De Groene Venen 22-09-2017

Page 9

DE GROENE VENEN

22 september 2017

9

DR. BEEKER

Tekst Jaco Beeker

Thuis sterven

zeggen we er toch wat van, maar het levert wel eens ongemakkelijke gesprekken op.

Als je al zo lang stukjes schrijft, ik doe dat sinds 2005, dan is het wel eens lastig om inspiratie te ontwikkelen. Soms lig ik in bed nog even na te denken over de afgelopen dag en soms loop ik met de honden, in gedachten verzonken. Op dat soort momenten kom ik wel eens tot inzichten en dan wordt het tijd voor een stukje. Laatst lag ik heerlijk in bed tegen mijn meisje aan. Dan krijg ik het altijd lekker warm en val in slaap. Jolande krijgt het veel te warm van mij, dus misschien is het alleen voor mij lekker. In ieder geval kwam ik toen op de gedachte dat ik, als mijn tijd zou komen (nog geen plannen, ik word misschien wel 90 jaar), dat ik dan ook in de armen van mijn vrouw zou willen inslapen. Dat lijkt me super. Maar kan dat wel?

Druk en onrust Het moeilijkste zijn de druk en de onrust die het stervensproces op de partner leggen. In de fase van ziekte valt de zieke langzaam weg en de overgebleven partner neemt die taken over. Dat gaat geleidelijk, maar zeker. Uiteindelijk is het de partner die het huishouden moet runnen en ook nog eens in het zorgproces zijn of haar mannetje moet staan. Is er dan wel tijd om even bij de stervende in bed te kruipen? Aan de ene kant ben je als resterende partner natuurlijk als beste in staat om te verzorgen. Maar aan de andere kant is het ook best wel lastig loslaten, want jij kent de zieke van haver tot gort. In zo’n terminale fase loopt er van alles in en uit. In eerste instantie vrienden en kennissen, maar dat wordt al snel te vermoeiend voor de zieke. En waarschijnlijk hebben we dan al honderd kleinkinderen en die komen natuurlijk ook allemaal bij opa kijken. Net zoals de kinderen. Maar ja, die hebben het ook druk met hun eigen leven. En dan komen de verzorgenden en de hulpen. Die zijn allemaal goed onderlegd en weten precies welk verband waar op moet en hoe de pomp bediend moet worden enzovoort. Maar het is ook zo dat die

Praktische problemen Ik ben nogal vaak in de gelegenheid om het stervensproces mee te maken en ik zie tot nu toe wat praktische problemen. De meeste stervenden komen in een hoog/laag-bed terecht als ze zodanig slecht worden dat ze niet meer naar de slaapkamer kunnen komen. Zo’n bed heeft van die randen die niet meewerken en ik weet ook nog niet zeker of dat bed wel stevig genoeg is voor twee personen. Dat moeten we misschien te zijner tijd nog eens bekijken. Misschien weeg ik dan door ziekte en ellende helemaal niets meer, wie weet. Dit zijn trouwens louter filosofische bespiegelingen, ik zeg het nog maar eens! Ingeval van pijn krijgen veel mensen tegenwoordig een pomp met morfine en die zit met een slangetje verbonden. Er zit een klein vlinder-

naaldje net onder de huid en door het gekoppelde slangetje loopt via de pomp een kleine hoeveelheid morfine subcutaan. Dat slangetje is natuurlijk onhandig. Als je met z’n tweeën in bed zou willen liggen, is het van groot belang dat die slang niet in de knoop raakt. Misschien ben ik dan incontinent, dat kan zomaar, en draag ik een luier. Dat lijkt me oncomfortabel. Maar ja, daarvan denk ik dat Jolande dat maar voor lief moet nemen. Als je 90 jaar bent, is je neus toch al niet zo goed dus misschien ruikt ze het niet eens. Even een zijsprong; dat merken wij op de praktijk best wel vaak! Sommige ouderen kopen niet zo snel nieuwe kleren, wassen hun kleren ook minder snel en ruiken zelf niet dat ze niet meer zo fris zijn. Wat doe je dan als hulpverlener? Meestal

Samen wandelen, elkaar ontmoeten of eens in de zoveel tijd met elkaar eten; de Mij-drechtse Willy van Diemen (52) start een Ontmoetgroep voor leeftijdsgenoten die hun partner hebben verloren. Van Diemen verloor haar man een half jaar geleden. Ze bleef achter met drie zoons, waarvan de oudste twee het huis net uit zijn. “Mensen van mijn leeftijd die een partner verliezen, staan nog midden in het leven", zegt zij. “Velen werken nog, hebben kinderen die op het punt staat uit huis te gaan, maar moeten vanaf het moment dat hun partner overlijdt alleen verder." De Mijdrechtse ervaart dat er binnen De Ronde Venen geen aanbod is dat aansluit bij haar behoeften. “Er is wel een gespreksgroep 'Omgaan met Rouw', maar ik wil er met elkaar op uit gaan. Wandelen door het Amsterdamse Bos of een avond met elkaar eten lijkt me al heel gezellig. Je hebt raakvlakken met elkaar en kunt praktische tips uitwisselen. En dat hoeft niet elke week, ik denk nu aan eens in de vier tot zes weken." Het liefst zou de Mijdrechtse samen-

Niet onverwacht maar wel veel te vroeg hebben wij afscheid moeten nemen van mijn lieve man, onze zorgzame vader, schoonvader en opa

Johan Bakker Abcoude 12 september 2017

Marijke Bakker - Dijkstra Sandra en Dennis Irma en Mark, Thobias Marjon en Eric, Julian Angsteloord 2 1391 EE Abcoude Op zaterdag 16 september hebben wij Johan na het afscheid in de Dorpskerk te Abcoude begeleid naar Crematorium Bouwens.

Nel Koopmans

Ik ben tot de conclusie gekomen dat in ieder geval een deel van mijn aanvankelijke bedenkingen is opgelost. Met de vrijwilligers aan onze zijde, over veertig jaar, kan Jolande gewoon naast me komen liggen. Nu alleen nog die pomp, maar dat zal tegen die tijd wel een draadloze robot zijn. En het bed? Daar ga ik nog even over nadenken.

Jaco Beeker www.drbeeker.nl info@drbeeker.nl

komen op een zondag. “Als je partner wegvalt, kun je die dag echt ervaren als een leegte." Belangstellenden voor de Ontmoetgroep worden uitgenodigd op donderdag 28 september om 19.30 uur in Buurtkamer Mijdrecht aan de Gijsbrecht van Aemstelstraat 5. Op deze avond worden de behoeften van de aanwezigen geinventariseerd en worden afspraken gemaakt voor het vervolg van de Ontmoetgroep. Meer informatie is verkrijgbaar via Marianne White van Tympaan-De Baat, tel. 0297-230280. Zij ondersteunt Willy van Diemen met het opstarten van haar initiatief.

Marina van der Wal opent Ouders Lokaal Festival

In liefdevolle herinnering 20 september 2016

Goede daden Dat speelde door mijn hoofd toen ik het verzoek kreeg van de Stichting Vrijwilligerszorg Thuis Sterven Vecht en Venen. Oké, ik geef toe: het is een mond vol en ik kende ze eigenlijk alleen nog als Stichting Thuis Sterven. Maar blijkbaar is de stichting in naam en daad meegegroeid met de gemeentegrenzen. Het verzoek was of ik eens een stukje wilde wijden aan hun goede daden en normaal ben ik niet zo van de verzoeknummertjes (hoewel suggesties welkom zijn), maar dit paste nou wonderwel binnen mijn eerdere filosofische en nachtelijke bespiegelingen! Ik ben de vrijwilligers van de stichting al wel eens tegengekomen en ook toen viel me op dat de aanwezigheid van zo’n vrijwilliger een enorme rust meebrengt. Het is niet zo dat de mensen van de stichting bij je langskomen om de verpleegkundige taken over te nemen, want daar zijn verpleegkundigen voor. Het is meer zo dat het eigenlijk 'geschoolde mantelzorgers' zijn. Geschoold, want ze krijgen echt een opleiding in het mantelzorgen, en mantelzorger omdat ze met name zaken overnemen die je als partner

van een zieke ook prima kunt doen maar waardoor je misschien net te weinig tijd hebt voor andere dingen. Je zou gewoon eens even tot rust kunnen komen of er misschien even tussenuit kunnen om boodschappen te doen. Dat is toch top! Na mijn gesprek is me ook gebleken dat het hier gewoon om een professionele organisatie gaat. Het zijn allang geen goedbedoelende buurtjes meer. Er is sprake van een coordinator, een intakegesprek en een opleiding. De toegewezen vrijwilliger is in principe een soort van gezinscasemanager en blijft gedurende het ziekteproces aanwezig als vast aanspreekpunt. Bovendien ook in de avond, het weekend en de nacht. Niet alleen levert deze begeleiding een grote continuïteit, is het ondersteunend zonder opdringerig te zijn, maar is het ook nog gratis. Kijk maar eens op www.thuissterven.info.

Mijdrechtse start Ontmoetgroep voor mensen die partner verloren

Ik heb een mooi leven gehad en ik heb ervan genoten.

Hoogkarspel 11 oktober 1947

hulp steeds meer wordt afgeknepen. Het is echt niet zo dat ze nu even lekker de tijd voor je kunnen nemen, want ook zij zijn aan targets gebonden. En vijf straten verderop ligt er nog iemand te wachten...

20 september 2017

Lieve mams, schoonmoeder en oma, alweer 1 jaar gelden ben je van ons heen gegaan. We missen je zo erg. Je gezelligheid, je stralende lach, je warmte. Lieverd, we houden van je. Je even knuffelen nee dat gaat niet meer, maar je zit voor altijd in ons hart! Liefs, Jolanda, Frank en Dennis

Tijdens de Week van de Opvoeding houdt Ouders Lokaal op 7 oktober weer een festival voor ouders/opvoeders. Een (zaterdag)middag lang kun je je als bezoeker laten inspireren op het gebied van opvoeding. Het festival start om 13 uur en wordt geopend door opvoedkundige Marina van der Wal, bekend van onder meer ‘Mama weet alles’, het magazine Vrouw van De Telegraaf. Zij geeft een interactieve lezing voor ouders van peuterpuber tot uberpuber (en alles wat daar tussen zit)! Verder kun je je laten inspireren tijdens de vijf workshops en informatie/

inspiratie opdoen bij de leuke kraampjes van lokale ondernemers en instellingen. Het Ouders Lokaal Festival vindt plaats in De Boei te Vinkeveen en is geheel gratis. Je moet je echter wel aanmelden via www.ouderslokaal.nl