Page 7

DE GROENE VENEN

3 mei 2019

7

HET VERHAAL VAN

Tekst Anja Verbiest

Johan Bosman en Denise Hegt staan op 4 mei altijd bij het oorlogsmonument in Vinkeveen

“Uit respect voor Truus, Johan en alle anderen die voor onze vrijheid vochten” Zaterdagavond 4 mei zijn er in Vinkeveen, zoals elk jaar, weer honderden mensen bij de Dodenherdenking. Ook Johan Bosman en Denise Hegt staan met hun kinderen bij het oorlogsmonument op de hoek van de Herenweg en de Heulweg. Om Johans moeder Truus te herdenken, die een belangrijke rol vervulde in het Amsterdamse verzet en er vorig jaar voor het eerst zelf niet meer bij was. Maar dat is niet de enige reden. “Mijn moeder Trijntje Bosman-van Keulen, roepnaam Truus, werd op 1 februari 1924 geboren in Amsterdam. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog was ze pas zestien jaar, maar dat weerhield haar er niet van om actief deel te nemen aan het verzet tegen de Duitse overheersers.” Johan Bosman vertelt trots over de acties van zijn moedige moeder. Hij kan daarvoor putten uit de vele aantekeningen die vader Johan over de oorlogsjaren maakte, in aanloop naar de uitreiking van het Verzetsherdenkingskruis aan zijn vrouw Truus en hemzelf op 14 december 1981 door burgemeester Elsen van Vinkeveen. Ontmoeting “Mijn moeder hielp aanvankelijk illegale vlugschriften te verspreiden en overal in de stad pamfletten met leuzen op te plakken. Maar al snel ging ze als koerierster op de fiets op pad met valse papieren, bonkaarten

Koerierster Truus Bosman, gefotografeerd op 18 augustus 1944. foto famiLie Bosman

en zelfs wapens. Daarnaast werkte ze in een ijssalon, waar ze eind 1942 mijn vader ontmoette. Om zijn ijsje te betalen, opende hij een tabaksdoosje met daarin ook een aantal zegels die door het verzet werden gebruikt. Mijn moeder sprak hem daar vermanend op aan. Voor mijn vader was dat even pijnlijk, hij had immers nooit zo slordig mogen zijn. Toch hielden ze daarna contact. Allebei hebben ze veel goede dingen gedaan in het verzet, ieder op hun eigen manier. Enkele jaren na de oorlog zijn ze getrouwd en in 1974 gingen ze in Vinkeveen wonen.” Gevaarlijke acties Naarmate de oorlog vorderde, werden de acties van Johans moeder steeds gevaarlijker. “Zelf heeft ze nooit iemand neergeschoten, maar ze was wel betrokken bij de liquidatie van zwarthandelaar ‘Rooie Hein’, die onder anderen haar zwager Johannes Klein verraadde, en bij de dood van een dronken Duitse marinier, wiens wapen en geld ze in een café probeerde te rollen. Ze nam grote risico’s en had meerdere keren een engeltje op haar schouder. Ook de keer dat ze, nadat ze met haar fiets in de tramrails kwam, viel en even buiten westen was, tien minuten te laat bij een volgend schuiladres zou zijn. Ze besloot dat het veiliger was om daar alsnog niet naartoe te gaan. Maar goed ook, want de Sicherheitsdienst zat haar binnen op te wachten!” Via Johan Bosman kwam Truus van Keulen tevens terecht bij de landelijke organisatie voor hulp aan on-

Johan en Denise Bosman-Hegt met een van de laatste foto’s van Johans moeder Truus. derduikers, de LO, en was ze onder de schuilnamen Maruscha, Jopie en Elly uiteindelijk fulltime actief voor meerdere verzetsgroepen. In die periode regelde ze ook grote geldtransporten, onder meer ten behoeve van de grote spoorwegstaking die in september 1944 begon. Film Johan: “Haar ouders wisten niets van haar verzetswerk. Zij dachten dat ze elke ochtend gewoon naar haar werk ging, waardoor ze kon meebetalen aan het huishouden. Maar dat geld ontving mijn moeder op een bepaald moment dus van het verzet. Hoe dat mogelijk was, begreep ik pas echt goed toen ik vorig jaar de film ‘Bankier van het verzet’ zag. Over de bankiers Walraven en Gijsbert van Hall, die in de Tweede Wereldoorlog op een bijzonder riskante manier de financiering van het verzet verzorgden. Ik snapte toen ook waarom mijn moeder een schuiladres in het Beursgebouw had. Mijn moeder heeft die film helaas niet meer kunnen zien, zij is op 18 februari 2018 overleden. Ze zou veel situaties waarschijnlijk wel herkend hebben.” Joodse afkomst Naast het herdenken van Johans ouders is er nog een reden waarom Johan en Denise nooit willen ontbreken bij de plechtigheid op 4 mei. Denise: “Ik ben van Joodse afkomst, mijn opa was Joods. Veel van mijn familieleden zijn weggevoerd en vermoord in Sobibor en Auschwitz. Het hele gezin van mijn vader, in 1931 geboren als jongste van zes kinderen, werd ook in Amsterdam opgepakt en naar de Hollandse Schouwburg gebracht. Waarschijnlijk omdat mijn oma een christelijke vrouw was én omdat mijn vader hard om haar gilde, zijn ze toen allemaal toch weer vrijgelaten. Dat vind ik

Truus Bosman, begeleid door haar kleinkinderen en zoon Johan, bij de dodenherdenking op 4 mei 2016. foto famiLie Bosman

nog steeds een soort wonder! Na de oorlog heeft mijn vader heel lang gezwegen over zijn afkomst, al wisten wij het binnen ons gezin wel. Pas een jaar of tien geleden, toen hij tijdens een familiereünie over vroeger begon te vertellen, hoorde een groot aantal nichten en neven voor het eerst over ons aller achtergrond.” Tolerantie en respect En er is nóg een reden. “We lijken met z’n allen steeds minder tolerant te worden”, zeggen Denise en Johan. “Iedereen moet toch kunnen geloven wat hij of zij wil? Laten we elkaar wat meer de ruimte geven en

foto arthur van der kooiJ

elkaar niet zo opjutten om andere overtuigingen te beschimpen of te veroordelen. Respecteer elkaar, ook bij die wens staan we op 4 mei stil. Vergeet niet waar we vandaan komen en hoeveel ontberingen anderen hebben doorstaan zodat wij hier in vrijheid kunnen leven. Elders in de wereld is dat op veel plekken niet zo, dat is al triest genoeg.” Zaterdag 4 mei vertrekt om 19.45 uur de stille tocht, waarin Johan en Denise ook meelopen, vanaf de kerk aan de Kerklaan in Vinkeveen naar het oorlogsmonument op de kruising van Herenweg en Heulweg.

Profile for De Groene Venen

De Groene Venen 03-05-2019  

De Groene Venen 03-05-2019

De Groene Venen 03-05-2019  

De Groene Venen 03-05-2019

Advertisement