Issuu on Google+

Redakcja i korekta tekstu za pomocą znaków korę ktorskich i w trybie siedzenia zmian Z przepisami językowymi jest po trosze tak, jak z normami prawa: nie sposób objąć nimi wszelkich możliwych sytuacji, Życie jest zbyt bogate, zbyt różnorodne, żeby do każdej sytuacji dało się stworzyć specjalny paragraf. Podobnie z językiem: w tekście spotykamy tak wiele form i problemów, że nie jest możliwe uregulowanie ich wszystkich w osobnych przepisach, Jr JT Prawnicy z przyporządkowaniem paragrafów i sytuacji radzą sobie m.in. przez wykładnię prawa: w specjalnych wydawnictwach wybitni specjaliści wskazują, jak należy rozumieć wolę prawodawcy i odnosić ją do konkretnych zdarzeń. Gdy nie znajdujemy zasady, którą należy posłużyć się przy rozwiązaniu problemu językowego, najlepiej jest zastanowić się, jak rozwiązywane są problemy podobne - zalecane jest postępowanie per 1 anałogiant. Gdy zaś już zdecydujemy się na określone rbzwiązanie, należy pamiętać, aby być konsekwentnym, zawsze stosować je w dalszym tekście. Konsekwencja jest też żelazną zasadą edytorstwa w tych przypadkach, gdy norma pozostawia piszącemu swobodę. Przy niektórych formach językowych nie wydaje się zasadne narzucanie określonego rozwiązania: zakazywanie, nakazywanie itd. W tej sytuacji jednak ** wolność autora czy redaktora także nie jest absolutna: jest on zobligowany swym własnym wyborem. * * Praca z tekstem Przeczytaj uważnie zamieszczony niżej tekst, a następnie na podanej liście zaznacz te związane z brakiem konsekwencji - niedoskonałości redakcyjne, które można mu przypisać:

Rozwój felietonistyki na świecie Historia felietonistyki liczy prawie trzy wieki. Pierwsze teksty, noszące ślady „stylu felietonowego", jednak jeszcze nienazwane felietonami, znalazły się w periodyku „Spectator" w latach 1711-1714 - ich autorami byli J. Addison i R. Steele1. Termin felieton zaczął być używany w 1803 j^j» kiedy Julien Louis Geoffroy we ro

francuskim czasopiśmie JournaL des debats" przeprowadził eksperyment, który ^^^^^^^^^^r

^^^^^^^^^^^^

^^*^

polegał na przedłużeniu o dodatkową kartkę kolumny gazety, na której zamieścił dodatek literacko-rozrywkowy . Termin felieton pochodzi od francuskiego feuille, co 2

oznacza liść, feuilleton natomiast to „kartka złożona na czworo". Nazwa ma związek • z faktem, iż ów dodatek był oddzielony od górnej części - . tekstu typograficzną kreską i 3

funkcjonował jako odrębna graficznie i redakcyjnie całość . Nazwa felieton dotyczyła

zatem pewnego fragmentu czasopisma, w którym znaleźć się mogły określone treści. 1

2

Możdżonek A., Mistrzowie felietonu^ Warszawa 1999. s. 5,

Ibidem. Por. Chudziński E., Felieton. Geneza i ewolucja gatunku, [w:] Dziennikarstwo i świat mediów, red. Bauer Z.. Chudziński E.. Kraków 2000. s. 197.

3

• *

>


2012-08-04 23_28_35