Issuu on Google+


r/ San Gregorio s/n

Tf. 986656560

Revista escolar Meigallos 2012 Publicación anual Redacción Comunidade Educativa Maquetación Equipo de Actividades Extraescolares Equipo de Normalización Lingüística Equipo de Biblioteca Comunidade Educativa Deseño da portada Sara Vázquez Mera Colabora ANPA

Poderás ver a revista en formato dixital na páxina web do cole: http://centros.edu.xunta.es/cpidemondariz/


Índice 4 6 8

Os pequechos de 3 anos somos así .............................. (3 anos) E así enredamos............................................................ (3 anos) Aulas de 4 e 5 anos ..................................................(4 e 5 anos)

12 14 18 20 22 24 26 28 30 31 32 33

Padriños lectores ............................................................... (1ºA) Que tempo fará .................................................................. (2ºA) Tarta de galletas................................................................ (2ºA) Ideas para coidar o medio natural .................................... (2ºB) Investigamos en Mondariz ................................................ (3ºA) A caza ................................................................................. (3ºB) A excursión a Naturnova.......................................... (4ºA e 4ºB) A nosa saída ao Verbum.................................................... (5ºA) O misterio das badaladas .................................................. (5ºB) De maior quero ser ............................................................ (6ºA) O carballo da armada ........................................................ (6ºA) Relatos................................................................................ (6ºB)

35 36

46 48

Poema................................................................................. (1ºB) Entrevistas –ou non– a Inma Doval e Leandro Lamas ...................................................... (1ºA e 1ºB) Visita a Galiciencia 2011.......................................... (2ºA e 2ºB) Os dous lados do Atlántico ............................... (Dept. Francés) Visita a centros de Formación Profesional ....................... (4ºB) Grândola, Vila morena. 40 anos despóis .................................................................. (4ºA) Teatro ................................................................... (Dept. Inglés) Vivir para crer ..................................................(Dept. Plástica)

52 53 54

Despedida 6ºA .................................................................... (6ºA) Despedida 6ºB .................................................................... (6ºB) Despedida 4º ESO ....................................................... (4º A e B)

57

Homenaxe ao profesor José Carrera............ (Mónica Vázquez)

58

As nosas actividades..............................(Dept. Extraescolares)

61 62 64 66

A arte de contar contos..................................... (Eq. Biblioteca) Proxecto clube de lectura.................................. (Eq. Biblioteca) Historias............................................................ (Eq. Biblioteca) Obradoiro de marca-páxinas ............................(Dept. Plástica)

68 70 71 72

Adiviña quen é quen.................................... (Eq. Maquetación) Adiviñas ............................................................. (2ºB Primaria) Let’s have fun with English! ............... (Dept. Inglés Primaria) Divertimentos matemáticos .....................(Dept. Matemáticas)

73

Peche .................................................................(Eq. Redacción)

41 42 43 44


4


5


6


7


Érase unha vez uns nenos de 4 e 5 anos que fomos moi traballadores durante este curso, en especial coa chegada da primavera. A continuación presentamos unha pequena mostra dos nosos esforzos neste tempo. Aquí estamos en plena faena, QUE XEITIÑO TEMOS!!!! BUFFF!!! QUE CANSO!!!

XA REMATAMOS

8


Decidimos saber algo máis sobre as árbores e as plantas e comezamos a traballar para saber cales son as súas partes.

Ata fixemos unhas árbores e flores xigantes e puxémolas nas fiestras.

Como nos gusta moito tocar todo o que coñecemos fixemos unha plantación na clase. Trouxemos lentellas, verzas, millo, garavanzos, coco, pipas de cabaza… Plantámolo todo en vasos de iogur con algodón e despois regámolo e coidámolo durante un tempo. Pronto comezaron a nacer as nosas plantiñas.

9


Aínda que tiñamos a clase moi bonita faltábanos darlle un pouco de cor e por iso fixemos unhas xoaniñas moi coquetas

E por último, para celebrar o Día do Libro elaboramos o noso conto clásico favorito “OS TRES PORQUIÑOS”

E COLORÍN COLORADO ESTE CONTO ESTÁ REMATADO E O QUE NON SE LEVANTE QUEDARALLE O CÚ PEGADO!!!!

10


Praza de Abastos, Mondariz

11


Padriños Lectores Este ano con motivo da celebración do Día do Libro os nenos e nenas de 1ºA tivemos un agasallo moi especial . Recibimos unhas elaboradas invitacións dos alumnos/as de 3ºESO, nas que nos convidaban a ser os seus afillados “lectores”. Desde logo aceptamos , como para dicir que non !

12


A súa visita foi moi especial, aínda que estabamos todos un pouco nerviosos. Léronnos a cada un de nós un conto e ata nos deron algunha larpeirada . Nós tamén lle demos un agasallo , fixemoslles unhas flores de piruleta para agradecerlles a súa labor . Esperamos que esta non sexa a única vez que nos veñan visitar .

13


Queredes planificar una viaxe, una excursiรณn ou tedes un acontecemento importante e non sabedes

Tranquilos, os alumnos e alumnas de 2ยบ A de primaria recompilamos varios refrรกns que vos axudarรกn.

Esperamos que acerten!!!

14


15


16


ALUMN@S  2ºA  PRIMARIA 

17


S E GALLLETAS TART RTA DE TES GREDIENT INGR do dondas, dependend d das ou red  Galletass (cadrad olde) ma do mo da form a ou flan..  Crema pasteleira  Leite.  Cacao en e pó. olate.  Pepiñass de choco N ORACIÓN ELABO

ñanse as galletas no leite,, Prim meiro báñ or que se e po e moito tempo t non n durante non n poden romper e cóbresee todo o olde. fond do do mo

18


Despois bótase pa de unha cap crema p pasteleira ou flan e vólvese cubrir cu unha capa de gallettas bañadass no leite. A ccontinuación, outr ra capa de crem ma

pero o

mestu urada

ccon

caca ao para que q semelle crema de choccolate e de novo outra ca apa de g galletas por arriba a. mente, bó ótase a última ú Finalm capa d de crema, espolvo oréase con ccacao e cóbrense e con pepiña as

de

ch hocolate para

decora ar.

ALUMN@S 2ºA 2 A PRIMARIA A

19


Os nenos e nenas de 2Âş B propollĂŠmosvos algunhas ideas para coidar o medio natural:

20


21


INVESTIGAMOS EN MONDARIZ

N

o outono do 2011 atopamos no xornal unha noticia moi interesante que nos mostraba un anaco sen descubrir do noso concello, Mondariz. A noticia falaba da aparición de novas mámoas e pretroglifos na parroquia de

Queimadelos, e decidimos investigar sobre estas mensaxes que os nosos antepasados nos deixaron gravados na pedra. Para saber máis, decidimos facerlle una entrevista ó Pedáneo de Queimadelos, aproveitando que é o avo de Dani, un de nós. A seguir, mostramos parte da entrevista a Manuel Portas: Como chegou a ser pedáneo?

M.P: non.

M.P: porque na parroquia non se facía nada.

Canto miden os petroglifos?

Cantos anos leva séndoo?

M.P: Non se sabe.

M.P:4 anos e medio

A que se lle parecen os debuxos?

É moi aterefado?

M.P: A espirais.

M.P: Bastante

Cre que son importantes para Queimadelos?

Que lle gustaría que fose o seu neto de maior?

M.P: Sí, pois son una riqueza para a

M.P: Boa persoa.

parroquia.

Gústalle ser alcalde?

22


Para rematar, fixemos un traballo en plástica onde relacionamos a obra do gran pintor Kandinsky coas espirais que aparecen nos petroglifos, e éste foi o resultado: As nosas espirais:

as espirais dos petroglifos:

Alumnado de 3ºA PRIMARIA 23


Os
 alunos
 de
 3ºB
 realizaron
 un
 pequeno
 traballo
 arredor
 da
 caza.
 O
 acidente
 do
 Rei
 en
 Botswana
 e
 a
 súa
 repercusión
 nos
 medios
 de
 comunicación
supuxo
un
bon
momento
 para
 falar
 desta
 actividade.
 Logo
 de
 facer
un
debate
entre
nós,
a
partir
dun
 artigo
de
imprensa
e
cuestións
que
tras
 el
 se
 plantexaban,
 pensamos
 en
 facer
 unha
 entrevista
 a
 outros
 compañeiros
 para
 ver
 o
 que
 eles
 pensaban.
 Decidimos
entrevistar
a
alumnado
máis
 vello,
pois
podía
ser
enriquecedor
o
seu
 ponto
 de
 vista.
 Eliximos
 alumnado
 de
 secundaria
 que
 normalmente
 xa
 podía
 ter
 unha
 opinión
 formada
 e
 con
 matices
 sobre
 isto.
 As
 fotos
 da
 imaxe
 correspóndense
 co
 momento
 da
 entrevista

24

Foi
 moi
 excitante
 para
 o
 alunado
 de
 terceiro
 e
 penso
 que
 a
 actividade
 tamén
 foi
 positiva
 para
 os
 de
 secundaria,
 que
 ao
 comezo
 eran
 bastante
parcos
en
palabras
e
tivemos‐ lles
que
tirar
da
lingua.
 
 As
 perguntas
 que
 lles
 plantexamos
 foron:
Qué
opinas
da
caza?
Qué
opinas
 de
cazar
para
facer
zapatos,
abrigos
ou
 bolsos?
Para
ti
é
igual
cazar
un
elefante
 que
 a
 pesca
 do
 peixe?
 Logo
 en
 clase
 puxemos
 en
 común
 as
 respostas
 que
 lles
 deran
 e
 tiramos
 a
 conclusión
 de
 que
 a
 moitos
 non
 lles
 gustaba
 a
 caza
 pero
 o
 xustificaban
 para
 comer.
 Estaban
bastante
dacordo
en
non
cazar
 para
 facer
 complementos
 de
 vestir
 e
 parece
 que
 todos
 concordaban
 en
 que
 os
animais
do
noso
contorno
se
poden
 matar
 pero
 non
 os
 "exóticos".
 As
 conclusións
sobre
o
que
opinaban
os
de
 secundaria
 e
 os
 de
 terceiro
 diferiron.
 Os
 de
 terceiro
 mostraban
 máis
 afectación
ante
o
feito
da
caza,
e
que
o
 Rei
 fora
 cazar
 elefantes
 pareceulles
 fatal.
 
 Tareixa
González
(
Titora
de
3ºB)



Refugio 699051834

25


~A Excursión~ 4a e 4b Os nenos/as de 4a e B, xunto cos nosos compañeiros de terceiro, o día 17 de abril, saímos sobre as 9.30 da mañá con destino a Vigo para visitar o centro de natureza de Naturnova. Ao principio, perdémonos un pouco, pero logo chegamos sen problema. Nada máis entrar, unhas monitoras déronnos unha charla sobre o que íamos facer. Montamos nunha especie de submarino para facer unha viaxe virtual polo fondo do mar. Déronnos unhas lentes e vimos tantas especies de peixes! foi grazas a un robot que visualiza os lugares onde non chegan os buceadores. Máis adiante atopábase unha sala de planetas. Tiña moitos xogos, recórdome que cun deles podías crear o teu propio planeta. Molaba moito! Noutra sala mostráronnos como era a vida antes e agora.

26


Tamén había inventos, un funcionaba co vento, producindo un tipo de enerxía. Sabedes como se chama?: eólica. Voltando cara á esquerda, achámonos cunha pantalliña que servía para ver a xente que ía pola beirarrúa. Fíxonos moita gracia. Noutra sá, desenvolvemos un xogo. Consistía no que un neno/a presionaba un botón e saía un ruído e o resto tiña que adiviñar a quen pertencía ese son. É a chamada contaminación acústica. Deica ao final, fomos a un museo cheo de cadros e esculturas, Tódalas obras estaban en relación co mar. Expresionistas, impresionistas, abstractos… eran tan xeitosos! E pintamos cadros en láminas brancas, velaquí as nosas fotos de pintores! Gústanvos? Foi unha excursión inesquecible e sería perfecta se tivésemos tempo para almorzar! Na aula fixemos traballos da nosa excursión. Bo verán a tódolos profes, compañeiros/as e demais persoas do C.P.I de Mondariz Nenos e nenas de 4A e 4B de primaria. Vémonos en quinto! J 27


28


29


Neste curso os nen@s de 5ツコB, mediante o clube de lectura, limos o libro

O

misterio das badaladas de Xabier Docampo. Recomendamos a lectura deste libro a todos aqueles que vos apasione

o misterio e vos guste facer pescudas

durante a lectura. A nテウs gustounos tanto que lle quixemos dar as gracias ao autor escribindo a nosa opiniテウn do libro nun gran mural. ANIMテ.EVOS COA LECTURA!

30


DE MAIOR QUERO SER..............

De maior gustaríame ser dúas cousas: ou veterinaria ou profesora.

Encántanme os animais, sobre todo os cabalos e os cans.

A

mín,

de

profesora

maior, de

gustaríame

primeiro,

segundo,

terceiro.... Sei que para iso terei que

estudar catro anos na universidade e intentar sacar boas notas.

Se non poidese traballar de profesora, querería porque

pequenos.

traballar

nunha

encántanme

Sara Veiga 6ºA

ser

os

gardería

nenos

Lara Lage 6ºA

Aínda

non

teño

outros, o Velociraptor, chamado así pola súa velocidade.

Descubriría cousas novas como fósiles descoñecidos, a súa historia, outras vidas

e

o

máis

importante:

vivíane sas criaturas.

como

Pero para conseguilo..teño que estudar moito!!! Esforzarme ao máximo, facer bachiller e ir a universidade.

ciclos,

ir a universidade, .... Para

mediciña hai que coñecer tódolos ósos. Gústame curar á xente. Quero

ser

profesora

O

que

quero

entrenadora

de

ser

de

fútbol

maior

mandona.

profesional,

porque me gusta o fútbol e así tería un equipo persoal para xogar e entrenalos.

Faríao pouco a pouco para que foran

adaptando ao ritmo mási alto ao que se

poida entrenar. Si algunha vez se

mancaran, lles diría: " A mín tamén me pasou iso, gaxes do oficio." Espero que algún día se cumpla o meu soño.

me

vez,

ser

algo

gústame

Salma Anello 6ºA De

maior

gustaríame

ser

profesora

porque me gustan moito os nenos e porque me gusta tamén mandar e creo que

sería

bastante

divertido.

Para

chegar a ser profesora tería que estudar

(cosa que non me gusta moito...),

estudaría o que fixera falta para iso. Gustaríame traballar cos nenos de 3º,

4º, 5º ou 6º ou incluso con 1º e 2º da quizás...

é

porque

encantan os nenos e tamán pporque,

ESO...bueno,

José Boullosa 6ºA

pero

Para iso hai que facer bachillerato,

me interesa a mitoloxía antiga e os

dinosaurios. O meu preferido é, entre

decidido

gustaríame ser médico ou profesora.

algunha Gustaríame ser paleontólogo, xa que

o

tamén

de

infantil...

Judith Fernández 6ºA

Quero ser policía porque me gusta pillar aos delincuentes e pór multas para que

non o volvan facer. Para chegar a ser policía creo que teño que pasar unhas

probas físicas e mentais para saber se

son apta para usar armas ou non.

Tamén me gustaría ir a universidade para ter máis posibilidades de ser outra cousa se fracasara no de ser policía. Hai

moitos tipos de policía, eu optarei a garda civil.

Laura Iglesias 6º A

Estela Mariño 6ºA

31


O CARBALLO DA ARMADA Ola, chámome Miguel quero contarvos a nosa saída ao Carballo da Armada. Como somos alumnos de Primaria, tivemos que ir andando e fomos os primeiros en chegar. Cando o profe Ángel nos mandou merendar, chegaron os compañeiros de Infantil, que como son pequenos, viñeron en autobús. Despois de xogar un pouco, fomos ao monte onde un axente forestal nos explicou que facer cando miramos arder un monte: nunca ir solo, avisar a un maior e chamar aos profesionais, os bombeiros. Máis tarde, plantamos unhas árbores. Trouxemos un regaliño que nos fixeron dende a Comunidade de montes de Queimadelos. Miguel Aguado 6ºA

O mércores, 7 de marzo, fomos ao Carballo da Armada. Cando chegamos, deixáronnos merendar e repoñer forzas pola camiñata. Explicáronnos cousas para previr o lume tales como non tirar lixo ao monte, ou vidro. Cando acabaron a charla, os pequenos plantaron as árbores mentres nós volvíamos ao Carballo para facer un xogo da busca do tesouro que consistía en buscar unhas bandeiras a través dun mapa. Cada bandeira tiña escrita unha letra. Xuntas formaban unha palabra: Queimadelos. Cando rematamos o xogo, fomos a plantar as árbores: castiñeiros e carballos. As árbores plantábanse en grupos de cinco ou seis persoas. Eloy Nuñez 6ºA 32


O AMOR ESCRITO EN POEMA Amarte, miña rosiña, quererte, meu corazón, ti es a miña estreliña, ti es o meu amor. Foi verte e quererte, foi abrazarte e desexarte, ti es o meu sol, ti es o meu amor. Ti es como aquela rosiña os teus ollos son como dúas gotiñas, os teus beizos como unha floriña, e ti , es a miña monequiña.

Quererte, miña bonequiña, amarte, meu amor, es ti a miña princesiña, es ti o meu sol. Serán os teus cabelos dourados, serán os teus beizos rosados, serán os teus rastros prateados, que me apaixonan, que me namoran. Non quero que te vaias, non quero perderte, es o meu amor, es o meu corazón. Laura Rivas 6ºB

ASASINATO NO BOSQUE Hai uns días ocorreu algo espeluznante. O meu amigo Carlos, o noso can Quillo e máis eu estabamos na miña casa para acampar no bosque. Fomos á cidade para mercar o necesario. Entramos no Decatlhon e miramos un home misterioso, pero non lle prestamos a máis mínima atención. Sobre as nove marchamos ao bosque e comezamos a montar todo. Estabamos moi cansos, así que nos deitamos cedo para levantarnos ben ao día seguinte. Durmimos moi rápido. Ao día seguinte, espertei e non vin a Carlos. Collín entón unha prenda del e deilla a Quillo para que buscase o rastro. Quillo levoume ata unha casa vella chea de enredadeiras. Como son moi curioso, non o pensei dúas veces e entrei naquela casa misteriosa. Dentro había unha cantas caixas cheas de po. Oín un ruído e subín as escaleiras correndo. Entrei nun cuarto e vin a Carlos desangrándose no chan. Corrín cara el pero xa non se podía facer nada. Saín do cuarto chorando e caín nun burato que había no chan e cheguei a unha habitación escura. Alí había un home misterioso que me era familiar, parecíame o home do Decathlon. Estaba fumando, deu a volta e miroume axexando. Atoume a unha silla, pero solteime. Había unha botella de cristal preto e rompinlla na cabeza. Quiteille o móbil do peto e chamei á policía. Levárono e o meteron no cárcere. A min viñéronme buscar meus pais e leváronme a casa. María Montes e Laura Rivas 6ºB

33


34


Lembranzas dun pasado Era unha mañá soleada cando tivemos, unha visita inesperada. Avisáronnos que ían vir, a contarnos a súa experiencia unhas persoas do cárcere da Lama sobre a drogodependencia.

Como un paxaro engaiolado a ilusión pola liberdade non se pode perder. Iso demostrástesnos contando as lembranzas dun pasado xa lonxano.

Transmitistes moito valor contándonos a vosa dor esa motivación constante por ter gañas de saír adiante.

O voso futuro estades organizando e no voso corazón as forzas por saír estades atopando. Por iso dámosvos as grazas por vir ao CPI de Mondariz con moita forza e valentía e enchernos de esperanzas.

En canto a todo o que contastes nós estivemos moi atentos e por iso no noso futuro de vós nos acordaremos.

Alumn@s de 1º ESO B

Por iso con esa charla tan boa que escoitamos vos ensinástesnos o que podería pasarnos.

Debuxo: Desireé Abril

35


ENTREVISTAS
–
OU
NON─
A
INMA
DOVAL
E
LEANDRO
LAMAS
 
 O
 alumnado
 de
 reforzo
 lingüístico
 de
 1ºESO
 realizou
 de
 xeito
 experimental
 un
 traballo
 ao
 longo
 do
 segundo
 trimestre
 relacionado
 con
 varios
 cadros
 e
 artistas
 pertencentes
 a
 diferentes
escolas
galegas,
españolas,
europeas
e
 norteamericanas.
 A
 partir
 da
 observación
 detallada
 de
 diferentes
 cadros
 Adrián,
 Alejandro,
 Carlos,
 Casandra,
 Diana,
 Estefanía,
 Luisa,
 Nuria,
 Rubén,
 Yoel,
 (1ºA)
 e
 Alba,
 Desirée,
 Eusebio,
 Martín,
 Jonathan,
 Vanesa
 (1ºB)
 expresaron
 oralmente
 e
 por
 escrito
 as
 sensacións
 que
 lles
 transmitían
 os
 cadros,
 aprenderon
 algo
 sobre
 a
 biografía
 e
 obra
 dos
 e
 das
 artistas
 e
 traballaron
 coa
 cronoloxía
 e
 características
 máis
 importantes
 dos
 diferentes


estilos
 reflectidos
 nas
 obras
 elixidas.

 
 Para
 concluír
 o
 proxecto
 entrevistaron
 a
 dous
 deses
 pintores
 (os
 únicos
 vivos):
 Inma
 Doval
 e
 Leandro
Lamas.
Desafiando
a
imposibilidade
de
 traslado
 dos
 dous
 artistas
 ao
 noso
 centro,
 nun
 prodixio
 de
 austeridade
 e
 facendo
 gala
 dunha
 capacidade
 de
 adaptación
 excelente,
 decidiron
 empregar
as
novas
tecnoloxías
para
suplir
eivas
 e
 carencias.
 O
 contido
 das
 entrevistas
 foi
 xurdindo
 dun
 xeito
 máis
 libre
 a
 partir
 dos
 sentimentos
 e
 pensamentos
 producidos
 tras
 o
 estudo
 de
 parte
 da
 obra
 dos
 dous
 pintores.

 Queda
 ao
 voso
 xuízo
 decidir
 se
 se
 trata
 dunha
 entrevista
 prototípica
 ou
 non.













 





 
 Os
autores
da
entrevista:
á
esquerda
Jonathan,
Martín,
Desi,
Vanesa,
Alba
e
Eusebio,
do
reforzo
 lingüístico
de
1ºB.
Á
esquerda
o
alumnado
de
1ºA,
seguindo
as
ordes
da
meca
durante
a
semana
 do
entroido:
Adrián,
Diana,
Carlos,
Alejandro,
Casandra,
Luisa,
Fani,
Nuria
e
Rubén


.
 
 
 
 
 
 
 
 


36


INMA
DOVAL
 Inmaculada
Doval
Porto
nace
n’A
Coruña
en
1966
e
reside
 na
actualidade
en
Cecebre,
A
Coruña.
Licenciada
en
 Historia
da
Arte
pola
Universidade
de
Santiago
de
 Compostela
é
unha
pintora
autodidacta.

 Ten
unha
ampla
formación
nas
diferentes
técnicas
do
 gravado
(xilografía,
litografía,
etc.)
xunto
a
Omar
Kessel,
 Antonio
Alegre
Cremades,
Anne
Heyvaert,
Carmen
 Navarro,
Denis
O’Neill,
Norimase
Mizutani,
Matasaka
 Kuroyanagi
ou
Choichi
Nishikana.

 Gozou
dunha
estancia
becada
no
Museo
de
Arte
 Contemporánea
da
Bienal
de
Cerveira
(Portugal)
e
foi
 cofundadora
do
grupo
de
gravado
RAVAR
ademais
de
ser
 tamén
cofundadora
na
actualidade
xunto
a
Xacobe
 Meléndrez
Fassbender
do
colectivo
arTeu,
centrado
no
 desenvolvemento
do
achegamento
da
arte
á
sociedade.

 Entre
os
seus
traballos
destacan
Os
espontáneos
(en
 colaboración
con
Miguel
Melero)
na
que
a
arte
sae
 literalmente
á
rúa
á
procura
do
seu
público,
Nos
mares
 lusófonos
(proxecto
de
intercambio
entre
países
coa
 creación
dunha
carpeta
de
gravados,
poesía
e
música
de
 nove
países)
ou
o
fotopoemario
xunto
a
Xacobe
 Meléndrez
Diálogo
para
unha
serea.


Adoita
mesturar
poesía
e
pintura
nos
seus
traballos,
 plasmando
a
súa
cosmivisión
en
paxaros
e
gaiolas,
mitos
 e
iconas
nun
vaivén
entre
a
liberdade
e
os
compromisos.
 http://inmadoval.blogspot.com.es/













 


Pregunta‐
 
 Cando
 comezaches
 a
 pintar
 e
 por
que?
Que
anos
tiñas?
 Resposta­
 Sempre
 me
 gustou
 a
 pintura,
 o
 debuxo
 e
 as
 artes
 en
 xeral.
 De
 pequena
 gustábame
 debuxar
 pero
 nunca
 pensei
 en
 dedicarme
a
iso
profesionalmente,
era
coma
 una
 afección
 máis.
 Co
 tempo
 foi
 quedando
 de
 lado,
 na
 miña
 familia
 había
 quen
 o
 facía
 moi
 ben,
 así
 que
 eu
 o
 deixei
 adurmiñado
 e
 me
 dediquei
 a
 estudar
 e
 buscar
 traballo.
 Deixaba
 saír
 o
 meu
 fermento
 creativo
 a
 través
 da
 escrita.
 
 Con
 vinte
 e
 tantos
 anos
 comecei
 a
 interesarme
 pola
 escultura
 e
 entrei
 na
 escola
 Picasso
 abandonándoa
 sen
 rematar
o
primeiro
ano.
Despois
xa
comecei
 a
 traballar
 de
 cheo
 co
 gravado,
 a
 pintura
 e
 todo
 o
 que
 me
 boten,
 pois
 gozo
 moito
 creando.



 
 
 P­
 Que
 che
 inspira
 a
 pintar?
 Hai
 algún
 
sentimento
que
che
inspire
especialmente?
 
 
R­
 Case
 todo
 me
 inspira
 á
 hora
 de
 pintar
 pero
 o
 que
 máis
 eu
 mesma,
 non
 dun
 xeito
 
egocéntrico,
 de
 pintarme
 a
 min,
 senón
 de
 indagar
 en
 min
 e
 no
 que
 sinto
 e
 expresalo
 
sobre
 o
 lenzo,
 tal
 vez
 por
 iso
 case
 sempre
 me
centro
na
figura
feminina.
Inspíranme
as
 
cores
do
día
a
e
noite,
a
música,
a
miña
filla,
 a
 luz,
 a
 poesía.
 Gústame
 escribir
 e
 ás
 veces
 
cando
 estou
 escribindo
 algo
 xa
 estou
 pensando
 en
 representalo
 con
 cores.
 
Inspírome
 co
 que
 me
 rodea;
 cando
 vexo
 algunha
 exposición
 que
 me
 impresiona
 
estou
 desexando
 pintar,
 se
 vou
 ao
 cine…
 Tamén
hai
días
que
te
pos
diante
dun
cadro
 
e
non
sabes
por
onde
comezar
e
todas
esas
 
 
 


37


ideas
que
fuches
gardando
nun
recuncho
da
 creación
para
cando
chegase
o
momento
de
 pintar
 parece
 que
 se
 agocharon
 e
 só
 saen
 cando
 non
 tes
 o
 tempo
 nin
 o
 material
 diante.
As
musas
ás
veces
xogan
ao
agocho
e
 por
máis
que
buscas,
non
aparecen.
 
 P­
Aparecen
nos
teus
cadros
nenos
e
nenas
 pequenos?
 
 R­
Aparece
ás
veces
a
miña
filla,
Violeta,
de
 oito
 anos.
 Agora
 estou
 ilustrando
 un
 conto
 no
que
tamén
trato
o
tema
da
infancia.


P­
 Algunha
 vez
 pensaches
 que
 os
 teus
 cadros
serían
coñecidos?
 
 R­
 Que
 va!
 Os
 meus
 cadros
 son
 coñecidos
 polos
meus
amigos
e
achegados.
Con
isto
da
 rede
sempre
chegas
a
máis
xente
e
ás
veces
 alguén,
coma
vós,
atópaos
por
casualidade
e
 consigo
 que
 alguén
 máis
 coñeza
 a
 miña
 creación.
 Neste
 neste
 caso
 tiven
 a
 sorte
 de
 dar
 co
 mellor
 público
 ao
 que
 se
 pode
 chegar:
 os
 rapaces
 e
 rapazas,
 que
 tedes
 os
 ollos
limpos.
 
 P­
Tes
algún
lugar
favorito
para
pintar?
 
 R­
Si,
gústame
pintar
no
meu
taller,
na
casa.
 Vivo
 no
 campo,
 no
 medio
 do
 monte
 e
 aquí
 teño
 toda
 a
 tranquilidade
 para
 facelo.
 
 P­
 Conservas
 algún
 cadro
 de
 cando
 eras
 pequena?

 
 R­
 Tristemente,
 non.
 Nós
 pintabamos
 en
 papeis,
 cartonciños,
 libretas…
 e
 vai
 ti
 a
 saber
 onde
 irían
 parar.
 Lembro
 especialmente
 un
 conto
 que
 escribira
 e
 ilustrara
 de
 pequena
 sobre
 un
 mono
 e
 non


38

teño
 nin
 idea
 onde
 irá.
 Eu
 agora
 vou
 gardando
 todos
 os
 debuxos
 que
 fai
 a
 miña
 filla,
 talvez
 para
 que
 non
 lle
 pase
 o
 que
 a
 min.
 P‐
 Recomendaríasnos
 algún
 pintor
 ou
 pintora
en
especial?
 
 R­
Uff…
A
verdade
é
que
agora
así
pensando
 gustánme
 moito
 Paul
 Klee
 (que
 aínda
 que
 nado
 en
 Suíza
 é
 considerado
 pintor
 alemán),
 que
 participou
 de
 moitas
 tendencias
 artísticas
 como
 o
 surrealismo,
 expresionismo
 e
 a
 abstracción.
 Tamén
 Böcklin,
pintor
simbolista
que
ten
una
obra
 fascinante
 “A
 illa
 dos
 mortos”
 ou
 Hodler,
 a
 cabalo
 entre
 o
 simbolismo
 e
 o

 expresionismo.
E
o
romántico
Füssli
coa
súa
 obra
maestra
“O
pesadelo”.
 
 Entre
 os
 franceses
 quedo
 cos
 impresionistas,
 espcialmente
 Monet,
 postimpresionistas
 como
 Gauguin
 ou
 o
 dadaísta
 (francés
 de
 nacemento)
 Marcel
 Duchamp.
Pero
hai
moitos.
 
 Os
 meus
 pintores
 favoritos
 son
 os
 expresionistas,
 especialmente
 Kirchner,
 Kokoschka,
 Kandinski,
 Schiele,
 os
 simbolistas
 como
 Odilon
 Redon,
 Prerafaelistas
 (especialmente
 Rosseti,
 un
 dos
 meus
 favoritísimos)
 e
 hai
 tamén
 un
 pintor
 que
 me
 fascina
 que
 é
 o
 ecuatoriano
 Guayasamin.
 Gústame
 Hopper,
 Bacon…
 isto
 entre
 os
 mortos.
 E
 entre
 os
 vivos
 Antonio
 López,
 Roberto
 González
 (galego),
 Ali
 Ali
 (sirio)…
Seguro
que
me
queda
algún
que
me
 apasione
e
non
me
veña
agora,
son
tantos…
 
 P­

Cal
é
o
teu
proxecto
de
traballo
actual?
 
 R­
Agora
estou
traballando
por
unha
banda
 un
pouco
en
escultura,
con
pasta
de
papel
e,
 resina,
 e
 gustaríame
 meterme
 a
 traballar
 e
 BDJs,
con
bonecas
articuladas
customizadas
 e
 artísticas,
 ao
 estilo
 das
 bonecas
 encantadas
 de
 Marina
 Bychkova
 pero
 iso
 é
 un
proxecto
a
longo
prazo.
 Tamén
estou
traballando
na
ilustración
dun
 conto
 cunha
 escritora
 galega,
 Berta
 Dávila.



LEANDRO LAMAS

Leandro
Lamas
Ermida
dedica‐se
ao
mundo
 da
pintura
desde
1998.
Tem
realizado
 exposiçons,
principalmente
na
Galiza,
ainda
 que
também
tem
participado
em
exposiçons
 na
Espanha
e
Portugal.
Alguns
dos
lugares
nos
 que
tem
exposto
a
sua
obra
som
as
Galerias
 Sargadelos
de
Ferrol
e
Lugo,
a
Galería
Visol
 em
Ourense,
o
Auditorio
Ceutí
de
Múrcia…
 Ademais
da
realizaçom
de
quadros
o
seu
 trabalho
também
se
estende
a
obras
como
 murais
ou
ilustraçom.
 
 Tal
e
como
descreve
ele
próprio
o
seu
labor:
 “Leandro
pinta
muitos
ferrados
de
quadros,
 todos
os
dias
e
de
todas
as
cores;
faça
sol,
faça
 vento
ou
mijen
as
moscas”.
 
 A
começos
deste
ano
protagonizou
junto
com
 Mos
a
obra
de
teatro
escrita
e
dirigida
por
 Xosé
Prieto
O
fútbol
é
así.

 
 http://leandrolamas.blogspot.com.es/





























 http://ofutboleasi.blogspot.com.es/
 







 
 Pregunta­
 Por
 que
 son
 tan
 fantásticas
 as
 túas
obras?
 
 Resposta­
 Porque
 é
 umha
 maneira
 de
 refletir
 a
 parte
 mais
 positiva
 deste
 mundo
 que
 é
 tam
 injusto,
 por
 tanto
 o
 que
 faço
 é
 peneirar
 o
 mundo
 e
 quedar
 com
 as
 boas
 cousas
del,
acentuando‐as
um
pouco.
 
 P­
 A
 nós
 encántanos
 a
 música
 e
 a
 ti?
 Escoitas
 música
 cando
 pintas
 os
 teus
 cadros?
 
 R­
Muitíiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiisimo!
Si,
e
muitas
 vezes
influi
no
que
pinto.
Tambem
gosto
de
 escoitar
 rádio
 porque
 faz
 mui
 boa
 companhia.
 
 P­
 Hai
 algún
 cadro
 que
 teña
 un
 valor
 sentimental
especial?
 
 R­
 Todos,
 mas
 sei
 que
 todos
 acabam
 em
 boas
mans
e
o
que
os
vam
mimar.



 



 P­
Pintarías
nos
teus
cadros
ás
persoas
máis
 achegadas
 a
 ti
 como
 por
 exemplo
 á
 túa
 familia
 ou
 amizades?
 
 R­
Se
o
quadro
é
para
mim
ou
para
eles,
sim.
 Se
nom,
nom.
 
 P­
Tiveches
bo
profesorado
de
plástica?
 
 R­
Si,
e
de
algum
tenho
mui
bons
recordos
e
 de
outro
pola
contra,
ja
nom
tanto.

 
 P­
Cres
que
a
túa
técnica
pode
evolucionar?
 De
que
forma?
 
 R­
 Creio
 que
 sim
 mas
 nom
 sei
 a
 onde,
 nom
 me
 preocupa
 e
 nom
 quero
 forçar.
 Eu
 mudo
 muito
pouco
a
pouco.

 
 P­
Cantos
anos
levas
pintando?
 


39


R­
 Profissionalmente
 desde
 1998
 que
 foi
 quando
 figem
 a
 primeira
 exposiçom
 na
 galeria
Sargadelos
de
Ferrol.

 
 P­
 Por
 que
 sempres
 pintas
 persoas?
 Son
 reais
ou
imaxinarias?
 
 R­
 Suponho
 que
 porque
 a
 través
 dessas
 figuras
 podo
 transmitir
 mais
 emoçons
 que
 se
 pintasse
 outras
 cousas.
 Ás
 vezes
 tenhem
 algo
de
reais.

 P­
Por
que
usas
cores
tan
vivas?
 
 R­
 Porque
 som
 um
 importante
 elemento
 para
a
busca
das
cousas
lindas.
 
 P­
 Por
 que
 nalgúns
 dos
 teus
 cadros
 por
 o
 fonógrafo
e
outros
elementos
musicais?

 
 R­
 Porque
 a
 música
 é
 a
 banda
 sonora
 do
 meu
oficio.
 
 P­
 Onde
 podemos
 ver
 os
 teus
 cadros
 expostos?
 
 R­
 Antes
 em
 muitiiiiiiiiiiiissssimos
 sítios,
 desde
 vai
 uns
 anos
 em
 nengum
 (só
 por
 internet)
 porque
 levo
 umha
 boa
 tempada
 pintando
 quadros
 personalizados
 (contam‐ me
 umha
 história,
 anedotas,
 afiçons…
 e
 eu
 ilustro
 o
 que
 me
 contam)
 por
 isso
 estas
 obras
 vam
 directamente
 do
 meu
 obradoiro
 à
casa
de
quem
leva
o
quadro.
Se
nom
fosse
 por
internet
esses
quadros
só
seriam
vistos
 polo
 dono
 ou
 dona
 e
 polas
 visitas
 que
 passassem
pola
sua
casa.
 
 P­
Cal
dos
teus
quadros
é
o
teu
favorito?
 
 R­
 Pois
 a
 verdade
 é
 que
 nom
 sei,
 de
 cada
 certo
 tempo
 hai
 um
 que
 passa
 ao
 primeiro
 posto
 mas
 sigo
 à
 procura
 do
 mais
 formoso,
 está
por
vir,
ou
isso
aguardo!
 
 P­
 Xa
 tiñas
 pensado
 ser
 pintos
 de
 pequeno
 ou
decidíchelo
máis
tarde?
 
 R­
 Sempre
 foi
 do
 que
 mais
 gostei
 e
 sempre
 pensei
que
nom
seria
possível
mas
a
base
de
 trabalhar,
 trabalhar
 e
 trabalhar
 levo
 bastantes
anos
dedicando‐me
a
isto
e
oxalá
 poda
 seguir
 assim
 toda
 a
 vida.
 Nom
 hai
 cousa
mais
bonita
que
dedicar‐se
ao
que
um


40

lhe
 enche,
 penso
 que
 é
 mui
 importante
 escolher
bem
o
oficio,
ainda
que
às
vezes
hai
 que
“agarrar‐se”
ao
que
se
pode.
 
 P­
 Admirabas
 a
 algún
 pintor
 ou
 pintora
 cando
eras
neno?
 
 R­
De
neno,
sobretudo,
gostava
de
comics.
 
 P­
 Despois
 de
 mirar
 a
 foto
 do
 noso
 grupo,
 poderías
 dicirnos
 con
 cal
 dos
 teus
 cadros
 asociarías
a
nosa
foto?
 
 R­
 Com
 um
 que
 se
 chama
 “Escola
 dos
 sentimentos”.

 
 P­
 Que
 sentes
 cando
 pintas?
 Como
 escolles
 os
motivos
dos
cadros
que
vas
pintar?
 
 R­
 Sinto‐me
 e
 sinto‐me
 a
 gosto!!
 Escolho
 motivos
cotidianos
e
formosos
e
descarto
o
 “mal‐rolho”.
 
 P­
 Que
 che
 motivou
 a
 pintar
 o
 cartel
 da
 selección
de
fútbol?
 
 R­
Foi
umha
encomenda
para
um
cartaz.



 Noites
de
agosto
vividas
com
muito
gosto
 NOTA:
as
respostas
do
nosso
entrevistado
 aparecem
transcritas
na
ortografia
 internacional
do
galego
por
petiçom
 expressa
do
mesmo.



VISITA A GALICIENCIA 2011 O mércores 23 de novembro de 2011 os alumnos de 2º da ESO fomos de excursión a Galiciencia 2011, celebrada en Tecnópole (San Cibrao das Viñas - Ourense). Fixemos tres obradoiros. O primeiro foi un onde outros alumnos de diferentes institutos de España nos presentaron os seus proxectos. Eran uns proxectos científicos moi interesantes: había unhas rapazas que cun láser iluminaban todo un cartel, había un grupo que nos ensinou un robot, outro instituto analizaba o nivel de clorofila do aceite para saber se era puro ou contiña restos industriais, unhas rapazas construíron unha ponte con papeis triangulados que resistía o peso de máis de 20 teléfonos móbiles, uns rapaces reciclaban o aceite da cociña do seu instituto para conseguir un combustible para os motores dos automóbiles, etc. Foi moi chulo! Logo fomos a un obradoiro chamado A maxia da química. Levouno a cabo un home que nos explicou trucos de maxia desde un punto de vista científico. Tamén fixemos unha bomba de fume cunha pelota de ping-pong e un anaco de papel de prata. No terceiro e último obradoiro (Ciencia e cinema) tivemos unha pequena sesión cinematográfica onde un home nos explicaba con fragmentos de distintas películas os seus efectos especiais e se tiñan ou non fundamento científico. Tamén moveu un globo teledirixido con forma de quenlla pola sala onde estabamos. Foi un obradoiro moi divertido. A visita gustou moito aos alumnos. Foi unha experiencia moi interesante.

Cristina Coello Sánchez (2º ESO B) Ana Alén Lage (2º ESO A)

41


LES DEUX CÔTÉS DE L'ATLANTIQUE – OS DOUS LADOS DO ATLANTICO O INTERCAMBIO CON GUADALUPE Hai algún tempo a profesora de francés ensinounos unha nova actividade que íamos a facer na clase, era un intercambio por e-twinning con outro instituto de Guadalupe (Francia). Ao principio non sabiamos moi ben de que trataba a actividade, faciamos traballos para mostrarlles a vida aquí, subíamos fotos nosas, comentabamos algunhas delas ... pero foi tal a sorpresa que un día deste curso a profesora deunos a noticia de que os nosos compañeiros de Guadalupe virían a España e estarían en Mondariz. Nós non dabamos creto, pero pouco a pouco fómonos facendo á idea e fomos concienciándonos e preparándonos para recibir aos que serían os nosos novos amigos. Pouco a pouco comezaron as reunións nos recreos, discusións na clase... para ter todo listo para cando chegasen os nosos correspondentes, ata que, finalmente un 28 de marzo de 2012 chegaron a Mondariz.

Recibímolos na entrada do noso colexio,estabamos moi nerviosos. A nosa sorpresa ao velos foi inmensa xa que non os esperabamos así, tan altos, fortes e guapos, sobre todo as rapazas. Despois, ao longo dos tres días que polo menos eu estiven con eles, fomos acumulando unha serio de recordos que xamais esqueceremos: aquela tensión do principio, que pouco a pouco mellorou con xogos moi divertidos para coñecernos; aquelas charlas de"solo rapaces" cos nosos amigos guadalupeños; aquel marabilloso baile co que nos deleitaron no castelo; o fantástico partido que xogamos España-Guadalupe; a tarde tan bonita que pasamos en Vigo e aquela despedida tan emotiva,que polo menos eu vivín. En conclusión,esta experiencia que todos vivimos e que nos gustaría repetir quedará marcada para sempre nas nosas vidas, e nos nosos corazóns haberá uns amigos para sempre. Lander Fernández Duran 4º ESO A


42

Bilan général du projet d’échange etwinning 2010-2012 Moi c’est Mélissa. En 2010, notre professeur d’espagnol Mme Chabrier, nous présente un nouveau projet : Le programme d’échange E-twinning. Ce projet avait pour but de correspondre avec des jeunes espagnols étudiant le français, d’où le nom « De l’autre côté de l’Atlantique. » Ensuite, nous avons formés des groupes (Endrick Heinrick et moi), puis nous nous sommes inscrits sur ce site pour ensuite faire la connaissance de nos futurs correspondants. Pendant une année, nous avons appris à les connaître au niveau de leur culture et échangés sur beaucoup d’autres choses. A la fin de l’année, nous avons décidé qu’il était temps qu’on se rencontre et c’est là que nous avons conclu qu’il fallait faire ce voyage.

En 2011, commençait les préparatifs du voyage : listes de souscriptions, ensachages, foires culinaires et réunions étaient au rendez-vous ! Après avoir récolté la somme nécessaire, nous sommes partis en Espagne. Nous avons passé quelques jours à Madrid dans une famille d’accueil et le reste du temps en Galice à Santiago de Compostela (famille d’accueil également) puis à Mondariz (village de nos correspondants- nous étions à l’hôtel). Pour moi, ce projet d’échange etwinning nous a permis de partir à la rencontre d’un nouveau pays, d’une culture différente de la nôtre, de faire des rencontres formidables, mais aussi d’améliorer un peu notre langage , notre espagnol et de resserrer quelques liens. Donc pour ma part, ce fut un projet très favorable et très positif ! Melissa Sene


VISITA A CENTROS DE FORMACIÓN PROFESIONAL O 7 de maio viñeron duas profesoras do centro A Cancela (As Neves) a facer unha demostración para ensinarnos en que consistía o Ciclo Medio de Panadaría, Repostaría e Confeitaría. Explicáronnos o ciclo e fixemos varias mostras de sobremesas: mousse de fruta da paixón, mousse de praliné e salsa de toffe. Saíu todo moi ben e moi sabroso. Velaí vai unha das recetas: Os alumnos de 4ºB e 3 de 4ºA fomos visitar tres centros de formación profesional en Vigo, no mes de marzo; en primeiro lugar fomos ao CIFP Paz Andrade onde nos amosaron o Ciclo de Mecánica e Automoción, e o Ciclo Medio de Madeira. No Ciclo de Mecánica explicáronnos o funcionamento dos motores dos coches, o proceso que seguían ao arranxar os golpes ou os problemas de chapa e pintar as carrocerias dos coches; no ciclo de madeira, vimos as construcións que se facían e como dependendo do curso a dificultade ía aumentando. A continuación fomos visitar o centro IES Ricardo Mella, no que vimos os ciclos de Enfermería, Electrónica e Cclo Superior de Secretariado; no Ciclo de Enfermería explicáronnos como había que tratar os pacientes e como facer cun maniquí as curas ou calquera cousa necesaria; no ciclo de electrónica dicíannos como funcionaban os distintos dispositivos eléctricos (interruptores, antenas de televisión, etc.) e no ciclo superior de secretariado explicáronnos as distintas ramas e as posibles saídas.

MOUSSE DE PRALINE Ingredientes: 125gr de praline (Podemos facelo mesturando metade de avelás tostadas, metade de azúcar glass coa termomix ata conseguir unha pasta) 150gr de leite 150gr de nata 4 follas de xelatina 250gr de nata semimontada 1- Mesturar o praline cos 150gr de nata e quentar ata os 28ºC (sensación de tibio) 2- Poñer a remollo a xelatina na agua fría e quentar xunto co leite ata que se disolva 3- Mesturar todo pouco a pouco coa nata semimontada.

O último centro foi o IES Manuel Antonio, onde coñecemos os ciclos de Repostaria, Panadaría e Cociña, e onde un dos profesores nos explicou o necesario para poder acceder ao ciclo e o tipo de postres ou produtos que facían.

43


“Grândola, Vila Morena” 40 anos despois. 1. Santiago de Compostela: 40 anos despois. Grândola, Vila Morena foi o himno que marcou o segundo aviso para o levantamento militar do 25 de abril nas rúas de Lisboa, e que naceu en Galicia dous anos antes: o 10 de maio de 1972. José Zeca Afonso interpretouna por primeira vez en público no antigo Burgo das Nacións de Santiago. 40 anos despois, e preto daquel lugar, no Auditorio de Galicia, o Festival da Fraternidade conmemorou o día 10 de maio de 2012 o 40º aniversario da efeméride, coincidindo cos 25 anos da morte do cantautor e nel participaron sobre todo músicos galegos, pero tamén outros provintes de países como Portugal, Angola, Brasil, etc.

2. José Zeca Afonso e “Grândola, Vila morena”. José Manuel Cerqueira Afonso dos Santos (2 de agosto de 1929 - 23 de febreiro de 1987), coñecido como Zeca Afonso ou simplemente Zeca, foi un compositor e músico portugués que escribiu música de crítica á ditadura fascista que rexeu Portugal, entre outras, a canción que citamos, Grândola, Vila Morena, en homenaxe á Sociedade Musical Fraternidade Operária Grandolense, incluída no seu álbum Cantigas do Maio. Esta refírese á fraternidade entre as persoas de Grândola, no Alentexo, e foi censurada polo réxime Salazarista por ser unha canción asociada ao comunismo.

3. Grândola, Vila Morena e a Revolución dos caraveis. O 29 de marzo de 1974, “Grândola, Vila Morena” foi a canción de cerre dun espectáculo de Amalia Rodrigues no Coliseo de Lisboa. A este asistiron varios militares do (MFA) Movimento das Forzas Armadas que a escolleron como sinal de arranque para a incipiente Revolución dos Cravos. Na noite do día 25 de abril de 1974 ás 00:20, no programa Limite de Radio Renascença emitiuse “Grândola, Vila Morena”, que era a segundo e último sinal para dar comezo ó movemento revolucionario que derrotaría a ditadura de Salazar e daría a liberdade a Portugal e ao seu imperio colonial. (O primeiro sinal foi emitido ás 22:55 do día 24 de abril e foi a canción E Depois do Adeus, de Paulo de Carvalho). A Revolución dos Caraveis tivo lugar por parte do sector do exército da esquerda. Este levantamento foi o produto dunha situación insostible dada pola política que exercía Portugal sobre as colonias, que cada vez custaba máis mortos e máis recursos, polo empobrecemento da poboación, pola desigualdade social, pola explotación latifundista que se facía no campo, polo feito de que o país se convertera nun refuxio para os nazis e ditadores fuxidos da xustiza... e pola ditadura que levaba no poder máis de 40 anos. Dados estes feitos, o día do movemento militar, os cidadáns comezaron a ser conscientes do sucedido e ocuparon as rúas en compaña dos sublevados.

44


A imaxe que fai que se denomine este acontecemento como a Revoluçào dos Cravos veu dada nestas manifestacións espontáneas de cidadáns que, en Lisboa, con axuda das floristas, colocaron a flor da tempada, os caraveis, nos canóns dos fusís dos militares demócratas. En resumo, a revolución foi un elemento determinante para o camiño cara a democracia. Tras o éxito da revolución, liberáronse os presos políticos e púxose fin ó exilio dos líderes opositores. Ao ano seguinte convocáronse eleccións constituíntes e estableceuse unha democracia parlamentaria; neste mesmo ano garantiuse a independencia das colonias, na rexión do Alentexo, os latifundios foron tomados polos campesiños; nas cidades establecéronse elementos de control nas empresas... Na actualidade, o 25 de abril é festa nacional en Portugal, onde conmemoran a Revolución con actos e celebracións cívicas e políticas. Grândola, vila morena

Terra da fraternidade

Terra da fraternidade

Grândola, vila morena

O povo é quem mais ordena

Em cada rosto igualdade

Dentro de ti, ó cidade

O povo é quem mais ordena

Dentro de ti, ó cidade

À sombra duma azinheira

O povo é quem mais ordena

Que já não sabia a idade

Terra da fraternidade

Jurei ter por companheira

Grândola, vila morena

Grândola a tua vontade

Em cada esquina um amigo

Grândola a tua vontade

Em cada rosto igualdade

Jurei ter por companheira

Grândola, vila morena

À sombra duma azinheira

Terra da fraternidade

Que já não sabia a idade

Kai Lois, Marta, Paloma, Sandra e Verónica 4º-ESO-A

45


TEATRO



 A
 comezos
 deste
 curso,
 os
 profesores
 de
 inglés
 do
 centro
 contactaron
 cunha
 compañía
 de
 teatro
 para
 concertar
 dúas
 representacións
 ao
 longo
 do
 2º
 e
 3º
 trimestre.
 
 A
 primeira
 delas
 tivo
 lugar
 no
 auditorio
do
centro,
no
mes
de
marzo.
 Gozamos
 dunha
 obra
 ambientada
 a
 principios
 do
 s.
 XX
 na
 que
 se
 desenvolve
 unha
 historia
 pouco
 común
dada
a
época
na
que
sucede.
 
 Un
conde

contaba
cos
servizos
 dunha
 criada
 un
 tanto
 peculiar.
 Esta
 moza
 non
 adoptaba
 unha
 actitude
 de


obediencia
cara
o
seu
xefe,
senón
que
 todo
 o
 contrario.
 O
 seu
 comportamento
era
impertinente
e
os
 seus
 obxectivos
 moi
 claros.
 O
 que
 quería
era
casar
cun
mozo
rico
que
a
 puidese
 manter
 para
 non
 ter
 que
 traballar.
 A
 rebelde
 criada
 comeza
 por
 desobedecer
 as
 ordes
 do
 conde.
 Co
paso
do
tempo
esta
tenta
casar
con
 el.
A
resposta
é
clara,
despóis
de
ver
o
 seu
 comportamento
 non
 quere
 casar
 cunha
muller
así,
pero
a
súa
paciencia
 esgótase
 e
 remata
 por
 aceptar
 a

 proposta,
 incluso
 namorándose
 dela.


46

Pola
 contra,
 o
 único
 que
 buscaba
 a
 sirventa
 eran
 os
 seus
 cartos
 e
 a
 súa
 posición.
 
 A
segunda
e
derradeira
obra,
ó
 contrario
 ca
 anterior,
 está
 ambientada
 na
 actualidade.
 Represéntase
 a
 historia
 dunha
 actriz
 que
 ten
 ao
 seu
 mando
 unha
 empresa
 teatral,
 e
 dun
 simple
 técnico
 cun
 espíritu
 artístico
 que
 desexa
 desenvolver
 un
 papel
 importante
 como
actor.



 A
protagonista
caracterizábase
 por
 ser
 unha
 muller
 moi
 prepotente,
 con
aires
de
grandeza.

 
 Todo
 comeza
 cando
 un
 compañeiro,
 co
 que
 ía
 representar
 unha
peza
teatral,
déixaa
tirada
e
ten
 que
recurrir
ó
técnico
ao
que
sempre
 subestimara.
 
 Ó
 longo
 das
 dúas
 obras
 os
 actores
 precisaron
 a
 colaboración
 do
 público
 para
 representar
 algunhas
 escenas,
 o
 que
 tivo
 como
 consecuencia
 unha
 maior
 atención
 por
 parte
 dos
 alumnos
 que
 presenciabamos
o
acto.
 
 Todos
coincidimos
en
que
esta
 experiencia
 foi
 moi
 interesante,
 xa
 que
 ademáis
 de
 poder
 enriquecer
 a
 nosa
 comprensión
 na
 fala
 inglesa,
 puidemos
 presenciar
 a
 marabillosa
 actuación
 dalgúns
 dos
 nosos
 compañeiros
 coa
 compaña
 dos
 dous
 artistas
protagonistas.



THEATRE When this school year started, our English teachers talked to a theatre company to set up two performances during the second and the third terms. The first play was performed in March in our auditorium centre. We enjoyed a play set in the XIX century. It was an uncommon play due to the time it is based in.

An earl had a bit strange servant’s maid. This young woman was firm with her boss. Her behaviour was impertinent and her objective really clear. She wanted to get married to a rich man who could stand her, so she would not need to work. The rebellious servant started to disobey earl’s orders. Later, she tried to get married to her. The answer was clear, he saw her behaviour and he did not want to get married to her. However, he ran out of pacience and he got married to her, he even fell in love.

The second and last play, was different to the other one. It was set on our days. This play talks about an actress, who has a theatre company, and a simple technician with an artistic spirit that expects to perform an important role. The main actress is an arrogant young woman with vanity airs. Everything starts when the main actor can not act, so she had to ask the technician who she used to understimate to do his role. During both plays, the actors needed public colaboration to perform some scenes. The consequence of this was a bigger students’ attention that were watching the play. All of us shared an opinion: this experience was really interesting, due to we could improve our English understanding. We could see a marvellous performance of some of our partners with the two main characters. Marta Berciano, Paloma Paz Guitián e Sandra Reboreda, 4º A

47


“VIVIR PARA CRER” 24 de Maio de 2012. A Lanzada, O Grove. Coas ferramentas no autobús e nós dentro, saímos a primeira hora da mañá de Mondariz en dirección á praia da Lanzada, no Grove. En canto chegamos xa nos puxemos a traballar para facer as nosas esculturas de area por grupos. A verdade, ía moita calor, e a pesar da brisa mariña e fresca, moitos de nós queimámonos, aínda que diso só nos decatamos moito despois. E ademais, cada vez que tiñamos oportunidade, iamos a por area mollada para aproveitar e refrescarnos. Pode ser que as esculturas se desfixeran coa subida da marea, pero as queimaduras e a area no noso corpo duraron moito máis. Unha vez mudados de roupa, o autobús levounos ao Monte da Siradella, onde comemos e onde puidemos entreternos coa tirolina. Tamén estivemos algúns nos miradores, que tiñan unhas vistas fermosas ao mar e a Enseada do Vao, un lugar moi bonito. Ao rematar, baixamos ata o Acuario do Grove. Alí explicáronnos e vimos as diferentes recreacións das costas galegas e os restos dalgúns mamíferos mariños, como golfiños. Ata tivemos unha estrela de mar viva nas nosas mans! Para merendar voltamos á Lanzada outra vez, e alí mesmo, entre as ondas do mar, e dende o alto, tivemos a sorte de ver uns golfiños. Foi incrible velos saltar. Creo que foi unha oportunidade única e maravillosa. Ao final da tarde voltamos a Mondariz xa cansos, cheos de area pero contentos de pasar un día tan bo xuntos. Mónica Vázquez. 3º ESO B.

Ángela Codeseda. 3º ESO B

48


A mitoloxía, foi o tema elexido . este ano para realizar as esculturas de area na Praia da Lanzada

[Escriba una cita del documento o del resumen de un punto interesante. Puede situar el cuadro de texto en cualquier lugar del documento. Utilice la ficha Herramientas de cuadro de texto para cambiar el formato del cuadro de texto de la cita.]

[Escriba una cita del documento o del [Escriba una cita del documento o del resumen de un punto interesante. resumen de un punto interesante. Puede non resultou Puede un traballo complexo, enseguida empezamos a ver os resultados. situar eltan cuadro de textoeen situar el cuadro de texto en cualquier lugar cualquier lugar del documento. Utilice del documento. Utilice la ficha la ficha Herramientas de cuadro de Herramientas de cuadro de texto para texto para cambiar el formato del cambiar el formato del cuadro de texto de cuadro de texto de la cita.] la cita.]

Parecía difícil, pero tras poñernos mans á obra,

49


Despois de moito esforzo, traballo e ilusión, estas foron as magníficas esculturas d@s nos@s artistas da ESO:

Houbo espazo para cantidade de seres mitolóxicos, entre eles, sereas, unicornios, centauros, esfinxes, templos…

[Escriba una cita del documento o del resumen de un punto interesante. Puede situar el cuadro de texto en cualquier lugar del documento. Utilice la ficha Herramientas de cuadro de texto para cambiar el formato del cuadro de texto de la cita.]

50

[Escriba una cita del documento o del resumen de un punto interesante. Puede situar el cuadro de texto en cualquier


‌o vindeiro curso construiremos novas esculturas, así que tod@s preparad@s por que

voltaremos! Escriba una cita del documento o del resumen de un punto interesante.

[ Escriba una cita del documento o del resumen de un punto interesante. Puede situar el cuadro 51 de texto en cualquier lugar del documento. Utilice la ficha


Xa rematou o curso. Eu levo pouco neste cole pero paseino moi ben. Agora xa pasamos para secundaria. Que pena! A min gustaríame estar máis tempo coa profe Coral. Pablo Carrera 6ºA

6º non é difícil, é máis ben un repaso de 5º, non tedes que estar nerviosos os que pasades agora para 6º. É unha experiencia nova. Sodes os maiores de Primaria e tedes que dar exemplo. Quería dar as grazas a todos e todas as profes que me deron clase dende 3 anos ata agora xa que grazas a eles sei bastante. Judith 6ºA

Para min, estar neste colexio foi unha experiencia moi boa e tamén aprendín moitas cousas. Non teñades medo de suspender ou repetir, si estudades todo vos irá ben. Estela 6ºA

A miña experiencia en Infantil e Primaria foi moi boa. Agora prepárome para ir a E.S.O. e estou un pouco nerviosa. Sexto é repaso de quinto pero aprendes cousas novas, e secundaria e moito máis difícil. Vainos custar deixar isto atrás: á profe Coral, os nosos amigos de outros cursos... Salma 6ºA

Acaba o curso, acaba a función....Este ano paseino moi ben coa miña clase. Pasamos para Secundaria, pero o malo será deixar a nosa profe Coral atrás. Douvos un consello: todo é posible con esforzo para conseguir o que queiramos, non perder o tempo en facer parvadas na clase. Ánimo rapaces!!! Antía Mariño 6ºA

52


Para nós, este curso, en 6º curso de Primaria, foi un curso inesquecible. Pasamos moitas cousas boas como o día das Letras Galegas coa actuación de “Tí si que vales”, especial bailes ou cando o noso profe Paco traía tantas tartas para comer, cando nos poñía videos.... Pero non todo e bo, tamén pasamos rifas dos profes que, Literalmente, escoitábanse en Ourense. Tamén queremos falar da nova profe de Relixión, Pilar, que sustitúe á profe Patri. Todos nos lembraremos sempre dela. sempre nos deixa estar cos ordenadores e sempre, sempre temos que andar coa biblia infantil!!!! Deixemos en paz á profe Pilarve centrémonos na profe de ... chan, cha, chan.. INGLÉS.... chun, chun, chun... Sempre nos di que o tempo que perdemos falando e facendo o bobo recuperarémolo no recreo. Seguimos coa profe Coral, que sempre vén a nosa clase a buscar a uns cantos alumnos a clases de reforzo. Agora toca madurar para ir a Secundaria; eses son cursos difíciles que deixara marca na nosa vida... pero este paso non sería tan divertido se non fose polos chistes do noso profe Paco.

Estela e Verónica 6ºB

53


Ao veñen

á

reparar nosa

nestas

mente

imaxes,

experiencia, unha enorme ilusión por

momentos

continuar formándonos e, sobre todo,

inesquecibles. Con tan só tres anos

unha

enorme

comeza a nosa historia nesta escola,

recordos.

colección

de

bos

doce anos máis tarde, co obxectivo de continuala

54

e

de

medrando

Os primeiros anos sen dúbida

tócanos despedirnos, pero non sen

foron os mellores, a nosa imaxinación

deixar algunha pegada que poida ser

e a nosa amizade facía que sempre o

recordada

pasaramos xenial. Por exemplo cando

os

seguir

anos

vindeiros.

Gustaríanos poder lembrar cada día

nos

que aquí pasamos, pero o certo é que

buscando

todo

xogabamos

se

resome

nunha

longa

pasabamos “ouro” a

tódolos no

“papás”

recreos

areal, e

cando

“mamás”,


cando

solucionabamos

nosas

e no primeiro curso os alumnos de

preocupacións cun “iso non vale”, ou

primeiro b tivemos a sorte de poder

cun

a

participar no concurso “Clases sen

medida que pasaron os anos xa nos

fume”, e gañar o primeiro premio.

tocou pasar a Primaria, e para nós foi

Como recompensa fixemos unha viaxe

como volvernos maiores, porque xa

ao parque “Warner” de Madrid, e foi

podiamos estar no patio grande, xogar

moi divertida para todos nós. No

a outros xogos... e aínda que non

segundo

eramos conscientes, cada vez iamos

cursaban

progresando máis, xa sabiamos ler,

lingua estranxeira fixeron unha viaxe

escribir, sumar e restar; e co paso do

a París, e o ano pasado, os que

tempo cada vez faciámolo mellor.

cursabamos

“volvemos

a

as

comezar?”.

E

curso,

os

francés

rapaces como

que

primeira

primeira

lingua

estranxeira inglés tamén fomos de Os últimos cursos de Primaria

viaxe a Londres; sendo ambas unhas

foron diferentes, xa non xogabamos

experiencias

tanto,

máis

bonitas. Finalmente este último ano,

para

os alumnos de francés iremos de

os

estudos

esforzos...

e

requirían

todo

isto

prepararnos para pasar para a ESO.

moi

proveitosas

e

viaxe París, e esperamos que sexa inesquecible e abraiante como as

Cando pasamos

de

chegou

o

ser

maiores

os

momento de

anteriores. Como conclusión de todos estes anos podemos dicir que foron

Primaria, a ser os máis pequenos de

duros

Secundaria;

maior,

crecente esixencia dos estudos, pero

profesores diferentes que esixían

marabillosos pola outra. A convivencia

moito máis e nos trataban de maneira

cos compañeiros, cos profesores, con

diferente, novos compañeiros, e o

diferentes experiencias que puidemos

peor, novas materias. Porén, a idea de

vivir... foron moi enriquecedoras tanto

ir medrando e progresando gustounos

para a nosa formación académica

moito. Ata o ano pasado estivemos en

como persoal. Grazas a todos.

había

xente

por

unha

parte,

debido

á

clases separadas durante toda a ESO,

55


TAPI-ART

Tapicería do automóbil. Oficinas e hostalería.

Taller de tapicería Fundas a medida. Arranxos de sillas e sofás.

Tapicería náutica. Tapicería do fogar.

Rúa Redondela 14, Baixo, Ponteareas Tlf. 620032970 tapiceriatapiart@gmail.com

56


JOSÉ CARRERA Din que non se sabe o que se ten ata que se perde. Supoño que non nos demos conta a tempo. Poderiamos estar aquí hoxe lembrando un bo profesor, un normal, e a maioría nin se daría conta. Pero, desgraciadamente, José Carrera foi con quen nos riamos polos chiste malos que contaba, e por quen hoxe plantamos esta árbore que algún día chegará a ser tan grande coma o era el. Parece que as súas longas clases sobre os minerais non se me van esquecer nunca, como a moitos. Ou a súa explicacción sobre o ciclo da auga, o relevo, a fotosíntese, os seus apuntamentos e a súa organización. Os seus debuxos explicativos, a súa caligrafía máis que perfeccionada sobre o encerado. Con isto non lle dou o punto final á súa vida. O seu recordo estará con nós e, aínda que soe típico, neste caso é verdade. Para todos os que amabamos e amamos as ciencias e os que non. Para os que estamos hoxe aquí e os que non, aqueles e estes que somos hoxe debémoslle o que somos a todo canto nos rodea. As persoas que serán e son

recordo do noso pasado. Algo que, sabiamos, non voltaría nin voltará. Non riremos máis con el. Oiremos os seus pasos no tempo, só nas nosas cabezas. Foise todo o que tivemos naquela época. Poucas cousas quedan xa. Nin nós mesmos somos os que eramos: máis altos, maiores, máis maduros. E entendemos que non todo é posible. Que aínda que pidamos e soñemos cousas, non sempre se realizarán. Que aínda que non queiramos chuvia, choverá. Que a morte sempre está aí, calada e esperando. Que a vida de todos nós vaise apagando, e que cando nos deamos conta non haberá volta atrás. Imaxino todos os pensamentos que deberon pasar pola cabeza do noso profesor e director: milleiros de historias, vidas enteiras e no medio diso estabamos nós. Sei que dalgunha maneira nós tamén estivemos alí, con el. O aplauso que seguramente me daredes ao rematar de ler isto non creo que o mereza. Eu non fixen nada, só redactar algo que todos pensabamos ou nos pasou pola cabeza e seguramente queriamos dicir. O aplauso dádesllo a el, José Carrera. MÓNICA VÁZQUEZ GÓMEZ 3º ESO A

57


AS NOSAS ACTIVIDADES SAMAÍN E MAGOSTO

ANTROIDO

58


EXCURSIÓNS

FESTIVAIS

59


MÓVIL: 630 014 124

EXPENDEDURÍA NÚMERO 1 FONTÁN BELLO ESTANCO

Rúa Concepción Arenal, 1 36870 Mondariz

60


A Arte de Contar Contos (Sesión de Contacontos)

“ O conto é a chave máxica que abre as portas e os corazóns á escoita e á participación. Ó enxeño, á creatividade, á poesía, ás frustracións e ós temores. Os desexos e as impotencias ábrense paso a través das xanelas da expresión oral, para enchernos de sorpresas e maxia”. Quen non se viu algunha vez no “apreto” de ter que contar un conto? Cando un neno nos pide que lle contemos un conto non espera unha aburrida narración, nin que falemos coa mesma entoación que na oficina. Para el, un conto non é nunca un mero trámite antes de irse para á cama, nin tampouco un asunto pendente que non queda outro remedio que facer a última hora do día. Moitos de nós somos incapaces de recoñecer a importancia obxectiva que pode ter unha princesa, un gnomo ou uns ananiños na vida de calquera dos nosos pequenos. Parece que nos imos deixando a sinxeleza polo camiño que nos marca a rutina e, por iso, non nos decatamos de que moitas veces o que verdadeiramente espera un neno cando nos pide que lle contemos un conto é que nos involucremos na historia para poder, así, encontrarse xunto a nós nun mundo novo. O pasado xoves 26 de xaneiro, puidemos gozar dunha sesión de conta contos: Comezamos a xornada dándolle a benvida a Iago, o noso facedor de soños particular comezou facendo un taller de contos cos alumnos de quinto e sexto de primaria; no que pasamos uns divertidos momentos cos contos clásicos e sacando a nosa vea máis Shakespeariana facendo un.

Deste xeito Iago descóbrenos, dun xeito áxil e distendido, a importancia da fermosa arte de contar contos. Logrando cunha narración perfecta, que todos estiveran ben atentos ás mil argalladas dos protagonistas. 61


Proxecto clube de lectura

62


63


BIBLIOTECA Desde a biblioteca queremos convidarvos a que nos visitedes e vos mergulledes nas historias que temos para ofrecervos. Velaquí as opinións sobre algúns dos moitos libros que están á vosa espera:

dragóns intentaban paralo pero non puideron. A raiña viu o perigo e coa pedra Atlantis afundiu a Atlántida par que esta non fora destruída. Así, meus amigos lectores, é como a Atlántida desaparece. Pero nalgún lugar está, aí, no máis profundo do mar... ATLANTIS

A Atlántida era a cidade máis avanzada que existía. Cando desapareceu, algúns científicos dicían que estaba enriba dun bloque de xeo e que afundiu; outros, que soamente era unha fantasía de nenos. Pero a pura verdade está nesta pequena historia que vos vou contar. Nunha cidade gobernada por dous reis moi poderosos e os seus habitantes,os atlantes, reinaba a paz, xa que estaba sobre un bloque de xeo e protexida por unha grande capa. Esta cidade era a Atlántida e estaba chea dunhas pedras poderosas chamadas Atlantis. Esas rochas eran as que daban vida á Atlántida e os Atlantes. Ao redor da Atlántida vivían uns dragóns indomables que protexían a Atlántida dos perigos. Un fermoso día o rei caeu enfermo pero tiña unha filla que o axudaba en todo. Aínda así, o rei faleceu. A súa filla creceu ó lado da súa nai. Meses despois.... A cidade viuse en perigo, os

64

O diario vermello de Flanagan e O diario vermello de Carlota foron dúas lecturas optativas que os alumnos de 4º da ESO realizamos neste curso como materia para titoría. No meu caso decidinme por O diario vermello de Flanagan e podo dicir que foi unha das lecturas máis proveitosas e entretidas que levo feito até o de agora. A autoría da novela correspóndelle a Jaume Rivera e Andreu Martín en colaboración con Gemma Lienas (escritora de O diario vermello de Carlota) e foi un libro escrito co obxectivo de plasmar as primeiras experiencias sexuais do protagonista (Flanagan), as súas dúbidas e os seus descoñecementos neste ámbito. A historia comeza no metro, alí coñece a Carlota. Unha rapaza á que axuda despois dun breve contratempo e coa cal por casualidade comeza a falar. A medida que van camiñando Carlota lembra que ten que achegarse á papelería para mercar un caderno vermello, e explícalle a Flanagan cal será a súa función. Ela ten en mente escribir un diario sobre sexualidade,


e conforme seguen falando o rapaz vaise dando conta de que Carlota ten algo especial, e sen saber moi ben por que decide seguir os seus pasos e mercar un caderno para plasmar as súas experiencias, as súas dúbidas etc. en canto ao sexo... A raíz deste feito Flanagan e Carlota comezaron verse a miúdo. O destino, ou quizais os sentimentos que empezaron a medrar nos dous rapaces fixeron que compartisen situacións inesquecibles para ambos, como a súa primeira experiencia sexual... Dende o meu punto de vista, quizais o valor literario deste libro non é claramente o que máis nos debe interesar, pero o mérito didáctico é tremendamente interesante xa que expresa as diferentes situacións que se poden plantexar respeto ao sexo a través da experiencia duns personaxes imaxinarios. Ademais disto, dá moita información dos riscos e problemas que podemos correr se non sabemos manter unha vida sexual plena, satisfactoria e responsable. En ambas novelas plantéxase a mesma historia, e as mesmas situacións vistas dende os puntos de vista masculino e feminino, por iso a opción máis interesante é ler ambos os libros para así poder facer un contraste entre os dous pensamentos e poder comprender o difícil que é estar do outro lado da relación. Sen dúbida, fágovos unha recomendación da novela, e non só iso, senón que vos aseguro que será unha lectura rápida, divertida e sobre todo que vos será moi proveitosa e interesante.

Non é doado ser pequeno. E ninguén sabe diso mellor que Greg Heffley, que se ve mergullado no ensino secundario, onde pequerrechos subdesenvolvidos comparten os corredores com mozotes que son mais altos, mais malvados e xa teñen barba. Como di Greg no seu diario: "Non esperes que todo sexa en plan 'Querido daário' isto, 'Querido diario' aquilo." Para a nosa sorte, o que Greg Heffley di que fará e o que el realmente fai son dúas cousas bem diferentes. No primeiro libro da colección, o autor e ilustrador Jeff Kinney apresentanos un heroe improbable e encantador. Un raparigo común às voltas cos desafios da puberdade.

Sandra Reboreda López 4ºA

65


23 DE ABRIL-DÍA DO LIBRO

66


67


Adiviña

Os profes tamén fomos nenos. Serías quen de recoñecernos?

68


quen é quen

69


70

2ยบ B


71


Divertimentos matemáticos AS PONTES DE KÖNIGSBERG A antiga cidade de Königsberg é atravesada polo río Pregel formando illas. Sobre o río construíronse sete pontes nas posicións que están no debuxo.

Podería alguén dar un paseo pola cidade atravesando todas as pontes, pero só unha vez cada un deles?

SUDOKU

KAKURO

Enche as casiñas baleiras cos números do 1 ao 9. Cada fila e columna contén un número que nos indica a suma da fila, se se atopa á esquerda desta, ou a suma da columna, se se atopa enriba dela. Os números nunha mesma suma non deben repetirse. Por exemplo, se a suma de dúas casiñas é 16, nunha casiña irá o 9 e na outra irá o 7.

O QREBACABEZAS DO CADRADO Recorta as seguintes pezas en cartulina e intenta colocalas ata obter un cadrado. Completa a cuadrícula de tal xeito que cada fila, columna e caixa de 3x3 conteña os números do 1 ao 9.

72


O ENSINO PÚBLICO En que medida as nosas rapazas e rapaces son culpables da crise que lles está a mermar os seus dereitos como alumnas e alumnos do ensino público? Por que entón teñen que ser as vítimas dos recortes que o goberno vén levando a cabo na Educación pública dende que aprobou o Real-Decreto Lei 14/2012 de medidas urxentes de racionalización do gasto público no ámbito educativo, o 20 de abril deste ano (BOE 21 de abril de 2012)?. Esta “penalización”, que non racionalización do gasto público, leva por diante toda a comunidade educativa pública sen discriminación entre alumnado (a primeira e grande vítima destes grandes “tesoirazos”), docentes, nais e pais, persoal non docente, etc.. Se nos remontamos ao marco legal, observamos como a función que a Constitución atribúe á Educación só pode ser garantida por un sistema público de ensino, que o deixe á marxe de calquera interese particular de adoutrinamento ideolóxico ou de negocio económico. Pois ben, a política que nos últimos anos as administracións educativas están levando a cabo mediante convenios e concertos co ensino privado, estannos conducindo á violación dese principio; colocando a rede pública nunha situación de precariedade e subsidiariedade respecto aos centros privados, tal e como se aplican, constitúen unha perversión do espírito da lei. A concertación non ha de ser nunca unha substitución do ensino público senón, como moito, un complemento alá onde este non pode temporalmente chegar. Porén, nos últimos anos vimos asistindo a unha progresiva redución no número de prazas no ensino público mentres aumentan as do ensino privado. Algunhas das medidas anunciadas polo Estado para “paliar” o gasto educativo pasan polo incremento dos horarios lectivos do profesorado o que supón un recorte dos cadros de persoal dos centros e unha forte redución do profesorado interino. Ademais tamén inclúen a desatención do alumnado durante dez días cando se produza unha baixa dun docente, a diminución de grupos escolares, a desaparición de diversos programas de axuda e reforzo educativo, o aumento da ratio nas aulas en detrimento dunha educación máis individualizada, recortes de axudas destinadas a material e actividades extraescolares, etc. No noso centro, e de xeito inmediato á aprobación deste Decreto-Lei, xa comezamos a “sufrir” as consecuencias destas fortes medidas de recorte; primeiramente na notable redución da contía das axudas destinadas a diferentes equipos, coma o EDLG (Equipo de Dinamización da Lingua Galega), que se viu mermada case nun 70% con respecto a cursos anteriores, o que conlevou a non poder poñer en práctica moitas das actividades que este Equipo ofertaba á toda a comunidade educativa para promocionar o uso e a normalización da nosa lingua, xa de en por si afectados por outras políticas anteriores (Decreto de Bilingüismo) e que tamén se ve dobremente afectada coa redución no cadro de persoal da especialidade de Lingua Galega e Literatura, amortizando unha das prazas definitivas que deixa vacante un profesor que conseguiu destino no concurso xeral de traslados. O ensino público é o garante da sociedade para o seu progreso e a súa mellora. O nacemento do ensino público supuxo, historicamente, unha oportunidade para que as clases traballadoras puidesen dispor do acceso a unha educación superior que lles permitise prosperar como cidadáns e tamén no mundo laboral. Non permitamos, pois, que nos rouben este dereito que tantos anos lles custou acadar aos nosos devanceiros.

73


Imos cara atrás. Volvemos a tempos dos que nos costou tanto saír, perdemos dereitos que nos costou tanto conseguir... e isto parece que non remata. É por iso que neste ano, no que se celebra o centenario do nacemento de Celso Emilio Ferreiro, nos permitimos nós tamén volver atrás, e pronunciar as súas verbas, cheas de forza. Deitado frente ao mar Lingoa proletaria do meu pobo, eu fáloa porque sí, porque me gosta, porque me peta e quero e dame a gaña; porque me sai de dentro, alá do fondo dunha tristura aceda que me abrangue ao ver tantos patufos desleigados, pequenos mequetrefes sin raíces que ao pór a garabata xa non saben afirmarse no amor dos devanceiros, falar a fala nai, a fala dos abós que temos mortos, e ser, co rostro erguido, mariñeiros, labregos da lingoaxe, remo i arado, proa e rella sempre. Eu fáloa porque sí, porque me gosta e quero estar cos meus, coa xente miña, perto dos homes bos que sofren longo unha historia contada noutra lingoa. Non falo pra os soberbios, non falo pra os ruis e poderosos, non falo pra os finchados, non falo pra os valeiros, non falo pra os estúpidos, que falo pra os que agoantan rexamente mentiras e inxusticias de cotío; pra os que súan e choran un pranto cotidián de volvoretas, de lume e vento sobre os ollos núos. Eu non podo arredar as miñas verbas de tódolos que sofren neste mundo. E ti vives no mundo, terra miña, berce da miña estirpe, Galicia, dóce mágoa das Españas, deitada rente ao mar, ise camiño…

74


CPI DE MONDARIZ

Curso 2011-2012


Meigallos 2012