Page 100

Oδός Aναγεννήσεως

αλλά από αυτούς που τα ελαττώματά τους τα κάνουν προτερήματα. Ο Αγησίλαος ήταν ευχάριστος στις συναναστροφές του, είχε μεγαλείο ψυχής, «μεγαλογνωμοσύνη», πολιτική οξυδέρκεια «πρόνοια» και διακρινόταν για τη λιτότητα στην προσωπική και οικογενειακή του ζωή. Η λιτότητά του δε, ως στάση ζωής, αποδεικνύεται και από τις αρχές που εφήρμοζε στην οικογένειά του και ειδικότερα στη διαπαιδαγώγηση της κόρης του που ντυνόταν και κυκλοφορούσε τόσο απλά, όπως και οι άλλες κοπέλες. Η «πρόνοια» (πολιτική οξύνοια), διεφάνη πολλές φορές στα πλαίσια της άσκησης της εξωτερικής πολιτικής της Σπάρτης, τόσο με τους Πέρσες, όσο και με τους Αθηναίους, αλλά και με άλλες πόλειςκράτη.

Το φιλανθρωπικό έργο του Αγησίλαου Ο Αγησίλαος κατά τη διάρκεια της ζώης του έδειξε μεγάλη φιλανθρωπία προς τους συνανθρώπους του. Αρχικά φρόντιζε να υποτάσσει με τη βία τους εχθρούς αλλά και να τους παίρνει με το μέρος του με την ήπια συμπεριφορά του, επειδή ήξερε ότι η χώρα που κυριεύεται και ερημώνεται δε θα μπορούσε να συντηρεί στρατό για πολύ καιρό,ενώ άντιθετα θα προσφερεί συνεχώς τροφή αυτή που κατοικείται και καλλιεργείται. Aκόμη, προειδοποιούσε πολλές φορές τους στρατιώτες του να μην τιμωρούν τους αιχμαλώτους σαν να ήταν άδικοι, αλλά να τους φροντίζουν με τη σκέψη ότι ήταν άνθρωποι.Στη συνέχεια,όποτε μετακινούσε το στρατόπεδο του, αν αντιλαμβάνονταν εγκαταλελειμμένα μικρά παιδιά εμπόρων, τα οποία πολλοί τα πουλούσαν, γιατί νόμιζαν ότι δεν θα μπορούσαν να τα θρέψουν, φρόντιζε να τα μεταφέρουν κάπου μαζί τους. Τέλος, και τους αιχμαλώτους πάλι, που τους εγκατέλειπαν εξαιτίας των γηρατειών τους, έδινε εντολή να τους φροντίζουν για να μην κατασπαράζονται ούτε από σκυλιά ούτε από λύκους. Η συμπεριφορά του Αγησίλαου οφείλεται κυρίως στον ανθρωπισμό του. Ο Αγησίλαος δεν ήταν τραχύς κατακτητής,αλλά ευαίσθητη φύση. Γι’αυτό έδειχνε σεβασμό στον άνθρωπο,ακόμα και στον εχθρό,ως μοναδική αξία.`Ετσι κέρδιζε τη συμπάθεια και την εκτίμηση, ενώ παράλληλα κρατούσε βιώσιμες και καλλιεργήσιμες τις κατακτημένες περιοχές που εξασφάλιζαν την τροφοδοσία του στρατού του.

Η σύγκριση μεταξύ των δυο προσώπων Μέσα από την ανάλυση που προηγήθηκε είναι εμφανές πως τόσο η Νταïάνα όσο και ο Αγησίλαος ήταν και είναι διαχρονικά πρόσωπα που άφησαν το δικό τους στίγμα σ’αυτη την κοινωνία. Και οι δύο έχουν να επιδείξουν ένα πλούσιο φιλανθρωπικό έργο που στηρίζεται στην ανιδιοτελή βοήθεια σε άτομα που τους είχαν πραγματική ανάγκη. Ξεφεύγοντας από τα στενά πλαίσια της κοινωνίας που ζούσαν και οι δύο ακολούθησαν το δρόμο που τους πρόσταζε η καρδιά τους κάνοντας πράγματα τα οποία για άλλους ανθρώπους ήταν αδιανόητα. Από τη μια η Νταϊάνα ήταν η πρώτη που τόλμησε να κάνει παρέα και να αγγίζει φορείς του Aids και από την άλλη ο Αγησίλαος έδωσε εντολές να μην κακομεταχειρίζονται τους αιχμαλώτους αλλά να τους συμπεριφέρονται ανθρώπινα. Ενα άλλο κοινό στοιχείο των δύο προσωπικοτήτων ήταν η αγάπη τους για τα παιδιά. Από τη μια ο Αγησίλαος φρόντιζε για τα ορφανά παιδιά των πολέμων και από την άλλη η Νταϊάνα επισκεπτόταν συχνά ορφανοτροφεία και περνούσε αρκετό χρόνο εκεί. Όσον αφορά τα παιδιά τους, φρόντισαν και οι δύο να τα μεγαλώσουν με αγάπη και να τα διαπαιδαγωγήσουν με το σωστό τρόπο. Και οι δύο παρόλο που ήταν από ανώτερες κοινωνικά τάξεις δεν τους ένοιαζε να «τσαλακώσουν» τον εαυτό τους και να συναναστρέφονται με φτωχούς και «ασήμαντους» ανθρώπους. Τέλος, μέσα από το φιλανθρωπικό έργο και των δύο αναδεικνύεται ο ανιδιοτελής χαρακτήρας τους και η αληθινή αγάπη που είχαν για το συνάνθρωπό τους. Κωνσταντίνου Κωνσταντίνος, Α’3

99

ΟΔΟΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ 2012-2013  

Περιοδικό του Λυκείου Αραδίππου

Advertisement