Issuu on Google+

Rood

Ann Vanheule  


I             Het  moment  was  aangebroken:  haar  huwelijk  was  eindelijk  voorbij.  Ze  staarde  naar  het   blad  papier  dat  ze  in  haar  rechterhand  geklemd  hield  en  bracht  het  naar  haar  neus.  De   geur  was  scherp,  zurig  en  wee.  Leena  sloot  de  ogen  en  rook  nog  eens  aan  het  vel  en   herkende  kaneel,  lavendel  en  ook  inkt.  Dat  laatste  was  niet  zo  vreemd  omdat  het  met   een  pen  beschreven  was.  Wie  schreef  er  nu  nog  brieven  met  een  pen,  dacht  ze.  Met  inkt   zelfs?  En  letters,  zo  groot  en  kinderlijk,  met  dikke  bollen  op  de  i  en  uitroeptekens  met   volle  buikjes.   “Liefste,“  stond  er,  “ik  mis  je!”  Bol,  bol  en  nog  eens  bol.  Een  hoogzwanger   leesteken.  Onderaan  stond  haar  naam:  Ini.  Ini?  dacht  ze.  Hoe  oud  zou  ‘t  kind  zijn?  Meer   dan  twintig?  Neen,  de  dertig  was  ze  vast  en  zeker  nog  niet  voorbij:  volrijpe  vruchten  van   dertig  luisterden  naar  namen  als  Eva,  Marieke  en  Stefanie.  Veertigplus  waren  vrouwen   als  Ilse  en  Katrien.  Vijftigplus?  Neen,  er  kwam  geen  gerimpelde  Marianne  noch  Marijke   aan  zijn  goddelijke  lijf.  Ini.  Vanaf  nu  was  Ini  in  haar  leven.  Traag  gleden  haar  ogen  over   de  letters,  zoveel  was  ze  haar  vondst  wel  verschuldigd.  Ini,  zo  vernam  ze,  vond  het  “een   supermegafijn  ideetje”  om  hem  te  schrijven  want  ze  wist  hoeveel  hij  van  romantiek   hield.  Hij,  dat  was  de  overspelige  echtgenoot  en  bereidwillige  zaaddonor  Bruno,  die  voor   de  zoveelste  keer  op  rij  naast  de  echtelijke  pot  piste.  Ini,  zo  ging  het  verder,  had  het   zwarte  jurkje  aan  dat  Brunolief  haar  gegeven  had:  dat  met  die  lange  rits  op  de  rug,  waar   hij  haar  zo  graag  in  zag.  Of  uit,  had  ze  er  aan  toegevoegd.  Er  stond  zo  een  dwaze  smiley   achter.  Ook  dat  nog.  Ini.  Het  was  een  beetje  naïef  het  kind,  dacht  Leena.  Zijn  idee  van   romantiek  was  een  kaars  met  een  Led  lampje  in  wegens  goedkoper  dan  een  echte  kaars.   Wist  het  jong  trouwens  dat  hij  kleurenblind  was  en  zwart  gewoon  een  veilige  kleur   vond?  En  dat  hij  zo  onhandig  was  met  knopen  en  daardoor  ritsen  verkoos?  Hoe  sneller   bloot,  hoe  beter?  Leena  las  de  tekst  nog  eens  grondig  en  dan  weer  snel  en  nog  een   keertje  voor  alle  zekerheid,  om  te  vermijden  dat  ze  het  voorval  droomde.  Ze  had  het   blauwe  vel  papier  per  toeval  ontdekt.  Ging  het  niet  altijd  zo  met  alle  grote   gebeurtenissen  en  bestond  het  toeval  wel?  Was  het  niet  voorbestemd  dat  ze  net  die  dag,   net  dat  moment  naar  een  postzegel  zocht  in  zijn  bureel?  Een  postzegel  die  diende  om  de   verjaardagskaart  naar  haar  moeder  te  verzenden,  de  vrouw  die  haar  ruim  zevenendertig   jaar  geleden  op  de  wereld  had  gezet.  Diezelfde  wereld  die  door  dit  belachelijke  blaadje   ineens  in  een  andere  richting  leek  te  draaien:  vierkant  en  niet  rond.  In  de  verte  hoorde  


ze  het  geluid  van  een  bel  en  ze  ontwaakte  uit  haar  gemijmer.  Achter  het  dikke  glas  van   de  voordeur  zag  ze  de  contouren  van  een  man  in  haar  leven  waarom  ze  wel  echt  gaf.  Die   waren  niet  zo  breed  gezaaid:  haar  balboekje  stond  niet  vol.  Ze  trok  de  deur  open  en  zei   met  een  flauwe  glimlach  op  haar  lippen:  “Hé,  Buurman.”  De  brave  man  heette  niet  zo,   maar  zo  noemde  Leena  hem  al  sinds  hun  eerste  kennismaking.  “Ik  ben  Buurman,”  had   hij  gezegd  toen  ze  elkaar  ontmoetten.   “Zo,  en  is  dat  jouw  echte  naam?”  had  ze  gelachen.  “Neen,  dat  is  Ro.”  “Ro?  En  dat  is  de   afkorting  van?”  “Dat  geef  ik  niet  prijs.  Het  is  een  goed  bewaard  geheim,  meisje,  ik  neem   het  graag  mee  in  mijn  graf!”  “Komaan,  beste  buurman,  aan  wie  zou  ik  het  vertellen?  Is   het  iets  doordeweeks  als  Robert,  Romain?  Roger  of  Roland?”   Hij  had  het  hoofd  geschud,  dus  raadde  ze  verder.  “Romulus,  de  familie  van  Remus?”  “Ook   niet.”  “Hoe  erg  kan  het  dan  wel  zijn?  Mijn  beste  vriend  heet  Roderick,  roepnaam  Ricky,   en  zijn  idiote  voornaam  slaat  al  nergens  op!  Je  schokt  me  met  niets  meer,  beste  man.”   Hij  had  diep  in-­‐  en  uitgeademd  en  uiteindelijk  met  een  zucht  gezegd:  “Robral.”  “Ro  -­‐   wat?”  “Ik  weet  het:  Robral.  Mijn  vader  was  dronken  toen  hij  me  ging  aangeven  bij  de   ambtenaar  van  de  burgerlijke  stand.  Diezelfde  ambtenaar  vond  het  leuker  om  eerst   samen  met  mijn  vader  mijn  komst  te  vieren  in  het  plaatselijke  dorpscafé.  Toen  er   uiteindelijk  iets  op  papier  moest  komen,  konden  ze  beiden  niet  meer  op  de  geplande   naam  komen.  Het  had  dus  Robrecht  moeten  zijn.  Ach,  ja,  als  de  drank  is  in  de  mannen,   komt  niets  nog  in  kruiken  en  kannen.  Dus  werd  het  Robral.”  Hij  had  een  pijnlijk  gezicht   getrokken  en  zij  had  met  een  grijns  gevraagd:  “Robral?  En  heeft  jouw  vrouw  ook  een   roepnaam?  Robral  Doet-­‐Het-­‐Al?”  “Laat  maar,  Leena.  Weet  je  wat?  Hou  jij  het  maar  op   Buurman,  met  een  hoofdletter  dan.  Het  is  een  stap  in  de  goede  richting  om  dat  onding   van  een  voornaam  te  vergeten.  En  het  heeft  wel  iets,  vind  je  niet:  Buurman?”  Dus  ging  de   brave  man  vanaf  dan  met  een  grote  B  door  het  leven  en  werd  het  Robral-­‐  woord  niet   meer  geuit.  Hij  droeg,  zoals  steeds,  zijn  uniform  dat  bestond  uit  een  geruit  hemd  met   opgerolde  mouwen  onder  twee  bretellen  die  zijn  indrukwekkende  torso  verticaal  in   stukken  deelden.  Ja,  onder  zijn  stalag-­‐  tietjes  en  boven  zijn  hangend  lid  was  de  man   redelijk  rond.  “Dat  is  geen  buik,  maar  een  fruitkorf,  meisje,”  verklaarde  hij  de  uitstulping,   “van  te  drinken,  water  natuurlijk!”  Hij  bulderde  iedere  keer  bij  hetzelfde  grapje  en  ze  liet   hem  maar  begaan.  Buurman  keek  haar  met  een  schaapachtige  blik  aan,  strekte  zijn  arm   uit  en  duwde  haar  een  wit  porseleinen  potje  in  de  linkerhand.    “Ze  heeft  geen  suiker  in  huis,  die  van  mij,  en  ze  wil  pannenkoeken  bakken.  Witte  graag,   kristal  maar  poeder  is  ook  goed.  Zolang  ze  maar  kan  bakken,  dan  is  ze  gelukkig.  En  ik   ook,”  lachte  hij  zijn  rij  valse  tanden  bloot.  Leena  aarzelde  net  iets  te  lang  vooraleer  ze  tot   actie  overging  en  het  getreuzel  ontging  hem  niet.  Ze  kenden  elkaar  al  jaren  en  ook  door   en  door.   “Iets  mis,  meisje?”  vroeg  hij  en  wees  naar  de  brief  die  nog  in  haar  rechterhand  geklemd   leek  te  zitten.  “Slecht  nieuws?  Van  een  oude  tante  in  het  rustoord,  aan  de  kleur  van  het  


papier  te  zien?  Want  wie  schrijft  er  nu  nog  brieven,  en  dan  zeker  in  het  lichtblauw  en   met  een  pen.  In  mijn  tijd  wel:  liefdesbrieven  à  volonté.  Nu  is  het  essem-­‐essen  en  ie-­‐ meelen  en  meer  van  die  rare  dingen.  Ach,  de  tijden  zijn  veranderd.  Ze  schrijven  geen   zinnen  meer,  wat  zeg  ik:  ze  spreken  niet  eens  meer  met  elkaar,  de  jeugd  van   tegenwoordig!”   Ze  knikte  van  ja  en  van  neen  en  uiteindelijk  van  misschien.  “Niet  van  de  tante?”  vroeg  hij   met  opgetrokken  wenkbrauwen.  “Neen,”  schudde  ze  haar  hoofd.  “Toch  geen  luchtpost   van  een  suikernonkel  uit  Amerika?”  probeerde  hij  nog.  “Neen,  ook  niet,”  fluisterde   ze.  “Toch  geen  liefdesbrief  van  een  ander  vrouw,  zeker?  ”grapte  hij  terwijl  hij  over  zijn   buikton  wreef  die  zachtjes  mee  schudde.  Leena  zuchtte.  Zag  haar  daar  nu  staan  met  een   brief  in  de  ene  en  een  suikerpot  in  de  andere  hand.  Hoelang  had  het  geduurd  vooraleer   een  zeventigjarige  het  door  had?  En  hoe  blind  was  ze  zelf  al  die  tijd  geweest?  “Oh  neen,  “   mompelde  Buurman,  “de  sloeber,  zegt  dat  het  niet  waar  is.  Toch  geen  andere  zeker?   Hield  de  Frits  hem  voor  de  verandering  weer  niet  achter  de  rits?”  “Ini,”  zuchtte  ze,  “de   vangst  van  de  dag  heet  Ini.”  “Ini?”  riep  Buurman  uit,  “wat  is  dat  nu  voor  een  naam:  Ini?   Dat  is  voor  een  hond  of  een  konijn.  Enfin,  een  wild  konijn  dan...dat  ‘m  geschoten   heeft...meneer  Poepmans,  hoe  durft  ie!”  Nog  voor  er  een  glimlach  om  haar  lippen  kon   verschijnen,  had  hij  de  deur  gesloten  en  vond  ze  zich  omringd  door  zijn  brede  armen.  Ze   voelde  hoe  het  porseleinen  potje  een  deuk  maakte  in  zijn  buikspek.  “Meisje  toch,  meisje   toch,  nu  moet  het  toch  eens  gedaan  zijn  met  zijn  streken,  vind  je  niet?  Hij  is  je  echt  niet   waard.  Laten  varen  die  kerel,  op  de  zee  van  de  overspeligen!”  Ze  knikte  en  vleide  haar   hoofd  neer  tegen  de  derde  ruit  van  de  linkerkant  van  zijn  hemd.  Het  voelde  zo  veilig,  zo   geborgen.  En  wat  hij  zei  was  de  bevestiging  van  wat  ze  al  enige  tijd  zeker  wist:  het  was   voorgoed  gedaan.  Ini  met  de  bollen  en  de  uitroeptekens  was  de  druppel  die  haar   geduldvat  liet  overlopen.  Buurman  wreef  sussend  over  haar  rode  haren.  “Het  komt   allemaal  wel  goed,  alles  komt  uiteindelijk  goed!”  fluisterde  hij  en  bleef  zo  een  kwartier   met  haar  in  de  armen  staan  tot  hij  haar  uiteindelijk  traag  van  zich  afduwde.    “Geen  tranen  meer,  Leena,  wat  zeg  ik:  geen  enkele  traan  laat  je  nog!  Beloof  je  me   dat?”  Haar  hoofd  ging  gedwee  op  en  neer:  de  zondvloed  die  haar  wangen  de  afgelopen   jaren  had  geteisterd,  was  over.  Het  was  allemaal  voorgoed  voorbij.  Ze  zag  hoe  hij  de   straat  overstak,  met  het  ongevuld  suikerpotje  in  de  hand  en  hoorde  zijn  woorden  als  een   mantra  door  haar  hoofd  malen.  Ja:  ooit  en  zeker,  kwam  alles  weer  goed.  

 


Fragment Rood