De Groene Venen 4 juli 2014

Page 18

18

4 juli 2014

DE GROENE VENEN

De spanning loopt op: alle blikken gericht op Nederland-Costa Rica

Brazilië kleurt steeds meer oranje... Onze Braziliaanse 'correspondent' Eric Jansen, die enkele jaren geleden zijn horecazaak in Wilnis opgaf om in Brazilië een nieuw bestaan op te bouwen als hoteleigenaar, berichtte twee weken in deze krant over het oranjelegioen dat in Brazilië neerstreek. In zijn Vila Canoa kijken de gasten van diverse nationaliteiten in goede harmonie naar elkaars wedstrijden, maar als het Nederlands elftal aantreedt zorgt Eric dat hij er bij is. Zo ook bij Nederland-Mexico. door onZe correspondent eric jansen

Vanuit het kleine en vredige Canoa Quebrada vertrokken we naar Fortaleza, zo’n 150 km dus dat is wel te doen. Met 3 miljoen inwoners een hele grote stad en volgens de statistieken één van de gevaarlijkste van de wereld. Nou, daar was helemaal niets van te merken. Wàt een feest! We waren al vroeg op het Oranjeplein, waar het feest al om zeven uur ’s ochtends begon. Toen wij om half negen kwamen opdagen, was het feest al in volle gang. Allemaal Nederlandstalige muziek en ja, dan ontbreekt de Zangeres Zonder Naam natuurlijk niet met het nummer ‘Mexico, Mexicoo-hooooo’. Oranje had de overhand, maar ook Brazilianen en Mexicanen begaven zich onder de Oranjefans. Er waren veel cameraploegen aanwezig en 's avonds op TV hier in Brazilië was er alleen maar lof over de Neder-

landse supporters. Om tien uur kondigde de Nederlansdse DJ aan dat we naar de bussen moesten. Dertig stadsbussen brachten 2.000 juichende Nederlanders naar het stadion. Petje af voor de gemeente Fortaleza, die dit alles gratis hadden geregeld. Wat een feest. Alle bussen stonden te schudden van het springen en het zingen. Onderweg, het was zo'n drie kwartier rijden, stonden verkopertjes bier te verkopen, dus als de bus stopte moest je snel zijn: geld pakken en bier bestellen. Dat werd dan snel door het raam aangegeven. De laatste drie kilometer voor het stadion moesten we lopen. Ook weer super geregeld. Allemaal plascabines langs de weg, Genoeg plekken waar je eten en drinken kon kopen. En de weg was geheel afgezet voor het lopende publiek.

Wel erg warm, maar ja dat weet je hier... Niks geen kinderprostitutie, zoals helaas door SBS6 en John de Wolf afgeschilderd. Jammer dat ze er niet bij waren, dan konden ze het mijn eigen ogen zien wat een geweldige sfeer er was en totaal geen rottigheid. Ook bij het stadion was het groot feest. Mexicanen en Nederlanders feestten door elkaar met elkaar. In tegenstelling tot Salvador was het eten en drinken veel beter georganiseerd. Voldoende plekken om te snaaien. De wedstrijd zelf hoeft geen uitleg, toch? Wàt een spanning en wat een emoties. Clélia (Eric's vriendin - red.) heeft de laatste 10 minuten alleen maar met tranen in haar ogen gezeten en met de penalty van Huntelaar niet eens durven kijken. De Mexicanen waren opeens wel heel stil. Toen de wedstrijd was af-

gelopen gingen we weer dezelfde weg terug. Keurige wandeling over de weg en met een mix van Mexicanen en Nederlanders. De Mexicanen teleurgesteld, maar sportief. De kwartfinale zaterdagavond tegen Costa Rica is wederom in Salvador. Ons favoriete stadion, waar we de Spanjaarden een pak slaag gaven. We gaan er weer heen. We hebben de smaak te pakken dus donderdag vertrekken we en als deze krant verschijnt zitten we er

al. Met de auto wederom twee dagen, maar dat hebben we ervoor over. In ons hotel is alles geregeld. Met het fantastische team waar we mee werken kunnen we met een gerust hart een aantal dagen weg. Edinho, de broer Clélia runt dan het bedrijf. Samen met twee goede receptionistes gaat dat gewoon door. Wat een prachtig toernooi en wat een doelpunten, wat een sfeer... Super super. Jammer voor de mensen die hier deze sfeer niet kunnen meemaken, maar ik hoop dat door mijn verhaal jullie er een beetje bij kunnen zijn. Hartelijke groet vanuit een warm en zonnig Canoa Quebrada!