Page 1

Historias sobre o cine


Historias de cine inspiradas na lectura de Amor dos quince anos, Marilyn.


Cine en 1ยบA e 1ยบB


ENTREI NA PANTALLA!!!! Era unha mañá de domingo , despois de saír da misa e comer no restaurante do meu tío , miña irmá e máis eu decidimos ir ver unha película ao cine. Iamos ver “ OS PICAPEDRA”, unha película que nos encheu moito o ollo cando o vimos na carteleira . A película non empezaba ata as catro e media e, como só eran as tres, decidimos ir para a casa a facer algunha tarefa, como, por exemplo, limpar o pó da sala, que facía tempo que non o limpabamos. Chegamos ao cine e pagamos a entrada. Despois de pagada, pasamos a sentarnos ás nosas butacas preferidas, as de detrás de todo. Cando comezou a película, sentín un cansazo tan grande que non fun quen de aguantar sen durmir o que durou a película. Cando comecei a durmir, de súpeto, crin ver a Pedro e máis a Vilma Picapedra montados nun dinosauro saltando da pantalla . E pareceume que me chamaban, así que fun cabo deles a preguntarlles que querían, e eles respondéronme : -Vente con nós ao noso mundo, descubrirás moitas cousas e novos amigos . Eu fíxenlles caso e saltei con eles cara á pantalla. Era como se entrase nun mundo cheo de … non sei como explicalo!. Pedro era moi fan de ir ver as carreiras de dinosauros e o seu dinosauro preferido chamábase Veloz, porque era moi rápido. Por iso apostou tres mil pedretas a que gañaba. Ao remate da carreira, Pedro acertara e gañara as súas tres mil pedretas. Chegamos á casa e logo ceamos. Ao rematar, Vilma levoume a dar un paseo polos xardíns tan famosos daquela época . Pasámolo moi ben ! De súpeto, alguén me agarrou do brazo dicíndome : -Lara, esperta que xa rematou a película !!! Era miña irmá que me estaba espertando, co a gustiño que estaba! Ao remate, dinme conta de que non fora nada verdade, que todo era un soño.

Lara 1ºA


HABERLAS, HAILAS? Todos los años por las fiestas de San Ramón en Villalba, hacen unas jornadas de cine. Como no tenemos este espacio, ya que fue derribado en los años 80 para construir un edificio de viviendas, estas jornadas tienen que ser en el auditorio municipal. Un año fui con mi familia y amigos y cuando llegué a casa conté a mis abuelos las historias que había visto, todas ellas relacionadas con las brujas de Galicia. Recuerdo que mi abuela , a modo de cuento, me narró esta historia que os voy a relatar. Esta historia fue real porque le ocurrió a mi tatarabuelo. Durante los años veinte( aproximadamente 1924) en la parroquia de Baroncelle (Abadín), vivía María ,una chica de origen humilde que trabajaba en el campo con sus padres. José, abuelo de Josefa, mi abuela , era serrador, ganaba su jornal serrando madera con su único utensilio, su sierra. Matías, que era el jornalero de José, era novio de María, pero el noviazgo llegó a su fin. Cuando María se enteró de que Matías había empezado a salir con Elena y que, posiblemente al finalizar la jornada, Matías iría a visitarla. María decidió hacer algo atrevido. En el cruce de caminos que llevaba a la casa de Elena, había lo que en Galicia llaman un” cruceiro”. En lo alto de aquella escultura, algunas noches se colocaba una figura de mujer, tapada con una sábana blanca. Cuando Matías quería ir a casa de Elena, siempre decidía dar la vuelta y no ir porque tenía miedo a dicho “fantasma” que sólo aparecía por las noches. Así estuvo durante una semana. José, mi tatarabuelo, decidió acompañarlo un día para observar aquel ser sobrenatural. Cuando llegaron al lugar, el fantasma no hacía nada pero permanecía subido en la cima de “cruceiro”, cubierto por una sábana blanca y con los brazos abiertos en cruz. Parecía la figura de una Virgen. José, atrevido, decidió subir para quitarle aquellas vestiduras. Entonces se encontraron con un rostro conocido, avergonzado y apenado pero que no dejaba de tener su picardía y maldad, era el rostro de María. En este caso no fue cosa de brujas. María hacía esto para que Matías no fuese visitar a Elena que por aquel entonces era su novia. Martiño 1ºA


Xoán e María coñecéranse no cine de Montouto, ao que fai anos que non visitan, xa que viven en Vilalba .Un día, María saeu a rúa a tomar un café e ler o xornal. Nestas, escoitou a unha señora comentarlle a outra que pechaba o antigo cine de Montouto. Cando chegou á casa conoullo a Xoán. El dicía que eso non podía ser certo. Chamaron ao dono do cine, Jesús. —É verdade, o cine vai pechar xa que veñen moi poucas persoas ao cine. Xoán e María van a Montouto porque queren visitar por última vez o lugar onde se coñeceron. Ese mesmo día era o último día que estaría aberto. Cando entraron na sala recordaron como se coñeceron e o día que se coñeceron. Empezaron a ver a película e Xoán lembrouse de todo. El tiráralle as polomitas por enriba do vestido durante a película. María rompeu a chorar, pero non pola película, se non por tantos recordos que quedan nesas salas. Tiñan que facer algo, non podia pechar ese cine. A saída foron falar con Jesús. El explicoulles que a xente parou de ir ao cine, que ahora cos móbiles, tablets, ordenadores e teles a xente non acude ao cine. Marcharon moi tristes xa que non podían evitar o seu peche. Ao día seguinte, Xoán chamou a Jesús e preguntoulle se vendía o cine. Jesús díxolle que si. Xoán comprouno sin que María soubese nada. Un sábado foi cando volvía a abrir as portas o cine de Montouto. Ao chegar alí ,María quería coñecer ó novo dono. Entón, Xoán díxolle : —A nova dona eres ti, María rompeu a chorar. O seu soño sempre fora ter un cine. Jennifer 1ºA


A desaparición do cine de Foz O cine chegou a Galicia, concretamente a Vigo no ano 1910. Pasados uns anos o señor Jesús Cageao, máis coñecido en Foz como “Papaito”, instalou o primeiro cine mudo na localidade chamado “La Sociedad”. O local unha vez rematadas as películas convertíase nunha sala de baile. No ano 1935 Cageao abriu o primeiro cine sonoro en Foz, situado na Avenida da Mariña coñecido como “Cine Cageao”. Uns trinta anos despois (1.962), monta un cine preto do anterior que logo pasaría a pertencer aos irmáns Pequenete, que é o que eu recordo. Pouco tempo despois o local do cine en Foz viuse afectado pola voracidade inmobiliaria da época e os donos decidiron vender o edificio que foi derrubado para construír un bloque de vivendas. Cando nos enteramos da nova unha gran pena inundou a nosa alma, pero aínda non sabiamos o que estaba por chegar. A partir do derrubamento daquela construción tan querida pola xente do pobo empezamos a darnos conta do importante que era a presenza dun cine na localidade. Cando máis se notaba era nas tardes de domingo durante o inverno nas que as rúas estaban desertas e non se sentía os ruídos dos coches que utilizaba a xente para acudir ao cine. Isto tamén sucedía no verán, xa que moitos días os turistas ían a outros pobos próximos en busca dun cine no que pasar a tarde. A xente de aquí démonos por vencidos e acabamos aceptando que tiñamos que saír da localidade se queriamos revivir os soños que o cine preto da casa nos producira naquel entonces. Hoxe en día levamos uns anos sen a cinematografía no noso pobo e moitas veces aínda sae a conversa na hora do café entre as nosas avoas e nais, xa que, na parcela que venderan os donos do cine para edificar agora hai un aparcadoiro de barro e pedras! Isto fai incrementar a rabia da xente. Pero que lle imos facer!, como din as nosas avoas “O vivido, vivido está”. Así que, tentaremos ter os bos recordos do cine sempre vivos na nosa memoria. Mara 1ºA


O cine pechado. Alfonso era un cativo moi activo ao que lle gustaba moito ir ao cine. Todos os venres ía ao cine de Mondoñedo, a tres quilómetros da súa casa. Un día veu nun anuncio do periódico que dicía que se vendía o cine San Marcos de Mondoñedo. Alfonso quedou pasmado porque o seu cine preferido ía pechar. Os anos pasaron e o cine non se vendía. Cando Alfonso cumpriu os 18 anos, decidiu utilizar os seus aforros en comprar o cine, para que así, este, non pechara. Ao final, comprou o cine e conseguiu que fora o mellor de Galicia. Ao longo dos anos, Alfonso foise facendo maior e mesmo tivo un cativo ao que lle chamou Marcos. Un bo xoves de xuño, Alfonso caeu enfermo de cancro de ril. Xa non había nada que facer porque se encontraba moi avanzado. Alfonso morreu e Marcos herdou o cine, pero non lle gustaba, e quería vendelo porque lle traía moitos recordos de seu pai. Súa nai non lle deixou vendelo e explicoulle o importante que o cine era para seu pai e tamén lle explicou o orgulloso que estaría seguira co negocio. Ao dicirlle iso súa nai, Marcos decidiu seguir co negocio polo amor a seu pai. Isto pasou de xeración en xeración ata o ano 2010 que o cine cerrou pola crise que había naquel momento. Así e todo, aínda hoxe en día se recordan esas persoas que, grazas o amor que sentían polo cine, conseguiron mantelo aberto durante moito tempo .

Pablo 1ºB


Cine en 2ยบ B


Historias de cine inspiradas na lectura de Amor dos quince anos, Marilyn.


LA MEJOR BROMA

Me llamo Elisa y me caracteriza mi nerviosismo. De hecho, es un poco problemático en los exámenes y en cualquier otra situación de estrés. Aquí arranca mi historia: Un sábado por la tarde dando una vuelta con mis amigas, se nos ocurrió ir al cine a ver ‘Lo imposible’. Yo me quedé dormida y mis amigas para gastarme una broma me dejaron allí. Cuando desperté no sé cómo, pero me sabia el guión de la película que acababa de ‘no ver’. Se me ocurrió ir diciéndolo en alto para comprobar que era cierto, que me lo sabía. Seguía recitando el guión de la película, cuando, al girarme, me encontré a un señor de unos cincuenta años, mirándome con expectación. Se me acercó y me preguntó si era actriz o algo parecido. Mi respuesta fue negativa. Él me dijo que su sobrino era el director de una película cuyo rodaje estaba a punto de empezar. Me propuso ser su protagonista. En este caso, mi respuesta fue afirmativa. Al final, cuando se estrenó la película, que terminó siendo un éxito, me llamaron para protagonizar otras. Ahora todo el mundo me conoce. Desde ese momento sentí que formaba parte del cine.

Alexandra


La película Aquel día llovía y no se podía salir. Entonces, cogí el teléfono y pedí una pizza. Pronto me la trajeron y me puse a ver la tele en mi cómodo sofá. Al principio, me puse a ver una serie de estas cómicas. En cuanto acabó, empecé a mirar en todos los canales a ver qué había, pero no encontré nada que me gustase. Después de mucho buscar, en un canal oí la melodía de una película que iba a empezar. Me quedé quieta y pensativa. yo conocía esa canción y, por lo tanto, la película también. Empecé a recordar de qué me sonaba. Cuando era pequeña, yo veía esa película con mi abuela. La veíamos los domingos por la tarde y nos encantaba, porque te enseñaba cómo era la vida de verdad y que merece la pena vivirla con felicidad. Como ya sabía de qué la conocía, me puse a verla con los ojos llenos de lágrimas. La película era tal y como yo la recordaba. Volver a verla me sirvió para recordar a mi abuela y darme cuenta de por qué nos gustaba tanto: por las enseñanzas, no por las tonterías que dijeran en ella.

Inés


Antón e a película Unha vez un neno chamado Antón sentouse no sofá para ver unha película como o facía moi a miúdo. Esa película trataba dunha fantasma que aparecía todas as noites nunha casa distinta e ía á neveira coller comida. Dende que víu a película, Antón estaba un tanto asustado. El pensaba que a fantasma podía vir esa mesma noite á súa casa como fora a moitas outras. Despois de cear, Antón foise deitar. Cando xa estaba na cama, volveu a lembrar esa película na que aparecía a fantasma. Á media noite, levantouse moi sobresaltado. Oíra un estrano ruído na porta da entrada. Entón foi cando baixou polas escaleiras con moito coidado, esforzándose en non facer ruído. De súpeto, víu que algo estrano estaba na cociña. Ao primeiro, pensou que era súa nai pero parecíalle moi pequeña. Esforzouse en mirar mellor quen era. De repente, esa cousa deu a volta. Foi cando descubriu que era a fantasma e botou un berro. A fantasma foi xunto del e preguntoulle que lle ocorría para berrar dese xeito. Antón non o podía crer, era a mesma da película que vira. O que máis lle sorprendeu a Antón foi que falara. El nunca crera que as fantasmas poideran falar nin existir. Despois dun anaco, a Antón xa lle pasara un pouco o medo que collera e díxolle que vira unha película na que había unha fantasma igualiña ca ela. Ela sorríu e díxolle que a da película era igual ca ela porque era a mesma. Foi cando Antón o comprendeu. Explicoulle que cada vez que alguén vía esa película, pola noite ía á súa casa para buscar comida e poder durmir. A partir daquela noite o neno díxolle que se podía quedar para sempre na súa casa, que dese xeito non tería que volver a casa ningunha. A fantasma deulle moitas veces as grazas, non sabía como agradecerllo. O neno cada vez que viña un compañeiro seu á súa casa, ensináballe a fantasma. Os compañeiros quedábanse moi sorprendidos. Ana


Historias sobre o cine  

Cine películas salas personaxes

Advertisement