεν θα συγκροτήσουμε το πλατύτερο μέτωπο δράσης των λαϊκών τάξεων και των κομμάτων της Αριστεράς. Όλα αυτά επίσης δεν σημαίνουν ότι δεν θα υπερασπιστούμε με νύχια και με δόντια τις οργανώσεις μας, τις απεργίες και τα δικαιώματα κάθε μειονότητας. Χωρίς να εγκαταλείψουμε τη λογική της μαζικής μετωπικής σύγκρου-

σης με τους φασίστες, χρειάζεται να εμπλουτίσουμε τις μεθόδους δουλειάς μας. Η τακτική της διάβρωσης της λαϊκής βάσης των φασιστών είναι κρίσιμης σημασίας. Βάζοντας στην πρώτη γραμμή την ταξική ατζέντα, δηλαδή τα προβλήματα των απλών ανθρώπων, όπως η ανεργία, η δημόσια υγεία και παιδεία, διαχωρίζουμε βαθιά και ταξικά τους φασίστες προνομιούχους απ’ τους απελπισμένους φτωχούς ανθρώπους που τους υποστηρίζουν, για να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Οι φασίστες όλο το περασμένο διάστημα λειτούργησαν σαν συμπληρωματική δύναμη στο κράτος. Η επιχείρηση της αστυνομίας «Ξένιος Ζευς» ήταν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ακόμη και αυτή τη συνεργασία μπορούμε να την αποδιοργανώσουμε και να τη σπάσουμε. Οι ευκαιρίες που θα έχουμε μπροστά μας θα είναι πολλές. Το κλείσιμο των παιδικών σταθμών και των σχολείων, ήδη έχει προκαλέσει τις πρώτες αναταράξεις. Το μέτωπο εκπαιδευτικών, γονιών και μαθητών μπορεί να τσακίσει την κυβερνητική πολιτική, αλλά και τις φιλοδοξίες των ναζιστών να διαιρέσουν τα παιδιά σε ελληνάκια και ξενάκια. Αυτή τουλάχιστον είναι μια υπόσχεση που μπορούμε και πρέπει να δώσουμε.

«Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας υπήρξαμε ξένοι σε άλλες χώρες. Και εσείς, παιδιά, είστε από άλλες πατρίδες, από άλλες χώρες, αλλά εκείνο που θα επιδιώξουμε είναι να αισθάνεστε σαν στο σπίτι σας», είπε ο κ. Παπούλιας στα παιδιά που υποδέχτηκε την Παρασκευή 21/6 στο Προεδρικό Μέγαρο, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων και τα οποία φιλοξενούνται στον Ξενώνα Υποδοχής και Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων Προσφύγων της ΜΚΟ «Αποστολή». Δύο μόλις μέρες πριν, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδιας, το «εξαίρετο» αυτό μέλος της κυβέρνησης που ο κ. Παπούλιας στηρίζει, ανακοίνωσε στην Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, τη δημιουργία πέντε νέων στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων (ένα στην Αθήνα, ένα στην Πελοπόννησο και τρία στη Β. Ελλάδα), προκειμένου να αυξηθεί η δυνατότητα κράτησης στα 10.000 άτομα. Η υποκρισία συνεχίζεται... NNN Ο τσεκουροφόρος διάδοχος του Μιχαλολιάκου στη νεολαία της ΕΠΕΝ χτυπήθηκε πάλι κάτω, για χιλιοστή φορά, για την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Θα ήθελε πολύ η σκληρή σαμαρική Δεξιά να ηγεμονεύσει και αυτή στο χώρο των ιδεών. Μόνο που, όσο το ιδεολογικό της πρόταγμα παραμένει ένας αλλοπρόσαλλος αχταρμάς από Σπανουδάκη, γέροντα Παΐσιο, Περικλή Γιαννόπουλο, του Αητού το γιο, της Κορέας τα ιδανικά, την περί κονσερβοκουτιών παραφιλολογία, ανοίγματα στα τάγματα ουγκάνων, μουρούτικες τουιτεριές, αναλύσεις του μεταναστευτικού τύπου Κωτούλα και Κολοβού και μπόλικη Θάτσερ στην κλιμακτήριό της, μάλλον φιρί-φιρί το πάει η δεξιά μπάμπω να ανανεώσει την άδεια παραμονής του Μαρξ και του Μπακούνιν στα μυαλά των υγιών κομματιών της κοινωνίας για άλλες τέσσερεις δεκαετίες. NNN Καρυοφυλλιά Καραμπέτη: «Είναι απαράδεκτο το ότι η Χρυσή Αυγή έχει τόσο υψηλά ποσοστά και εκπροσωπείται στη Βουλή των Ελλήνων. Βλέπουμε συνεχώς τις προκλητικές συμπεριφορές μέσα στο ίδιο το Κοινoβούλιο και βέβαια έξω στην κοινωνία με τα πογκρόμ που εξαπολύουν εναντίον ανυπεράσπιστων και φτωχών ανθρώπων, που ήρθαν στην Ελλάδα για να βρουν μια καλύτερη ζωή, προσπαθώντας να ξεφύγουν από μια πολιτική κατάσταση τραγική στις χώρες τους». NNN

Αντιρατσιστικά Φεστιβάλ παντού Της Χριστίνας Σαρδέλη

Το 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Αθήνας πραγματοποιήθηκε 27, 28 και 29 Ιούνη στο ΟΑΚΑ (στο ποδηλατοδρόμιο). Συμμετείχαν περίπου 235 μεταναστευτικές κοινότητες και σύλλογοι, αντιρατσιστικές κινήσεις, συνδικαλιστικές και πολιτικές οργανώσεις, αντιφασιστικές πρωτοβουλίες, LGBT κ.ά. Όπως κάθε χρόνο ήταν πλούσιο σε συζητήσεις, θεατρικά δρώμενα, προβολές και συναυλίες. Ευχάριστη ήταν και η μεγάλη προσέλευση των ίδιων των μεταναστών. Αυτή τη χρονιά δόθηκε μεγάλο βάρος στις πολιτικές συζητήσεις, που ήταν πολύ ενδιαφέρουσες και γι’ αυτό είχαν μεγάλη συμμετοχή κόσμου. Αυτές που ξεχώρισαν ήταν η κεντρική «Από τη Μανωλάδα στο φιάσκο του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου» που τόνισε την ανάγκη για συντονισμό κοινής δράσης των αντιφασιστικών και αντιρατσιστικών κινήσεων. «Ο αγώνας του τούρκικου λαού ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τον κρατικό αυταρχισμό» και «Εργασιακή επισφάλεια-Κατάργηση συλλο-

γικών συμβάσεων-Απολύσεις-Πολιτική επιστράτευση. Ποια η απάντηση;». Φέτος για πρώτη φορά υπήρχε στο χώρο και το αντιφασιστικό χωριό που δημιουργήθηκε από αντιφασιστικές πρωτοβουλίες, αντιρατσιστικές κινήσεις και συνελεύσεις. Η συνέλευση που είχε μεγάλο ενδιαφέρον ήταν αυτή όπου έγινε ένας πρώτος συντονισμός για κοινή δράση σε παναττικό επίπεδο. Αποφασίστηκε επίσης να στηρίξουν την κινητοποίηση της Καλαμάτας για την ακύρωση του φασιστικού φεστιβάλ στις 20 Ιούλη και την πρώτη μέρα που θα ανοίξουν τα σχολεία, να μοιραστεί αντιφασιστικό υλικό. Το επόμενο ραντεβού δόθηκε για τις 4 Σεπτέμβρη στο Πολυτεχνείο και στο κτίριο Γκίνη που θα γίνει συνέλευση. Θα συζητηθούν δύο προτάσεις που μπήκαν σε αυτή τη συνέλευση. 1) Τι δράσεις μπορούν να γίνουν ενάντια στην υποψηφιότητα του Κασιδιάρη για δήμαρχος Αθήνας. 2) Σχεδιασμός αντιφασιστικής κινητοποίησης στις 2 Φλεβάρη, με στόχο να ακυρωθεί η επέτειος

των Ιμίων που γιορτάζει η Χρυσή Αυγή. Η φετινή χρονιά ήταν πλούσια σε αντιφασιστική δράση σε πολλές πόλεις και γειτονιές της χώρας, γι’ αυτό υπήρξαν και νέα αντιρατσιστικά-αντιφασιστικά φεστιβάλ όπως στην Κέρκυρα, Λιβαδειά, Πειραιά και στη Ζάκυνθο. Αυτά που έχουν καθιερωθεί και πραγματοποιήθηκαν ήταν στα Τρίκαλα, Ρέθυμνο, Χανιά, Βόλο, Χίο, Καβάλα, Σύρο, Λάρισα και Ηράκλειο. Επίσης έγινε αντιφασιστική συναυλία στο Ν. Ηράκλειο και ακολουθούν της Νίκαιας στις 6/7 από την Πρωτοβουλία Καλλιτεχνών «Αγάπη ρε ματζόρε» και των Σεπολίων στις 7/7 που τη διοργανώνουν τοπικές συλλογικότητες, σύλλογοι καθηγητών και γονέων και αντιρατσιστικές κινήσεις. Υπάρχει όμως και το 16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που θα γίνει στις 5-6-7/6 στο Στρατόπεδο Παύλου Μελά. Θα γίνουν και εκεί ενδιαφέρουσες συζητήσεις, όπως η κεντρική «Συνέλευση των κινημάτων» και «Ολοκαύτωμα: Ιστορία και Άρνηση», «Κεντρική διεθνής εκδήλωση: εξεγέρσεις γίνονται, δεν είναι ουτοπία» κ.ά.

Τον Ηλία Κασιδιάρη επέλεξε σαν καταλληλότερο υποψήφιο ο Μιχαλολιάκος για τις ερχόμενες δημοτικές εκλογές στο Δήμο Αθήνας. Η Αριστερά, το αντιφασιστικό κίνημα και οι δεκάδες αντιφασιστικές επιτροπές και συλλογικότητες της Αθήνας χρειάζεται άμεσα και ενωτικά να αντιμετωπίσουν τη φασιστική απειλή στις ερχόμενες δημοτικές εκλογές, το Μάη του 2014. NNN 20 χρονών. Ήρθε εδώ με όνειρα για μια καλύτερη ζωή, με όλη τη ζωή μπροστά του. 23 Ιούνη 2013. Βρέθηκε απαγχονισμένος στο Αστυνομικό Τμήμα Γρεβενών. Μεταφέρθηκε εκεί από το κατάστημα κράτησης Φελλίου Γρεβενών, με σκοπό να επαναπατριστεί... NNN «Γαμώ τις διαδηλώσεις σας! Γαμημένοι προδότες. Αφήσατε στην πλατεία τους Αρμένιους και Έλληνες επιδρομείς. Αυτά τα ακτιβιστικά σκυλιά…». Τα παραπάνω είναι λόγια Τούρκου αθλητή (νοητικού επιπέδου της Βούλας Παπαχρήστου), ο οποίος κατηγόρησε καταρχήν τους διαδηλωτές που τόσες βδομάδες χύνουν το αίμα τους ενάντια στον Ερντογάν και στη συνέχεια έριξε και τη συνομωσιολογία του (κλασικό χαρακτηριστικό φασιστοειδών) περί Ελλήνων και Αρμενίων που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις (οι οποίες φυσικά είναι στημένες από τα νεφελίμ για να πλήξουν το έθνος της Τουρκίας κλπ κλπ)... Βλέπετε ο φασισμός και η αμορφωσιά δεν έχουν πατρίδα... NNN Αντί να προσφέρουν άμεσα άσυλο, οι γερμανικές αρχές επιτέθηκαν σε περίπου 50 μετανάστες απεργούς πείνας από τη Συρία και το Αφγανιστάν. Τι να πει κανείς; Απλά μένει άναυδος...


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

3 Ιούλη 2013

www.dea.org.gr

Η Δημόσια Υγεία καταδικάζεται σε αργό ή άμεσο θάνατο

Κοινός αγώνας εργαζομένων-χρηστών για να τους σταματήσουμε Του Θοδωρή Πατσατζή

Σ 

το φθινόπωρο παραπέμπει τα νέα κλεισίματα νοσοκομείων, κέντρων υγείας και υποκαταστημάτων του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) ο νέος υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης. Η κυβέρνηση προετοιμάζει το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων, που δεν θα έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και βρήκε στο πρόσωπο του φασίστα με γραβάτα Α. Γεωργιάδη τον πιο γνήσιο εκφραστή των μνημονιακών πολιτικών για να ολοκληρώσει την επίθεσή της στη δημόσια υγεία. Ακόμη και τότε όμως δεν θα τους είναι εύκολο. Ήδη οι εργαζόμενοι μαζί με τους χρήστες των υπηρεσιών της δημόσιας υγείας και κατοίκους των περιοχών, όπου εδρεύουν νοσοκομεία και κέντρα υγείας που ετοιμάζονται να τα κλείσουν, ξεσηκώνονται και προετοιμάζουν τις αντιστάσεις τους από τώρα. Η συγκυβέρνηση ταυτόχρονα προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, ώστε να έχει τακτοποιήσει το ζήτημα της ΕΡΤ και να προχωρήσει με όσο το δυνατό πιο ανώδυνο για την ίδια κόστος στο κλείσιμο νοσοκομείων. Άλλωστε στην κυβέρνηση γνωρίζουν ότι ήδη πολλά νοσοκομεία υπολειτουργούν και είναι πλέον πιθανό να κλείσουν από μόνα τους λόγω της παντελούς έλλειψης κρατικής χρηματοδότησης και των τραγικών ελλείψεων σε προσωπικό. Μια τέτοια περίπτωση είναι το Νοσοκομείο Λοιμωδών Αγία Βαρβάρα. Η κυβέρνηση Σαμαρά είχε ήδη προχωρήσει το σχεδιασμό της υποβάθμισης, μετακινώντας γιατρούς του νοσοκομείου στο Αττικό Νοσοκομείο, ενώ πολλοί από τους υπόλοιπους έχουν συνταξιοδοτηθεί. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι σήμερα το νοσοκομείο να λειτουργεί με πληρότητα μόλις 22% στις κλίνες του. Ο Άδωνις ισχυρίζεται ότι θα κλείσει και νοσοκομεία, αν χρειαστεί, υλοποιώντας όλες τις δεσμεύσεις προς τους δανειστές, αλλά στους δήμους γύρω από το «Αγία Βαρβάρα» (Αγία Βαρβάρα, Αιγάλεω, Χαϊδάρι) εργαζόμενοι και κάτοικοι προετοιμάζονται για κινητοποιήσεις, με στόχο την πλήρη επαναλειτουργία του νοσοκομείου. Αυτό διατυπώθηκε στη σύσκεψη που διοργάνωσε το σωματείο των εργαζομένων τη Δευτέρα 1 Ιούλη, στην οποία συμμετείχαν βουλευτές της Αριστεράς, διάφοροι φορείς, δημοτικές παρατάξεις των περι-

οχών, εργαζόμενοι από τα άλλα νοσοκομεία της Δυτικής Αθήνας (Αττικό και Θριάσειο) και κάτοικοι. Στη σύσκεψη αυτή αποφασίστηκε επίσης μια πρώτη μεγάλη κινητοποίηση την Πέμπτη 4 Ιούλη, ενώ, για δεύτερη φόρα σε μικρό χρονικό διάστημα μετά την ΕΡΤ αποτυπώθηκε η δυνατότητα ενότητας των δυνάμεων της Αριστεράς, αφού στη σύσκεψη τη συμφωνία τους με τις κινητοποιήσεις εξέφρασαν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Αιμοδοσίες Πέρα από το κλείσιμο των νοσοκομείων, τα προβλήματα στη δημόσια υγεία πολλαπλασιάζονται, επειδή υπολειτουργούν αυτά που υπάρχουν, αφού έχουν έλλειψη από νοσηλευτές-τριες και τεχνολόγους. Έτσι ήδη έχουν σταματήσει να λειτουργούν οι απογευματινές βάρδιες αιμοδοσίας στον «Ευαγγελισμό», το «Ιπποκράτειο» και το «Αλεξάνδρα», ενώ στο «Αττικό» δεν έχει λειτουργήσει ποτέ και στον «Άγιο Σάββα» και το Κρατικό Νίκαιας η απογευματινή βάρδια λειτουργεί μόνο τη Δευτέρα και την Τετάρτη. Οι απογευματινές βάρδιες είναι σημαντικές για την εθελοντική αιμοδοσία, αλλά και για όσους είναι εθελοντές δότες αιμοποιητικών κυττάρων για πολύ σοβαρές ασθένειες όπως η λευχαιμία. Και ενώ ήδη τα νούμερα στη χώρα είναι μικρά. Απ’ τις 650.000 μονάδες αίματος που χρειάζονται κάθε χρόνο, καλύπτεται μόνο το 50%, ενώ οι δότες για σοβαρές ασθένειες είναι 30.000, τη στιγμή που χρειαζόμαστε 100.000, για να καλυφθούν οι ανάγκες. Το γεγονός ότι δεν προσλαμβάνονται γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό οδηγεί σε κλείσιμο τα

Κέντρα Υγείας, αλλά και καταστήματα του ΕΟΠΥΥ. Η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου Υγείας διακήρυττε σε όλους τους τόνους ότι σύντομα θα ανανεωθούν οι συμβάσεις ακόμη και αυτές μέσω του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ). Κάτι τέτοιο όμως δεν έχει γίνει και η ανανέωση των συμβάσεων έχει παγώσει από τα μέσα του περασμένου Μάη. Έτσι, για παράδειγμα, οδηγείται αργά στο κλείσιμο το Κέντρο Υγείας Περιστερίου, όπου πολλοί από τους γιατρούς του εργάζονται με προφορικές δεσμεύσεις για ανανέωση των συμβάσεών τους και πληρωμή για το διάστημα που δουλεύουν με ευθύνη του Υπουργείου Υγείας παράνομα χωρίς συμβάσεις. Ίδια σχεδόν είναι η κατάσταση και στην Υγειονομική Μονάδα του ΕΟΠΥΥ Ρεθύμνου, όπου εδώ και δύο μήνες έχουν λήξει οι συμβάσεις 9 γιατρών όλων των ειδικοτήτων και η Μονάδα λειτουργεί με μειωμένο κατά σχεδόν 50% προσωπικό και πολλοί Ρεθυμνιώτες στερούνται περίθαλψης για παθήσεις καρδιακές, ορθοπεδικές, οφθαλμολογικές, ΩΡΛ κ.α., αφού προβλήματα λειτουργίας αντιμετωπίζουν και το νοσοκομείο και τα κέντρα υγείας του νομού. Αυτή η κατάσταση δεν είναι άσχετη από τις μνημονιακές δεσμεύσεις για 10% μείωση των υπηρετούντων γιατρών του ΕΟΠΥΥ το 2013 και άλλα 10% το 2014.

Φάρμακα για λίγους Ένα παλιό σύνθημα έλεγε «Όχι υγεία για λίγους και εκλεκτούς». Υγεία για λίγους και εκλεκτούς προσπαθούν να κάνουν και με τα φάρμακα. Ήδη η μέση δημόσια φαρμακευτική δαπάνη μειώθηκε

τους τελευταίους 9 μήνες κατά 29,5%, κάτι που σημαίνει ότι οι χτυπημένοι από τις μειώσεις μισθών και τις απολύσεις άνεργοι, εργαζόμενοι και συνταξιούχοι πλήρωσαν κατά 22-24% πιο μεγάλη συμμετοχή σε σχέση με το 2010. Αγόρασαν δηλαδή πολύ πιο ακριβά τα φάρμακά τους. Ο ουσιαστικότερος λόγος γι’ αυτή την αύξηση συμμετοχής είναι η καθιέρωση της Ασφαλιστικής Τιμής, που αποζημιώνεται απ’ τα ασφαλιστικά ταμεία και την υποχρέωση του αρρώστου να πληρώνει (εκτός απ’ την προβλεπόμενη συμμετοχή μέχρι 25%) και το 50% της διαφοράς μεταξύ της τιμής του φαρμάκου που του υποδεικνύει ο γιατρός και της Ασφαλιστικής Τιμής. Στόχος τους είναι ξεκάθαρα να έχουν υγεία μόνο οι πλούσιοι και όλοι οι άλλοι είτε θα πεθαίνουμε είτε θα χρυσοπληρώνουμε μεγάλες ιδιωτικές κλινικές για να γλιτώσουμε. Άλλωστε σε κάποια νοσοκομεία, όπως το Ερρίκος Ντυνάν, το δίλλημα είναι απλό ξεπούλημα ή κλείσιμο. Την ίδια ώρα που οι εργαζόμενοι σε αυτό το νοσοκομείο είναι απλήρωτοι για 10 μήνες και σε εκατοντάδες νοσηλεύτριες-ες οφείλονται αμέτρητα ρεπό.

Αντιστάσεις Την Τρίτη, 2 Ιούλη, τα σωματεία Εργαζομένων Πολυκλινικής (που κινδυνεύει άμεσα με κλείσιμο) και του σωματείου Προσωπικού Ιδιωτικών Κλινικών Αττικής διοργάνωσαν συγκέντρωση και συναυλία στην Ομόνοια ενάντια στο κλείσιμο νοσοκομείων και ενάντια στη συγχώνευση του ΚΕΘΕΑ και του ΟΚΑΝΑ και τις απολύσεις.

Είχε προηγηθεί, την Πέμπτη 27 Ιούνη, συγκέντρωση της ΠΟΕΔΗΝ στο Υπουργείο Υγείας. Μια συγκέντρωση πρόχειρα οργανωμένη από την Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία και δυσανάλογη συμμετοχή με τα προβλήματα που υπάρχουν. Σε αυτή ο νέος υπουργός δεσμεύθηκε ότι μόνο 1.250 υγειονομικοί θα μετακινηθούν μέσα στο 2013. Αντί να δεσμευθεί για προσλήψεις. Αλλά η ηγεσία της ΠΟΕΔΗΝ δεν είναι διατεθειμένη να οργανώσει σοβαρά τους αγώνες. Αυτοί που χρειάζεται να μπούμε μπροστά είναι οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία και οι χρήστες των υπηρεσιών υγείας. Το παράδειγμα του Παναγιά στη Θεσσαλονίκη πρόσφατα έδειξε το δρόμο για το πώς μπορούμε έστω και προσωρινά να τους σταματήσουμε. Ένα μαζικό κίνημα επιτροπών αγώνα σε κάθε γειτονιά και πόλη, όπου σχεδιάζεται να κλείσουν νοσοκομεία και κέντρα υγείας, πρέπει να εξαπλωθεί άμεσα και να συντονιστεί με στόχο να σώσουμε τη δημόσια υγεία. Τέτοιας σημασίας ήταν η μαζική συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 27/6 ενάντια στο κλείσιμο του Γενικού Νοσοκομείου Πατησίων. Η συμμετοχή των κατοίκων της περιοχής ήταν μαζικότερη από κάθε άλλη φορά, όπως και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Μεγάλη ήταν επίσης η συμμετοχή των σωματείων άλλων νοσοκομείων, που χαρακτηρίζο-νται ως «μικρά» και «περιττά». Όλοι δήλωσαν ότι θα κλιμακώσουν συντονισμένα τους αγώνες, ώστε να ακυρωθούν τα σχέδια της «νέας» δικομματικής κυβέρνησης.

ΕΑ 293  

Εργατική Αριστερά τ. 293, (3 Ιούλη '13)

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you