Issuu on Google+

1

Jim Jansen 3VA1

THE PIXEL FOUNDRY

The Pixel Foundry


IN TRO NI DUC ORT TIE CUD EIT Stagebegeleider:

Hans van Dongen

T

ypografie is bij mij eigenlijk altijd al een zwak punt geweest. Het kon mij in het eerste jaar allemaal vrij weinig bekoren en ik vond het vak maar niks, waardoor ik er meer dan eens onvoldoendes voor scoorde. Na een tijdje is er een boel duidelijk geworden. Niet alleen dat typografie misschien wel het belangrijkste onderdeel is in grafisch ontwerpen, maar ook dat het onwijs interessant is en dat experimenteren met typografie vanwege de oneindige mogelijkheden heel erg leuk kan zijn. Ook heb ik een enorm respect ontwikkeld voor typografen, letterontwerpers. Als ik zie wat een immens werk het is om een lettertype goed te krijgen, hoe moeilijk het is om het hele alfabet en alle leestekens af te spatieren, hoe ingewikkeld het is om die balans in orde te krijgen kan ik niets anders dan respect opbrengen voor de mensen die dit kunnen. Het is in feite de belichaming van het hele grafisch vormgeef vak. Als je een lettertype begrijpt, de contrasten tussen dik en dun, de balans in de spatiering, de balans tussen vlees en beeld, dat de achtergrond en voorgrond elkaar beïnvloeden, in andere woorden: het principe van evenwicht, balans, dan begrijp je het hele grafisch vormgeef vak. Hier draait het uiteindelijk met alle visuele uitingen om: balans. Balans tussen voorgrond en achtergrond, tussen de verschillende beelden. Alleen door dit evenwicht te kunnen aanvoelen kun je echt een goeie grafisch vormgever worden. Hierdoor ben ik in gaan zien hoe belangrijk typografie eigenlijk is. In dit verslag ben ik gaan experimenteren met typografie. Ik heb een hoop dingen gedaan met typografie die ik nog nooit eerder heb gedaan, en die misschien überhaupt wel nooit eerder zijn gedaan. Ik ben ook gaan experimenteren met een oude liefde: pixelart. Een relatief jonge, maar toch alweer door de techniek voorbijgestreefde kunstvorm. Met de pixelart ga je meteen terug naar de roots van het digitale tijdperk, de omzetting van papier naar beeldscherm en de gevolgen hiervan voor typografie. En deze gevolgen waren niet gering Deze ‘roots’ van het digitale ben ik gaan combineren met die van typografie, en zo ben ik tot de Pixel Foundry gekomen. De Type Foundries van vroeger waren gieterijen waar letters werden gegoten en de eerste niet-handmatige druktechnieken werden toegepast. Eerst met zogenoemde monotype machines en daarna linotype. Dit verslag is geïnspireerd door deze aparte apparaten. Grote, monsterlijke machines die eigenlijk niet meer te vergelijken zijn met wat we nu hebben, maar die wel veel interessanter beeld opleveren door de eindeloze klokwerken die in de machines te vinden zijn. Apparaten uit een tijd waar de inhoud hiervan bestond uit tandraden en wielen, niet circuitboards. Met deze combinatie van pixelart en typografie hoop ik een paar wijze lessen op te doen als het aankomt op balans. Er is immers in typografie en pixelart allebei een groot belang in dit evenwicht. In deze twee kunstvormen is het verschuiven van een enkele pixel genoeg om het hele beeld te veranderen en een heel ander karakter te creëren. Hier combineer ik mijn oude liefde met een nieuwe liefde. Pixelart en typografie. Enjoy.

Praktijkbegeleider: Jurgen Flick

2

Stageperiode:

2

Inleverdatum:

24-05-2011

The Pixel Foundry

The Pixel Foundry

3


IDA NSV HOE OP UG 4

The Pixel Foundry

1

PIXELART: ABSTRACTIE VS. REALISME Pagina 6

3

EXPERIMENT: PIXELART LETTERTYPE Pagina 18

5

STAGEVERSLAG: DE VORMGEVING Pagina 24

EXPERIMENT: HANDMATIGE AFRONDING VS. COMPUTER Pagina 12

REFLECTIE: LEERDOELEN EN DE STAGE Pagina 22

2 4

The Pixel Foundry

5


1.

PIXELART: ABSTRACTIE VS. REALISME

P

ixelart is een medium dat meer vormen kent dan de meeste mensen denken. Net als bij andere vormen van kunst is er heel veel variatie mee mogelijk. Vaak wordt er bij pixelart gedacht aan artiesten zoals (tot mijn spijt) E-boy. E-boy tekent nagenoeg alleen in een isometrische vorm. Dit is al iets waar bij pixelart veel onderscheden wordt. Isometrie, hoewel het eigenlijk alleen een bepaalde vorm van perspectief is, wordt bijna als een ander soort pixelart gezien. Ook gebruikt E-boy graag een redelijk ‘basic’ stijltje. Een beetje cartoony en zonder te veel detail. Dit geeft voor veel mensen al een bepaalde look aan pixelart. Dit is te beknopt. Pixelart kent veel meer vormen.

Vormen Om de verschillende vormen van pixelart te kunnen onderscheiden moeten we eerst begrijpen wat de term ‘pixelart’ überhaupt inhoudt. Er zijn genoeg

6

The Pixel Foundry

mensen die denken dat te weten, maar in de realiteit weet eigenlijk niemand dit. Het enige dat echt is vast te stellen is dat het een term is die een kunstvorm beschrijft waarin op een ver ingezoomd niveau voorzichtig en voornamelijk met de hand pixels worden neergezet. Er is geen vastgestelde betekenis voor wat pixelart verder nou precies inhoudt. Hier wordt vaak over gediscussieerd, en daardoor zijn er nu eigenlijk 2 pixelart stromingen die het meest prominent zijn.

.1

Puur De simpelste manier om het in te delen zijn pixel puristen, en niet-puristen. De puristen geloven dat je niks mag gebruiken naast de pencil, de eraser en de selectie-tool. Alles wordt verder met de hand gedaan. Effecten zoals anti-aliasing, dithering en transparantie moeten allemaal met de hand worden gedaan. Dit is een tijdrovend klusje, maar levert wel prachtige, hele pure pixel art op.

The Pixel Foundry

7


De niet-puristen geloven dat het grootste deel ook met de hand moet worden gedaan, maar dat er tools mogen worden gebruikt om het proces te vergemakkelijken. Bijvoorbeeld transparantie in Photoshop of de dither en anti-alias tools uit ProMotion. De tools uit ProMotion verschillen van die in Photoshop in die zin dat die uit ProMotion alleen kleuren gebruiken die al in het palet staan en zo geen extra kleuren toevoegen. Die uit Photoshop doen dit wel omdat Photoshop automatisch zonder kleurbeperking werkt.

Kleur Voorzichtig zijn met kleuren is een belangrijk onderdeel van pixelart. Dit stamt uit de tijd dat de systemen waarvoor graphics moesten worden gemaakt veel beperkingen hadden. Nu er computers en consoles zoals de Playstation 3 zijn, hebben we deze beperkingen al lang niet meer. Maar zoals de huidige consoles in polygonen nog worden beperkt, was dit voor de oude consoles zo met kleurgebruik. Deze oude generatie consoles had zo weinig geheugen dat ze maar een paar kleuren tegelijkertijd op het beeld konden laten zien. Bij de Commodore 64 waren dit er zestien, maar zijn er maar vier mogelijk voor elk vier keer acht pixel vlak en was er een vantevoren vastgezet palet waar niet van afgeweken kon worden. Bij de Nintendo Entertainment System waren dit er ook zestien maar zonder verdere beperkingen, en bij de Super Nintendo waren dit er tweehonderdzesenvijftig, net zoals op de Gameboy Advance. Hierdoor moesten artiesten creatief om leren gaan met kleuren. Het hergebruiken van kleuren voor compleet andere objecten en toch alles leesbaar houden. Een moeilijke klus.

Charme Enige tijd terug had ik met een collega van stage een korte discussie over pixelart, waar wel een interessant onderwerp omhoog kwam. Een onderwerp dat ook bij andere kunstvormen een prominent discussiepunt is. Verliest pixelart zijn charme als je een meer realistische pixelart maakt? Net als dat ik het bij schilderijen persoonlijk jammer vind als je geen verfstroken meer ziet en het een soort van ‘net niet foto’ wordt, kan ditzelfde effect ook bij pixelart

8

The Pixel Foundry

ontstaan. In mindere mate, zeker, maar er kan redelijk realistisch gewerkt worden met pixel art door een ervaren artiest. Maar is het niet zonde als de pixels niet meer duidelijk naar voren komen? Raak je niet het doel kwijt van pixelart als je alle randen afrondt, alle pixels wegwerkt en alles zo realistisch maakt als mogelijk is? Is dat niet juist de charme van pixelart; dat je overal letterlijk de pixels en simplistische vormen ziet zoals we dat gewend zijn van de eerste generatie consoles? Ik denk persoonlijk dat pixelart nooit zo snel zijn charme kwijtraakt. Door de beperkingen aan kleuren is er altijd wel ergens nog te zien dat het pixelart is. Pixelart wordt door het ervaren oog ook al meteen onderscheiden door de precisie. Ik kan zelf zien wanneer bij een icoontje o.i.d. met pixel art is gewerkt of een verkleind Illustrator/Photoshop icoon. Het ingehouden gebruik van kleur en de niet-willekeurig gezette pixels verraden dan dat het toch echt pixelart is. Een verkleind Photoshop/ Illustrator logo is altijd met wiskundige algoritmes verkleind. De positie van elke pixel is via een berekening geplaatst voor maximum leesbaarheid. Hoewel dit niet echt ‘willekeurig’ is, blijft het toch te zien dat het door een computer gedaan is. Er zit dan geen ‘hart’ in, geen gevoel.

Ervaren Oog Maar hierdoor ontstaat gelijk een probleem. Ik zie dit soort dingen, omdat ik een ervaren oog heb als het op pixelart aankomt. De meeste mensen hebben dit niet. Dus in hoeverre kan een onervaren oog pixel art onderscheiden van een door de computer geschaald digitaal artwork?

Raak je niet het doel kwijt van pixelart als je alle randen afrondt, alle pixels wegwerkt en alles zo realistisch maakt als mogelijk is?

Ik heb dezelfde collega waarmee ik die discussie had wat van mijn pixelart zien, een collectie ervan die op mijn Behance staat. En van alle pixelarts die ik erop had staan vond hij een kleine, stilistisch vormgegeven Azteekse god, waar ik van alle pixelartworks het minste werk in had gestoken in die verzameling, het leukste. Leuker dan alle andere ingewikkelde pixelart scenes waar ik uren op heb zitten zwoegen, gewoonweg omdat deze stilistisch sterker is dan de rest. Als pixelartist kan ik de technische aspecten van een ingewikkelde pixelart erg waarderen omdat ik weet hoeveel werk daar in is gegaan. Iemand die hier geen ervaring in heeft, kan dit lang niet altijd.

The Pixel Foundry

9


Hier ontstaat het gat tussen wat nou echt mooi is, en wat technisch goed in elkaar zit. Eigenlijk is het doel om hier de perfecte balans tussen de vinden. Het moet stilistisch en technisch sterk zijn.

Hier ontstaat het gat tussen wat nou echt mooi is, en wat technisch goed in elkaar zit. Eigenlijk is het doel om hier de perfecte balans tussen de vinden. Het moet stilistisch en technisch sterk zijn.

10

The Pixel Foundry

Zoals te zien is op de vorige twee pagina’s heb ik twee pixelarts gemaakt van ouderwetse Linotype machines in verschillende stijlen. De ene is tamelijk realistisch en de lijnen zijn van een foto overgetrokken. Er zijn veel ingewikkelde vormen, ook wel een paar wat organisch ogende. Er zijn veel complexe technieken gebruikt zoals dithering en anti-aliasing. Een ingewikkeld stuk pixelart, maar is het stilistisch sterk? De tweede pixel art is heel anders. Hetzelfde onderwerp maar een hele andere stijl. Deze is strak, en gebruikt op een paar ronde vormen na enkel rechtelijnen en lijnen van een strakke vijfenveertig graden. Het is stilistisch zeker sterker dan de andere, maar is hij ook mooier? Ze gebruiken verder allebei hetzelfde palet, hoewel deze in de ene anders wordt gebruikt dan in de andere, De strakkere is wat donkerder getint en gebruikt meer vlakken met 1 volle kleur in plaats van de texturen die er in de andere te zien zijn. Het is moeilijk om nu te zeggen welke van de twee nu sterker is. Ik vind techniek en stijl belangrijk en qua beide ben ik best tevreden met deze twee pixelarts. Het is natuurlijk ook uiteindelijk alleen maar een mening en ik denk dat hier uiteindelijk een betere conclusie uit zou komen als meerdere mensen over deze twee pixelarts hun mening gaven.

The Pixel Foundry

11


2.

EXPERIMENT: HANDMATIGE AFRONDING VS. COMPUTER

I

n de tijd v贸贸r de computers, toen alle letters nog gewoon handmatig gezet werden, was er geen sprake van afronding. Alles hing af van de gietvormen en hoe accuraat en netjes deze waren gemaakt. Nooit zorgen over resoluties. Nu is dit allemaal heel anders. Letters bestaan uit pixels, en pixels hebben beperkingen. Deze beperking is onder meer de grootte van de pixel. Hiernaast is de pure vorm van de Georgia te zien, zonder afronding. Dit is wat er van over blijft als je een lettertype op 10 punten zonder afronding gebruikt. Nagenoeg alle definitie is uit de letter gehaald en hij raakt compleet zijn persoonlijkheid kwijt. Een afronding betekent op de kleinere formaten namelijk veel meer dan op grote formaten. Wanneer je maar met een hoogte van ongeveer 8 pixels werkt, is er vrij weinig wat je kunt doen qua vorm. Je bent immers enorm beperkt door de grootte van de pixels.

12

The Pixel Foundry

Anti-Aliasing Wat er wordt gedaan met de afronding - of antialiasing, de technische term - is dat de ogen voor de gek worden gehouden. Er wordt een illusie gecre毛erd die het idee geeft dat de letter meer definitie heeft en anders gevormd is dan deze eigenlijk is. Het principe van afronding zelf is redelijk simpel: er wordt een overgang gemaakt van kleuren om te zorgen dat het verschil tussen het object (in dit geval een letter) en de achtergrond minder groot wordt. Stel: je hebt een witte letter op een zwarte achtergrond en je wilt de letter mooiere overgangen geven zodat er geen pixels meer zichtbaar zijn voor het blote oog. Dan zet je een grijze pixel tussen de witte, harde, kromme lijnen om deze af te ronden tegen de achtergrond.

The Pixel Foundry

13


Sub-Pixeling Maar hier gaat het echt alleen om afronding, en dit verandert in feite verder de vorm van de letter niet. Maar met letter afronding gebeurt dit dus wel. Deze heeft namelijk een hele specifieke vorm en de computer probeert hier zo dicht mogelijk bij in de buurt te komen. Om dit te bereiken wordt er gebruik gemaakt van sub-pixeling. Sub-pixeling is het gebruiken van tinten om het idee te geven dat er meer pixels zijn dan er werkelijk zijn. Stel: je hebt een zwarte rechthoek op een witte achtergrond en je wilt dat deze 25,5 pixels hoog is. In plaats van dat je dan de bovenste lijn pixels zwart maakt net als de rest, maak je deze grijs. Op een afstand zie je dit nauwelijks en lijkt het net of de rechthoek een tikje korter is dan deze eigenlijk is. Als je dan een vol zwarte 26 pixel rechthoek naast die met de grijze rand zet, lijkt deze net iets korter te zijn terwijl ze eigenlijk precies even groot zijn. Zodra je dit principe op een complexere manier gaat toepassen kun je vormen maken die normaal gesproken onmogelijk zouden zijn met het beperkte aantal pixels waarmee je werkt. Dit is dus ook het geval met letters. De afronding daarop zijn erg ingewikkeld en je merkt dat op kleine letters de letter compleet verandert zodra je afrondingen aanzet.

Beperkingen Als een ervaren pixel artist weet ik het een en ander van afrondingen, en zelfs sub-pixeling, af. Afronden is soms nog wel redelijk te doen, maar kan erg ingewikkeld zijn om echt goed te krijgen en subpixeling is echt een ervaren techniek die alleen pixel veteranen kennen en gebruiken. Deze techniek wordt ook vaak gebruikt in animatie. Als je een karakter hebt van 32 pixels hoog en je wilt dat hij gewoon ademhaalt dan is het best wel heel heftig als je karakter gelijk 1 pixel omhoogschiet bij het inademen. Veel te heftig om realistisch te zijn. Dus om die subtiliteit in een ademhaal animatie te krijgen wordt er dan sub-pixeling gebruikt. Eerst komt er een licht randje boven het karakter, dan donkerder, en dan schiet hij echt 1 pixel omhoog. Maar hierdoor gaat het heel geleidelijk, en lijkt het dus alsof hij eigenlijk wel 3 pixel verschuift.

14

The Pixel Foundry

Hierin is wederom te zien waar pixelart nou echt om draait: omgaan met beperkingen, zoveel mogelijk uit zo min mogelijk proberen te halen. Dit vind ik een van de meest fascinerende onderdelen van pixelart.

Experiment Het leek mij interessant om een experiment te doen met deze afronding/subpixel techniek. Wie kan het beter: de computer of ik? Mijn techniek is beheerster, gevoelsmatig en minimaal terwijl de techniek van de computer extreem precies en wiskundig is. Het belangrijkste waar ik hierbij rekening mee moest houden is de uiteindelijke vorm van de letter. Als ik gewoon van de basis uit ga, dan krijg ik een hele andere letter. Ik moet dus eerst kijken wat voor vormen de computer de letters exact geeft en daarna proberen deze na te apen, alleen dan efficiĂŤnter. Als je hiernaast kijkt zie je dat de afgeronde letters echt heel anders zijn dan de niet afgeronde. De I is in een keer 2 pixels breed in plaats van 1, de L is breder en zijn schreef korter, de G is ronder enz.. Ook is er nu een verschil in gewicht tussen de beelden waar te nemen. Bij de U is bijvoorbeeld duidelijk de linker kant van de romp zwaarder dan de rechterkant Als de letter groter was geweest, was er gewoon een zichtbaar verschil in het aantal pixels. Dan was bijvoorbeeld de linker kant van de romp 3 pixels dik en de rechter 2 pixels dik. Aangezien er hier niet genoeg pixels zijn om dat te behalen wordt er dus met kleurverschil gemaakt. De rechterkant is donkerder, waardoor de illusie ontstaat dat deze minder breed is. De computer heeft alle informatie van de vorm van de letter en probeert dit in beide versies hier zo accuraat mogelijk te weergeven. Bij de afgeronde versie worden er allemaal gecompliceerde berekeningen toegepast om te bepalen waar nou precies die letter donkerder, lichter, dunner, dikker, breder of smaller moet zijn. Maar omdat dit allemaal zo gecompliceerd is, gaat de computer erg onvoorzichtig om met kleuren. Hierdoor zitten er op sommige plekken best een paar vreemde, overbodige pixels. Die ene rare lichte pixel in de T bijvoorbeeld is compleet overbodig en ziet er vooral uitgezoomd nogal vreemd uit.

The Pixel Foundry

15


Hier is mijn eigen poging naar de afrondingen. Ik heb pixelart technieken toegepast in het afronden van deze letters. Ik heb ten eerst zo min mogelijk kleuren gebruikt: in dit geval 4. Ik ben gecontroleerd te werk gegaan en heb mijn best gedaan om zoveel mogelijk definitie in de vormen van de letters te brengen die tevens zoveel mogelijk op het origineel lijken. Ook heb geprobeerd de letters duidelijker te maken. Ik vind de letter met de computer afronding eigenlijk net wat te onduidelijk en heb getracht hem leesbaarder te maken. Mijn versie en de computer versie zijn allebei gemaakt met dezelfde basiskleur, ik gebruik alleen een andere kleur voor de afrondingen. Het was een interessant proces en een leerzame ervaring. Sommige letters gingen redelijk simpel zoals de L, de I, de J, de H. En sommige waren juist gecompliceerd, met name de A, de V de W en de X waren erg lastig om een beetje goed te kregen en ik ben er nog steeds niet compleet tevreden over omdat ik ze nu net wat te heftig afgerond vind ten opzichte van de andere letters.

Mijn versie en de computer versie.

Sommige letters verschilden in de pure vorm zoveel van de afgeronde vorm dat ik echt moest afkijken hoe ze er nou uit moesten komen te zien. Vooral bij lastige dingen zoals de dunnere rompdelen aan de rechterkanten van sommige letters moest ik echt even goed voor kijken. In een paar gevallen heb ik ervoor gekozen om rompdelen die in het origineel 2 pixels breed zijn die hier 1 pixel dik te maken maar dan met een hardere kleur, zoals te zien is bij de I en de B. Dit geeft praktisch hetzelfde effect omdat de letter door het hogere contrast ten opzichte van de achtergrond dikker lijkt te zijn. Ook bevordert dit de leesbaarheid en maakt het de letter scherper waar het origineel soms onnodig vaag is.

De basis en de computer versie.

Uiteindelijk geef ik voorkeur aan mijn eigen versie omdat deze net wat duidelijker is en er nauwelijks integriteit van de vormen voor opgeeft. Waar het origineel soms tamelijk onduidelijk is denk ik dat mijn versie een stuk beter leesbaar is op hetzelfde puntenaantal.

16

The Pixel Foundry

The Pixel Foundry

17


3.

EXPERIMENT: PIXELART LETTERTYPE

V

oor dit stageverslag besloot ik ook om letters te gaan maken, compleet uit pixelart. Een standaard letter leek mijn in dit geval minder interessant omdat ik in feite al een lettertype heb gemaakt bij het experiment bij de Georgia, al was het grotendeels een imitatie van een bestaand lettertype. Het blijft toch een goede ervaring. Het lettertype dat ik hieronder heb afgebeeld (p. 20-21) is juist heel apart, omdat het gebaseerd is op de linotype machines waar de rest van de pixelart tekeningen ook op gebaseerd zijn. Deze letter ziet er uit alsof hij opgebouwd is uit onderdelen van die linotype machines. De letters variĂŤren veel in vorm, Ze moesten een aansprekende vorm hebben, anders dan normale letters, zonder leesbaarheid te verliezen. Omdat de letters eruit zien als onderdelen van een machine, kunnen hier hele leuke dingen mee worden gedaan, die bij een normale letter ronduit vreemd

18

The Pixel Foundry

over zouden komen, Zoals een deuk in het bovenste deel van de E, of een plotselinge dun naar dik wisseling in de I en de L. Ook grappige details zoals een donkere stok die de Y ondersteunt of een extra bocht in de T. Ook zit er dieptewisseling in, zoals te zien is bij de N, waar de rechterkant duidelijk verder naar achter zit dan de rest van de letter. Tevens heb ik met kleuren kunnen spelen. Ik heb het palet van de andere pixelarts gebruikt, omdat deze al zijn afgeleid van een linotype machine en er zo wat meer samenhang ontstaat. Om het interessanter te maken is er een constante wisseling tussen grijs en bruin, met in mijn ogen genoeg contrast daartussen.

VL EE EB S EE DL

De afspatiĂŤring was wel een uitdaging. Ik zou eerlijk gezegd nog steeds niet durven zeggen of deze zo nou logisch is, maar volgens mij is hij nu wel aardig in balans. Ik heb zoveel mogelijk met dubbelruimtes rekening gehouden en met het vlees dat al aanwezig is de letters zoals de O. Overal heb ik geprobeerd een gelijke verdeling te krijgen van vlees en beeld.

The Pixel Foundry

19


20

The Pixel Foundry

The Pixel Foundry

21


. 4

vormgever zou moeten weten. Elk kleinigheidje versnelt je vormgeefproces weer. Ik merk dat ik constant behendiger, sneller, efficiënter en beter word met de programma’s en vormgeven zelf. Een stuk sneller nog dan op school.

REFLECTIE: LEERDOELEN EN DE STAGE

B

ij Fitzroy heb ik intussen al veel ervaring opgedaan, zowel qua vormgeving als dtp. Hoewel ik voornamelijk veel bezig ben met dtp, komt vormgeving toch ook zeker veel aan bod, en met de hulp van mijn praktijk begeleider en de art directors bij Fitzroy heb ik toch al een stuk pragmatischer leren werken dan eerst. Mijn kennis van met name typografie is behoorlijk vooruit gegaan bij deze stage. Ook dankzij een boek dat ik van Jurgen (de praktijkbegeleider) heb geleend (Letters, een bloemlezing over typografie) heb ik veel nieuwe dingen geleerd hierover.

Ervaring Ik kan vantevoren al meteen veel beter de tekst-hiërarchie bepalen, heb een beter gevoel voor balans tussen woordbeelden, begrijp beter hoe letters in elkaar zitten en hoe je voor evenwicht zorgt. Ook kleine dingen zoals nettere afbrekingen, hoe een tekstblok lekker leesbaar is, wat een goed

22

The Pixel Foundry

stramien is. Stuk voor stuk belangrijke dingen waar ik hier meteen veel meer ervaring in heb opgedaan dan op school. Na een tijdje realiseerde ik mij hoe anders een stage is vergeleken bij school. De ervaring is echt compleet anders. Er zijn gewoon situaties die je niet tegenkomt op en school, je moet leren omgaan met dingen waar je nog nooit eerder mee hebt hoeven omgaan. De deadlines zijn ook echt deadlines en als je iets niet haalt dan verliest het bedrijf geld, of in een ‘worst case scenario’, een klant. Bij Fitzroy is het heel fijn dat er erg veel afwisseling in het werk zit. Ik werk eigenlijk in geen van alle programma’s echt het meeste. Misschien heeft InDesign net de overhand, maar dit is dan alsnog minimaal en ik besteed nagenoeg even veel tijd met zijn broers, Illustrator en Photoshop. Dagelijks leer ik weer wat nieuws. Soms kleine truukjes, dan weer echt belangrijke dingen die elke

Digitaal Wel merk ik dat ik uiteindelijk tamelijk veel print- werk maken, en vrij weinig digitaal werk. Hierdoor heb ik ook de keuze gemaakt om mijn volgende stage op een volledig digitaal bureau te vervullen. Ook omdat we nu natuurlijk in een tijd zitten waar digitaal steeds meer de overhand krijgt. Alles wordt digitaal, en ik wil graag bijblijven. Niet dat ik bij Fitzroy niet af en toe wat digitaals moet maken, maar het is nog tamelijk beknopt. Ik maak af en toe wat banners, soms geanimeerd. En af en toe mag ik eens wat klein update werk verrichten voor een site, maar dit is meestal minimaal. Op zich wel jammer, aangezien Fitzroy juist best wel een bureau is dat de nadruk op digitaal werk heeft liggen. Met name met Facebook pagina’s doen ze heel wat vernieuwend werk en dit is ook een van de redenen waarom Fitzroy het nu zo goed doet op de markt. Voor printwerk had ik me eigenlijk geen betere stage kunnen wensen. Ik ben heel vaak bezig met het opmaken van elk soort printwerk dat je kunt bedenken en het drukklaar maken daarvan. Ik heb bij Fitzroy in de korte periode dat ik er stage loop shirts, koffiebekers, gigantische stickers, posters van A3 formaat tot het formaat van een halve flat, flyers, boekjes, Ebooks, spandoeken, vlaggen en nog een heleboel andere soorten printmedia vormgegeven. Het is dus echt bijzonder breed, en de ervaring die ik heb opgedaan is dat ook. Ik heb zelfs laatst nog wat basis HTML moeten doen. Het is dus zelfs breder dan alleen grafisch vormgeven.

Concepten Iets wat ik wel mis bij Fitzroy is concepten bedenken. Dit wordt allemaal gedaan door twee teams en ik heb hier eigenlijk nooit wat mee te maken. Ik ben voornamelijk bezig met het opmaken van bedachte concepten. Ze komen bij mij aan met een schets, een concept of een idee en ik moet dat

dan uitwerken, maar ik word helaas nooit betrokken bij de concept fase. Op zich logisch, ik snap dat, vooral in zo’n relatief klein bedrijf met zulke grote klanten, dat het concept echt tip top moet zijn. Maar toch is het jammer, want dit is echt wel iets waarin ik graag wat meer ervaring zou willen opdoen. Mijn ervaring met de verschillende programma’s van de Abobe Suite is in ieder geval met mijlen vooruitgeschoten. Ik ken nagenoeg alle belangrijke shortcuts en ben honderden truukjes rijker in alle programma’s. Ook leer je heel goed de programma’s te combineren. Boekjes maken met onderdelen uit Photoshop en Illustrator, een Photoshop scene maken met smart objects uit Illustrator is allemaal geen probleem meer. Vooral voor een programmaboekje moest ik laatst alle 3 de programma’s combineren. Er waren verschillende illustraties en logo’s uit Illustrator, er moesten foto’s worden klaargemaakt in Photoshop en het boekje werd natuurlijk opgemaakt in InDesign. Een goeie ervaring dus.

Stress Werken onder stress is ook iets wat best wel een groot ding is bij Fitzroy. Het is een reclamebureau, en iedereen weet dat het reclamewereldje een heel snel wereldje is. Dat kan ik nu ook echt niet meer ontkennen. De planning is strak en de project managers zitten constant achter je aan om te zorgen dat het werk op tijd af komt. Wat langer blijven om iets af te maken is er regelmatig bij. Soms wordt het mij wel even wat te veel. Overstappen van een rooster met 3 dagen school naar 42 uur per week werken is nogal wat. En met die 42 uur heb ik het dan alleen over stage, laat staan het verslag, en de andere opdrachten en de eventuele freelance opdrachten die ik er soms nog bij doe. Met de reistijd erbij geteld maak ik werkdagen van 11 a 12 uur. Ik heb nu eigenlijk bijna een grotere ‘workload’ dan mijn vader. Alleen in de avonden en delen van het weekend hou ik nog wat vrije tijd over. Verder moet alles besteed worden aan werk.

The Pixel Foundry

23


. 5

Dit maakt hem soms net wat moeilijker leesbaar dan bijvoorbeeld de Georgia of de Garamond, maar geeft hem wel een uniekere look en een prachtige combinatie van klassiek en modern. Precies wat ik zocht voor mijn stageverslag.

STAGEVERSLAG: DE VORMGEVING

O

ver de vormgeving voor dit stageverslag heb ik een tijd zitten denken en het verslag is dan ook door een paar verschillende stadia heen gegaan. Er was een aanpak waarin ik nog wat moderner werkte en met meer schreefloze letters. Ook was het lettertype eerst Georgia en niet Bodoni.

Machines Zoals in de introductie aangegeven zijn de vormgeving en het gevoel van het verslag gebaseerd op de oude linotype machines. Deze machines staan aan de begintijd van de druktechniek net als dat pixelart aan de begintijd van de computer stond en is daarom erg relevant voor dit verslag. Het helpt natuurlijk ook dat de machines heel imponerend en interessant beeld leveren met een eindeloze zee aan raderen en stalen buizen. De kleuren in het stageverslag zijn deels afgeleid uit de machines, zoals te zien is in de afbeeldingen, een combinatie tussen metaal

24

The Pixel Foundry

Ik heb met de stijl van de koppen ook gespeeld met wat moderne vormen. De witte lijnen van 45 graden die het zwart doorbreken en dynamiek in het geheel brengen, en de harde zwarte punten die achter de cijfers staan geven het verslag een moderne look. Er is verder gespeeld met de negatieve ruimte van de letters. Doordat ze in zwarte balken staan lijkt het alsof de cijfers uit zijn gesneden uit deze zwarte balk. De cijfers zijn erg groot, wederom een keuze te danken aan mijn liefde voor grote contrasten. Nog een contrast onderdeel zijn de letters van de koppen. De Bodoni Black voert weer de boventoon, en om een extreem contrast te creëren met de Bodoni heb ik daaronder de Helvetica Neue Ultra Light gebruikt. Een schreefloze en extreem dunne letter. Het tegenovergestelde van de dikke zwarte Bodoni dus, hoewel deze toch goed samengaan, doordat de Bodoni dus ook afwisselt tussen dik en dun.

en roest zorgt daarbij wederom voor een contrast tussen oud en nieuw en een klassieke, elegante combinatie van zwart en wit in de niet geïllustreerde delen maken ook de tekst interessant.

Contrast Ik heb in de vormgeving erg veel met contrast gespeeld. Ik heb bijvoorbeeld voor een lettertype gekozen met veel contrast, de Bodoni. Vooral de black versie van dit lettertype heeft heel erg veel contrast tussen lijndiktes. Dit wordt nog eens benadrukt door een sterk zwart/wit contrast. Ik heb veel met typografie geprobeerd te spelen, daar gaat dit verslag immers over, en een soort van combinatie getracht te maken tussen modern en klassiek. De Bodoni is natuurlijk een erg klassiek lettertype dat zijn roots vindt in 1798. Maar de sterke contrasten tussen lijndiktes was zijn tijd best ver vooruit. Wat je tegenwoordig steeds vaker ziet in moderne lettertypes is een enorm contrast tussen dik en dun. Bij de Bodoni is dit altijd al zo geweest.

Op dit formaat komen 2 kolommen er ook goed uit. Het is nu allemaal heerlijk leesbaar. De kolommen hebben een fijne breedte om te lezen. Niet te breed, niet te smal. Het lettercorps zelf is ook een lekker te lezen 10 punten.

Bindwijze Over de bindwijze heb ik na wat overweging uiteindelijk gekozen voor een gebonden werk. Ten eerste simpelweg omdat ik al die ringbanden een beetje zat ben, en omdat gebonden gewoon eleganter overkomt. Het leest fijner, houdt fijner vast en komt professioneler over. Ook beelden die over 2 pagina’s verspreid staan worden zo minder lelijk afgebroken. Ik heb uiteindelijk getracht van dit verslag een combinatie van modern en oud te maken. Kleur en zwartwit, dik en dun, pixelart en digitale letters. Het hele verslag staat bomvol met contrasten.Ik heb met deze contrasten een zo interessant mogelijk en een zo samenhangend mogelijk verslag getracht te maken.

Ook heb ik alle subkopjes met het zware zwarte Bodoni gemaakt, maar dit wissel ik af en toe af door een subkop in een zwarte balk te zetten en de tekst wit te maken. Dat levert net weer een iets interessanter beeld op. Ik heb verschillende experimentjes met de Bodoni gedaan die verspreid zijn door het verslag. De titel van de introductiepagina bijvoorbeeld. Ik wou met de letters een groot, interessant beeld creëren. Doordat deze gespiegeld is in zichzelf met een lager contrast krijg je een apart maar mooi beeld. Ik heb hiervan nog wat variaties gemaakt.

Formaat Qua formaat ben ik voor een lekker groot formaat gegaan. Ik wou het maximum dat een beetje lekker leesbaar is. Ik wil veel beeld op een pagina laten zien en dit A4 formaat is daar perfect voor. Het is zonde om een verslag zoals dit in een klein formaat te maken. Het soort typografie experimenten en de details van de pixelart komen nu echt goed naar voren.

The Pixel Foundry

25


YRDNUOF LEXIP EHT 26

BRONVERMELDING -’Letters, een bloemlezing over typografie’ -Behance.net -Jurgen Flick -Robin Douwes -Tjerk Jan Oord -Wouter Vanhaeren

The Pixel Foundry


Internship Report: The Pixel Foundry