Page 1


Voorwoord. Dit boek is geschreven om te vertellen waar ik vandaan kom en welke ervaringen ik heb opgedaan in mijn leven. Het is met eerlijkheid geschreven, vanuit mijn perspectief. Hierin worden situaties beschreven die mij gemaakt en gebroken hebben. Ik hoop dan ook dat mijn eerlijkheid in dank zal worden afgenomen. In dit boek beschrijf ik personen, sommige zijn fictief, sommige niet. Om privacy redenen van derden heb ik ervoor gekozen om het zo te doen. Elke gebeurtenis is een letterlijk beschreven en waargebeurd verhaal Niemand in dit boek wordt iets kwalijk genomen noch verweten. Een situatie is een samenloop van omstandigheden met meerdere emoties die leiden tot een resultaat. Het verleden is daar, wij leven in het NU. Op deze manier hoop ik je een duidelijk beeld te kunnen geven hoe ik het leven door mijn ogen bekijk.


Dankbetuigingen Ik wil mijn dank betuigen aan mijn moeder Fabiana Nobbe. Zij die altijd achter me heeft gestaan, me heeft geholpen ook al waren mijn keuzes niet rationeel en onverstandig. Voor het altijd mee denken en mij stimuleren om te doen wat ik leuk vind. Voor het laten zien dat het leven bestaat uit geven en nemen. Voor het bewijzen dat wilskracht alles betekent. De vrouw die mijn luiers heeft verschoond, mijn dochter haar luiers heeft verschoond en altijd klaar staat voor iedereen om zich heen. Voor het mij leren jezelf niet weg te cijferen voor anderen die het niet verdienen en voor jezelf te kiezen. Mijn vader Fake Nobbe die mij heeft geleerd altijd plezier te hebben in het leven. Voor elk probleem een oplossing te zoeken. Voor het respecteren van anderen. Voor het niet bemoeien met andermans zaken. Voor het laten zien dat iedereen je vriend kan zijn. Voor het laten zien wat het betekent om de volledige verantwoordelijkheid te nemen voor de zorg van je eigen gezin. Voor het laten zien en voelen van onvoorwaardelijke liefde. Voor het tonen van discipline en doorzettingsvermogen.


Mijn zusje Talitha Nobbe, voor haar onvoorwaardelijke steun. Voor de oprechte liefde die er tussen zussen is. Zij die naar me luisterde en realistische en rationele adviezen gaf gebaseerd op feiten en nooit haar mening of gevoel uitte als het niet het juiste moment was. Voor het mij altijd in bescherming willen nemen van pijn en verdriet. Voor het sterk blijven tijdens emotionele gebeurtenissen en altijd maar dan ook altijd klaar te staan voor je dierbare, ook al heb je het zelf niet makkelijk. Mijn beste vriend, Jordy van de Merkt, hij die altijd naar me luisterde, me gerust stelde en zocht naar oplossingen voor mijn problemen zonder dat hij er iets voor terug wilde. Hij die nooit het geloof in mij heeft verloren en de enige man (naast mijn vader) is geweest die me met respect en liefde heeft behandeld. Voor het laten zien dat je verleden er niet toe doet, maar je je eigen toekomst in handen hebt. Voor het laten zien en bewijzen dat je altijd in het voordeel moet denken van je kinderen. Voor het geven van het geloof dat de man geen slecht wezen is, zowel als partner als, als vader voor zijn kroost.


Mijn beste vriendin Michelle Knoors die me heeft laten zien wat de vrouw voor kracht in zich heeft. Mij heeft geleerd dat je als onafhankelijke vrouw doelen kunt bereiken. Mij heeft geleerd te vergeven en vergeten. Voor het bewijzen dat vriendschap goede en slechte kanten kent, mensen dingen doen waar ze spijt van hebben en kunnen veranderen. Zij die mij liet zien dat je je niet alles persoonlijk moet aantrekken en moet vechten waar jij voor staat. Voor het mij laten zien dat je mond open trekken een wereld van verschil kan zijn. Mijn opa en oma Tini en Wim van Baerlem, voor alles dat zij hebben gedaan voor mij als klein kind. Het laten zien dat geld niet gelukkig maakt, maar liefde en geduld je ver brengt. Zij die het grootste voorbeeld zijn van samen oud worden welke obstakels er ook komen. Mijn oma in het bijzonder voor het laten zien hoe lief een mens kan zijn, hoe verzorgend een mens kan zijn. Wat er voor nodig is om anderen te plezieren. Zij die altijd de lach op haar gezicht heeft, die niemand anders ooit had. Voor de liefde die zij mij hebben gegeven. En mijn opa die mij liet inzien, op een weliswaar harde manier, dat je niet iedereen kan vertrouwen. Hij die me altijd op de hielen zat als ik een fout beging en me leerde dat de waarheid hard kan zijn.


De 2 coaches Marvin – Andro, die mij hebben gevormd tot de persoon die ik nu ben. Marvin, de persoon die mij het bewijs gaf wat persoonlijke ontwikkeling met je kon doen. Die een groot voorbeeld voor mij is vanaf de dag dat ik hem ontmoette, voor zijn geduld, support en oprechtheid. Hij die liet zien dat ondanks dat je in de meest verdrietigste tijden van het leven zit, je alsnog vooruit moet blijven gaan en positief moet blijven. Hij die mijn wereld veranderde zonder dat hij het door had.


Andro, de persoon die mij liet in zien dat je geen papieren noch ervaring nodig hebt om het ver te schoppen in het leven. Voor het mij laten begrijpen en inzien wat visie is. Hij die mij heeft geleerd integer te zijn. De persoon die mij van binnen en buiten heeft leren kennen. Voor de urenlange gesprekken die we voerden over de echte dingen in het leven. Die mij liet inzien dat niet iedere persoon hetzelfde is en je het beste situaties kunt accepteren als ze niet anders zijn. Hij die mij leerde hoe belangrijk een vaderfiguur is, in het leven van mijn dochter, ondanks dit niet de biologische was. Voor het me in alle rust en geduld uitleggen wat mijn gebreken waren en waar ik andere mee pijn deed. Voor het mij een beter mens maken en mij altijd maar dan ook altijd heeft gesteund, gestimuleerd en heeft aangespoord wat te gaan doen met de kwaliteiten die ik heb. Hij die mij liet zien dat liefde niet altijd rozengeur en maneschijn was. Voor zijn doorzettingsvermogen in de meest moeilijke situaties en voor het geloof in de toekomst.


Mijn dochter Xateve Nobbe, ze heeft mij leven verrijkt. Zonder haar was alles anders. De verantwoordelijkheid, het plezier, het nut van alles, de prioriteiten, het bewust worden van goed en slecht, de manier van communiceren, het volwassen worden, mezelf wegcijferen voor haar, genieten van de kleinste momenten in het leven. En de meest onvoorwaardelijke liefde die er bestaat op aarde. Ik had haar, als persoon, voor wie ze is, zo lief, slim, gezellig en lekker eigenwijs, nooit willen missen. Zij is de drive achter elke beslissing die ik maak, achter elke stap die ik zet, achter elke euro die ik verdien en achter elke minuut die ik niet slaap. Voor het mij laten geloven dat de wereld zo veel mooier is dan ik dacht. Voor het mij vertrouwen en het laten zien wat de eerlijkheid van een kind betekent.


Ook wil ik alle mensen waar mijn relatie niet goed mee is/was, bedanken. Voor het mij laten zien wat verdriet is zodat ik meer kan genieten van plezier. Zij die mij lieten voelen wat pijn was, zodat ik sterker en wijzer ben geworden. Voor de mentale en fysieke klappen die mijn angst hebben weggehaald voor falen in het leven. Voor het mij stimuleren een nog beter mens te zijn en worden. De nieuwe mooie mensen (zijn er te veel om op te noemen) die ik heb leren kennen, vertrouwen in mij hebben gehad, me hebben laten zien dat dingen anders kunnen en het delen van hun wijsheid, kennis en plezier.


Klein maar fijn Op 26 april 1988 werd ik geboren. Mijn vader zat in dienst en mijn moeder was huisvrouw. We woonden in Breda. Ik ben hun eerste kind. Ook al kan ik me niet veel herinneren van deze periode, zoals velen van ons dat niet kunnen, ik heb wel foto's en films gezien van hoe mijn ouders met mij omgingen. Ik werd geknuffeld en gekust. Paps was doordeweeks aan het werk en dan croste mams heen en weer in hun Golfje op en neer van Breda naar Rijswijk, waar de de rest van de familie woonde. Op 1-jarige leeftijd ben ik naar Rijswijk verhuisd. Dat was gezelliger voor mijn moeder. Ik heb altijd veel aandacht gekregen van mijn ouders. Vooral mijn moeder, die de volle zorg voor me nam. Mijn vader zorgde voor de financiĂŤn thuis. We konden altijd leuke dingen doen en werd opgevoed met de normen en waarden die mijn ouders hadden meegekregen vanuit huis. Een heel burgerlijk gezin, mama leerde mij knutselen en spelletjes spelen, terwijl papa me leerde fietsen en schaatsen.


Toen ik 4 jaar was, 26 mei 1992 om precies te zijn, werd mijn zusje Talitha geboren. Ik weet nog dat ik helemaal gek op haar was en meer zag als een pop. Zo heb ik haar een keer mijn poppenkleertjes aangetrokken en in mijn speelkinderwagen gelegd. Het was altijd een feest. We gingen veel op vakantie, uitjes en gezellige dagen met de familie. Onze verjaardagen zijn altijd gevierd met veel cadeautjes en familie en vrienden. Ook de kinderfeestjes ontbraken niet. Kortom: ik heb een hele leuke jeugd gehad! De basisschool was een openbare school waar alle culturen in de klas zaten. Ik ben altijd een kind geweest dat danste, zong en toneelstukken opvoerde. Van de theorie was ik niet zo. Met andere spelen ging goed, al was ik wel een persoontje met een flink karakter. Een echt “mijn-wilis-wet�kindje. Mijn moeder vertelde me dat ik de jongste was van het stel van de kinderen uit de buurt, maar ik ze altijd weer kon laten doen wat ik wilde dat ze zouden doen. Ook aan sportmogelijkheden ontbrak het me nooit, echter nooit een echte doorzetter geweest wat dat betreft. Maar van tennis tot paardrijden, ik kreeg altijd overal de kans voor, evenals mijn zusje.


Met onze nichtjes en neefjes hadden wij ook veel contact. Zo heb ik ĂŠĂŠn oudere nicht Fleur, een nichtje Claire en neefjes Julian, Joe, Robin en Jip. Mijn zusje en ik hadden vooral veel contact met Fleur, Claire en Julian. Bij elkaar slapen, naar opa en oma en daar het hele huis letterlijk verbouwen. Of naar onze Ome Aad en Tante Lies. -Oom Aad en tante Lies zijn eigenlijk de oom en tante van mijn moeder en haar zus Fiona, maar zij waren altijd bezig met ons en wij zien hen dus als onze opa en omaZij namen ons altijd mee op uitjes, van de McDonalds tot een weekend naar ponypark Slagharen. Voor hen was niets te gek. Wij hebben altijd zoveel plezier met ze gehad.


Tiener en Puber Toen ik een jaar of 7 was leerde ik mijn nu nog steeds “BFF”/ beste vriendin, Michelle kennen. Wij hebben dezelfde leeftijd en mijn zusje en haar broertje ook. Dus spelen in de sneeuw of schelpen zoeken op het strand was altijd leuk. Zij woonden 1 etage onder ons. Dus er hing standaard een “boodschappen-mandje” aan een touwtje, met wat slingeren konden we elkaar briefjes schrijven en dingen geven via het balkon. Dolle pret natuurlijk, dat snap je wel. We werden wat ouder en daar kwam al het kattenkwaad. Haar ouders op vakantie en wij met z’n tweeën de boel op z'n kop zetten. Samen werken in het pretpark Drievliet, de hort op en vooral dingen doen die niet mochten. Zoals op een brommer rijden, toen we een jaar of 12 waren. Terwijl we zo gewaarschuwd waren, toch stoer willen doen en eraf vallen. Zo erg dat “mijn miesje” met haar tanden op de straat lag, gelukkig heeft haar beugel toentertijd haar tanden gered.


Samen op vakantie en het uitgaansleven van Mallorca onveilig gemaakt, geluierd in de zon of samen shoppen, thuis bank hangen en film kijken of naar een attractiepark tot samen een traantje wegpinken tijdens de crematie van een dierbare. Er was ook zo’n periode, dat het stoer was om een mix van afkomsten te hebben, of beter gezegd, een hele andere afkomst te hebben dan Nederlands. Nou konden onze vaders beide wel wegkomen met een soort “Pépe of José” dus vertelde wij iedereen dat we Spaanse nichtjes waren. Samen op de scooter door heel Den Haag en omstreken. Tot de dag van vandaag, als ik mensen tegenkom van die tijd, vragen ze; he spanjaard! Hoe is het met jou en nichtje? .. Tja wat je zaait zul je oogsten, dus soms moet ik nog wel eens even uitleggen dat we gewoon oer Hollands zijn en geen familie, haha!


In de pubertijd zijn we elkaar een beetje uit het oog verloren. Zij ging met andere mensen om en we lagen elkaar niet meer. Helaas ging dat wel gepaard met flinke ruzies, tot echt ellende toe. MAAR.. Ondanks alles, is het altijd een vrouw naar mijn hart en lach geweest. Een vriendschap kent ook zijn mindere momenten.


-Trouwens nog heel even over Michelle, wat zou ik haar graag aan jullie voorstellen.. Wat een hilarisch wijf is dit! Die is zo gek als een deur, kan de hele dag over niets praten maar geniet vollop van haar leven. Ze heeft momenteel net een nieuw huis, waar ze heerlijk vertoefd met haar gezin. Rond dezelfde tijd waren wij in verwachting. Mijn dochter en haar zoon Gianni schelen 4 maanden. Ook heeft ze nog een dochtertje die 2 jaar jonger is dan Xatève en Gianni. Samen vormen ze een onafscheidelijk trio. Ondanks dat ze niet op dezelfde school zitten, is het altijd feest als ze samen zijn. Buiten al het mooie om kent ook zij mindere tijden. Wij zijn altijd samen geweest als vriendinnen. We hebben elkaar altijd geholpen en bijgestaan. Boodschappen, kinderwagens, maxicosi’s en de hele bende van ellende sjouwden we trap op trap af. Ik zie haar als een soort zus. Naast dat ze het over niets kan hebben, heeft ze inhoud. Ze weet precies waar ze mee bezig is en bereikt daardoor keer op keer haar doelen. Ik kan me geen leven zonder haar voorstellen Al met al denk ik dat ik van geluk mag spreken wat mijn jonge jeugd betreft.


En toen begon alle ellende‌ Ik was al vroeg met de vrouwelijke veranderingen. Op de basisschool begon al hier en daar wat haargroei en kleine borstjes. Ook was mijn eerste keer menstrueren op de basisschool. Vrij jong nog wel, ik was 11. Het was niet altijd leuk, want terwijl ik bezig was met mijn maandverbandjes, waren andere kinderen nog heerlijk vrijuit aan het spelen. Bij de gym moest ik een bh-tje dragen en zij liepen nog heerlijk in een hemdje.


Ik had de cito-toets gedaan en kreeg het vmbo/havo advies. Een nieuw spannend begin, de middelbare school. Wat was dat een regelrechte puinhoop voor mij. Ik kijk nooit meer terug naar die periode en als ik het doe heb ik het enkel ervaren als “niet leuk”. Zoals ik al aangaf waren de hormoontjes bij mij snel aan het werk, ik startte in de eerste klas met een volle cup D. Dit was voor de jongens natuurlijk hartstikke interessant. Maar daar dachten de meiden niet zo over. Iedereen droeg toen bepaalde truitjes, maar als ik het deed was ik “gewoon een hoer” (het viel bij mij allemaal veel meer op, waardoor het overkwam alsof ik er mee te koop liep). Daar begon het mee. Ik viel als brugger (1e klasser) niet alleen op bij de bruggers maar ook bij de 4e klassers. Ik kreeg aandacht en in het begin vond het ik leuk. Tot ik ineens het beruchte meisje op school was, terwijl dat niet terecht was. Aandacht krijgen, ja, maar deed ik er wat mee? Nee!


Het is een stuk jaloezie geweest dat ze de pik op me hadden. Misschien hadden ze toentertijd zelf 2 kamelen bulten willen hebben. Ik wilde er op dat moment alleen maar vanaf. Halverwege het eerste schooljaar kreeg ik wat last van eczeem. Niets ergs zou je denken, het begon bij mij armholtes, werd steeds wat erger tot ik echt plekken had zitten, rood en geschilferd met een diameter van 10 cm. Ik droeg alleen maar lange mouwen en wilde niet mee gymen want dan zagen ze mijn armen. Helaas bleef het niet bij mijn armen, dat was nog te overzien. Het begon klein in mijn nek, maar werd als maar groter. -de kippenvel loopt letterlijk weer over mijn rug als ik er aan terug denk, het jeukte ook zo-


Tot mijn hele nek onder zat en mijn hele garderobe bestond uit coltruien. Wel weer handig, want dan kon niemand zeggen dat ik te koop liep met mijn borsten. Al meerdere malen had ik de huisarts bezocht, maar de zalfjes en tips hielpen niets. Langzaam begonnen mijn mondhoeken ook te jeuken en voor ik het wist was mijn hoofd veranderd in die van de klokkenluider van de Notre-Dame. Mijn lippen waren 10x zo dik, zaten helemaal onder de eczeem en mijn rechteroog zat dicht omdat ook daar het eczeem zat. Je voelt je niet gelukkig als je er zo uit ziet, het jeukte als een gek en het zat ook nog eens op een plek waar iedereen het kon zien. Ik weet nog heel goed dat we van les gingen veranderen, ik een nep bril had gekocht om mijn oog te verdoezelen en met een sjaal tot over mijn neus liep en er een meisje die 2 klassen hoger zat riep: “Ja, ik hoor dat ze S39 in dr bek heb gehad, domme kuthoer�.. Ik kon wel huilen -S39 werd bij ons op school gebruikt tijdens handvaardigheid om te solderen -


Ik had al van alles geprobeerd, was eerst de pispaal omdat ik grotere borsten had dan anderen en nu liep ik als een monster door de school. Het werd van kwaad tot erger. Ik werd uitgelachen door iedereen als ik voorbij liep op de gangen. Ze trokken aan mijn tas en maakte dan opmerkingen als :”NIET HAAR TAS AANRAKEN DADELIJK KRIJG JE DIE SCHURFT OOK NOG”. Ja het gaat er best hard aan toe op zo’n middelbare school. Zolang ze me maar niet aanraakte was het prima.


Ik ging elke dag met angst naar school voor wat er nu weer zou gebeuren. In de klas werd ik niet gepest, dus dat was dan nog te overzien. Na meerdere ziekenhuis bezoeken en nog steeds geen idee waar het vandaan kwam, zijn we naar een paragnost gegaan. Zij legde bepaalde stoffen op mijn buik en keek dan hoe mijn arm daarop reageerde. Zij kwam tot de conclusie dat varkensvlees en wasverzachter de boosdoener waren. Deze gingen de deur uit en de eczeem verdween inderdaad. Ik was z贸 blij dat ik weer normaal door de school kon. Helaas duurde dat niet lang. Als je eenmaal de pispaal bent, zal je het blijven. De pesterijen werden erger. Er was geen aanleiding meer toe, maar geloof mij, die vinden ze wel. Steeds meer mensen keerde tegen me. Ik ging drukte ontlopen. De pauzes kwam ik niet meer in de kantine of op het schoolplein, want daar waren die pestkoppen. Ik ging met een boekje op de bovenste gangen zitten of verstopte me ergens in een van de toiletten.


Ik heb thuis veel gehuild en mijn ouders probeerden me sterk te maken. “laat je niet gek maken lieverd” of “trek het je niet aan!”. Ik probeerde wel te luisteren, maar in het tweede schooljaar werd ik tegen de lockers aan gegooid, kreeg klappen met boeken op mijn hoofd, of het nou een lesboek was of opgerold schrift, het maakte niets uit. Dreigbriefjes in mijn locker geschoven, me in een groep van de een naar de ander duwen. Ik voelde me niet meer veilig. Ik had geen eczeem meer, geen zichtbare blote huid ergens, op mijn gezicht en handen na. Waarom stopte dit niet? Ze stookten elkaar allemaal op, de mooiste verhalen kwamen de wereld in en de meest gingen over dat “Danichy met die naar bed ging” en “met de ander”.. Het was alles behalve waar, maar meisjes die een “verkering” hadden met iemand, werden gebeld en geïnformeerd dat ik met hun vriend bezig was. Op ze nou op dezelfde school zaten of niet. Ik ben zo vaak opgewacht door 20/30 meiden, die me weer eens een lesje gingen leren.


Er werd op me gespuugd, ik werd van mijn fiets getrokken of getrapt, op de grond gelegd en ga zo maar door... Niemand die hielp, echt niemand. Zelfs de school heeft er nooit echt iets aan gedaan. Dit heeft in totaal 3 jaar geduurd. Elke ochtend op de fiets met buikpijn, ik fietste een andere route zodat ik kon zien wie waar stond en ik snel en veilig het hek binnen kon komen en direct de klas in kon gaan. Het leren ging niet zoals het moest en ging van het advies VMBO-havo naar VMBO theoretisch. Haalde mijn diploma in mijn 4e leerjaar in 2004. Ik was zo blij dat ik klaar was met die school. Hierdoor was ik echt bang geworden voor mensen, vooral voor meisjes. Ze waren zo erg onderling. Ik was als de dood om door te gaan naar het MBO want nu was ik een van de oudste op school, maar op het MBO werd ik weer een van de jongste.


Van het ene dal in het andere… Aangekomen op het MBO had ik me voorgenomen een hele andere Danichy te spelen. Ik dacht dat als ik over me heen zou laten lopen, ik weer de pispaal zou worden. Ik wilde dat niet nog eens 4 jaar. Ik besloot om net te doen of ik niks pikte. Ergens vond ik het dood eng om zo te doen, want ik was veel te bang om klappen te krijgen. Maar het was “do or don’t”. Dus de eerste dagen gingen goed, maar zodra iemand naar me keek en een opmerking maakte , beet ik gelijk, heel fout, op een agressieve manier van me af. “wat kijk je? Heb ik wat van je aan? Draai je hoofd om!” zulke teksten kwamen uit mijn mond. Ik was nooit meer de pispaal bij de klasgenoten, maar wel bij de leraren dit keer. Omdat ik zo’n grote mond gaf, nam ik dat ook over in mijn communicatie jegens leraren. Ik werd er uitgegooid, wat toen oh zo stoer was en de klas elke keer weer aan het lachen maakte. Diep van binnen wilde ik niet zo zijn. Maar als dit de manier was om niet meer gepest te worden, so be it.


Het eerste jaar had ik overleefd, zo de rest van mijn opleiding ook. Ik had gelukkig wel wat vriendinnen en vrienden gemaakt, dus mijn ware aard kwam langzaam naar boven. Ik werd uit eindelijke weer de Danichy die ervan kon genieten om gek te doen, zichzelf te zijn en niet meer een masker op te houden. Mijn eerste stages gingen goed. En mijn contact met leraren werd ook steeds beter. Ik deed meer mijn best en alles ging de goede kant op. Ondertussen werkte ik parttime in een horeca bedrijf. Leuke mensen, gezellig, hard werken maar vooral veel plezier. Daar leerde ik Jordy kennen. Jordy kwam wat eten bij ons. We raakte aan de praat. Het was toen de tijd echt nog een lekker straatschoffie, maar ik mocht hem heel erg. Een beetje mysterieus, maar dat is hij altijd gebleven.


-ik zit hier met een hele grote lach op mijn gezicht, hij was altijd zo lekker anders dan andere en trok zich er niks van aan. Nog steeds is het een baasje die zijn eigen keuzes maakt, hij betekent zo veel voor mij. Hij is de liefde van mn leven, ook al hebben we geen relatie maar pure vriendschap. Zo zal ik 1 ding nooit meer vergeten.. maar dat vertel ik je later– Ik had het heel erg naar mijn zin in dat bedrijf, helaas moest ik voor school een stage lopen in de Belgische Ardennen en stopte mijn bijbaantje daar.


Ergens in de zomer van 2006 leerde ik een jongen kennen. Dezelfde leeftijd als ik, mooie lange man, met een getinte huid, mooie ogen, lichter dan zijn huid. Grote mannen handen en een lieve lach. Helemaal mijn ding. We hadden een super klik en al snel waren we een stel. Hij had geen werk en zat niet op school, dus hij had alle tijd van de wereld. Ik studeerde wel, maar maakte zo veel mogelijk tijd om bij hem te zijn. Alles was leuk, we konden lachen en praten. Hij had best wel een achtergrond, veel onverwerkte bagage maar daar wilde ik natuurlijk aan mee helpen zodat hij zich goed zou voelen. Hij blowde erg veel. Eigenlijk zoals de mens zijn sigaretten kan roken, rookte hij het ene stickie na de andere. Een typisch voorbeeld van de werkelijkheid ontlopen. Alles was nog steeds leuk maar ik was wel jaloers. Hij had naast zijn bed, zijn hele muur vol gekladderd staan met teksten van wel 10 verschillende meiden die daar wat hadden geschreven. Hij was natuurlijk, dacht ik, wel veranderd, maar waarom stond zoiets er nog? De social media was op dat moment volop in gebruik. Iedereen kon foto’s van elkaar zien, berichten naar elkaar sturen in privÊ, maar ook openlijk...


-de reden waarom ik dit aanhaal, is omdat ik ervaren heb dat social media je gek kan maken als het op de verkeerde manier wordt gebruikt Na een half jaar ging ik met mijn opleiding naar Barcelona, opdrachten doen, dingen bezoeken etc. Ik kreeg aldoor lieve berichtjes van hem dat hij mij miste. Ik hem natuurlijk ook! De rekeningen waren wat hoger geworden dan we dachten maar, eindelijk zagen we elkaar weer (de trip duurde nog geen week). Weer lekker achter de tv hangend op z'n bed, een film kijkend waren we weer bij elkaar. Zijn telefoon lag op bed en mijn jaloerse IK pakte die eens om mijn gevoel gerust te stellen dat hij niet meer die ene persoon was. Bij het eerste berichtje schoten de tranen in mijn ogen, “het was leuk je weer te zien, ik heb je gemist”... (met de datum erbij toen ik in Barcelona was).. Om mezelf nog extra verdrietig te maken, ben ik gaan doorlezen... dat was geen kattenpis. Hij was weer bij zijn ex-vriendinnetje geweest en had het “leuk” gehad daar.


Daar begon de eerste echte ruzie.. WAAROM DOE JE DIT, IK WAS NOG GEEN WEEK WEG?! ... en het enige wat hij kon doen was me negeren en zeggen dat ik gek was en dingen zag die er niet waren. Ik ben in slaap gevallen en stond op met het meest vreemde gevoel ooit; had ik nou dingen gezien die er niet waren? Ben ik nou gek geworden? Heb ik voor niets zo lelijk tegen hem gedaan? Ik bood mijn excuses aan en ging, zoals 17 jarige dat doen, weer gezellig met hem en zn vrienden chillen. Nog geen maand later was daar de tweede ruzie al, deze keer iets heftiger, want er waren rake teksten te vinden op de social media site die toen helemaal in was. Nu ben ik zeker weten niet gek, als hij zelf typt dat hij haar wil zien en *****, kan ik niet gek zijn. Huilend maar nog kalm vroeg ik weer aan hem waarom dit zo was. Het stelde allemaal niets voor en was niet meer dan praten via het internet. “ik zou je geen pijn doen� zei hij diep in mijn ogen kijkend.


Ik twijfelde zo gigantisch aan mezelf. Ik was vast niet mooi genoeg of misschien niet aardig genoeg. Of zat ik te veel op zijn lip of ja, ik moest íets te kort komen waarom hij aandacht ging zoeken bij andere vrouwen... Elke maand was het opnieuw raak, de ruzie’s werden heftiger, van huilen kwam praten, van praten kwam schreeuwen, van schreeuwen kwam vechten, van vechten kwam de grootste ellende. Blauwe plekken moeten verbergen zodat mijn ouders het niet konden zien. Dan weer een beurse plek daar, een halve hersenschudding hier. Het liep van kwaad tot erger. En ondanks dat ik er midden in zat, is er geen moment bij me opgekomen de relatie te beëindigen en mezelf die pijn niet meer aan te doen. Hij ging duidelijk niet veranderen dus ik was de enige die er iets aan had kunnen doen.. WEGGAAN. Ipv dat ik weg ging, probeerde ik erin te geloven dat hij kon/wilde en zou veranderen. Bijvoorbeeld; Ik dacht als ik hem nou aangeef dat zijn broeken iets te wijd zijn, dat het minder professioneel overkomt als hij gaat solliciteren, hij gewoon iets smallere broeken zou dragen hij echt wel ergens aan de bak kon komen.


-toen niet wetend dat hij zich niet gewaardeerd voelde voor wie hij was en ik ongevraagde kritiek leverde op zijn bestaan en manier van levenHoe meer ik hem probeerde te helpen, hoe meer ik hem van me af duwde en hoe meer vrouwen er in het spel kwamen. Ik kwelde mezelf elke dag. Het was nu zo ver gekomen dat het hem niet interesseerde of ik dingen nou wist of niet. Het ene gesprek na de andere afspraak vond plaats, ik stond erbij en ik keek ernaar. Elke keer weer de ergste ruzie’s, de grootste twijfels aan mezelf en de afkeer tegen liefde werd steeds groter. Ik vertelde mijn moeder zo nu en dan iets, maar lang niet de waarheid. Ik wist dat ze zou zeggen dat ik bij hem weg moest gaan, maar dat wilde ik nog steeds niet!


In september 2007 kwam ik er achter dat ik in verwachting was. Ik zat nog op school, geen vaste baan, geen diploma. Huilend met mijn beste vriendin op de toilet in het schoolgebouw. Hoe moest ik dit aan mijn ouders vertellen, hoe kan dit? Wat gebeurde er? Mijn wereld stond op zn kop.. dit kan niet, mn leven, en hoe reageerde hij? Ik belde hem op en hij zei: ja zal wel joh, eerst zien dan geloven. Oke 0,0 steun van hem.. ik kan dit niet alleen. Ik moest met mijn ouders praten. Ik weet oprecht niet meer hoe en wanneer ik dit heb verteld maar het heeft niet lang geduurd.


Wat ik me nog wel kan herinneren is dat ik, hij en mijn ouders op de bank zaten en mijn ouders ons vroegen hoe we dit wilde gaan doen. Ik wilde het houden, hij ook.. Ik hoor het hem nog zeggen “ja het lijkt mij wel leuk”.. mijn ouders kwaad, en terecht. Na veel gesprekken met mijn ouders, besloot ik de kliniek te bellen. Ik ben altijd zo’n tegenstander geweest van een abortus. Ik kon het kindje oprecht niets bieden! Ik had helemaal niets. De basis was er niet eens. Aangekomen in de kliniek, met mijn moeder en hem, werd ik geroepen, voor een gesprek en een echo. Er was niets te zien op de echo, het was nog te klein zeiden ze. Zo misselijk als ik al was, wilde ik er direct vanaf zijn, maar ik moest over een week terug komen. De tijd om nog meer te gaan twijfelen en denken werd nog groter. Ik voelde me zo stom, machteloos, verdrietig en ellendig. Maar wist wel dat dit echt niet kon. Een week later weer terug, konden ze nog steeds niets zien, ondertussen had ik wel vreemd bloedverlies gehad.


Zij lieten mij weten dat ik een miskraam had gehad en dat moeder natuur het had opgelost. Er viel een last van mijn schouders, als moeder natuur dit zo heeft gewild, is daar een grote reden voor. Het kindje was misschien niet gezond (ja of lieve Danichy, misschien was je gewoon veelte jong, niet met de juiste persoon samen en het kindje had niets gehad aan mij als moeder). 3 dagen later lag ik in bed en ik kon maar niet in slaap komen. Mijn buik deed wat raar en ik had een onwijs gespannen gevoel. Dat had ik al een half jaar,maar dit was anders. Eindelijk mijn draai gevonden en bijna in slaap, schiet er een pijn in mijn lichaam van de onderkant van mijn buik tot boven aan mijn maag. Dit was de ergste pijn die ik ooit heb gevoeld. Ik wilde mijn ouders roepen maar ik viel steeds flauw. Ik heb geen besef van de tijd gehad, maar na een hoop moed verzamelen kon ik 1 gil geven.


“MAAAAAAAAAAAM”. Mijn vader kwam mijn kamer in, deed het licht aan en zag me lijkbleek liggen. Dit is niet goed. Mijn moeder kwam er ook achter aangerend. Zij zag ook gelijk dat het mis was. De huisartsen post werd gebeld en ik moest komen. Ik heb geen idee hoe ik vanuit mijn bed naar de auto ben gekomen, ik kan me alleen herinneren wat een pijn ik had. Aangekomen bij de huisartsenpost, drukte ze keihard op mijn buik, misschien een blinde darm ontsteking? Ik schreeuwde het uit van de pijn.. 5 minuten later werd ik doorverwezen naar het bronovo ziekenhuis. Ze maakte een echo, inwendig. Het leek een eeuwigheid te duren, de pijn in mijn buik en die echo erbij maakte mijn leven op dat moment tot een regelrechte HEL. Na even wachten kwam de arts, hij ging zitten en zei: “Mevrouw, u heeft een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Er zit een vruchtje in uw eileider, we zullen u moeten opereren.”


-het is misschien wel zo eerlijk om uit te leggen hoe dit heeft kunnen gebeuren. Bij mij was dit het gevolg van lang doorgelopen te hebben met een SOA genaamd chlamydia zonder dat ik wist dat ik deze had. Ik hoef niet uit te leggen hoe je aan een SOA komt, maar wel dat ik na ander half jaar een test ging doen, puur voor de zekerheid en ik daar te horen kreeg dat ik deze SOA had. Na een kuur was ik er vanaf. Maar het heeft er zolang gezeten dat het er voor heeft gezorgd dat er verklevingen zaten op de trilhaartjes in mijn eileider, de haartjes die ervoor zorgen dat het bevruchte eicelletje normaal gesproken in de baarmoeder terecht komt. Ondanks dat ik weet dat ik dit niet heb opgelopen omdat ik van de ĂŠĂŠn naar de ander ging, blijft het iets genants en een onderwerp waar ik me toch zeker wel voor schaam. Het mooie is wel dat ik mijn dierbare dametjes en heren om mij heen altijd dit verhaal kan vertellen om ze erop te attenderen wat onveilige seks met je kan doen!!-


Ik hoorde hem wel maar begreep het niet, ik was niet zwanger ik had een miskraam gehad. Ik kon niks meer uit mijn mond krijgen en de tijd stond letterlijk stil. Naar mijn kamer gereden met mijn moeder en vader, werd de pijn steeds minder. Ik was als de dood voor operatie’s, nog nooit gehad, maar die angst had weinig tijd om te blijven. Mijn moeder lag naast me in het ziekenhuis bed en ik weet nog dat ik aan 1 stuk door aan het praten was. Ik weet niet meer wat ik heb gezegd, maar ik weet wel dat alles ineens heel rustig en vredig werd. Was ik mijn lichaam nog wel? Waarom voelde ik niks meer? Het was een soort trans. Ik zou de volgende middag rond 13.00 uur geopereerd worden, maar ineens kwam er een team artsen mijn kamer in gelopen. Ik moest nu direct mijn operatie “hesje” aantrekken want er was veel urgentie bij. Het overkwam me allemaal en had geen idee van wat er gebeurde. De narcose kwam dichter bij en de arts die mij in slaap zou brengen zei tegen mij “waar ga je zo aan denken”.. waarop ik al huilend antwoordde “aan mijn vriend”.. Weg was ik.


De operatie heeft 5 uur geduurd en het had niet een half uur langer moeten duren of ik was er niet meer geweest, althans mijn lichaam niet. Het vruchtje wat in de eileider zat was zo gegroeid dat mijn rechter eileider volledig was open geklapt en niet meer te redden was. Daardoor was er een inwendige bloeding flink opgang en had mijn leven precies daar kunnen eindigen. Mijn ouders en zusje waren er toen ik bij kwam, stoned van de morfine en narcose, kon ik weinig zeggen. Het was achter de rug en had geen besef van wat er nou precies allemaal was gebeurt. Mijn vriendje was er niet, die durfde niet te komen want was bang voor ziekenhuizen. Toch zijn angst overwonnen en de 2e dag na mijn operatie kwam hij op bezoek. Geschrokken maar niet beseffend wat het voor impact had gemaakt vertrok hij weer na een kort bezoekje samen met zijn oom.


Na 3 dagen in het in ziekenhuis mocht ik naar huis. De hechtingen en mijn buik deden nog wel zeer. Langzaam maar zeker ging het steeds beter.

-na deze gehele gebeurtenis, kwam bij mij een grote angst naar voren. Ik kan nu moeilijker kinderen krijgen, ik wilde zo graag moeder worden. Het werd een obsessie. Ik zag overal zwangere vrouwen, kinderwagens, baby's, luiers, voeding, speentjes, ik hoorde ze, het was letterlijk overal. En ondanks mijn relatie niet goed was, ondanks ik wist dat dit nergens toe zou leiden, wist ik wat ik wilde. Een kindje. Ik kon het wel, ik was niet zo’n mislukkeling die helemaal niks kan in haar leven-


Toen ik eenmaal kon lopen ging mijn eerste reis naar hem toe, die een uur duurde. Een vriendin, die ik via hem had leren kennen, kwam me halen bij het metro station samen met haar broer. Waar ik direct te horen kreeg dat jongen waar ik mee samen was, terwijl ik in het ziekenhuis lag, samen een aantal "leuke" momenten had gehad samen met een drieling. Dit kon toch niet waar zijn. Maar ik had letterlijk geen kracht om daar nu op in te gaan en ging stug door met mijn reis naar hem toe. Daar aangekomen, was de familie blij me te zien. Ik moest wel wat rusten dus was samen met hem gaan liggen. Iedereen had plannen en wij waren de enige in huis. Een vriendinnetje kwam langs en ik wilde met haar even gaan lopen. Op de een of andere manier werd dat niet in dank afgenomen en eindigde die dag in een gevecht met een kei harde knie in mijn buik. HOE KON HIJ ME NOU DAAR TRAPPEN TERWIJL MIJN HECHTINGEN ER NOG IN ZATEN EN IK NIET EENS HELEMAAL RECHT KON LOPEN!! Vanaf dit moment is alles anders geworden. Er was absoluut geen klik meer. Het was alleen maar ruzie, ellende, vreemdgaan en vechten. Maar nog steeds ging ik niet weg.


Sterker nog, ik wilde altijd graag een stage lopen in Spanje, voor mijn opleiding. Maar omdat ik hem dan kwijt zou raken en hij er op stond, heb ik die droom laten varen en heb ik mijn stage plek 3 minuten van zijn huis af gezocht. Ik trok bij hen in en... dat was voor mij het slechtste wat ik ooit kon doen. Ik mocht niet meer naar buiten, alleen als ik moest werken, terwijl hij non-stop de dingen opzocht die voor hem gezellig waren. Ik raakte ge誰soleerd, ik raakt mezelf volledig kwijt. Er was geen zelfvertrouwen meer over. Ik kreeg hartkloppingen, ik werd paniekerig, at niet meer, dronk amper, was aldoor misselijk en kon niet meer normaal denken. Ik sliep slecht en de ene kilo na de andere die vloog er af. Op mijn stage kon ik niet functioneren, ik was elke dag ziek, zwak en misselijk. Ik verpeste mijn opleiding volledig...


Op mijn, wat ik toen nog niet wist, laatste stage dag, was ik bezig met klanten helpen. Ik werd wit en voelde dat ik zou flauw vallen... ik rende naar buiten en ben na even praten met mijn begeleider weg gegaan. Ik belde mijn vader huilend op”papa ik moet nu weg hier, ik kan niet meer, haal me aub op.” Mijn vader kwam er gelijk aan met de auto, ik pakte mijn spullen en belde mijn vriend dat ik weg zou gaan. Nadat hij was aangesproken door een derde kwam hij geïrriteerd naar huis omdat hij het net gezellig had met een andere dame. Hij keek me kwaad weg.. Aangekomen bij mijn ouders, compleet de weg kwijt, aangeslagen, dood ongelukkig, wist ik me geen raad meer. Ik werd van elke lucht misselijk. Ik trilde, stond kokhalzend in de buitenlucht, happend en snikkend naar adem.


- Ik heb een fobie voor overgeven. Er bestaat voor mij geen grotere angst in het leven dan overgeven, die zal ik hebben opgebouwd van vroeger, omdat mijn zusje altijd zo veel overgaf, maar ook door alle paniek en stress die mijn lichaam elke dag weer kreeg te voortduren. Er zijn meerdere mensen die niet dol zijn op overgeven. Maar ik dacht er elke dag wel 100x aan, ik droomde er over, zodra iemand zich verslikte was ik uit zijn/haar buurt. Als er buikgriep heerste, ontweek ik naar buiten gaan. Als iemand gebukt stond langs de weg, draaide ik mijn hoofd af en kreeg ik hartkloppingen, alleen omdat ik dacht dat iemand aan het overgeven was. Terwijl die persoon zijn band stond te plakken. –


Een baby Het ging alles behalve goed. Het werd erger en erger. Ik was nu toch weg? Ik hoef nu toch niet meer te stressen? Kan dit aub NU stoppen?! Mijn school ging bergafwaarts, mijn leven was grijs en grauw, ik had niemand meer over. Want ik had alles opgegeven voor hem. Mijn lichaam werd anders, waarom had ik pijn in mijn borsten? En dat misselijke was ook niet normaal? Of toch wel? Ik had het natuurlijk al maanden. Luchtjes kon ik niet verdragen, mijn buik rommelde.. De obsessie voor een baby heeft tot een maand voor de breuk tussen mij en hem de overhand gehad. Ik werd niet zwanger. Ik wist nu zeker dat ik een echte loser was, die niet eens een kind kon dragen. Ik was er zo mee bezig dat ik gĂŠĂŠn kinderen meer kon krijgen, dat ik niet in verwachting raakte. Wat eigenlijk natuurlijk toen het beste voor mij was.

De laatste maand had ik het losgelaten. Ik was er niet meer mee bezig. Had het helemaal naast me neergelegd. Omdat ik mijn focus niet meer lag op het feit dat ik NIET zwanger kon raken, gebeurde het juist.


Eindelijk die stap genomen, eindelijk uit elkaar.. en ik was in verwachting. Blijdschap, verdriet, woede, geluk, en 100 meer emoties en gevoelens. Na álles moest ik weer naar mijn ouders. Maar ik durfde niet meer. Toch moest ik wel, mijn moeder was de eerste die het hoorde. Zij kwam met mij mee naar het ziekenhuis om te kijken of het niet weer verkeerd zat, maar dan in de linker eileider. De zenuwen gierde door mijn lijf, als het weer fout zat, moest ik weer geopereerd worden. Maar tijdens het kijken naar het scherm toen de echo werd gemaakt, zag je daar een heel klein mini wezentje, met een kloppend hartje. Met 6,5 week had ik iets levensvatbaars gezien in mijn buik. Ik wilde dit niet kwijt. Stel nou dat ik dit zou “laten weghalen” en ik nooit meer kinderen kon krijgen. Dan zou ik zo’n spijt krijgen. Ook al was ik jong, onervaren en one big MESS, ik kon nu wel een gezond kindje ter wereld brengen.


Mijn keuze stond vast, mijn moeder begreep me maar was, logisch, niet enthousiast. Dit zou alles voor mij veranderen. Heel mijn leven zou anders worden. Mijn vader is 3 maanden boos geweest maar begon het stukje bij beetje te accepteren. Deze reactie’s waren volkomen logisch, maar natuurlijk niet wat ik wilde. Mijn familie reageerde hetzelfde, mensen om me heen ook. Niemand was er blij mee en niemand feliciteerde me dan ook‌


Ik ben een vaste baan gaan zoeken. Het grootste geluk had ik dat ik mijn afstudeerstage mocht doen in het bedrijf waar ik fulltime werkte. Daardoor kon ik ĂŠn geld verdienen ĂŠn mijn diploma halen. Bij de gemeente had ik mijn verhaal verteld en een urgentieaanvraag gedaan voor een woning. Ondertussen was mijn ex-vriend ervan op de hoogte, maar veel deed hij er niet mee. Het was een hoop doen, maar na hard werken, had ik in januari 2008 mijn huisje. Mijn ouders hebben mij geholpen, zowel met verbouwen en klussen als financieel. Ik werkte ongeveer 50 uur per week om geld binnen te halen en ging erna door naar mijn huis om het af te krijgen voor 9 maart, de dag waarop ik uitgerekend was.


Iedereen die zwanger is krijgt een buik, maar mijn vruchtwater gehalte was zo enorm dat mijn vader zelfs een keer zei; “is dit geen tweeling??�. Toen ik op de helft was, vroegen mensen hoeveel dagen ik nog moest... het was inderdaad een enorme toeter, met een flink gewicht. Er zijn momenten geweest waarop ik even genoot van de baby in mijn buik. Het draaien en schoppen, de hik en het zien bewegen. Maar er echt intens van genieten kon ik niet. Het contact met hem was vreselijk slecht. Hij heeft geen poot uitgestoken om te helpen met het huis waar zijn dochter in zou komen te wonen. Na mijn werk, lag ik met een dikke buik in een overal die niet meer dicht ging, de plinten te lakken. Het was zwaar, maar mijn overlevingsmechanisme nam over en ik ging op de automatische piloot.


Er is altijd een gezin in mijn leven geweest, waar ik me heel erg thuis voelde. Het waren 2 ouders met een dochter. Zij heet Gina. Gina is als een zusje voor mij en ik was daar als kind aan huis. Ik zag hen als mijn tweede ouders en zij zagen mij als hun oudste dochter. We bespraken letterlijk alles, zij wisten ook van elke situatie in mijn leven alle details. Mijn liefde voor hun was groot. Zij waren voor mij een groot voorbeeld van een liefdevol gezin. Dankzij hĂŠn geloofde ik wel dat er eerlijke mannen bestonden. Ik haalde altijd mijn hoop uit hun hechte relatie. Het feit dat zij al zolang, vanaf hun jeugd, samen waren, gaf mij het geloof dat oprechte liefde wel bestond. Je moet je voorstellen dat de band die ik met hen had zo intens was, dat het gelijk stond aan de band die ik met mijn ouders had.


Zo was ik daar een keer blijven slapen en ’s ochtend voor ik naar werk ging, zag ik mijn hinkende “tweede moeder”, Petra bij het toilet. Ik vroeg haar wat ze met haar voet had gedaan, half lachend en nog wat moe zei ze dat ze haar enkel had verzwikt tijdens het salsalessen de vorige avond. Ik vond het wat vaag, maar gaf wel aan dat ze rustig aan moest doen. Op mijn werk belde ik haar rond een uurtje of 10 of ze het leuk vond om even wat te komen drinken. Ze zei: “nee ik ben nu bij mijn moeder, hier even koffie drinken, misschien later even”.. wat ik zo opvallend vond was dat ze normaal altijd zei dat ze bij “oma” was, maar nu zei ze ”mijn moeder”. Ze klonk even als een klein kind. Rond 19.00 ’s avonds had ik even pauze en zag ik dat ze had gebeld, dus ik belde terug en ze was aan het huilen. “Kom als je klaar ben maar even naar opa en oma, ik moet je wat vertellen”. Dat werkt bij mij niet zo goed want ik dacht minstens dat er iets ernstigs met mijn “tweede opa of oma” aan de hand was. Ik heb de boel de boel gelaten en ben meteen die kant op gegaan. Toen ik in de tram zat, onderweg naar hun toe, belde “mijn tweede vader” Erik..


Hij vroeg of ik bij hen zou eten of thuis. “Wat is er nou allemaal aan de hand? Petra zegt net dat ik naar opa en oma moet gaan, omdat ze me wat te vertellen heeft en jij belt me nu om te vragen of ik kom eten? Wat is dit nou allemaal? “waarop hij aangaf dat ik naar ze toe moest gaan en het daar wel zou horen. Mijn onderbuik gevoel nam over, dit moest iets met Erik en Petra zelf zijn. Waarom deden ze anders zo vaag? Ik ben 2 haltes eerder de tram uitgestapt omdat ik weer heel erg paniekerig werd en was gaan lopen door de sneeuw met mijn jas die niet meer dicht kon vanwege die enorme buik, ik was onder de hand al 7 maanden in verwachting.


Aangekomen bij Petra haar ouders, pakte oma Loes mijn buik vast en zei dat ik aan mijn baby moest denken. Ik stormde naar de woonkamer en zag Petra op de bank liggen. Haar mascara op haar kin, het shirt gescheurd en haar voet ingebonden omhoog op een kussen. In dikke tranen. Ik liep op haar af en vroeg direct wat er was. Zij wilde dat ik ging zitten, maar dat kon ik niet... Op het moment dat ik wilde vragen of er een andere vrouw in Erik zijn leven was, zei ze : “er is een vrouw...� ik draaide volledig door. Ik heb nog nooit eerder zo gescholden. Ik moest weten wie het was, ik zou haar kapot maken.. wie denkt die andere trut wel niet dat ze is!!! (mijn vriendin Gina was ondertussen onderweg naar ons) Ik was zo kwaad, ik huilde en begon te trillen toen ze verder vertelde...


-Erik heeft gevoelens voor een andere vrouw. Dit is nu ongeveer een jaar aan de gang. We hebben jou nooit iets willen vertellen omdat je zelf al genoeg aan je hoofd hebt. Maar het is uit de hand gelopen vandaag..... ze praatte nog door maar ik hoorde haar niet meer uit pure woede, weer zo’n vieze gore vreemdganger! Toen ik weer in haakte op het verhaal..... We zijn een paar maanden geleden op wintersport geweest. En Erik wilde perse dat we met z’n 3-en gingen. Ik ken haar ook, van vroeger, ze zat bij ons op school. Ik wilde eerst niet gaan, maar hij wilde het zo graag. Uiteindelijk zijn Erik, Gina en ik op wintersport gegaan en hebben we voor Gina, net gedaan alsof we haar met haar dochter TOEVALLIG daar tegen kwamen. Gina en haar dochter konden het goed met elkaar vinden en waren gaan stappen.. Erik zou ze gaan halen, maar had even een tussenstop gemaakt in een andere hotelkamer... Gina en dat meisje waren eerder terug gekomen en waren de kamer binnen gelopen waar ze Erik met haar hebben aangetroffen. Gina weet dit al maanden, maar we hebben haar gevraagd jou er niet mee te belasten. De reden dat mijn voet nu zo is, is omdat ik vanochtend Erik dronken uit haar huis heb meegesleurd. Ze deden niet open en trapte verkeerd tegen de deur-


Ik heb Gina maanden gevraagd hoe het kwam dat ze zo dik was geworden, waarom ze niet ging sporten.. ik heb zelf nog een opmerking gemaakt “jij bent toch niet zwanger“. zij ging eten omdat ze haar emotie niet kon verwerken. Terwijl ik daar soms sliep, heeft Gina haar ouders er constant op geattendeerd dat ze zachter ruzie moesten maken omdat ik het anders zou horen. Ik had Gina zo vaak opmerkingen gegeven die allemaal onterecht waren. Hoe konden zij nou vragen van haar, terwijl ze 4 jaar jonger is, om mij buiten spel te laten? Om haar haar mond te laten houden terwijl ze er aan kapot ging dat haar ouders al een jaar lang ruzies hadden, omdat Erik, niet een avontuurtje had met een andere vrouw, maar echte gevoelens had gekregen voor een andere vrouw. Mijn geloof in liefde was direct afgelopen. Ik heb tijden woede gehad jegens Erik, hoe kon hij dit nou doen. Ik heb het hem altijd zo verweten. Maar Petra ook, waarom heeft zij dit zo ver laten komen.


Voor buitenstaanders lijkt dit misschien niet zo erg, maar voor mij was het net of dit mijn eigen ouders waren. Bestaat monogamie dan helemaal niet? Is er dan niemand die nog eerlijk en trouw blijft aan zijn/haar partner? Ik hoopte dat het in mijn relatie zo was, omdat ik nog heel erg jong was en dat dat bij de leeftijd hoorde. Maar volwassen worden had daar dus helemaal niets, maar dan ook niets mee te maken. Het kostte me tijd om dingen te begrijpen, sterker nog, dat heb ik lang niet gedaan. Ik heb geprobeerd er zo veel mogelijk voor Gina te zijn, alleen had ik naast dat ik Gina wilde helpen, zelf ook nog wel wat dingen lopen die niet allemaal even soepel gingen.


In maart stopte ik met werken en zorgde ik voor de laatste dingetjes in huis. Het was allemaal zo goed als af, was dit mijn droomhuis? Nee, maar hier konden ik en mijn dochter wel vertoeven en konden wij het samen goed hebben. Nadat alles was gedaan, de kleertjes, rompertjes en luiers klaar lagen, mijn bed op klossen stond, kwam mijn ex toch maar eens kijken. Zo blind als een kip was ik dol gelukkig, mijn moeder hartstikke kwaad dat hij, nu het gespreide bedje klaar stond, ineens kwam aanwaaien. Weer nam ik het voor hem op: “hij is er nu toch?!” Een week voor de bevalling sliep hij bij me en hielp hij me mee met dingen zoals boodschappen doen en stofzuigen. De weeën kwamen en gingen, uiteindelijk was het op 14 maart 2008 dan echt begonnen. De bevalling ging vlot en was over het algemeen genomen makkelijk. 15 maart 2008 om 00.42 was mijn dochter Xateve Dyrena Nobbe geboren. Een klein hummeltje, heel veel haar, 52 cm en 3320 gram. Wat een geweldige ervaring. De mooiste in mijn leven. Mijn ouders, zusje en hij waren bij het moment dat zij geboren werd.


Tot mijn allergrootste spijt heeft hij de navelstreng doorgeknipt, wat mijn moeder had moeten doen! Ik bleef 1 nachtje in het ziekenhuis en weet nog dat ik alleen maar naar haar heb gekeken. Ik heb mijn mensen ge-sms-t, ik voelde me even HEERLIJK! De volgende ochtend kwamen mijn vader en haar vader ons halen. Bij thuiskomst waren mijn moeder en oma daar. De kraamhulp hielp zo nu en dan maar eigenlijk ging alles goed. Het was zo’n vredig meisje, zo rustig en lief.. en hij hielp me met alles. Het moment dat ik wakker werd en hij met zijn dochter op zijn borst lag te slapen gaf me tranen van vreugde. Dat moment werd me al snel afgenomen, 2 weken na haar geboorte had ik haar in mijn armen en wilde hij me weer aanvallen. Het nummer van mijn ouders al ingetoetst legde ik de telefoon naast haar op bed en heb ik hem de deur gewezen. “Dat was de laatste keer, dat je me ooit hebt geprobeerd aan te raken klootzak!” Na wat tegenstribbelen was hij nét weg voor mijn ouders al aankwamen. ... en dit was het moment van de 4 jarige hel waar ik in terecht kwam...


Je zou denken dat je helemaal tot rust komt nadat de spanning tussen mij en hem voorbij was. Maar het tegenovergestelde gebeurde. Doordat de rust terugkeerde kreeg ik ineens alle tijd en ruimte om dingen te overdenken, te verwerken, alle stress en ellende kwam eruit. Ik was een wrak. Ik genoot nergens was, ik kreeg paniekaanvallen, viel flauw. Ze hebben me van de grond moeten rapen terwijl mijn dochter lag te huilen omdat ze moest eten. Ik heb me nog nooit zo zwak gevoeld. Zo’n onwijze loser! Mijn baby had mij nodig en ik lag te trillen en te hyperventileren op de grond. IK KON NIKS ZELF.


Ik wilde wel gelukkig zijn, maar ik kon het niet


Er gingen maanden voorbij, maar niks hielp. Ik was elke minuut van de dag in gevecht met mezelf. Ik kon nu wel voor m'n baby zorgen maar nog steeds had ik paniekaanvallen. Mijn leven werd steeds minder waard, het werd steeds kleiner en legde mezelf meer en meer beperkingen op. Zo wilde ik een keer opstap gaan met mijn vriendinnen die erop stonden dat ik de deur uit zou gaan. Eenmaal in de club aangekomen, stond ik na een half uur alweer panisch buiten. “ik moet weg hier, ik moet naar huis, ik moet kotsen, ik val flauw”. En een uur later zat ik huilend thuis op de bank. Ik bedacht me dat het kwam door de plek, het lag gewoon aan het uitgaan dat ik daar zo’n erge last kreeg. Dat moest ik niet meer doen.


Een tijdje later kwam ik op een verjaardag van een familielid, hier gebeurde exact het zelfde. Ook dat moest ik niet meer doen, het kwam daardoor. Erna gebeurde het ook bij een vriendin thuis en in de auto onderweg en in de supermarkt. En overal waar het gebeurde, vermeed ik die plaats. Ik had geen leven meer. Ik praatte mezelf aan dat het daar aan lag. Wat natuurlijk helemaal niet klopte. Ge誰soleerder dan dit kon niet.


Ik kwam nergens meer, deed niks meer, wilde niet meer en raakte verder van huis dan ik al was. Mijn leven bestond uit: wakker worden, mijn dochter verzorgen, haar naar de gastouder brengen, thuis komen, de wekker zetten, mezelf in slaap huilen, wakker worden, mijn kind halen, eten koken, kind op bed, mezelf in slaap huilen en weer opstaan om vervolgens elke dag het zelfde te doen. Ik had ook wel eens momenten dat ik voor het raam ging zitten en ik in mijn straat keek. Er liepen mensen met honden buiten, zonder zich rot te voelen. Er waren lachende kinderen, zonder zich rot te voelen. Er waren mensen aan het werk zoals de postbode, zonder zich rot te voelen. Ik was zo in en in jaloers, dat ik niet de persoon was die dit voor elkaar kon krijgen om gewoon mee te draaien, te functioneren als hoe het hoort binnen de maatschappij. Dit kon niet langer meer zo.


De psycholoog Ik was opzoek gegaan naar een psychologe, een vrouw, ik wilde absoluut geen man. Mannen waren gek en slecht en moesten ver uit m'n buurt blijven. Na een kennismakingsgesprek, gingen we aan de slag, uren en uren praten. Er achter komen wat er nou precies allemaal aan de hand was. Ik dacht dat ik gek was geworden en het einde zoek was. Stukje bij beetje durfde ik dingen te gaan vertellen. En zij gaf mij oefeningen mee en probeerde mij te helpen zoals elke psychologe dit zal proberen te doen bij een ander. Langzaam veranderde er wel iets in mijn leven, de paniekaanvallen waren er nog, maar omdat ik nu begreep waar ze vandaan kwamen en ze ook weer weggingen, kon ik er beter mee omgaan dan voorheen. Ik ging met minimale stapjes weer wat ondernemen in m'n leven en probeerde zo op die manier eruit te komen. Tot dat het stopte. Ik kwam niet verder, ik had alles aangenomen wat ze zei; maar verdere vooruitgaan zat er niet in.


Wat een domper, en daar kwamen de aanvallen weer terug. Ik ben boeken gaan lezen en opdrachten gaan maken om te kijken of ik daar wijzer van werd. Mijn kennis groeide maar het toepassen ervan lukte me nog niet. -als ik een zogenaamde paniekaanval kreeg, had ik ademhalingsproblemen, heel erg misselijk worden, hartkloppingen, mijn hele lichaam trilde, had het warm en koud, moest soms kokhalzen en werd duizelig. En niks kon me helpen. Ik was zo bang voor dat gevoel, want ik was een controlfreak, maar mijn lichaam kon ik niet onder controle houden. Soms duurde het een uur, soms 20 minuten. Soms had ik er 2 op een dag, soms achter elkaar. Ik kon zelfs wakker worden omdat ik paniek had. Ik wilde niemand in m'n buurt hebben en alleen zijn, in mijn eigen huis. Dat leek het enige wat een beetje hielp tegen deze pijnmomenten –


-Ik had zo een keer ’s avonds afgesproken met Jordy. Hij heeft er nog al een handje van om wat later te komen dan we hadden afgesproken, nog steeds trouwens. Maar ik voelde een paniekaanval opkomen. Voor ik het wist lag ik in het donker onder mn deken te rillen en te huilen. Ik had hem een berichtje gestuurd dat ik me niet zo lekker voelde ineens en dat ik hem wel een andere keer zag. Het enige wat hij zei; “wat heb je dan? Dan kom ik je toch verzorgen?” Dat was voor het eerst dat iemand zoiets had gezegd en dat ik iemand toeliet in mijn huis terwijl ik er last van had. Op het moment dat de bel ging, leek het van mijn bed naar de deur wel 5 km lopen. Ik dook gelijk mn bed weer in en hij kwam naast me liggen. Hij stelde me vragen en toen ik begon te praten, over van alles wat me dwars zat, werd het steeds minder.


Hij had ook naar de club kunnen gaan of naar z’n vrienden. Maar in plaats daar van bleef hij bij mij om me te helpen. Dit betekent voor mij nog steeds zo veel en dit is een moment wat ik nooit meer zal vergeten. Voor 1 keer in die periode ging het normale leven om me heen niet door zonder mij. Voor 1 keer was ik ook belangrijk genoeg voor iemand die de tijd voor mij wilde nemen. Bedankt lieve Jor, voor alles wat je voor me hebt gedaan en nog steeds doet!2 jaar later ben ik opzoek gegaan naar hulp via een andere instantie. Deze instantie was weliswaar wat groter, maar had meerdere specialismen op 1 afdeling zitten waardoor ik meer en sneller geholpen kon worden. Ik kreeg weinig tot geen nieuwe informatie, maar moest wel alles weer opnieuw gaan vertellen.. Ik kreeg allemaal mooie labeltjes op me geplakt. Dit zijn de verschijnselen van een Bi-polaire stoornis, manisch depressief noemen ze het ook wel.


Mijn opa was ook manisch depressief, dus dat was logisch, ik had het gewoon van hem. En maar googlen wat het inhield en welke verschijnselen het had en de gevolgen en voor ik het wist geloofde ik er heilig in dat dat het was. Ik ging me er naar gedragen, maar daarmee was het probleem niet opgelost. Net op het moment dat ik het naast me neer had gelegd dat ik een bipolaire stoornis had, was het nu eigenlijk logischer dat ik borderline had. Borderline? Wat is dat? En wĂŠĂŠr ging ik googlen en ja inderdaad, er stonden een aantal symptomen tussen die erop wezen dat het borderline was. Wat waren de gevolgen ervan? Dus het manische verliet snel mijn gedachte want ik had borderline. Ook dat ging ik geloven en me gedragen alsof ik het slachtoffer was van deze stoornis. Maar, je raad het al, toen ik dat eenmaal had geaccepteerd, was een persoonlijkheidsstoornis toch veel bijpassender bij mij situatie. Vanaf dat moment ben ik ermee gestopt. Ik zat ondertussen aan de antidepressiva die me voorgeschreven was en moest nu weer geloven dat er iets anders was.


-hiermee wil ik niet zeggen dat elke instantie slecht is of psychologen niet kunnen helpen. Absoluut niet, want ik ben zeer zeker vooruit gegaan door te praten met een buitenstaander met kennis aangaande mijn probleem. Ik had gewoon iets minder geluk met mijn hulpverlener – We waren alweer 2 jaar verder en nog steeds had ik paniekaanvallen, ondanks de antidepressiva, ondanks alle gesprekken, ondanks mijn hoop op het me beter voelen. Mijn dochter werd 4, die moest naar de basisschool. Zij moest toch een voorbeeld hebben van een goede werkende moeder die haar volle verantwoording neemt zoals mijn vader dat altijd voor ons heeft genomen. Dit kan niet langer zo!


Toch probeerde ik door te gaan. Ondanks mijn geloof in liefde nergens meer was, leerde ik opnieuw iemand kennen. Helaas werd alles wat ik eerder had meegemaakt opnieuw herleefd en mijn gedachtes bevestigd. Dit maal eindige ik in het ziekenhuis met een diepe scheur in mijn lip, een zware hersenschudding, en licht gekneusde ribben. Dit gevecht was het gevolg van een relatie waar in hij met een andere vrouw was. Alweer... sloeg hij me zo maar even total los? Nee dat denk ik niet. Mijn houding was zo vreselijk agressief. Nadat ik 3 dagen in zijn huis was, voor zijn kind had gezorgd en hij maar eens bedacht om thuis te komen, ben ik door het lint gegaan. Ik kon totaal niet omgaan met deze gevoelens. Dit had zich ontwikkelt in de vorige relatie, maar ging hier gewoon keihard door. Nu achteraf bekeken weet je dat zoiets niet goed is, maar op dat moment was dat de enige manier hoe ik niet mijn zwakte zou tonen.


Wel was dit weer een domper, gezien dit mijn angst was en het weer gebeurde. Trok ik nou dat soort types aan of zorgde ik hier zelf gewoon voor? Nu, denk ik, dat je het zelf doet. Alles wat je denkt, is waar. Alles waar je je op focust, gebeurt. Zo was ik alleen maar bezig in mijn hoofd met “hopen dat er geen andere vrouw zou komen�... tja focus je daar dan lang genoeg op en het gebeurt !


De wil om te veranderen Ons lieve Ome Aadje was niet meer zo goed. Hij had al jaren last van van alles, maar dit keer was het raak. Hij had zo gespuugd thuis, zo veel pijn, hij was opgehaald door de ambulance. Ik kreeg een telefoontje van mijn vader :�Danich, als je nog afscheid wil nemen van oom Aad, moet je nu naar het ziekenhuis gaan�. Daar ging ik, wat is dat een naar gevoel, dat je weet dat je iemand voor de laatste keer in je leven gaat zien. Ik werd me er langzaam bewust van dat hij niet meer terug zou komen, als ik vandaag afscheid zou nemen. Aangekomen in het ziekenhuis, op de IC, lag mijn oom... aan toeters en bellen. Hij had niet meer zijn gezicht.. er hing een dikke slang in zijn mond voor de beademing, zijn ogen waren ineens klein, terwijl die altijd groot waren. Tante lies was zijn lippen aan het nat maken elke keer met een nat doekje. Hij was bang. De rest van de familie was onderweg naar het ziekenhuis. Toen iedereen er was, legde de arts uit dat zijn organen niet meer functioneerden, zijn lichaam zichzelf vergiftigde en dat hij niet meer te helpen was. Ze zouden de beademing eraf halen; er konden 2 dingen gebeuren..


Toen hij te horen kreeg dat hij niet meer geholpen kon worden, schudde hij zijn hoofd met een beetje geluid. Zijn lichaam was dan wel op, maar psychisch was hij nog een hele goede staat. Zijn geest kon nog jaren vooruit. Zodra de slang eruit gehaald zou worden konden er 2 dingen gebeuren; Of hij kon op zijn eigen kracht nog langzaam weggaan of hij zou stikken. We stonden met de hele familie op de gang , hoorde het slangetje eruit gaan en.. hij kon op eigen kracht nog ademen. Iedereen heeft stuk voor stuk nog afscheid van hem kunnen nemen, hij herkende iedereen nog. Mijn zusje en ik waren als een van de laatste, hij kon toen helaas niet veel meer zeggen... maar dat gevoel wat ik had dat ik het eng vond om naar hem te kijken, maar ik niet weg wilde gaan omdat dit de laatste keer zou zijn, benauwde me echt echt héél erg. Dag lieve ome Aadje, het is goed zo, ga maar genieten van je rust lieverd. ’s Avonds is hij rustig gaan slapen. Dat was dan mijne ome Aadje..


Ik kan hem nog steeds missen. Me flink vergissen ook trouwens! Soms zie ik die donker blauwe mazda rijden en dan denk ik: hee daar is hij! Hij leeft in mijn hartje voort, dat zeker weten. Back 2 my life again..Waarom liepen er mensen op straat zonder problemen? Kan ik nou verdomme ook eens gaan leven. Ik kom net uit de luiers en voel me een debiel, die niks kan, die zich niet eens goed kan voelen na alle hulp die ik heb gekregen van meerdere mensen. Ik zit verdomme zelfs aan die antidepressiva... en ik kom er niet vanaf. Mijn dochtertje groeit maar door en door. Ik was het zó vreselijk zat. En hoe kwader ik werd, hoe meer ik vocht tegen mijn eigen gevoelens en hoe erger de paniek kwam. Cry me a river, is een gezegde.. ik denk dat ik een emmer vol heb gehuild bij elkaar in deze periode. Zelfs in de zomer, wanneer de bladeren groen zijn aan de bomen, de viooltjes overal in alle kleuren mooi erbij staan, de zon alles verlicht, de lucht die je in ademt heerlijk zou moeten zijn, was het voor mij één grote grijze massa, die met de dag donkerder werd zonder dat ik er iets voor hoefde te doen.


Ik heb nog een gedichtje bewaard die ik toen geschreven heb. De vogeltje fluiten, iedereen is buiten. De zon schijnt fel en lachen dat kunnen anderen wel. Als ik die spieren eens wist te bewegen, stond de wereld niet zo stil. Maar de zwaartekracht neemt over omdat alles bij mij naar beneden wil.

Mijn leven daalt met de week en tranen stromen niet omhoog. Mijn mondhoeken strak naar beneden ondanks alle hulp van de psycholoog. Als dit zo door gaat hoef ik hier niet meer rond te dwalen Het enige wat ik niet wil is mijn lieve kindje achterlaten. Ik ben zo bang en tevens zo stront jaloers Dat ik niet kan, wat anderen kunnen, Niets kunnen veranderen, zelfs niet eens mijn koers. Ik denk er niet aan hoe Maar ik wil wel dood Kwam er maar een einde Aan het gehele leven op deze aardkloot Dat is egoistisch, zie je hoe je bent! Een en al drama en gaat het even niet zoals je bent gewend Ga je zielig zitten doen in het hoekje van je bed Je moet hier echt mee stoppen, je bederft zo alle pret. Niet voor jezelf, maar hoe zit het met die kleine Je vader en je moeder, familie en vrienden. Je doet ze alleen maar pijn en hebt ze niks te bieden. Blablabla, weer in gesprek met mezelf. het is nog vroeg op de dag, de klok op tien voor elf....


Stiekem heb ik nog even getwijfeld of ik dit dramatische gedicht er wel in moest doen. Maar die twijfel was al snel weg, ik heb er niets aan verzonnen. Dit is wie ik was. En al kan ik het me nu amper voor de geest halen, hoe ik me toen daad werkelijke voelde, het was er en het hoeft niet ontkent te worden. Ik wilde oprecht mezelf veranderen en soms leek het 2 dagen wel te lukken, maar die klap was elke keer keihard als het weer terug kwam. Nu achteraf begrijp ik dat het een proces was, maar op die momenten wanneer je je voor ook maar 30 minuten goed voelt, wil je echt niet meer terug naar het miserabele gevoel wat ik ook ken.


De psycholoog hielp niet verder dan ik was. Waar moet je het dan gaan zoeken? Als zelfs mensen die ervoor gestudeerd hebben, weten hoe je brein werkt, je niet kunnen helpen. Dat was mijn aller grootste fout, nou fout, ik besefte ineens dat zij mij natuurlijk niet konden helpen. Zolang ik er zelf niet op de juiste manier mee bezig was en ik niet weer in mezelf ging geloven, konden zij niets veranderen. Ze legde hun vinger op hetgeen er was en gaven tips hoe ik mezelf hieruit kon helpen. Mijn verwachting lag verkeerd. Ik wilde dat zij al het werk voor mij gingen doen, ja... dat kan natuurlijk niet.


Dus ik ben gewoon eens gaan opruimen. Maar niet zo maar, alle kasten leeg gehaald, wat kan weg en wat niet. Gebruik ik dit nog? Trek ik dit ooit nog wel eens aan? Die vetlaag in de keuken ging eraan, uren poetsen en boenen, uren? Zelfs dagen. Maar mijn ogen gingen stukje bij beetje wel wat meer open.

Ik vond èn een bezigheid voor mezelf èn ik kon op één of andere manier mijn rust erin vinden. Al ruimde ik 4x per dag hetzelfde op, ik voelde me er wel iets beter door. Het werd ondertussen steeds lekkerder weer buiten en die groene blaadjes waren zo grijs nog niet (zo nu en dan, want er waren nog steeds meer momenten van onvrede dan van geluk).


Let´s go! Mijn ouders waren bijna 25 jaar getrouwd, dit moest gevierd worden. Mijn moeder is kunstenares. Zij heeft haar atelier op een tuinhuiscomplex met een heerlijke grote tuin erom heen. Dus dat tuinfeest moest en zou er komen. Ze hadden mij altijd zo gigantisch gesteund, dit was wel het minste wat ik voor ze terug kon doen. Samen, met mijn oude opaatje van 85, gingen we aan de slag, de rotzooi opruimen, gazon aanleggen, vlonder maken, paden neerleggen. Ik ben nou niet mevrouw de boswachter die onwijs de kriebels krijgt als ze een tuin ziet, maar dit is voor mijn moeder. En dat feest moest een knalpartij worden. Na de zoveelste dag aan het werk in de tuin, waren mijn opa en ik onderweg naar Delft om daar een partytent te halen. We hadden net een gesprek over mijn moeder, dat ze zich zo vaak rot voelde en ziek, ze moest er eens naar laten kijken. Zo had ik haar gevraagd of ze het leuk vond alvast even naar haar tuin te komen kijken, even lekker eruit..


Ze belde me rond half 2 ’s middags, onderweg in de auto naar Delft, op de luidspreker. Mama: hoiii met mij Ik: hello mam! Mama: he emh ik kom niet meer hoor vandaag (met een stotterende klank in haar toon) Ik: mam, wat is er? Mama al huilend: Ze hebben iets kwaadaardigs gevonden in mijn buik, papa komt nu naar huis en we moeten naar het ziekenhuis... Ik: ................... ik kom er nu aan.


Binnen 5 minuten was ik bij haar, eerst mijn opa geprobeerd te kalmeren want die ging bijna van z'n stokkie in de auto. Wij moeten nu sterk zijn voor haar, kom op kom op opie, is het enige wat ik dacht. Aangekomen bij haar, zat mijn moeder, wat ineens een verslagen vrouw was, huilend op de bank. Hoe kon dit in godsnaam zo zijn? Zij die niet rookt, drinkt, slecht eet of ongezond leeft‌ Waarom moet haar dit nou gebeuren! Dit soort dingen gebeuren in films en boeken, maar niet in het echt, althans dat dacht ik.. Totdat de realiteit daar was.. Mijn vader kwam binnen en hielp mijn moeder zoals je partner dat zou moeten doen. Zij naar het ziekenhuis en ik bracht mijn opa naar huis. Aangekomen in de tuin, was mijn zusje daar bezig met het mos tussen de tegels weg te halen. Ik vroeg haar of ze even wilde gaan zitten, net als in een film, en vertelde wat er met mama was. Ook bij haar drong het niet gelijk door en we zijn eigenlijk gaan opruimen en naar huis gegaan.


Mijn dochter was op schoolreisje en die moest ik gaan ophalen. Enthousiast en blij doen, vragen hoe ze het had gehad en wat ze allemaal had gedaan, terwijl ik wel kon huilen. Niet van verdriet maar uit pure angst. Zoals beloofd belde mijn vader als ze klaar waren in het ziekenhuis en vroeg ons naar hun huis te komen zodat ze het verder konden uitleggen. Xateve was aan het spelen op de galerij, waar ik mijn slechte gewoonte weer stond bij te houden en toen kwamen ze aanlopen. Mijn moeder weer in tranen.. “het is baarmoederslijmvlies kanker� zei ze toen ze me vast pakte.


Het woord kanker is zoiets naars, zoiets onaantastbaars maar smerig en eng. Je ziet het niet, maar verwoest het menselijk lichaam, mensen, gezinnen, families... levens! Na een duidelijk uitleg van mijn ouders, begrepen we dat er gelukkig iets aan te doen was zonder al te veel poespas. Mijn moeder zou geopereerd worden. Haar baarmoeder, eileiders en baarmoederhals zouden verwijderd worden en dan was ze er als het goed is vanaf. Nog nooit heb ik zo veel mijn moeder geknuffeld, getroost en aan haar gedacht. Ik had nog geen traan gelaten. Het kon niet. Zíj heeft verdriet en zíj had mij nodig, ons nodig. Zíj zat nu in een molen waar je niet in wil zitten. En ik hier, als kerngezond persoon die lichamelijk niets mankeert moet NU klaar staan om haar op te vangen, als een luchtkussen onder een brandend gebouw.


De dagen gingen voorbij, ik dacht wel heel veel, sliep niet op mijn best en was veel met mijn moeder. Ze had pijn, zoals ze al jaren had, en bang maar ook opgelucht dat ze nu wist waar het vandaan kwam. Huilerig bleef ze en het enige wat ik dacht is mama alsjeblieft: praat met me, vertel me wat je denkt en voelt, heb je pijn, kan ik iets voor je doen, mama ik ben er voor je en mama alles komt goed, samen doen we dit! Mama je wordt beter, jij hebt nog zo veel te doen hoor. Mama je bent alles voor mij en ik weet 100% dat jij sterker bent dan hetgeen je nu meemaakt. MAMA IK HOU VAN JOU. Buiten het feit dat ik het dacht, was ik de dochter die haar moeder moest bijstaan, de moeder die nog altijd even leuk met haar kindje moest omgaan en de persoon die nu extra hard haar best moest doen om het feest nog meer te laten slagen dan dat ik ervoor wilde. -En dรกt was voor mij een alles zeggend gevoel. IK KAN ALLES WAT IK WIL, ALS MIJN REDEN MAAR GROOT GENOEG IS! -


Mijn moeder werd geopereerd, het was spannend en ze liet weten toen het gebeurd was. Samen met mijn dochter, vader en zusje gingen we naar het ziekenhuis. Alles was goed gegaan, ze was nog wat moe en suf, hadden ze ons verteld. Aangekomen in haar kamer. Mijn moeder was geopereerd en alles was goed, maar ze was geel en had slangen in haar neus en ze leek wel nog zieker dan ze ervoor was. Haar hand in de mijne en ze kneep me. Ze wilde me gewoon vertellen dat alles goed was. Dat ze oké was ook al kon ze niet praten... Tranen van geluk en liefde! Het is allemaal weer goed.. ik ben oké, mama is oké.. en ik blijf haar helpen en steunen zolang ze me nodig heeft, want het heeft impact op je lichaam. Ondertussen werkte ik met man en macht aan het feest, wat uiteindelijk meer dan geslaagd was! Dit feest was de aftrap van mijn nieuwe IK. Ondanks ik flink de griep kreeg en ik een paar dagen plat lag, ben ik opzoek gegaan naar mezelf en naar een bezigheid.


Het was nog steeds heel erg eng en een te hoge drempel voor mij om te gaan werken voor een baas. Ik durfde de druk nog niet aan. Ik had te weinig vertrouwen in mezelf en ik had ook niet de capaciteiten om te voldoen aan de eisen van een werkgever. Als ik nou vanuit huis kon werken, in mijn eigen omgeving maar ik wel sociaal contact kan opbouwen met mensen, kom ik misschien uit die angstzone waar ik me nog in bevond.


Ik ging vol enthousiasme aan de slag met een ondernemingsplan. Wat wilde ik doen, wat was haalbaar, wat kon ik? De laagste drempel was voor mij om iets met uiterlijk te gaan doen. Niet omdat dit een dom beroep is, maar omdat mijn interesses daar lagen en ik altijd beter ben in dingen doen als mijn interesses er liggen, dacht ik. Na een afspraak via de uitkeringsinstantie bij een speciale KVK instantie voor startende indernemers, werd ik direct de grond in getrapt. “Dit gaat nooit werken mevrouw, er zijn al te veel mensen die in het uiterlijk zitten en vanuit huis willen werken. Jij bent niets specialer dan de rest, dus geef op die droom en ga een baan zoeken.� Dat was een duidelijk tekst en had inderdaad de neiging om het maar te laten voor wat het was. Maar iets in mij zei; het kan vast ook op een andere manier. Ik ging een cursus doen om erkend wimperextension styliste te worden, kocht spullen in, maakte van mijn huis een salon en ging aan de slag. .


Stuk voor stuk druppelde er klanten binnen en het ging me steeds beter af. Wat ik merkte en waar ik deels ook van schrok, was dat de klanten mij helemaal niet als minderwaardig zagen en ik ook nog steeds gewoon mee kon praten over allerlei onderwerpen. Misschien was ik dan niet zo dom als ik dacht dat ik was. Het ging echt wel beter nu ik een aantal weken ermee bezig was. Ik maakte iets makkelijker contact met mensen dan voorheen. Ik was wel trots op deze overwinning!


Een aantal weken later ging de deurbel ondanks ik niemand verwachtte. Daar stond een beer van een man voor m’n deur met een vrouw die huisbezoeken afleggen en controleren of je je wel aan de regels houd. Of ze binnen mochten komen omdat ze hadden gehoord dat ik met dingen bezig was waar de uitkering niet van op de hoogte was. Ze konden niks hard maken en heb ze geweigerd, maar voor de deur dicht was, barstte ik al in tranen uit. Waarom hebben zij via een anonieme tip dit gehoord. Wie wilde me onderuit halen na dit? Waarom moest dit precies nu gebeuren nu ik weer de juiste richting op aan het gaan was. Mijn moeder was er binnen een half uur. Zo overstuur als ik was, ging de bel weer. Dit keer met een bewijs dat ze het recht hadden om mijn huis binnen te komen en dat ik mee moest werken anders zou ik per direct geen uitkering meer hebben.


Dankzij mijn moeder, die met al haar geduld mijn verhaal kon uitleggen, stonden ze ervoor open om me te helpen. Nog geen 2 weken later had ik akkoord gekregen van hen om ervoor te zorgen dat ik binnen 6 maanden financieel onafhankelijk van de uitkering zou worden. Als een gek ging ik ermee aan de slag en had ik de klokkenluider van mijn werkzaamheden heel graag willen bedanken voor het geven van de schop onder mijn kont. Het ging nu wel goed, hier en daar een paniekaanval en nog steeds niet zeker van mezelf, maar ik kon wel weer werken, had weer normaal contact met mensen en leerde nieuwe mensen kennen. Toch was dit niet alles, het was geen vetpot, wat niet perse nodig was, maar ik had geen tijd meer voor mezelf. Het was keihard werken voor weinig geld, m'n dochter had ik naast mijn eigen dingen, erbij. Het was van niets naar veel, wel vermoeiend.

-ik klaagde hier overigens niet over, het was voor mij allemaal hemels!-


Mijn omslag Terwijl ik hier mee bezig was kwam Jordy met een concept naar me toe, waarvan hij dacht dat het wat voor mij zou zijn. Ik had er totaal geen verstand van, niet mijn branche en eigenlijk ook niet mijn interesse, maar iets in mij zei dat ik dit moest doen. Weg met die angsten! Nu is het mijn tijd! Ik startte als onafhankelijk vertegenwoordiger bij een netwerkmarketingsbedrijf. Ondanks alle sceptische vragen en kreten om me heen, ben ik toch iets gaan doen wat anderen mij niet adviseerden. Het was de beste keuze die ik ooit heb kunnen maken in mijn leven. Buiten dat ik hier leerde hoe je met mensen moet omgaan en moet communiceren, leerde ik mijn grootste angsten overwinnen. Weer onder de mensen zijn, leren presenteren voor een groot publiek, doorzetten, in mezelf geloven en resultaten bereiken.


Ik begrijp heel goed dat mensen sceptisch zijn over MLM (netwerkmarketing) maar ook dat mensen er enthousiast over zijn. Het is voor mij onbetaalbaar en bijna niet in woorden uit te drukken wat ik heb ervaren hier. En dan overdrijf ik niet. Zo stond ik 30 dagen later op een podium, voor ongeveer 100 man: “Goedenavond, mijn naam is Danichy Nobbe, ik ben 24 jaar. In het dagelijks leven ben ik naast alleenstaand moeder ook wimperextension styliste. De reden dat ik aan de slag ben gegaan met dit concept is omdat ik uit mijn privé situatie wil komen.” Dat was rete spannend! Ik had hartkloppingen, een droge mond, knikkende knieën. Ik kon wel huilen van de zenuwen en dacht dat ik ieder moment kon flauw vallen. Maar toch gebeurde er niets van dat en was ik trots op mezelf dat het me gelukt was.


Angsten overwinnen, bergen verzetten


Ik leerde meer en meer mensen kennen, ik had GEEN PANIEK MEER. Een maand later stond ik weer op het podium, dit keer voor 200 man het concept voor een deel uit te leggen. “Mijn naam is Danichy Nobbe, 24 jaar, in het dagelijks leven alleenstaand moeder en het is aan mij de eer het eerste deel van de presentatie met jullie te mogen doornemen......” Mensen luisterden naar mij, niet omdat ik zo bijzonder was, maar omdat ik het concept kon uitleggen zonder te stotteren of zweten.

-ik had ondertussen ook al 100 mensen telefonisch gesproken om hen uit te nodigen, mensen die ik niet kende. Mensen geholpen opstarten, van jong tot oud, die ik ook niet kende. Omdat ik resultaten zag, begreep ik dat wat ik deed werkte en daardoor durfde ik dus verder te gaan zonder onzeker te zijn. –


Een half jaar later had mijn inzet, het harde werken en het doorzetten zijn vruchten afgeworpen. Ik trainde groepen tot 400 man, stuurde mijn eigen organisatie van nu bijna 200 man aan en behaalde een mooie positie binnen het concept. Doordat ik groeide en het concept groeide kwam ik zo veel mensen tegen van een ander niveau dan ik gewend was. Mensen met visie, met werkethiek, met geloof, met een niet normaal doorzettingsvermogen. Eén hiervan is Asos, die geheel Nederland binnen dit concept naar de top heeft gebracht, samen met één van de grootste leiders Marvin. Zij draaiden samen de toplijsten van Europa elke keer tot een gekte. Zij leerden ons wat we moesten doen, hoe we het moesten doen.. en ik was 1 van de gelukkige personen die de mogelijkheid had om direct te kunnen samenwerken met beiden. Marvin stond voor mij iets dichter bij, hij is nu al gigantisch succesvol, maar is jonger dan ik... had situaties in zijn privéleven die alles behalve makkelijk waren, maar ondanks dat hielp hij de mensen waar hij het meest van houdt.


Dat was voor mij een Eye-opener, een statement en een gigantisch voorbeeld… Ik kwam op internationale conventies, waar de grootse miljonairs spraken. Waar ik mensen uit heel Europa leerde kennen, ieder met zijn/haar eigen unieke beweegredenen en resultaten. Natuurlijk hebben we dan allemaal nog steeds “shit” in ons leven, maar als er meer gesproken wordt over het positieve en er wordt meer gedaan om de toekomst goed te krijgen, beschouw je je shit ineens als een onderdeel van het leven, het hoort erbij. Maar het zal bij mij, nooit maar dan ook nooit meer de overhand krijgen. Buiten dat het zakelijk gezien goed ging, trok ik ook andere mensen aan waar ik vriendschap mee opbouwde of misschien wel meer dan dat.


Liefde is komen en gaan Zo leerde ik iemand kennen. Hij had een leuke baan en was 10 jaar ouder dan ik. Buiten dat was het een charismatisch persoon. Twinkels in zijn ogen als hij naar me keek, de meeste aantrekkelijke lach die ik ooit in mijn leven had gezien. Hij was onwijs charmant. Dit was een heel ander soort type man dan ik gewend was. Een man, zakelijk ingesteld, in een pak. Bestaan er dan ook normale mannen? Er was een bepaalde vonk die oversloeg. Nou ben ik niet de persoon die gelooft in liefde op het eerste gezicht, maar dit zat er niet ver naast. We kwamen via social media in contact en ik kon het niet laten om het te benaderen en hem een brutale vraag te stellen. Als een jager ging ik recht op mijn “doel� af en vroeg of hij iemand in zijn leven had. Gelukkig was dat niet zo. Ik wilde hem beter leren kennen, hij was interessant. We raakten aan de praat en we hebben een keer afgesproken. Mijn interesse was meer dan gewekt en blijkbaar bij hem ook.


De tweede keer dat we afspraken kwam er alleen nogal apart nieuws. Zijn relatie was alles behalve goed, maar er was wel net een baby geboren. Blupp domperrr, waarom zit hij dan hier?!?!?!?! Ben ik nu het buitenmeisje die zijn afleiding is, of was er iets anders en was ik nu een andere vrouw aan het kwetsen terwijl ik weet hoe dat voelt? -ondanks dat ik wist van haar bestaan, ook al wist ik niet wie ze was, kon ik er niets aan doen. Terwijl ik wist hoe het voelde als de man waar je om geeft naar een andere vrouw gaat. Ik wilde haar geen pijn doen. Maar het leek wel of ik haar niet belangrijk vond. Het ging me om hem, hoe fout en na誰ef dit ook is-


We leerden elkaar beter kennen en zagen elkaar steeds vaker. We kwamen er achter dat we dezelfde interesses hadden, zowel in het dagelijkse leven als toekomstgericht. Hij werd letterlijk met de week leuker. Buiten het feit dat zijn hele verschijning me elke keer weer liet smelten, werd hij aardiger, slimmer, hij had visie, hij had een duidelijk mening, leek vastberaden en kwam niet over als een persoon die niet wist waar hij mee bezig was. Hij hielp me op zakelijk vlak, maar privĂŠ bespraken wij ook erg veel. Het ging goed, maar tegelijkertijd fout. We groeide meer naar elkaar toe en dat gebeurde razend snel omdat we al snel diepe gesprekken hadden over privĂŠ zaken, waardoor je voelt dat je elkaar vertrouwt. Aan de andere kant ging het onwijs fout, ik was de slechtste persoon ooit, die een ander, een moeder, pijn deed. Waarom stopte ik hier niet mee? Het was geen eendagsvlieg dat was wel duidelijk, maar alsnog was het alles behalve goed te praten. Ik kon hem niet uit mijn hoofd krijgen en ondanks de andere kant van de situatie, werd het steeds leuker. We gingen steeds meer ondernemen en mijn dochter kon ook met hem opschieten. Al is ze niet iemand die direct alles laat zien, het was duidelijk dat ze hem volledig accepteerde.


Hij had veel ervaringen opgedaan in zijn leven. Leuke en minder leuke ervaringen. Hij kwam uit een heel ander milieu dan ik maar stond toch ver boven mijn plaats in de maatschappij op dat moment. Ik kan zo iemand bewonderen, iemand die hele andere kanten van het leven heeft gezien, maar toch zichzelf zo naar boven werkt. Door zijn verleden met mij te delen begon ik in te zien dat het altijd erger kan dan ik zelf mee had gemaakt. Door zijn kennis aan mij door te geven die hij uit boeken had gehaald, raakte ik erin ge誰nteresseerd en ben ik mezelf erin gaan verdiepen. Hij en ik waren letterlijk een tackteam. Bonnie & Clyde, Mr&MrsSmith.. Waar hij in te kort kwam, kon ik hem aanvullen en andersom.


Hij was de persoon die heel veel veranderingen had gemaakt, geduld heeft opgebouwd, begrip kan tonen en zich goed kan verplaatsen in een ander. Maar ik kon dat niet. Ik probeerde het wel, maar in mijn opinie was er niks aan te begrijpen dat een man de ene week hier sliep en de andere week weer daar. Voor ik er erg in had, zat ik weer in dezelfde soort sleur, wel realiseerde ik me goed dat ik nu aan de andere kant van de situatie stond, maar alsnog vond ik mijn eigen gevoelens en die van hem belangrijker dan die van haar. Slecht ego誰sme.


Voor werk zijn we 2 maal naar het buitenland geweest en beide keren dacht ik zeker te weten dat hij en ik samen zouden blijven. Dat brandende verlangen hebben, de weet dat we samen zo veel kunnen bereiken, met zijn ideeĂŤn en kennis samengevoegd met mijn impulsiviteit en doorzettingsvermogen, we kunnen samen bergen verzetten. Alles ging ook goed. Alleen .. ik kende hem maar op 1 manier. En dat was de man op zich. Ik kende hem niet als vader.. als persoon samen met zijn dierbare. Hij heeft me ook nooit toegelaten in die wereld, uit respect naar zijn expartner, wat ik kan begrijpen. Ik liet hem binnen bij mij, om hem te laten zien wie ik ben, waar ik vandaan kom en wat ik doe om verder te komen. Ik kreeg er niets meer voor terug dan lovende woorden. Het ging steeds meer pijn doen. Na een jaar stonden we nog steeds op dezelfde plek. Laten we eerlijk zijn, het begin was meer dan fout, maar als zoiets een jaar aanhoudt kunnen we allemaal wel concluderen dat het meer was dan alleen maar lust of afleiding.


Ik probeerde hem uit te leggen wat er door me heen ging en waar mijn probleem lag. Hij begreep het wel, maar deed er nooit iets mee. Dan was hij weer ineens terug bij haar. Dan wilde hij me ineens weer zien. Hij zei A maar deed B, keer op keer op keer..

Uiteindelijk hadden we de keuze gemaakt samen er iets van te maken, maar ook hier zei hij A maar deed hij B. Dit kon niet goed gaan. Dat was onmogelijk. Ik de persoon, die 0,0 geloof heeft in de liefde, kon heus geen man vertrouwen die ik had leren kennen op zo’n manier. Dit was gedoemd te mislukken. Er ontstonden flinke drama's. Hij kon geen keuze maken tussen haar of mij. Ik was uiteraard niet in de positie om iets te eisen van hem, dat was zij! Maar het gevoel wat ik voor hem had, wat ik terug kreeg van hem, was echt. Daar was niets aan gelogen. Het escaleerde keer op keer. Ik was ruzies gewend vanuit mijn vorige relatie en dacht dat je dat in elke relatie zo kon oplossen.


Er kwamen steeds meer leugens. Er waren meerdere kinderen in het spel en het ging niet meer vanzelf, er werd van alle kanten aan de ‘spelregels’ geknoeid waardoor niks meer duidelijk was. Toen ik merkte dat mijn dochter, die ondertussen aan hem gehecht was geraakt, er verdriet van kreeg, werd het me te veel. Ik besefte me ineens dat dit een patroon was. Ik had in mijn vorige relatie ook al koste wat het kost, geprobeerd het goed te krijgen en dingen geprobeerd te veranderen. Het is de aard van het beestje. Maar dit was wel een gewoonte die ik moest doorbreken. Na veel denken en dingen op een rijtje gezet te hebben, kwam ik er achter dat mijn dochter en ik altijd op de laatste plek stonden. Niets verwijtend naar hem, maar is dat wat ik wilde voor mezelf en voor Xateve? Absoluut niet. Dit was het moment waarop ik moest zeggen; Danichy stop, nu moet je weg gaan!


Met pijn in mijn hart maar ook met de weet dat dit beste keuze is, en wat niet is kan nog komen. Zo zullen we altijd speciaal voor elkaar blijven en elkaar ook nog altijd blijven zien. Zo ga je toch weer nadenken waarom bepaalde dingen gebeuren? Word je met opzet verliefd op iemand die een relatie heeft? Of is dat hoe het leven in elkaar zit? Ik heb altijd zo’n grote woede gehad jegens de vrouw waar Erik mee was. Maar nu was ik diezelfde vrouw. Zij was Petra, zij was nu ineens de vrouw die ik aantrof met mascara tot haar kin, kleerscheuren en een gekneusde voet.


Ik kan niet zeggen dat ik trots ben op wat ik heb gedaan, al had ik de ervaring met hem nooit willen missen ondanks het niet is geworden wat ik eerder had gehoopt en gewild. Ik heb gigantisch veel van hem mogen leren, op vele vlakken. Daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor. Ook heb ik geleerd niet zo maar een oordeel te vellen over iets of iemand terwijl je niet weet wat er precies heeft gespeeld. Ik had vanaf dat moment geen woede noch wrok die ik koesterde jegens de vrouw die in Erik zijn leven was gekomen. Ik hoop dat de vrouw die ik pijn heb gedaan mij ooit kan vergeven voor wat ik haar heb aangedaan. Buiten het feit dat hij en ik veel hebben meegemaakt in een korte periode, heeft hij mij een van de belangrijkste dingen laten zien. Wat een man, zonder biologische rol, kan betekenen in het leven van mijn dochter.


Zo was de laatste vaderdag (ze was 5) een ramp. Ze bleef maar met me praten: “Sommige kindjes hebben 2 papa’s en ik heb er geen één. En dat vind ik niet zo leuk. Ik wil ook graag een papa hebben, maar die kan je niet kopen in de winkel. Waar is mijn vader? Ben ik niet lief genoeg?”. Mijn hart brak met elk woord dat ze zei, het was zo erg om m’n dochter haar gevoel uit te horen spreken (liever dat, dan dat ze helemaal niets zou zeggen). Ze had ook alleen mij. Het woordje “papa” werd overal en altijd vervangen door “mama”..... Zo waren ze op school ook een “vergeten” dat Xateve geen vader in haar leven heeft en moest er op het laatste moment iets aan gedaan worden. Dan komt je dochtertje thuis met een “moederdag kado” op vaderdag.


Langzaam maar zeker ging zij zich meer hechten aan de man die op dat moment in ons leven was. Tot de dag van vandaag komt hij met haar spelen, kijken bij haar zwemles, haar in bed leggen en met haar praten. Ook tijdens activiteiten op school ontbreekt hij niet. Het doet haar zo veel goeds, hij heeft me echt laten inzien dat een vader figuur belangrijk is, ook al is dit niet de biologische vader. Ik gun hem het beste van alles. Ik hoop dat hij gelukkig wordt met zichzelf. Ik zal er ook alles aan doen om hem te helpen bereiken wat hij voor ogen heeft.


En toen... Als alleenstaand moeder, die een jaar ervoor nog een wrak was, had ik me aan mezelf bewezen dat ik veel meer kon doen dan ik ooit voor ogen had. Ik kon rationeler denken, kon mensen helpen, ik hielp mezelf, was leuk om bij te zijn voor familie en vrienden. Ik had alle onverwerkte emoties en gebeurtenissen langzaam een plek gegeven.... Zo kwam er een vrouw naar me toe waar ik mee samen werkte; dat ze zo veel bewondering voor mij had en zo naar me op keek. En de dag erna een meisje van mijn leeftijd, die in dezelfde situatie zat als ik ook had gezeten, ze huilde uit blijdschap, ze had weer hoop gekregen. Of de mensen die mij kennen uit mijn verleden, die zo hun trots aan mij lieten zien, hoe knap ze het wel niet vonden. En dit bleef doorgaan.. Ik had in mijn ogen niets bijzonders gedaan, want ik wilde enkel en alleen maar een beter mens worden. Zo simpel als het lijkt is het niet. Hoe graag ik ook iedereen persoonlijk had willen helpen om te komen waar zij wilde komen, kon ik mijn dagen niet langer maken dan 24 uur en mezelf ook niet in stukken delen om bij ieder van hen te zijn.


Dat is voor mij het punt geweest waarop ik zeker wist dat ik me wil inzetten voor elke vrouw! Voor de vrouwen die zich nog rotter voelen dan ik, voor zij die zich even rot voelen, voor hen die zich goed voelen maar meer willen. Het is niet dat ik speciaal wil zijn voor de vrouw, ik wil dat de vrouw zich zelf speciaal vind. Vanaf dat moment ben ik gaan nadenken wat ik kan doen om een bijdrage te leveren aan de vrouw haar leven. Ik heb alle stappen, die van groot belang zijn en grootste impact hebben op ons leven op een rijtje gezet. Van A tot Z, ik heb gekeken hoe iemand het beste uit zichzelf naar voren kan halen. Daar is geen 4 jaar voor nodig. Dit heb ik verwerkt in een training. Dit is de training die er voor gaat zorgen dat jij je beter gaat voelen dan ooit en meer gebruik maakt van het leven dan je ooit hebt gedaan. Ik voel me verplicht deze informatie met de vrouw te delen omdat ik weet hoe waardevol het is. Mijn hart is groot en mijn liefde ook, ik wil niets liever dan het delen met de vrouw. Veel liefs, Danichy


Uiteraard hebben de personen waar ik over geschreven heb dit eerst gelezen voor ik dit naar buiten bracht. Een aantal van hen hebben een klein stukje geschreven.


Onze eerste dochter, Danichy was geboren. Koppie vol met zwarte haren en altijd wakker!Wilde altijd meer dan ze kon, omrollen, kruipen, lopen..een doorzettertje was ze. Groeide op met een sterk karakter, trok al snel haar eigen plan en nam vaak de leiding als het om toneelstukjes, dansen en zingen ging. Verkleedpartijen en opgaan in de rol van spaanse danseres was dagelijkse kost. De spaanse taal boeide haar al jong en bestelde ze het eten op zekere toon, als we op vakantie waren. Op school, dat begon al op de peuterspeelzaal, was ze soms een onzeker meisje, zo onterecht. Als ze zich onzeker voelde beet ze van zich af of trok ze zich terug. Ze voelde zich snel aangevallen en trok te snel conclusies, ze dacht voor anderen. Haar sterke karakter en het oordelen over mensen, heeft haar goede maar helaas ook moeilijke tijden gebracht. Omdat ze vrijwel nooit van haar plan afweek, kreeg ze ook vaak negatieve aandacht. Ze werd aangetrokken door "moeilijke"mensen. Ze wilde eigenlijk het liefst iedereen helpen beter te worden maar ze trok zichzelf verder naar beneden.


Verkeerde invloed van mensen heeft haar gebroken, ze raakte in de put, dieper en dieper. Ik zag mijn mooie meisje met prachtig golvend haar veranderen in iemand die haar uiterlijk constant veranderde omdat ze eigenlijk toen al op zoek was naar de ware Danichy. Ze heeft zoveel kwaliteiten, creatieve ook op het vlak van dans en zang, ze geloofde niet in zich zelf. Ze durfde niet, bang om door anderen te worden veroordeeld. Na een heleboel gebeurtenissen en ervaringen kon ze naar zichzelf kijken en begon er geloof te komen dat ze wel degelijk in staat was om iets te bereiken en begon ze positiever in het leven te staan. Ze groeit nog steeds en ik ben ervan overtuigd dat ze heel ver gaat komen met alles wat ze onderweg nog leert. Ze is een mooie vrouw met een hele gevoelige aard, die ze nog steeds een beetje verbloemd maar zich nu durft open te stellen naar anderen en fouten durft te maken. Ze wilde altijd goed doen en bereikte juist het tegenovergestelde terwijl ze nu daadwerkelijk mensen weet te stimuleren en te laten groeien, ze oordeelt niet meer!


De manier waarop ze voor haar baby heeft gezorgd in haar eentje, de manier waarop ze communiceert met haar peuter/kleuter heb ik enorm veel respect voor, zo heb ik dat nooit gekunt, heeft ze mij ook weer wat geleerd! :-) Ik ben haar trotse mama, Fabiana


Door het lezen van je e-book, beleef ik alles weer opnieuw, een klein deel van wat wij veelal samen hebben doorgemaakt in 20 jaar tijd. En zoals iedereen nu heeft kunnen lezen, dat was niet alleen maar rozengeur en maneschijn.. Maar ik ben er van overtuigd dat alles wat je op je pad krijgt in je leven bedoeld is om van te leren, en dat deed jij. Jij maakte een keuze, jij koos ervoor het negatieve om te zetten in het positieve. En juist daarom weet ik dat jij heel veel vrouwen gaat helpen met het opbouwen van een mooie toekomst, zoals een ieder die verdient. 'We can always choose to perceive things differently. You can focus on what’s wrong in your life or you can focus on what’s right.' – Marianne Williamson Michelle


De letter Z Er zijn vele woorden die beginnen met de A, de B of de C, maar niet Zoveel woorden die beginnen met de Z. Toch zijn de woorden die beginnen met de Z van grote waarde, want de Z staat voor mijn Zus. Zij, mijn Zus. Zachte appelwangen Zoals ik haar Zag toen Ze Zestien was. Zalig Zalm etend, Zwierig Zingend, Zoete Zoentjes gevend, Zondigen Zonder Zorgen. Ineens Zwanger op haar 18de, het was een Zwaar besluit. Zwetend Zwoegen om voor haar kind te Zorgen. Maar uiteindelijk Zelf Ziek geworden van de Zorgen. Na een Zware tijd vol stress, angsten en Zwarte gedachten heeft Ze Zich Zakelijk opgesteld. Vol met Zinderende Zenuwen Zich Zichtbaar vrij gevochten voor haar Zelf.


Het gevoel van Zwakte Zwakte af en Zelfverzekerdheid nam toe. Het Zuiveren van haar Zelfbeeld, Zelfstandig, vol Zelfvertrouwen en Zonder te Zwichten. Zoveel respect en liefde voor dat wat in geschreven taal maar drie letters betreft. Zij die mij meer geleerd heeft Zonder dat Zelf door te hebben gehad. Zij is mijn Zus en ondanks dat we niet altijd hetZelfde denken Zijn wij altijd Zussen en daarmee altijd met elkaar verbonden. Zussen, niet door dat ene woord, maar wel door de Zwijgzame, doch altijd aanwezige liefde en het onvoorwaardelijke vertrouwen in elkaar. Zus, ik ben trots op jou! Kusje van je Zusje Talitha


Danichy. Als baby bleek ze al een pittige tante met een eigen wil. Hoewel de weg er naar toe niet makkelijk was, is ze nu zo ver dat ze door doorzetten en vasthouden een goed en duidelijk eigenbeeld heeft waarmee ze weet wat haar mogelijkheden en talenten zijn. Bij het MLM concept heeft ze laten zien een gedreven en betrokken werker te zijn die ondanks hartzeer naar haar dochtertje Xatève zich voor 200% inzet om het gewenste doel te bereiken. Neemt niet weg dat ze in de beperkt beschikbare tijd alles op alles zet om de lieve moeder te zijn die Xa zo graag ziet. Met de ervaring en (mensen)kennis die ze tot op heden heeft opgedaan is ze een nieuwe weg ingeslagen met SHE. Een zelfbedacht concept waarin ze vanuit haar eigen visie vrouwen wil helpen zichzelf verder te ontwikkelen en ondersteunen met hun doel te bereiken. Met de bagage die ze nu meedraagt, zal ze door inleving, herkenning en daardoor toepasselijk advies vele vrouwen kunnen begeleiden naar het succes waar ze zichzelf zo graag zien! Haar trotse vader, Fake

She e book  

she has everything

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you