Page 113

Oδός Aναγεννήσεως

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ Το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας ήταν η γενοκτονία των Εβραίων. Οι Ναζί, οι οποίοι ανέλαβαν την εξουσία στη Γερμανία τον Ιανουάριο του 1933, πίστευαν ότι οι Γερμανοί ήταν «φυλετικά ανώτεροι» και ότι οι Εβραίοι, που θεωρούνταν «κατώτεροι,» αποτελούσαν μια εξωτερική απειλή για την επινοημένη γερμανική φυλετική κοινότητα. Έτσι, επινοήθηκαν και εφαρμόστηκαν από τον Χίτλερ και τους συνεργάτες του εφιαλτικές πρακτικές που ήταν πρωτοφανείς για τη παγκόσμια ιστορία. Η φυσική εξόντωση μετά από επώδυνη παραμονή σε γκέτο ή σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι μαζικές εκτελέσεις και η χρήση δηλητηριωδών αερίων όπως τα Τσυκλόν Β ήταν οι πρακτικές που ακολούθησαν. Οι νεκροί αυτής της τραγωδίας ανέρχονταν σε εκατομμύρια. Στρατόπεδα όπως του Άουσβιτς, της Τρεμπλίνκα, του Νταχάου, του Μπέλζετς και του Σόμπιπορ έχουν γίνει συνώνυμα απανθρωπιάς και πόνου. Το ολοκαύτωμα είναι μια λέξη που ίσως φαντάζει μακρινή. Κι όμως παραμένει εδώ κοντά μας, δίπλα μας, αφού τα απομεινάρια του έχουν επηρεάσει μάζες ανθρώπων κι έχουν εδραιώσει μέσα τους τον φόβο και την ανασφάλεια. Οι κουλουριασμένοι άνθρωποι και οι εξαθλιωμένες φιγούρες στους δρόμους, τα καχεκτικά πρόσωπα μικρών παιδιών να παρακαλούν για ένα κομμάτι ψωμί, τα ουρλιαχτά πόνου και τρόμου χωρίς κανένα περιθώριο ανακούφισης. Έτσι παίρνει ο πόλεμος τους ανθρώπους. Ύπουλα, μέσα από κακουχίες, βίαια. Ωραίος τρόπος δεν υπάρχει. Κι αυτό εξαιτίας των άκαρδων ανθρώπων, χωρίς ίχνος συμπόνιας, έστω οίκτου. Τέτοιους ανθρώπους «πλάθει» ο πόλεμος. Αυτές οι καταστροφικές συνέπειες αποτυπώθηκαν σε εικόνες και στίχους, για να θυμίζουν πάντα τον πόνο και τα βάσανα της ιστορίας του ολοκαυτώματος των Εβραίων. ΕΑΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Primo Levi Αυτοβιογραφικό, γραμμένο το 1947, θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας με θέμα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σκέψεις, βιωματικές εμπειρίες παρουσιάζονται με σκοπό να μη σβηστούν από τη μνήμη... Απίστευτη η κτηνωδία του ανθρώπου κάτω από το πέπλο του φασισμού, ασύλληπτα τα εγκλήματα των Γερμανών. Στις 22 Φεβρουαρίου 1944, 650 άνθρωποι στάλθηκαν στο Άουσβιτς στοιβαγμένοι σε δώδεκα τρένα για εμπορεύματα. Μόνο ο Πρίμο Λέβι και δύο άλλοι επέζησαν, έπειτα από παραμονή ενός έτους, πριν την απελευθέρωσή τους από τον ρωσικό στρατό τον Ιανουάριο του 1947. Στο στρατόπεδο ο Λέβι παρατηρεί τα πάντα, θα θυμηθεί τα πάντα, θα αφηγηθεί τα πάντα: το στρίμωγμα στους κοιτώνες· τους συντρόφους που ανακάλυπταν το πρωί νεκρούς από την πείνα και το κρύο· τους εξευτελισμούς και την καθημερινή εργασία, κάτω από τα χτυπήματα των «Κάπος»· τις περιοδικές «επιλογές» όπου ξεχώριζαν τους αρρώστους από τους υγιείς για να τους στείλουν στο θάνατο· τους απαγχονισμούς για παραδειγματισμό· τα τρένα γεμάτα Εβραίους και τσιγγάνους, που οδηγούνταν με την άφιξή τους στα κρεματόρια… Κι όμως, στην αφήγηση αυτή κυριαρχεί η πλέον εντυπωσιακή αξιοπρέπεια· καμία εκδήλωση μίσους, καμία υπερβολή, καμία εκμετάλλευση των προσωπικών ταλαιπωριών, αλλά ένας ηθικός προβληματισμός πάνω στον πόνο, εξυψωμένος από ένα όραμα ζωής.

112

ΟΔΟΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ 2012-2013  

Περιοδικό του Λυκείου Αραδίππου

ΟΔΟΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ 2012-2013  

Περιοδικό του Λυκείου Αραδίππου

Advertisement