Mookie, van pup tot hulphond

Page 1


MOOKIE van pup tot hulphond


ISBN 978-94-92475-78-7 NUR 402 © 2016, Hanna Vandenberghe Alle rechten voorbehouden. Drukwerk Pumbo.nl Opmaak cover: Hanna Vandenberghe Foto’s: Hanna Vandenberghe en Pieter Schoonjans Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever of auteur.



Dinsdag 5 maart

Ik zat op mijn werk, toen mijn GSM rinkelde. Normaal neem ik, plichtsbewust ten opzichte van mijn werkgever als ik ben, nooit op, maar voor sommige mensen maak ik al eens een uitzondering. De naam die op mijn GSM-schermpje knipperde, was er zo één. Met een vrolijk ‘Hallo’, nam ik op en kreeg ik Elke van de VZW Hachiko aan de lijn. Ze had leuk nieuws voor me. “Hanna, ik ben heel blij je te mogen melden dat je hoog genoeg op onze wachtlijst staat om opnieuw gastgezin voor ons te zijn. Als je wil, mag je je pupje donderdagnamiddag komen ophalen” Mijn hart maakte een vreugdesprongetje. Enkele avonden ervoor had ik al eens met de eerste drie pupjes die op het centrum aangekomen waren mogen kennismaken, en stiekem hoopte ik één van de goldentjes te mogen opleiden. Vol verwachting vroeg ik dan ook wie de ‘gelukkige’ was. “Je mag Mookie, de witte herder komen ophalen. We denken dat ze helemaal iets voor jou is!” Even bleef het stil aan de telefoon. De witte herder? Voor mij? Ik? Een retrieverfan? Dat beest zal met mijn voeten spelen! Ik zal dat nooit de baas kunnen! Maar Elke bleek zeker van haar zaak, dus draaide ik de knop om naar ‘help-wat-moet-ik-met-een-herder-in-huis’, naar ‘we-zullendat-herdervarkentje-wel-eens-wassen’. En zo reed ik op donderdag 8 maart met een krijsende witte herder pup op mijn schoot, naar huis.

~5~


Zondag 10 maart

De eerste dagen met Mookie vlogen voorbij. Wat een leuk dropje was ze toch… Ze voelde zich hier meteen helemaal thuis en deed ons regelmatig dubbel liggen van het lachen met haar puppykuren. Er zat behoorlijk wat pit in dat kleine lijfje en vaak konden haar pootjes nog niet helemaal volgen in wat ze wou doen, met alle gevolgen vandien natuurlijk… Al bleek dat schattig pupje ook een behoorlijk sterk willetje te hebben. Dat liet ze me in elk geval weten toen ze de volgende dag alleen achteraan in de auto moest zitten terwijl we op weg waren naar onze afspraak met Heleen. Tien minuutjes duurde de autorit, maar het werden tien helse minuten die eerder tien uren leken te duren. Wat kon die kleine krijsen… De hele autorit terroriseerde ze mijn trommelvliezen met luidkeels protest. Negeren, zachtjes toespreken, meezingen met de radio,… het hielp allemaal niet. Zelfs toen ik de volumeknop van de autoradio omhoog draaide, resulteerde dat in een duidelijke 1-0 overwinning voor het kleine witte wolfje. Ook de terugweg begon al even vocaal. Halverwege de rit werd het echter plots stil. Net op dat moment weerklonk op de radio ‘6-6-6, The Number of the Beast….’ Ik mocht hopen dat dit geen hint was naar mevrouw haar muzikale voorkeur. De kennismaking met onze katten en de honden ging vrij vlot. De katten vonden haar best interessant en ook omgekeerd had Mookie heel wat interesse in die harige beesten. Vooral die staart was zo aantrekkelijk om aan te tuggen… Met een mep van de kat tot gevolg, iets waar juffrouw Mookie overigens niet erg van onder de indruk was. Af en toe moest ik dan ook wel eens ingrijpen.

~6~


Kruisingen labrador Liesel en Erynn moesten hun plan trekken in hun communicatie met de pup en dat ging supergoed. Liesel vond het heerlijk om met de witte wattebol een potje te ravotten, en Erynn pikte de speeltjes in van Mookie, wat voor de nodige hilarische ‘discussies’ zorgde. Mookie was namelijk niet van plan om haar speeltjes af te staan en rende dan achter Erynn aan, terwijl ze verwoede pogingen ondernam om het speeltje terug te pakken. Wanneer ze dan eindelijk het speeltje te pakken kreeg, weigerde ze dit los te laten en zo zag ik Erynn af en toe in de living rondlopen met één of andere ‘swiffer’ achter haar aan. Televisie? Dat heb je toch niet nodig met een pup in huis?

~7~


Dinsdag 12 maart

Nieuwsflash! In de gemeente Kortemark, vlakbij Roeselare, is deze voormiddag de grootste sneeuwvlok ooit gesignaleerd. De reuzensneeuwvlok heeft de grootte van een maltezer en dwarrelt vrolijk in het rond. Hanna V., die de sneeuwvlok in haar tuin vond, wist eerst niet wat ze zag, maar ze besloot dit vreemde fenomeen meteen op foto vast te leggen en onze correspondent te contacteren. “Ik dacht even dat ik hallucineerde”, aldus de verbaasde 32-jarige vrouw, “maar de foto’s liegen niet. Volgens mij is de natuur nu echt helemaal op hol geslagen.” Bang is ze geen seconde geweest. “De sneeuwvlok naderde mij vrolijk en leek geen slechte bedoelingen te hebben. Voor ik het wist glipte het binnen in mijn living. Ik dacht dat het binnen de kortste keren gesmolten zou zijn, maar kijk, het lijkt wel alsof het bestand is tegen temperaturen boven het vriespunt.” Een bizar fenomeen waar we zeker het laatste nog niet van gehoord hebben….

~8~


Zaterdag 16 maart

Socialiseren, socialiseren, wie zijn best doet zal het leren. trokken we met de trein naar Brugge.

Dus

“Oooooh, aaaaah, ziiieeee, oh my Goooooood!” Als ik 50 cent had gekregen telkens iemand een vertederd gilletje sloeg bij het zien van Mookie, dan had ik een mooi centje kunnen overschrijven op de rekening van haar hulphondenorganisatie. Akkoord, de ‘little fluffy cloud’ zoals een toerist in Brugge Mookie vandaag noemde, was ook wel heel schattig. Zeker wanneer ze parmantig op haar puppykontje ging zitten en de grote mensenwereld op haar gemakje zat te aanschouwen. Of wanneer ze vol aandacht, kopje omhoog, naast me mee trippelde. Ja, op zo’n moment smelt ik ook voor zo’n lieve, donkere puppykraaloogjes. Maar er zat verdorie pit in deze kleine dame. Ze wist wat ze wou en ze zou het dan ook desnoods aan de hele Brugse Markt meedelen. Dat was dan ook exact wat ze deed, toen ze naar een golden retriever puber wou, maar er niet bij kon. KWAAD! En maar krijsen…. Baasje met een hoofd zo rood als een pioen, zich verontschuldigend in alle talen, met of zonder haar, die ze machtig was. Maar haar zin kreeg de pittige, kleine pup niet. Pech voor Mookie, maar over een overwinning voor mij, durf ik nu ook niet echt te spreken. Zo waren er nog wel momenten waarop mevrouw haar karaktertje kwam bovendrijven. Zo besloot ze op een nacht om de baasjes een paar keer wakker te blaffen. De eerste keer negeerde ik het, maar de tweede keer besloot ik geen risico te nemen op een pipi-bench en ging ik met een slaapkop naar beneden om miss Mookie buiten te laten. “Woehoe!” dacht Mookie, “Spelen!” ~9~


Plassen was dus het laatste waar ze aan dacht. De trut! Enfin, ik heb me sindsdien niet meer laten vangen en Mookie had snel door dat ik me misschien één keer laat vangen, maar dus géén tweede keer.

~ 10 ~


Woensdag 20 maart Gisterenavond was het zover. De eerste puppyles. Hoewel ik nu een ‘ancien’ was, en dus al een beetje de ‘regels van het spel’ kende, vond ik het toch wel weer spannend. Wie zouden de andere gastgezinnen zijn? Zou het een leuke groep zijn? Wie zou onze groepsverantwoordelijke worden? Stipt om 19u kwamen we toe, maar de les bleek maar om 19u30 te starten. Ah, oeps. Nu ja, geen probleem, de andere gastgezinnen waren ook mooi op tijd en dus konden we al wat kennismaken met elkaar. Mookie was mij intussen op snode wijze door één van de trainsters ontfutseld en zat bij de andere pups. Kwestie van de gastgezinnen tijdens de les met haar schattige snoetje niet af te leiden. Tegen het einde van de les kwam de dierenarts langs om de pups nog eens na te kijken en sommige hun tweede inenting en een kennelhoestvaccin te geven. Mookie bleek helemaal niet bang te zijn op de behandeltafel en keek nieuwsgierig naar alles wat er op lag. De dierenarts was haar grote vriend. Tot… hij in haar oren wou kijken. Mijn stoere witte wolfje gilde de hele infrastructuur bijeen. “Goh, ze krijst toch al minder erg dan de vorige keer.”, was de droge reactie van de dierenarts. Euh… Ik WIL niet weten welke decibels mijn kleine aanstellertje toen geproduceerd heeft. Voor de inenting en het kennelhoestvaccin gaf ze dan weer geen krimp. Puppy’s… het zijn wonderlijke wezens. Toen ik terug in het leszaaltje kwam, zat de les erop en werden de andere pups net toegewezen aan de gastgezinnen. Mookie mocht dus nog even ravotten met haar kersverse maatjes. Weer bleek dat de juffrouw behoorlijk wat pit had. Ze ging elke pup afzonderlijk even duidelijk maken dat zij de baas wou zijn, iets waarmee overigens niet alle pups akkoord gingen, met hier en daar wat puppygegrom als gevolg. Daarna ging ze op onderzoek. ~ 11 ~


Opeens had ze een kat gezien en besloot ze die te achtervolgen. Maar pech oh pech, de kat verdween door een gat in een deur naar een andere ruimte. En daar zat Mookie…. Verontwaardigd over de grote verdwijntruc van het miauwende beest. Even checken dus of ze ook door dat gat kon, maar dat bleek niet te lukken. Dan maar controleren of de deur toevallig niet openstond, maar die stond slechts op een kier, dus dat zou ook niet lukken. Toen had ze het licht gezien. Per toeval ontdekte ze het touw dat aan de deurklink hing, en voor de ogen van de verbaasde gastgezinnen en trainers, begon ze er als een volleerd hulphond aan te trekken. Groot was haar beloning toen de deur ook effectief helemaal open zwierde en ze luid gejuich oogstte voor wat ze gepresteerd had. Ik stond te blinken van trots. Ja, juffrouw Mookie was een ondernemend dametje. Zo sleurde ze al het speelgoed naar ‘haar huisje’ onderaan de kattenkrabpaal, en ook de staander met de twee grote inox waterbakken wou ze richting huisje slepen. Halverwege werd haar aandacht echter afgeleid door een voorbij paraderende kat die er in Mookies ogen werkelijk om vroeg om even van naderbij geïnspecteerd te worden. De lege eetpot van Liesel moest er ook aan geloven, maar die was te groot. Mookie kwaad natuurlijk, want die pot MOEST en ZOU in dat huisje. Kortom: bij momenten hilarische taferelen. Veel beter dan om het even welke televisiezender. Woestijnvis: beware: Mookie-tv is coming up!

~ 12 ~


Millions discover their favorite reads on issuu every month.

Give your content the digital home it deserves. Get it to any device in seconds.