Page 1

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

6045 Φύλλο Νο 292

6 μ

19 Ιούνη 2013 Κυκλοφορεί

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

4 Μαζικοί αγώνες για να νικήσουμε

κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

8-9

11

12

Άρωμα 1968 στην τουρκική κοινωνία

Ρόζα Λούξεμπουργκ: Μαζική απεργία, κόμμα, συνδικάτα

ΗΠΑ-ΕΕ: Η προοπτική του «οικονομικού ΝΑΤΟ»

Δεν φεύγουν; Να τους διώξουμε! Ο αγώνας για την ΕΡΤ ανοίγει δρόμους O αγώνας στην ΕΡΤ υποχρέωσε τον Σαμαρά σε μια πρώτη υποχώρηση και βύθισε την κυβέρνησή του σε μια πρωτοφανή πολιτική κρίση. Όμως ο αγώνας αυτός πρέπει να συνεχιστεί: για την οριστική σωτηρία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και όλων των ανθρώπων που εργάζονται σε αυτή. Και ο αγώνας αυτός πρέπει να διευρυνθεί: σε όλα τα υπόλοιπα μέτωπα που αφορούν τον κόσμο μας και για την ανατροπή της τρικομματικής κυβέρνησης των μνημονίων και των δανειστών (σελ 2,3).

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τυπικά, βρίσκεται σε προσυνεδριακή περίοδο. Μέσα σ’ αυτή ξέσπασε ο αγώνας για την ΕΡΤ και η πολιτική κρίση που δοκιμάζει τη συνοχή της τρικομματικής του Σαμαρά. Μετά την κακή εμπειρία της απεργίας της ΟΛΜΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ –σωστά– υποβάθμισε τις προσυνεδριακές διαδικασίες του και έδωσε την έμφαση στις μαζικές κινητοποιήσεις. Ο Αλ. Τσίπρας κάλεσε τον κόσμο στο δρόμο και από τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα ζήτησε την ανατροπή του Σαμαρά και πρόωρες εκλογές. Ήταν μια σωστή πολιτική πρόταση, αλλά όχι αρκετή. Οι συμβιβασμοί των ΣαμαράΒενιζέλου-Κουβέλη αποδεικνύουν, για άλλη μια φορά, ότι η τρικομματική δεν θα πέσει, αν δεν τη ρίξουμε. Όλη η προσοχή του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να στραφεί στις κινητοποιήσεις. Στην αλληλεγγύη γύρω από την

Ο Συριζα και η ωρα τησ Αριστερασ

ΕΡΤ. Στην πίεση στα συνδικάτα για νέα γενική απεργία. Στην προετοιμασία της αντίστασης σε όλες τις ΔΕΚΟ που μπαίνουν για ξεπούλημα.

Μαζί με αυτό το απαραίτητο στοιχείο είναι ώρα για πολιτική επίθεση στον Σαμαρά και στους συνεταίρους του. Για απόδειξη του ισχυρισμού ότι μόνο μια

κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί να ανατρέψει τα μνημόνια και τις συμφωνίες με τους δανειστές. Για ανάληψη συγκεκριμένων δεσμεύσεων απέναντι στον κόσμο μας, με ρητές αναφορές για το τι θα αλλάξει στη ζωή του μέσα από την πολιτική νίκη της Αριστεράς. Και είναι η ώρα για σοβαρές πρωτοβουλίες που θα φέρουν στην κεντρική πολιτική σκηνή αυτό που ζήσαμε στην ΕΡΤ: Την ενότητα στη δράση των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτά τα μέτωπα είναι που πρέπει να συζητηθούν σε όλα τα επίπεδα των οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ –και όχι μόνο– αντί για τη συνέχεια μιας πρόχειρης, εσωστρεφούς και διχαστικής συζήτησης που έτεινε να κάνει κεντρικά τα θέματα των εκλογικών διαδικασιών και την πίεση για «αυτοδιάλυση» των συνιστωσών… (σελ. 6-7)


2

• πολιτική

óôá óýíôïìá... Και να που, μέσα στην αναμπουμπούλα, οι «Financial Times» επανέφεραν στη δημόσια συζήτηση το σενάριο Grexit. Και μάλιστα με την εκτίμηση ότι οι ευρωηγεσίες σπρώχνουν σταδιακά την Ελλάδα εκτός ευρώ. NNN Παρεμπιπτόντως, παρά τη σφαγή στα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, το Ταμειακό Έλλειμμα της κυβέρνησης ξεπερνά το 2013 τα 7,3 δισ. ευρώ, είπαμε με τόκους και χρεολύσια κοντά στα 15 δισ. ευρώ ετησίως και την κυρίαρχη τάξη απαλλαγμένη από κάθε φόρο, δημόσια οικονομικά απλά δεν υπάρχουν…

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

Συγκλονιστικές στιγμές αγώνα και αλληλεγγύης στην ΕΡΤ: Ο κόσμος των αντιστάσεων είναι εδώ!

Να μην κλείσει η δημόσια ραδιοτηλεόραση

Σε αυτά τα πλαίσια, εξαερώθηκαν και οι δυνατότητες «επαναδιαπραγμάτευσης» της τρικομματικής. Ούτε ο ΦΠΑ στην εστίαση δεν μπορεί, λέει, να μειωθεί από 23 σε 13%. Ούτε το φόρο στη χωριάτικη και στο τζατζίκι δεν μπορεί πλέον να ρυθμίσει ο Σαμαράς και η παρέα του… NNN Και να σου και η Moody’s. Στο οικονομικό κλίμα που διαμορφώνεται, εκτιμά, θα είναι αναπόφευκτα πρόσθετα μέτρα λιτότητας. Τόσο καλά… NNN Πάμε σε εκλογές, να τους διαλύσουμε! Αυτό εισηγούνταν, λέει, οι σύμβουλοι του Σαμαρά, αναφερόμενοι στους άσπονδους φίλους τους στη ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ. Όμως οι πιο παλιοί και έμπειροι αντέτασσαν σωφροσύνη: Μην κάψουμε το μοντέλο της τρικομματικής, γιατί θα το ξαναχρειαστούμε... Μέχρι που μίλησαν οι δανειστές και σταμάτησε ακαριαία η ενδιαφέρουσα πολιτική συζήτηση… NNN Παρεμπιπτόντως, κάποιοι στη ΝΔ και στον Τύπο άρχισαν να αναφέρονται με νοσταλγία στην Ντόρα Μπακογιάννη. Και ακόμα περισσότεροι στον Κώστα Καραμανλή. Έτσι αρχίζουν, συνήθως, τα όργανα… NNN Η απόφαση του ΣτΕ για την ΕΡΤ είναι μια απόδειξη της ταξικής μονομέρειας της «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης στην εποχή των μνημονίων. Αφενός διατάσσει να εκπέμψει ξανά η δημόσια τηλεόραση. Αφετέρου, απαγορεύει τον μοναδικό τρόπο που αυτό γίνεται εφικτό, δηλαδή την επαναλειτουργία της ΕΡΤ με το σύνολο του προσωπικού της. Μια απόφαση κομμένη και ραμμένη πάνω στις ανάγκες του Σαμαρά, να «τακτοποιήσει» το διάλογο με τους συνεταίρους του στην κυβέρνηση, σχετικά με το «αγκάθι» της ΕΡΤ. Μόνη λύση η συνέχεια του αγώνα… NNN Σε διμέτωπο αγώνα, κατά της ΝΔ, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, κάλεσε τους οπαδούς του ΚΚΕ ο Δ. Κουτσούμπας. Από την ιστορία γνωρίζουμε ότι όποιος μιλάει για ίσες αποστάσεις, ποτέ δεν εννοεί ίσες. Αυτό φάνηκε και στο «απεργιακό» φύλλο του «Ριζοσπάστη» (που εκδόθηκε κανονικά την ημέρα της απεργίας, χωρίς καμιά συναίνεση των συνδικάτων), όπου ξεχώρισαν τρία πύρινα άρθρα κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς προτιμάμε να κρατήσουμε τις εικόνες από το προαύλιο της ΕΡΤ, όπου, παρεμπιπτόντως ο Νίκος Μπογιόπουλος καταχειροκροτήθηκε από τους Συριζαίους, τους Αντάρσυους και –κυρίως– από όσους βρίσκονταν στα μπλοκ του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. NNN Ο Ντάνι Κον Μπεντίτ, επισκεπτόμενος την Ελλάδα, δήλωσε ότι το αίτημα για εκλογές είναι λάθος, γιατί θα βάλει τις χώρες σε περιπέτεια. Ναι, ο παλιός «κόκκινος Ντάνι», που συνιστούσε τον αριστερισμό ως αντίδοτο στη γεροντική ασθένεια του κομμουνισμού, τώρα θεωρεί τις εκλογές ως «εξτρεμισμό». Κακά γεράματα… NNN Πώς το ’χε πει εκείνο το χαριτωμένο ο Αλέξης; Θεωρούμε το BBC ως μοντέλο των αλλαγών που θα επιδιώξουμε για την ΕΡΤ; Το πέτυχε διάνα…

Αττικής και έξω από αυτή, ακόμα και στην Ξάνθη.

Του Σπύρου Αντωνίου

NNN

Α 

πόγευμα Τρίτης 11 Ιούνη. Με ένα προκλητικό τηλεοπτικό διάγγελμα, ο Σίμος Κεδίκογλου ανακοινώνει ότι από τις 11.00 το βράδυ θα πέσει «μαύρο» στο σήμα της ΕΡΤ. Περίπου 2.600 εργαζόμενοι πετιούνται στο δρόμο ακαριαία. Το δικαίωμα στην ελεύθερη ενημέρωση φιμώνεται. Είχε προηγηθεί, το μεσημέρι της ίδιας μέρας, η δημοσίευση της πραξικοπηματικής Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου που επισημοποιούσε το λουκέτο στη δημόσια ραδιοτηλεόραση, ώστε να βρεθούν εύκολα οι 2.000 απολύσεις (εντός του μήνα) σε φορείς του Δημοσίου, όπως ορίζουν οι μνημονιακές δεσμεύσεις. Μπροστά στα αδιέξοδα του κυβερνητικού «success story», η ΕΡΤ φαντάζει για τον Σαμαρά ως ο «εύκολος» οργανισμός για το ξήλωμα του δημόσιου τομέα. Τα ακροδεξιά κυβερνητικά επιτελεία όμως λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Το «καπάκι» της κοινωνικής οργής, που σιγοβράζει από τα απάνθρωπα μέτρα της τρικομματικής διακυβέρνησης, έχει ανοίξει. Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για την ΕΡΤ μετατρέπονται σε κεντρική πολιτική αντιπαράθεση. Οι τριγμοί στην κυβερνητική συνοχή οδηγούν σε πολιτική κρίση.

Μικρό «Πολυτεχνείο» Από το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης οι εργαζόμενοι έχουν καταλάβει το κτίριο της Αγ. Παρασκευής και εκπέμπουν ολοήμερο πρόγραμμα, απαιτώντας να παρθεί αμέσως πίσω το σχέδιο εξαφάνισης χιλιάδων θέσεων εργασίας και ολοκληρωτικής παράδοσης του αγαθού της ενημέρωσης στα ιδιωτικά ΜΜΕ. Οργανώνουν περιφρουρήσεις, ομάδες καθαριότητας και φυσικά με τις μεγάλες επικοινωνιακές δυνατότητες της ΕΡΤ, στέλνουν μήνυμα αντίστασης σε κάθε γωνιά της χώρας. Οι πομποί της ΕΡΤ έπεσαν με την παρουσία των ΜΑΤ, αλλά είτε μέσω διαδικτύου, είτε μέσω άλλων διαύλων (Κόκκινο 105.5, 902 κ.ά.) το πρόγραμμα των εργαζομένων φτάνει παντού. Κάποιοι από αυτούς έχουν να κοιμηθούν δύο ή τρεις νύχτες. Τα γραφεία των κάθε λογής συμβούλων και διευθυντών, που διόριζαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, είναι άδεια. Στους υπολογιστές γράφονται ανακοινώσεις της ΠΟΣΠΕΡΤ, της ΕΣΗΕΑ και οι λί-

Σημαίες του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΜΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των αντιεξουσιαστών ανεμίζουν δίπλα-δίπλα. Η ενότητα της Αριστεράς συμβαίνει στη δράση, στην υπηρεσία της υπεράσπισης των απολυμένων της δημόσιας τηλεόρασης και ενάντια στην αντιδημοκρατική εκτροπή Σαμαρά.

στες καλεσμένων του 24ωρου προγράμματος. Τα πάντα στην αίθουσα σύνταξης των ειδήσεων και στο κοντρόλ δουλεύουν κανονικά: «Εργάτη μπορείς, χωρίς αφεντικά...». Από το βράδυ που έπεσε ο διακόπτης και κάθε μέρα έκτοτε, πραγματοποιούνται μαζικές και δυναμικές συγκεντρώσεις έξω από το ραδιομέγαρο της Αγ. Παρασκευής. Ανάλογες εικόνες διαδραματίζονται στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα και σε κάθε πόλη που υπάρχουν εγκαταστάσεις της ΕΡΤ. Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και άνεργοι, νεολαίοι και συνταξιούχοι, μαθητές και φοιτητές βρίσκονται εκεί για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η πρωτοφανής κυβερνητική απόφαση γίνεται η αφορμή για να εκφραστούν οι αγωνιστικές διαθέσεις και τα αιτήματα μεγάλης μερίδας του κόσμου, για ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής και της κυβέρνησης που την εφαρμόζει με ακραία επιθετικότητα. Η κοινωνική και πολιτική πόλωση της περιόδου αποτυπώνεται στην αποκλεισμένη για ώρες λεωφόρο Μεσογείων. Οι εύκολες αναλύσεις περί «καναπέδων» και ότι «ο κόσμος δεν τραβάει» γίνονται συντρίμμια. Αντικυβερνητικά συνθήματα δένονται με το «Bella Ciao» και αντάρτικα τραγούδια που ακούγονται από τα μεγάφωνα. Δεκάδες τραγουδιστές και συγκροτήματα, συμφωνικές ορχήστρες και χορωδίες, μετατρέπουν το προαύλιο της ΕΡΤ σε μια διαρκή μουσική διαμαρτυρία. Κάθε μέρα, μέχρι το ξημέρωμα, υπάρχει μαζική παρουσία ανθρώπων έξω από τις εγκαταστάσεις της ΕΡΤ. Υπαίθριες συνελεύσεις, στρογγυλά τραπέζια με καθηγητές πανεπιστημίου και απλό κόσμο, συλλογικές κουζίνες και μια διάχυτη αποφασιστικότητα και αισιοδοξία ότι αυτή τη φορά θα τους διώξουμε.

Ψηφίσματα συμπαράστασης φτάνουν από εκατοντάδες σωματεία και συλλόγους και διαβάζονται από τη μικροφωνική. Τα μεγαλύτερα διεθνή μέσα έχουν το λουκέτο της ΕΡΤ πρώτη είδηση. Διεθνείς ενώσεις ραδιοτηλεοπτικών μέσων και δημοσιογράφων καταγγέλλουν το γεγονός. Εφημερίδες στο εξωτερικό κυκλοφορούν με ολόμαυρα πρωτοσέλιδα, για να αποτυπώσουν την κατάσταση στην Ελλάδα.

Απεργία Ακόμα πιο μεγαλειώδης ήταν η απεργιακή συγκέντρωση την Πέμπτη 13/6, έπειτα από την 24ωρη απεργία που είχαν καλέσει τα συνδικάτα. Μπλοκ σωματείων, συλλογικότητες κατοίκων και όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς κατέκλυσαν όλους τους εξωτερικούς χώρους της ΕΡΤ και έκλεισαν τη Μεσογείων από το ύψος του Σταυρού μέχρι το Χαλάνδρι για ώρες. Οργανώνονται πολυήμερες απεργίες σε όλα τα Μέσα, έντυπα και ηλεκτρονικά, με εξαίρεση τα Μέσα που αναμεταδίδουν το πρόγραμμα της ΕΡΤ. Οι γεμάτες ένταση συνεδριάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής του Διασωματειακού των Ενώσεων του Τύπου καταλήγουν ομόφωνα σε συνέχιση των κινητοποιήσεων. Δεν χωράει άλλη απόφαση. Το διακύβευμα είναι μεγάλο. Αυτή την κυβέρνηση θα την γκρεμίσει ο λαός στους δρόμους και όχι οι «πενθούντες» εταίροι του Σαμαρά. Παρά τους εκβιασμούς των εκδοτών και τα απεργοσπαστικά κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων, οι απεργοί δημοσιογράφοι και τεχνικοί επανεξέδωσαν την «Αδέσμευτη Γνώμη», το απεργιακό φύλλο της ΕΣΗΕΑ. Με μια μικρή εξαίρεση πριν λίγα χρόνια, είχε να τυπωθεί από το 1975. Χιλιάδες αντίτυπα έφτασαν χέρι-χέρι σε κάθε γωνιά της

Με πρωτοβουλία των οργανώσεων της Αριστεράς γίνονται εξορμήσεις σε εργασιακούς χώρους και γειτονιές, όπου μεταφέρεται το μήνυμα των εργαζομένων της ΕΡΤ. Βουλευτές, στελέχη και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, με εναλλασσόμενες βάρδιες, δεν λείπουν ούτε λεπτό από τη στήριξη αυτού του αγώνα.

ΝΕΡΙΤ Οι κυβερνητικοί ελιγμοί για το άνοιγμα ενδιάμεσου φορέα δημόσιας τηλεόρασης (ΝΕΡΙΤ), με στρατιά «ημετέρων» που θα υπογράφουν δίμηνες συμβάσεις και οι αντιδραστικές κραυγές του πρωθυπουργού για απόπειρα «μπλοκαρίσματος των μεταρρυθμίσεων», για «βολεμένους» κλπ, με σκοπό να συσπειρώσει το αστικό στρατόπεδο, δεν διασπούν το μέτωπο των εργαζομένων. Αντίθετα, μετά από κάλεσμα της Συντονιστικής Επιτροπής, διοργανώνεται σύσκεψη με εκπροσώπους δεκάδων πρωτοβάθμιων σωματείων και ομοσπονδιών, με σκοπό το συντονισμό των δράσεων, την κλιμάκωση του αγώνα και τη μετατροπή των εκπομπών της ραδιοτηλεόρασης σε βήμα όλων των κλάδων που δίνουν τη μάχη με την αντεργατική λαίλαπα κυβέρνησης και τρόικας. Το πρόγραμμα της ΕΤ-3 αφιερώνεται στα κινήματα της περιοχής. Η ΕΡΤ είναι δημόσια περιουσία. Το Μάιο το υπουργείο Οικονομικών παραδέχθηκε ότι η ΕΡΤ έχει πλεόνασμα 40,97 εκατ. ευρώ και συνεισφέρει με το 50% των εσόδων της στα δημόσια ταμεία. Οι εργαζόμενοι σε αυτή έχουν υποστεί όλες τις μειώσεις και των άλλων εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, καθώς μετά το 2010 και η ΕΡΤ εντάχθηκε στο ίδιο καθεστώς. Όσοι σκέφτονται ότι με διατάγματα θα κλείσουν την ΕΡΤ και άλλους οργανισμούς, θα βρουν μπροστά τους όλη την αγωνιζόμενη κοινωνία. Η ιστορία της ΕΡΤ θα γίνει το «Βατερλό» της τρικομματικής κυβέρνησης και των εξοντωτικών πολιτικών της λιτότητας. Ήρθε η ώρα να τους ρίξουμε!


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

Ο 

η άποψή μας

απάντησης είναι η υποχρεωτική επιλογή της ενότητας στη δράση της πολιτικής Αριστεράς. Ο αγώνας στην ΕΡΤ στηρίχθηκε στον «κορμό» των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτή η επιλογή πρέπει να γίνει συνειδητή πολιτική. Πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι ο σεχταρισμός, η επιμονή στις «καθαρούτσικες» διαχωριστικές τακτικές, ταυτίζεται με το να σπρώχνουμε τον κόσμο στην παθητική υπομονή.

Η προσπάθεια των επιτελείων της Συγγρού και των ΜΜΕ να φιλοτεχνήσουν για τον Σαμαρά ένα προφίλ ηγέτη μακράς περιόδου, ικανού να ηγηθεί ενός «ευρωπαϊκού» μπλοκ πολυκομματικής διακυβέρνησης –ή και συγχώνευσης σε νέο κόμμα– των αστικών δυνάμεων που, τάχα, θα μας βγάλουν από την κρίση, κατέληξε σε κομμάτια και θρύψαλα.

Τι έμενε ως αντίβαρο; Οι ανεκδιήγητες απόψεις του Μπαλτάκου για το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης ΝΔ-Χρυσής Αυγής και οι κραυγές του Φ.Κρανιδιώτη που ζητούσε «να χυθεί αίμα» (όχι το δικό του, των άλλων), να κυβερνηθεί η χώρα με σιδερένιο χέρι «όπως των ναζί», με στόχο να βγει το καθεστώς από την κρίση… Ο Σαμαράς φαίνεται να γλιτώνει τον «ξαφνικό θάνατο» από αυτόν, τον πρώτο, γύρο της πολιτικής κρίσης της τρικομματικής, κυρίως λόγω της πολιτικής δειλίας των Βενιζέλου και Κουβέλη. Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, τρέμοντας τις εκλογές και το πολιτικό μέλλον ακόμα περισσότερο από τον Σαμαρά, έδωσαν παράταση στη ζωή της τρικομματικής. Όμως η κυβέρνηση αυτή, συμπληρώνοντας μόλις τον πρώτο χρόνο στην εξουσία, είναι ήδη σε κατάσταση διασωληνομένου ασθενή.

Success story; Στη βάση των αδιεξόδων της κυβέρνησης βρίσκεται η αποτυχία της οικονομικής πολιτικής. Το «success story» του Σαμαρά αποδείχθηκε καταστροφή. Οι ιδιωτικοποιήσεις αναδεικνύουν το πραγματικό πρόσωπο αυτής της πολιτικής. Στη ΔΕΠΑ οι Ρώσοι της Gazprom αποχώρησαν, κάτω από τους

3

Δεν φεύγουν; Να τους διώξουμε!

3αγώνας για τη σωτηρία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και την ακύρωση της απόλυσης 2.700 εργαζομένων είχε ένα σημαντικό πολιτικό αποτέλεσμα: «κόντυνε» τον Σαμαρά και έκανε την υπόθεση της ανατροπής της τρικομματικής απόλυτα εφικτό στόχο.

Η πολιτική κρίση, που πυροδοτήθηκε από τον αγώνα στην ΕΡΤ, έφερε στην επιφάνεια τα πραγματικά «κιλά» του Σαμαρά: του αρχηγού μιας ακροδεξιάς τάσης μέσα στη ΝΔ, που δεν μπορεί να συσπειρώσει ούτε το ίδιο του το κόμμα, που δεν μπορεί να καθοδηγήσει την ενότητα της τρικομματικής κυβέρνησης, ακόμα και όταν προς αυτή την κατεύθυνση «σπρώχνει» το σύνολο της κυρίαρχης τάξης και των ΜΜΕ.

πολιτική •

Ταυτόχρονα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι η ενότητα στη δράση της Αριστεράς δεν έχει τίποτα κοινό με ψηφοθηρική κομπίνα. Ότι διεκδικείται και αναπτύσσεται στο πιο προωθημένο και αποφασιστικό –και όχι στο πιο συγχυσμένο και διστακτικό– επίπεδο των διαθέσεων του κόσμου και ότι στην πράξη επιχειρεί να ανεβάσει αυτό το επίπεδο ακόμα ψηλότερα. Οι αναφορές αυτές απευθύνονται συμμετρικά στις ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ. γεωπολιτικούς εκβιασμούς των ΗΠΑ και της ΕΕ, αλλά και κάτω από την αδυναμία της κυβέρνησης να διαβεβαιώσει ότι οι ελληνικοί καπιταλιστικοί όμιλοι θα πληρώσουν τελικά τα τεράστια χρέη τους προς την εταιρεία. Στη ΔΕΣΦΑ, η προσφορά των Αζέρων «επενδυτών» εξακολουθεί να είναι υπό την αίρεση των σχεδιασμών του ευρωπαϊκού κολοσσού της BP. Στον ΟΠΑΠ, η «τελειωμένη» δουλειά τρίζει, αφού οι Τσέχοι «επενδυτές» μοιάζουν αγνώστου προελεύσεως και κάποιοι αρχίζουν να αναρωτιούνται για τα ρίσκα της ανάθεσης του κρατικού τζόγου σε έναν Μελισσανίδη. Και αυτά ήταν τα εύκολα. Γιατί η ιδιωτικοποίηση στη ΔΕΗ και στο νερό είναι γνωστό ότι θα έχει μεγαλύτερα ποσοστά επικινδυνότητας, αλλά και πολύ μεγαλύτερες κοινωνικές αντιστάσεις. Την ίδια στιγμή η ύφεση αποδεικνύεται βαθύτερη (5,6% στο πρώτο τρίμηνο) ακόμα και από τις προβλέψεις της ΕΛΣΤΑΤ. Οι διεθνείς Οίκοι υποβιβάζουν την ελληνική αγορά στις «αναδυόμενες» και οι προβλέψεις του Στουρνάρα ότι στο τέλος του χρόνου θα μπορούσε «να βγει στις διεθνείς αγορές» δεν πείθουν ούτε τα μικρά παιδιά. Όμως το μεγαλύτερο χαστούκι στη μνημονιακή πολιτική έρχεται από την εξέλιξη του χρέους. Παρά το γεγονός ότι στα τρία προηγούμενα χρόνια αφαιρέθηκαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ από τους μισθούς, τις συντάξεις και το

κοινωνικό κράτος, το δημόσιο χρέος στο τέλος του 2014 θα είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό του… 2009. Κατά συνέπεια όλες οι ελπίδες του κυβερνητικού μπλοκ για «βιωσιμότητα» του χρέους επαφίονται –ξανά– στους δανειστές, ελπίζοντας στη συναίνεση για ένα νέο «κούρεμα» και προσευχόμενοι αυτό να μη συνδυαστεί με μέτρα ανάλογα με τα κυπριακά, που θα περιλαμβάνουν «κούρεμα» των καταθέσεων και εξαέρωση τραπεζών. Στη βάση αυτής της πραγματικής εικόνας για την οικονομία, η κυβέρνηση Σαμαρά έχει να στηρίξει τα προαποφασισμένα μνημονιακά μέτρα λιτότητας (π.χ. ελεύθερη πτώση των μισθών λόγω κατάργησης των ΣΣΕ και νέο μαχαίρι στις συντάξεις με βάση το νόμο Λοβέρδου-Κουτρουμάνη…), αλλά, επίσης, να πάρει πρόσθετα μέτρα λιτότητας που προκύπτουν ως «αυτόματη» ανάγκη, για να καλυφθεί το «κενό» εσόδων από τις ιδιωτικοποιήσεις. Και ο αγώνας στην ΕΡΤ έδειξε ότι πλέον «ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι». Κάθε νέο χτύπημα θα συναντά μαζική αντίσταση που, με τη σειρά της, θα πυροδοτεί πολιτική κρίση και θα θέτει την επιβίωση της κυβέρνησης σε διαρκή αμφισβήτηση. Η μέθοδος της διαρκούς επιστράτευσης των απεργών, η μέθοδος της πυγμής α λα Ερντογάν απέναντι στους διαδηλωτές, είναι μια ιδέα που φαίνεται ελκυστική στους συμβούλους του Σαμαρά. Όμως

είναι μια ιδέα εξαιρετικά αμφίβολης πειστικότητας για τις καθεστωτικές δυνάμεις. Γιατί, αν αυτή η τακτική σπάσει, έστω και σε ένα σημείο της, τότε θα απειλείται με άμεση κατάρρευση όλο το οικοδόμημα.

Να τους ρίξουμε! Ο αγώνας στην ΕΡΤ έφτασε πολύ κοντά σε αυτό το σημείο. Γι’ αυτό άλλωστε ο Σαμαράς υποχρεώθηκε σε –μερική έστω– αναδίπλωση. Ανεξάρτητα από την τελική έκβαση αυτού του αγώνα, που σήμερα δεν μας είναι γνωστή, είναι σίγουρο ότι το άμεσο μέλλον θα είναι γεμάτο από τέτοιες «ευκαιρίες». Τις δημιουργεί, άλλωστε, το ίδιο το κυβερνητικό και μνημονιακό πρόγραμμα: στα δημόσια σχολεία, στα νοσοκομεία, στη ΔΕΗ, στην ΕΥΔΑΠ, στην ΕΥΑΘ κλπ. Μπροστά σε αυτές τις υποχρεώσεις είναι απαραίτητο να βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα από τον αγώνα στην ΕΡΤ. Να θέσουμε στον εαυτό μας το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν να φτάσουμε σε νίκες; Το πρώτο χαρακτηριστικό της απάντησης είναι το «πεζοδρόμιο». Είναι ο συνδυασμός της απεργίας, της κατάληψης, της αλληλεγγύης, των μαζικών διαδηλώσεων. Αυτή είναι η δύναμη που μπορεί να παραλύει τον αντίπαλο, να υπαγορεύει λύσεις, αυτή είναι η υποχρεωτική επιλογή σε μια εποχή όπου οι απέναντι έχουν αποδείξει ότι δεν «διαπραγματεύονται». Άμεσα δεμένη με αυτό το πρώτο χαρακτηριστικό της

Σε μια τέτοια βάση θα ήταν ζήτημα περιορισμένου χρόνου το να καλυφθεί το κενό ενός αυθεντικού «μεταβατικού προγράμματος», ενός συνόλου ιεραρχημένων στόχων, που θα μπορούσαν να ενώσουν μεγάλα τμήματα των εργαζομένων και των λαϊκών δυνάμεων. Οι πρώτες συντεταγμένες, άλλωστε, ενός τέτοιου προγράμματος είναι σε όλους μας γνωστές: Υπεράσπιση των μισθών και των συντάξεων, υποστήριξη των δημόσιων σχολείων και νοσοκομείων, απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων. Στη βάση μιας τέτοιας κοινής στάσης θα μπορούσε με τον καλύτερο τρόπο να αναπτυχθεί η συζήτηση για τα πιο σύνθετα ζητήματα, όπως η αντιμετώπιση του χρέους, η απάντηση στην Ευρωζώνη και στο ευρώ, ο στόχος της κυβέρνησης της Αριστεράς… Και το λέμε αυτό χωρίς καμία πρόθεση να «κρυφτούμε», αφού έχουμε παρουσιάσει τις απόψεις μας, τόσο ως ΔΕΑ όσο και ως Αριστερή Πλατφόρμα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Η κρίση της κυβέρνησης Σαμαρά δεν θα κρατήσει επ’ αόριστο. Το καθεστώς θα επιχειρήσει να την ξεπεράσει, τόσο «κοινοβουλευτικά» –με πρωτοβουλίες πολιτικής και κομματικής ανασύνταξης– όσο και «εξωκοινοβουλευτικά» –με επιθέσεις στον κόσμο, μέσω των ιδεολογικών, πολιτικών, αλλά και των «άλλων» μηχανισμών του κράτους. Ανάλογα πρέπει να επιχειρήσουμε κι εμείς: Απαιτώντας να πέσουν τώρα, με κάθε αναγκαίο μέσον…


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

Η κατάληψη της ΕΡΤ: Κέντρο αγώνα για την ανατροπή

Μαζικός αγώνας διαρκείας για να τους νικήσουμε

Έ 

Των Θοδωρή Πατσατζή, Κατερίνας Γιαννούλια

να μήνα πριν αναστελλόταν με τον πιο σκληρό τρόπο η απόφαση για απεργία διαρκείας των καθηγητών και από πολλές πλευρές ερχόταν ψιθυριστά ή φωναχτά το μήνυμα ότι ο κόσμος δεν τραβάει. Τριάντα μέρες μετά, η μαζική έκφραση αλληλεγγύης στην κατάληψη που πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης στην Αγία Παρασκευή έχει μετατοπίσει το ερώτημα αλλού. Μπορούμε να τους νικήσουμε; Μπορούμε να τελειώνουμε μια και καλή με τα μνημόνια και τους κυβερνητικούς εκφραστές τους;

Ενότητα Είναι ξεκάθαρο ότι η δύναμη της κινητοποίησης του κόσμου είναι το καταλυτικό σημείο το οποίο υποχρεώνει όλους να αντιμετωπίσουν κατάματα την πραγματικότητα. Ή θα δώσουμε τις δυνάμεις μας για να ανατρέψουμε τα μνημόνια, για να διαγράψουμε το χρέος και να κερδίσουμε οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, η νεολαία. Ή θα χάσουμε και αυτοί που θα βγουν κερδισμένοι, θα είναι οι μεγαλοκαναλάρχες, οι μεγαλοκαπιταλιστές και οι πολιτικοί τους εκφραστές, ο Σαμαράς και η Χρυσή Αυγή. Η Αριστερά απέναντι στη χειροβομβίδα της συγκυβέρνησης με

το κλείσιμο της ΕΡΤ αντιπαρέταξε αρκετά καλά την άμυνά της με τη στήριξη της κατάληψης του ραδιομεγάρου και της απεργίας των εργαζομένων στον Τύπο, αλλά και με την καθημερινή παρουσία στο προαύλιο. Είναι καιρός από καλύτερη θέση τώρα να οργανώσει την αντεπίθεσή της. Ο πραξικοπηματικός τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση Σαμαρά έκλεισε την ΕΡΤ και έστειλε στην ανεργία 2.656 εργαζόμενους ένωσε όλους όσους έχουν χτυπηθεί από τη φτώχεια και την ανεργία, όπου μας έχουν υποχρεώσει να ζούμε για να ξεπληρώσουν το χρέος που δημιούργησαν. Τους ένωσαν με όσους έχουν ακόμα τη δουλειά τους, αλλά έχουν χάσει σχεδόν όλα τα εργασιακά τους δικαιώματα με την κατάργηση των συμβάσεων, με το τσεκούρι στους μισθούς, με τις καθυστερήσεις στη μισθοδοσία. Τους ένωσαν με τους εργαζόμενους στο δημόσιο που είναι σε διαθεσιμότητα και με αυτούς που ξέρουν ότι έρχεται η σειρά τους να απολυθούν με μια και μόνο υπογραφή κάποιου υπουργού, που θα κλείσει ένα νοσοκομείο, ένα σχολείο, ένα άλλο δημόσιο οργανισμό. Τους ένωσε με τους επιστρατευμένους εκπαιδευτικούς, ναυτεργάτες, εργαζόμενους του μετρό.

Η τακτική του αποφασίζουμε και διατάζουμε στην ΕΡΤ δεν έθιξε απλά την ευαισθησία όλου του λαού σε θέματα δημοκρατίας. Ανέδειξε ότι ο αυταρχισμός και η καταστολή είναι η ξεκάθαρη επιλογή της συγκυβέρνησης, των τροϊκανών και των ντόπιων καπιταλιστών, για να επιβάλλουν το σκληρό ταξικό πρόγραμμά τους ενάντια στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Αλληλεγγύη Αλλά η οργή του κόσμου μαζί με τη στήριξη της Αριστεράς τους έχει ήδη αποδυναμώσει και στριμώξει στο καναβάτσο. Εκείνο που χρειάζεται τις επόμενες μέρες είναι οι γρήγορες και αποτελεσματικές κινήσεις που μπορούν να τους βγάλουν νοκ-άουτ. Με αφετηρία τον αγώνα για την ΕΡΤ μπορούμε πραγματικά να ξεκινήσουμε τον αγώνα για τη σωτηρία του λαού από τα δεινά που επιφέρει η πληρωμή του χρέους. Τα μαθήματα από τη μάχη των εκπαιδευτικών δεν πρέπει να μείνουν ανεκμετάλλευτα. Αυτοί που αρνούνται συνειδητά κι επίμονα να οργανώσουν, να συντονίσουν και να κλιμακώσουν τους αγώνες είναι οι μέχρι τώρα πλειοψηφίες στα συνδικάτα (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ). Εκτός λοιπόν από το να εξαντλήσουμε τα ψηφίσματα και τις ανα-

κοινώσεις συμπαράστασης σωματείων, συλλόγων και φορέων, πρέπει να εξαντλήσουμε την πίεση στις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, για να προχωρήσουν άμεσα σε κλιμακούμενες κινητοποιήσεις. Μετά την 24ωρη απεργία που κήρυξαν αμέσως μετά το ξέσπασμα του αγώνα στην ΕΡΤ, πρέπει να προχωρήσουν άμεσα σε νέες απεργιακές κινητοποιήσεις τις επόμενες μέρες. Ο τρόπος που θα πιεστούν δεν είναι μόνο με την καθημερινή παρουσία στην ΕΡΤ.

Απεργιακή κλιμάκωση Οι αγωνιστές στα σωματεία και οι παρατάξεις της Αριστεράς έχουν καθήκον να απαιτήσουν και να οργανώσουν άμεσα συνελεύσεις που θα πάρουν αποφάσεις για απεργίες και καταλήψεις. Με περιοδείες στους χώρους δουλειάς μαζί με εργαζόμενους από το χώρο του Τύπου να δώσουν το στίγμα των αιτημάτων που απαιτούνται για να κερδίσει ο αγώνας. Την ανάγκη να παραμείνει η ΕΡΤ ανοιχτή και δημόσια. Να μην παραδώσουμε στους μεγαλοκαναλάρχες το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης, τις υποδομές και τον τεχνικό εξοπλισμό της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Να μην περάσουν οι απολύσεις στην ΕΡΤ και το δημόσιο, να σταματήσει η ασυδοσία των εργοδοτών που απολύουν όποτε και όπως θέλουν στον ιδιωτικό τομέα.

Απέναντι στον αυταρχισμό και την καταστολή, να υπερασπιστούμε τα εργατικά δικαιώματα, απαιτώντας να απαγορευθούν οι επιστρατεύσεις απεργών και οι νόμοι που κηρύσσουν τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές. Ταυτόχρονα ένα αντίστοιχο κύμα εξορμήσεων πρέπει να οργανώσει η Αριστερά και στις γειτονιές. Η αρχική κεντρική πολιτική στήριξη, που μέχρι σήμερα έχει εκφραστεί ικανοποιητικά, χρειάζεται να πάρει σάρκα και οστά παντού, ώστε να γίνει πραγματικότητα η γενική πολιτική απεργία διαρκείας που θα οδηγήσει στην πτώση της κυβέρνησης. Στην απαραίτητη δηλαδή προϋπόθεση για να κερδίσουν οι αγώνες των εργαζόμενων και να ανοίξει ο δρόμος για την εφαρμογή των εργατικών αιτημάτων. Όταν κηρύσσεις ανένδοτο αγώνα, σημαίνει ότι προσανατολίζεις όλη σου τη συλλογικότητα σε κατευθύνσεις όπως αυτές που ήδη έχουν πάρει κάποιες τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, πραγματοποιώντας εξορμήσεις που καλούν σε στήριξη του αγώνα στην ΕΡΤ, όπως στο 7ο Διαμέρισμα της Αθήνας και στο Αιγάλεω ή βάζοντας πανό όπως στο Περιστέρι. Το «ή αυτοί ή εμείς» έχει τη δυνατότητα να γίνει άμεσα πραγματικότητα. Ας μη χάσουμε και αυτή την ευκαιρία.

«Βουλιάζουμε την Αθήνα» Πανελλαδικό Συλλαλητήριο πραγματοποιεί η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΠΟΕ-ΟΤΑ), το Σάββατο 29 Ιούνη, στις 11.30, στην Αθήνα (συγκέντρωση στα γραφεία της Ομοσπονδίας στην πλατεία Καραϊσκάκη και πορεία στη βουλή). Στόχος της ΠΟΕΟΤΑ είναι να βουλιάξει η Αθήνα από το κάλεσμά της για συμμετοχή στη διαδήλωση των εργαζομένων στους δήμους από όλη την Ελλάδα. Οι εργαζόμενοι στους δήμους βλέπουν την επίθεση στην ΕΡΤ ως αφετηρία για την κλιμάκωση της επίθεσης της τρικομματικής κυβέρνησης με το κλείσιμο δεκάδων οργανισμών του δημοσίου, αλλά και Ν.Π.Δ.Δ. και

Ο 

ι εργαζόμενοι στο δημόσιο «τραβάνε». Αυτό έχει αποδειχτεί από τις εντυπωσιακές κορυφώσεις του αγώνα ενάντια σε ενιαίο μισθολόγιο, εφεδρείες, διαθεσιμότητες, μέχρι τις καθημερινές κινητοποιήσεις «μεμονωμένων» χώρων. Με πιο χαρακτηριστικό το πρόσφατο και πρόσφορο παράδειγμα της ΕΡΤ.

Το Συντονιστικό Ομοσπονδι-

Ν.Π.Ι.Δ. των δήμων. Γι’ αυτό το λόγο δηλώνουν έτοιμοι να οργανώσουν τη δική τους αντεπίθεση, δείχνοντας σε κυβερνητικούς εταίρους (ΝΔΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) και συνεταίρους (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ) ότι τους περιμένει ένα καυτό καλοκαίρι κινητοποιήσεων. Ο εκφοβισμός και η τρομοκράτηση του λαού, που προσπάθησε να επιβάλει η κυβέρνηση Σαμαρά με το κλείσιμο της ΕΡΤ, ώστε να περάσει, χωρίς να ανοίξει μύτη, τα βάρβαρα μνημονιακά μέτρα, δεν περνάει. Στο πλευρό τους ενάντια στη διάλυση του δημοσίου και των ΟΤΑ πρέπει να σταθούμε όλοι, βοηθώντας να γίνει πράξη το σύνθημα της κινητοποίησής τους: «Βουλιάζουμε την Αθήνα». Είναι ευκαιρία όλες οι ομοσπονδί-

Συντονιστικό Φορέων και Οργανισμών ών και Σωματείων ενάντια στην κατάργηση-συρρίκνωση δημόσιων, κοινωφελών φορέων, ενάντια στις απολύσεις-εφεδρεία-διαθεσιμότητα και το μισθολόγιο-φτωχολόγιο, διοργανώνει συνέντευξη Τύπου στο χώρο της ΕΡΤ και την Τετάρτη, 19 Ιούνη, απεργίες ανά χώρο και

συγκέντρωση στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, όπου θα ακολουθήσει πορεία στη βουλή.

τους «καλύψουν», όχι μόνο τηλεοπτικά, αλλά και με την αντίστοιχη αλληλεγγύη.

Η ταξική συμπαράσταση, που δέχθηκαν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, δεν θα πάει στράφι. Αρκεί να μην αργήσουμε να οργανώσουμε τους αγώνες παντού, ώστε να έρθουν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ να

Οι ηγεσίες της πλειοψηφίας των σωματείων έχουν δείξει απολύτως τις διαθέσεις τους. Η μόνη ελπίδα, η μόνη δυνατότητα ανατροπής της απόλυτα ταξικής πολιτικής της εγχώριας κυβέρνησης του συστή-

ες και τα σωματεία του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα, που θα χτυπηθούν άμεσα από αποφάσεις σαν της ΕΡΤ, αλλά και αυτές του ιδιωτικού τομέα που ήδη βιώνουν από πρώτο χέρι τι σημαίνουν κλεισίματα και απολύσεις τέτοιου τύπου, να συντονίσουν την αγωνιστική τους δράση, ξεκινώντας από τη σύσκεψη που διοργανώνει η ΠΟΕ-ΟΤΑ την Πέμπτη, 20 Ιούνη, για κοινή αγωνιστική δράση και ενωτικούς αποτελεσματικούς αγώνες. Το μήνυμα είναι σαφές. Μόνο όλοι μάζι, συντονισμένα, μπορούμε να τους κερδίσουμε. Μόνο όλοι μαζί, με αγώνες διαρκείας, μπορούμε να ανατρέψουμε την κυβέρνηση.

ματος είναι οι όλο και αυξανόμενες μειοψηφίες εργαζομένων στους χώρους, που διψάνε και ανυπομονούν να οργανώσουν μια ΕΡΤ σε κάθε εργατικό χώρο. Αυτοί οι συνάδελφοι, αυτές οι συναδέλφισσες είναι που θα ξαναφτιάξουν τα σωματεία βάσης, που θα δημιουργήσουν και δημιουργούν γεγονότα, τώρα που ο συνδικαλισμός δεν αποφέρει προνόμια, αλλά κινδύνους.


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

16ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ

Συνέδριο αγώνα και ανατροπής Του Σωτήρη Μάρταλη, Γ’ ΕΛΜΕ Δυτ. Αττικής

Α 

πό τις 30 Ιούνη έως τις 3 Ιούλη θα γίνουν οι εργασίες του 16ου συνέδριου της ΟΛΜΕ. Παρά το ότι ο κλάδος συνεχίζει να είναι σε επιστράτευση, το 16ο συνέδριο οφείλει να είναι ένα συνέδριο αγώνα και ανατροπής, που θα απαντήσει στη μετωπική επίθεση της κυβέρνησης και θα οδηγήσει τον κλάδο στον αγώνα για την ακύρωση των μέτρων των μνημονίων. Πρέπει να γίνει το πρώτο βήμα για ένα σχέδιο και ένα πρόγραμμα, που θα εμποδίσει τις απολύσεις και τις υποχρεωτικές μεταθέσεις, με αγωνιστικές κινητοποιήσεις με το άνοιγμα των σχολείων τον Σεπτέμβρη. Μέχρι στιγμής, στις 77 από τις 80 ΕΛΜΕ που έχουν γίνει εκλογές, οι Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις (ΣυνΕΚ) είναι πρώτη δύναμη με 30%, ακολουθούν ΔΑΚΕ 24%, Παρεμβάσεις 16,5%, ΠΑΜΕ 16% και ΠΑΣΚΕ κάτι λιγότερο από 10%. Για πρώτη φορά η Αριστερά, όπως δείχνουν τα μέχρι τώρα αποτελέσματα, θα έχει την απόλυτη πλειοψηφία στην ομοσπονδία. Οι ΣυνΕΚ θα έχουν 3 ή 4 έδρες και από 2 οι Παρεμβάσεις και το ΠΑΜΕ, δηλαδή το σύνολο τις Αριστεράς θα έχει 7 ή 8 έδρες από τις 11 του ΔΣ. Η ΔΑΚΕ αναμένεται να έχει 3 έδρες και η ΠΑΣΚΕ μία ή καμία (από τις 5 που είχε κάποτε, όταν ήταν πρώτη δύναμη). Η συνεργασία της Αριστεράς, όμως, έχει δυσκολίες. Όσον

αφορά τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, κινούνται με αμυντικό προσανατολισμό και απομονωτική λογική, που καταλήγει στο να κατατάσσει τις ΣυνΕΚ στους βασικούς του αντιπάλους. Οι Παρεμβάσεις, τουλάχιστον σε επίπεδο ΕΛΜΕ, έχουν κινηθεί σε θετική κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν πολλά κοινά σχήματα, και να προωθηθούν κοινές θέσεις, παρά το ότι κεντρικά απορρίπτουν τη συνεργασία. Οι ΣυνΕΚ θα πάρουν την πρωτοβουλία να απευθύνουν πρόταση στις Παρεμβάσεις και το ΠΑΜΕ, για κοινή πλατφόρμα στο συνέδριο, που θα δίνει τη δυνατότητα να υπάρξουν αποφάσεις και άξονες δράσεις για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου, των εργασιακών σχέσεων, της μη αποδοχής απολύσεων-μεταθέσεων. Η ΟΛΜΕ αποτελεί ίσως την πρώτη από τις μεγάλες ομοσπονδίες του δημοσίου που ανατρέπονται οι συσχετισμοί και η κυριαρχία των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ. Η Αριστερά στην εκπαίδευση οφείλει να ανταποκριθεί στην πρόκληση και τις δυνατότητες που ανοίγονται. Οφείλει να πάρει πρωτοβουλίες, να ανοίξει δρόμους που θα δώσουν ουσιαστικό ρόλο στο συνδικαλιστικό κίνημα, έτσι ώστε να σταματήσει να είναι δεκανίκι τις κυβερνητικής πολιτικής και να γίνει η δύναμη που θα ακυρώσει τα μνημονιακά μέτρα. Το 16ο Συνέδριο της ομοσπονδίας μας μπορεί και πρέπει να είναι ένα συνέδριο αγώνα και ανατροπής.

νέα από τους εργατικούς χώρους Speedex

Στο Σωματείο Εργαζομένων της εταιρείας ταχυμεταφοράς, ταχυδρόμησης Speedex έγιναν εκλογές για ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου και αντιπροσώπων στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας και την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ). Ο συσχετισμός δυνάμεων δεν άλλαξε εντυπωσιακά, καθώς η Μαζική Ενωτική Δημιουργία (ΜΕΔ), η παράταξη που είχε την πλειοψηφία, αναδείχτηκε και πάλι πρώτη δύναμη, χάνοντας όμως ψήφους και 1 έδρα στο νέο ΔΣ (5 από 6). Η Ενωτική Κίνηση Εργαζομένων στη Speedex (ΕΚΕ) ανέβηκε σε ψήφους (38 από 32) και έδρες (2 από 1), σε μια περίοδο που το σωματείο μετράει απώλειες σε μέλη (210 από 250). Καρπώνεται, έστω ελαφρά, την προσπάθεια να εκφραστεί η διάθεση των εργαζομένων της εταιρείας ενάντια στις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών, στα οποία η ΜΕΔ δεν ήταν ξεκάθαρη και είχε πολλά μπρος πίσω. Η ΕΚΕ κέρδισε και 1 αντιπρόσωπο στο ΕΚΑ, παίρνοντας 52 ψήφους.

Ναυπηγεία Σκαραμαγκά

Οι 1.160 εργαζόμενοι στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά είναι απλήρωτοι 15 μήνες. Ταυτόχρονα οι θέσεις εργασίας τους είναι εντελώς επισφαλείς, καθώς όλο αυτό το διάστημα εργάζονται με το μέτρο της εκ περιτροπής εργασίας, μόλις μια ημέρα την εβδομάδα. Οι αραβογερμανικών συμφερόντων εργοδότριες εταιρείες, που έχουν επιβάλλει το μέτρο της εκ περιτροπής εργασίας, απαιτούν νέα κρατική χρηματοδότηση, για να συνεχίσουν να λειτουργούν τα ναυπηγεία, παρότι έχουν πάρει ως

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

τώρα 2,3 δισ. ευρώ και το μόνο που έχουν παραδώσει είναι το γνωστό προβληματικό υποβρύχιο. Με απόφαση του ΔΣ του σωματείου τους, «η Τρίαινα», πραγματοποίησε κινητοποίηση στο υπουργείο Άμυνας, ενώ για τις προσεχείς ημέρες καλούν μαζί με το Ε.Κ. Πειραιά σε ανοιχτή σύσκεψη για το συντονισμό του αγώνα για τη σωτηρία των ναυπηγείων.

αρνήθηκαν για μια φορά ακόμη να γίνουν περιφερόμενοι εργαζόμενοι στα όρια της 2ης ΥΠΕ. Αντίθετα στην κινητοποίηση διατράνωσαν το αίτημα για μαζικές προσλήψεις προσωπικού και πέρασμα των δομών ψυχικής υγείας στο δημόσιο, χωρίς κλεισίματα κλινών, μετακινήσεις και απολύσεις προσωπικού.

Αναβολή

Το στέλεχος του ΝΑΡ και πρόεδρο του Συνδικάτου Εργαζομένων Εταιριών στο Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών, Νίκο Γουρλά, έβαλαν στο στόχαστρο άγνωστοι(;), οι οποίοι τα ξημερώματα της Τρίτης 18 Ιουνίου έβαλαν φωτιά στο ΙΧ αυτοκίνητό του, με αποτέλεσμα το όχημα του συνδικαλιστή να τυλιχτεί στις φλόγες. Ο Νίκος Γουρλάς πρωτοστάτησε στη συγκρότηση του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων, βρίσκεται σε διαρκή κόντρα με την εργοδοσία στα καταστήματα του αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος», γεγονός που του κόστισε την απόλυσή του (ανακλήθηκε καθώς κρίθηκε παράνομη και καταχρηστική) και βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των εργατικών αγώνων. Με τη στήριξη της κυβέρνησης Σαμαρά, η εργοδοτική τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς και η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης έχουν γίνει καθεστώς. Αποτέλεσμα, κάποιοι που ενοχλούνται από τη δράση του Νίκου Γουρλά να έχουν αποθρασυνθεί και να προχωρούν σε μαφιόζικες επιθέσεις. Το οργανωμένο εργατικό κίνημα και η Αριστερά θα τους κάνει παρελθόν, μαζί με την κυβέρνησή τους και τις αντεργατικές πολιτικές των μνημονίων.

Την τρίτη αναβολή πήρε η δίκη των 35 συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, που κατηγορούνται για διατάραξη οικιακής ειρήνης. Η υπόθεση αφορά τη γνωστή στημένη από τη συγκυβέρνηση κατηγορία σε βάρος των συνδικαλιστών, που στις 30 Γενάρη πραγματοποιούσαν παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Εργασίας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για δηλώσεις του υπουργού Εργασίας ότι το σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης έχει στηθεί σε «πελατειακές αντιλήψεις». Αιτία της αναβολής ήταν η μη προσέλευση στο δικαστήριο των μαρτύρων κατηγορίας για τους οποίους διατάχτηκε η βίαιη προσαγωγή στην επόμενη ημερομηνία διεξαγωγής της δίκης.

ΨΝΑ

Κινητοποίηση πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθήνας, την Τετάρτη 12/6, στην πύλη του νοσοκομείου. Οι εργαζόμενοι έδωσαν άμεση απάντηση στην επίμονη προσπάθεια της 2ης ΥΠΕ και της διοίκησης του νοσοκομείου που προσπάθησαν την προηγούμενη μέρα να πείσουν τους υπό μετακίνηση εργαζόμενους (μαίες, φαρμακοποιούς και οδηγούς) να μετακινηθούν οικειοθελώς. Οι εργαζόμενοι

Τρομοκρατική επίθεση κατά συνδικαλιστή

Όχι στην τρομοκράτηση των εκπαιδευτικών

Αισιόδοξες προβλέψεις ενόψει της 82ης Γενικής Συνέλευσης της ΔΟΕ Της Ανθής Βέλλη

Από τις 22 έως τις 25 του Ιούνη πραγματοποιείται η 82η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ (Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας). Το απερχόμενο ΔΣ, με κύρια ευθύνη της πλειοψηφίας ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ, ανέχτηκε και στήριξε όλη την αντιλαϊκή πολιτική στην εκπαίδευση, την ολομέτωπη κυβερνητική επίθεση στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εκπαιδευτικών, αφήνοντας στο απυρόβληπτο τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που απαξίωσε το δημόσιο σχολείο. Έχει την κύρια ευθύνη για τη γραφειοκρατική λειτουργία του συνδικάτου και την υποβάθμιση του ρόλου των πρωτοβάθμιων σωματείων.

Στις Γενικές Συνελεύσεις των τοπικών συλλόγων, που προηγήθηκαν, οι δυνάμεις των αριστερών παρατάξεων ενισχύθηκαν, ενώ οι παρατάξεις της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚ βρέθηκαν αρκετά αποδυναμωμένες, χάνοντας από μία τουλάχιστον έδρα η κάθε μια στο 11μελές ΔΣ. Το συνέδριο του Ιούνη αποτελεί ευκαιρία για να σπάσει η πλειοψηφία των ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ στη ΔΟΕ και η ανατροπή τους ν’ ανοίξει το δρόμο για τη συγκρότηση ενός αναγκαίου πολιτικού και εκπαιδευτικού μετώπου, που θα μπορέσει να δώσει τις κρίσιμες μάχες, να ξαναφέρει την ελπίδα των μεγάλων αγώνων και την επιθυμία της πλατιάς συμμετοχής στα πρωτοβάθμια σωματεία.

Με στόχο την τρομοκράτηση των εκπαιδευτικών, αλλά και τη μη εξάπλωση του κινήματος αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ, μέσω των διευθύνσεων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, η κυβέρνηση έστειλε απειλητικά μήνυμα ότι θα θέσει σε διαθεσιμότητα τους εκπαιδευτικούς που συμμετείχαν στην πανελλαδική πανεργατική απεργία της Πέμπτης, 13 Ιούνη. Το επιχείρημα είναι ότι παραβίασαν την απόφαση πολιτικής επιστράτευσης, η οποία τους επιβλήθηκε «για την ομαλή διεξαγωγή των πανελλαδικών εξετάσεων». Η κυβέρνηση, πανικόβλητη από το μαζικό ξεσηκωμό της πλειοψηφίας των εργαζομένων με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ, προσπαθεί να φανεί ακόμη πιο σκληρή, επιδιώκοντας να φοβίσει τους εκπαιδευτικούς. Κάτι τέτοιο όμως δεν της βγαίνει. Εκατοντάδες εκπαιδευτικοί συμμετείχαν στη Γενική Απεργία και ακόμα περισσότεροι στις συγκεντρώσεις που έγιναν σε όλη την Ελλάδα.

Οι κυβερνητικές απειλές αναδεικνύουν ξεκάθαρα ότι η πολιτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών δεν έγινε απλά για να διεξαχθούν κανονικά οι πανελλαδικές εξετάσεις. Έγινε στην προσπάθεια να υποταχθεί κάθε φωνή αντίστασης στο σχέδιο επιβολής των χιλιάδων απολύσεων που προβλέπουν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις. Συμπληρώνουν μάλιστα το πάζλ των διώξεων που έχουν ασκηθεί ενάντια στους εκπαιδευτικούς και που έχουν ήδη οδηγήσει πολλούς σε αναγκαστική αργία, επειδή εκκρεμούσαν σε βάρος τους

πειθαρχικές διώξεις ή επειδή εκκρεμούσαν δικαστικές υποθέσεις για θέματα άσχετα με την εργασία τους. Ήδη σε πολλές πόλεις της επαρχίας πραγματοποιήθηκαν κινητοποιήσεις αμέσως μετά τις απεργιακές συγκεντρώσεις στις Διευθύνσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με πιο μαζική αυτή στο Ηράκλειο της Κρήτης. Με αφετηρία τον αγώνα ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ανοίξουν ξανά τη μάχη ενάντια στην επιστράτευση, τις αργίες και τις απολύσεις.


6

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

Να κάνουμε το βήμα! μικής αντιμετώπισης της κρίσης. Οι αυταρχικές, αντιδημοκρατικές επιλογές του υπαγορεύονται απ’ αυτούς τους όρους. Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί την ανατροπή των όρων. Δηλώνει και δεσμεύεται στο λαό πως θα πάει μέχρι τέλους στη σύγκρουση με τους δανειστές, αποδεικνύοντας την αποφασιστικότητά του να σπάσει τους κανόνες και τα αδιέξοδα.

Του Γιώργου Σαπουνά

Η 

κοινωνική αντίδραση στο κλείσιμο της ΕΡΤ αλλάζει τα χαρακτηριστικά της συγκυρίας. Φανερώνει τις κοινωνικές δυνάμεις και τις διαθέσεις που δεν μπόρεσαν να εκφραστούν σε προηγούμενες ευκαιρίες, όπως πολύ πρόσφατα στην απεργία της ΟΛΜΕ. Παραμερίζει την σκέψη και το επιχείρημα ότι «ο κό σμος δεν τραβάει». Θυμίζει και επιβεβαιώνει πως η εποχή της βαθιάς κρίσης, της λιτότητας και του αυταρχισμού είναι ταυτόχρονα εποχή εξεγέρσεων, οι όροι των οποίων διαρκώς τροφοδοτούνται από την κρίση και υφέρπουν ακόμη κι όταν φαινομενικά εμφανίζεται κινηματική άμπωτη. Φανερώνει τα τραγικά αδιέξοδα του Σαμαρά. Το success story μοιάζει με το πιο σύντομο ανέκδοτο. Η χώρα υποβαθμίστηκε από ανεπτυγμένη σε αναπτυσσόμενη. Η περιπετειώδης αποτυχία της πώλησης των ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ στους Ρώσους δείχνει το βάθος των αδιεξόδων και στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων. Οι δανειστές της χώρας, παρά τη συμφωνία και την προσήλωση της κυβέρνησης στα δόγματά τους, μόνη βοήθεια που της προσφέρουν είναι κάποιο καλό λόγο. Φανερώνει ένα ακόμη κρίσιμο βήμα προς την καταστροφή για τους Βενιζέλο και Κουβέλη. Η κίνηση του Σαμαρά τους αφαιρεί και τα τελευταία προσχήματα πολιτικής αξιοπιστίας, αλλά και οι εκλογές, τώρα, κρύβουν γι’ αυτούς τον πολιτικό θάνατο. Φανερώνει μια μοναδική ευκαιρία για τις δυνάμεις της Αριστεράς και πρώτα απ’ όλα για τον ΣΥΡΙΖΑ να αντιστρέψει την εικόνα του πολιτικού συσχετισμού και να διεκδικήσει την ανατροπή και την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Σύμβολο Στις πρώτες τέσσερις μέρες οι κοινωνικές αντιδράσεις, που καταγράφονται πρωτίστως με τους αριθμούς των ανθρώπων που κινητοποιήθηκαν και κινητοποιούνται στην απεργία και στο ραδιομέγαρο, αλλά και από ποικίλες άλλες ενδείξεις, δείχνουν ότι το γεγονός ξεπερνά τα όρια συσπείρωσης της «αριστερής πρωτοπορίας» και βάζει όρους οικοδόμησης ενός νέου κινηματικού κέντρου που θα μπορεί να προσελκύει και να εκφράζει πλατύτερα κοινωνικά κομμάτια.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαίο να ειπωθεί όλη η αλήθεια στο λαό για τις δυσκολίες και τις ενδεχόμενες αποφάσεις που θα χρειαστεί να πάρει η κυβέρνηση της Αριστεράς.

Κυβέρνηση της Αριστεράς

νέου το δίλημμα «δημοκρατία ή αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα», προκαλώντας την κοινωνική αντίδραση και συμπυκνώθηκε στην ενέργεια της ξαφνικής διακοπής του σήματος της ΕΡΤ, στη «μαύρη οθόνη», η οποία δημιούργησε, σε πρώτο χρόνο, αρνητικό προς την κυβέρνηση κοινωνικό συσχετισμό. Ουσιαστικά ο αγώνας ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ αντιστοιχίζεται στο πολιτικό επίπεδο με το αίτημα για πτώση της κυβέρνησης και ανατροπή του μνημονίου και της λιτότητας. Το ζήτημα όμως δεν είναι τεχνικό. Η όποια πρόταση μομφής εξαρτάται από το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Ο μόνος δρόμος για την πτώση της κυβέρνησης, με φιλολαϊκό, φιλεργατικό πρόσημο, εξαρτάται από την ενίσχυση της κοινωνικής δυναμικής ως καθοριστικού παράγοντα στις πολιτικές εξελίξεις. Κάτι τέτοιο σημαίνει πως η κοινωνική συσπείρωση γύρω από το αίτημα για δημοκρατία, που ενεργοποιείται και συμπυκνώνεται στη «μαύρη οθόνη», πρέπει άμεσα να πάρει πιο συγκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά.

Αδιέξοδο Σήμερα παρουσιάζεται και πάλι ένα momentum για την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ. Εμφανίζεται με τη μορφή της κυβερνητικής κρίσης και συμπυκνώνει μέσα του την εξέλιξη των αντιφάσεων της ευρωπαϊκής κρίσης και τις συνέπειές της στην κοινωνία, καθώς και στην ταξική και πολιτική πάλη. Μετά την Κύπρο έρχεται η Ελλάδα να αναδείξει ηχηρά τα αδιέξοδα.

Αυτό συμβαίνει, γιατί η ΕΡΤ λειτούργησε σαν σύμβολο για πολύ ευρύτερες διεκδικήσεις δικαιωμάτων και αξιών απ’ ό,τι αυτή καθαυτή η δημόσια τηλεόραση. Πολλοί κι από πολλές οπτικές γωνίες δίνουν σ’ αυτή τη διαδικασία το νόημα του αγώνα για δημοκρατία.

Μια δεξιά κυβέρνηση, μια οποιαδήποτε κυβέρνηση συμφωνίας και υπακοής ή έστω αποδοχής των συστημικών, τροϊκανών κανόνων της κρίσης, ούτε το «όχι» μπορεί να πει, αλλά ούτε και να υλοποιήσει το «ναι»! Το ίδιο το πλαίσιο αυτών των κανόνων οδηγεί σε αδιέξοδο.

Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου του Σαμαρά ανέδειξε εκ

Η κοινωνία παραλαμβάνει αυτή την εικόνα. Τη στιγμή της μεγά-

λης πόλωσης, όπως τώρα με το επεισόδιο της ΕΡΤ, την κατανοεί ελλειπτικά, σαν μια επιλογή ανάμεσα στο «ναι» και το «όχι». Η Αριστερά έχει την υποχρέωση να δώσει το πολιτικό περιεχόμενο, καθώς το δίπολο ακολουθείται από την ερώτηση της προοπτικής, του πολιτικού σχεδίου. Σ’ αυτές τις συνθήκες τον κρίσιμο ρόλο στην κοινωνική αντίδραση τον παίζουν τα πιο ενεργά και συγκροτημένα ιδεολογικοπολιτικά, κοινωνικά τμήματα που καθορίζονται από τις πολιτικές αιχμές με στρατηγικό βάθος. Νόμος, τάξη και πυγμή για το δεξιόστροφο τμήμα που αποδέχεται μοιραία το διεθνές και ευρωπαϊκό πλαίσιο και τη διαχείριση εντός του ή σύγκρουση, ρήξη και ανατροπή όλου του συστημικού πλαισίου της κρίσης για το αριστερόστροφο τμήμα. Οι ενδιάμεσες προσεγγίσεις και προτάσεις πέφτουν στο κενό και αθροίζονται εν τέλει στη μία απ’ τις δύο κυρίαρχες τάσεις. Απέναντι στην κοινωνία σήμερα, η Αριστερά έχει τον πρώτο λόγο.

Πρόκληση Η «κρίση της ΕΡΤ», αν και δημιουργεί όρους οξείας κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης, δεν μπορεί να οδηγηθεί σε αριστερή διέξοδο αποκλειστικά και μόνο από την αυθόρμητη κινηματική διάσταση και το αίτημα για δημοκρατία γενικώς. Το δεξιό, συστημικό, μνημονιακό στρατόπεδο το γνωρίζει αυτό και ο Σαμαράς παίζει, ως απόπειρα διεξόδου από τη δεινή θέση που βρίσκεται, το χαρτί της επιτάχυνσης και της πρόκλησης όλων των κοινωνικών και πολιτικών «εταίρων»: Στην τρόικα και τα ευρωπαϊκά διευθυντήρια, για να τον στηρίξουν, παρέχοντάς του ουσιαστικές δυνατότητες ευελιξίας στην εφαρμογή του προγράμματος. Στην κοινωνία, για να παραδοθεί στην ηγεσία της πυγμής και της (δήθεν) αποτελεσματικότητας, που σημαίνει την επιμονή στην

Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για την ΕΡΤ ή έστω στην ουσία της, δηλαδή στην άμεση αναδιάρθρωσή της με μαζικές απολύσεις και την κλιμάκωση της επίθεσης. Στους συνεταίρους του, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ να παραδοθούν ολοκληρωτικά στην αυταρχική, ακροδεξιά πολιτική του ή να στραφούν προς τον ΣΥΡΙΖΑ αναζητώντας, με αμφίβολες ελπίδες και χωρίς ηγετικές απαιτήσεις, ένα σχέδιο ανοικοδόμησης του κεντροαριστερού συστημικού πυλώνα. Τέλος, στον ΣΥΡΙΖΑ, για να παγιδευτεί στη γενική περί δημοκρατίας προπαγάνδα, χωρίς όμως την κρουστική πολιτικοποίησή της που θα αναπτύξει την υπέρ της Αριστεράς κοινωνική δυναμική, ακόμη κι αν η ΕΡΤ ξανανοίξει, χωρίς την πτώση της κυβέρνησης. Ωστόσο η μαζική κοινωνική αντίσταση οξύνει σε βάρος του την πολιτική κρίση, την ώρα που η Αριστερά αντεπιτίθεται.

ΣΥΡΙΖΑ Υπάρχει σήμερα η ευκαιρία και η δυνατότητα για την πιο ουσιαστική ενότητα της Αριστεράς, αλλά και του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ με την αξιοποίηση όλων των δυνάμεων και των δυνατοτήτων του, καθώς η συγκυρία ανοίγει δρόμους και ευκαιρίες εκ νέου για την αριστερή ριζοσπαστική γραμμή της ανατροπής και της κυβέρνησης της Αριστεράς. Οι σκληρές δηλώσεις του προέδρου της ΚΟ και η κήρυξη ανένδοτου αγώνα ταυτόχρονα με την άμεση συμμετοχή των μελών του ΣΥΡΙΖΑ πανελλαδικά σε όλες τις πτυχές της οργάνωσης και της έκφρασης του αγώνα ήταν τα απαραίτητα και αναγκαία πρώτα βήματα. Τώρα χρειάζεται άμεσα η πολιτική γενίκευση και η δημόσια εκφώνηση των συμπερασμάτων και των προθέσεων της Αριστεράς που αναλαμβάνει την ευθύνη της ανατροπής. Ο Σαμαράς «διαπραγματεύεται» στο πλαίσιο της τρόικας και της ΕΕ με τους όρους της συστη-

Όμως και ο λαός είναι πιο ώριμος να υποδεχτεί τις δεσμεύσεις της. Όχι μόνο δεν θα δημιουργηθούν φόβοι από το ενδεχόμενο αποχώρησης από το ευρώ, αλλά θα αποδειχτεί η ειλικρίνεια και η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης της Αριστεράς για το προφανές: την ανάγκη παύσης πληρωμών προς τους δανειστές, καταγγελίας των συμβάσεων και διαγραφής του χρέους, ως προϋποθέσεις απαράβατες για την αντιστροφή της λιτότητας. Η κυβέρνηση της Αριστεράς είναι η πρόταση της πιο ουσιαστικής δημοκρατίας, πολύ πιο πέρα από τις ερμηνείες του Συντάγματος, τις οποίες επίσης χρησιμοποιεί ο Σαμαράς σήμερα. Της δημοκρατίας με ταξικό περιεχόμενο, με την άμεση κοινωνική συμμετοχή, με θεσμούς κοινωνικού και εργατικού ελέγχου. Πολύ πιο πέρα από το παλιό πολιτικό σύστημα και τα κομμάτια του. Η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν φτιάχνεται από τέτοια υλικά. Όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τόσο του Γ. Παπανδρέου όσο και του Β. Βενιζέλου, καθώς και της ΔΗΜΑΡ, έχουν επιλέξει τον πολιτικό και ταξικό τους ρόλο και έχουν καταγραφεί στα μάτια της κοινωνίας ανεπιστρεπτί. Η κυβέρνηση της Αριστεράς αποτελεί τη σημαία του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς συμπυκνώνει το ιδεολογικοπολιτικό του σχέδιο. Θα συγκροτηθεί με τη στήριξη και συμμετοχή της δρώσας κοινωνίας και τη συμπαράταξη όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της Αριστεράς, με ή χωρίς τις σεχταριστικές μέχρι σήμερα ηγεσίες τους. Η εξέλιξη της κρίσης, τα αδιέξοδα που αναδεικνύει για κάθε είδους συστημική διαχείριση δίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ μια νέα δυνατότητα να πάρει ξανά την πρωτοβουλία. Μας δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε το βήμα προς το λαό, τονίζοντας με κάθε τρόπο την πιο ανατρεπτική αλήθεια: πως αυτός ο ίδιος ο λαός, ο κόσμος της εργασίας είναι το υποκείμενο της ιστορικής αλλαγής.


αριστερά •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

7

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Δημοκρατία κατευθύνσεις. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποτιμηθούν φωνές που επιμένουν στο σενάριο της «μεγάλης Δεξιάς», στην κυβερνητική συνεργασία μεταξύ μιας (σαμαρικής) ΝΔ και της Χρυσής Αυγής. Δεν μπορεί, όμως, ή δεν πρέπει να υποτιμηθούν φωνές που αρχίζουν να υποστηρίζουν την προοπτική μιας στροφής προς μια νέα «κεντροαριστερά»: είτε με τη μορφή της σημερινής τρικομματικής χωρίς τον Σαμαρά, είτε με την μορφή ενός νέου «συμβιβασμού» μεταξύ τμημάτων της σημερινής τρικομματικής και τον ΣΥΡΙΖΑ…

Του Αντώνη Νταβανέλλου

Η 

μαζική αντίσταση στο κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν το «πολιτικό ατύχημα» που τόσο φοβόνταν, από την αρχή, όλες οι μνημονιακές δυνάμεις. Το φως της έκρηξης που έγινε στο ραδιομέγαρο ανέδειξε την αλήθεια: η τρικοματική ήταν και είναι μια κυβέρνηση αδύναμη, με τεράστια προβλήματα συνοχής. Ο Σαμαράς –που προβαλλόταν ως «ηγέτης μακράς πνοής»– είναι εφικτό να ανατραπεί και μάλιστα πιο εύκολα απ’ ό,τι υπολόγιζαν και οι πιο αισιόδοξοι από εμάς. Με την προϋπόθεση να συνεχιστεί η κινητοποίηση του κόσμου, είναι εφικτό να σαρωθεί και μαζί του να σαρωθεί όλο το μνημονιακό πολιτικό σκηνικό.

Όλα αυτά είναι δυνατόν να αναζητηθούν είτε στην παρούσα Βουλή, χωρίς την προϋπόθεση των εκλογών, είτε –αν καταγραφεί αδιέξοδο– με την προϋπόθεση των εκλογών και την αναζήτηση μια νέας πολυκομματικής σταθερότητας.

Δικαιώματα Κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης ο ΣΥΡΙΖΑ «ανέβασε» πολύ το ζήτημα της Δημοκρατίας. Ο «ξαφνικός θάνατος» της ΕΡΤ, το μαύρο στις οθόνες της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, το διάγγελμα απόλυσης 2.700 εργαζομένων, οι διαδοχικές πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, αλλά και οι διαδοχικές επιστρατεύσεις απεργών, θέτουν οπωσδήποτε το θέμα των δημοκρατικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και των λαϊκών δυνάμεων, αναδεικνύουν τη σχέση μεταξύ της αντιδραστικής οικονομικο-κοινωνικής πολιτικής των μνημονίων και της αυταρχικής στροφής του κράτους, που είναι απαραίτητη ακριβώς για να περάσουν τα μνημόνια. Έτσι, η πάλη για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων είναι, φυσιολογικά, βασική προγραμματική δέσμευση της Αριστεράς, είναι τμήμα της μεθόδου μας για να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά και τμήμα της «υπόσχεσης» για το τι κόσμο θέλουμε να δημιουργήσουμε.

Ο 

«Εθνικές» λύσεις; Έχοντας πει αυτά τα αυτονόητα για όλες τις εκδοχές της Αριστεράς, είναι ώρα να θυμηθούμε στον ΣΥΡΙΖΑ ότι υπάρχει μια βαθειά διαφορά μεταξύ της πολιτικής που υπερασπίζει τα δημοκρατικά δικαιώματα για την κοινωνική πλειοψηφία και της πολιτικής που υπερασπίζει την (αστική) Δημοκρατία γενικώς ως πολίτευμα.

Σύγκρουση Την πιο κρίσιμη ώρα για την πτώση του Σαμαρά, την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ καλούσε τον κόσμο στο Σύνταγμα, διαβάσαμε στην πρώτη σελίδα της Αυγής: «Καταλύτης πολιτικών εξελίξεων με δημοκρατική ομαλότητα η συγκέντρωση στο Σύνταγμα»… «το τελευταίο πράγμα που μας έχει μείνει, σε αυτό τον τόπο να υπερασπιστούμε, είναι οι θεσμοί και η Δημοκρατία». Δεν έχω πρόθεση να θεωρητικολογήσω, θυμίζοντας τις «παλιές» συζητήσεις για το αν και κατά πόσο υπερασπίζοντας τους «θεσμούς

και τη Δημοκρατία» η Αριστερά μπορεί να φτάσει στο γενικότερο στόχο της, στη σοσιαλιστική απελευθέρωση της κοινωνίας. Θέλω όμως να θυμίσω ότι σήμερα τα δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζομένων είναι αναπόσπαστα δεμένα με κάποιες βασικές οικονομικές ανατροπές: π.χ. στην ΕΡΤ μια δημοκρατική λύση δεν είναι μόνο να ξανανοίξουν οι οθόνες, να αφανιστεί το «μαύρο», αλλά επίσης το να αποφευχθεί η απόλυση 2.700 (ή των μισών) εργαζομένων σε αυτή. Και αυτό σημαίνει ότι για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση –όπως και για τα νοσοκομεία και για τα σχολεία– πρέπει να βρεθούν οι αναγκαίοι πόροι που θα διασφαλίζουν τη βιωσιμότητά τους. Οι πόροι που τα μνημόνια κατευθύνουν αφειδώς στη βιωσιμότητα των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών. Και η σύγκρουση αυτή είναι απολύτως βέβαιο ότι

δεν μπορεί να ολοκληρωθεί επιτυχώς για τους εργαζόμενους, αν θέσουμε στον εαυτό μας ως απαραβίαστα όρια την «ομαλότητα» και την «υπεράσπιση των θεσμών και της Δημοκρατίας». Όλα αυτά είχαμε και θα έχουμε το χρόνο να τα συζητήσουμε και να τα ξεκαθαρίσουμε. Όμως η κρίση του Σαμαρά τείνει να δημιουργήσει ένα πιο επείγον ζήτημα. Το καθεστώς στήριξε και –μέχρι στιγμής– εξακολουθεί να στηρίζει τον Σαμαρά, ως την καταλληλότερη πολιτική εκπροσώπησή του. Όμως υπήρχε πριν από αυτόν και θα υπάρχει και μετά από αυτόν.

Σενάρια Την ώρα που οι εργαζόμενοι γύρω από την ΕΡΤ κατεδάφιζαν τις πολιτικές προοπτικές του ακροδεξιού αρχηγού της Δεξιάς, φούντωνε η συζήτηση για τις εναλλακτικές λύσεις. Το εκκρεμές αυτής της συζήτησης κινείται προς διαφορετικές

Στις εβδομάδες που έρχονται, θα φορεθεί πολύ η επίκληση της «οικονομικής ή και εθνικής κρίσης», για να εκβιαστούν λύσεις στο έδαφος της «ομαλότητας» με σεβασμό «στους θεσμούς και στη Δημοκρατία», λύσεις όμως που θα έχουν ως απαραβίαστο όριο τη συνέχεια του προγράμματος των Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων. Η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ, δια του Αλ. Τσίπρα, που καλεί το λαό στους δρόμους και ταυτόχρονα ζητά εκλογές για να πέσει η τρικομματική, είναι μια σωστή απάντηση μέσα στην πολιτική συγκυρία. Που θα πρέπει να συνδυάζεται με την υπενθύμιση –προς κάθε κατεύθυνση– της κυρίαρχης δέσμευσης του ΣΥΡΙΖΑ για άμεση και μονομερή ανατροπή των μνημονίων. Και, κατά συνέπεια, την άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να τσουβαλιαστεί μέσα σε όποιο σχήμα «εθνικής ενότητας» ή «εθνικής σωτηρίας» επωάζεται στις μέρες που έρχονται…

Μετά την ΕΡΤ Η ενότητα στη δράση της Αριστεράς

ι κινητοποιήσεις για τη σωτηρία της ΕΡΤ στηρίχθηκαν σε έναν προφανή «κορμό»: την ενότητα στη δράση της Αριστεράς. Στην παρέμβαση των αγωνιστών-στριών του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έτσι συγκροτήθηκε η βάση που έκανε εφικτή τη συσπείρωση των ευρύτερων εργατικών-λαϊκών δυνάμεων, που έχτισαν την ασπίδα προστασίας γύρω από το ραδιομέγαρο και σήμερα απειλούν να βυθίσουν σε κρίση την τρικομματική. Αυτή η εξέλιξη επιβεβαίωσε τις προτάσεις της Αριστερής Πλατφόρμας στον ΣΥΡΙΖΑ, που

πάγια υποστηρίζει την αναγκαιότητα μιας συμμαχίας μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και άλλων δυνάμεων της Αριστεράς. Η διαπίστωση αυτή δεν σημαίνει ότι δεν εκδηλώθηκαν προβλήματα, από την πλευρά κυρίως των ηγεσιών. Στο ΚΚΕ, με την απαράδεκτη έκδοση του «Ριζοσπάστη» ως, τάχα, απεργιακού φύλλου, αλλά και τη λειτουργία της Τυποεκδοτικής όπου τυπώθηκαν τα απεργοσπαστικά φύλλα του «Επενδυτή», του «Ελεύθερου Τύπου» και του «Γαύρου». Με την επίσης απαράδεκτη απόπειρα –μέσω αρθρογραφίας

και προπαγάνδας– να εξισωθεί η ΝΔ με τον… ΣΥΡΙΖΑ!

στις ερημιές των μεγάλων τυπογραφείων).

Στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ τα προβλήματα εκφράστηκαν κυρίως με τις ταλαντεύσεις στη στήριξη των κινητοποιήσεων, που έφτασαν στην ανοιχτή διαφοροποίηση των συνδικαλιστών της Συσπείρωσης στην ΕΣΗΕΑ.

Όμως όλα αυτά δεν αρκούν για να υποβαθμίσουν το γεγονός ότι ο κόσμος της Αριστεράς πάλεψε πλάτη με πλάτη για εφτά ημέρες. Και η νίκη στην ΕΡΤ –που πλέον φαίνεται εφικτή– θα φέρει την υπογραφή κυρίως αυτού του κόσμου.

Αντίστοιχα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εκφράστηκε, ξανά, ο αυτάρεσκος μικρομεγαλισμός και η βερμπαλιστική αντιμετώπιση υπαρκτών προβλημάτων (π.χ. προτάσεις αντιμετώπισης της απεργοσπασίας στις εφημερίδες με κάποιες υποθετικές «περιφρουρήσεις»

Για μια φορά ακόμη αποδείχθηκε ότι η μαρξιστική παράδοση του Ενιαίου Μετώπου, ειδικά όταν αυτή αναπτύσσεται «από τα κάτω», δικαίως συγκινεί τον κόσμο μας και δικαίως προκαλεί φόβο στους αντιπάλους μας.

Γιατί χτίζει τις δυνατότητες να εκφραστεί η γενικότερη εργατική και λαϊκή αντίσταση. Γιατί χτίζει τη βάση για να δοθούν πραγματικά και όχι συμβολικά οι αναγκαίοι μαζικοί αγώνες. Γιατί είναι η προϋπόθεση για τις νίκες που χρειαζόμαστε όλοι. Την ώρα που η ορχήστρα της ΕΡΤ έπαιζε το «απάντηση θα πάρουν, ενότητα κι αγώνα», ακούσαμε το θερμό χειροκρότημα και είδαμε δακρυσμένα μάτια σε πολλές πλευρές… Είναι ένα συμπέρασμα που πρέπει να κρατήσουμε για τις κρίσιμες ημέρες που έρχονται…


8

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

Κρίση προσδοκιών της νεολαίας, ζήτημα δημοκρατίας

Άρωμα 1968 στην Του Πάνου Πέτρου

Η 

εξέγερση στην Τουρκία έχει κλείσει 20 ημέρες και συνεχίζεται. Σε αυτές τις 20 μέρες, έχει δείξει και τα δύο «πρόσωπα» που έχουν οι λαϊκές εξεγέρσεις. Από τη μία, τη φαντασία, την ευρηματικότητα, την ανάταση που φέρνει μαζί του κάθε λαϊκός ξεσηκωμός. Το κατειλημμένο πάρκο Γκέζι, ιδιαίτερα τις μέρες μετά την πρώτη ήττα των αστυνομικών δυνάμεων και την αποχώρησή τους, μετατράπηκε σε «πανηγύρι των καταπιεσμένων»: Οι αυτοσχέδιες βιβλιοθήκες, οι χοροί και οι γιορτές, η οργάνωση μιας καθημερινής, τοπικής, «λαϊκής εξουσίας» σε όλες τις λειτουργίες της κατάληψης και άλλα πολλά που μας μετέφεραν οι φωτογραφικοί φακοί, οι κάμερες και οι ανταποκρίσεις των εξεγερμένων. Από την άλλη, τη μαχητικότητα. Το ύψωμα οδοφραγμάτων από χιλιάδες διαδηλωτές που συνεργάζονταν στο να μεταφέρουν οικοδομικά υλικά, να ξηλώνουν πέτρες, να μετακινούν καμένα οχήματα, η ηρωική άμυνα απέναντι σε απίστευτης αγριότητας διαρκείς επιθέσεις από τις δυνάμεις καταστολής. Αυτός ο συνδυασμός, δημιουργικότητας, φαντασίας και αποφασιστικότητας στο οδόφραγμα φέρνει στο μυαλό τον γαλλικό Μάη του 1968. Είναι μια σύγκριση που ξεπερνά τις «εικόνες» και έχει να κάνει με το χαρακτήρα της εξέγερσης. Συγκεκριμένα, η εξέγερση στην Τουρκία τροφοδοτείται από δύο παράγοντες που «σφράγισαν» το 1968: Ο ένας είναι οι συσσωρευμένες δυσφορίες κοινωνικών ομάδων και νεολαίων γύρω από μια σειρά ζητήματα δημοκρατίας, ηθικής και ελευθεριών. Στην πλατεία Ταξίμ διαδηλώνει το ΛΟΑΤ κίνημα, που έχει μαζικοποιηθεί και έχει κάνει αισθητή την παρουσία του τα τελευταία χρόνια. Στην Ταξίμ πρωταγωνιστούν οι γυναίκες, που παραμένουν «πολίτες δεύτερης κατηγορίας» στην Τουρκία. Πρωταγωνιστεί η νεολαία, διεκδικώντας ακόμα και πράγματα όπως να πίνει αλκοόλ μετά τις 10 το βράδυ ή να φιλιέται στους σταθμούς του μετρό (να θυμηθούν οι «σκεπτικιστές» ότι το πρώτο «αίτημα» του Μάη του 68 ήταν να επισκέπτονται οι φοιτητές τους κοιτώνες των φοιτητριών). Όλοι μαζί, διεκδικούν «να μην αποφασίζει ο Ερντογάν μόνος του για την πόλη μου, για τη ζωή μου». Ο δεύτερος παράγοντας, που υποτιμάται συχνά, είναι η ταξική οργή, που τροφοδοτεί όχι η κρίση, αλλά η ανάπτυξη: οι απαιτήσεις των «από κάτω», που ακούνε πως ζουν σε ένα «οικονομικό θαύμα», που μεγαλώνουν ή δουλεύουν σε μια οικονομία που (πράγματι) καλπάζει, αλλά οι ζωές τους δεν βελτιώνονται. Όταν πρωτοστατούν οι γυναίκες, πρέπει να θυμόμαστε ότι η Τουρκία

είναι πρώτη στην ανεργία των γυναικών ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ. Όταν πρωτοστατούν οι νέοι, πρέπει να θυμόμαστε ότι η ανεργία τους φτάνει το 22%, ότι μόνο το 40% των απόφοιτων λυκείου μπαίνει στα πανεπιστήμια, ότι όσοι τελικά αποφοιτήσουν θα πρέπει να εργαστούν σε πολύ χαμηλόμισθες θέσεις δουλειάς, τη στιγμή που το ΑΕΠ έχει τριπλασιαστεί από το 2002. Το «οικονομικό θαύμα» του Ερντογάν, που αποπλήρωσε τα δάνεια του ΔΝΤ, έκανε την Τουρκία «παράδεισο» των ξένων επενδύσεων και έφερε ραγδαία οικονομική ανάπτυξη, δεν έχει καταφέρει να ρίξει την ανεργία κάτω από το 11%, έχει κάνει την Τουρκία την τρίτη πιο άνιση χώρα ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ, έχει κάνει την ασυνδικάλιστη, ανασφάλιστη, «μαύρη» εργασία τον κανόνα σε όλη τη χώρα.

Εξέγερση των μεσοαστών; Αυτές οι δύο πραγματικότητες, τροφοδοτούν την οργή στην Τουρκία. Η έμφαση στο πρώτο σκέλος και η υποβάθμιση του δεύτερου, δημιουργούν σοβαρά προβλήματα ανάλυσης της κατάστασης. Για όλες τις εξεγέρσεις που ξεσπούν στον αραβομουσουλμανικό κόσμο, οι δυτικοί αναλυτές έχουν μια ανάλυση-«καρμπόν» που μιλάει για μια «μορφωμένη, φιλελεύθερη νεολαία της μεσαίας τάξης». Πρόκειται (είτε γίνεται συνειδητά, είτε ασυνείδητα) για έναν κυρίαρχο «οριενταλισμό», που αντιμετωπίζει ως «καθυστερημένους» τους λαούς αυτών των χωρών και θεωρεί αυτονόητο πως η όποια «επαναστατική πρωτοπορία» οφείλει να εμπνέεται από τα ιδανικά του «δυτικού κόσμου». Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της νεολαίας είναι αδιαμφισβήτητος και στην αραβική άνοιξη και στην Τουρκία. Το ίδιο και η σημασία του παράγοντα «μορφωμένη». Όμως, αυτά τα στοιχεία δεν σημαίνουν κατ’ ανάγκη «μεσοαστική» και «φιλοδυτική». Στις αραβικές χώρες η νεολαία είναι η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού. Αντίστοιχα, και η Τουρκία σήμερα είναι μια πολύ νεανική χώρα, με μέσο όρο ηλικίας τα 29 χρόνια (στην ΕΕ είναι 40). Όπως και στην Ταχρίρ, έτσι και στην Ταξίμ εκφράζεται η «κρίση προσδοκιών» αυτής της νέας γενιάς. Σε διαφορετικές συνθήκες, αλλά με το ίδιο ταξικό πρόσημο. Αν στην Αίγυπτο η «μορφωμένη νεολαία» αντιμετωπίζει το φάσμα της ανεργίας σε μια οικονομία σε κρίση, στην Τουρκία η «μορφωμένη νεολαία» αντιμετωπίζει το φάσμα του εξωφρενικά χαμηλού κατώτερου μισθού και των απαράδεκτων συνθηκών εργασίας σε μια οικονομία σε εκρηκτική ανάπτυξη. Τον Νοέμβρη του 2012, στέλεχος του αντιπολιτευόμενου Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος προειδοποιούσε προφητικά: «Αν η ελπίδα των νέων να αναζητήσουν το επιθυμητό βιοτικό επίπε-

δο σβήσει σταδιακά … η Τουρκία θα αντιμετωπίσει σοβαρά κοινωνικά ζητήματα». Αυτή είναι η ουσία της πολιτικής, κοινωνικής κρίσης στην Τουρκία. Επιπλέον, όπως και στην Ταχρίρ, έτσι και στην Ταξίμ, το πιο «λαϊκό» στοιχείο της νεολαίας, οι «γαβριάδες» της κοινωνίας, βρέθηκαν στο πλευρό των «μορφωμένων» συνομηλίκων τους. Και το έκαναν αξιοποιώντας το ίδιο ακριβώς «όχημα» με τους Αιγύπτιους: τους συνδέσμους ποδοσφαιρικών οπαδών. Οι οργανωμένοι οπαδοί της Μπεσίκτας, της Γαλατασαράι, της Φενερμπαχτσέ εμφανίστηκαν σε «ενιαίο μέτωπο» στο δρόμο και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην υπεράσπιση της Ταξίμ από την αστυνομία. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας, για τον χαρακτήρα που παίρνει η εξέγερση στην Τουρκία, είναι η στάση των συνδικάτων. Υπάρχουν κλάδοι σε κινητοποιήσεις, όπως οι εργαζόμενοι στις αερογραμμές που απεργούν εδώ και καιρό ενάντια στην απαγόρευση των απεργιών. Υπάρχουν κλάδοι που έχουν προαναγγείλει ενδεχόμενη απεργία μέσα στον ερχόμενο μήνα (βάσει της αυστηρής τουρκικής αντεργατικής νομοθεσίας) και μένει να δούμε αν θα υλοποιηθεί, όπως οι μεταλλεργάτες. Υπάρχουν ήδη δρομολογημένες απεργίες (όπως της KISK, της συνομοσπονδίας στο δημόσιο) που συνέπεσαν με την εξέγερση στις 4 και 5 Ιούνη. Πλέον, υπάρχουν και απεργίες με πολιτικό χαρακτήρα συμπαράστασης στην εξέγερση και ενάντια στην αστυνομική βία, όπως αυτή που προκήρυξαν, για τη Δευτέρα 17 Ιούνη, οι συνομοσπονδίες KISK και η μαχητική DISK μαζί με άλλα τρία σωματεία. Η εξέγερση στην Τουρκία σίγουρα δεν είναι «εργατική». Αλλά το ίδιο υπερβολικός είναι ο ισχυρισμός ότι πρόκειται για εξέγερση «μεσο-

Ενώ ξεδιπλωνόταν η εξέγερση στην Τουρκία, ξέσπασε ο συγκλονιστικός αγώνες για την υπεράσπιση της ΕΡΤ. Στο μυαλό χιλιάδων διαδηλωτών, η σύνδεση των αγώνων στις δυο πλευρές του Αιγαίου έγινε αυτόματα, και δεν είναι υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι η Ταξίμ έπαιξε κι αυτή το ρόλο της στη μαζικοποίηση της κατάληψης στο Ραδιομέγαρο. Είναι μια έκφραση του αυθόρμητου διεθνισμού των «από κάτω»: Οι διαδηλωτές της Ταξίμ εμπνεύστηκαν (και) από το Σύνταγμα, και με τη σειρά τους «επέστρεψαν» την αγωνιστική έμπνευση στην Αθήνα. Η άλλη διάσταση είναι η αποκάλυψη στα μάτια χιλιάδων ανθρώπων και στις δυο πλευρές του Αιγαίου, ότι «στην ίδια τους τη χώρα είναι ο εχθρός». Οι «Σαμαρντογάν» εφαρμόζουν τις ίδιες οικονομικές συνταγές και επιδιώκουν να τις επιβάλλουν με την ίδια αυταρχική πολιτική «σιδερένιας πυγμής». Απέναντί τους, οι δύο λαοί δίνουν κοινό αγώνα. Σε αυτό το δρόμο, της εξέγερσης και του διεθνισμού των «από κάτω», θα βρει η Αριστερά όλες τις απαντήσεις στα «δύσκολα» ερωτήματα που βάζει η κρίση.

αστική». Πρόκειται για ένα διαταξικό πλήθος, μια πλατιά κοινωνική συμμαχία κοινωνικών ομάδων, που εκφράζει στον δρόμο όλες τις διαφορετικές δυσφορίες που είχαν συσσωρευθεί ενάντια στη διακυβέρνηση Ερντογάν, όπως στις πρώτες μέρες του «πανεθνικού» ξεσηκωμού ενάντια στον Μουμπάρακ.

Ανατολή εναντίον Δύσης; Ο ίδιος γενικευμένος χαρακτήρας της εξέγερσης ισχύει και όσον αφορά τους «γεωγραφικούς» (πλαγίως ταξικούς) προσδιορισμούς που επιχειρείται να δοθούν. Σύμφωνα με μια διαδεδομένη άποψη, οι «παράκτιες, κοσμοπολίτικες, μεσοαστικές πόλεις» επιτίθενται στον Ερντογάν, που απολαμβάνει τη στήριξη των «λαϊκών, παραδοσιακών» επαρχιών της Ανατολίας. Ο ισχυρισμός έχει μια βάση αλήθειας, και οι πολιτισμικές διαφορές ανάμεσα στο δυτικό και το ανατολικό κομμάτι δεν μπορούν να υποτιμηθούν. Ωστόσο, η προσπάθεια να δοθεί «ταξική» ερμηνεία πέφτει στο κενό. Ο πληθυσμός των πόλεων δεν είναι κατ’ ανάγκην «μεσοαστικός». Στα πλαίσια του καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού της χώρας, το 70% του τουρκικού πληθυσμού έχει συρρεύσει πλέον στις πόλεις. Σε αυτές τις μεγάλες πόλεις εκφράζονται όλες οι κοινωνικές αντιθέσεις της σύγχρονης Τουρκίας. Η Ιστανμπούλ είναι η «έδρα» των δισεκατομμυριούχων, με τα γιοτ που βολτάρουν στα πανάκριβα εμπορικά κέντρα. Αλλά πίσω από αυτά τα εμβλήματα «ανάπτυξης», υπάρχουν οι φτωχογειτονιές, που έστησαν οι εσωτερικοί μετανάστες που πλημμύρισαν την πόλη από τις επαρχίες τους, οι άνθρωποι που ήρθαν αναζητώντας δουλειά λόγω της ταχείας


διεθνή •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

9

και εργασιακός μεσαίωνας εν μέσω ανάπτυξης

τουρκική κοινωνία που χαρακτηρίζουν τη σημερινή της κατάληψη, «ρεβάνς» για όλες εκείνες τις Πρωτομαγιές που η αστυνομία δεν επέτρεψε στους διαδηλωτές να προσεγγίσουν την ιστορική πλατεία.

Οι πολιτικές δυνάμεις

ανάπτυξης, αλλά δυσκολεύονταν να βγάλουν τα προς το ζην. Στα αστικά κέντρα κυριαρχούν τα «λευκά κολάρα», αλλά αυτό δεν αναιρεί ότι ανήκουν στην εργατική τάξη, και παράγουν το 63% του τουρκικού ΑΕΠ. Άλλωστε, η Προύσα και η Άντανα, που συγκλονίζονται, επίσης, από διαδηλώσεις και συγκρούσεις, είναι βασικά βιομηχανικά κέντρα της Τουρκίας. Στην Ανατολία, που είναι «κάστρο» του Ερντογάν, δεν δίνει τον τόνο η εργατική τάξη, αλλά η ισλαμική αστική τάξη. Συγκεκριμένα, το στρώμα μεσαίων επιχειρηματιών με εξαγωγικό προσανατολισμό, που αναπτύχθηκε τη δεκαετία του ’80 και αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά της τουρκικής εκδοχής του «πολιτικού Ισλάμ». Είναι οι λεγόμενοι «τίγρεις της Ανατολίας» οικονομικά, για τον δυναμισμό τους και τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο στη μαύρη εργασία, και «καλβινιστές του Ισλάμ» ιδεολογικά, για την «εργασιακή ηθική» τους, που ταιριάζει στον ευρωπαϊκό προτεσταντισμό την εποχή της ανόδου της αστικής τάξης. Η αποδιάρθρωση του εργατικού κινήματος σε αυτές τις περιοχές, σε συνδυασμό με τις «φιλόπτωχες» πολιτικές του κυβερνώντος κόμματος AKP, που αντικαθιστούν τα συνδικάτα και το κοινωνικό κράτος, εξηγούν τη δημοφιλία του Ερντογάν στην Ανατολία. Αλλά ακόμα πιο βαθιά νοτιανατολικά, βρίσκονται στην ακραία φτώχεια οι Κούρδοι, που αποτελούν για δεκαετίες τον βασικό αντίπαλο κάθε τουρκικής κυβέρνησης.

Η μάχη της Ταξίμ Η εξάπλωση της εξέγερσης σε δεκάδες πόλεις σε όλη την Τουρκία αποδεικνύει ότι πρόκειται για ένα συνολικότερο ξέσπασμα που ξεπερνά την Ιστανμπούλ και έχει να κάνει με τη δια-

κυβέρνηση Ερντογάν. Ωστόσο, η ίδια η μάχη της πλατείας Ταξίμ είναι αποκαλυπτική για το χαρακτήρα της σύγκρουσης. Η μάχη για μερικά δέντρα αγκαλιάστηκε από όλη την πόλη. Ο ένας παράγοντας είναι η οργή για την καταστολή ενάντια στους κατασκηνωτές του Πάρκου Γκέζι. Συμπύκνωνε την οργή ενάντια σε μια κυβέρνηση που –μετά τον αποτελεσματικό περιορισμό του στρατού που της έδωσε πλατιά δημοφιλία- δείχνει την πρόθεση να εγκαθιδρύσει τον δικό της αυταρχισμό. Η λαϊκή απαίτηση «να μας ρωτήσει πρώτα ο Ερντογάν αν θέλουμε την ανάπλαση» συμπληρώνει την εικόνα ενός λαού που νιώθει πως η κυβέρνησή του απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις ανησυχίες του. Όμως στη μάχη για το Γκέζι, προβάλει το ταξικό, αντινεοφιλελεύθερο χαρακτηριστικό της εξέγερσης. Η καταπάτηση ενός πάρκου για να οικοδομηθεί ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο ήταν το τελευταίο επεισόδιο στην «ανάπλαση» της Ιστανμπούλ. Γειτονιές Βούλγαρων μεταναστών, καταυλισμοί Ρομά, παραδοσιακές εργατογειτονιές, έχουν ισοπεδωθεί ή απειλούνται για να «εκσυγχρονιστεί» η Ιστανμπούλ. Γι’ αυτό και κόσμος από αυτές τις λαϊκές συνοικίες, πλανόδιοι πωλητές, Αλεβίτες από το Γκάζι κλπ, έσπευσε να υπερασπιστεί το Γκέζι, έκανε τον αγώνα και δικό του. Ένα τελευταίο στοιχείο, που αν και συμβολικό παίζει κεντρικό ρόλο στην πολιτική συγκρότηση του κινήματος, είναι η ίδια η ιστορία της Ταξίμ. Είναι το σύμβολο της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Η μάχη ενάντια στη νεοφιλελεύθερη «ανάπλαση», είναι αντικειμενικά και μάχη της «μνήμης» του κινήματος ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό. Δεν είναι λίγοι εκείνοι

Πολύς λόγος έχει γίνει για την παρουσία των κεμαλικών στις διαδηλώσεις, ιδιαίτερα στην Ιστανμπούλ. Πράγματι, έχουν κινητοποιηθεί εθνικιστές και οπαδοί του Ρεπουμπλικάνικου Λαϊκού Κόμματος, με τις τούρκικες σημαίες και το σύνθημα «Κεμάλ είμαστε οι στρατιώτες σου». Δεν πρόκειται για έκπληξη. Ο διχασμός «ισλαμιστών-κεμαλικών» αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της τουρκικής πολιτικής ζωής εδώ και δεκαετίες και θα εκφραζόταν και τώρα. Η κεμαλική ελίτ και οι υποστηρικτές της έχουν βρει την ευκαιρία να κατέβουν στο δρόμο, επιχειρώντας να ηγεμονεύσουν στο κίνημα. Ωστόσο δεν πρόκειται για «κεμαλικό κίνημα» ή για εξέγερση υποκινούμενη από τον στρατό. Στην περίπτωση της σύνθεσης των διαδηλωτών της Ιστανμπούλ ισχύει η ρήση του Λένιν για όσους περιμένουν «καθαρές επαναστάσεις», ότι δεν θα τις δουν ποτέ. Σε επίπεδο οργανωμένων δυνάμεων, εκτός από τους κεμαλικούς, ορατή και ισχυρή παρουσία έχουν οι ΛΟΑΤ οργανώσεις, εργατικά σωματεία, η άκρα Αριστερά, οι Κούρδοι. Εκτός από αυτό, η μεγάλη πλειοψηφία των διαδηλωτών –κατά κοινή ομολογία- είναι «απολίτικη», δεν έχει καμία σχέση με το υπαρκτό πολιτικό σύστημα. Όλοι αυτοί που συγκρούονται σώμα με σώμα με την αστυνομία και διεκδικούν μεγαλύτερες ελευθερίες, δεν το κάνουν για μια επιστροφή του στρατού ή της κεμαλικής ελίτ, που έχει επίσης ταυτιστεί με τον αυταρχισμό. Το ζήτημα της πολιτικής ηγεμονίας είναι υπαρκτό και είναι πολύ σημαντικό ότι η πάλη ενάντια στους εθνικιστές γίνεται από τις αριστερές οργανώσεις (υπεράσπιση της παρουσίας κουρδικών συμβόλων, διαδηλώσεις υπέρ των γυναικών που φορούν μαντίλα κλπ). Σε αρκετές περιπτώσεις, η Αριστερά δείχνει να βγαίνει πιο κερδισμένη. Αυτό φαίνεται στη συνθηματολογία, όχι μόνο στην Ιστανμπούλ, αλλά σε όλες τις πόλεις, όπου τα συνθήματα της Αριστεράς γίνονται μαζικά. Αλλά καταγράφεται και στη λαϊκή συνείδηση. Όπως σημειώνουν πολλοί Τούρκοι αναλυτές και αγωνιστές, όλα τα κινήματα αντίστασης έχουν ταυτιστεί με την Αριστερά στην Τουρκία: Πράγματι οι εφημερίδες της Αριστεράς έχουν αυξήσει την κυκλοφορία τους, οι οργανωμένες δυνάμεις της πρωταγωνιστούν στις διαδηλώσεις και έχουν μπροστά τους μια μεγάλη ευκαιρία να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους. Με όλα της τα στραβά (σεχταρισμός, κατακερματισμός,

«φλερτ» με τον κεμαλικό εθνικισμό), η τουρκική Αριστερά έχει τεράστιες εμπειρίες σκληρών αγώνων σε καθεστώς ημιπαρανομίας, και αυτές τις πολύτιμες εμπειρίες μεταδίδει στους νεαρούς αγωνιστές της Ταξίμ. Αυτή η «τεχνογνωσία», σε συνδυασμό με την ολόψυχη συμμετοχή στον αγώνα, τύς δίνει ένα πλεονέκτημα απέναντι στους κεμαλικούς ή τους εθνικιστές -που δεν διακρίνονται ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Νεαροί εθνικιστές συμμετέχουν στις συγκρούσεις με την αστυνομία, αλλά η ηγεσία τους καταδίκασε τις διαδηλώσεις. Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα στηρίζει τις διαδηλώσεις, αλλά είναι κοινό μυστικό ότι το κάνει με μισή καρδιά.

Προκλήσεις-Προοπτικές Η τουρκική εξέγερση έχει να αντιμετωπίσει μεγάλες προκλήσεις. Ο Ερντογάν είναι ένας εκλεγμένος ηγέτης με μεγάλη λαϊκή στήριξη, ενώ δεν υπάρχει εναλλακτική πολιτική στη διακυβέρνησή του. Σε μεγάλο βαθμό, η κατάσταση μοιάζει με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το αιγυπτιακό κίνημα ενάντια στον Μόρσι. Το τελευταίο επεισόδιο ήταν η βίαιη εκκένωση της Ταξίμ και του πάρκου από την αστυνομία, ενόψει της συγκέντρωσης του κυβερνητικού AKP στην Ιστανμπούλ. Η επίθεση έγινε ενώ ήταν σε εξέλιξη συζητήσεις για μια «ομαλή διέξοδο» (δημοψήφισμα για το πάρκο, παραίτηση του αρχηγού της αστυνομίας, απελευθέρωση κρατουμένων κλπ). Ήταν μια προοπτική που δεν άρεσε σε πολλούς διαδηλωτές, αλλά συγκέντρωνε σοβαρές πιθανότητες να οδηγήσει σε «εκτόνωση» το κίνημα και να το αφήσει να «φυλλορροήσει». Η αλαζονεία του Ερντογάν, να διατάξει επίθεση για να κάνει τη συγκέντρωσή του, πυροδότησε νέες διαδηλώσεις σε όλους τους γύρω δρόμους από το Πάρκο, αλλά και σε όλες τις πόλεις της Τουρκίας. Το σύνθημα «η Ταξίμ είναι παντού, η Αντίσταση είναι παντού» κυριάρχησε. Η συνέχεια είναι άγνωστη. Το κίνημα μπορεί να εκτονωθεί. Μπορεί να οδηγήσει σε πτώση του Ερντογάν «από τα μέσα» (ήδη συγκροτείται άτυπα μια «μετριοπαθής» πτέρυγα μέσα στο κυβερνών κόμμα). Μπορεί να κλιμακωθεί και να οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερες ανατροπές. Ό,τι κι αν γίνει, αφήνει πίσω του πολύ βαθιά σημάδια στην τουρκική κοινωνία. Η υποχώρηση της αστυνομίας την 1η Ιούνη, έμεινε στην ιστορία ως «η πρώτη ήττα του Ερντογάν». Και κυρίως, όπως γράφει ένα σύνθημα στην πλατεία Ταξίμ: «Αντισταθήκαμε. Εξαφανίσαμε οριστικά τον νεκρό πολίτη μέσα μας». Ό,τι κι αν συμβεί, τίποτε πια δεν θα είναι το ίδιο…


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

19 Ιούνη 2013

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα»

ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες.

Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού,

Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι.

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΕΚΔΟΤΗΣ: Γιάννης Χαριτόπουλος ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:

Αντώνης Νταβανέλλος

Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

ΕΚΤΥΠΩΣΗ:

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 30 ευρώ • Ετήσια 60 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 064/480017-65 της Εθνικής Τράπεζας.

www.dea.org.gr

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΑΘΗΝΑ: Εξάρχεια 6909009815 ● Γκύζη 6957500105 ● Αμπελόκηποι 6973005569 ● Πετράλωνα 6974018716 ● Νέος Κόσμος 6985749304 ● Παγκράτι 6974793603 ● Κυψέλλη-Αγ.Παντελεήμονας 6957500101 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Νέα Ιωνία 6972036692 ● Χαλάνδρι 6974972217 ● Μαρούσι 6978641672 ● Ν. Ηράκλειο 6945498732 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Άλιμος 6945754555 ● Γλυφάδα 6944548787 ● Άγ. Δημήτριος-Μπραχάμι 6932566460 ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Περιστέρι 6977710683 ● Αγ. Ανάργυροι 6936899442 ● Ίλιον 6957500102 ● Χαϊδάρι 6974701829 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ: Ζωγράφου 6937271330 ● Βύρωνας 6972318747 Λαύριο 6979925065

ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6944810156

● Σαλαμίνα 6973376378

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ● 5ο Διαμέρισμα 6972814199 ● Τούμπα 6995270465 ● Δυτικές Συνοικίες 6979942083 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Καλαμάτα 6932422501 ● Πάτρα 6973235894

● Αγρίνιο 6974473540 ● Βόλος 6979459034 ● Ρέθυμνο 6932008743 ● Ηράκλειο 6976332197 ● Ιεράπετρα 6976786326 ● Γιάννενα 6945704488 ● Βέροια 6977684341 ● Κοζάνη 6934374825 ● Λιβαδειά 6948364232 ● Κομοτηνή 6907843752

Αντιφασιστική Πρωτοβουλία στο Ν.Ηράκλειο Του Δημήτρη Μπάρκα

Με μια επιτυχημένη αντιφασιστική συναυλία έκανε το ξεκίνημά της η Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Ηρακλείου Αττικής. Την Κυριακή, 16 Ιούνη, εκατοντάδες κάτοικοι, κυρίως νέοι, πλημμύρισαν την κεντρική πλατεία του δήμου, για να παρακολουθήσουν τη συναυλία και να δώσουν μια πρώτη απάντηση στην πρόσφατη εξόρμηση των νεοναζί στις γειτονιές μας. Η ανάγκη δημιουργίας μιας πλατιάς Αντιφασιστικής Πρωτοβουλίας στην περιοχή έγινε ακόμα πιο ξεκάθαρη μετά την «επίσκεψη» των νεοναζί στα γραφεία του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ δύο βράδια πιο πριν. Αυτή τη φορά άφησαν ξεκάθαρη υπογραφή με αγκυλωτούς σταυρούς και στοχάδια, έγραψαν συνθήματα για τους μετανάστες μαθητές, για τον Τσε Γκεβάρα κ.ά. Αντίστοιχα συνθήματα έγραψαν στην πλατεία του ΗΣΑΠ και σε άλλα κεντρικά σημεία του Ν.Ηρακλείου, ενώ πέταξαν τρικάκια, κάποια με το σύνθημα «το “συνταγματικό τόξο” εδώ και καιρό επιτίθεται στους Έλληνες», πετώντας το γάντι σε όποιον απεχθάνεται τους νεοναζί. Γνωρίζοντας ότι τέτοιου είδους

απειλές είναι μόνο η αρχή –όπως έχουν αποδείξει οι επιθέσεις τους την τελευταία χρονιά σε γειτονικούς δήμους– αλλά και θέλοντας να σπάσουμε το κλίμα του φόβου που έχει ήδη αρχίσει να καλλιεργείται σε μετανάστες, μαθητές ή ακόμα και σε εκπαιδευτικούς, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε την Αντιφασιστική Πρωτοβουλία. Στόχος μας είναι η πιο πλατιά συμμετοχή σ’ αυτή την πρωτοβουλία, επιδιώκοντας το συντονισμό με τοπικά σωματεία, συλλόγους και άλλες αντιρατσιστικές πρωτοβουλίες. Μπορεί το κλείσιμο της ΕΡΤ και η έκρηξη του κινήματος συμπαράστασης και οργής απέναντι στον αυταρχισμό της κυβέρνησης να μας ανάγκασε να αναβάλουμε την εκδήλωση που προγραμματίζαμε μια μέρα πριν, ωστόσο είναι σίγουρο ότι θα επανέλθουμε και μάλιστα τώρα με περισσότερες δράσεις και πρωτοβουλίες. Η μεγάλη επιτυχία της αντιφασιστικής συναυλίας –παρά τη λειψή προπαγάνδιση και προετοιμασία– δείχνει ότι δεν είμαστε μόνοι και ότι, όπως έλεγε και το σύνθημα της αφίσας μας, θα βάλουμε «το φασισμό στο περιθώριο, με όπλα μας την αντίσταση και την αλληλεγγύη».

Στάση εργασίας στο ΥΠΑΑΤ Κινητοποίηση πραγματοποιεί ο Ενιαίος Σύλλογος Εργαζομένων Υπουργείου Γεωργίας Νομού Αττικής, την Τετάρτη, 19 Ιούνη. Οι εργαζόμενοι του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΥΠΑΑΤ) θα πραγματοποιήσουν τρίωρη στάση εργασίας και θα συγκεντρωθούν στο κεντρικό κτίριο του ΥΠΑΑΤ, στην Αχαρνών. Η κινητοποίηση αποφασίστηκε στην κοινή συνεδρίαση των συλλόγων εργαζομένων του ΥΠΑΑΤ, με σκοπό να υπερασπιστούν τη μισθοδοσία των εργαζομένων του εποπτευόμενου από το ΥΠΑΑΤ οργανι-

σμού, ΕΛΓΟ (Ελληνικός Γεωργικός Οργανισμός). Οι εργαζόμενοι στον Οργανισμό κινδυνεύουν να μείνουν απλήρωτοι, καθώς η Τράπεζα Πειραιώς προχώρησε στο πάγωμα των λογαριασμών του Οργανισμού. Είναι σαφές ότι το ΥΠΑΑΤ, που έχει υπό την εποπτεία του αρκετούς Οργανισμούς όπως ο ΕΛΓΟ, μπορεί να είναι από τα υπουργεία που θα χτυπηθούν περισσότερο με απολύσεις, αν επικρατήσουν στο δημόσιο τακτικές του δόγματος «νόμος και τάξη» που προσπαθεί να επιβάλει η κυβέρνηση με το

κλείσιμο της ΕΡΤ. Ο στόχος των δεκάδων χιλιάδων απολύσεων στο δημόσιο, που προβλέπουν οι συμφωνίες με τους δανειστές, δεν πρόκειται να επιτευχθεί αλλιώς. Γι’ αυτό το λόγο τώρα είναι η ώρα να μας βρουν όλους τους εργαζόμενους στο ΥΠΑΑΤ και τους εποπτευόμενους οργανισμούς μπροστά τους οι κυβερνώντες. Να παλέψουμε από κοινού με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ και τους υπόλοιπους εργαζόμενους στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα για να ανατρέψουμε τα μνημόνια και την κυβέρνηση.

Κινητοποιήσεις στο Νοσοκομείο Σωτηρία Οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου Σωτηρία εδώ και καιρό βιώνουν τις βάρβαρες συνέπειες της υλοποίησης του μνημονίου στο χώρο της υγείας. Ο νέος οργανισμός προβλέπει την πλήρη διάλυση του νοσοκομείου και ήδη η διοίκηση του νοσοκομείου διέταξε το κλείσιμο ακόμη τριών κλινικών υλοποιώντας τον κατάπτυστο οργανισμό. Το νοσοκομείο συνεχίζει να ακρωτηριάζεται με την παραχώρηση του Λομβέρδειου και με το κλείσιμο κρεβατιών στη μονάδα της Πανεπιστημιακής Κλινικής, λόγω

έλλειψης προσωπικού. Την ίδια ώρα που οι κλινικές στενάζουν από έλλειψη προσωπικού, υλοποιούνται αποφάσεις για αποσπάσεις νοσηλευτικού -και όχι μόνο- προσωπικού για την επαρχία. Επίσης, μεθοδεύεται το κλείσιμο του Παιδικού Σταθμού και παράδοσή του στον δήμο Αθηναίων, με αποτέλεσμα να επανέλθουν τα τροφεία και να μην υπάρχει κάλυψη για τα παιδιά των εργαζομένων. Όλα αυτά, και σε συνδυασμό με το ότι οι τραυματιοφορείς έχουν κατά πολύ ξεπεράσει τις αντοχές τους με κίνδυνο την προσωπική τους υγεία,

τις τεράστιες ελλείψεις σε φάρμακα, υλικά και σε προσωπικό, έχουν κάνει την κατάσταση εκρηκτική. Για όλους αυτούς τους λόγους, ο σύλλογος εργαζομένων καλεί όλους τους εργαζόμενους σε συγκέντρωση, την Τετάρτη 19/6, στην πύλη του νοσοκομείου, στις 8:00 το πρωί, και στη συνέχεια παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Υγείας. Οι εργαζόμενοι δηλώνουν αποφασισμένοι να σώσουν το νοσοκομείο τους και ζητούν από όλους τους φορείς της περιοχής να στηρίξουν τον αγώνα τους με κάθε τρόπο. Είμαστε μαζί τους.


ιστορία • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

Η επικαιρότητα του βιβλίου της Ρόζας Λούξεμπουργκ

Μαζική Απεργία, Κόμμα, Συνδικάτα ταριάτου. Αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει μοιρολατρικά να περιμένει με σταυρωμένα χέρια την έλευση της “επαναστατικής κατάστασης”, να περιμένει το αυθόρμητο κίνημα να πέσει από τον ουρανό. Αντίθετα, το καθήκον της είναι όπως πάντα να προηγείται της εξέλιξης των πραγμάτων, να προσπαθεί να την επισπεύσει…

Της Κατερίνας Παρδάλη

Η 

Ρόζα θεωρούσε ότι η ιστορία διδάσκει. Και πραγματικά, παρακολουθώντας τις συζητήσεις, τους προβληματισμούς, τις προτάσεις, αντιμετωπίζοντας τα αδιέξοδα και τις ήττες αγώνων (όπως πρόσφατα των καθηγητών), αλλά και βλέποντας το ορμητικό ποτάμι των ανθρώπων που κατά χιλιάδες την τελευταία εβδομάδα «άφησαν τον καναπέ» για να συμπαρασταθούν στην ΕΡΤ, διαπιστώνουμε ότι τα ίδια «παλιά» προβλήματα αναζητούν λύση.

»Η τακτική του κόμματος δεν πρέπει ποτέ να βρίσκεται κάτω από το επίπεδο του υπάρχοντος στην πραγματικότητα συσχετισμού των δυνάμεων, αλλά αντίθετα πρέπει να υπερβαίνει αυτό το επίπεδο… Μια τακτική συνεπής, αποφασιστική, που να ανοίγει δρόμους προς τα εμπρός, προκαλεί στις μάζες το αίσθημα της ασφάλειας, της εμπιστοσύνης, της ορμής στη μάχη. Αντίθετα μια διστακτική και φοβισμένη τακτική, που στηρίζεται στην υποτίμηση του προλεταριάτου, ασκεί στις μάζες μια παραλυτική επίδραση και μια ψυχική κατάπτωση».

Τα ζητήματα των απεργιών, της γενικής πολιτικής απεργίας, του αυθόρμητου, του ρόλου του κόμματος (ή των κομμάτων) της Αριστεράς, του ρόλου των συνδικάτων και της «ανεξαρτησίας» τους από τα αριστερά κόμματα, μας απασχολούν όλες και όλους τα τελευταία χρόνια. Σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα, οι απόψεις και η εμπειρία της Ρόζας Λούξεμπουργκ έχουν πολλά να μας πουν και σήμερα. Με το βιβλίο της «Μαζική απεργία, κόμμα, συνδικάτα», η Ρόζα ανέπτυξε τις ιδέες για τη γενική απεργία ως πολιτικό όπλο. Συνόψισε τα πολιτικά συμπεράσματα από το κύμα των εργατικών απεργιών που συγκλόνισε τη Ρωσία κατά την επανάσταση του 1905. Στόχος της ήταν να χτυπήσει το συντηρητισμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στη Γερμανία. Επίσης έτσι ενίσχυε τη μάχη μέσα στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (το SPD που ήταν η πλατιά Αριστερά της εποχής, όπου συνυπήρχαν ακόμα ρεφορμιστές και επαναστάτες), για το ρόλο του στους αγώνες και για να «ξεκολλήσει» από την κοινοβουλευτική δράση, στην οποία υπέτασσε τα πάντα.

Γενική πολιτική απεργία: Ένα νέο όπλο Η ιδέα της γενικής απεργίας ήταν γνωστή από παλιά. Μεγάλες απεργίες είχαν ήδη γίνει είτε για πολιτικά δικαιώματα (δικαίωμα της ψήφου), είτε για εργατικές διεκδικήσεις. Για τη συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας (SPD) η γενική απεργία θεωρείτο «γενική τρέλα». Την έβλεπαν σαν εμμονή και πλάνη των αναρχικών, που θεωρούσαν ότι μόνο με μια γενική απεργία (έστω και 10 ημερών!) θα κατέρρεε το αστικό κράτος. Οι ηγέτες των γερμανικών συνδικάτων (τα οποία είχαν τεράστια δύναμη) ήταν αντίθετοι στη γενική απεργία. Η αντιπαράθεση της Ρόζας με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία είχε ξεκινήσει από νωρίτερα. Η αφορμή δόθηκε αρχικά από το Βέλγιο. Το

Σήμερα

1903, η ηγεσία του εκεί Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος σταμάτησε τη γενική απεργία, που είχε ξεκινήσει αυθόρμητα από τους εργάτες για το καθολικό δικαίωμα ψήφου, με το πρόσχημα ότι η απεργία φόβιζε τους Φιλελεύθερους συμμάχους της Αριστεράς. Στη διαμάχη που ξέσπασε, η Ρόζα μαστίγωσε «τους ερασιτέχνες του ρεαλισμού που δεν κουράζονται να φωνάζουν για τις “θετικές επιτυχίες” της κοινοβουλευτικής δράσης για να τις χρησιμοποιήσουν ως όπλα κατά της αναγκαιότητας και σκοπιμότητας της βίας στον εργατικό αγώνα». Για τη Ρόζα η πείρα της ρωσικής επανάστασης του 1905 άλλαζε το πρίσμα με το οποίο έβλεπαν μέχρι τότε τη διεκδίκηση της εξουσίας. Στην εξέγερση των εργατών/τριών είδε το μέλλον για το οποίο έπρεπε να προετοιμάζεται και το γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Αντίθετα, οι περισσότεροι ηγέτες του κόμματος θεώρησαν την επανάσταση στη Ρωσία μια τοπική ιδιορρυθμία, ασύμβατη με ένα κοινοβουλευτικό καθεστώς όπως αυτό στη Γερμανία.

Αυθόρμητο και συνειδητό Η Ρόζα δείχνει στο βιβλίο της πώς αλλάζουν και προχωρούν οι συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων, καθώς εμπλέκονται στις απεργίες και τις μάχες. Υπογραμμίζει: «Στην επανάσταση, όταν η ίδια η μάζα εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή, η ταξική συνείδηση

Η απλή συμπαράσταση και ο «σεβασμός» στην ανεξαρτησία είτε των συνδικάτων είτε των κινημάτων δεν έχει οδηγήσει ποτέ σε νίκες γίνεται πρακτική και δραστήρια. Έτσι, ένας χρόνος επανάστασης έδωσε στο ρώσικο προλεταριάτο τόση “μόρφωση” όση δεν μπόρεσαν τεχνητά να δώσουν στο γερμανικό προλεταριάτο 30 χρόνια κοινοβουλευτικών και συνδικαλιστικών αγώνων». Τα γεγονότα στη Ρωσία, για τη Ρόζα, αποδεικνύουν ότι: 
– Τα οικονομικά και πολιτικά αιτήματα (που μέχρι τότε αντιμετωπίζονταν σαν ξεχωριστές μάχες) δεν είναι ξεχωριστά, αλλά αδιάσπαστα συνδεδεμένα. Αυτό έχει γίνει εξόφθαλμο για μας σήμερα, μιας και η οποιαδήποτε οικονομική διεκδίκηση για να νικήσει, πρέπει … να ρίξει την κυβέρνηση!

συνδικάτων. Όμως, οι μαρξιστές πρέπει να μπαίνουν σ’ αυτές τις μάχες και να γίνονται τμήμα τους, όπως έκανε το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στη Ρωσία. Δεν πρέπει να περιμένουν μια «οργανωμένη και πειθαρχημένη μάχη που θα διεξάγεται σύμφωνα με ένα σχέδιο», για να πάρουν μέρος σ’ αυτή, γιατί τότε δεν θα τη δουν ποτέ. Επίσης, όμως, δεν πρέπει να υποτάσσονται στο μέσο όρο των απόψεων του κόσμου, ούτε –ακόμα χειρότερα– να είναι πίσω από τις διαθέσεις του, αλλά να προχωρούν και να πολιτικοποιούν τη μάχη, δίνοντας την προοπτική της συνέχειας και την αυτοπεποίθηση στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους/ες. Η Ρόζα ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, όταν επιτέθηκε σφοδρά στο συντηρητισμό των ηγετών (συνδικαλιστικών και κομματικών). Όμως, αυτό δεν την οδήγησε σε μια αναρχοφιλελεύθερη «θεωρία του αυθόρμητου», όπως πολλοί ισχυρίστηκαν μετά το θάνατό της.


– Η μαζική απεργία είναι συνδεδεμένη με την προοπτική τις ανατροπής. Στη Ρωσία σχεδόν κάθε μαχητική απεργία κατέληγε σε αιματηρή αναμέτρηση με τις δυνάμεις του τσάρου.

Αν το αυθόρμητο, όπως η έκρηξη μιας μαζικής απεργίας, είναι ανεξάρτητη από τη θέληση των οργανώσεων, η Ρόζα υποστήριζε ότι όμως το κόμμα είναι και πρέπει να είναι ένας ουσιαστικός παράγοντας σ’ αυτές τις καταστάσεις. Το κόμμα μπορεί να δώσει μια ξεκάθαρη άποψη της ουσίας της πάλης και να ενισχύσει τη θέληση για πάλη.


– Μια γενική απεργία δεν μπορεί να κηρυχτεί αυθαίρετα από την ηγεσία του κόμματος ή των

«Η σοσιαλδημοκρατία είναι η πρωτοπορία η πιο φωτισμένη και η πιο συνειδητή του προλε-

Η μαζική αντίδραση στο κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν κυρίως αυθόρμητη και φανέρωσε κοινωνικές δυνάμεις που σχεδόν κανείς δεν περίμενε. Δυνάμεις επίσης που δεν μπόρεσαν ή δεν πρόλαβαν να εκφραστούν στην απεργία της ΟΛΜΕ… Στην ουσία, από την πρώτη μέρα ο αγώνας ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν πολιτικός αγώνας. Το αίτημα του κόσμου δεν ήταν απλώς να σπάσει το λουκέτο και να επαναπροσληφθούν οι 2.650 εργαζόμενοι/ες. Ήταν να πέσει η κυβέρνηση της λιτότητας, της καταστροφής, του αυταρχισμού. Τα συνθήματα ήταν συνθήματα Πολυτεχνείου. Το αυθόρμητο υπήρξε για άλλη μια φορά. Και για άλλη μια φορά η Αριστερά και τα συνδικάτα δεν πήραν «πάνω» τους αυτό τον αγώνα. Η απλή συμπαράσταση και ο «σεβασμός» στην ανεξαρτησία είτε των συνδικάτων είτε των κινημάτων δεν έχει οδηγήσει ποτέ σε νίκες. Ούτε στην εποχή της Ρόζας, ούτε σήμερα. Από την πρώτη ώρα στο προαύλιο της ΕΡΤ έμπαινε το αίτημα «να μπει μπροστά η πολιτική Αριστερά» και να συμπαρασταθούν τα μεγάλα συνδικάτα (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ) στον αγώνα, για να ανοίξει η δημόσια ραδιοτηλεόραση και να πέσει η κυβέρνηση. Ο κόσμος καταλάβαινε την πολιτική διάσταση του ζητήματος, όπως και προς τα πού είναι η λύση. Το θέμα, δυστυχώς, είναι – όπως και παλιά– να καταλάβουν και οι ηγεσίες. Να μπουν μπροστά, αντί να παρακολουθούν τα γεγονότα και να περιμένουν «κοινοβουλευτικές» ανατροπές ή τις εκλογές για να λυθούν τα ζητήματα.


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

Ευρώπη–ΗΠΑ: Προς μια μεγάλη υπερατλαντική αγορά; Η προοπτική του «οικονομικού ΝΑΤΟ», η συμφωνία ελευθέρου εμπορίου μεταξύ ΕΕ-ΗΠΑ έρχεται πιο κοντά. Στα πλαίσια του G8 που γίνεται στη Βόρειο Ιρλανδία, οι Ομπάμα, Μπαρόζο, Βαν Ρομπέι και Κάμερον ανακοίνωσαν την έναρξη των διαπραγματεύσεων τον επόμενο μήνα. Πρόκειται για μια μεγάλη τομή στην παγκόσμια οικονομία και γι’ αυτό αναδημοσιεύουμε σχετικό άρθρο από την “Tout est à nous” εφημερίδα του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος της Γαλλίας. Του Daniel Minvielle Μετάφραση: Αντώνης Σπανολιός

Σ 

τις 14 του Ιούνη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή («Κομισιόν») ζήτησε από το Κοινοβούλιο την εντολή, προκειμένου να διαπραγματευθεί μια συμφωνία ελεύθερων ανταλλαγών με τις ΗΠΑ. Το θέμα θα τεθεί επίσης στο επόμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για μια αντίστοιχη δέσμευση των κρατών-μελών. Η ιδέα της «μεγάλης υπερατλαντικής αγοράς» βγήκε απ’ το συρτάρι (όπου παρέμενε από το 1990) το 2012, με τη συγκρότηση μιας «ομάδας υψηλόβαθμων στελεχών», καθοδηγούμενη από τον Ευρωπαίο επίτροπο εμπορίου και τον Αμερικανό ομόλογό του. Στις 13 Φλεβάρη 2013, δημιουργήθηκε από τον Ομπάμα, τον Μπαρόζο και τον Βαν Ρομπέι ένα σχέδιο που βαφτίστηκε «σύμφωνο υπερατλαντικής συνεργασίας για το εμπόριο και τις επενδύσεις». Ένα μήνα αργότερα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκινούσε τη διαδικασία για την υλοποίηση του σχεδίου από τις αρχές του 2015.

Η αιτία της επίσπευσης βρίσκεται στην κρίση, που ωθεί την Ευρώπη στην ύφεση και συγκρατεί την ανάκαμψη στις ΗΠΑ. Το σχέδιο βασίζεται στη διαπίστωση πως οι ανταλλαγές Ενωμένης Ευρώπης-ΗΠΑ αποτελούν το μισό των διεθνών ανταλλαγών και περίπου ισοσκελίζονται, ενώ και οι δύο αγορές υφίστανται τον ανταγωνισμό των εμπορευμάτων με προέλευση τις αναδυόμενες αγορές. Η ιδέα είναι να δημιουργηθεί ένα εμπόδιο στις εισαγωγές στα σύνορα της ζώνης Ε.Ε.-ΗΠΑ προκειμένου να προωθηθεί η ανάπτυξη των ανταλλαγών στο εσωτερικό της ζώνης αυτής.

Άνοδος του προστατευτισμού Καθώς τα τελωνειακά τέλη είναι ήδη πολύ φθηνά, η εφαρμογή θα πραγματοποιηθεί κυρίως με ρυθμίσεις «κανονιστικού» χαρακτήρα. ΗΠΑ και Ε.Ε. χρησιμοποιούν ήδη τέτοιου τύπου κανόνες (υγειονομικούς, περιβαλλοντικούς –συνθήκες υπό τις οποίες κατασκευάζονται τα εμπορεύματα) για να προστατεύσουν την οικονομία τους.

Πρόκειται λοιπόν να εναρμονίσουν τους κανόνες αυτούς εντός της ζώνης, με σκοπό την «ευελιξία» των εσωτερικών ανταλλαγών, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα εμπόδια στα εμπορεύματα που έρχονται απ’ το εξωτερικό. Αυτός ο «προστατευτισμός μέσω προτύπου» θα επέτρεπε, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την αύξηση των εξαγωγών της Ε.Ε. προς τις ΗΠΑ κατά 28% (187 δισεκατομμύρια ευρώ). Αυτό θα μεταφραζόταν σε «547 ευρώ αύξηση του ετήσιου εισοδήματος για μια τετραμελή οικογένεια» και θα συνεπάγετο βεβαίως μια ανάκαμψη της απασχόλησης. Όμως, γνωρίζουμε πόση αξία έχουν αυτές οι προβλέψεις των «ειδικών». Και είναι προφανές πως μια τέτοια συμφωνία θα ωθήσει

διαφορετικές νομοθεσίες (πρότυπα ποιότητας, κοινωνικά, «πολιτιστικής εξαίρεσης») σε μια ευθυγράμμιση προς τα κάτω.

Το πρόβλημα είναι πως πολλοί , περιλαμβανομένης και της Μαρίν Λε Πεν, έσπευσαν και συνωθούνται σε αυτό το ολισθηρό πεδίο.

Επιπλέον, όπως όλες οι πολιτικές προστατευτισμού –ακόμα και οι συγκαλυμμένες– το σύμφωνο αυτό δεν μπορεί παρά να οξύνει τις οικονομικές και πολιτικές αντιθέσεις και να επιδεινώσει την κρίση.

Με ποιό τρόπο η υπεράσπιση της κυριαρχίας της Ευρώπης των τραπεζιτών απέναντι στις ΗΠΑ μπορεί να αποτελεί μια πολιτική προοπτική για τους εργαζόμενους και τους λαούς;

Πολλοί αντινεοφιλελεύθεροι αγωνιστές, όπως και το Κόμμα της Αριστεράς, τάχθηκαν εναντίον αυτής της συμφωνίας. Όμως, αυτή τη φορά το κάνουν στο όνομα της Ευρωπαϊκής κυριαρχίας η οποία θα απειλείτο από τη χειραγώγιση των ΗΠΑ. «Δε θέλουμε μία Ευρώπη Αμερικανική», γράφουν μάλιστα στο Κόμμα της Αριστεράς.

Ο αγώνας ενάντια στη λεηλασία των ελεύθερων ανταλλαγών δεν θα είναι αποτελεσματικός παρά μόνο αν τοποθετείται από την οπτική γωνία των εργαζομένων και των λαών, από την οπτική γωνία μιας άλλης Ευρώπης που δρα για να σπάσει το φαύλο κύκλο του φιλελευθερισμού, ο οποίος κατεδαφίζει τα κοινωνικά και δημοκρατικά κεκτημένα και βάζει τους λαούς να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο.

Δημοτικές εκλογές στην Ιταλία: Ρευστό το πολιτικό τοπίο

Οι μερικές δημοτικές εκλογές (δεν γίνονται ταυτόχρονα σε όλους τους δήμους της χώρας) στην Ιταλία ήταν δεδομένα η πρώτη έκφραση γνώμης του ιταλικού λαού, μετά τη δίμηνη πολιτική κρίση και τη συγκρότηση τελικά κυβέρνησης κεντροαριστεροδεξιού συνασπισμού. Τα αποτελέσματα έκρυβαν εκπλήξεις, οι οποίες ωστόσο δεν ήταν τόσο μεγάλες ή ανεξήγητες. Επιβεβαίωσαν τη ρευστότητα που επικρατεί στις διαθέσεις μεγάλης μερίδας του ιταλικού λαού.

Στη μάχη ανάμεσα στους δύο κυβερνητικούς εταίρους, η κεντροαριστερά επικράτησε καθαρά ενάντια στη Δεξιά, ενώ το κόμμα του Μπερλουσκόνι δεν κατάφερε να διεκδικήσει οποιονδήποτε μεγάλο Δήμο. Η καλύτερη από την αναμενόμενη επίδοση του «καβαλιέρε» στις τελευταίες εθνικές εκλογές είχε κρύψει το γεγονός ότι τα εκλογικά αποτελέσματα ήταν ιστορικά χαμηλά για την ιταλική Δεξιά.

Στις δημοτικές εκλογές, η Δεξιά συνέχισε τις «χαμηλές πτήσεις» της, δείχνοντας ότι δεν έχει ξεπεράσει την κρίση της. Ξεχωρίζει σίγουρα η ήττα του νεοφασίστα Αλεμάνο και η αποχώρησή του από τη δημαρχία της Ρώμης.

Κεντροαριστερά Για το Δημοκρατικό Κόμμα, οι τοπικές εκλογές ήταν μια βαθιά ανάσα, καθώς οι παλινωδίες και οι εσωκομματικές μηχανορραφίες στους δύο μήνες «ακυβερνησίας» και η συγκυβέρνηση τελικά με τη Δεξιά, το είχαν βυθίσει σε βαθιά κρίση. Ωστόσο θα ήταν υπερβολή να μιλήσει κανείς για ανάκαμψη ή έστω για σταθεροποίηση του κόμματος. Πρώτον, γιατί υπάρχει η παράδοση που θέλει την κεντροαριστερά πάντοτε να τα καταφέρνει καλύτερα στις τοπικές από ό,τι στις εθνικές εκλογές. Δεύτερον, γιατί οι εκλογικές επιτυχίες απέναντι στη Δεξιά δεν λύνουν το πρόβλημα της συνύπαρξης με τον Μπερλουσκόνι στην

κυβέρνηση, ούτε εξαφανίζουν τις φυγόκεντρες δυνάμεις (και προς τα δεξιά και προς τα αριστερά) που εμφανίστηκαν μέσα στην εσωκομματική κρίση.

«Κινήματος 5 Αστέρων», το οποίο δεν αναδεικνύει οργανώσεις βάσης ή τοπικά στελέχη, αλλά εξαρτιέται αποκλειστικά από την προσωπικότητα του Μπέμπε Γκρίλο.

Τρίτο, γιατί οι εκλογικές «νίκες» έγιναν σε συνθήκες μεγάλης αποχής (50%, πρωτοφανές για τις ιταλικές δημοτικές εκλογές που έχουν σχετικά υψηλή συμμετοχή).

Μια τρίτη ερμηνεία θεωρεί πως αρκετοί ψηφοφόροι του Γκρίλο ήλπιζαν σε μια «προοδευτική» συγκυβέρνηση με το PD και τιμώρησαν τον Γκρίλο που αρνήθηκε να εργαστεί γι’ αυτή την προοπτική.

Γκρίλο Αυτό που προκάλεσε τα περισσότερα σχόλια διεθνώς ήταν η πτώση του Γκρίλο, που έχασε το 40-50% της εκλογικής του δύναμης. Όλα τα κόμματα πληγήκαν από την αποχή, αλλά είναι εμφανές ότι αυτοί που έστριψαν την πλάτη τους στην κάλπη ήταν κυρίως οι «γκριλίνι». Ερμηνείες υπάρχουν πολλές. Μία είναι πως η ψήφος στον Γκρίλο ήταν ένα «μήνυμα» το οποίο εστάλη στις εθνικές εκλογές και για πολλούς Ιταλούς δεν χρειαζόταν να «ξανασταλεί» στις δημοτικές. Μία άλλη ισχυρίζεται πως φταίει η αδυναμία συγκρότησης του

Ό,τι κι αν ισχύει (ίσως και τα τρία να έχουν δόση αλήθειας), το βασικό συμπέρασμα είναι ότι το «κίνημα Γκρίλο» απέχει πολύ από το να αποτελεί συγκροτημένο ρεύμα στην ιταλική κοινωνία. Οι αντιφάσεις του είναι τέτοιες, που δεν του το επιτρέπουν. Όσο γρήγορα εκτινάχθηκε στις εθνικές εκλογές, τόσο γρήγορα υποχώρησε στις δημοτικές. Αλλά δεν αποκλείεται με την ίδια ταχύτητα να εκτοξευτεί και πάλι. Η αυξημένη αποχή στις δημοτικές εκλογές είναι η άλλη όψη της εκλογικής επιτυχίας του Γκρίλο στις εθνικές εκλογές. Μια σοβαρή

πολιτική κρίση ξεδιπλώνεται στην Ιταλία. Στην κυβέρνηση συνυπάρχουν δύο «μεγάλοι ασθενείς», το PD και το κόμα του Μπερλουσκόνι, ενώ στην αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκεται ένα ανομοιογενές, ρευστό δημιούργημα που αποτελεί περισσότερο «φαινόμενο» και λιγότερο «πολιτική δύναμη».

Αριστερά Σε αυτό το τοπίο, το παιχνίδι δεν έχει χαθεί για την Αριστερά. Αν σωστά γράφτηκε στις εθνικές ότι ο Γκρίλο λεηλάτησε το κοινό της Αριστεράς, στις δημοτικές φάνηκε ότι αυτό το κοινό συνεχίζει να «ψάχνεται». Αρκεί και η ίδια η Αριστερά να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να κάνει αυτό που δεν έκανε στις εθνικές: Να προβάλει πειστικά τη δικιά της εναλλακτική διέξοδο στην πολιτική και οικονομική κρίση, να «αναβαπτιστεί» ρίχνοντας όλη της την ενέργεια στην ανασυγκρότηση του αγώνα των «από τα κάτω» ενάντια στο σύστημα…


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

Ξεσηκωμός στη Βραζιλία Του Σπύρου Αντωνίου

ύφεσης, με αύξηση του πληθωρισμού και των τιμών των ειδών διατροφής.

πό τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων 20 ετών συγκλονίζεται η Βραζιλία. Σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας σημειώθηκαν συγκρούσεις των διαδηλωτών με την αστυνομία. Το πρώτο κύμα διαδηλώσεων ξέσπασε την περασμένη βδομάδα, μετά την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, και διογκώθηκε μετά τη βίαιη καταστολή των πρώτων διαδηλώσεων.

Οι φιέστες για τη διοργάνωση του Μουντιάλ το επόμενο καλοκαίρι και οι αγώνες του Κυπέλλου των Συνομοσπονδιών, που άρχισε το περασμένο Σάββατο και αποτελεί την πρόβα τζενεράλε της διοργάνωσης, δεν μπορούν να κρύψουν τις μεγάλες κοινωνικές ανισότητες σε μια από τις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες του πλανήτη.

Α 

«Είναι το πρώτο βήμα για να δείξουμε ότι δεν είμαστε νεκροί. Νόμιζαν ότι θα σταματούσαμε για να δούμε ποδόσφαιρο, αλλά η Βραζιλία δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο», δήλωσε ένας 24χρονος φοιτητής, μέσα στις ταραχές.

Στη διαδήλωση του Ρίο συμμετείχαν 100.000 άνθρωποι, οι οποίοι, πέρα από την αντίδραση για την αύξηση των εισιτηρίων, διαμαρτύρονται και για τις υπέρογκες δημόσιες δαπάνες για την οργάνωση του Μουντιάλ 2014. Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας πήραν άλλη τροπή, όταν οι διαδηλωτές επιτέθηκαν κατά του κοινοβουλίου της πολιτείας του Ρίο. Ειδικές δυνάμεις της στρατιωτικής αστυνομίας διέλυσαν το πλήθος, κάνοντας χρήση δακρυγόνων και σφαιρών από καουτσούκ και προχώρησαν σε μεγάλο αριθμό συλλήψεων. Τα χαρακτηριστικά της μαζικής παρουσίας νεολαίων χωρίς προηγούμενες εμπειρίες πολιτικοποίησης, η παρουσία

στο δρόμο τόσο των δυνάμεων της Αριστεράς, όσο και συντηρητικών κομματιών που έχουμε δει πρόσφατα και στην Τουρκία, είναι και εκεί εμφανή. Το κύμα λαϊκής δυσαρέσκειας εκδηλώνεται τη στιγμή που η Βραζιλία, έπειτα από αρκετά χρόνια οικονομικής ανάπτυξης, περνά μια δύσκολη περίοδο

Η δημοφιλία της κυβέρνησης έπεσε κατά οκτώ μονάδες τον Ιούνιο, για πρώτη φορά από την εκλογή της Ντίλμα Ρουσέφ στην προεδρία το 2011. Το μέγεθος της παγκόσμιας κρίσης δεν αφήνει κανέναν και τίποτα ανεπηρέαστο. Οι εξεγέρσεις για ψωμί, δουλειά και δικαιώματα ξεσπούν πλέον στις χώρες «πρότυπα» του καπιταλισμού. Από τη Στοκχόλμη μέχρι την Ιστανμπουλ και το Ρίο, τα όποια «κοινωνικά συμβόλαια» δεν έχουν πια κανένα αντίκρισμα.

Μήνυμα (έως φάρσα) στο καθεστώς

Ιράν: Απίστευτη ανατροπή στις προεδρικές εκλογές Του Πάνου Πέτρου

Ανατροπή όλων των προβλέψεων έφερε το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στο Ιράν. Στη διαδικασία έγκρισης των υποψηφιοτήτων, ο Ανώτατος Ηγέτης της χώρας, Αγιατολάχ Χαμενεΐ, είχε φροντίσει να «κόψει» τους δύο βασικούς ανταγωνιστές του: τον Ραφσανζανί, ιστορικό ηγέτη της «μεταρρυθμιστικής» πτέρυγας του ιρανικού καθεστώτος και τον Μασάιε, τον εκλεκτό του απερχόμενου «σκληροπυρηνικού» προέδρου Αχμαντινετζάντ, ο οποίος είχε έρθει επίσης σε ρήξη με τον Αγιατολάχ. Όλες οι αναλύσεις συμφωνούσαν ότι ο Χαμενεΐ και ο στενός του κύκλος «οχυρώνονταν» απέναντι σε κάθε ενδεχόμενο: α) Την πιθανότητα οι εκλογικοί ενδοκαθεστωτικοί ανταγωνισμοί να αξιοποιηθούν ως «χαραμάδα» για το λαϊκό κίνημα (όπως συνέβη το 2009, με τη λαϊκή εξέγερση που προκάλεσε η ακύρωση της εκλογικής νίκης του μεταρρυθμιστή Μουσαβί). β) Μια ενδεχόμενη όξυνση της έντασης με τις ΗΠΑ, η οποία θα απαγόρευε «ανεξάρτητες» πολιτικές (είτε συμφιλιωτικές όπως του Ραφσανζανί, είτε επιθετικές όπως του Μασάιε) και θα επέβαλλε τον πλήρη έλεγχο της διαχείρισης της κρίσης από την Ανώτατη Ηγεσία. Μετά από αυτή την εξέλιξη, οι εκλογές χαρακτηρίστηκαν ως «διαγωνισμός μεταξύ εκλεκτών του Χαμενεΐ». Η υποψηφιότητα του Χασάν Ροχανί, ενός «δευτεροκλασάτου» μετριοπαθή κληρικού, θεωρήθηκε –σωστά– από όλους τους αναλυτές «διακοσμητική», μια επίφαση «πλουραλισμού» για το καθεστώς.

Τη μέρα των εκλογών έσκασε η βόμβα: Αυτός ο άνθρωπος εξελέγη πρόεδρος του Ιράν και μάλιστα από τον πρώτο γύρο, συγκεντρώνοντας το 51% των ψήφων. Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν μεταφράζεται σε στήριξη στον ίδιο το Ροχανί, αλλά σε μήνυμα προς την κορυφή του καθεστώτος, εκφράζει το πλειοψηφικό αίτημα για δημοκρατικές ελευθερίες.

Το νέο δημοκρατικό κίνημα Πριν το 2009, η αποχή από την πολιτική (και τις εκλογές) ήταν η κυρίαρχη τάση σε όσους δυσφορούσαν με το καθεστώς. Οι αντιφρονούντες θεωρούσαν τις εκλογές φάρσα και το καθεστώς μπορούσε να ελέγχει τις εκλογές. Ο Μουσαβί εκείνη τη χρονιά επέλεξε να κάνει μια «κανονική» προεκλογική εκστρατεία, με πολιτικές συζητήσεις, με πολιτικές αντιπαραθέσεις στα τηλεοπτικά παράθυρα και με κεντρικό θέμα τη δημοκρατία. Ήταν μια προσπάθεια να ξαναποκτήσει μαζική βάση το «μεταρρυθμιστικό μπλοκ» που είχε απαξιωθεί από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφάρμοζε, όταν ήταν κυρίαρχο. Αλλά άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου. Η βάση της ιρανικής κοινωνίας απέκτησε ενδιαφέρον για την πολιτική, το καθεστώς υποχρεώθηκε να απαντήσει με μια αυταρχική στροφή (και εκτεταμένη νοθεία), οι μάζες απάντησαν με τη λαϊκή εξέγερση, που τότε κατεστάλη βίαια. Αυτή η εμπειρία αποδεικνύεται πως έμεινε βαθιά χαραγμένη στον ιρανικό λαό. Φέτος, η Ουάσινγκτον και Ιρανοί εξόριστοι καλούσαν τον κόσμο σε αποχή από τη «φάρσα». Ο Χαμενεΐ, έχοντας διασφαλίσει τη «σύνθεση» των υποψηφιοτήτων, κάλε-

σε τους Ιρανούς να «συμμετάσχουν μαζικά στις εκλογές και να αποδείξουν την πίστη τους στην Ιρανική Δημοκρατία». Ο ιρανικός λαός επέστρεψε τη «φάρσα» στον Χαμενεΐ. Ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά του, συμμετέχοντας εντυπωσιακά κατά 75%, αλλά αξιοποίησε τη μοναδική «χαραμάδα» που άφησε το καθεστώς, εκλέγοντας από το πουθενά τον Ροχανί. Προς το παρόν, η κορυφή του καθεστώτος δεν δείχνει σημάδια πανικού, ούτε προϊδεάζει για κάποια αυταρχική στροφή. Αφενός δεν της το επιτρέπει το εκκωφαντικό εκλογικό αποτέλεσμα και οι μνήμες του 2009. Αφετέρου ίσως πήρε στα σοβαρά το μήνυμα. Όχι μόνο των εκλογών, αλλά και των αραβικών εξεγέρσεων. Η κατόπιν εορτής παραδοχή Σύριων καθεστωτικών πως «όλα ίσως είχαν αποτραπεί, αν ανταποκρινόμασταν στα λαϊκά αιτήματα», σίγουρα έχει προβληματίσει και την Τεχεράνη. Με αυτή την έννοια ίσως δούμε το ιρανικό καθεστώς να παίρνει το δρόμο μιας «δημοκρατικής άνοιξης από τα πάνω». Οι πρώτες ενέργειες του νέου προέδρου (π.χ. το αν θα ελευθερωθούν ή όχι οι πολιτικοί κρατούμενοι του «Πράσινου Κύματος») και το αν αυτές θα συναντήσουν αντίσταση από τον κύκλο του Χαμενεΐ, θα είναι ένα πρώτο δείγμα για το πώς θα αντιμετωπίσει το καθεστώς την πρόκληση. Ωστόσο, το ενδιαφέρον στρέφεται στους «από τα κάτω». Με τη συμπλήρωση 45 χρόνων από το 1968, αξίζει να θυμόμαστε μια άλλη «Άνοιξη», εκείνη της Πράγας, όταν μια αντίστοιχη προσπάθεια μεταρρυθμίσεων «από τα πάνω», οι οποίες θα εκτόνωναν την οργή, άνοιξε το δρόμο σε μια μαζική εξέγερση που απαίτησε πολύ περισσότερα…

Αίγυπτος: Καμπάνια ενάντια στον Μόρσι

Ομάδες Αιγύπτιων ακτιβιστών αποφάσισαν να προχωρήσουν σε μιαν άλλη μορφή πάλης, απέναντι στην προσωρινή υποχώρηση των μαζικών αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Την 1η Μάη ξεκίνησαν την «καμπάνια Rebel» (εξεγέρσου), με την οποία στοχεύουν να μαζέψουν, ως τις 30 Ιούνη, 15 εκατομμύρια υπογραφές ενάντια στον Μόρσι (ώστε να ξεπεράσουν τα 12 εκατ. ψήφους που πήρε στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών). Οι υπογραφές δεν θα σημαίνουν και πολλά, ωστόσο η ίδια η διεξαγωγή της εκστρατείας έχει μια ιδιαίτερη σημασία: το σκεπτικό των διοργανωτών και των δυνάμεων της επαναστατικής Αριστεράς, που αποφάσισαν να τους στηρίξουν, είναι πως θα δοθεί η ευκαιρία στους «ακτιβιστές της Ταχρίρ» να έρθουν σε επαφή με την πλατιά μάζα του πληθυσμού. Πράγματι, πέρα από τη συλλογή 8 εκατ. υπογραφών τον πρώτο μήνα, η πιο σημαντική κατάκτηση της καμπάνιας είναι ότι ακτιβιστές μπαινοβγαίνουν σε λεωφορεία και συζητούν με τους επιβάτες, συζητούν στις λαϊκές γειτονιές για την καμπάνια, μπακάλικα και πλανόδιοι προτρέπουν «υπογράφετε εδώ ενάντια στον Μόρσι». Συνολικά για πρώτη φορά γίνεται μια τόσο σοβαρή πολιτική ζύμωση σε περιοχές που δεν τις «άγγιξε» η Ταχρίρ, τουλάχιστον μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ. Στα πλαίσια της καμπάνιας έχουν γίνει και πολλές άλλες δράσεις. Για παράδειγμα, οι καλλιτέχνες που μετά την ανατροπή Μουμπάρακ θέλησαν να «επικοινωνήσουν την τέχνη τους» και οργανώνουν μηνιαία «φεστιβάλ» σε πλατείες, υιοθέτησαν το κάλεσμα και συνδυάζουν τα φεστιβάλ με τη συλλογή υπογραφών. Η καμπάνια θα καταλήξει σε μια μεγάλη διαδήλωση στις 30 Ιούνη. Μπορεί να είναι άλλη μια διαδήλωση ή μπορεί να ανοίξει το δρόμο για μια νέα σύγκρουση…

Αγγλία: Συνέλευση του Λαού

Στις 22 Ιούνη, θα συναντηθεί στο Λονδίνο η People’s Assembly (Συνέλευση του Λαού). Είναι μια πρωτοβουλία στην οποία συμμετέχουν ακτιβιστές από τα «κοινωνικά» κινήματα (ενάντια σε άδικους φόρους, ενάντια στη φοροασυλία των εταιρειών κλπ), συνδικαλιστές, αγωνιστές της Αριστεράς, των Πρασίνων, στελέχη της αριστερής πτέρυγας του Εργατικού Κόμματος κλπ. Στόχος της Συνέλευσης του Λαού είναι να συζητήσουν όλοι μαζί ένα πρόγραμμα δράσεων αντίστασης ενάντια στην κυβέρνηση των Συντηρητικών. Η μεγάλη, ενθουσιώδης και «ετερογενής» συμμετοχή στις τοπικές, προπαρασκευαστικές συνελεύσεις και ο αριθμός των ανθρώπων που δηλώνουν συμμετοχή και κλείνουν εισιτήρια για την κεντρική Συνέλευση του Λονδίνου, προϊδεάζει για μια πολύ πετυχημένη έναρξη της προσπάθειας. Η Συνέλευση έρχεται μετά από την υποχώρηση των συνδικαλιστικών ηγεσιών, που ενώ οργάνωσαν ιστορικού μεγέθους κινητοποιήσεις τους προηγούμενους μήνες, κατόρθωσαν να «μαζέψουν» την κατάσταση. Στις 22 Ιούνη θα αποφασιστεί πρόγραμμα μαζικών δράσεων για το φθινόπωρο και η επιτυχία της απόφασης και κυρίως της υλοποίησής τους μπορεί να αλλάξει το τοπίο στη Βρετανία και να μεταδώσει ένα πολύτιμο παράδειγμα στην υπόλοιπη Ευρώπη…

Διαδηλώσεις στη Βουλγαρία ενάντια και στη νέα κυβέρνηση

Τον περασμένο χειμώνα, ο λαϊκός ξεσηκωμός ενάντια στη φτώχεια και τη διαφθορά στη Βουλγαρία ανέτρεψε τη δεξιά κυβέρνηση Μπορίσοφ και οδήγησε τη χώρα σε εκλογές. Η νέα συμμαχική κυβέρνηση Σοσιαλιστών, με τη στήριξη του κόμματος της τουρκικής μειονότητας και του εθνικιστικού Ατάκα, δεν έχει συμπληρώσει ούτε ένα μήνα ζωής και βρίσκεται αντιμέτωπη με μαζικές διαδηλώσεις που απαιτούν την παραίτησή της. Αφορμή ήταν ο διορισμός του μεγιστάνα των μίντια Ντέλιαν Πέεβσκι στη θέση του επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών. Με τις ιστορίες διαφθοράς και διαπλοκής της προηγούμενης κυβέρνησης με τους μεγάλους επιχειρηματίες ακόμα φρέσκες, για μεγάλη μερίδα του πληθυσμού αυτός ο διορισμός ήταν μια τεράστια πρόκληση. Οι διαδηλώσεις εκτός από τη Σόφια έχουν επεκταθεί και σε άλλες πόλεις. Ήδη ο Πέεβσκι δήλωσε πρόθυμος να παραιτηθεί και ο πρωθυπουργός παραδέχτηκε το «λάθος» του, ωστόσο οι διαδηλωτές παραμένουν στους δρόμους.


14 • νεολαία

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

2ο

Φεστιβάλ Νέων ΣΥΡΙΖΑ Το φεστιβάλ είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να εμφανιστούν οι νέοι-ες του ΣΥΡΙΖΑ στις γειτονιές, να μιλήσουν με τη νεολαία και να την εμπνεύσουν.

Της Κατερίνας Σεργίδου

Έ 

κλεισαν οι ημερομηνίες για το 2ο Φεστιβάλ Νέων ΣΥΡΙΖΑ το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 27-28-29 Σεπτέμβρη. Ένα φεστιβάλ το οποίο φιλοδοξούμε να αρχίσει να χτίζεται από τώρα στις γειτονιές της Αθήνας.

Σε αυτή την κατεύθυνση καλό είναι να διοργανωθούν όσο το δυνατόν περισσότερες προφεστιβαλικές εκδηλώσεις, με θέματα όπως η αντιφασιστική και αντιρατσιστική πάλη, η ευέλικτη εργασία, η διάλυση της παιδείας κλπ.

Το κεντρικό σύνθημα δεν έχει αποφασιστεί ακόμα, αλλά σίγουρα θα πρέπει να μεταφέρει ένα μήνυμα αποφασιστικότητας, σύγκρουσης και ανατροπής. Ήδη έχουν αρχίσει και στήνονται θεματικές ομάδες που θα προετοιμάσουν τις συζητήσεις, το μουσικό πρόγραμμα κλπ. Στην πορεία για το φεστιβάλ θα πρέπει να αποφύγουμε τα λάθη της προηγούμενης φοράς, όπως για παράδειγμα, την έμφαση στα μεγάλα και ακριβά ονόματα καλλιτεχνών που προσελκύουν μεν πολλύ κόσμο, αλλά σίγουρα δεν προβάλλουν τη δική μας αντίληψη για το τι είναι πολιτισμός. Αντίθετα θα πρέπει να γίνει προσπάθεια για μεγαλύτερη συμμετοχή νέων καλλιτεχνών από το χώρο της μουσικής και του θεάτρου, να δοθεί χώρος σε νέους ανθρώπους να δημιουργήσουν και να φέρουν νέες ιδέες.

Με τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να οργανωθεί το ίδιο το φεστιβάλ. Με τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων μελών και φίλων του ΣΥΡΙΖΑ. Όσον αφορά τις συζητήσεις, χρειάζεται προσοχή να μην χαθούμε σε ένα πρόγραμμα πολλών συζητήσεων, αλλά να γίνει μια επιλογή 5-6 θεμάτων που πραγματικά αγγίζουν τη νεολαία. Θυμίζουμε ότι πέρσι, παρά τις ενστάστεις για την αντιφασι-

στική συζήτηση, ήταν η εκδήλωση με τον περισσότερο κόσμο και την πιο πλούσια συζήτηση. Επίσης θα πρέπει να αποφύγουμε την επιλογή άοσμων και άχρωμων ομιλητών που υποτίθεται «εκφράζουν όλους», με τη δικαιολογία να αποφύγουμε την πολυγλωσσία. Αντίθετα η επιλογή των ομιλητών θα πρέπει να γίνει προσεχτικά. Οι ομιλητές θα πρέπει να εκφράζουν υπαρκτά κινήματα, αλλά ταυτόχρονα και όλες τις από-

ψεις και τον πλούτο της Αριστεράς στην Ελλάδα και διεθνώς. Το ότι καταβάλλεται προσπάθεια ενοποίησης της νεολαίας σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι εξαφανίζονται οι διαφορετικές απόψεις, ή ότι γι’ αυτό πρέπει να επιλέγουμε ανώδυνους ομιλητές. Πέρα όμως από το ίδιο το φεστιβάλ, καθοριστικής σημασίας θα είναι και η πορεία προς αυτό.

Θα πρέπει να επιμείνουμε στην επικοινωνία με το νέο κόσμο. Δεν αρκεί ένα τυπικό μοίρασμα φυλλαδίου ή μια εξόρμηση σε πολυσύχναστες περιοχές. Είναι βασικό να βρούμε τα θέματα και τον τρόπο να αποδείξουμε στο νέο κόσμο ότι αξίζει να ασχοληθεί με την πολιτική και την Αριστερά. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές τις μέρες η συμμετοχή της νεολαίας στην ΕΡΤ είναι εντυπωσιακή. Αυτό τον κόσμο έχουμε να συναντήσουμε στις γειτονιές από αύριο κιόλας. Αν υπάρξει φαντασία, ανατρεπτική διάθεση και συνεννόηση από όλους, τότε μπορούμε να οργανώσουμε ένα πραγματικά μαζικό και ανατρεπτικό φεστιβάλ που θα κάνει τη διαφορά.

Γαλλία: Μαζική αντιφασιστική απάντηση στους δολοφόνους του Κλεμέντ Μερίκ

Σ 

οργανώνουν αντιφασιστικές κινητοποιήσεις. Στις 23 Ιούνη, δεκάδες κόμματα, οργανώσεις, σωματεία καλούν σε μια μεγάλη πανεθνική μέρα αντιφασιστικής δράσης.

τις 5 Ιούνη, στο Παρίσι, ναζήδες ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου τον 18χρονο Κλεμέντ Μερίκ. Ο Κλεμέντ ήταν μέλος του φοιτητικού συνδικάτου Solidaires και ενεργός αντιφασίστας. Οι δολοφόνοι του τον αναγνώρισαν από την αντιφασιστική του δράση και του επιτέθηκαν. Οι δράστες πιθανότατα ανήκαν στην Εθνική Επαναστατική Νεολαία, τα μέλη της οποίας δηλώνουν «συναγωνιστές» της Χρυσής Αυγής. Το κρούσμα δεν είναι άσχετο με την ανασύνταξη του Εθνικού Μετώπου και την ακροδεξιά μετατόπιση του δεξιού UMP. Αποτελεί «σύμπτωμα» και «κλιμάκωση» της προσπάθειας αυτών των δυνάμεων να στρέψουν τη Γαλλία σε συντηρητικές κατευθύνσεις, με αποκορύφωμα τη σύμπραξή τους στις διαδηλώσεις ενάντια στο γάμο ομοφυλοφίλων. Η «κεντρική πολιτική» ακροδεξιά ρητορική ήταν ζήτημα χρόνου να εκφραστεί και με δολοφονικές επιθέσεις στο δρόμο. Τον τελευταίο καιρό εξάλλου έχουν πυκνώσει και οι επιθέσεις σε γυναίκες που φορούν μαντίλα. Σε αυτό το μέτωπο έχει ευθύνες και η κεντροαριστερά. Οι επιθέσεις γίνονται στο φόντο μιας νέας νομοθετικής πρωτοβουλίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος ενάντια στη χρήση

Η δολοφονία του Κλεμέντ ίσως λειτουργήσει ως «καμπανάκι» και ξυπνήσει έναν «κοιμώμενο γίγαντα»: το γαλλικό αντιφασιστικό κίνημα. Και πρόκειται για «γίγαντα». Αρκεί να ρωτήσει κανείς την ηγεσία του Εθνικού Μετώπου γιατί αδυνατεί ακόμα να ανασυγκροτήσει τη «μάχιμη» βάση του από τις ήττες της δεκαετίας του ’90.

μαντίλας. Το ευχάριστο είναι ότι για πρώτη φορά τμήμα της γαλλικής Αριστεράς σηκώνει το γάντι στην ισλαμοφοβία, με τη διαδήλωση που οργάνωσε η νεοσυσταθείσα (κυρίως από συνιστώσες) κολεκτίβα «Μέλη του Αριστερού Μετώπου Ενάντια στην Ισλαμοφοβία». Συνολικά πάντως, η ακροδεξιά εκστρατεία του Εθνικού Μετώπου και του UMP βρίσκει έδαφος και στη δεξιά πολιτική της σοσιαλιστικής κυβέρνησης.

Όπως έγραψε ο Ολιβιέ Μπεζανσενό του NPA: «Όποτε απελαύνεται ένας μετανάστης χωρίς χαρτιά, ο φασισμός κερδίζει πόντους. Όποτε διαλύεται ένας καταυλισμός των Ρομά, ο φασισμός κερδίζει πόντους. Όποτε ένας πολιτικός, δεξιός ή αριστερός, μιλά για «μεταναστευτικό πρόβλημα», ο φασισμός κερδίζει πόντους. Και όποτε το Σοσιαλιστικό Κόμμα υιοθετεί δεξιές πολιτικές, οι μάζες δεν βλέπουν πια τη διαφορά Δεξιάς-Αριστεράς και ο φασισμός τότε κερδίζει πολλούς πόντους».

Την ίδια μέρα της δολοφονίας και τις επόμενες, εκδηλώθηκε στους δρόμους η αντιφασιστική οργή. Έγιναν συγκλονιστικές διαδηλώσεις σε δεκάδες πόλεις, όπου η συγκίνηση, οι αγκαλιές και τα δάκρυα συνυπήρχαν με τις υψωμένες γροθιές και την κραυγή «No Pasaran!». Η πολιτική και κοινωνική Αριστερά, οι συνάδελφοι του Κλεμέντ στο φοιτητικό κίνημα, ο αντιεξουσιαστικός χώρος, το αντιφασιστικό κίνημα οργάνωσαν και

Σημάδι των καιρών που ζούμε: Ο ηγέτης του UMP, Κοπέ, ζήτησε «να διαλυθούν οι βίαιες ομάδες της άκρας Δεξιάς και της άκρας Αριστεράς». Είναι ο ίδιος που έγραφε για την ανάγκη ενός «νέου 1958» (το πραξικόπημα που έφερε τον Ντε Γκολ στην εξουσία). Αυτός ο άνθρωπος ηγείται του μεγαλύτερου κόμματος της γαλλικής Δεξιάς. Η απάντηση που του έδωσε ένα στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος είναι η καλύτερη ενάντια στη θεωρία των δύο άκρων και στην καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται: «Κανείς δεν μπορεί να επικαλείται τη βία για να τσουβαλιάζει τους φασίστες με ανθρώπους που μάχονται ενάντια στο φασισμό».


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Ιούνη 2013

Να δικαιωθούν οι απεργοί πείνας στο Κέντρο Προσφύγων Λαυρίου

Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Της Ελένης Βαφειάδου

Τ 

ο ανοιχτό κέντρο πολιτικών προσφύγων Λαυρίου δημιουργήθηκε το 1947. Το κτίριο είναι ιδιοκτησία του υπουργείου Οικονομικών, χρηματοδοτείται από το υπουργείο Εργασίας και τη διαχείριση έχει ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός (ΕΕΣ). Στο κτίριο φιλοξενούνται περίπου 300 άτομα, ανάμεσά τους 87 παιδιά. Στα κτίρια Α και Β διαμένουν Κούρδοι από τη Συρία, Τουρκία και Ιράν, καθως και 6 Τούρκοι αριστεροί, ενώ στο κτίριο Γ μένουν Αφγανοί πολιτικοί πρόσφυγες. Ζουν σε ετοιμόρροπες εγκαταστάσεις, χωρίς ζεστό νερό, τρία χρόνια χωρίς θέρμανση, με σοβάδες να πέφτουν. Πριν λίγες μέρες υπήρξε τραυματισμός μιας γυναίκας και από θαύμα δεν χτύπησαν δύο μικρά παιδιά, όταν έπεσε σοβάς στις τουαλέτες. Συνολικά ο κίνδυνος κατάρρευσης του κτιρίου είναι μεγάλος. Πέρυσι για 2 μήνες υπήρξε διακοπή της σίτισης, χωρίς κανένας από τους αρμόδιους να νοιάζεται πώς επιβίωσαν αυτοί οι άνθρωποι. Η απάντηση βρίσκεται στην αλληλεγγύη του απλού κόσμου. Τα ιδία προβλήματα προέκυψαν και φέτος. Η οικονομική σύμβαση μεταξύ του υπουργείου και του ΕΕΣ δεν υπογράφηκε, με αποτέλεσμα 33 εργαζόμενοι να είναι απλήρωτοι 6 μήνες τώρα. Απλήρωτοι είναι επίσης οι προμηθευτές, με αποτέλεσμα να μην εφοδιάζεται το κέντρο με τρόφιμα και είδη ατομικής υγιεινής και καθαριότητας. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα έχει να κάνει με τη ροζ κάρτα. Παλαιότερα οι πρόσφυγες μπορούσαν να κάνουν αίτηση στο Λαύριο, τώρα χρειάζεται να κατέβουν στην Πέτρου Ράλλη. Τα οδοιπορικά έξοδα δεν καλύπτονται και υπάρχει κίνδυνος να συλληφθούν από και προς εκεί. Συνολικά, η στάση της κυβέρνησης απέναντί τους έχει σκληρύνει πολύ, ιδιαίτερα μετά τη συνάντηση Σαμαρά-Ερ-

Με μια συναυλία γεμάτη παλμό και ζωντάνια απάντησε το Νέο Ηράκλειο στην επίθεση των νεοναζί στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ. Τη συναυλία διοργάνωσε η Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Ηρακλείου Αττικής και συμμετείχαν πάνω από 300 άτομα, αφού το θεατράκι γέμισε ασφυκτικά και υπήρχε κόσμος κι απ’ έξω. Ούτε στο Ηράκλειο, ούτε πουθενά!

ντογάν. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η απαγωγή του Τούρκου αγωνιστή Μπουλούτ Γιαϊλά, κάτι που εξόργισε τους πρόσφυγες. Γι’ αυτούς τους λόγους οι πρόσφυγες αποφάσισαν να προχωρήσουν σε απεργία πείνας, γνωρίζοντας ότι είναι μια ακραία μορφή πολιτικού αγώνα, πιστεύοντας όμως ότι με αυτό τον τρόπο το υπουργείο και ο ΕΕΣ θα υποχρεωθούν να τους ακούσουν και θα κερδίσουν την ασφάλεια και την αξιοπρέπειά τους. Μόλις άρχισε η απεργία πείνας (7/6), οι πρόσφυγες ενημερώθηκαν πως, λόγω της δημοσιότητας που προέκυψε, υπογράφτηκε τελικά η σύμβαση. Αποφάσισαν όμως να συνεχίσουν την απεργία, μέχρι την αναγνώρισή τους, γιατί, όπως είπε χαρακτηριστικά μια γυναίκα από τους απεργούς πείνας, «χαίρομαι που τα παιδιά μας θα έχουν φαγητό, αλλά εμείς ήρθαμε εδώ επειδή είμαστε πολιτικοί πρόσφυγες». Βλέποντας πως το πρόβλημα γινόταν πολύ σοβαρό, εδώ και καιρό –πολύ πριν ξεκινήσει η απεργία πείνας– έγινε προσπάθεια να μπει το ζήτημα στην Τ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Λαυρίου, χωρίς δυστυχώς να υπάρξει θερμή ανταπόκριση. Αντίθετα, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μαρία Μπόλαρη, στελέχη του ραδιοσταθμού «Στο Κόκκινο» και άλλα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ έσπευσαν να βοηθήσουν. Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε σύσκεψη μαζί με τον διευθυντή του κέντρου, τους πρόσφυγες και την επιτροπή στήριξής τους. Στη συζήτηση οι πρόσφυγες εξήγησαν τα προβλήματά τους. Η δημοσι-

οποίηση του θέματος από τα δελτία Τύπου της Μαρίας Μπόλαρη (για να τη δεχτούν στο κέντρο, έπρεπε να ζητήσει άδεια από τον υφυπουργό Εργασίας, γεγονός πρωτοφανές για μέλος του κοινοβουλίου) οδήγησε στη σημαντική πρωτοβουλία του ραδιοσταθμού «Στο Κόκκινο», που οργάνωσε κομβόι αλληλεγγύης με τρόφιμα και άλλα είδη, το Σάββατο, 8 Ιούνη. Το ίδιο πρωί έγινε συλλαλητήριο του εργατικού κέντρου και των απολυμένων εργαζόμενων του τοπικού σούπερ μάρκετ Έξτρα. Εκεί βρέθηκαν και οι απεργοί πείνας πρόσφυγες που καταχειροκροτήθηκαν και διαδήλωσαν όλοι μαζί. Όταν έφτασε και το κομβόι αλληλεγγύης, οι στιγμές ήταν πράγματι πολύ συγκινητικές. Τη Δευτέρα 10/6, μαζί με την επιτροπή στήριξης των προσφύγων κάναμε παρέμβαση στο δημοτικό συμβούλιο, όπου βγήκε ομόφωνο ψήφισμα συμπαράστασης στους πρόσφυγες και αποφασίστηκε ότι ο Δήμος θα αναλάβει τη χρηματοδότηση της αναγκαίας ποσότητας ψωμιού για ένα μήνα. Επίσης, αντιπροσωπεία των απεργών πείνας παρευρέθηκε στην κατάληψη της ΕΡΤ, όπου ζωντανά στο πρόγραμμα της ΕΡΑ εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους, ακούστηκαν τα αιτήματά τους και διαβάστηκε το ψήφισμα συμπαράστασης των προσφύγων προς τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Με παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες τόσο εντός, όσο και εκτός βουλής, θα συνεχίσουμε τον αγώνα, για να γίνει πράξη άμεσα η χρηματοδότηση του κέντρου, να λυθεί το κτιριακό και να δοθεί άσυλο στους πρόσφυγες του Λαυρίου.

Υπόθεση απαγωγής και παράδοσης του Μπολούτ Γιαϊλά στην Τουρκία Η υπόθεση της απαγωγής του Μπολούτ Γιαϊλά στο κέντρο της Αθήνας και της μεταφοράς του μέσα σε 48 ώρες στην Τουρκία, όπου κρατείται εδώ και 20 μέρες, σόκαρε τον κόσμο του κινήματος και της Αριστεράς. Η κυβέρνηση Σαμαρά ξεπέρασε τον εαυτό της. Ο Μπολούτ απήχθηκε μπροστά στα μάτια πολιτών από το κέντρο της Αθήνας, στην οδό Σόλωνος, και μάλιστα με αυτοκίνητο, του οποίου οι πινακίδες –που κατέγραψαν αυτόπτες μάρτυρες– ανήκουν στην ΕΛ.ΑΣ. Ο Μπουλούτ Γιαϊλά, 26 ετών είχε δραστηριοποιηθεί στην πατρίδα του στο φοιτητικό κίνημα, γεγονός που το πλήρωσε με 10 συλλήψεις και βασανιστήρια. Στην πορεία του μέχρι την Κωνσταντινούπολη, συμμετείχαν τρεις ομάδες απαγωγέων. Η πρώτη ομάδα μιλούσε ελληνικά, τον παρέδωσε σε μια δεύτερη ομάδα που μιλούσε ελληνικά και αγγλικά, αφού του φόρεσε μια μαύρη κουκούλα, για να μη βλέπει. Αυτή η ομάδα, δύο ώρες μετά, τον κατέβασε και τον έσερνε σε χωράφια. Επιβιβάστηκαν ξανά σε αυτοκίνητο και αρκετές ώρες

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ

αργότερα ένιωσε να τον περνούν κάτω από σύρματα, προφανώς περνώντας τα σύνορα. Λίγη ώρα μετά παρελήφθη από μια ομάδα που μιλούσε αγγλικά και τουρκικά και με άλλο αυτοκίνητο συνεχίστηκε η πορεία μέχρι να φτάσουν στο αστυνομικό τμήμα της Αδριανούπολης, όπου του αφαιρέθηκε η μαύρη κουκούλα και έγινε η σύλληψή του. Έπειτα οδηγήθηκε στα κρατητήρια της Αντιτρομοκρατικής στην Κωνσταντινούπολη. Η τουρκική αστυνομία ανακοίνωσε πως τον συνέλαβε επί τουρκικού εδάφους, όπου περιφερόταν... μόνος του κοντά στην Αδριανούπολη. Πρόκειται για την πρώτη παράδοση Τούρκου πολιτικού πρόσφυγα στην Τουρκία, αφού ως τώρα κανένα ελληνικό δικαστήριο δεν τόλμησε να αποφασίσει την έκδοση πολιτικών προσφύγων, που καταζητούνται από την Τουρκία, με βάση εντάλματα σύλληψης που διαβιβάζονται στη συνέχεια στην Ελλάδα μέσω της Ιντερπόλ. Η ιστορία μυρίζει απαγωγές τύπου CIA και αποκαλύπτει συνεργασία αρκετών μυστικών υπηρεσιών.

Δεν πάει πολύς καιρός που ο Σαμαράς και ο Δένδιας επισκέφτηκαν την Τουρκία και συναντήθηκαν με τους ομολόγους τους, με τους οποίους ανακοίνωσαν πως είχαν άψογη συνεργασία. Αμέσως μετά ο τουρκικός Τύπος ανακοίνωσε πως ο Σαμαράς συμφώνησε να κλείσει το κέντρο προσφύγων στο Λαύριο, όπου φιλοξενούνται Κούρδοι πρόσφυγες, και να εκδώσει καταζητούμενους από την Τουρκία αγωνιστές, με άγνωστα ανταλλάγματα. Τα αποτελέσματα είναι προφανή. Για το κίνημα και την Αριστερά, η υπόθεση Γιαϊλά χρειάζεται να αντιμετωπιστεί ως κεντρικό ζήτημα και να μη «χαθεί» στα πολλαπλά περιεχόμενα της επόμενης περιόδου. Άλλωστε αποτελεί την καλύτερη απόδειξη πως η εξέγερση στην Τουρκία είναι άρρηκτα συνδεμένη με το κίνημα ανατροπής του Σαμαρά στην Ελλάδα, ο οποίος βοηθά όσο μπορεί τον Ερντογάν να ξεμπερδέψει με ενοχλητικές εξεγέρσεις και αγωνιστές και από τις δύο πλευρές των συνόρων.

NNN Με πολύ μεγάλη συμμετοχή κόσμου πραγματοποιήθηκε το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας και στη Θεσσαλονίκη, η πορεία του οποίου μάλιστα κατέληξε στην κατειλημμένη ΕΡΤ, παρά τις κραυγές μίσους του Άνθιμου. NNN Παρά το γεγονός ότι ο Δήμος Λαμίας κάλεσε τη Χρυσή Αυγή στις εκδηλώσεις μνήμης για τα 69 χρόνια από το ολοκαύτωμα της Υπάτης, μπροστά στη λαϊκή κατακραυγή της τοπικής κοινωνίας, οι νεοναζί δεν τόλμησαν να εμφανιστούν. NNN Ολοκληρώθηκε το πρώτο Athens Antifa League με την τελική φάση του πρωταθλήματος να γίνεται στον προαύλιο χώρο του Πολυτεχνείου, στα Εξάρχεια. Αντιγράφουμε από τους διοργανωτές: «Στόχος μας είναι να πάρουμε πίσω αυτά που μας ανήκουν, να πάρουμε πίσω δηλαδή τους δρόμους και τις αλάνες, τις πλατείες και τις παιδικές χαρές, τη γειτονιά μας κι εντέλει την ίδια μας τη ζωή, χωρίς να μένουμε εγκλωβισμένοι μέσα σε τέσσερις τοίχους, περιμένοντας να ξημερώσει μια άσπρη μέρα σ’ αυτή την γκρίζα εποχή που βιώνουμε. Ήρθαμε σ’ επαφή με μετανάστες και παίξαμε μπάλα με μικρά παιδιά, νιώθοντας έστω και για λίγες στιγμές κι εμείς το χτυποκάρδι του νεαρού πιτσιρικά». Ευχόμαστε τέτοιες πρωτοβουλίες να διευρυνθούν με τη συμμετοχή όλο και περισσότερου κόσμου. NNN Το 83% των πολιτών θεωρούν ότι ο ναζισμός-φασισμός δεν έχει θετικά στοιχεία και σε ποσοστό 81% πιστεύουν πως η ανάληψη της εξουσίας από ένα κόμμα με αυτά τα χαρακτηριστικά θα ήταν αρνητική εξέλιξη. NNN «H ΕΡΤ μπαίνει στο συνεργείο για να βγει διορθωμένη και καθαρή», είπε στη Βουλή ο Γιάννης Στουρνάρας. Θύμισε όσο τίποτα τον Γ. Παπαδόπουλο που έβαλε τον ασθενή στο χειρουργείο, για να τον σώσει. NNN Αναβλήθηκε για πολλοστή φορά η δίκη της χρυσαυγίτισσας Θέμιδας Σκορδέλη. Αυτό συμβαίνει, επειδή είναι πολύ αντισυστημικά τα παιδιά... NNN Ο πρώην απεργός πείνας Χαλιάνα Ελγιαχγιάουι, ο οποίος είχε συλληφθεί στις 5 Ιουνίου και βρισκόταν κρατούμενος στο Α.Τ. Παγκρατίου, αφέθηκε την Τετάρτη, 12 Ιουνίου, ελεύθερος με εντολή εξόδου από τη χώρα «σε ΕΞΙ ημέρες, προς τη χώρα του ή χώρα της αρεσκείας του». Για να τηρηθούν οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης απέναντι στους απεργούς πείνας της Υπατίας, η υπόθεσή τους πρέπει να γίνει υπόθεση όλων μας! NNN Οι χρυσαυγίτες πρότειναν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ να γίνουν οδηγοί λεωφορείων, εισπράκτορες και τεχνικοί. Το καταλάβαμε, φασίστες, ότι είστε με τον Σαμαρά. Δεν είναι ανάγκη να μας το αποδεικνύετε κάθε μέρα, κρύψτε λόγια...


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

19 Ιούνη 2013

www.dea.org.gr

17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας: Σημαία μας η ισότητα, όπλο μας η αλληλεγγύη εξορμήσεις από αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές συλλογικότητες σε γειτονιές της Αθήνας και σε στέκια μεταναστών, για την καλύτερη προπαγάνδιση του φεστιβάλ.

Του Θανάση Κούρκουλα

Σ 

τις 27, 28 και 29 Ιούνη ανοίγει τις πύλες του στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ το 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Αθήνας.

Τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπως της Α΄ Αθήνας, έχουν αποφασίσει να εντάξουν την προπαγάνδιση του φεστιβάλ στις δραστηριότητές τους.

Την ώρα που ο θεσμικός ρατσισμός της ακροδεξιάς κυβέρνησης Σαμαρά καλά κρατεί, το Συντονιστικό Αντιρατσιστικών και Μεταναστευτικών Οργανώσεων μας καλεί σε μια τριήμερη γιορτή αλληλεγγύης, ενότητας και αγώνα. Πρόκειται για ένα σημαντικό γεγονός μαζικής ενωτικής απάντησης στο ρατσισμό που καλλιεργείται συστηματικά από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ και τους φασίστες συμμάχους του Σαμαρά.

Τόσο για τους μετανάστες όσο και για κάθε ντόπιο αγωνιστή, η μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία του 17ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ είναι κρίσιμο στοίχημα που χρειάζεται να κερδηθεί. Ένα μεγάλο φεστιβάλ θα δώσει άλλον αέρα σε καθέναν και καθεμιά που πιστεύει στην ενότητα και την κοινή δράση ντόπιων και μεταναστών εργατών, που παλεύει για να στερήσει ζωτικό χώρο από τους φασίστες, που οραματίζεται έναν κόσμο ισότητας και αλληλεγγύης χωρίς φτώχεια, ανεργία, μνημόνια και ρατσισμό. Να είμαστε όλοι και όλες εκεί!

Η φετινή χρονιά σημαδεύτηκε από τα πογκρόμ του Ξένιου Δία και τη δημιουργία νέων στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών στην ενδοχώρα. Ο Δένδιας κατάφερε να αποδείξει και μαθηματικά πως οι κραυγές περί εκατομμυρίων «λαθρομεταναστών», που έχουν κατακλύσει τη χώρα, είναι χοντρά ρατσιστικά ψέματα, αφού μόνο το 6% των 100.000 περίπου μεταναστών, που συνελήφθησαν από την ΕΛ.ΑΣ. ως τώρα, στερούνταν νομιμοποιητικών εγγράφων.

Συζητήσεις Παρασκευή, 28 Ιουνίου, 7:30 μμ • Ιθαγένεια – Ίσα δικαιώματα στους μετανάστες – Άσυλο στους πρόσφυγες.

Ακροδεξιά κυβέρνηση Παρ’ όλα αυτά, ο Σαμαράς υλοποίησε κάθε ρατσιστικό μέτρο που μπορούσε. Με τη βοήθεια του ΣτΕ, πάγωσε η απόδοση ιθαγένειας ακόμα και στα λίγα παιδιά μεταναστών που τη δικαιούνταν, ενώ ο περιβόητος «αντιρατσιστικός» νόμος έμεινε στα συρτάρια του Ρουπακιώτη. Οι αιτήσεις των πρώην 300 απεργών πείνας της Υπατίας, για ανανέωση του 6μηνου καθεστώτος διαμονής, δεν απαντήθηκαν εδώ κι ένα χρόνο από το Υπουργείο Προ-Πο, με αποτέλεσμα κάποιοι αγωνιστές μετανάστες να συλλαμβάνονται σε ελέγχους της αστυνομίας και να κρατούνται ως «παράνομοι». Πολιτικοί πρόσφυγες από την Τουρκία απάγονται στο κέντρο της Αθήνας και παραδίδονται στις τουρκικές αρχές, χωρίς να τηρείται καμία νόμιμη διαδικασία. Μέσα σε αυτό το ζοφερό κλίμα, δεν θέλει πολύ για να πυροβολούνται μετανάστες εργάτες που διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους, όπως στη Μανωλάδα, και να δολοφονούνται μετανάστες από ρατσιστές και φασίστες, όπως στα Πετράλωνα. Οι επιθέσεις των νεοναζί, με την ανοχή και κάλυψη των αρχών, δεν εξαντλούνται πια στους μετανάστες, αλλά περιλαμβάνουν ομοφυλόφιλους, τοξικοεξαρτημένους, τοπικά γραφεία και αγωνιστές της Αριστεράς.

• Εργασιακή επισφάλεια – Κατάργηση συλλογικών συμβάσεων – Πολιτικές επιστράτευσης. Ποια η απάντηση; • Καμία ανοχή στο σεξισμό και την ομοφοβία.

Αντιφασιστικός χώρος Για όλα αυτά, στο 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ θα υπάρχουν πολλές συζητήσεις, προκειμένου το κίνημα να συντονίσει τις δυνάμεις του το επόμενο διάστημα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ακόμα θα στηθούν πάνελ για τον εργασιακό μεσαίωνα, που επιχειρεί να επιβάλει η τρικομματική κυβέρνηση, επιστρατεύοντας απεργούς και κλείνοντας την ΕΡΤ, για την αναβαθμισμένη κρατική καταστολή της «δημοκρατίας έκτακτης ανάγκης» του Σαμαρά και βέβαια για την εξέγερση στην Τουρκία, που θύμισε σε όλο τον κόσμο πως Τουρκία δεν είναι μόνο ο Ερντογάν και οι στρατηγοί. Σημαντική καινοτομία στο φετινό αντιρατσιστικό φεστιβάλ θα είναι η ύπαρξη αντιφασιστικού χώρου, όπου κόσμος από τις αντιφασιστικές πρωτοβουλίες όλης της χώρας και μέλη αντιρατσιστικών οργανώσεων θα αναδείξουν τα επίδικα για την αντιμετώπιση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής από την εμπειρία της χρονιάς που πέρασε.

Θα επιχειρήσουν να συντονίσουν τη δράση τους, οργανώνοντας αντιφασιστική συνέλευση για τα επόμενα βήματα του κινήματος, με πρώτο σταθμό το «μπλόκο» στο φεστιβάλ των φασιστών στην Καλαμάτα.

Εκδηλώσεις Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα του φεστιβάλ θα είναι πλούσιο, περιλαμβάνοντας συμμετοχές όπως του Ορφέα Περίδη, του Διονύση Τσακνή, της Μάρθας Φριτζήλα, της Δανάης Παναγιωτοπούλου και άλλων γνωστών καλλιτεχνών και σχημάτων όπως οι Χαΐνηδες και οι Mode Plagal, που θα ενώσουν τη φωνή τους με εκείνη των μεταναστών και των προσφύγων, κάτω από το σύνθημα του φεστιβάλ «Σημαία μας η ισότητα, όπλο μας η αλληλεγγύη». Και βέβαια, θα υπάρχουν όπως κάθε χρόνο θεατρικά δρώμενα, κουζίνες από κοινότητες μεταναστών, προβολές, εκθέσεις φωτογραφίας και παιδότοπος. Τα πολύγλωσσα υλικά του φεστιβάλ κυκλοφορούν ήδη και γίνονται

• Ενάντια στην εμπορευματοποίηση των κοινών αγαθών και του περιβάλλοντος. Σάββατο, 29 Ιουνίου, 7:30 μμ • Στρατόπεδα κράτησης και Ευρώπη Φρούριο: «Ξένιος Δίας», απελάσεις και εκδόσεις. • Ενάντια στην ανεργία και τις απολύσεις: Αντίσταση και αυτοοργάνωση. • Κρατική καταστολή – Βασανιστήρια – Ηλεκτρονική επιτήρηση και πανοπτικός έλεγχος. • Τροχαία Εγκλήματα: «Παράπλευρες απώλειες» της δικτατορίας του αυτοκινήτου. Κυριακή, 30 Ιουνίου, 7:30 μμ • Μετανάστες και πρόσφυγες στην Ελλάδα των μνημονίων, του ρατσισμού και της φασιστικής τρομοκρατίας: Από τη Μανωλάδα στο φιάσκο του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου.

• Ο αγώνας του τούρκικου λαού ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τον κρατικό αυταρχισμό. Στο χώρο του φεστιβάλ θα υπάρχει αντιφασιστικό χωριό, οργανωμένο από αντιφασιστικές πρωτοβουλίες και συνελεύσεις γειτονιών. Στα πλαίσιά του θα γίνουν συζητήσεις, εργαστήρια και τη δεύτερη μέρα, Σάββατο 29/6, συνέλευση αντιφασιστικών επιτροπών Αθήνας και Πειραιά με θέματα: α) Αποτίμηση δράσεων και προτάσεις συντονισμού και κοινής δράσης την επόμενη περίοδο σε Παναττικό επίπεδο. β) Η πρόκληση της φασιστικής συνάντησης στην Καλαμάτα.

Συναυλίες Παρασκευή, 28 Ιουνίου, 9.30 μμ • Sigmatropic • Bokomolech • Bazooka • U.N. • GDaddie (feat. Γεωργία Καρύδη) • Big Fat Lips Σάββατο, 29 Ιουνίου, 9.30 μμ • Ορφέας Περίδης • Διονύσης Τσακνής • Μάρθα Φριντζήλα και Koubara Project • Δανάη Παναγιωτοπούλου • Μάρθα Μαυροειδή Θα προηγηθούν γεωργιανοί παραδοσιακοί χοροί από το Πολιτιστικό Κέντρο «Καύκασος». Κυριακή, 30 Ιουνίου, 9.30 μμ • Πετρολούκας Χαλκιάς • Χαΐνηδες • Mode Plagal • Ματούλα Ζαμάνη Επίσης, χορός με φωτιές και σπαθί (Sami Titos, Elena Markeze και Miss Minthi).

Μεταναστευτική Σκηνή Παρασκευή, 28 Ιουλίου, 9.30 μμ • Συγκροτήματα παραδοσιακής μουσικής από μεταναστευτικές κοινότητες. • DJ Theo • Constantintine The G • Otumfuo • Δ.Ν.Τ Band Σάββατο, 29 Ιουλίου, 9.30 μμ • Συγκροτήματα παραδοσιακής μουσικής από μεταναστευτικές κοινότητες • Rodina (βουλγαρικό πολυφωνικό συγκρότημα) • Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν • 307 SQUAD • Renovatio • State Mental • Jolly Roger • Prophecy records & irie action soundsystem • Black Jack Κυριακή, 30 Ιουλίου, 9.30 μμ

• Δομές και δίκτυα έμπρακτης κοινωνικής αλληλεγγύης: Παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

• Συγκροτήματα παραδοσιακής μουσικής από μεταναστευτικές κοινότητες • Mandela Girls • Σαλτιμπάγκοι (The Band) • GRUP YORUM • Δυτική όχθη

• Ποια αντίσταση στον εθνικισμό και το μιλιταρισμό.

Επίσης μουσικο-θεατρική παράσταση από την Αφγανική Κοινότητα.

ΕΑ 292  

Εργατική Αριστερά, τεύχος 292 (19/6/2013)

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you