Issuu on Google+


He and She and Their Tales * DeathBringer meets DeathPursuer เมื่อไหร่...จะหยุดสักทีนะ... ฉันทรุดตัวลงนัง่ กับพื ้นที่เย็นเฉียบ หลังแนบพิงกําแพงหินหยาบชื ้น ความอบอุ่นเดียวที่มีคือ... ตัวฉันเอง หนาวจัง...มืดด้ วย... ฉันชันเข่าสองข้ างขึ ้นมาแล้ วกอดไว้ สายตาจับจ้ องเม็ดฝนที่โปรยปรายอยู่นอกบ้ านอย่างไม่มีที ท่าว่าจะหยุด ...บ้ าน... จะเรี ยกว่าบ้ านก็ไม่ถกู สักทีเดียว...เพราะมันเป็ นถํ ้าธรรมชาตืท่ีพบเห็นได้ ตามป่ าลึก เป็ นถํ ้าเล็กๆที่ไม้ ได้ ลกึ อะไร แต่สําหรับฉันแล้ วมันเหมือนเป็ นที่อยู่อาศัยถาวร ฝนตกหนักขึ ้นอีกแล้ ว... ฉันถอนหายใจแล้ วเริ่มปลงตกกับสภาพแวดล้ อมที่ไม่เอื ้ออํานวยต่อการออกไปหาเสบียงอาหาร ความรู้สกึ โล่งๆในท้ องกับอากาศหนาวๆนี่...ไม่ใช่เรื่ องดีเลย ...สงสัยมื ้อกลางวันนี ้คงต้ องอดซะแล้ ว...


ฉันปิ ดเปลือกตาลงพยายามจะหลับ...ทั ้งๆที่ร้ ูว่ามันเป็ นไปไม่ได้ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันเป็ นธรรมชาติของมนุษย์หรื อเปล่า...เวลาที่อยู่นิ่งๆ จิตใจฉันมักจะ ฟุ้งซ่าน โดยเฉพาะวันที่ฝนตกอากาศมืดครึม้ แบบนี ้... ไม่ชอบเอาซะเลย...แต่... ฉันเริ่มคิดถึงอดีตของตัวเองซะแล้ ว ลูกสาวปิ ศาจ...ยมฑูตจําแลง...ตัวนําหายนะ... ชื่อที่ทกุ ๆคนในเมืองเรี ยกฉัน...แน่นอนว่าไม่ได้ มีเพียงเท่านี ้หรอก แต่มนั มากซะจนฉันจําไม่หมด ต่างหาก ในตอนนันฉั ้ นคิดว่ามันเลวร้ ายมากเลยนะ...ที่จะเรี ยกเด็กผู้หญิงอายุแค่สิบเอ็ดปี ด้ วยชื่อพวกนัน้ แต่บางทีฉนั ก็คิดว่ามันเหมาะสมเหมือนกัน...เพราะอะไรน่ะเหรอ... เพราะฉันเกลียดตัวเองน่ะสิ... ทุกอย่างเริ่มขึ ้นตอนที่บ้านหลังใหญ่สวยงามของฉันถูกไฟไหม้ วอดจนไม่เหลือแม้ แต่ซาก... ทังคุ ้ ณพ่อเข้ มงวดทํางานเก่ง...คุณแม่ที่มีฝีมือทําอาหารเป็ นเลิศ...พี่สาวแสนสวย...น้ องชาย ทารกน่ารัก ทุกคนตายหมด... ยกเว้ น....ฉัน


ฉันเศร้ า เสียใจ และร้ องไห้ ...สาปแช่งปาฏิหาริย์ที่ช่วยชีวิตฉันไว้ ตัวคํ ้ าถามกับพระจันทร์ และดวงดาว...ทําไม...ถึงไม่พาฉันไปด้ วย ในตอนแรกฉันได้ รับความสงสารและเห็นใจจากชาวเมืองทุกๆคน และก็ได้ พี่สาวของคุณแม่ที่ เปิ ดร้ านอบขนมปั งเป็ นคนรับไปเลี ้ยง...เป็ นคุณป้าใจดี เธอดูแลฉันราวกับเป็ นลูกของตัวเองจน ฉันเริ่มมีกําลังใจที่จะใช้ ชีวิตต่อ... แต่ก็ไม่นานนักหรอก...เปลวไฟแดงฉานนัน่ ก็กลับมาหลอกหลอนฉันอีกครัง้ บ้ านไม้ หลังเก่าของคุณป้า...เพียงแค่ชวั่ ข้ ามคืนก็กลายเป็ นเถ้ าถ่านสีดําสนิท และนี่เป็ นอีกครัง้ ที่ฉนั รู้สกึ เคียดแค้ นต่อโชคชะตา... ทําไม...คนที่รอดมีเพียงฉันเท่านั ้น คนรอบๆตัวของฉันตายไปทั ้งหมดห้ าคนในอุบตั ิเหตุสองครัง้ ...และฉันก็รอดมาได้ ทั ้งสองครัง้ นัน่ คือจุดเริ่มของความ สงสัย กังขา คลางแคลง...ที่พฒ ั นาอย่างรวดเร็วจนกลายเป็ นความกลัว ฉันโดนประนามด้ วยชื่อที่เลวร้ ายพวกนั ้นและถูกขับไล่ออกจากเมืองโดยมีสิ่งของติดตัวชิ ้นเดียว คือเสื ้อผ้ าที่ฉนั ใส่อยู่นี ้ ฉันไม่เข้ าใจว่าอะไรทําให้ ผ้ คู นในเมืองหวาดกลัวฉัน... แต่มนั ก็คงเป็ น...หนึง่ ในธรรมชาติของมนุษย์ล่ะมั ้ง ตึก...


เสียงฝี เท้ าหนักๆปลุกฉันขึ ้นมาจากห้ วงความคิด... ฉันเปิ ดเปลือกตาขึ ้นและหันไปมองทางต้ นเสียง... “เอ่อ...ขอหลบฝนด้ วย...ได้ ไหม” ชายหนุ่มในชุดเสื ้อคลุมหนายืนอยู่บริเวณปากทางเข้ าถํ ้า...ในมือข้ างขวาถือกระเป๋ าสะพายใบ ค่อนข้ างใหญ่ อายุมากกว่าฉันซักสี่ปีเห็นจะได้ ...น่าจะประมาณ...สิบแปดหรื อสิบเก้ า ฉันพยักหน้ า... “ขอบใจนะ” เขาเดินมานัง่ ลงตรงข้ ามก่อนจะวางกระเป๋ าและถอดเสื ้อคลุมวางกองไว้ กบั พื ้น “เอ้ า...” เขายื่นผ้ าเนื ้อหนาผืนใหญ่ให้ ฉนั ...คงเป็ นเพราะชุดกระโปรงบางๆที่ฉนั ใส่อยู่นี่ล่ะมั ้ง “หนาวมัย” ้ ชายคนนันพู ้ ดพร้ อมกับรอยยิ ้ม...ก่อนจะเปิ ดกระเป๋ าและค้ นหาบางอย่างข้ างใน


“พี่ชาย...อย่ายุ่งกับหนูจะดีกว่านะ” “ทําไมเหรอ...” เขาถามโดยที่ไม่ได้ หนั มามอง...ในมือถือของกลมๆที่หยิบขึ ้นมาจากสัมภาระ “คนอื่นบอกว่าหนูเป็ นตัวโชคร้ ายที่ทําให้ คนรอบข้ างต้ องตายน่ะ” “นัน่ เป็ นเหตุผลที่เธอต้ องมาอยูค่ นเดียวในสภาพนี ้น่ะนะ” “อื ้ม...” เขาลุกขึ ้นเดินเข้ ามาใกล้ ก่อนจะวางของบางอย่างลงบนมือฉัน “นํ ้าตาลที่ราดข้ างบนอร่อยที่สดุ เลยล่ะ” ขนมปั ง...งันเหรอ... ้ ฉันมองเข้ าไปในดางตาสีนํ ้าตาลของชายตรงหน้ า...ไม่ได้ มีอะไรมากไปกว่าความอบอุ่นและใจดี คนคนนี ้...แปลกจัง... “ไม่เชื่อที่หนูบอกเหรอ...” เขานิ่งไปสักพัก...


“เชื่อสิ...เพราะบางที...ปาฏิหาริย์อาจจะพาเรามาเจอกันก็ได้ นะ” “หนูเกลียดคําว่าปาฏิหาริย์” ฉันขมวดคิ ้วแล้ วก้ มลงมองพื ้น...เป็ นเพราะคํานั ้นนัน่ แหละที่ทําให้ ฉนั ต้ องเป็ นแบบนี ้ คงเพราะท่าทางไม่พอใจแบบเด็กๆของฉันล่ะมั ้ง...ที่ทําให้ เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ฉันหันหลังให้ เขาและค่อยๆกัดขนมปั งในมือ... นี่ฉนั กําลังทําอะไรอยู่เนี่ย...แสดงออกให้ เขารู้ว่ากําลังไม่พอใจงั ้นเหรอ...ไม่ค่อยเข้ าใจตัวเอง เหมือนกันแฮะ ในขณะที่ขนมปั งแสนอร่อยคําสุดท้ ายหมดลง...ฉันก็ได้ ยินเสียงเบาๆ... แช๊ ะ...พรึ่บ... เสียงแตกลัน่ เบาๆที่ดงั ขึ ้นด้ านหลังทําให้ ฉนั ต้ องรี บหันกลับไป... สิ่งที่เห็นทําให้ ร่างกายของฉันสัน่ สะท้ านด้ วยความกลัว... เปลวไฟ... “ยะ....” “หือ...”


“อย่า...อ...ย่า” “มีอะไรเหรอ...” “อย่าน้ า!!!....ไม่เอา...ไม่ชอบไฟ!!!!” ฉันนัง่ กอดเข่าก้ มหน้ าลงและใช้ องมือปิ ดหูตวั เองแน่น.... แสงสีส้มของเปลวไฟ...เสียงปะทุของเปลวไฟ... ฉันเกลียดพวกมัน...ฉันกลัวพวกมัน... พั่บ! ฉ่า.... เสียงตบหนักๆดังขึ ้นก่อนที่ทกุ อย่างจะเงียบลง...มีเพียงเสียงของสายฝนที่ตกหนักอย่างต่อเนื่อง อยูด่ ้ านนอก ฉันค่อยๆลืมตาขึ ้น... “ทะ...ทําไม ถึงใช้ มือล่ะ...” ภาพที่ฉนั เห็นคือมือเปล่าทั ้งสองข้ างของเขากดประทับลงกับพื ้น...ควันสีขาวลอยขึ ้นมาจากใต้ ฝ่ ามือทังสอง ้ “ตกใจน่ะ...เลยไม่ทนั คิด...ขอโทษนะ...ไม่นกึ ว่าจะกลัวไฟแบบนี ้”


ฉันไม่ร้ ูว่าตอนนี ้ตัวเองรู้สกึ อย่างไร...แต่ฉนั รู้ว่าเขาต้ องเจ็บมากแน่ๆ ...และเป็ นเพราะฉัน... ฉันรี บลุกขึ ้นและเข้ าไปคว้ าฝ่ ามือทั ้งสองข้ างของเขาขึ ้นมาดู... แต่สิ่งที่ฉนั เห็นเป็ นเพียงมือที่ไม่มีบาดแผลใดๆ...มีเพียงรอยไหม้ ที่นิ ้วชี ้ที่ค่อยๆจางหายไปอย่าง รวดเร็ว “อะ....” “ตกใจมัย...ขอโทษนะ” ้ เขาค่อยๆแกะมือของฉันออกอย่างนุ่มนวลก่อนจะถอยกลับไปนัง่ ข้ างๆกระเป๋ าที่วางกองอยู่กบั พื ้น “พีเ่ ป็ นนักเดินทาง...แต่ไม่ได้ ไปเรื่ อยๆแบบไม่มีจดุ หมายหรอกนะ” “หรื อว่า..” “อืม...กําลังหาสิ่งที่สามารถดับชีวิตของตัวเองได้ น่ะ” พี่ชายนักเดินทางพูดพร้ อมกับยิ ้มออกมา... แต่ยิ ้มนันกลั ้ บแฝงไปด้ วยความเศร้ า...ฉันรับรู้ได้


“เด็กสาวที่นําความตายมาให้ คนรอบข้ างงั ้นเหรอ...พี่บอกแล้ วไง...บางทีปาฏิหารย์อาจจะนํา เรามาพบกันก็ได้ ” พูดจบเขาก็หยิบขนมปั งอีกก้ อนหนึง่ ออกมาจากกระเป๋ าด้ วยท่าทีสบายใจ ฉันขยับเข้ าไปใกล้ คนตรงหน้ า... ตัวฉันที่นําพาความตาย...กับพีช่ ายที่เป็ นอมตะงั ้นเหรอ อาจจะฟั งดูแปลกๆสําหรับเด็กที่โดนคนทั ้งเมืองขับไล่...แต่ฉนั ว่า ...ฉันเจอที่ของตัวเองแล้ วล่ะ... ฉันคว้ าขนมปั งในมือเขาก่อนจะวิ่งไปนัง่ ที่อีกด้ านหนึง่ ของถํ ้า... “นี่...ถึงพี่จะตายไม่ได้ ...แต่พี่ก็หิวเป็ นนะ...” นานแค่ไหนแล้ วนะ...ที่ฉนั ไม่ได้ ยิ ้มแบบนี ้ -----------------------------------------------------------------------------

ComaKarma


He and She and Their Tales