Page 5

DE GROENE VENEN

26 april 2019

5

Crowdfunding voor Snoezelruimte voor Chris Chris Kooyman (14) uit Abcoude heeft een ernstige verstandelijke beperking. Hij kan niet praten en heeft veel zorg nodig. Daarom woont hij in zorginstelling De Amerpoort in Baarn. Zijn ouders Christel en Ronald Kooyman zouden graag zien dat er in zijn instelling een snoezelruimte komt. Snoezelen is een leuke en speelse manier om de zintuigen te prikkelen, belangrijk voor gehandicapten als Chris. Daarvoor heeft de instelling geen geld. Zijn ouders zijn daarom een crowdfundingscampagne gestart. TEKST ROSANNE KOK

-

In de column Grote Verhalen geeft Rosanne Kok een schets van gebeurtenissen die uit het leven zijn gegrepen. Alledaagse ontmoetingen en kleine avonturen kunnen aanleiding geven voor een Groot Verhaal.

FOTO'S PRIVECOLLECTIE FAMILIE KOOYMAN

Chris is veertien jaar. De jongste zoon van Christel en Ronald Kooyman uit Abcoude. Hij heeft het zeldzame syndroom van Cohen, een genetische afwijking. Daardoor groeit niet op tot een normale stoere kerel, maar met een ernstige verstandelijke handicap. “Chris gaat elke dag naar dagbesteding de Eend’’, vertelt zijn moeder. “Op deze locatie wordt hij met zesentwintig andere gehandicapte mensen opgevangen. Zij hebben allemaal een ernstig verstandelijk meervoudige beperking. De zorgverleners hier doen hun best om op creatieve wijze initiatieven te bedenken om de kwaliteit van het leven van Chris en de anderen te stimuleren. De activiteiten zijn gericht op contact leggen, samenwerken en ontdekken, voelen proeven en ruiken. Snoezelen is hierbij een belangrijke activiteit. Helaas is dat voor Chris en alle andere verstandelijk gehandicapten daar niet mogelijk.’’

Snoezelen Met snoezelen worden de zintuigen geactiveerd. In een snoezelruimte staan aangepaste en interactieve hulpmiddelen gecombineerd met een bonte verzameling van sfeermateriaal om meerdere zintuigen te prikkelen, waaronder de tastzin, visueel en auditief. “In veel snoezelruimtes vind je gedempt licht, zachte muziek, geuren, gekleurde lampen, bewegingen door een projector, buizen met bellen en een zitzak of waterbed, dat een ontspannen houding toelaat’’, legt Christel uit. “Met snoezelen wordt de alertheid gestimuleerd, wat ten goede komt aan hun gedrag. Snoezelen is daarom voor vele gehandicapten een noodzakelijke en favoriete activiteit. Bovendien is het een leuke en welkome afwisseling in het dagprogramma.’’ Om deze snoezelruimte in de zorginstelling van Chris te realiseren,

Inspiratie Chris Kooyman met zijn ouders Ronald en Christel. is geld nodig. Veel geld. Daarom zijn Christel en Ronald een crowdfundingsactie gestart. “We hebben 18.000 euro nodig om de snoezelruimte te kunnen bouwen en in te richten’’, legt Christel uit. “Alle materialen moeten cliëntveilig en duurzaam zijn. Vandaar dat zoveel geld nodig is.’’

een mooie sterrenlamp aanschaffen.’’ Ook Amerpoort deed een duit in het zakje. “Zij stelt een bedrag van vijfduizend euro ter beschikking dat we aan de snoezelruimte mogen besteden’’, besluit Christel vol trots. “Daar zijn we onwijs blij mee. Het overige bedrag hopen we met donaties bij elkaar te sparen.’’

Twee beginnetjes zijn al gemaakt. “Toen een vriend van ons zijn vijftigste verjaardag vierde, wilde hij geen cadeautjes maar een bijdrage voor de snoezelruimte van Chris’’, vertelt Christel. “Van dat geld kunnen we

Christel en Ronald steunen in de crowdfunding voor de snoezelruimte van hun zoon en de 26 andere verstandelijk beperkte cliënten van Amerpoort?

https://snoezelenvoorchris.nl/

Wiskundedocent Henk Kniep schrijft boekje over zijn leven met MS Lichtpuntjes. Dat is de titel van het boekje dat Henk Kniep geschreven heeft. Het boekje gaat over zijn leven met MS. Of eigenlijk; over alle zegeningen die zijn leven kent, ondanks het leven met deze ziekte. Op 20 mei presenteert de wiskundedocent zijn boekje op het VeenLanden College in Mijdrecht. Tevens neemt hij op deze dag afscheid van de school. TEKST ROSANNE KOK

- FOTO ARTHUR VAN DER KOOIJ

Het boekje telt 106 pagina’s met anekdotes, omlijst door mooie illustraties. “Deze zijn gemaakt door Karin Bergman, tekendocente bij ons op school’’, begint Henk Kniep te vertellen. Al vanaf het moment dat hij zijn diagnose kreeg, maakt hij aantekeningen van het leven. “In mijn boekje staan allemaal korte verhaaltjes. Anekdotes. Ik heb zulke leuke dingen meegemaakt. Niet alleen op school tussen de leerlingen, maar ook thuis met de dames van de thuiszorg. Het is echt niet allemaal ellende. Al is MS wel echt een rotziekte. Ik kan het niet anders zeggen.’’ Valentijnsdag Eén van de verhalen uit het boek van de docent Wiskunde speelt zich af in de periode voor Valentijnsdag; een

lukkig vond ik ook een kaartje met het opschrift ‘Surprise!’ Daar heb ik er drie van gekocht en naar de betreffende leerlingen verzonden. Ze waren er helemaal vol van; de kaarten gingen helemaal de klas rond. Dat soort dingen maakt blij. En dat is precies de teneur van het boekje.’’

spannende tijd voor pubers. “Tijdens mijn les hoorde ik drie leerlingen Ongemakken kletsen over Valentijnspost. Ze wil- Toch steekt Henk Kniep ook niet onden dolgraag kaartjes versturen en der stoelen of banken dat het leven ontvangen. Ik zei hen: ‘Je kunt na- met MS niet over rozen gaat. “Ik beschrijf ook mijn tuurlijk ook je Al vanaf het moment dat hij zijn ongemakken’’, lievelingsleraar diagnose kreeg, maakt hij zegt hij. “Vooral een kaartje stusanitaire ongeren…’ Na die aantekeningen van het leven. makken kunnen opmerking werd het stil en gingen “In mijn boekje staan allemaal korte ontzettend verze vlug aan hun verhaaltjes. Anekdotes. Ik heb zulke velend zijn. Dat zijn echt beroerwerk. Toch had leuke dingen meegemaakt!” de dingen. Toch ik twee dagen later een kaartje in mijn brievenbus. lukt het me daar positief mee om te Daar wilde ik graag op reageren gaan en dat is de boodschap die ik en ging voor hen op zoek naar een wil uitdragen.’’ kaartje. Dat valt rondom Valentijnsdag nog niet mee. Alle kaarten heb- Op 20 mei lanceert hij zijn boekje. ben teksten als ‘Ik hou van je’ en ‘Ik Oud-rector van het VeenLanden mis je’. Dat zijn geen teksten die ik College, Peter Andriessen, zal het naar mijn leerlingen wil sturen. Ge- eerste exemplaar in ontvangst nemen. “Hij heeft mij jaren geleden hier ook op school aangenomen’’, vervolgt hij. “Zijn vrouw was een van mijn collega’s op de Wiekslag in Uithoorn, mijn toenmalige werkgever. Die school was krimpende, dus ik kon daar niet blijven. Zodoende tipte zij mij over het VLC, waar haar man rector was. Eigenlijk was ik al aangenomen voordat ik mijn sollicitatiebrief op de post had gedaan. Daarom vind ik het wel heel leuk dat hij er nu ook weer bij is, zo aan het eind van mijn onderwijscarrière.’’ “Ik tel mijn zegeningen” Op dit moment woont hij nog zelf-

standig, maar Henk staat op de wachtlijst voor een plekje in Nieuw Unicum, een MS-expertisecentrum in Zandvoort. “Heel dubbel’’, zegt hij. “Natuurlijk vind ik het fijn om daar goed verzorgd te worden, maar ik baal enorm dat mijn lichaam niet meer doet wat ik wil en dat ik niet meer kan wat ik voorheen wel kon. Dat maakt het moeilijk.’’ Toch is Henk altijd heel positief. Zijn geloof in God sterkt hem. “Ik tel mijn zegeningen’’, zegt hij. “Ik heb drie gezonde kinderen en al twee geweldige kleinkinderen. Een geweldige familie en lieve vrienden. Dat is ontzettend waardevol.’’ Het afscheid op school valt hem zwaar. “De omgang met pubers heeft toch wel iets heel leuks’’, lacht hij. “Al viel het mij ook niet altijd mee hoor. Het houden van de orde was ook in mijn lessen weleens een probleem. Dat beschrijf ik ook openlijk in mijn boekje. Toch heb ik altijd mijn hoofd boven water gehouden. Al moet ik eerlijk zeggen dat het me weleens aan de lippen heeft gestaan…’’ Afscheidsfeestje Op 20 mei lanceert Henk Kniep zijn boekje. Tevens neemt hij dan afscheid van het VeenLanden College. (Oud-)leerlingen, (oud)-collega’s, vrienden, familie en andere belangstellenden zijn van harte welkom om bij deze boekpresentatie aanwezig te zijn. Aanvang: 16 uur. Aanmelden is gewenst en kan via: info@hetvlc. nl onder vermelding van het woord “Lichtpuntje” in de onderwerpregel. Het boekje is verkrijgbaar tijdens de lancering en na afloop daarvan bij boekhandel Mondria in Mijdrecht en bij het Boekhuis in Aalsmeer.

Waar haal jij inspiratie voor je verhalen vandaan? Die vraag krijg ik heel regelmatig. “Gewoon een kwestie van mijn ogen en oren goed openhouden,” antwoord ik dan. Wie om zich heen kijkt, ziet van alles. En dat alles kan aanleiding vormen voor een groot verhaal, een idee of een creatieve uitspatting. Maar, eerlijk is eerlijk: ik kan het ook niet altijd vinden.Voor die momenten (of om gewoon mijn creativiteit eens te prikkelen en totaal iets anders te maken, werk ik soms met het boek “333 dingen om over te schrijven’’. De titel spreekt voor zich. Van de week sloeg ik het boek open en kreeg ik de opdracht: “Schrijf een scène waarin je niet kan zien. Gebruik andere zintuigen om het verhaal te vertellen.’’ Oef, dacht ik. Dat valt niet mee. Ik moest er even op sudderen. Vlak voordat ik in slaap viel, kreeg ik opeens een ingeving. Ik ben uit bed gegaan, achter mijn schrijftafel gekropen en heb onderstaande genoteerd. (Vind je het leuk om deze schrijfoefening ook te doen? Stop dan nu met lezen, pak pen en papier, sudder even op bovenstaande opdracht en schrijf!). Nieuwsgierig naar wat ik die avond schreef? Lees dan verder: “Op straat was het donker. Aardedonker. Zelfs de maan liet het afweten. Ze stond stil. Haar ademhaling was hoorbaar. Wat verder opviel was de stilte. Geen mensen. Geen vogels. Geen auto’s. Zelfs de snelweg klonk verlaten. Een plotselinge onrust overviel haar. Zou er iets aan de hand zijn? Een aanslag? Natuurgeweld? Dat iedereen het advies had gekregen om binnen te blijven en ramen en deuren te sluiten? Zou zij het nieuws hebben gemist? Dreigde er gevaar? En zo ja, waar? Een zuchtje wind streek langs haar wangen en deed haar gezicht als vanzelf naar de hemel oprichten. De nacht was pikzwart. Ze zag niets, maar heel in de verte kon ze het horen; het onmiskenbare geluid van een vliegtuig. Het begon zwak, maar zwol aan. Het kwam dichterbij. Een zucht van verlichting ontsnapte uit haar longen. Hoe ver en onbereikbaar ook; het stelde haar gerust. Ze was in ieder geval niet alleen…’’ ... Zo zie je maar: zelfs als de grote verhalen niet voor het oprapen liggen, kun je ze toch een handje helpen. Ook iets geschreven en wil je dat met me delen? Leuk! Mail naar rosanne@degroenevenen.nl.

Profile for De Groene Venen

De Groene Venen 26-04-2019  

De Groene Venen 26-04-2019

De Groene Venen 26-04-2019  

De Groene Venen 26-04-2019

Advertisement