Page 1


illustratie: Daisy Ranoe


3


beeld: Daisy Ranoe

4


Wat me wĂŠl boeit is wat mensen voor hun medemens doen. En wat er wordt gedaan om de wereld steeds een beetje mooier te maken. Dat gebeurt al heel veel. Of dat nu door middel van kunst of vrijwilligerswerk is. Klein of groot, er zijn heel veel initiatieven met als doel om de wereld te verbeteren. En nee, verbetering hoeft niet groot te zijn. Elke inspanning telt en brengt iets teweeg. Dat is waar New Samaritan voor staat. New Samaritans willen een tegengeluid laten horen in een wereld die overspoeld lijkt te worden door negatieve gebeurtenissen. Iedereen kan New Samaritan zijn en we dagen elkaar uit dat handen en voeten te geven. Dit magazine laat jou zien wat andere New Samaritans doen. Laat je inspireren en wees New Samaritan!

5


beeld: Daisy Ranoe


7


beeld: Daisy Ranoe


bron: SONJA LYUBOMIRSKY De maakbaarheid van het geluk

De onderzoekspsychologie laat overvloedig zien waarom en op welke manier hulpvaardigheid gelukkiger maakt. Door vriendelijk en gul te zijn, zie je de ander in een gunstiger daglicht en met meer mededogen (‘die arme zwerver is misschien te ziek om te werken’); hulpvaardigheid leidt tot een versterkt gevoel van verbondenheid en solidariteit met je omgeving. Door vriendelijk gedrag zwakken schuldgevoelens af. Je voelt je minder ongemakkelijk bij de moeilijkheden en het lijden van andere mensen, en je raak bewust van je eigen, relatief gunstige situatie. Met andere woorden: door anderen te helpen voel je jezelf gefortuneerd, wat je dankbaar maakt. Andere mensen helpen of troosten kan een welkome afwisseling zijn van je eigen sores en gepieker, omdat je je aandacht op iets anders richt. Een groot voordeel van goedheid is de invloed die ze heeft op ons zelfbeeld. Wie goeddoet, gaat zichzelf zien als een altruïstisch, meelevend mens. Die nieuwe identiteit kan je een gevoel van vertrouwen, optimisme en nuttigheid verlenen. Door mensen te helpen of je in te zetten voor een goed doel, laat je je vaardigheden, mogelijkheden en deskundigheid zien en krijg je meer grip op het leven. Mogelijk leer je nieuwe vaardigheden of ontdek je verborgen talenten. Volgens sommige onderzoekers stimuleren goede daden het gevoel dat het leven zin heeft en waardevol is. Tot slot, en dit is waarschijnlijk de belangrijkste factor, vormt goedheid het begin van een reeks positieve sociale gevolgen. Als je mensen helpt, krijg je daarvoor dank en waardering. Mensen zullen jou op hun beurt helpen als je in nood zit. Door anderen te helpen, bevredig je de basale menselijke behoefte aan verbondenheid. Voor goedheid hoef je geen talent, tijd of geld te hebben. Je hoeft geen grootse of ingewikkelde daad te verrichten. Als je geen idee hebt welke vriendelijke, vrijgevige of menslievende handeling je moet uitvoeren, hoef je alleen maar te kijken in thuis, op je werk of in je buurt. Vaak zoeken mensen het goede doel ver van hun bed, maar je goede doel kan ook je echtgenoot, je kind, collega of een goede vriend zijn.

9


beeld: Daisy Ranoe


beeld: Wiehet Ookis

11


beeld: Daisy Ranoe


100


beeld: Daisy Ranoe


15


beeld: Daisy Ranoe

16


Trijnie (23), vecht tegen onrecht door duurzame en fairtrade kleding en voedsel te kopen. “Duurzaamheid en respect voor de natuur zit er van jongs af aan al ingebakken. Al zijn anderen thuis niet zo fanatiek. Ik vind het belangrijk dat de kleding en het eten dat ik koop met respect voor mens en natuur is gemaakt, dus fairtrade en biologisch of tweedehands. Ik probeer als eerste te denken aan de ander en dan pas aan mezelf. Dat is echt lastig, ik kan helaas niet perfect zijn. Pas was ik nog bij de H&M en twijfelde heel erg over een leuke ring. Uiteindelijk heb ik de ring niet gekocht, maar eigenlijk twijfel ik nog steeds. Dat iemand anders uitgebuit wordt, weegt dan toch zwaarder dan dat ik een leuke ring heb gekocht. Ik hoor mensen vaak zeggen dat duurzame kleding en eten te duur is, maar dat is onzin. Uiteindelijk bespaar je op snoep, koek, chips en gaat kleding langer mee. En biologische kleding is een normale prijs, goedkope kleding ligt juist onder de norm. Iemand anders betaalt de prijs die jij níet betaalt. Wij als westerlingen zitten in een luxepositie en het blijkt maar dat we niet met deze verantwoordelijkheid om kunnen gaan, we hebben oogkleppen op. Mijn leven is even waardevol als dat van een kindje dat op een hazelnootplantage wordt geboren. Het is een stukje uitbuiting wat we staande houden. Het is goed om te onderzoeken waar je kleding vandaan komt, nieuwsgierig te zijn en gewoon doen. Of níet doen dus eigenlijk.” 17


beeld: Wiehet Ookis

18


19


beelden: Annechien Baan Hofman

20


21


22


beelden: Annechien Baan Hofman

23


tekst: KATIE VLAARDINGERBROEK schrijver, spreker, singer-songwriter en theoloog

‘Snel! Je hebt nog vijf minuten voordat de discoyoga begint!’ Matt veegt de lange, blonde haren van zijn prinsessenpruik uit zijn gezicht en hurkt in zijn lycrapak om een boa uit de verkleedkist te pakken. In deze actie weet nog wat verder borsthaar vanonder de glitterranden van zijn pak vandaan te springen. Hij bukt om op ooghoogte van het meisje te komen en geeft haar de boa met een warme glimlach, die de geschminkte vlinder op zijn wang en zijn snor doen bewegen. Ik sla het gade van de andere kant van het kraakpand waar ik, ook verkleed in hysterisch roze lycra, stickers en postzegels uitdeel aan mensen die liefdesbrieven aan hun toekomstige zelf willen schrijven. De ruimte is gevuld met kinderen en ouderen van de lokale wijk, maar het zijn vooral de studenten die met hun retrokostuums of gewoon retrokleding – de lijn tussen kostuum en kleding is net als de lijn der seksualiteit uiteraard fluid, en dus niet te trekken – de ruimte opvrolijken. Piercings

24

schitteren in het licht, terwijl ze hoelahoepen, of op fietskracht geredde wortels tot groentesmoothies pureren. Ze zijn artistiek, links, sociaal betrokken. Ze zijn hippies, hipsters, hieper-de-piepprotestors. Ze zijn New Samaritans. Nu is het natuurlijk historisch niets nieuws dat sociale verbeteraars vaak studenten zijn. Sterker nog, idealistische ideologieën en protestbordjes zijn bijna net zo’n deel van het studentenstartpakket als de sixpack Heineken, verenigingspennen en de verdwaalde condoom. Toch is dit niet alles wat hier gaande is:veel van de eigenschappen die in uitvergrote vorm binnen mijn Schotse studentengroep te herkennen zijn, zijn terug te leiden naar onze generatie. De vijf- tot vijfentwintigjarigen onder ons, behoren tot generatie Z. Wij zijn de kinderen van generatie X (1960-1980) en de opvolgers van generatie Y (1980-1996). Hoewel dit slechts een kunstmatige classificering is, helpt het de


Virtuele verandering Generatie Z heeft in de loop van de jaren heel wat naampjes gekregen. Een daarvan is iGen, een naam die bijna geen uitleg nodig heeft. Hoewel het internet zo in ons normale leven verweeft is, dat we ons er (letterlijk) op blindstaren, bestond er een tijdperk waarin bordspelletjes nog een rol speelden. Het internet is pas een schamele 25 jaar oud en wij zijn de eerste generatie die er van peuter af aan intensief mee te maken hebben gehad. Dit heeft een gigantische invloed gehad. Door de digitale revolutie is de wereld veel kleiner geworden. Social media heeft

intercontinentale vriendschappen en latrelaties mogelijk gemaakt. Daarnaast was er opeens 24/7 een oneindige toestroom aan informatie en nieuws beschikbaar. Dit samen heeft tot een toenemende bewustwording van internationale problematiek geleid. De aanslag van 11 september en de aardbeving van 26 december zijn voorbeelden van rampen die, door de verbondenheid van het internet, de hele wereld deden opschudden. Niet alleen beïnvloedde het internet dát er op wereldwijde problemen gereageerd werd, het beïnvloedde ook hóe erop gereageerd werd. Voor het eerst was het nieuws niet iets dat vanuit een ivoren toren aangereikt werd: plotseling had, via het internet, iedereen de mogelijkheid om problemen en oplossingen (en complottheorieën en kitler foto’s) aan een wereldwijd publiek te presenteren. En opeens kon iedereen dit lezen en hierop reageren. Sociaal-activisme is zo deel geworden van het hart van social media.

25

Door de digitale revolutie kreeg het individu een stem. Voeg daar de wereldwijde stemmen aan toe die door het internet elkaar konden vinden en horen en je hebt een geluid dat vanuit de virtuele wereld de échte wereld binnen kan dringen. Dit alles maakt dat wij in een wereld zijn opgegroeid waarin we voelen dat onze mening belangrijk is en dat we verandering teweeg kunnen brengen. Yes, we can! Zenz Recent onderzoek heeft daarnaast aangetoond dat onze generatie Z een significant hoger sympathievermogen heeft. Via diepteonderzoek en internetquestionnaires heeft TwinQ een profiel geprobeerd samen te stellen van de generatie die ze tot Gneratie Zenz gedoopt hebben. Wij zijn namelijk ‘sensitief, intuïtief en op zoek naar zingeving en zen’. Zo is meer dan de helft van de onderzochte Z-tjes intuïtief (66%) en/of in staat de emoties van anderen te voelen (65%). Daarnaast >

illustratie: Daisy Ranoe

tijdgeest te bestuderen en te beschrijven. Ons doen en laten reflecteert ons denken en ons denken reflecteert onze tijdgeest. Op dezelfde manier kunnen we terugwerken. Door onze tijdgeest te begrijpen, kunnen we onszelf beginnen te begrijpen. Waarom is het concept New Samaritans zo in?


zou een kwart van deze Z-tjes zichzelf paranormaal of helderziend gedrag toeschrijven (iets dat waarschijnlijk toe te schrijven is aan 100% van de 5 tot 7 jarigen). Hoewel dit artikel veel sensationeler zou zijn als het kon concluderen dat onze generatie een soort genetische of magische superhuman 2.0 update was, is er een logischere verklaring voor de data van dit onderzoek: de invloed van onze ouders, generatie X. Het onderzoek is namelijk deels gebaseerd op hoe ouders hun kinderen beschreven. En wat betreft de interviews met de kinderen: ons persoonlijke zelfbesef wordt ook gevormd door onze ouders. En laten deze ouders zelf nou opgegroeid zijn in de ‘spirituele awakaning’ van het Westen. Hoewel niet zo prominent in het nuchtere Nederland, zagen de jaren ’60 en ’70 de groei van (New Age) spiritualiteit. Dit was het begin van ecologisch bewustzijn, alternatieve holistische geneeskunde en een fascinatie voor het mystieke Oosten. Het idee van interafhankelijkheid, van ‘éénzijn’ en ‘eenheid’ (met de natuur/tussen lichaam en geest/tussen religies) kwamen hierin centraal te staan. Het resultaat hiervan is dat we ons verbonden voelen en verbondenheid leidt tot gevoelens van verantwoordelijkheid.

den in onze populaire cultuur. De dertigjarige buurman heeft mindfullnessretraites gedaan met zijn managementteam. Tante Janneke heeft een boek over innerlijk geluk en een Boeddhabeeldje op haar nachtkastje staan. De oude gymdocent heeft zijn 9 tot 5-baan opgegeven om zichzelf te vinden door op het platteland steigerhouten wc-brillen in elkaar te timmeren. En thuis is het gezin (bewust of onbewust) flexitariër geworden. Door sommige sociologen wordt dit de ‘veroosterlijking van het Westen’ genoemd. Anderen gebruiken de naam ‘neoromantiek’ en dit lijkt mooi aan te sluiten bij wat we eerder zagen: De neus piercings, retroshirts, hippiebroeken, harembroeken en hennadye. De yogamatten, veganistische cupcakes, handgeknede asbakken en restvoedselbietensoep. De theelichtjes, wierrookstokken, Indische wandtapijten en bio-afbreekbare afwasmiddel. De gratis knuffels, ademoefeningen, ’spirituele’ bewustheid en gelijkwaardigheidsprincipes.

In de arty-studentencirkels, die we als de uitvergrote vorm van de New Samaritans genomen hebben, is duidelijk te zien hoe we in onze mode terugvallen op het verleden. Ons interieurdesigngevoel voor feng shui laat onze fascinatie met het Neoromantiek Deze mindset is nog steeds terug te vin- ’exotische Oosten’ zien. Ons advies:- ‘Doe

26


gewoon wat goed voelt’. ‘Volg je gevoel/ hart/intuïtie’ - laat zien hoe belangrijk gevoel voor ons is. En dat natuur nu een belangrijke rol speelt, is waarschijnlijk wel duidelijk. New Samaritans zijn de kinderen van een neoromantische mindset. De oorspronkelijke romatische periode was een reactie op de industriële revolutie. Het is goed mogelijk dat deze neoromantische periode op vergelijkbare manier een reactie is op de technologische revolutie en de globale verschuiving die na de Tweede Wereldoorlog begon. In een wereld waarin onze onderbroek vier verschillende continenten bezoekt voordat het in de Hema belandt, is het begrijpelijk dat we via Etsy handgemaakte of vintage producten willen kopen. New Samaritans zijn dus deels een tegencultuur die zowel technologie gebruiken, als dat ze terug willen naar het romantische pre-technologische vroeger van groentemarkten en ambacht.

De boodschap is voor all us New Samaritans maar al te herkenbaar: Houd van jezelf. Zorg voor jezelf. Vind rust in jezelf. Accepteer jezelf. (Schrijf een liefdesbrief aan jezelf). Deze mentaliteit gaat hand in hand met de populariteit (binnen de sociaal-activistische kringen) van yoga en mindfullness. Zoals Michael Jackson zo treffend zong: ‘I’m starting with the man in the mirror’. En het is niet alleen MJ die voor deze houding staat. Een paar maanden terug kreeg ik de kans, als deel van mijn studie, om een boeddhistische monnik een vraag te stellen. Glimlachend en stralend in zijn knalgele gewaad had hij ons verteld hoe wij één waren met alles en iedereen, en dat wij ons daarom open moesten stellen en verantwoordelijkheid nemen voor alle pijn en verdriet in de wereld. Slik. Dus ik vroeg hem: ‘Hoe is dat mogelijk zonder overweldigd en depressief te worden in je machteloosheid?’ ‘You know what it is with your generation?’ antwoordde hij: ‘You are all too emotional in the face of suffering. When you’re emotional you cannot help. When you are unstable you become part of the problem and the problem cannot solve the problem. Empathy is the foundation, a stable mind is the soil and then, only then, the seeds of chance can grow.’

The mirror en monnik Evenals het geval was met het internet, verklaart de neoromantische cultuur zowel wáarom we sociaal betrokken zijn en de specifieke manier wáarop we sociaal betrokken zijn. Hoewel sociale betrokkenheid per definitie naar buiten toe gericht is, zijn we ook steeds meer naar binnen gericht. Om dit te illustreren hoef je alleen maar de introductie te herlezen (voor de De roze bril af luie lezers onder ons: yoga & self-love). Hoewel dit een indrukwekkend

27

>


(cliché) stukje advies is dat intuïtief ontzettend wijs en waar aanvoelt, is het goed om kritisch te blijven. Zover heeft dit artikel een ontzettend romantisch roze beeld geschetst van de context die onze sociale betrokkenheid gevormd heeft. Er zijn echter ook wat problemen met ons huidige New Samaritans. De vraag is namelijk in hoeverre ons huidige model van sociale verandering écht verandering teweegbrengt. De nadruk ligt namelijk op hoe wij als individu op de wereld reageren. We richten ons op onze negatieve emoties en onze agressieve acties en relativeren en mediteren ze weg. De wereld zoals wij die ervaren wordt zo ongetwijfeld een mooiere plek, maar tegelijkertijd stopt het ons om actie te ondernemen tegen datgene dat de negatieve emoties en acties veroorzaakt. We veranderen onszelf in plaats van dat we de situatie veranderen. Mindfulness, zelfhelpboeken (of advies van real-life monniken) en de hele wees-kalm-en-ademmentaliteit bin-

nen het sociaal-activisme maakt ons zo passiever. Het tweede probleem is dat New Samaritans een lifestyletrend is. Het is ín om fairtrade latte en glutenvrije brownies te kopen in een tentje met tweedehandsstoelen, ecologische vuilniszakken en een spaarpotje voor een oogkliniek in Bangladesh. Aan de ene kant is het natuurlijk tof dat sociale betrokkenheid steeds meer deel is van popular culture. Aan de andere kant is sociale betrokkenheid hierdoor een deelaspect van een image, die we willen creëren. Het kan zo gemakkelijk een middel worden voor een hoger doel, waarin ons eigen geluk en het beeld dat we van onszelf willen neerzetten centraal staat. Zo kunnen we de illusie hebben dat we allemaal hartstikke hard werken aan een betere wereld, terwijl er achter de selfies en hashtags weinig echte actie schuilt. Als New Samaritans moeten we onszelf en elkaar dus de vraag blijven stellen: wie

28

zijn we en wat willen we? Wat doen we en waarom doen we wat we doen? We zijn jong, gepassioneerd, empathisch, vindingrijk en bevoorrecht. Zolang we ook zelfbewust en zelfkritisch blijven en onze voorgeprogrammeerde romantisch roze bril voor ogen houden, is er een kans dat sociale betrokkenheid niet alleen ín is, maar ook écht is en als zodanig invloed kan hebben.


beeld: Daisy Ranoe

100 29


beeld: Daisy Ranoe

31


tekst en beeld: DAISY RANOE

Afgelopen kerst was ik getuige van naastenliefde. Een groot aantal vrijwilligers zette zich in om vluchtelingen een onvergetelijke kerst te bezorgen. Activiteiten werden bedacht, spelletjes uit de kast getrokken en vervoer werd geregeld. Een diversiteit aan culturen kwam samen. Verschillen werden duidelijk, maar vooral overeenkomsten. >

32


33


Dansen: verbinding zonder woorden, over taalgrenzen heen.

34


35


Zorgen voor elkaar. Of het nou je eigen kind is of niet.

36


Cijfers leren door middel van Bingo.

37


beeld: Daisy Ranoe

39


beeld: Daisy Ranoe

40


Willemijn de Jong (25), bezoekt vrouwen die in de prostitutie werken en zet zich in tegen moderne slavernij. “Ik was in India toen ik heel erg geconfronteerd werd met onrecht. Ik was boos en gefrustreerd en dacht ‘God, waarom doet u niks?’ Maar het was alsof God zei ‘Willemijn, waarom doe jij niks?’ Ik kan de wereld niet veranderen, maar ik kan wel binnen mijn reikwijdte verschil maken. Een aantal jaar geleden heb ik met een paar anderen een nachtopvang voor illegale vluchtelingen opgezet. Op een gegeven moment liep dat goed, dus ik ging op zoek naar iets nieuws om voor te vechten. Ik zag de film ‘Nefarious’, een film over prostitutie en mensenhandel in Nederland, en dacht ‘dit is echt niet oké.’ Ik ben toen bij Exxpose terecht gekomen, een beweging die de waarheid van prostitutie aan het licht brengt. Met een aantal mensen willen we in Utrecht een soort inloophuis voor sekswerkers opzetten en om deze doelgroep beter te leren kennen, bezoek ik vrouwen die seks verkopen in Amsterdam. Het doel is niet in eerste instantie om ze uit de prostitutie te halen, maar om gelijkwaardige relaties op te bouwen. Soms maken we een praatje, geven we een knuffel of hebben we gewoon lol. In het begin nam ik wat ik hoorde en zag mee naar huis, maar hoe raar het ook klinkt, het went. Uiteindelijk zijn we gelijk, ik heb alleen net iets meer geluk. Maar ik gun deze meiden ook een meer waardige en gezondere manier om geld te verdienen, en wil daar graag bij helpen. Het is niet altijd leuk om zo diep geraakt te worden. Je bent altijd een beetje ongelukkig, want er is altijd onrecht. Maar ik doe wat ik kan.” 41


tekst en beeld: JELTJE MARIEKE

Het was mijn plan om in Schotland foto’s maken voor New Samaritan. Opeens, vlak voor vertrek, schoot me iemand te binnen die voor mij New Samaritan is. Iemand die ik al redelijk lang ken, waar ik wel eens thuis kom, waar je je prettig en op je gemak voelt. Voor mij leeft Davy in vrijheid. Ze is tevreden. Onvooringenomen, bedachtzaam en zichzelf. Het wonen in een groot heren huis en rijden in een roestbak van een auto is Davy. Verschillende sokken aandoen is Davy. Wat ik New Samaritan aan Davy vind is dat ze haar eigen zo wel opvallend als niet-opvallende levensstijl heeft. >

43


44


45


Beeld: Daisy Ranoe


47


49


50


tekst en beeld: JORIEN SIMMELINK

De manier waarop ik werk en wat ik er mee wil uitdragen is mensen mooie dingen laten zien, ze even een moment van ‘verwondering’ brengen, even doen stil staan. Vanuit daar kwam ik op het begrip ‘lievelings(dingen).’ Juist in een wereld zoals we die op vandaag ervaren, met zo veel indrukken en zo veel ‘moeten’ vind ik dat er juist meer aandacht moet zijn voor dingen die je fijn vindt. >

51


52


53


theoloog en schrijver

tekst: ALAINVERHEIJ

Ik ben een professioneel gelovige. Van jongs af aan was ik als christelijk jongetje vertrouwd met het verhaal van de barmhartige Samaritaan. Op mijn vierentwintigste studeerde ik af op de bijbel, als theoloog. De barmhartige Samaritaan, dat was het verhaal van naastenliefde. Maar het was tegelijk een verhaal van wij en zij. De Samaritaan, dat zijn wij. Wij zijn de christenen, wij zijn degenen met alleenrecht op barmhartigheid en wij zullen de wereld verzorgen zoals die Samaritaan de gewonde man verzorgde. Als professioneel gelovige voelde dat veilig. Totdat een dominee eens tegen me zei: misschien ben jij wel degene die op de grond ligt en hoopt dat er iemand langskomt om hem naar een veilige herberg te brengen. Dat heeft mijn kijk voorgoed veranderd.

illustratie: Daisy Ranoe

54

Niet langer: wij gelovigen zijn de goede mensen die alle zielige medemensen wel zullen redden. Eerder: álle mensen zitten ooit in hun leven aan de grond, en daarom hebben we elkaar nodig. Als mens ben je ten diepste ook altijd medemens, en iedereen heeft behoefte aan een liefdevolle naaste. Toen ik het verhaal van de barmhartige Samaritaan opnieuw ging lezen, viel het me ineens op: Jezus zelf is ook tegendraads. Jezus zelf draait het wij/zij verhaal ook radicaal om. Hij vertelt zijn verhaal namelijk aan professionele gelovigen. Aan de religieuze Israëlieten die denken dat zij de bewaarders van het ware geloof zijn. Misschien wel aan theologen zoals ik. Maar de redder in het verhaal is níet de professionele gelovige. Het is een Samaritaan. Lid van een ander volk met een ander geloof. Terwijl de priester langsloopt en zijn neus optrekt voor de gewonde


man op de grond, is het juist die vreemdeling die doet wat ieder mens zou moeten doen. In Jezus’ verhaal, waar ik voortaan mee verderga, zijn er geen professionele gelovigen. Er zijn alleen maar medemensen. Soms liggen wij op de grond en hebben we de helpende hand nodig. Soms ontmoeten we leed en dreigen we er straal voorbij te lopen. Soms vinden we die goddelijke barmhartigheid en doen we wat elke vreemdeling zou moeten doen: het zoeken van genezing en een veilige plek voor hen die we ontmoeten. Tegendraads, ja, want het veilige verhaal van wij (de goeden) en zij (de hulpbehoevenden) is aan flarden geslagen. Wat rest is te leven in een wereld die ons voortdurend uitnodigt en uitdaagt om te zien waar en wie wij zijn in dat eeuwige verhaal van die barmhartige Samaritaan.

55


56


57

beeld: Daisy Ranoe

Julian Gerritsen (24), doet vanaf zijn elfde vrijwilligerswerk met verstandelijk en lichamelijk gehandicapten. “Het begon toen ik 11 was. Mijn tante startte een internetcafé voor gehandicapten. We hielpen met een aantal vrijwilligers met hele algemene dingen, zoals een spelletje doen op het internet. Het internetcafé is inmiddels uitgebreid en vindt één keer in de maand plaats. Het is niet meer enkel met computers. We gaan bijvoorbeeld ook spelletjes doen. Er komen mensen van alle leeftijden en zowel verstandelijk als lichamelijk gehandicapten. Het gaat er vriendschappelijk aan toe, ondertussen weet je niet meer wie vrijwilliger is en wie niet. Dat is tof, je moet niet het idee krijgen dat je boven die mensen staat. Omdat ik het al zo lang doe, voelt het niet echt als vrijwilligerswerk. Het is gewoon iets wat bij m’n leven hoort. Daarnaast is het niet verplicht, daardoor blijft het leuk. Om kinderen te stimuleren om vrijwilligerswerk te doen, heb ik ook een aantal keer voorlichting gegeven op basisscholen. Niet om kinderen hetzelfde als ik te laten doen, maar soms is vrijwilligerswerk gewoon een praatje maken met iemand. Ook hoeft het niet per se voor onbekenden, dat wordt al snel gedacht. Vrijwilligerswerk geeft mij plezier en waardering, maar vooral voldoening. Het is belangrijk om iets te doen wat je écht leuk vindt. Je moet van jezelf uit gaan. Dat klinkt wel egoïstisch hè? Maar het kost je tijd en moeite, dus dat is wel belangrijk. Uiteindelijk heb je dan ook meer te geven.”


tekst en beeld: CORSTIAAN VAN PELT

De afelopen drie weken heb ik een afspraak met 70 vrienden gemaakt en hen gevraags waar ze zichzelf over 10 jaar zien. Ik schreef al hun verhalen op in een groot zwart boek en sloot ieder gesprek af met een selfie.

58


59


61

beeld: Daisy Ranoe

“ ”


beeld: Wiehet Ookis

62


63


beeld: Daisy Ranoe


Lieve zus, Een zus uit duizenden dat ben jij! Je hebt zoveel voor mij betekend en dat doe je nog steeds. Je bent lief en humoristisch, houdt van kletsen (net als ik) en bent zorgzaam. Op die laatste eigenschap wil ik nog even doorgaan. We komen uit een groot gezin, 10 kinderen maar liefst. Wat is het altijd een drukte. Vaak gezellig maar soms ook wel heel druk. En tsja, met een groot gezin krijg je wat minder aandacht dan als je enigst kind zou zijn. Dat merkte ik ook, maar die aandacht heb ik bij jou wel ingehaald denk ik. Je bent altijd erg lief voor me, en als er wat is, sta je voor me klaar. Als ik wat doms had gedaan, was jij het die mij daarop wees. Dit deed je niet zomaar maar uit liefde, heel bijzonder. Weet je nog dat ik niet zo slim bezig was met nog een andere zus? We gingen samen met een leraar op stap. Niet één keer, maar vaker. We zijn zelfs bij hem thuis geweest. Heel geheimzinnig liepen we dan een paar meter achter hem aan. De leerlingen van school of andere leraren mochten hier natuurlijk niet achter komen. Wij vonden het spannend en hadden het leuk. Wij zagen geen gevaren maar jij, zuslief, zag het wel. Jij las ons de les en zei dat dit echt niet kon. “Dit kan toch niet; twee jonge meiden met een leraar op stap?!” Nee inderdaad, en achteraf zie ik dat ook wel. Wat waren we naïef. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen en heb ik er van geleerd. Bewust of onbewust, je hebt me heel wat levenslessen meegegeven. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, bedankt zus! Een zus als jij wil ik nooit meer kwijt, ik hoop dat onze liefde nooit slijt. Ik hou van je. Kusje van zusje

65


66


67


beeld: Daisy Ranoe

68


Elena Simons (38), lanceert met haar collectief Wonder spraakmakende initiatieven voor een mooiere wereld. “Ik startte op mijn negentiende met kleine vriendelijkheidsacties. Ik hing doosjes op met daarop ‘Wie rijk is, stopt er geld in, wie arm is, haalt er geld uit.’ Dat werd niet altijd even leuk ontvangen, maar het stopte me niet om dingen te bedenken om de wereld een beetje mooier te maken. Zoals Smiles4sale waarmee wereldwijd goede daden aan elkaar verkocht worden. Ik bedenk graag kleine dingen, iets wat heel veel mensen kunnen doen, waardoor het iets wonderbaarlijks wordt. Eigenlijk willen we allemaal hetzelfde en dat is: vriendjes zijn. Ik wil een stukje schoonheid laten zien, iets wat je niet voor mogelijk hield en wat een wissel in je hoofd omzet. Een sfeer van verharding, ik weet niet of die er is of dat dat zo lijkt, maar ik wil in elk geval die verharding of die schijn van verharding tegengaan. En dat door middel van verantwoorde en nuttige dingen. Ik heb nog heel veel ideeën, waaronder de Nationale Teruggeefdag, dus we zullen zien hoe dat gaat. Uiteindelijk draait het om ‘gewoon dóén.’ Meestal gaat er een heleboel fout, maar dan kun je het de volgende keer beter doen. 69


beeld: Daisy Ranoe


71


beeld: Daisy Ranoe


“Meneer, wat is geluk volgens u?” “Klein.” “Klein? Wat dan bijvoorbeeld?” “Alles klein, niet te veel van alles.”

“Wat zou het leven volgens u mooier maken?” “De zon. Dan is iedereen blijer en ziet het er niet zo grijs en donker uit. En de meeste mensen hebben grijze of zwarte kleding aan, maar als de zon schijnt, is kleding ook vrolijker.”

“Hoe zou het verhaal van de barmhartige Samaritaan gaan als het nú verteld zou worden?” “We hebben barmhartige Europeanen nodig. Wat er nu gebeurt, met al die vluchtelingen, dat is niet normaal.”

73


74


75


76


77

beeld: Daisy Ranoe

Anna Smit (36), hielp vluchtelingen op Lesbos en startte Because We Carry. “Het begon op een ochtend na een bruiloft. Een vriendin en ik scrolden door onze Facebooktimeline en zagen niet alleen bruiloftsfoto’s, maar ook confronterende foto’s van mensen op de vlucht. We wilden deze foto’s liever niet zien, maar konden er niet om heen. We stelden ons voor hoe het zou zijn om te moeten vluchten en ik bedacht me dat ik mijn kind zo dicht mogelijk bij me zou willen houden. Zo kwamen we op het idee dat de mensen daar draagdoeken zouden moeten hebben. Dit idee betekende de start van Because We Carry. We vroegen ons eerst af of het überhaupt wel een goed idee was, dus we zetten het op Facebook. Dat werd zo goed ontvangen dat we voor we het wisten 2500 draagdoeken hadden. We merkten dat mensen echt iets wilden dóén. We wilden de draagdoeken aan een stichting geven die actief op Lesbos is, maar bij de draagdoeken zaten tekeningen en brieven en het voelde raar om ze zomaar mee te geven, niet wetende of het goed terecht kwam. We besloten zelf te gaan. We werden gesponsord door Transavia en gingen een week naar Lesbos. Het was mooi en heftig tegelijk. Na terugkomst besefte ik al snel dat het niet bij deze eenmalige actie zou blijven en we zijn nu dan ook nog steeds actief. Wekelijks gaat er een team van 7 vrijwilligers naar Lesbos, waar we doen wat op dat moment nodig is. We hadden geen idee dat ons idee zo groot uit zou pakken, uiteindelijk was het een kwestie van gewoon dóén.”


beeld: Daisy Ranoe


79


80


tekst en beeld: JONATHAN VINK

Lesbos, Oktober 2015. “We moeten iets doen.� Dat is wat Erik-Jan, degene die deze reis initieerde, dacht na het lezen van het zoveelste choquerende verhaal over verdrinkende vluchtelingen in een zee niet ver van hier. Wanneer ik uitgenodigd word om mee te gaan heb ik weinig tijd nodig om na te denken. Ondanks dat ik amper weet wat ik moet denken van de vluchtelingenproblematiek in al zijn complexiteit weet ik wel zeker dat ik het niet eens ben met de manier waarop moeders, kinderen en vaders hun leven riskeren op een tien kilometer brede zee onderweg naar mijn Europa. Met zijn vieren maken we modderige kampen schoon, bouwen we tenten en delen we met ingezameld geld eten, dekens en laarzen uit. >

81


Afghaanse man met een kind in Oxi. Ik weet niet hoe ze verwant waren.

82


Een boot van de kustwacht vol met vluchtelingen die werden opgehaald nadat hun motor het begaf en hun boot volliep met water.

83


Twee Noorse vrijwilligers letten op wat er op zee gebeurt. Telkens als er een boot komt, rijden ze met hun busje naar het strand om te zorgen dat alles goed gaat.

84


Deze man droeg zijn dochtertje de eerste paar honder meter Europa aan. De hoopvolle blik op zijn gezicht in het morgenlicht was mooi om te zien.

85


beeld: Derek Otte

86


beeld: Nikki de Voogd

87


tekst en beeld: LAURI VAN BODEGRAVEN

Ik was in New Delhi, India, waar ik heb geprobeerd naastenliefde vast te leggen. Aan de ene kant zijn er veel armen waar niet naar omgekeken wordt, maar aan de andere kant zijn mensen daar veel warmer en opener naar elkaar toe, ook als het om vreemden gaat. En die momenten heb ik vast gelegd. Zo was ik in een kindertehuis waar alle jongens uit een - in onze Westerse ogen - arme omgeving kwamen. Ook het kindertehuis stelde niet veel voor; de slaapkamer was tegelijk de studieruimte en de plek om te spelen. Maar deze jongens waardeerden elkaar en hielpen elkaar en maakten er met z’n allen het beste van, uit dankbaarheid voor de plek waar ze konden opgroeien. Daar kan ik nog zo veel van leren! Helpen en geven, zelfs als je zelf niets hebt. Dåt is voor mij naastenliefde.

88


Ook deze foto is in het kindertehuis in India. De jongens liggen op een stapel matrassen, die naar westerse maatstaven triest aandoen. Maar ze lagen heerlijk te kletsen en lol te hebben, ondanks dat hun jeugd niet altijd makkelijk is geweest, ze connecten echt met elkaar. Dat raakte me!

Deze foto heb ik genomen in een kindertehuis in India. Het jongetje met de rode blouse kreeg iets niet open en meteen stonden er andere jongens omheen om hem te helpen. Zij hadden iets wat ze bindt doordat ze 24/7 bij elkaar zijn en echt een band opbouwen die gebaseerd is op naastenliefde.

89


beeld: Daisy Ranoe

91


beeld: Daisy Ranoe

93


beeld en illustratie: Daisy Ranoe

94


95


96


REAL LIFE VERSIE: KALKPAPIER

97


REAL LIFE VERSIE: KALKPAPIER


REAL LIFE VERSIE: KALKPAPIER


REAL LIFE VERSIE: KALKPAPIER


REAL LIFE VERSIE: KALKPAPIER


REAL LIFE VERSIE: KALKPAPIER


REAL LIFE VERSIE: KALKPAPIER


beeld: Daisy Ranoe


beeld: Daisy Ranoe

105


beelden: Ellen van Ekeren, Mara van Esch, Daisy Ranoe, Lianne Willig

107


tekst en beeld: TRIJNIE VAN DER KRUIJT

Ik wou iets met hard en zacht doen. Toen dacht ik ineens ‘Wacht! Die cactussen zijn hard, ze prikken en doen zeer, maar ze hebben ook bloemen die zacht zijn, lekker ruiken en niet zeer doen. Net als mensen. We zijn hard en zacht. En daar moeten we mee leren omgaan. >

108


109


111


112


113

beeld: Daisy Ranoe

REAL LIFE VERSIE: VLAK = SPIEGELPAPIER


tekst: Rianne Muys

114


115

beeld: Christina de Witte

De allergrootste drempel voor een (jonge) vrouw in deze maatschappij: zichzelf kunnen accepteren. En daarvoor uitkomen. Volgens mij is een New Samaritan iemand die daar volledig achterstaat en nog meer‌ iedereen hierin steunt. Als New Samaritan kan je (jonge) vrouwen aanmoedigen om van zichzelf te houden, op welke manier dan ook. Dat is tenslotte meer waard dan al het geld op de wereld.


tekst: Bas Derks, beeld: Joanne de Jager


beeld: Kijk! Kalligrafie

117


119


New Samaritan is een initiatief van Lente media. Concept, vormgeving, art direction: Daisy Ranoe, www.daisyranoe.tumblr. com | Medewerkers: Annechien Baan Hofman, Marieke Bijleveld, Lauri van Bodegraven, Bas Derks, Ellen van Ekeren, Mara van Esch, Joyce Celine van Essen-van Beek, Julian Gerritsen, Joanne de Jager, Willemijn de Jong, Anita Kortus, Trijnie van der Kruijt, Rianne Muys, Derek Otte, Corstiaan van Pelt, Jorien Simmelink, Elena Simons, Anna Smit, Katie Vlaardingerbroek, Alain Verheij, Jonathan Vink, Nikki de Voogd, Danny de Vriendt, Lianne Willig, Christina de Witte | Special thanks: Bart Besselsen, Peter van Dijk, Erika van der Hart, Marjan Imminkhuizen, Cindy Mirande, Paul van der Niet, Djoni Ranoe, Shanti Ranoe, Esther Riphagen, Caroline Vlot, Lianne Willig, Marjelle Wouters | Drukwerk: Bizzprint| Dit magazine is gedrukt op FSC papier, papier dat milieu verantwoord is. Š New Samaritan Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, zonder voorafgaande toestemming van de uitgever. instagram.com/newsamaritanmag pinterest.com/newsamaritanmag


beeld: Daisy Wiehet Ranoe Ookis

121


Profile for Daisy Ranoe

New Samaritan magazine  

Afstudeerwerk Daisy Ranoe, Academie Artemis - 2016 • "In deze tijd waarin polarisering, oorlogen en crisissen ons leven binnendringen, ontst...

New Samaritan magazine  

Afstudeerwerk Daisy Ranoe, Academie Artemis - 2016 • "In deze tijd waarin polarisering, oorlogen en crisissen ons leven binnendringen, ontst...

Advertisement

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded