Page 7

DE GROENE VENEN

22 NOVEMBER 2019

“Het Midden-Oosten zit in mijn hart” Slapen onder de sterren in de woestijn, reizen op een kameel en contact leggen met de bedoeïenen en de moslimcultuur: voor de Vinkeveense Maria Vendrik is er niets mooiers dan dat. Sinds zij kennis maakte met het reizen door het Midden-Oosten is zij verkocht; nu werkt zij als reisbegeleidster bij spirituele reizen door onder andere Palestina, Jordanië, Iran en Oman en volgend jaar Armenië. tekst rosanne kok

- foto's maria vendrik

Haar bezoek aan Egypte in 2004 bracht de Vinkeveense voor het eerst in een woestijn. “Ik maakte kennis met de weidsheid en de stilte in de woestijn, het reizen met een kameel en met de moslimcultuur”, vertelt Maria. “Hoewel het daarna weer even duurde voordat ik terugging naar het Midden-Oosten, wist ik dat daar mijn hart lag.” In 2008 kreeg de Vinkeveense de kans om mee te gaan naar de Gazastrook voor coaching aan vrouwen. “Hoewel dit gebied op dat moment een van de meest heftige plekken op Aarde was, wist ik dat ik moest gaan. Die reis heeft diepe indruk gemaakt; we hebben ons daar ingezet om de trauma’s van de oorlog te verwerken door mensen hun verhaal te laten vertellen. Alleen al bij hen zijn, deed heel goed.” Omdat Maria heel graag haar ervaringen wilde delen en anderen deze bijzondere landen ook wilde laten zien, nam zij een jaar later een aantal reisgenoten mee naar Egypte. Zo groeide zij langzamerhand in haar rol als reisbegeleider. Jordanië werd al snel aan haar aanbod toege-

voegd. “Je hebt daar Petra en de Dode Zee, wat een heel bijzondere ervaring is om daarin te dobberen. Daarnaast heb je ook grote kloven en de Wadi Rum woestijn. Dat land vind ik zo prachtig, dat ik daar ieder jaar in oktober opnieuw naartoe ga.”

Wensen De wens van Maria om Oman te bezoeken, ging

In deze column geeft Rosanne Kok een schets van gebeurtenissen die uit het leven zijn gegrepen. Alledaagse ontmoetingen en kleine avonturen kunnen aanleiding geven voor een Groot Verhaal.

In een rijtuigie…

vorig jaar in vervulling. Daarnaast heeft zij nog Irak en Syrië op haar lijstje staan: “Helaas zijn deze laatste landen op dit moment onbereikbaar vanwege de oorlog, maar zodra het kan ga ik erheen. Ik heb iets met naoorlogse gebieden en met het leggen van contacten met mensen die een oorlog hebben meegemaakt. Ik vind het ontzettend belangrijk dat ook die mensen gezien worden en hun verhaal kunnen doen. Mijn hart gaat ervan open. En dat maakt dat ik ook voortdurend naar dit soort gebieden terug wil.” Vooroordelen “Is het daar dan niet gevaarlijk?”, “Kan ik daar als vrouw alleen wel naar toe?” en “Welke risico’s lopen we op deze reis?” Maria krijgt vaak kritische reacties als zij vertelt over haar reizen naar het Midden-Oosten. “Het beeld dat van dit prachtige gebied geschetst wordt in de media is overtrokken en niet altijd juist. Dat stemt mij soms verdrietig omdat daardoor zulke vooroordelen ontstaan. Het enige dat ik daaraan kan doen is mijn eigen enthousiasme delen en anderen uitnodigen om met mij mee te gaan. Wat ik tot nu toe bij al mijn gasten ervaren heb, is dat de vooroordelen direct weg zijn, zodra ze met eigen ogen zien wat het Midden-Oosten te bieden heeft.” www.mariavendrik.nl

Lilian uit Abcoude beklimt Kilimanjaro voor War Child Lilian Duijsens zou zichzelf tot voor kort niet hebben omschreven als wandelaar. Toch schreef ze zich in voor de beklimming van de Kilimanjaro; een fysieke en mentale uitdaging. Met haar reis naar de top - bijna zes kilometer hoog - zamelt zij geld in voor War Child; een organisatie die zich inzet in oorlogsgebieden om bij kinderen het oorlogsverleden van zich af te schudden. tekst rosanne kok

De Abcoudse maakte kennis met War Child door een mailtje dat gericht was aan haar werkgever. “Mijn werkgever had een donatie gedaan aan War Child en daarvoor stuurde deze organisatie een bedankmail’’, vertelt Lilian. Hoewel ze gewoon thuis is, draagt ze toch haar wandelschoenen. Die moet ze inlopen ter

- foto war child voorbereiding op de tocht naar de hoogste top van het Afrikaanse continent. “In deze bedankmail werd over de beklimming van de Kilimanjaro gesproken. Zo’n soort reis was al eerder door mijn gedachten gegaan, maar toen was er geen aanleiding om het ook daadwerkelijk te doen. Nu dacht ik; ik doe het.

GROTE VERHALEN tekst rosanne kok

Vorig jaar bezocht ze Iran. “Toen ik Jordanië bezocht, dacht ik dat het niet vriendelijker en gastvrijer kon, maar Iran was echt de overtreffende trap. Je voelt je zo welkom daar. Er zijn daar nog niet zoveel toeristen dus ze zijn oprecht blij dat je er bent. Je vindt daar oeroude cultuur, prachtige moskeeën en tegelijkertijd ook rijstvelden, bergen en woestijnen. Iran is een echte beleving.” Spirituele reizen Maria noemt haar reizen ‘spirituele reizen’ en wil daarmee een doelgroep aanspreken die aandacht heeft voor zichzelf, anderen en de wereld om hen heen. In alle reizen worden bezoeken aan steden afgewisseld met de natuur. “We reizen met kleine busjes of jeeps en in de woestijn nemen we de kameel”, legt zij uit. “De groepen bestaan meestal uit zo’n acht personen. Dat vind ik een fijn aantal.” Zelf noemt ze zich geen reisleider, maar reisbegeleider. “Het verschil is dat ik mijn medereizigers niet ga vertellen wat er links en rechts te zien is. Mijn rol is meer om te zorgen dat de groep het land echt gaat beleven.”

7

Tussen de buien door probeer ik zoveel mogelijk buiten te zijn. Waar mogelijk met de fiets. Zo ook het afgelopen weekend. We waren op weg naar het Amsterdamse Bos. Het idee was om lekker door het bos te crossen en te genieten van het najaarszonnetje tussen de verkleurde bomen. Beetje koffiedrinken bij de Geitenboerderij, verderop ergens lunchen en dan met een omweg weer terug. Maar zover kwam het niet, want; lekke band. Bah. Geen plakspullen mee en geen fietsenmaker te bekennen. Kak. En nu? Hoe kom je weer thuis? Lopen is te ver en het openbaar vervoer is ook niet echt een optie. Zeker niet op zondagochtend… Briljant genoeg bleek dat ik mijn zaakjes beter op orde heb dan ik zelf dacht. Ik heb een goede verzekering afgesloten voor mijn fiets, waarbij pechhulp inclusief is. Geniaal. Je belt gewoon de hulpdienst en dan komen zij het fixen. Met drie kwartier kwam er hulp. Waar ik een soort ANWBvoertuig verwachtte om mijn band te plakken, kwam daarentegen de sleepdienst. Zo’n megagevaarte wat je ook op de snelweg tegenkomt met meerdere auto’s daarop. Voor een fiets! Het was bijna een zielig gezicht; dat fietsje bovenop die enorme vrachtwagen. Voor het plakken van de band heeft de hulpdienst geen tijd, maar je wordt wel keurig thuisgebracht. Het was een kort maar krachtig avontuur, maar ik vond het prachtig. Kan ik een ritje in een bergingsvoertuig ook weer van mijn lijstje strepen. Check! Het liedje van Leen Jongewaard en Wim Sonneveld kreeg dit weekend dus een heel andere betekenis. “In een rijtuigie… in een rijtuigie… rejen naar Vinkeveen.” Nou, en wat voor rijtuigie…

Ik vind het een mooie combinatie tussen een fysieke en mentale uitdaging voor mezelf en het ondersteunen van een heel goed doel.’’ Huttentocht ter voorbereiding Om zich voor te bereiden doet Lilian aan kracht- en cardiotraining en maakt zij voldoende wandelkilometers. “Daarnaast hebben we deze zomer een huttentocht door de Dolomieten gemaakt om al een beetje op hoogte te kunnen trainen’’, zegt zij. “Natuurlijk zijn de Dolomieten niet te vergelijken met de Kilimanjaro, maar het heeft me toch veel geleerd. In de bergen kan het weer snel omslaan en zul je je doorzettingsvermogen moeten gebruiken. Je moet gewoon verder.’’ Lilian heeft haar reisgezelschap al ontmoet. “We hebben met elkaar al diverse keren getraind en een voorbereidingsweekend gehad in de Ardennen’’, zegt zij. “Daar oefenen we ook in het wandelen met hoogteverschillen.’’ De groep gaat haar erdoorheen slepen, ook als het even minder makkelijk gaat. “De groep is ontzettend leuk. Heel divers. De leeftijd varieert van achttien tot zeventig en de balans tussen mannen en vrouwen is mooi in evenwicht. Van het samenzijn met hen krijg ik al energie.’’ Duizend euro extra Met de beklimming van Afrika’s hoogste berg zamelt Lilian geld in voor War Child. “Het minimumbedrag voor deelname is 2.300 euro. Dat bedrag heb ik al

binnen. Veel vrienden en bekenden hebben al gedoneerd. Daarnaast heb ik grote bijdragen mogen ontvangen van de Lions Abcoude- Baambrugge, van mijn werkgever Contezza en van een statiegeldactie die ik mocht houden bij Plus Koot in Abcoude. Dat ging zo voorspoedig dat ik mezelf ten doel gesteld heb om daar nog minstens duizend euro bij te doen.’’ Een veilige omgeving voor ieder kind En waarom dan specifiek een actie voor War Child? “Ik heb zelf twee kinderen. Zij mochten opgroeien in een veilige omgeving waarin ze konden leren en studeren. Zij hebben alle kansen op een goede toekomst. Dat gun ik alle kinderen. Kinderen hebben niet om een oorlogssituatie gevraagd en zijn ook zelf niet bij machte om zoiets te veranderen. War Child zorgt voor onderwijs en voor psychosociale steun. Niet alleen in oorlogsgebieden, maar ook hier in Nederland. In de opvanglocaties zijn ook veel kinderen met oorlogstrauma’s. Ik draag er graag aan bij om hun werk mogelijk te maken.’’ Lilian steunen in haar missie om de top te bereiken? Dat kan! https://kilichallenge.voorwarchild.nl/actie/lilians_kilichallenge

Profile for De Groene Venen

De Groene Venen 22-11-2019  

De Groene Venen 22-11-2019

De Groene Venen 22-11-2019  

De Groene Venen 22-11-2019

Advertisement