Issuu on Google+

el, o máis novo, pregunta unha e outra vez, escarvando na nosa memoria (14 de xuño de 2004) Definitivamente, botouse ao mar, mentres as ondas tragaban a vida de dez homes, mentres o mar cobraba o seu tributo, botouse ao mar para sempre, desamarrou a chalana derradeira, deixouse ir, sen vogar sequera. Non precisou abrir os ollos, non desencartou os mapas, o seu silencio dicía: “adeus, o meu caderno de bitácora chegou ao derradeiro espazo”. Mentres halaban os corpos, mentres choraban a ausencia, partía definitivamente. O avó botara a áncora ao fondo, varara a gamela no paseo dos mariñeiros nostálxicos, de onde adiviñaban o vento, medían a distancia de mar asoballado, invadido de formigón, afastado. Mais chegou o inverno infame en que a serpe negra invadiu a costa de norte a sur, e o avó perdeu a conta de saídas e atraques, pechou a memoria e as palabras e a razón fuxiron.

mentres pechan as súas covas, el faise ao mar definitivamente, para emprender a viaxe derradeira. O sal das ondas chega até o meu rostro


Hoxe, mentres buscan os seus corpos, mentres pechan as súas covas, el faise ao mar definitivamente, para emprender a viaxe derradeira. O sal das ondas chega até o meu rostro e miro as illas. Nada pode evitar este naufraxio. Cinza, 2009 (inédito)

Ese día morreu o meu avó, Xesús Alonso Covelo, despois de loitar contra a fuxida das lembranzas e, cousas da vida, mentres rescataban os mortos do Bahía. Secou a pel contra o vento do mar. Loitou por alimentar as súas fillas. Renunciou a todo por amor, como antes del fixera a avoa da súa namorada, a miña avoa Saladina.Tiña oitenta e catro anos, e unha dura vida ás costas. Deixoume os mesmos ollos e esta teimosía contra a inxustiza.

Marta Dacosta


Marta Dacosta