Page 1

Club de lectura de 2潞 da ESO

Homenaxe aos av贸s


O av贸 de Carmen


O MEU AVÓ O meu avó materno chámase Santiago Souto Gaute. Naceu o día 15 de xaneiro de 1922 na parroquia de Baroncelle, no concello de Abadín. El sempre conta que ese día había feira en Gontán e seus pais tiñan pensado vender unha becerra na feira, pero, como naceu el, non a puideron levar, deixárona e meu avó recórdaa sendo xa vaca. Cando naceu tiña dous irmáns maiores de sete e oito anos, pero o máis novo morreu ao pouco de nacer meu avó. De pequeno ía á escola, pero, ás veces, cando había traballo no campo, non podía ir. Dime que aprendían cantando a táboa de multiplicar e as provincias de España, e que a el o que máis lle gustaba era a xeografía e as matemáticas, que daquela chamábanse “Aritmética”. O que menos lle gustaba eran os ditados, porque era lento escribindo. Seus pais dicíanlle que se aplicara, pero el conta que máis ben ía para brincar, e que moitas cousas aprendeunas el só, xa de grande, cando ía coas vacas e levaba unhas veces unha Aritmética, para resolver problemas, e outras veces unha Xeografía, coa que aprendía a situación dos países no mundo. Aínda que só ten os estudos primarios, cando a miña nai e o meu padriño eran nenos, el axudáballes cos deberes, e aínda hoxe lle gusta explicarme nun mapamundi onde está cada país. Sinte moito non poder ver o que eu escribo porque ten moi pouca vista. Meu avó, cos seus noventa e un anos, consérvase moi ben, pois, aínda que oe pouco e ve pouco, ten ben a cabeza e gústalle contar historias de cando era novo: de cando se bañaban no río, de cando tiñan que ir á confesión na Semana Santa, de cando coñeceu á miña avoa, dos bos consellos que lle daban seus pais, e moitas máis.


A avoa de Alba


Mi abuela se llama Esther, tiene el pelo negro y los ojos verdes. Es muy simpática, siempre se está riendo. Le gusta mucho ver la tele. La quiero mucho, porque cuando era pequeña siempre jugaba conmigo y me regalaba muchas cosas. Cuando yo era pequeña, me contaba una historia para que no comiera tanto chocolate, porque yo comía mucho. La historia que me contaba era: Había una vez una niña que comía mucho chocolate. Un día, de tanto como comió le dolía la barriga. Entonces. su abuela la llevó al médico. Éste le dijo que no podía comer tanto chocolate, que comiera manzanas porque eran mucho más ricas que el chocolate. Y que si lo comía, cuando le cayeran los dientes, el ratoncito no vendría. Pero si comía manzanas , sí vendría.


贸 v

a O e d a r a S


O MEU AVÓ CÁNDIDO O meu avó é baixo, regordete, con pouco pelo na cabeza e o que ten xa é branco. Sempre leva unha gorra na cabeza; eu penso que é por que ten frío, unha camisa de manga curta tanto no inverno coma no verán e pantalóns de cor marrón ou verde. Gústalle moito camiñar por iso levántase sempre moi cedo e bótase á rúa, cando todos nos erguemos el xa almorzou e comprou o pan. É moi falador e como pasea moito coñece a moita xente. Ten unha horta na que cultiva tomates, cenorias, repolos, cebolas … de todo un pouco e que ademais o entretén moito. El cóntame que cando era pequeno as cousas eran moi diferentes e que non se facían moitas que se fan hoxe. Cóntame que cando era pequeno tíñase que erguer cedo para levar as vacas ao prado ou ir buscalas e que había días nos que non podía ir á escola. Pero tamén se sabían divertir, estas son algunhas das cousas que facía cos seus veciños aos meus anos: “Iamos de paseo eu e outros catro ou cinco, por un camiño da aldea e pasamos por diante dunha casa na que estaban cocendo pan. Ó pouco quitaron unha empanada do forno e deixárona encima dunha mesa para que enfriase e mentres ían dentro da casa, nosoutros collemos a empanada e marchamos con ela. Paramos nun pasteiro e alí sentámonos a comela” “Polo carnaval era cando mais trasnadas facíamos, escondiámoslles os carros ós veciños ou metiámolos no río, amarrábamos as portas das casas cun alambre ou cun pau para que non puideran saír e despois petabamos á porta, vestiámonos unha saba por riba para ver se nos recoñecía a xente…” “ Todo o mundo tiña horta con maceiras, pereiras e pola noite íamos collelas e despois deixábamos as que non comiamos diante da porta da casa. Cando facían foliadas a xente maior que daquela facían viño repartíano e mentres fiábase, ao acabar dábaselle a cea ós que traballaban e así moitas noites.”


O av贸 de Farid


UNA HISTORIA FAMILIAR

Mi abuelo se llama Mohamed, nació y sigue viviendo en Marruecos, en un pueblo llamado Bimismeth. Tiene el pelo negro y corto, los ojos marrones como los de mi padre, la nariz pequeña, es alto y delgado. Es simpático y alegre pero a veces también tiene mal genio. Se dedica a la ganadería y a la agricultura pero en pequeña escala porque su economía es de pobreza y sin ningún estudio. Este trabajo le da para sobrevivir y para mantener a sus hijos aunque estos desde pequeños sin tampoco ir a la escuela . Cuando yo era pequeño y todavía vivía con el por las noches nos sentábamos a charlar un rato todos los días y me contaba algunas anécdotas de cuando él era pequeño . Una que me dejó impactado y que todavía recuerdo fue : cuando él era niño y vivía con sus diez hermanos, como no tenían que comer se echaban al monte cada uno por su lado a buscar comida que pudiesen encontrar y me decía que alguna vez no tenía nada de comer durante todo el día incluso sin poder beber. Esto yo nunca pude olvidarlo.


O av贸 de Sergio


O meu avó foi unha persoa que fixo moitas cousas na súa vida. Primeiro, cando cumpriu os 18 anos no ano 1947 , foi facer a mili nas aforas de Ferrol, en Santa Comba de Covas no cuartel Sánchez da Guilea. Licenciouse 2 anos máis tarde no ano 1949 en As Pontes. Sete anos despois, no 1956, casou con miña avoa e tiveron dous fillos (Celia e Luís Antonio). Un de 51 anos e outro de 54 que se dedican á agricultura. Aínda que meu avó primeiro fora zoqueiro, e grazas a iso puido facer a súa casa no 1962, despois adicouse á agricultura. Tras rematar a guerra viviron tempos moi difíciles, pero aínda así conseguiron saír adiante e a partir de 1975, cando se acabou a ditadura de Francisco Franco, melloraron un pouco a súa calidade de vida.


Os av贸s de

Mar铆a


HOMENAJE A MIS ABUELOS Después de tantos años cuidándonos y dándonos lo que queremos , va siendo hora de que los recompensemos con algo. Para mí mis abuelos son mis padres , me cambiaron los primeros pañales y aún en la actualidad vivo con ellos. Mi abuelo se llama José Antonio, tiene 58 años . Esta jubilado, pero trabajó en muchos lugares diferentes desde en la construcción hasta en una granja. Es muy bueno y cariñoso . Recuerdo que de pequeña me contaba historias de su infancia para que yo durmiera. Le gusta viajar , el fútbol y los animales. Es un abuelo simpático y amable y siempre ha estado ahí cuando algún familiar lo ha necesitado. Está casado con mi abuelita y son muy felices. Mi abuelita se llama Laudelina, tiene 53 años. Es ama de casa . Es buena y simpática . Es muy protectora , me cuida mucho y se preocupa por mí . Le gusta la costura y detesta el programa televisivo “SÁLVAME”. Se pasa el día limpiando, es una mujer muy ordenada , le gusta cocinar y hacer tartas. Está casada con mi abuelito y son felices. YO LES QUIERO MUCHÍÍÍÍÍÍÍSIMO !!!!!!!!!!!! =) <3


Os nosos avós  

Relatos en homenaxe aos avós