Page 5

DE GROENE VENEN

28 juni 2019

5

Sponsoractie voor uitwisselingsorganisatie YFU

Oma Mariet (78) op de fiets naar kleinzoon Jacob in Italië Afgelopen winter bedacht Mariet van Zanten-van Hattum (78) dat ze haar kleinzoon Jacob uit Abcoude graag wilde gaan opzoeken. Kleine bijkomstigheid: Jacob zit voor een jaar in Italië. Op haar leeftijd is zo'n reis met het vliegtuig of de trein al een avontuur, maar oma Mariet stapte begin mei doodleuk op de fiets richting Italië... en inmiddels is ze ook alweer terug. tekst rob isaaCs

Jacob (18) zit dit jaar in Italië via de Vinkeveense organisatie YFU, die jongeren de mogelijkheid biedt om op uitwisseling te gaan en te wonen bij een lokaal gastgezin. De studenten gaan in het gastland naar school en op deze manier leren ze een andere cultuur kennen en een vreemde taal spreken. Omgekeerd krijgen studenten uit het buitenland in Nederland de kans de taal te leren en de cultuur te ontdekken. Jacob woont dit jaar bij een gastgezin in de stag Biella, in het Noord-Italiaanse Piëmonte. Fietstocht Jacob is een verwoed fietser en deelt

In de column Grote Verhalen geeft Rosanne Kok een schets van gebeurtenissen die uit het leven zijn gegrepen. Alledaagse ontmoetingen en kleine avonturen kunnen aanleiding geven voor een Groot Verhaal.

– foto's Yfu

die passie met zijn oma. Hij op de racefiets, zij op de e-bike. Ze hielden elkaar via e-mail op de hoogte van hun gereden kilometers. Jacob door de Italiaanse Alpen, oma door het vlakke polderland. Als vanzelf werd het een wedstrijdje in kilometers. Zo ontstond het idee van de fietstocht. Begin mei is Mariet van Zanten-van Hattum vertrokken, vorige week kwam ze terug. Het eerste deel van de reis heeft ze afgelegd met haar zoon David, het tweede deel met haar dochter Mirjam, de moeder van Jacob. Ze heeft ruim 1.400 km gefietst, deed negen landen aan en hield tijdens haar reis een blog bij om geld op te halen voor het studie-

fonds van YFU. Daarmee wordt ook studenten met een krappe beurs de mogelijkheid geboden voor een uitwisseling. Wereldburgerschap “ ’s Avonds eten we bij zijn gastgezin”, schrijft oma Mariet op haar blog. “Het gezin vraagt me of Jacob veranderd is. Nee, hij is nog steeds het lieve, leuke joch, mijn kleinzoon. Maar ook: ja. Van een soms wat angstig ventje is hij een volwassen man met zelfvertrouwen geworden. Met verbazing kijk ik hoe hij aan tafel Italiaans rebbelt en grapjes maakt met zijn gastfamilie. Hij pakt uit de koelkast wat hij wil hebben en ik denk: Jacob gedraag je, je bent hier te gast. Nee, hij is geen gast meer, hij is gezinslid, hij is geïntegreerd.” “Ging de communicatie aanvankelijk met handen en voeten, nu spreekt hij goed Italiaans,” vervolgt

ze. “Hij heeft geleerd om zijn eigen achtergrond met een korreltje zout te nemen en te lachen om de fouten die hij maakt, maar ook om zijn afkomst niet te verloochenen. Apetrots was hij toen Ajax won van Real Madrid. En zijn vrienden met hem. Toen Ajax won van Juventus was het even lastig, hij was de enige die uit z’n dak ging. Maar toen Ajax uiteindelijk verloor van Tottenham werd hij door zijn Italiaanse vrienden getroost. Ook al bleef hij Nederlander, hij was één van hen geworden. Zou dat ‘wereldburgerschap’ zijn?” Het volledige blog van Mariet van Zanten-van Hattum is te lezen op www.yfu.nl/road2jacob. Doneren aan het Road2Jacob-initiatief is niet meer mogelijk, maar u kunt nog wel het YFU studiefonds steunen (vrijwilliger.yfu.nl/lid), of u aanmelden als gastgezin voor een buitenlandse student. (gastgezin.yfu.nl).

Hoera! De bloemenweide is in gebruik genomen door de bijen Kelly Kessen uit Mijdrecht is blij. Met hulp van vriendin Sandra Redeker en gemeente De Ronde Venen zaaide zij stukken braakliggend land in met zaden voor wilde bloemen om zo de wilde bij te redden. Er volgde een spannende periode met zowel regen als droogte. Toch is het project geslaagd: op het veldje langs de Ringdijk in Wilnis, ter hoogte van CSW, staan nu onder meer klaprozen, korenbloemen, goudsbloemen en koolzaad te bloeien. En… het belangrijkste: ook de bijen hebben de bloemenweide gevonden. Kelly is enorm begaan met de natuur. Op haar blog 'De Natuur in met Kelly' deelt ze elke twee weken een update van de initiatieven die zij onderneemt om bij te dragen aan het behoud van de natuur. ‘’Ik ben altijd op zoek naar manieren waarop ik zelf mijn steentje kan bijdragen aan een betere en gezondere leefomgeving’’, zegt zij. ‘’De

dingen die ik doe, houd ik bij in een blog. Zo hoop ik ook anderen te inspireren.’’ Al eerder maakte zij zelf een bijenhotel en adopteerde ze een stuk grond van de gemeente om deze om te toveren tot een bloemrijk landje. Daar zaaide zij begin april een mengsel van zaden voor wilde bloemen. “Het werd een spannende tijd: direct na het inzaaien kwamen er flink pittige regenbuien’’, vertelt Kelly. “De vier weken die volgden, waren kurkdroog. Het leek erop dat het project zou mislukken, ik maakte me zorgen…’’ Toch hielden Kelly en Sandra de moed erin. Ze besloten zelfs een tweede stuk grond in te zaaien. “Achter het huis van Sandra was ook nog een stuk grond geschikt om bloemen in te zaaien’’, vervolgt Kelly. “De gemeente gaf daar toestemming voor en hielp met het frezen van de grond. We bestelden meer bloemenzaad en begin mei zaaiden we de tweede bloemenweide in.’’

Zomers festival De Zomertuin in Abcoude Abcoude hulde zich vorig weekend in de heerlijkste culturele sferen. Vele mensen ontmoetten elkaar tijdens het festival De Zomertuin, dat op 22 juni geopend werd met het festivallied dat gespeeld werd door de nieuwe schoolband van de CNS. Daarna barstte een tweedaags programma los bomvol met muziek, theater en beeldende kunst van lokale kunstenaars en bekende topartiesten. De forten in onze gemeente, dus ook die van Abcoude, werden op een heel bijzondere manier in beeld gebracht. Met exposities, een

fortenfietsroute en rondleidingen. Ook werkten schoolkinderen wekenlang aan een fortenexpositie en maandenlang repeteerden ouderen, kinderen en koren voor een spektakel op Fort Abcoude waarin zij zelf de hoofdrol speelden. Iedereen was een weekend lang in de ban van de Zomertuin. Na drie edities is het duidelijk: dit culturele evenement moet een vast terugkerend zomerfeest worden, waaraan inwoners en bezoekers hun culturele hart kunnen ophalen. foto's feM van duuren

foto arthur van der kooij

Met succes! Ondanks de afwisseling van droogte en overvloedige regenval is het bloemenmengsel goed opgekomen en staan de weides nu in bloei. “Tot mijn verrassing ontdekte ik niet alleen koolzaad, maar ook goudsbloemen en diverse klaversoorten. Ook staan er klaprozen, korenbloemen, gipskruid, slaapmutsjes, kamille en duizendblad. En natuurlijk onze reuze-zonnebloemen!’’

Om het eerste succes van de weide te vieren, maakte Kelly een foto. “Toen zag ik ze voor het eerst: de bijen! Het is geweldig dat zij nu al de aanvliegroute naar de weide hebben gevonden. En dat terwijl een groot deel van de bloemen nog maar in de knop zit… het wordt nog veel mooier!’’ Wil je de bijen ook helpen? Op de blogpagina

Wedstrijdje? Ik sta met mijn fiets voor het stoplicht. Zowel naast als achter mij staat een wielrenner. Een echte. Zeer gelikt pakje, fraaie fiets. Mijn versnelling staat al laag. Ik wil deze mannen laten zien dat ik ook kan fietsen. Met een koele knik in hun richting probeer ik hen uit te dagen. Zij mogen dan wel zeer dunne bandjes hebben, op mijn fiets ben ik niet bang. Nog twee lampjes… Het voelt alsof ik ga straatracen. De motor ronkt. Het is nu alleen nog een kwestie van de koppeling op laten komen en gaan. Dan is het groen. Bam! Ik heb een goede start en sprint weg. De wind geeft me exact het goede duwtje in de rug. 30, 32, 36. Ik ga echt hard. Zo hard dat ik niet meer achterom durf te kijken hoe mijn tegenstanders het ervan afbrengen. Ze rijden me niet in het wiel, dat zie ik wel. Ik fiets tot mijn benen verzuren. Waar houdt deze wedstrijd eigenlijk op? Ik spreek met mezelf af dat dat bij de stoplichten moet zijn, ongeveer drie kilometer verderop. Dat lijkt me een logische plek voor een finish. Al wordt het een lange sprint. Mijn benen knappen, maar ik geef niet op. Nog altijd geen spoor van mijn tegenstanders. Ik hoor ze niet eens. Zie je wel dat je ook op een hybride fiets snoeihard kunt fietsen, denk ik nog. Het is dat ik zo hard ga, anders had ik een lange neus naar hen gemaakt. Pas als ik de stoplichten nader, stop ik met trappen. Bam! Heb ik toch even mooi die tijdrit gewonnen. Dan kijk ik achterom. Niemand. Mijn tegenstanders zijn in de verste verte niet te bekennen.

www.denatuurinmetkelly.blog vind je allerlei tips.

Als ik weer op adem ben gekomen, moet ik grinniken. Ik vrees dat het nooit tegenstanders zijn geweest. Misschien moet ik niet overal een tijdrit van maken. Een toertocht op zijn tijd is ook niet verkeerd.

Profile for De Groene Venen

De Groene Venen 28-06-2019  

De Groene Venen 28-06-2019

De Groene Venen 28-06-2019  

De Groene Venen 28-06-2019

Advertisement