Page 1

beeld julia de boer studio jaxstudio.nl

column

michael barzilay

Psychobuuf

bio Michael Barzilay verruilde Rotterdam talloze keren voor een andere stad, telkens moest hij erkennen dat de havenstad toch echt zíjn stad is. Als journalist, filmer, programmamaker en creatieveling werkte hij voor Talpa, DIF, Goodies en RTL, hij maakt wekelijks reportages voor o.a. City Media Rotterdam en schrijft voor diverse landelijke magazines. Zijn debuutroman is in de maak en verschijnt eind 2012.

Gestalked worden door een vrouw kan voor een man doorgaans iets vleiends hebben. Maar niet wanneer je stalkster je buurvrouw is met psychopathische karaktertrekken en het postuur van iemand die met een oorvijg je nek breekt. Ik was nog maar net naast haar komen wonen in Kralingen. Misschien was ik iets te hoffelijk of amicaal geweest bij de housewarming. Wist ik veel? Na verloop van weken had ze steeds minder reden nodig om aan te bellen. Of ik ‘n wijntje wilde en dat ik nog een toetje tegoed had… Ik kreeg er moordnijgingen van. Nadat ik in onomwonden woorden te kennen gaf dat ik niets met haar te maken wilde hebben, begon ze brieven te schrijven. En die legde ze dan, geparfumeerd en al, op mijn deurmat. “We zijn op de verkeerde voet begonnen.” “Kunnen we niet gewoon vrienden zijn?” Dat soort teksten.

Ze had zelfs tarotkaarten geraadpleegd over de te varen koers met mij. Het dreef me tot waanzin. Misschien moest ik maar weer verhuizen, dacht ik. Of emigreren. Totdat ik op een dag een verhuisladder tegen haar balkon aan zag staan. Boven bleken politiemensen, verhuizers, slotenmakers en belastinginspecteurs bezig haar woning te legen. Uitzetting. Ze had haar boekhouding niet op orde. Binnen drie uur was elk spoor van haar gewist. Kijk, op Facebook gebeurt dat niet. De ontmoetingen zijn er heerlijk steriel, comfortabel afstandelijk. Ik moest er eerst niets van hebben, maar vorige week heb ik me toch geregistreerd. Voor ik er erg in heb zit ik een uur lang vriendschapsverzoeken te bevestigen en te versturen. Vage kennissen worden pardoes ‘vrienden’, mensen met wie ik in vete verkeerde, verwelkom ik met hernieuwd

enthousiasme… Binnen een paar dagen heb ik boven de honderd vrienden. Het werkt verslavend, alsof ik mijn ‘vrienden’ voor de vergetelheid wil behoeden. Toch hanteer ik ook een streng deurbeleid, onbekenden laat ik niet toe. Dan wil ene Mariposa Azul vrienden worden. Er is geen foto bij het profiel gevoegd behalve een illustratie van een turquoise vlinder. Hm, daar beginnen we niet aan. Een paar dagen later ligt er een ansichtkaart met een blauwe vlinder op de deurmat. Sidderingen schieten door mijn ruggenmerg wanneer ik het handschrift herken: de psychobuuf. Of ik vrienden wil worden op Facebook. Er rest mij nu geen andere uitweg dan drastische maatregelen. Ik wil iemand fysiek en bij voorkeur pijnlijk ontvrienden! Suggesties? Graag melden op mijn prikbord. <

advertentie

| 27 oktober - 9 november 2010 |

NL10_22p07.indd 7

nl10 | 7

26-10-2010 13:47:47

NL10_22p07  

michael barzilay advertentie studio jA xSTUDIO.Nl beeld jUlIA DE BOEr bio Michael Barzilay verruilde Rot- terdam talloze keren voor een ande...