Page 1

Een reclamebureau is net een voetbalclub Published in Avenir Magazine, Aureus late 2008.

‘Ik kan het niet’ zijn de enige woorden die mijn hoofd treiteren. Ik heb de capaciteiten niet, ik heb de inspiratie niet, hoe wel? ik kan het niet..

Junior. In een reclamebureau werkende als junior Art director. Junior betekend ‘lerende’. Volledige projecten, maar de kansen om jezelf nog te laten zien. Niet alleen de kansen, maar ook de ‘moet’ om jezelf te laten zien. Bewezen had ik nog niet veel. Verwacht wordt dat je van ‘nine to five’ creatief bent. Niemand kan het achter zich laten op het moment dat ze de deur van het kantoor achter zich dicht trekken, dus je neemt het mee naar huis. In een reclamebureau werkende van ‘nine AM to nine AM’. En dat is lastig. Lastig om jezelf te ‘moeten’ en ‘willen’ bewijzen tussen creatievelingen welke zich allang bewezen hebben. Dit is nog maar het begin.

Brutaal investeren. Zodra je als broekie een reclamebureau instapt verwacht je eigenlijk niets, maar ook alles. Je wilt jezelf laten zien en in de meeste bedrijven waar ‘broekies’ instappen kan je dat ook, als je goed genoeg bent. Opdrachten uitmuntend uitvoeren of meer doen dan je opgedragen is. Vragen om meer, hoger werk. In een reclamebureau moet het werk er zijn. Klanten moeten het willen. Als de klant iets wilt moet dat op zijn manier. Advies kan je geven, maar onder aan de streep moet de klant tevreden zijn over het creatieve werk wat jij hebt gemaakt. Of het reclamebureau moet het zelf willen in de vorm van vrij werk. Investeren in tijd en creatie. Voor een tandpasta merk houd het creatieve gauw op. Nieuwe media zoeken, nieuwe vormen van aanprijzen, maar het product blijft dezelfde saaie tube met de saaie wetenschappelijke formule achter het goedje dat in die saaie tube zit. Dit wil de klant ook niet anders aanprijzen en dat is waar de knik zit. Het reclamebureau wilt niets anders voorstellen, omdat het bang is te brutaal en gedurfd over te komen.

Van amoebe tot mammoet. Ze zeggen vaak dat het juist knap is als je van een kleine, saaie opdracht met weinig creatief potentieel juist iets heel bijzonders maakt. Dit is een mooi ideaal, maar werkt vaak niet op deze manier. 99 van 100 keren is het creatieve, revolutionaire dat je hebt gegeven al een keer bedacht of gebruikt, maar het reclamebureau moet ook de creatie een vrije loop kunnen laten. Als junior kun je juist brutale en gedurfde voorstellen maken. Daarmee kun je grof de fout ingaan, maar dat mag ook als junior. Hierdoor ontstaat wat ze vaak een ‘frisse wind’ noemen. Hierdoor kun je als reclamebureau verder komen, in plaats van blijven steken op de beperkingen die de opdracht oplegt. Wanneer je hierin constant teruggeroepen wordt en vertelt wordt te maken wat je opgedragen wordt slinkt de motivatie en inspiratie tot een amoebe in een tijdperk waarin het juist als een mammoet behoort te stampen!


Chelsea vs FC Volendam. “Vergelijk het met een voetbalclub. Een voetbalclub wilt ook nieuw, aanstormend talent aantrekken. Daarom hebben vele voetbalclubs jeugdopleidingen. In de kleinere voetbalclubs zul je zien dat ze proberen de jeugd op te leggen hoe het beste te voetballen. Het zijn kleine jeugdopleidingen met weinig vrijheid. In de grotere voetbalclubs merk je dat ze een bepaalde vrijheid geven aan de jeugd om nieuwe manieren te vinden welke de tegenstander kunnen verrassen. Door jeugdopleidingen raken nieuwelingen gemotiveerd omdat ze hun eigen ding kunnen doen en laten zien.”

Ja en Amen. De grotere reclamebureaus hebben deze ruimte. Zij investeren in vrij werk en durven brutale voorstellen te doen. Het respect ligt bij de kleinere reclamebureaus welke dit ook doen, omdat zij niet de privileges en de naam hebben om dit kunnen te doen. Deze ruimte heb ik niet meegemaakt in mijn reclamebureau toen ik werkte als junior Art director terwijl ik wel vaak in deze ruimte probeerde te lopen. Mijn motivatie en inspiratie werd een amoebe. Naast het werken van ‘nine AM to nine AM’ en het enorm graag willen laten zien wat je kunt kreeg ik niet de ruimte om mezelf te kunnen zijn. Hierdoor werd mijn onzekerheid juist een mammoet en kreeg ik het gevoel mezelf niet te kunnen ontplooien. Een creatief zegt geen ‘ja en amen’, doet hij dat wel dan zal hij nooit de grond schudden met zijn werk. Of een reclamebureau ‘ja en amen’ wel of niet stimuleert bepaald hoever het reclamebureau zichzelf kan ontplooien.

Groetje, Simba ♣


Neveninfo Op: “Een reclame is net een voetbalclub.” De Creatieven. Zoals ze vaak benoemd worden, zijn als het ware heilig in een reclamebureau. Ze behoren niet belast te worden met zaken als account en traffic. Op hun vloer komen is al schennis van inspiratie. Ze vallen meestal als maffe buitenbeentjes in de groep. Laat ze zoveel mogelijk met rust, dan kunnen ze het beste hun werk doen. Dit is wat mij is wijsgemaakt wanneer ik voor het eerst begon. Maar heilig vind ik compleet overdreven. Maffe buitenbeentjes is ook een algemeen idee dat totaal niet past bij de werkelijkheid. Het zijn ook mensen, soms wat zweverig, maar zeker niet heilig of maf. In veel reclamebureaus kijken andere afdelingen wel zo naar de creatieven. Het enige goede aan dit idee is dat je veel rust krijgt om creatief te kunnen zijn tussen nine and five. De rest is bullocks.”

Een reclamebureau is net een voetbalclub  

Article about advertisng companies. Published in Avenir Magazine, Aureus late 2008

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you