Page 1

Anne Fleur en Janna op reis naar Oeganda

Janna

Anne Fleur

Op 2 mei vertrokken scholieren Anne Fleur van der Ent (17) en Janna Kamphof (16) naar Oeganda. Samen met ambassadeurs Erik Arbores en Toprak Yalรงiner en dance4life presentatrice Anic van Damme bezochten zij dance4life projecten en wisselden ze ervaringen uit met leeftijdsgenoten. Zo zagen zij met eigen ogen hoe dance4life daar te werk gaat en hoe hard het werk nodig is!


art Mijn eerste He Connection Tour

in Oeganda

Anne Fleur

Nog vol van alle eerste indrukken breekt de eerste dag in het prachtige Oeganda aan. We vertrekken uit het hotel en de vrij stedelijke omgeving verandert al snel in platteland. We komen aan bij een school in het plaatsje Inganga. Er zijn al verschillende mensen bezig met het grasveld te transformeren tot een ‘podium’ waar de Heart Connection Tour gaat plaatsvinden.

Het principe van deze tour is hier hetzelfde als die van in Nederland: het tourteam van dance4life komt langs om jongeren voor te lichten en vooral om ze te inspireren. Ik was van tevoren erg benieuwd hoe het team de tour hier zou aanpakken en of het zou verschillen met de HCT in Nederland.

Onder de indruk

Langzaam verzamelen zich steeds meer leerlingen rond de plek waarvan duidelijk is dat er iets staat te gebeuren. De muziek wordt aangezet en een aantal mensen begint te dansen. De groep wordt steeds groter en ook wij beginnen mee te dansen. Hoewel wij nog een hoop kunnen

leren van de Oegandese dans-skills is het onwijs leuk. Er wordt zelfs nog een ware danscompetitie tussen de jongens en de meisjes gehouden en Governer No Creature, een bekende Oegandese zanger en ambassadeur van dance4life, zingt een paar van zijn hits. Kortom, het is één groot feest daar op het grasveld in de brandende zon. Het veld is gevuld met leerlingen van de school, maar ook van buiten af komen kindjes aangelopen. Dit vind ik wel erg lastig om te zien, omdat deze kindjes het duidelijk nog minder goed hebben dan de leerlingen van de school. Ze lopen op hun blote voetjes met niks meer dan vodden aan hun lijf. En toch staan ook zij met een enorme glimlach mee te dansen. Dit raakt me enorm. Het is zo dubbel om te zien hoe veel minder deze kinderen het hebben dan wij in Nederland en dan toch zo vol met positiviteit en energie zijn. Ik ben hier heel erg van onder de indruk en ik heb onwijs veel bewondering voor deze kleintjes. Het liefst zou je ze van alles willen geven, maar je ziet dat ze onze aanwezigheid al heel erg leuk vinden, dus hebben we veel geknuffeld, gekke bekken getrokken en natuurlijk gedanst.


Het tourteam komt niet alleen langs om een feestje te bouwen, er moet ook over serieuze dingen gepraat worden. Een jongen komt naar voren om een verhaal te vertellen. Met het verhaal wil hij duidelijk maken dat je vaak niet aan iemand kan zien of hij/zij hiv-positief is en dat je niet te snel moet oordelen. Zo uitbundig als de jongeren even daarvoor nog stonden te dansen, zo aandachtig luisteren ze nu, geraakt door het verhaal.

Verschillen tussen Oeganda en Nederland

Het is erg leuk om te zien hoe het tourteam hier te werk gaat omdat ik zelf de Heart Connection Tour in Nederland al een aantal keer heb meegemaakt. Er zijn wel een aantal verschillen, zoals dat er in Oeganda nóg veel meer gedanst wordt. Ook valt me op dat mensen veel voorzichtiger zijn met wat ze vertellen en waar ze het over hebben, omdat het hier nog veel lastiger is om open te praten over seks, hiv en seksualiteit. Toch is de insteek van de HCT in Oeganda eigenlijk hetzelfde als die van de tour in Nederland: het informeren en inspireren van jongeren en proberen hun talenten in te laten zetten voor een wereld zonder aids. Na het serieuze gedeelte gaat de muziek weer aan en gaat het feest verder. We staan eindeloos te dansen met z’n allen en ook de drill komt natuurlijk nog een aantal keer voorbij. Het is onwijs gaaf en we worden allemaal overvallen door een enorme boost van energie en positiviteit. Het is ook super om te merken hoe je door middel van dansen makkelijk contact kan maken met jongeren waarvan je de dag daarvoor nog niks wist. Zo blijkt maar weer hoe groot de kracht van dans is. Waar je ook vandaan komt, iedereen ‘spreekt’ deze universele taal, de Oegandezen wellicht iets beter dan wij harkerige Nederlanders. Ik hoop dat ik naast deze mooie ervaring ook iets van hun dansmoves mee terug kan nemen naar ons kikkerlandje!


g met mijn ontmoetin Barbara de hiv-positieve

barbara

Janna

Vandaag zijn hiv, aids en seksueel misbruik voor mij iets tastbaars ge-

worden. In Nederland lijken deze dingen zo abstract, maar vandaag kwam het ontzettend dichtbij. Vandaag hebben we namelijk Barbara Kemigisa ontmoet. Zij kwam een aantal jaar geleden openlijk uit voor haar hiv-positieve status. Haar vader wil daarom niets meer met haar te maken hebben. Ze vertelt dat ze hem laatst tegenkwam op een feestje. Eerst was er niets aan de hand, ze hadden een normaal gesprek, “but then he realised it was me, and he was pissed off”. Door haar verhaal aan jongeren te vertellen probeert ze het taboe te doorbreken.

Thuis bij Barbara

Na de kerkdienst gaan we met Barbara en haar dochtertje Kourtney (3 jaar) naar haar huis. Ze heeft ons uitgenodigd om bij haar te komen eten. We stappen een gezellige, felroze kamer binnen. Samen met haar beste vriendin is ze vanochtend vroeg opgestaan om voor ons te koken. Terwijl we de lekkere lunch op eten, vertelt Barbara enthousiast over haar werk en haar leven.

Sinds Barbara een born again Christian is, is haar hele leven veranderd. Ze drinkt geen alcohol meer en ze is niet meer verslaafd aan seks. Barbara vertelt open over haar leven voor en na deze omslag. Ze vindt het goed om haar verhaal door te vertellen, zodat de problematiek niet genegeerd kan worden. Christen zijn heeft haar hier ontzettend bij geholpen. “I learned never to complain”, zegt ze zelf. Deze vrouw is een en al positiviteit. Terwijl Barbara geïnterviewd wordt, speel ik met Kourtney. Ze is pas drie jaar en ze is hiv-geïnfecteerd. Barbara had namelijk de keuze tussen twee kwaden: geen borstvoeding en sterven of wel borstvoeding en hiv. Ze koos voor het laatste. Kourtney krijgt medicijnen en ziet er gezond uit. Lachend vraagt ze of ik haar nog een keer in de lucht wil zwaaien. Drie, twee, een… Natuurlijk wil ik haar werk graag steunen, dus ik koop een zelfgemaakte ketting van haar. Ze is ons zo dankbaar voor ons bezoek. Twee dingen zijn me vandaag duidelijk geworden. Ten eerste dat de hiv- en aidsproblematiek zich niet beperkt tot een paar personen, maar dat deze zich uitstrekt over de hele wereld. En ten tweede dat altijd positief blijven zo belangrijk is. Kortom, een heftige en inspirerende dag.


Aangekomen bij het weeshuis Arise & Shine worden we opgevangen

door Sharon, de directrice. Een lieve vrouw met een prachtige glimlach. Op haar arm heeft ze een klein meisje van 4 maanden. We worden eerst naar de zaal geleid waar de baby’s liggen te slapen. Achter elk kindje zit wel een verhaal, zo ligt er een jongetje te slapen wiens moeder in de war is en 3 maanden met haar zoontje over straat heeft gezworven. Nu ligt hij vredig te slapen in een schoon bedje. In het weeshuis worden ook kindjes opgevangen met hiv.

Anne Fleur

Weeshuis in Oeganda

Terug naar de ouders

Het mooie aan dit weeshuis is dat er altijd wordt geprobeerd om de kindjes terug bij hun ouders te plaatsen. Als de ouders financiële problemen hebben en daardoor niet goed voor hun kindje kunnen zorgen biedt Arise & Shine ze werk aan. Zo maken ze tassen, t-shirts, armbandjes etc. om deze vervolgens te verkopen. Ook worden de ouders geholpen en begeleid als het kindje weer bij hen komt wonen. Er werken verschillende maatschappelijk werkers die er dan op toe zien dat alles goed verloopt. Als een kindje niet terug kan naar de ouders doordat of de ouders zijn overleden of echt niet in staat zijn om voor hun kind te zorgen, wordt er een ander alternatief gezocht. Er wordt eerst geprobeerd de adoptieouders zo dicht mogelijk bij het kind zelf te vinden, dus binnen de familie. Als dit niet lukt worden er adoptieouders van buitenaf gezocht.

Verstandelijke beperking

Bij Arise & Shine is ook een afdeling voor kinderen met een verstandelijke beperking. Het is super goed dat ook deze kinderen terecht kunnen en ook voor hen goed wordt gezorgd. Daar tegenover staat wel dat deze kinderen waarschijnlijk nooit geadopteerd zullen worden, omdat niemand een gehandicapt kindje wilt adopteren. Ik vind het moeilijk om dit te horen en te begrijpen. Daar komt bij dat in dit weeshuis in principe

Te gast in een

alleen kinderen van 0 tot 5 jaar verblijven en de kinderen daarna naar hun eigen ouders teruggaan of worden opgevangen door adoptieouders. Omdat er voor de kinderen met een verstandelijke beperking vaak geen adoptieouders gevonden wordt is hun toekomst onzeker.

Appelflappen

Wat mooi is om te zien is dat alle mensen die bij Arise & Shine werken, of het nu op vrijwillige basis is of echt als baan, heel erg betrokken zijn bij de kinderen. De ‘aunties’ gaan allemaal even liefdevol met de kinderen om en je ziet dat de kinderen stuk voor stuk goed verzorgd worden. Dit zorgt er dan ook voor dat ik het geld wat ik in Nederland had ingezameld met het verkopen van appelflappen graag aan dit weeshuis wil geven. Al de hele week heb ik het bewaard en dat is maar goed ook, want nu voelt het echt goed om te geven. Sharon is erg ontroerd als ik de envelop aan haar geef en haar vertel dat ik onder de indruk ben van haar werk en dat ik hoop dat ze zo blijft doorgaan. Het geeft me een onwijs goed gevoel dat ik een klein beetje kan bijdragen aan dit geweldige initiatief en zo sluit ik de laatste dag en daarmee eigenlijk de gehele projectreis met een goed gevoel af.


In gesprek met jongeren bij een

hiv-testcentrum

Janna

Vandaag hebben we Nabweru Health Centre bezocht. In dit centrum

kunnen alle mensen uit de buurt zich gratis op hiv laten testen en vervolgens advies krijgen. Maar mensen kunnen er tegen een kleine vergoeding ook terecht om bijvoorbeeld over family planning en zwangerschap te praten en zich op andere soa’s te testen. Iedereen is welkom. Er is een speciale groep die zich richt op jongeren. Een aantal van deze jongeren hebben we vandaag ontmoet.

Shake your hips

Nadat we door David, de programmaleider, enthousiast zijn rondgeleid, komen we in contact met de jongeren. Ook deze keer heeft muziek en dans een grote rol gespeeld bij de ontmoeting. De jongeren krijgen iedere zaterdag de mogelijkheid samen muziek te maken en te dansen. Speciaal voor ons willen ze dit ook wel een keer op een maandag doen. Al gauw word ik omringd door een aantal meisjes die mij wel willen leren dansen zoals zij. Ik krijg zelfs een vest om mijn middel geknoopt, “because then it’s easier to shake your hips”. Doordat we met elkaar hebben gedanst, kunnen we daarna heel makkelijk contact maken.


In gesprek

Om het bezoek aan het Health Centre af te sluiten, gaan we in gesprek met drie meisjes. Het gesprek begint met een beetje praten over vrienden en familie. Natuurlijk is het doel dat we ook over vriendjes, seks en hiv praten. Eerst zijn de meisjes een beetje terughoudend. Zodra ik zelf begin te vertellen over mijn eigen ervaringen, merken ze dat we alleen maar geïnteresseerd zijn. Ze vinden het dan toch wel leuk om hun eigen verhalen te delen. Toch vertellen ze alleen over vrienden. Ze kennen allemaal wel een vriendin die seksueel misbruikt of ongewenst zwanger is geweest. Vaak hebben ze het dan over zichzelf, maar durven ze niet te zeggen dat ze zelf al seks voor het huwelijk hebben gehad. Dat is namelijk het enige advies wat ze van hun ouders hebben meegekregen: “No sex before marriage”.

Vaak testen, maar nooit seks

Opvallend is dat alle drie de meiden zeggen dat ze nog nooit seks hebben gehad, maar zich wel ongeveer elke drie maanden laten testen op hiv. De kans is dus groot dat ze hierover liegen. Het is voor hen moeilijk toe te geven dat ze zich niet hebben gehouden aan de regel van hun ouders. Voor ons is het moeilijk hier doorheen te prikken en er echt achter te komen wat hun verhaal is. Toch heeft dit gesprek mij opnieuw laten beseffen hoe groot het taboe rondom hiv is en hoe moeilijk het is dit te doorbreken.

Hiv is voor het leven

Meisjes in Oeganda vinden zwangerschap erger dan hiv. De buitenwereld kan het namelijk zien als je zwanger bent, en dit is bij hiv niet het geval. Een van de meisjes in het gesprek zegt dat het juist voor haar andersom is. Je bent namelijk maar negen maanden zwanger en “hiv is something you carry with you your whole life”.

Positief gevoel

Hoewel we weer veel heftige verhalen hebben gehoord, gaan we met een positief gevoel weg. Het is voor de jongeren een (hele) grote stap om hulp te vragen omdat de schaamte te groot is, maar zodra deze stap is gezet, kunnen ze passende hulp krijgen. Dat mensen zich vrijwillig inzetten om jongeren te helpen bij hun problemen, is fantastisch.


Nog een keer

terugkijken op ons bezoek aan Oeganda

Meteen toen we aankwamen in Afrika voelde alles anders: de

mensen, de lucht, de geuren. Oeganda is een fantastisch land. Maar wel een land met flinke tegenstellingen. Het wordt niet voor niets de Pearl of Africa genoemd; de natuur is overweldigend. Maar er zijn ook veel problemen. We hebben veel heftige dingen gezien. Toch zijn we niet met een negatief gevoel weggegaan. We hebben namelijk ook veel mensen en organisaties gezien die zich inzetten om de hiv- en aidsproblematiek op te lossen. We blikken nog één terug op deze geweldige reis, aan de hand van onze eigen quotes. “Enorm onder de indruk ben ik van dit prachtige land met haar misschien nog prachtigere mensen. Hun positiviteit, energie en gastvrijheid hebben mij enorm geraakt en ik hoop dat ik hiervan iets heb kunnen meenemen naar Nederland.” - Fleur Deze reis heeft ons met de neus op de feiten gedrukt. Toen we in Nederland de verhalen over hiv en aids hoorden, greep het ons natuurlijk aan, maar het bleef toch abstract. Op het moment dat we het met onze eigen ogen zag, wisten we dat het echt was. “Toen we aankwamen in Oeganda zag ik eerst nog vooral stenen huizen. Maar toen we een zijweggetje namen, was de weg onverhard en woonden de mensen in lemen hutjes. Vervolgens zag ik kinderen met te grote shirtjes en blote voetjes vol met wonden. Het is bijzonder om te zien dat er zoveel vrijwilligers zijn die deze kinderen proberen te helpen, ondanks dat ze het zelf ook moeilijk hebben. Dat is wat ik zo fantastisch vond aan de mensen in Oeganda: ze blijven altijd positief.” - Janna


Meest indrukwekkend: de Heart Connection Tour

Het was een ontzettend bijzondere ervaring om met dance4life in Oeganda te zijn. We hebben veel mensen ontmoet en verschillende organisaties bezocht. “Het meest indrukwekkende gedeelte van de reis vond ik de Heart Connection Tour. Het is bijzonder dat jongeren in Oeganda op dezelfde manier als de jongeren in Nederland worden geïnspireerd door de scholentour. Muziek en dans hebben ons verbonden. Een groot verschil is dat de aanpak in Oeganda voorzichtiger is. In tegenstelling tot in Nederland wordt er niet direct gezegd dat het belangrijk is om veilig seks te hebben.” - Janna “Er zijn zoveel dingen in deze week gebeurd die mij enorm hebben geraakt, maar wat voor mij toch wel het meest bijzondere is geweest is de HCT. Zoveel verschillen in de aanpak ten opzichte van Nederland, maar toch met hetzelfde doel. Het inspireren van jongeren en ze motiveren om zich in te zetten voor een wereld zonder hiv.” - Fleur

Projectreis Oeganda 2013  

Janna Kamphof (16) en Anne Fleur van der Ent (17) deden in het najaar van 2012 met hun school mee aan het scholenproject van dance4life. Als...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you