Page 1

2 ZOMERKRANT ZOMERGASTEN

Bukken voor de brug geeft een saamhorigheidsgevoel Wie: Guusje en Caroline Woonplaats: Rotterdam Waar: Middelburg door Joanne Karkdijk

W

ij zoeken echt de rust op. Niks moet, alles mag.” De Rotterdamse dames Guusje en Caroline zijn al meer dan twintig jaar vriendinnen. Ze hebben allebei een veeleisende, drukke baan en komen in Zeeland om ‘te relaxen’. Gisteren hebben ze een bezoekje aan Veere gebracht. „Daar hebben we lekker rondgelopen en foto’s gemaakt. We hadden niet verwacht dat het centrum zó mooi was. Allemaal van die

gerestaureerde monumentenpanden, prachtig.” Ook over de Zeeuwen zelf zijn de vriendinnen erg positief. „Je hoort altijd dat Zeeuwen een beetje stug zijn, maar daar merken wij niks van. Iedereen is juist heel vriendelijk en open. We hebben al veel leuke gesprekken gehad.” Guusje en Caroline kijken elkaar aan. „Gisteren was ook bijzonder. We stonden te kijken naar de toren in Veere. Een dame van rond de tachtig stond naast ons en begon te vertellen over de oorlog. Ze vertelde dat hier veel gebombardeerd is. Dat was indrukwekkend.” Tien minuten geleden zaten ze nog op een rondvaartboot en voeren ze door de Middelburgse grachten. „Dat was zo leuk. Het was grappig dat we elke keer moesten bukken als we onder een brug door moesten. Dat gaf een gevoel van saamhorigheid.”

Guusje en Caroline

Toerist niet welkom in shop, wél bij dealers Niet alle toeristen die Nederland bezoeken, komen voor het strand. Nog steeds reizen drugstoeristen af naar Zeeland om wiet te kopen. Ondanks dat ze de coffeeshops niet in mogen, lukt dat nog ook. door Joanne Karkdijk

H

et is druk bij coffeeshop High Life in Goes. Gaby staat achter de toonbank en verkoopt wiet. Rond de coffeeshop wordt óók wiet verkocht. Sinds de overheid het ‘ingezetenencriterium’ invoerde, wat inhoudt dat er geen hasj of wiet verkocht mag worden aan buitenlanders, voorzien straatdealers de drugstoeristen van hun softdrugs. Bedrijsleider Mike wijst naar buiten. „Kijk,

䡵 Coffeeshop High Life aan de Wijn-

gaardstraat. archieffoto Ronald den Dekker

daar heb je er weer één. Hij staat hier bijna elke dag.” Gaby vult aan: „Ze zien meteen of mensen die naar buiten komen, voorzien zijn of niet. Als iemand zoekend om zich heen kijkt, teleurgesteld is of buitenlands praat, gaan ze er naartoe. Dan lopen ze een stukje verder en kunnen de toeristen voor een paar euro meer gewoon wiet kopen.” Volgens Mike lopen er rond de coffeeshop zeven tot tien dealers rond. De politie weet het, neemt ook af en toe een kijkje, maar het

probleem verdwijnt niet. Mike: „Als je er twee oppakt, komen er drie voor terug.” Zijn frustratie is duidelijk merkbaar. „Wij kunnen niks doen. We worden gedoogd, liggen op de grond en moeten de schoppen opvangen.” Een viertal jongens komt binnen. In het Duits overleggen ze wat ze zullen kopen. Wanneer ze hun bestelling door willen geven, legt Gaby uit dat ze hen niks kan verkopen. Teleurgesteld kijken de Duitsers elkaar aan. Ze wisten wel dat er in Zuid-Nederland geen wiet aan buitenlanders mocht worden verkocht, maar ze hadden gehoord dat er wel eens een uitzondering werd gemaakt. Daarom besloten ze het ‘gewoon te proberen.’ Steffan en zijn vrienden blowen regelmatig. Ook in Duitsland, waar het illegaal is om softdrugs te (ver)kopen. Maar net als in Nederland geldt daar ook: ‘op straat is alles te koop’. Ze hadden een voorraadje wiet meegenomen, maar dat is inmiddels op. En de poging dat aan te vullen, is dus ook mislukt. Wat nu? Een dealer opzoeken? „We gaan niet echt op zoek. Maar als we worden aangesproken of als iemand ons wat aanbiedt, gaan we daar wel op in,” zegt Steffan. Zijn vrienden knikken bevestigend. Mike: „Elke dag moeten we tientallen mensen wegsturen. Dat zijn niet alleen toeristen, maar ook mensen die hier al jaren in de zomer komen omdat ze hier een zomerhuisje hebben en op vakantie graag een jointje roken. Zij waardeerden de vrijheid hier. ” Het gebeurt ook vaak dat Nederlanders die door de Wijngaardstraat lopen, worden aangesproken door buitenlanders. Of ze alsjeblieft wiet voor hen willen kopen. Gaby ziet dat regelmatig gebeuren, maar kan niks doen. „Het

gebeurt buiten, dus daar mogen we niks over zeggen. Het enige wat we kunnen doen, is in de gaten houden of er niet meer dan drie gram per dag wordt gekocht.” Bij het fietsenrek naast de coffeeshop hangt de man rond die eerder door Mike als straatdealer werd aangewezen. Hij mag niet bij High Life naar binnen, maar is desondanks een bekend gezicht voor het personeel van de coffeeshop. Bijna elke dag vraagt hij voorbijgangers of ze een joint voor hem willen kopen. We willen hem vragen of dat effect heeft. Maar hij wil wel iets terug voor informatie. Hij steekt zijn hand uit met daarin twee euro vijftig. „Haal een voorgedraaide joint voor me, dan vertel ik.” Maar om nu voor tussenhandelaar te gaan spelen, gaat ons toch net wat te ver. Even later heeft de man al een ander slachtoffer te pakken. Hij wijst naar de coffeeshop en maakt met brede armgebaren duidelijk dat hij die joint echt nodig heeft. Intussen gaan twee Vlaamse jongens High Life binnen. Ze zijn in Nederland op vakantie, kwamen langs de coffeeshop en bedachten dat het misschien wel leuk zou zijn om een jointje te roken. Dat gaat dus niet door. Kristof en Anthony vinden het jammer, maar ‘vermaken zich zonder wiet ook prima.’ Kristof wil wel zijn mening over het ingezetenencriterium kwijt: „Ik vind het niet slim. Als je als toerist je wiet op straat moet kopen, heb je geen idee van de kwaliteit. Je gaat dan toch veel liever naar een coffeeshop. Dan weet je wat je krijgt. Als buitenlanders hier ook gewoon mogen kopen, zijn jullie ook meteen van de straatdealers af.”


ZOMERKRANT 3

DONDERDAG 22 AUGUSTUS 2013

AANSCHUIVEN BIJ

Het liefst naar de Italiaan, daar weet je wat je krijgt In deze rubriek schuiven we onverwachts aan bij mensen die aan het eten zijn. Vandaag: Melanie Achtereekte en Paul van Haaren uit Deventer. door Joanne Karkdijk

P

aul en Melanie zijn voor twee dagen op vakantie in Geersdijk. Op deze zonnige woensdagmiddag zijn ze naar het centrum van Middelburg gegaan om te winkelen. „We hadden geen speciale reden om juist deze stad te bezoeken. We wilden winkelen, dus zijn we naar de hoofdstad van Zeeland gegaan. Maar we vinden het een mooie stad, hoor.” Ze hebben al best wat kleding gekocht, en genieten nu van

een ijsje. Als ze niet bij hun bed and breakfast eten, gaan ze naar een restaurant. Melanie: „Ik houd niet zo van aparte gerechten. Dan ga ik liever gewoon naar de Italiaan, dan weet je wat je krijgt.” Het besluit om naar Zeeland op vakantie te gaan, had een speciale reden. „We hebben een last-minute geboekt, zodat we zeker wisten dat het mooi weer zou zijn. We komen namelijk vooral voor de zee en het strand. Op het strand vliegeren we, zonnen we en zwemmen we in de zee. Straks, als we klaar zijn met winkelen, gaan we er weer heen.” Ze hebben er zin in, Melanie heeft haar bikini alvast maar aangetrokken. Paul en Melanie houden van het strand omdat het ‘echt een vakantiegevoel geeft’. „Je komt er tot rust, en kan er lekker uitwaaien.’

Melanie en Paul

䡵 Een bezoeker rookt een joint bij coffeeshop HighLife in Goes. In Zeeland zijn verder ook coffeeshops in Terneuzen en Vlissingen. foto Marcelle Davidse

WIETPAS EN INGEZETENENCRITERIUM 䢇

Het gedoogbeleid in Nederland op het gebied van softdrugs leidde tot enkele jaren geleden tot een toestroom van (met name) Belgische, Franse en Duitse drugstoeristen richting steden met coffeeshops. Dat bracht overlast met zich mee. De overheid dacht twee jaar geleden de oplossing te hebben met de invoering van de wietpas in de drie zuidelijke provincies. Wie die aanvroeg, werd ‘lid’ van de coffeeshop, die daarmee een besloten club werd. Klanten moesten zich dus laten registreren, wat tot veel kritiek leidde onder bezoekers.

De wietpas verdween eind vorig jaar weer en maakte plaats voor het ‘ingezetenencriterium’. Die houdt in dat alleen meerderjarige klanten die een Nederlands paspoort kunnen tonen, bij een coffeeshop mogen kopen. Die regel geldt ook alleen voor de drie zuidelijke provincies. Het aantal drugstoeristen is daarmee teruggelopen, maar bewoners van Terneuzen, Vlissingen en Goes klagen wel dat daarna de straathandel en daarmee gepaard gaande overlast is toegenomen. De gemeentebesturen van die steden nuanceren of betwisten dat.

䡵 Coffeeshops verkopen veel meer dan alleen joints, maar wiet is en blijft

wel het populairste verkoopproduct. foto Marcelle Davidse

Provinciale zeeuwse courant (220813) toerist niet welkom in shop, wel bij dealers  

Niet alle toeristen die Nederland bezoeken, komen voor het strand. Nog steeds reizen drugstoeristen af naar Zeeland om wiet te kopen. Ondank...

Provinciale zeeuwse courant (220813) toerist niet welkom in shop, wel bij dealers  

Niet alle toeristen die Nederland bezoeken, komen voor het strand. Nog steeds reizen drugstoeristen af naar Zeeland om wiet te kopen. Ondank...

Advertisement