Page 1

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013

Κοίταξε μέσα σου!

07


EDITORIAL Του Γιώργου Αλεξανδράκη

Τα Χριστούγεννα φαντάζουν στην σκέψη κάθε παιδιού σαν κάτι μαγικό. Ένα παραμύθι ξετυλίγεται τις ημέρες εκείνες που

Κι εμείς μεγάλοι πια, αμέτοχοι στο όνειρο, την ελπίδα για χαρά, έχοντας χάσει κάθε πίστη για την πραγματοποίηση των π Ευρώπη, τα αλλεπάλληλα κρούσματα ρατσιστικών επιθέσεων. Όλοι θύτες κι εμείς το θήραμα. Εμείς σαν ομάδα, εμείς ως τη δημιουργία περαιτέρω πληγών που δύσκολα επουλώνονται.

Με την πάροδο του χρόνου διαπιστώνουμε έντρομοι πως αφήσαμε τον εαυτό μας να χαθεί. Του στερήσαμε το δικαίωμ ως αποτέλεσμα της μη δράσης μας, ως αποτέλεσμα της απώλειας της πίστης μας στην πεποίθηση πως ένας καλύτερος κ

Ενδεχομένως ο άγιος Βασίλης να μην έρθει ούτε και φέτος από την Καισαρεία. Μα ποιός στ’ αλήθεια τον περίμενε; Η μα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στη μανία μας για κατανάλωση -έχω, άρα υπάρχω.

Αφού το παραδεχτούμε λοιπόν, αφού έρθουμε αντιμέτωποι με το χειρότερό μας εαυτό, αφού τον βυθίσουμε στον πάτο, δ και κορυφώνεται με τον ερχομό ενός νέου έτους, μιας νέας αρχής.

Η Εκκλησία μπορεί να απέτυχε να πείσει το σύνολο, η κάθε θρησκεία όμως μας έμαθε αυτό: πως ο άνθρωπος έχει ανάγκ

Ο Χριστός θα ξαναγεννηθεί τις μέρες αυτές. Μαζί του και η ελπίδα για αλλαγή. Ας μην τιμωρούμε άλλο, ας επιβραβεύουμ λαχτάρησε κάποτε ένα δώρο και μέθυσε από ευτυχία όταν το βρήκε κάποια Χριστούγεννα, κάτω από ένα στολισμένο δέ Καλές γιορτές! Καλύτερο νέο έτος! *ευχαριστώ την Δέσποινα Μονογιού για την πολύτιμη βοήθεια της.


υ τα σχολεία παραμένουν κλειστά για να δώσουν στη ξεγνοιασιά τη σειρά τους.

προσωπικών μας στόχων και οραμάτων. Φταίει ο δίπλα, ο αγενής, ο εγωκεντρικός, οι φόροι ανέχειας, φταίει το κράτος, η μονάδες. Και η γκρίνια, χωρίς προσπάθεια ανάκαμψης, είτε προσωπικής είτε συλλογικής, δεν είναι παρά ένα βήμα προς

μα στην ευτυχία και την ηρεμία γιατί επαναπαυτήκαμε στη μιζέρια που μας περιβάλλει, ουσιαστικά, στη δική μας μιζέρια, κόσμος, αποτελούμενος από έντιμες μονάδες είναι εφικτός.

αγεία χάθηκε προ πολλού, τη χάσαμε σ’ ένα πορτοφόλι μέσα, στις καθημερινές μας κόντρες, σ’ ένα κακεντρεχές σχόλιο

δεν μένει παρά η απόφαση για αλλαγή. Μια ελπιδοφόρα και γενναία απόφαση που ξεκινάει μια Θεία Ημέρα του Δεκέμβρη

κη την ανοδική πορεία, βασισμένη σε μια ακλόνητη πίστη για βελτίωση.

με. Ας μην προδικάζουμε, ας ευχόμαστε για το καλύτερο. Ας είμαστε ευγνώμονες για το δώρο της ζωής, σαν το παιδί που έντρο.

φωτό: ΑΡΧΕΙΟ CC


ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ONLINE ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ Gata designers ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΗΣ Γιώργος Αλεξανδράκης ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ - CREATIVE ART Amarildo Topalis ΔΙΟΡΘΩΣΗ Μαρία Παντούλα ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δέσποινα Μονογιού Κατερίνα Παπαναστασάτου Κάτια Κισσονέργη Βάλια Πάτσιου Γιώργος Μπίλιος Έλενα Κουτσοπούλου Λαρίσα Βέργου Νίκος Μήτσας Γιώτα Δημητριάδη Δήμητρα Στεργίου Γιώτα Κουτσοπούλου Μαρία Κωνσταντάκη Μιχάλης JB Παμπ Χρυσή Ιωάννα Πιτσούνη Φωτεινή Φώτου ΦΩΤΟ ΘΕΜΑΤΩΝ George alexandrakis Νίκος Χαϊδούλης ΦΩΤΟ INSTAGRAM This_is_roulic ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ Amarildo Topalis

Email επικοινωνίας: info@citycodemag.com Website: www.citycodemag.com

Μηνιαίο διαδικτυακό περιοδικό. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή ολική ή μερική, η διασκευή του περιεχομένου του διαδικτυακού περιοδικού με ηλεκτρονικό ή οποιοδήποτε άλλο τρόπο χωρίς γραπτή έγκριση από την διεύθυνση του περιοδικού. Οι καταχωρήσεις είναι τιμής ένεκεν.


ΣΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΜΑΣ

JOULUPUKKI Εκ γενετής Αϊ Βασίλης Φωτογραφία εξωφύλλου: George Alexandrakis Illustration: Amarildo Topalis


Δε χρειάζεσαι τη μαγεία μιας πόλης για να περάσεις τέλεια. Έχεις το χάρισμα να τη φτιάξεις μόνος σου!

*roulic*


Το ημερολόγιο ενός αισιόδοξου Της Κατερίνας Παπαναστασάτου

(Στην προηγούμενη εικόνα μας, η αισιόδοξη βγήκε από το νοσοκομείο, αφού άφησε ένα ραβασάκι στο καινούριο της φλερτ και, στην πορεία της για το σπίτι, ένα μικρό πουλάκι της έκανε την τιμή να την κουτσουλήσει. Σίγουρη για την καλοτυχία που την περίμενε έπειτα από αυτό, αγόρασε ένα σωρό τυχερά παιχνίδια, ενώ στο σπίτι επιδόθηκε προκαταβολικά σε μια έξαρση καταναλωτισμού μέσω του telemarketing, περιμένοντας μήνυμα από τον καινούριο αγαπημένο της!) Ο ύπνος με έχει πάρει γλυκά εδώ και ώρες και ξάφνου νιώθω μια αχτίδα φωτός να μου χαϊδεύει το μάγουλο, ενώ ακούω μια έντονη, ρυθμική βιομηχανική μουσική που ξυπνάει αμέσως ψυχή και σώμα! Σηκώνομαι, βγαίνω στο μπαλκόνι και καταλαβαίνω ότι είναι το κομπρεσέρ από την απέναντι οικοδομή. Λικνίζομαι όλο πάθος στο ρυθμό που μου δίνει και μπαίνω να κάνω το ντουζάκι μου. «Αααααααααααααααααααα!!!!!!», αναφωνώ χαρούμενη, όταν καταλαβαίνω ότι έχει χαλάσει η μπαταρία του μπάνιου και καίγομαι! Ίσως αυτή να είναι η ιδανική αφορμή για να πάω στο νοσοκομείο ξανά! Περιμένω λίγη ώρα για να μπορέσω να χαρακτηρίσω το έγκαυμα, αλλά δυστυχώς αυτό εξαφανίζεται! Ούτε κοκκινίλα ούτε τίποτα! Νιώθω λίγο απογοητευμένη, αλλά, επειδή η ζωή συνεχίζεται, μπαίνω να τελειώσω το ντουζάκι μου… Βγαίνω, πασαλείβομαι με την αγαπημένη μου Μυρτώ λεμόνι, βάζω το πουά φόρεμά μου και βγαίνω βόλτα να χαρώ τον υπέροχο ήλιο μας! Περπατάω και γελάω, γελάω και περπατάω! Και λίγη ώρα μετά βρίσκομαι στο Ζάππειο. Αγοράζω δύο μεγάλα κουλούρια Θεσσαλονίκης. Ένα για μένα και ένα για τις παπίτσες. Τις χαζεύω που τρώνε λαίμαργα αυτό που τις ταϊζω και βγάζω να δω μήπως το κινητό μου είναι κατά λάθος στο αθόρυβο, γιατί δεν το ακούω να χτυπάει. Τη στιγμή ακριβώς που το βγάζω από την τσέπη, αρχίζει να δονείται έντονα και να τραγουδάει «Dance me to the end of love»! Οι παλμοί μου ανεβαίνουν, οι δακρυγόνοι αδένες έχουν ενεργοποιηθεί και είναι σε ετοιμότητα, τα χέρια μου τρέμουν και… το κινητό μου πέφτει μέσα στη λίμνη! Βγάζω μία κραυγή ίδια μ’ αυτή του λιονταριού της Warner Bros και ακαριαία βουτάω στη λίμνη. Μία πάπια έχει πιάσει το κινητό με το ράμφος της και περιφέρεται δήθεν ανέμελα! Προσπαθώ να την κυνηγήσω μέσα στη λίμνη, αλλά η εμπειρία της με το νερό με νικάει. Νιώθω τα πόδια μου βαριά, αλλά αγωνίζομαι να κινηθώ μέσα στη λίμνη. Κάθε φορά που την πλησιάζω επικίνδυνα, κάνει μια τρίπλα και μου ξεφεύγει. Ξαναβρυχώμαι όλο λύσσα και κάνω ένα σάλτο δελφινίσιο. Καταφέρνω και την ακουμπάω λίγο, αλλά φεύγει ξανά και εγώ κοιτάω τα χέρια μου που κρατάνε κάποια πούπουλα όλα κι όλα. Στον επόμενο αιφνιδιασμό που της κάνω, της πέφτει το κινητό από το ράμφος και πάει στον πάτο της λίμνης. Προσπαθώ να βάλω το χέρι μου στον πάτο και να ψηλαφίσω κι εκεί που νομίζω πως κάτι πιάνω νιώθω ένα χέρι στο μπράτσο μου. Γυρνάω και είναι κάποιος ένστολος κύριος που μου λέει να πάω μαζί του. Τον ευχαριστώ που προτίθεται να με βοηθήσει , έτσι βρεγμένη και αναμαλλιασμένη που με βλέπει, και πηγαίνω όπου μου υποδεικνύει, ενώ παράλληλα σκέφτομαι τρόπους να επικοινωνήσω εγώ με τον καλό μου. Καθόμαστε με τον καλό συνάνθρωπο, με κερνάει και ένα καφεδάκι και τα λέμε. Η ώρα περνάει ευχάριστα, αλλά πραγματικά πρέπει να φύγω. Σηκώνομαι και την ώρα που πάω να τον χαιρετήσω… «Πού πάτε;», μου λέει, «πρέπει να περιμένετε. Θα έρθουν να σας πάρουν!». Πόσο γλυκός και ευγενικός, σκέφτομαι! Και αυτομάτως, σαν να συντελέστηκε μια μεγάλη αποκάλυψη μπρος στα μάτια μου, το ερωτικό μου ενδιαφέρον αλλάζει και στρέφεται στον φύλακα. Μπορεί ο λατρεμένος μου Φαραώ να έκανε την καρδιά μου να σκιρτήσει δυνατά, αλλά, όπως λέει και ο σοφός λαός…, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια! Αφού «Αρέσω παιδί μου, πώς να το κάνουμε. Αρέσω και δεν θα πεθάνουμε!»

http://www.youtube.com/watch?v=q5UI7RcowKs


CC ΠΡΟΣΩΠΑ


CC: Πώς ξεκίνησε η επαφή σου με το τραγούδι; Ποιος ήταν αυτός που πρώτος σε παρακίνησε να ασχοληθείς επαγγελματικά; Η μουσική ήρθε και με βρήκε όταν ήμουν πολύ μικρός, περίπου 3-4 χρόνων. Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ένιωθα πάντα το σώμα μου ζωντανό μέσα από μία μελωδία.. Η μουσική ήταν η πρώτη μου αντίδραση στα πάντα, στο δύσκολο και επώδυνο διαζύγιο των γονιών μου, στον φόβο, στη λύπη, αλλά και στη χαρά και την ανεμελιά! Όσο περνούσαν τα χρόνια, η μουσική και το τραγούδι κόχλαζαν σαν λάβα μέσα μου και έψαχναν διέξοδο.. Από τότε ήξερα πως το δικό μου μονοπάτι αναγκαστικά θα περνούσε μέσα από νότες, σκηνές και αισθήματα. Στα 18 μου έλαβα μέρος σε μία ακρόαση του Μίμη Πλέσσα και «βαφτίστηκα» επαγγελματίας. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη συναυλία που δώσαμε, τα γόνατα που έτρεμαν, αλλά και αυτή την ανεξήγητη μαγεία και χαρά που σε κυριεύει και που, ευτυχώς, με ακολουθεί σε κάθε παράσταση. CC: Πώς και αποφάσισες να ξεκινήσεις την καριέρα σου από το εξωτερικό;

ΓΙΩΡΓΟΣ

Π Ε Ρ Ρ Η Σ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ Ο Γιώργος Περρής είναι απο τους πιο ταλαντούχους τραγουδιστές, με πραγματική διεθνή καριέρα, στην Γαλλία, στον Καναδά, αλλά και σε άλλες χώρες. Eίναι ήδη γνωστός, με πολλούς θαυμαστές να τον ακολουθούν. Όταν κάναμε το εξώφυλλο του μήνα Οκτωβρίου, πολλά τα μηνύματα, σε πολλές γλώσσες, να μας επιβραβεύουν για τη σωστή επιλογή που κάναμε, καθώς και να μας παρακινούν για την πραγματοποίηση μιας συνέντευξής του στο City Code - όπως είχαμε άλλωστε σκοπό να κάνουμε. Ένας από τους Έλληνες που έχουν τραγουδίσει δίπλα σε μεγάλα ονόματα της διεθνούς σκηνής, όπως η Lara Fabian. Ας γνωρίσουμε τον Γιώργο Περρή που μας κάνει περήφανους στο εξωτερικό.

Μα δεν ξεκίνησα από το εξωτερικό!!! Πολύς κόσμος το πιστεύει αυτό, αλλά ξεκίνησα από την Ελλάδα. Στα 18 μου έκανα περιοδείες με τον Πλέσσα και, λίγο αργότερα, κυκλοφόρησε ο πρώτος μου δίσκος από την ΕΜΙ, σε μουσική Στέφανου Κορκολή και στίχους Ρεβέκκας Ρούσση. Μέσα από αυτόν τον πρώτο δίσκο και κυρίως από το «Καραβάνι», αλλά και το «Παίζει ο έρωτας» (το τραγούδι της σειράς «Έρωτας» του ΑΝΤ1) με έμαθε αρκετός κόσμος στην Ελλάδα. Αρκετά χρόνια αργότερα ήρθαν οι ευκαιρίες στο εξωτερικό, πολλές συναυλίες και κυρίως ο γαλλόφωνος δίσκος μου στον Καναδά και αναγκάστηκα να «παραμελήσω», αν θέλετε, την παρουσία μου στην Ελλάδα. Πάντα όμως ο πρώτος μου πυρήνας ήταν και θα είναι η Ελλάδα, κι ας λείπω.. CC: Πόσο εύκολο είναι για έναν καλλιτέχνη να ξεκινάει τα πρώτα του βήματα έξω; Τίποτα δεν είναι εύκολο, αλλά πολύ νωρίς έμαθα, από τους αγαπημένους μου φίλους και μέντορες, πως είναι άσκοπο να χάνεις χρόνο με το να συγκρίνεσαι με τους άλλους. Σημασία έχει να κοιτάς ευθεία μπροστά και να χαράζεις το δρόμο σου, χωρίς παρεμβολές, χωρίς υποχωρήσεις, χωρίς φόβο. Σαφώς και υπάρχει ακόμα μεγαλύτερος ανταγωνισμός στο εξωτερικό, αλλά ευτυχώς, όταν ξεκίνησα τα ταξίδια μου, δεν ξεκινούσα την καριέρα μου. Παρά το ότι ήμουν πολύ μικρός, είχα στις αποσκευές μου τις πρώτες μου εμπειρίες από την Ελλάδα, που με βοήθησαν και λειτούργησαν ως πολύ σημαντικό εφόδιο! CC: Ποια η διαφορά σε επαγγελματικό επίπεδο του τι συμβαίνει στο εξωτερικό σε σχέση με το τι συμβαίνει στον ελληνικό χώρο της μουσικής; Έχω την εντύπωση πως έξω οι άνθρωποι της δισκογραφίας έχουν ακόμα όραμα. Πιστεύουν στο διαφορετικό, δεν προσπαθούν να σε βάλουν σε κάποιο καλούπι για να πετύχεις, επειδή αυτό λειτούργησε με άλλο καλλιτέχνη, αλλά επενδύουν στη δική σου προσωπική δύναμη και μοναδικότητα. Συχνά, στην Ελλάδα, οι άνθρωποι του χώρου φοβούνται το διαφορετικό ή ψάχνουν να βρουν αυτό το περιβόητο concept, ενώ ξεχνούν ότι το πιο σημαντικό είναι απλά η μουσική, τα τραγούδια. Επίσης, έξω έχουν καλύτερη αίσθηση της οργάνωσης, που επιτρέπει να κυλούν ομαλά τα στάδια από τα οποία περνά ο καλλιτέχνης προκειμένου να προωθήσει τη δουλειά του. Στην Ελλάδα όμως υπάρχει ακόμα –και από τις νέες γενιές καλλιτεχνών– η ποίηση μέσα στον στίχο, η αθωότητα και η προσοχή στην ομορφιά του λόγου, κάτι που το βρίσκεις δύσκολα έξω, ειδικά στον Αγγλόφωνο στίχο.

CC ΠΡΟΣΩΠΑ


CC: Είσαι απο τους μοναδικούς Έλληνες που τραγούδησαν ντουέτο με την παγκοσμίου φήμης τραγουδίστρια Lara Fabian; Πώς προέκυψε η συνεργασία σας; Ποια ήταν η εμπειρία σου μαζί της; Η Lara Fabian ήταν ένα από τα ινδάλματα της εφηβείας μου. Έβλεπα τότε μία νέα κοπέλα με πάθος που πετύχαινε σε αυτό που έκανε και, κυρίως, που είχε το θάρρος να είναι ο εαυτός της. Αυτό με μάγευε, και μου έδωσε τη δύναμη να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν απαγορευμένα όνειρα. Στον δεύτερό μου δίσκο, «Παίρνω ανάσα», είχα συμπεριλάβει 2 δικά της τραγούδια στα ελληνικά και τότε είναι που ήρθαμε σε μία πρώτη επαφή. Αμέσως μετά τη γνώρισα στο Αθηνών Αρένα, στις εμφανίσεις του Μάριου Φραγκούλη, στις οποίες συμμετείχα, και από την πρώτη στιγμή δεθήκαμε με φιλία. Κάναμε πολλές συναυλίες μαζί και όταν ηχογραφούσα τον γαλλόφωνο δίσκο μου έκανε την τιμή να τραγουδήσουμε μαζί το «Ma solitude». Ήταν για μένα μία στιγμή αξέχαστη. Κάποτε ονειρευόμουν κάποια στιγμή να τη γνωρίσω και να που τραγουδούσα μαζί της! Μέσα στα χρόνια που πέρασαν έχουμε μοιραστεί πολλές προσωπικές στιγμές και είμαι βαθειά ευγνώμων που υπάρχει στη ζωή μου. CC: Με ποιους Ελληνες τραγουδιστές έχεις συνεργαστεί; Θέλεις να μας μιλήσεις με λίγα λόγια για τον καθένα, πώς αισθάνεσαι έχοντας συνεργαστεί μαζί τους; Οι δύο καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάστηκα περισσότερο είναι η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και ο Μάριος Φραγκούλης. Και οι δύο είναι σαν οικογένεια για μένα, με βοήθησαν, με στήριξαν και με αγάπησαν. Από την Άλκηστη έμαθα τι θα πει επαγγελματισμός, σκληρή δουλειά χωρίς ωράριο και όρια, αλήθεια προς το κοινό, πραγματική γενναιοδωρία και πόσο σημαντικό είναι να είσαι δίκαιος. Από τον Μαριο έμαθα να μη φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου και να στοχεύω πάντα ψηλά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την φράση του, «άλλο να δημιουργείς πάνω σε πηλό και άλλο πάνω σε μάρμαρο», αυτή είναι η διαφορά και η ουσία της Τέχνης. Αισθάνομαι τόσο τυχερός που οι δύο σπουδαίοι αυτοί άνθρωποι, πάνω απ’όλα, και καλλιτέχνες έγιναν φίλοι μου και μου χάρισαν απλόχερα τις γνώσεις τους και την αγάπη τους! CC: Με ποιους θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον; Η λίστα είναι ατελείωτη !! Στην Ελλάδα θα ήθελα να συνεργαστώ με τον Σταμάτη Κραουνάκη, την Δήμητρα Γαλάνη αλλά και καλλιτέχνες της γενιάς μου όπως ο Θέμης Καραμουρατίδης. Στο εξωτερικό ονειρεύομαι να δουλέψω με τον Michel Legrand, τον Ennio Moriconne, την Barbra Streisand, την Celine Dion και τον Sting ! Επίσης θα ήθελα σαν τρελός να γνωρίσω την σπουδαία Αγνή Μπάλτσα κάποια μέρα... Όνειρα όνειρα ε ? Τίποτα δεν είναι απαγορευμένο !! CC: Ποιος είναι ο τίτλος του νέου σου CD, σε τι γλώσσα ερμηνεύεις; Θέλεις να μας δώσεις ένα στίγμα για τη νέα σου δουλειά;

φωτογραφίες: George Alexandrakis CC ΠΡΟΣΩΠΑ

Ο καινούριος μου δίσκος λέγεται «Picture This» και θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο στην Αμερική και τον Καναδά, αρχικά, και μετά θα κάνει το ταξίδι του προς την Ευρώπη και άλλες χώρες. Είναι ο πρώτος μου αγγλόφωνος δίσκος με καινούρια τραγούδια που γράφτηκαν για μένα από πολύ σημαντικούς δημιουργούς. Συνεργάστηκα με σπουδαίους παραγωγούς, οι οποίοι έχουν δουλέψει με ονόματα όπως ο Andrea Bocelli, η Barbra Streisand και η Celine Dion. Περάσαμε αμέτρητες ώρες στο στούντιο, ηχογραφώντας ξανά και ξανά, ψάχνοντας νέα τραγούδια, γράφοντας καινούρια – έγραψα και εγώ 3 κομμάτια– όλα αυτά στο μαγικό παιχνίδι προς αναζήτηση της τελειότητας. Ηχογραφήσαμε στο Λος Άντζελες, τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο και είμαι πολύ ευτυχισμένος, γιατί, σε αρκετά κομμάτια, συμμετέχει και η Συμφωνική Ορχήστρα της Πράγας. Είμαι απίστευτα περήφανος για αυτόν τον δίσκο! Είναι σίγουρα ο καλύτερος δίσκος μου μέχρι τώρα, τόσο σε επίπεδο τραγουδιών, παραγωγής όσο και ερμηνείας. Ανυπομονώ να φτάσει στα χέρια σας!


CC: Εξώφυλλο στο City Code. Λάβαμε πολλά μηνύματα απο ξένους θαυμαστές σου, οι οποίοι ζητούσαν να δαβάσουν και μια συνέντευξή σου στο περιοδικό. Εμείς βέβαια θα το κάναμε ούτως ή αλλως, εσύ πώς αισθάνεσαι με όλον αυτόν τον θαυμασμό; Βαθειά ευγνωμοσύνη πάνω απ’όλα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που μου επιτρέπουν να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Να τραγουδώ ελεύθερα, χωρίς φραγμούς, από χώρα σε χώρα. Δεν ζήτησα τίποτε άλλο από τη ζωή μου, παρά μόνο αυτό. Ανυπομονώ να έρθουν τα επόμενα χρόνια και να συναντιόμαστε σε θέατρα, συναυλίες και δίσκους, πάντα με την ίδια ανυπομονησία και αγωνία!!! CC: Ποια τα σχόλια που άκουσες ή σου έγραψαν οι φαν της σελίδας σου για το εξώφυλλο του City Code; Έλαβα πάρα πολλά μηνύματα για αυτό το εξώφυλλο, για το πόσο ιδιαίτερη είναι αυτή η φωτογραφία και το εικαστικό της! Δεν σου κρύβω πως, όταν μου πρωτοείπες πως η φωτογραφία θα είναι με κλειστά τα μάτια, με βρήκες προ εκπλήξεως, αλλά με το που είδα το εξώφυλλο χάρηκα που υπάρχουν άνθρωποι τόσο δημιουργικοί και πάνω απ’όλα με μεράκι και αγάπη για αυτό που κάνουν. Αυτό μας λείπει σήμερα στην Ελλάδα, πραγματική αγάπη για τον εαυτό μας, τους γύρω μας, τους συνανθρώπους μας και, κατ’ επέκταση, τη δουλειά μας. Και αυτό είναι άσχετο από την κρίση, απλώς η κρίση το ενισχύει και το βγάζει στην επιφάνεια, σαν τον αφρό στα κύματα της θάλασσας. CC: Υπήρχε κάποια στιγμή στη ζωή σου που είπες «θέλω να επιστρέψω Ελλάδα»; Σου λείπει; Είναι το πρώτο πράγμα που λέω στον εαυτό μου κάθε φορά που απογειώνεται το αεροπλάνο για κάποιον προορισμό. Ευτυχώς όμως επιστρέφω συχνά και είμαι στην Ελλάδα τουλάχιστον 3-4 μήνες τον χρόνο. Αυτή η αλήθεια και η ουσία που υπάρχει στον ήλιο, τη θάλασσα και τον καταγάλανο ουρανό της Ελλάδας δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Μου δίνει δύναμη και με βοηθάει να αντιμετωπίζω τον κόσμο με θάρρος. CC: Ποια είναι η πρώτη ερώτηση που σου κάνουν όταν αναφέρεις ότι είσαι Έλληνας; Πάντα μου μιλάνε πρώτα για την ιστορία μας, το πόσα έχουμε δώσει στον παγκόσμιο πολιτισμό, τη μυθολογία και τον Όμηρο. Μου μιλάνε για τη Μαρία Κάλλας και τη Νάνα Μούσχουρη με απέραντη αγάπη και σεβασμό. Με ρωτάνε με πραγματικό ενδιαφέρον για το πώς είναι τα πράγματα αυτόν τον καιρό και αν έχουμε καταφέρει να πάρουμε ανάσα. Άλλωστε ξέρουν πια πως η κρίση είναι παγκόσμιο φαινόμενο και πως είναι στρόβιλος που στο πέρασμά του σαρώνει τα πάντα. Κάποιοι με ρωτάνε για το πώς επιτρέπουμε εμείς οι Έλληνες να υπάρχει παράταξη της ακροδεξιάς στη Βουλή και γιατί εμπιστευτήκαμε τόσο αδύναμους και δειλούς πολιτικούς να κυβερνούν τη χώρα μας. Όλοι όμως ονειρεύονται να έρθουν μία μέρα στη μαγική αυτή χώρα και να γευτούν τη δύναμη του ήλιου της. CC: Αγαπημένο μέρος στην Ελλάδα, που το σκέφτεσαι και το επισκέφτεσαι συχνά; Όσο κλισέ κι αν ακουστεί, επιστρέφω συχνά στην Ακρόπολη και το Ηρώδειο. Αυτό το μέρος της Αθήνας μου δίνει ενέργεια, καθαρίζει το θολό τοπίο της αμφιβολίας που με κυριεύει και με προετοιμάζει για ό,τι με περιμένει. Αγαπώ όμως το Αιγαίο, τα κρυστάλλινα νερά του, τα άγρια νησιά του και τα κάτασπρα βότσαλά του.

CC: Πόσο ρόλο παίζουν, κατά την άποψή σου, τα social media στην επαγγελματική ή και προσωπική σου ζωή; Αναπόφευκτα παίζουν σημαντικό ρόλο. Είμαι παιδί της τεχνολογίας, τρελαμένος με κάθε είδος καινούριου γκάτζετ που κυκλοφορεί! Επομένως και τα social media τα χρησιμοποιώ, μου επιτρέπουν να κρατάω επαφή με το κοινό μου όπου κι αν βρίσκομαι και να εκφράζω κάποιες σκέψεις και ανησυχίες. Και, φυσικά, αγαπώ αυτό το μαγικό πράγμα που λέγεται Skype και μπορώ να πίνω τον πρωινό μου καφέ με τους φίλους μου, όπου κι αν βρίσκομαι στον κόσμο!!! Από την άλλη, όσο κι αν αγαπώ τα social media, σε καμία περίπτωση δεν θέλω να γίνω σκλάβος τους ή να νιώθω ότι πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχω καθημερινά μέσα σ’αυτά. Γι’αυτό και, αν παρατηρήσεις τις σελίδες μου, θα δεις ότι υπάρχουν συχνά διαστήματα παύσης και επιστρέφω μόνο όταν έχω κάτι να πω! CC: Όταν αναφέρεσαι στην Ελλάδα τι λες συνήθως; Αναφέρομαι με αγάπη και ευγνωμοσύνη για τη γη αυτή που με γέννησε, με ανέθρεψε και με μόρφωσε. Δεν πιστεύω στον εθνικισμό, πιστεύω στην πραγματική αγάπη και το ουσιαστικό ενδιαφέρον του καθενός για τη χώρα του. Πιστεύω στην αλήθεια που μας έδωσαν οι ποιητές μας για λάφυρα. Ο Νίκος Γκάτσος έλεγε «στη ζωή πρέπει να έχει κανείς δύο σύνορα: τον ήλιο για να βλέπει την αλήθεια και το φεγγάρι για να ονειρεύεται». Αυτή τη φράση επιλέγω να κρατάω ως φυλαχτό από τη χώρα μου και να πορεύομαι. CC: Τελικά είσαι ευτυχής με όλη αυτήν την πορεία σου; Μεγαλώνοντας καταλήγω στο ότι το να είναι κανείς ευτυχισμένος είναι ένα σημάδι, μία στίξη στη ζωή. Επίσης δεν είναι συγκυρία, αλλά συνειδητή επιλογή. Ναι, έχω ζήσει και ζω στιγμές απόλυτης ευτυχίας, τρέλας, έρωτα, μέθης και μαγείας. Πάνω απ’όλα όμως πιστεύω στην αγάπη. Στην αγάπη που συγχωρεί τους δισταγμούς της ψυχής, που σε ολοκληρώνει, σε πάει παραπέρα και σου προσφέρει χιλιόμετρα ευτυχίας στον δρόμο που τρέχεις. CC: Τα επόμενά σου σχέδια; Αυτόν τον καιρό ολοκληρώνω και προετοιμάζομαι για την κυκλοφορία του αγγλόφωνου δίσκου μου, ενώ στις 22 Ιανουαρίου θα παίξω στο Lincoln Center στη Νέα Υόρκη, για να παρουσιάσω το album και τα τραγούδια του. Την άνοιξη θα πραγματοποιήσω περιοδεία στην Αμερική και τον Καναδά και αμέσως μετά θα αρχίσω την προετοιμασία ενός δεύτερου γαλλόφωνου δίσκου. Του χρόνου το φθινόπωρο θα κάνω κάποιες συναυλίες στην Ασία. Παράλληλα, εδώ και καιρό, ψάχνω υλικό για έναν καινούριο ελληνικό δίσκο. Εύχομαι σύντομα να υλοποιηθεί!

Links Facebook: www.facebook.com/georgeperris Twitter: www.twitter.com/georgeperris Website: www.georgeperris.com

Στη διεύθυνση smarturl.it/george2 μπορεί όποιος θέλει να εγγραφεί στην mailing list και να κατεβάσει δωρεάν το πρώτο τραγούδι από τον καινούριο δίσκο!

CC ΠΡΟΣΩΠΑ


Το νέο CD του

ΠΑΝΟΥ ΜΟΥΖΟΥΡΑΚΗ

- ΣΤΟΧΟΣ -


ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΒΑΛΑΚΟΥ

Φωτογραφίες: George Alexandrakis

Στη γειτονιά των αγγέλων


CC ΘΕΑΤΡΟ


Στις 12 Νοεμβρίου διαβάζω τα δυσάρεστα νέα, ότι έφυγε για την γειτονιά των αγγέλων η Κυρία Αντιγόνη Βαλάκου και δεν μπορώ να κρατήσω την συγκινήση μου για έναν άνθρωπο που είχαμε συνεργαστεί πρόσφατα στο Θεατρικό έργο “Μαντάμ Φλο”, σε σκηνοθεσία Γιώργου Καραμίχου. Στην πρώτη μας συνάντηση το άγχος μου ήταν εμφανές, όμως σε δευτερόλεπτα με άφησε να το ξεχάσω απο τα δύο υπέροχα παιδικά μάτια της, λουσμένα με εμπειρίες, ήξερε ακριβώς τι να κάνει, αν και δεν με γνώριζε αφέθηκε στον φωτογραφικό φακό και υποδύθηκε τον ρόλο που θα ακολουθούσε. Εμπειρία, επαγγελματισμός, καλλιτεχνική στόφα, ανθρώπινη και ζεστή. Μία Κυρία με ήθος που σε μάγευε επι σκηνής με διάθεση και ταμπεραμέντο. Η Αντιγόνη Βαλάκου γεννήθηκε στην Καβάλα. Το 1946 βρέθηκε μαζί με την οικογένεια της στην Αθήνα και η αγάπη της για την υποκριτική τέχνη την δείχνει τον δρόμο για το θεατρικό σπουδαστήριο του Βασίλη Ρώτα όπου σπουδάζει όταν ακόμα ήταν μαθήτρια. Η πρώτη εμφάνιση της στην θεατρική σκηνή ήταν παράλληλα με τις σπουδές της στο θίασο του “Ρεαλιστικού Θεάτρου” του Αιμίλιου Βεάκη στο έργο “Νυφιάτικο τραγούδι” του Νότη Περγιάλη ως Τριανταφυλλιά. Συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους και το 1958 τιμήθηκε με το θεατρικό έπαθλο της Μαρίκας Κοτοπούλη για την ερμηνεία της ως “’Αννα Φρανκ” στο ομώνυμο έργο. Το 2002, τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο σε εκδήλωση στο Προεδρικό Μέγαρο.Στη Καβάλα λειτουργεί εδώ και αρκετά χρόνια το θέατρο “ Αντιγόνη Βαλάκου” το οποίο φιλοξενεί σημαντικές παραστάσεις και επιλεγμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Έπαιξε σε περισσότερο από 120 έργα και έδωσε αξέχαστες ερμηνείες ως Μαρία Στούαρτ, Ιουλιέττα, Έντα Γκάμπλερ, Κυρά της Θάλασσας, Μπερνάντα ‘Αλμπα, Βεατρίκη, Αρετούσα κ.α..Στην ωριμότητα του ταλέντου της προτείνει έναν προσωπικό τρόπο ερμηνείας σε τραγικούς ρόλους (Ηλέκτρα, Αντιγόνη, Κασσάνδρα, Αγαύη, Ιφιγένεια, Μήδεια του Σενέκα) και ανανέωσε το παραδοσιακό ύφος. Πέθανε στις 12 Νοεμβρίου 2013 έπειτα από ολιγοήμερη νοσηλεία στον Ευαγγελισμό και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου. Πηγή βιογραφίας: el.wikipedia.org

CC ΘΕΑΤΡΟ


CC ΘΕΑΤΡΟ


SCAR ONE Ενας Street Artist στο City Code Υπογράφει τα έργα του ως SCAR ONE, χρησιμοποιεί ως καμβά τους τοίχους της πόλης και μας δίνει χρώμα στην καθημερινότητα μας, είναι ζωγράφος και γραφίστας και του αρέσει όπως μας λέει να ζωγραφίζει σε μεγάλες επιφάνειες. CC: Τι απαντάς σε αυτούς που λένε οτι λερώνεις τους τοίχους; Τους απαντώ, να μην φοβούνται και να γνωρίσουν λίγο καλύτερα μια τέχνη που ίσως να μην τους είναι τόσο οικεία, εξάλλου η αισθητική άποψη είναι υποκειμενική. CC: Θα ζωγραφίζες έναν τοίχο ενός νεοκλασικού ή ιστορικού μνημείου; Ή θεωρείς οτι πρέπει να υπάρχει και ένα μέτρο σε όλο αυτό; Προσωπικά, έχω ζωγραφίσει πάνω σε νεοκλασικά και έχω φτιάξει installations πάνω σε ιστορικά μνημεία. Μερικές φορές, το μήνυμα και η τοποθεσία παίζουν καθοριστικό ρόλο στην έκφραση του έργου και στη δυναμική της εικόνας. CC: Τι θα έλεγες αν έβλεπες “μουτζουρώνει” έναν τοίχο;

κάποιον απλά να μιμείτε και να

Θα έλεγα οτι είναι άλλος ένας καλός humanoid. CC: Πιστεύετε οτι το graffiti είναι αποδεκτό ως τέχνη στην Ελλάδα ή ακόμη είμαστε σε πρώιμο στάδιο; Πιστεύω οτι, γενικά το street art είναι πιο αποδεκτό ως τέχνη παρά το graffiti για τον θεατή, για τον απλούστατο λόγο, οτι ο θεατής δεν έχει τους κώδικες αποκρυπτογράφησης της εικόνας του graffiti. πηγή φωτογραφίων Graffiti: http://paintedscars.wordpress.com/


ΘΕΜΗΣ ΚΑΡΑΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ Μουσικοσυνθέτης

Συνέντευξη: Γιώργος Μπίλιος Ο πάγος είχε ήδη σπάσει από το τηλέφωνο. Καταργήθηκαν οι πληθυντικοί αριθμοί με το Καλημέρα. Άλλωστε ο Θέμης είναι ένας απλός άνθρωπος με ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ που δεν κρατάει αποστάσεις ούτε τύπους. Για αυτό και η κουβέντα μας κύλησε τόσο όμορφα και παρεϊστικα που η έκταση του απομαγνητοφωνημένου υλικού έκανε “έξω φρενών” τον αρχισυντάκτη μου (“μία ώρα που να την χωρέσω, έχε χάρη που είναι ο Θέμης”) .


Τι νομίζεις ότι έχει αλλάξει από το 2004 στη Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου μέχρι σήμερα σε σένα; Να σου πω με σιγουριά τι δεν έχει αλλάξει πρώτα. Δεν έχει αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζω τα πράγματα. Ο ενθουσιασμός και η διάθεση σ’ αυτό που κάνω, δηλαδή. Με την ίδια χαρά προσεγγίζω το οποιοδήποτε καινούριο πρότζεκτ. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι βλέπω τα πράγματα λίγο πιο ψύχραιμα και λίγο πιο ώριμα. Μεγαλώνω. Είμαι πιο ήρεμος σε σχέση με αυτό που μου συμβαίνει. Υπάρχει ένα κομμάτι μου που λειτουργεί ανεξάρτητα από τα «πρέπει». Ξέρω ότι «πρέπει» να βγάλω το πρόγραμμα, «πρέπει» να κάνω το Live, αλλά δεν το κάνω καταναγκαστικά. Είναι ένα τμήμα του εαυτού μου που ακόμα εξιτάρεται και ευτυχώς δεν με έχει προδώσει. Προς το παρόν τουλάχιστον… Μετά από 10 χρόνια αν ξαναμιλήσουμε μπορεί να σου πω, είμαι ράκος, δεν έχω έμπνευση…(γέλια) Πάντως αυτό με την έμπνευση είναι ένα θέμα για τους δημιουργούς. Πότε ας πούμε σου χτυπά την πόρτα ή της χτυπάς εσύ. Σε σένα πώς συμβαίνει αυτό; Υπάρχουν διάφορα κλειδιά γι’ αυτό το πράγμα που αν τα βρεις, είσαι σχετικά ήρεμος. Κατ’ αρχάς έχεις τα’ αυτιά ανοιχτά ανά πάσα στιγμή και σε οποιαδήποτε κατεύθυνση. Να προκαλείς την τύχη σου. Η έμπνευση μπορεί να είναι και μια συγκλονιστική παράσταση στο θέατρο, ένας έρωτας, ένα άλλο τραγούδι. Να ακούω ας πούμε Bon Iver και να μου’ρθει ένα χασάπικο. Θέλω να πω ότι δεν είναι απαραίτητο να ακούσεις χασάπικο για να γράψει χασάπικο ή Progressive trance για να γράψεις κάτι τέτοιο. Το αναπάντεχο είναι πιο εύκολο να συμβεί. Γεμίζεις το κεφάλι σου με αισθητικές ψηφίδες και φτιάχνεις ένα μωσαϊκό το οποίο είναι η δική σου πρόταση. Αυτό που είχα πάντοτε απορία ήταν πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία στη Μικρή Άρκτο με τα παιδιά; Γνωριζόσασταν πιο πριν με τον Γεράσιμο και τη Νατάσσα; Γνωριστήκαμε στα γραφεία της Μικρής Άρκτου, όπου ο Παρασκευάς ο Καρασούλος έκανε το προξενιό… Μου είχε φέρει λοιπόν κάτι στίχους και μου είπε «αυτό το τραγούδι θέλω να το μελοποιήσεις εσύ». Ενθουσιασμένος εγώ που ο Παρασκευάς μου εμπιστεύτηκε να μελοποιήσω κάτι, την επόμενη μέρα είχα κιόλας φτιάξει 6 διαφορετικές εκδοχές! Με αισθητική απόσταση μεταξύ τους για να μπορέσω να «κερδίσω» το τραγούδι. Γιατί αν δεν του έκανε το δικό μου θα το έδινε αλλού. Εκεί γνωριστήκαμε με τον Γεράσιμο. Και μετά με τη Νατάσσα. Αυτό που λέω πάντα είναι ότι με τον Γεράσιμο πρώτα γίναμε συνεργάτες και μετά φίλοι, ενώ με την Νατάσσα πρώτα φίλοι και μετά συνεργάτες. Γίναμε μια παρέα. Ευαγγελάτος, Τσίρκας, Μποφίλιου κάνανε τα πρώτα ντέμο με μένα στο πιάνο εδώ, πριν πάνε στον Παρασκευά. Κολλητοί σου λέω. Η Νατάσσα πριν πει το «Εν λευκώ» ήταν ήδη κολλητή μου. Και είναι μια πραγματικότητα αυτό που λένε για την ομάδα μας, του πώς δένει και δείχνει σαν να βγαίνουν τα πράγματα από έναν άνθρωπο. Και δεν είναι εύκολο να το ξαναπετύχεις αυτό, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Σίγουρα. Αν ανατρέξω στη σύγχρονη ελληνική δισκογραφία μπορώ να μνημονεύσω το δίδυμο Κραουνάκη – Νικολακοπούλου. Κάτι αντίστοιχο είσαστε εσύ με τον Γεράσιμο. Πώς αισθάνεσαι που πολλοί σας «συγκρίνουν» με αυτό; Τιμητικό είναι αν μη τι άλλο. Όλες αυτές οι συγκρίσεις πολλές φορές γίνονται και για ευκολία. Προσωπικά τους θαυμάζω και βέβαια μεγάλωσα με τα τραγούδια τους. Αλλά νομίζω ότι πλέον δεν βρισκόμαστε τόσο κοντά όσο όταν ξεκινήσαμε. Δεν αγχώνομαι με τους παραλληλισμούς γιατί ναι μεν μπορεί να είναι αναφορές μου αλλά πλέον έχουμε να δείξουμε κι εμείς κάτι το οποίο έχουμε κατακτήσει. Και Τσανακλίδου και Thom Yorke. Πώς αυτά συνδέονται στο μυαλό σου; Συνδέονται απόλυτα στο μυαλό σου και στο ipod σου και στο cd player σου, αρκεί να έχεις τις κεραίες σου ανοιχτές και να μην έχεις την ανάγκη να αυτοπροδιοριστείς με αυτό που ακούς. Να μην πεις ότι πρέπει να υπηρετήσεις αυτό που ακούς. Ακούω ας πούμε ποπ, ή ζεϊμπέκικο ή ένα λαϊκό τραγούδι. Όλα χωράνε στην αισθητική μου και χωράνε και απόλυτα. Τίποτα δεν είναι ανοίκειο απ΄αυτά κι ούτε είναι κάτι που χρειάστηκε κατ’ ανάγκη να ακούσω. Σ’ αρέσει υπό αυτή την έννοια ν ‘ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα, νέα ερεθίσματα; Προσμίξεις ειδών; Μου αρέσει αρκεί να μην είναι μίξη για την μίξη ή διασκευή για τη διασκευή. Ψάχνω την αυθεντικότητα στα πράγματα. Όταν άκουσα το «Σιγά μην κλάψω», ήταν κάτι καινούριο. Δεν ήξερες αν είναι ρεμπέτικο, λαϊκό, ηλεκτρονικό, ροκ. Άκουγες ότι ήταν κάτι πηγαίο και δεν είχε ανάγκη να πάρει κάποια πόζα για να σου παρουσιαστεί. Δυστυχώς λόγω χρόνου δεν ακούω ή δεν ψάχνω όσο θέλω. Κι επίσης είμαι και λίγο δύσκολος, πιο απαιτητικός. Ας πούμε μου άρεσε ο καινούριος δίσκος των Daft Punk. Με ιντρίγκαρε. Μου άρεσε η δουλειά των Bon Iver. Και το επόμενο πρότζεκτ του τραγουδιστή τους, το Volcano Choir. Είχε κάτι από National. Και ελληνικές δουλειές γίνονται πλέον πολλές και αξιόλογες. Ξεχωρίζω τον Αλέξανδρο τον Εμμανουηλίδη. Όταν άκουσα το «Άβουλο θεριό» με άρπαξε στην κυριολεξία. Νομίζω ότι ο στίχος του είναι συγκλονιστικός. Με σόκαρε η ηρεμία, η απλότητα και η γαλήνη αυτού του πράγματος. Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σου με το θέατρο και τον κινηματογράφο. Πόσο διαφορετικό είναι να γράφεις μουσική για κάτι άλλο πέραν από έναν συμβατικό δίσκο; Η πρώτη μου δουλειά ήταν για μια χοροθεατρική ομάδα στο Πάντειο. Είχα φτιάξει μουσική για έναν Μικρό Πρίγκηπα, μέσω φίλων. Ήταν εντελώς παιχνίδι για μένα. Ένας γρίφος, μια σπαζοκεφαλιά, γιατί ουσιαστικά έρχεσαι να κουμπώσεις σε μια έμπνευση ενός άλλου. Είναι ο κόσμος κάποιου άλλου που εσύ απλά νοικιάζεις ένα κομμάτι του. Αγαπώ το θέατρο, είναι ένα πράγμα που μου αρέσει να βρίσκομαι. Από τις πρόβες, μέχρι να το παρακολουθώ. Όταν γράφω μουσική γι’ αυτό αισθάνομαι μεν μέσα σ’ αυτό, αλλά και πιο χαλαρά, γιατί αναγκαστικά παίρνω τις αποστάσεις μου. Με το σινεμά δεν έχω ασχοληθεί όσο θα ήθελα ακόμα. Και στις δύο περιπτώσεις πρέπει να υπηρετήσεις ένα σενάριο. Το τραγούδι οφείλει να σε αρπάξει απ΄τα μούτρα. Πρέπει να γίνει κάτι. Να έχεις αποκτήσει μια σχέση μαζί του μόλις το ακούσεις. Στο θέατρο ή τον κινηματογράφο ο ρόλος της μουσικής είναι να αναδείξει μια ατμόσφαιρα, όχι να κλέψει την παράσταση. Έχει ένα πιο επικουρικό ρόλο. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις που τα soundtracks έχουν γίνει εξίσου γνωστά με τις ταινίες. Κι αυτό γιατί ήταν απόλυτα ταυτόσημα με την ατμόσφαιρα της ταινίας, όπως τα Μαθήματα Πιάνου ή το Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο. Υπηρετούν απόλυτα το έργο που στο τέλος γίνονται έργα από μόνα τους.


Αγάπη Ρε+. Μια πρωτοβουλία που αγαπήθηκε πολύ. Ήταν από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ζωής μου. Γιατί είναι μια κίνηση από καλλιτέχνες για να βοηθήσουν ανθρώπους που το έχουν ανάγκη χωρίς καπελώματα από φορείς, κόμματα ή κάτι άλλο. Όταν βλέπεις ένα Κατράκειο ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο που θέλει να προσφέρει και να μοιραστεί μαζί σου τον προβληματισμό του για την κατάσταση γύρω του, τότε έχεις πετύχει. Να ενώσεις ανθρώπους και φωνές. Πιστεύω πάρα πολύ στην ατομικότητα που γίνεται ομάδα. Η πρωτοβουλία αυτή θα συνεχιστεί αλλά με μια άλλη δράση, πάντα όμως χωρίς «χρωματισμούς». Αυτή είναι και η δέσμευση όλων. Η τέχνη απέναντι στον ρατσισμό, τον φασισμό και σε όλα αυτά τα εκφυλιστικά φαινόμενα των ημερών και υπέρ της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας. Το σημαντικό είναι να μην χάνουμε και την πίστη μας. Έχουμε γίνει και τρομερά καχύποπτοι. Βλέπεις ανθρώπους να προδίδουν ιδεολογίες, αξίες και «πιστεύω» εν μία νυκτί και ξαφνικά αρχίζεις κι εσύ να κρατάς αποστάσεις. Ώρες-ώρες αισθάνομαι ότι τρώμε τις σάρκες μας μόνοι μας. Θεωρώ όμως ότι αυτός είναι λάθος δρόμος γιατί μας οδηγεί στην στείρα αντίδραση χωρίς προτάσεις και μας κάνει ιδιαίτερα αρνητικούς. Αυτό που λείπει είναι η σοβαρή και υπεύθυνη πρόταση. Γιατί γενικά είναι εύκολο να κρίνεις και να απορρίπτεις και δύσκολο να αναλαμβάνεις την ευθύνη της πρότασης. Γιατί μετά κρίνεσαι κι εσύ… Πόσο δύσκολο ήταν για σένα να ενορχηστρώσεις όλα αυτά τα διαφορετικά τραγούδια για τον δίσκο «Όλα τα ναι του κόσμου»; Ήταν τόσο δύσκολο που στην είπα κάποια στιγμή ότι δεν θα το κάνω στην Μαργαρίτα Μυτιληναίου. Βασικά στην αρχή είπα «ναι» γιατί ήταν μέσα σ’ αυτό η Ελένη η Τσαλιγοπούλου και η Ελεάννα η Βραχάλη που τις αγαπώ πολύ αλλά κάποια στιγμή φοβήθηκα, αγχώθηκα και είπα ότι δεν θα το κάνω. Για να ενοποιήσεις όλο αυτό το υλικό που ήταν και ετερόκλητο ήταν εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα. Και ήταν και η πρώτη φορά που έκανα ενορχήστρωση σε κάτι που δεν ήταν δικό μου. Εκεί βέβαια παρενέβη η Μαργαρίτα με την «πειθώ» της και με έβαλε στη θέση μου. Και την ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Με πήγε πολύ μπροστά αυτό το πράγμα. Είναι σα να έκανα άλλους 3 δίσκους. Τα κομμάτια έπρεπε να είχαν την ταυτότητα του δημιουργού τους και ταυτόχρονα μια κοινή συνισταμένη. Σταυρόλεξο για δύσκολους λύτες… Πώς αισθάνεσαι τώρα που από συνθέτης αρχίζεις σιγά-σιγά να φοράς και τη στολή του τραγουδιστή – ερμηνευτή; Καλά, αυτή η στολή είναι πολύ μικρή…Μάλλον φοράω μόνο ένα κασκολάκι (γέλια). Δεν θεωρώ ότι είμαι τραγουδιστής. Είμαι απλά ένας συνθέτης που ενίοτε τραγουδάει. Μου το είχε πει κι ο Παρασκευάς (Καρασούλος) αυτό. Γιατί εγώ από παιδί είχα μάθει να λειτουργώ μόνος μου και να τα κάνω όλα. Μετά τα διαχώρισα και έκτοτε είναι απόλυτα διαχωρισμένα στο μυαλό μου. Μπορεί να είναι και η ασφάλειά μου αυτή, να βρίσκομαι πίσω από το πιάνο μου και απλά να συνοδεύω τον εαυτό μου. Και μια που είπες «παιδί», όταν ήσουν μικρός τι ήθελες να γίνεις όταν θα μεγάλωνες; Από μικρός παρόλο που σπούδασα δημοσιογραφία και σκεφτόμουν την ψυχολογία, είχα ένα τετράδιο που είχα ήδη ταξινομήσει τα τραγούδια που είχα γράψει ανά δίσκο. Κι έλεγα ας πούμε, ο λαϊκός μου δίσκος, ο ηλεκτρονικός μου δίσκος, ο σκληροπυρηνικά έντεχνος δίσκος, ο εμπορικά έντεχνος δίσκος. Είχα 7 δίσκους τότε! Μάλιστα το έχω κρατήσει αυτό το τετράδιο! Επίσης θυμάμαι πιο μικρός ότι έχω πάει σε αποκριάτικο πάρτυ ντυμένος μαέστρος, με νότες ζωγραφισμένες στο μάγουλο, την μπαγκέτα μου, όλα κανονικά! Να σημειώσω δε, ότι και την επόμενη χρονιά πάλι μαέστρος ντύθηκα. «Τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέμματα». Εσένα ποιο είναι το αγαπημένο σου παραμύθι; Η αγαπημένη μου ιστορία ήταν ο Ορφέας και η Ευρυδίκη που μου έλεγε ο παππούς μου και πάντα ήθελα να μου αλλάξει το τέλος. Κάθε φορά έλεγα, «μη γυρίσεις τώρα γιατί θα πετρώσεις», αλλά δυστυχώς δεν άλλαζε και πάντα γύριζε. Και μια άλλη ιστορία, μάλλον ένα τραγούδι το «Ένα παλληκάρι 20 χρονών» που με νανούριζε η μάνα μου με είχε σημαδέψει όταν ήμουν παιδί. Δεν σου λέω ότι ήταν αγαπημένα με την έννοια ότι με έκαναν να αισθάνομαι όμορφα, αλλά σίγουρα ήταν κάτι που άφησαν το στίγμα τους πάνω μου. Τι είναι το πιο extreme δώρο που είχες ζητήσει από τον Άγιο Βασίλη; Ήταν πάντα ελεγχόμενα τα πράγματα. Ναι μεν ματαιόδοξα, αλλά ελεγχόμενα. Τον πίστευα και λίγο να σου πω την αλήθεια. Είχαν κάνει οι γονείς μου ένα κόλπο που ο πατέρας μου είχε βάλει τα δώρα έξω από την πόρτα, χτύπησε το κουδούνι και έτρεξε από πίσω και ήρθε μαζί μας για να μην κινήσει υποψίες! Εντελώς κοροϊδάρα ήμουν! Α, θυμάμαι ότι ήθελα την τεράστια έπαυλη των Playmoblil, αλλά δεν μου την πήρε. Είχα μια ξαδέρφη που είχε μια ολόκληρη πολιτεία Lego, δρόμους, σπιτάκια, δεν μπορώ να σου περιγράψω. Κι αυτό το ήθελα! (γέλια) Τα επόμενα βήματα; Τελειώνουμε το δίσκο με τη Γιώτα Νέγκα και είμαι χαρούμενος γι’ αυτό, γιατί μπαίνω και σε μονοπάτια που δεν είχα φανταστεί ότι θα μπω. Και η Γιώτα βέβαια είναι εξαιρετική ερμηνεύτρια αλλά και υπέροχος άνθρωπος και αισθάνομαι ότι ανακαλύπτω πράγματα. Μαζί με τον Οδυσσέα Ιωάννου, τη Λήδα Ρουμάνη και τον Γεράσιμο τον Ευαγγελάτο. Τέλη Γενάρη θα κάνουμε κάποιες εμφανίσεις στον Σταυρό του Νότου με τη Γιώτα και φυσικά το αιώνιο σχέδιο της ζωής μου που είναι η Νατάσσα Μποφίλιου, όπου ετοιμάζουμε περιοδεία στην Ελλάδα με το καινούριο μας Live set up. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι ό,τι καλύτερο έχουμε κάνει. Είναι πιο ακουστικό, γεμάτο έγχορδα και δημιουργεί άλλες ατμόσφαιρες… Τέλος ετοιμάζουμε έναν δίσκο με τον Οδυσσέα Ιωάννου, που μάλλον θα είναι έτοιμος προς το καλοκαίρι, όπου θα μοιραστούν τα τραγούδια μεταξύ μιας γυναίκας ερμηνεύτριας και ενός άντρα ερμηνευτή…


φωτογραφίες: George Alexandrakis


Ο Αϊ Βασίλης στην Αθήνα!

Στο άκουσμα της είδησης οτι ο Santa Claus απο το Ρόβανιεμι της Φινλανδίας κατέφθασε στην Ελλάδα σκεφτήκαμε ότι θα ήταν μία καλή ιδέα να τον φωτογραφίσουμε ως εξώφυλλο στο City Code αλλά και να το ρωτήσουμε για την εμπειρία του ως Αϊ Βασίλης. Στην Φινλανδία, Θεωρείται ένα σημαντικό πρόσωπο και πολλοί άνθρωποι τον επισκέπτονται στο Ρόβανιεμι κάθε χρόνο για να τον δουν απο κοντά. Στην Ελλάδα βρέθηκε για τα εγκαίνεια του Santa Claus Kingdom που πραγματοποιείται στο ΜΕΚ Παιανίας και χιλιάδες κόσμος το επισκέφτηκε το πρώτο Σαββατοκύριακο του Δεκεμβρίου προκειμένου να τον δεί και να βγάλει μία φωτογραφία μαζί του. Eμείς, καταφέραμε να το γνωρίσουμε από κοντά και να του κάνουμε μερικές ερωτήσεις, χάρη στην κυρία Ηρώ Παστρικού (Δημόσιες σχέσεις του Santa Claus Kingdom). Η Δημοσιογράφος Sara Saure-Souflas μας βοήθησε στην μετάφραση απο τα Φινλανδικά, την οποία και ευχαριστούμε. Συναντήσαμε τον Joulupukki, όπως λέγεται ο Άγιος Βασίλης στα Φινλανδικά, πλάι στο μικρό ξωτικό Τόντου και μας απάντησε στις ερωτήσεις του City Code; Ευχάριστος, με ευγένεια αλλά και χιούμορ, μας υποδέχτηκε με χαμόγελο και με πολύ καλή διάθεση όπως άλλωστε αρμόζει στον άντρα με τα κόκκινα ρούχα και τη μεγάλη γενειάδα. Τον χαιρετήσαμε λέγοντας του “Hello Santa” και εκείνος με χιούμορ μας ρώτησε απο που γνωρίζουμε το όνομα του.


CC: Santa πόσα γράμματα έρχονται στο ταχυδρομείο σας; Φτάνουν το 1.000.000 γράμματα και όσο πλησίαζουν οι γιορτές των χριστουγέννων αυξάνονται, τα Ξωτικά-Βοηθοί έχουν πολλή δουλειά την περίοδο των γιορτών για να απαντήσουν όσα γράμματα αναγράφουν όνομα αποστολέα. CC: Έρχονται στο Ρόβανιεμι Έλληνες για να σας δουν; Όσον αφορά τους Έλληνες είναι πάντα εκεί και τους περιμένω. Καθημερινά πτήσεις charter έρχονται στον Αρκτικό Κύκλο, στο Ρόβανιεμι για να με επισκεφτούν, κι εγώ φυσικά τους περιμένω. Ακούω συχνά τις Ελληνίδες μαμάδες να λένε στα παιδιά τους: “΄Ελα, έλα, ελα”, τώρα ξέρω τι είναι! CC: Πως είναι μια τυπική μέρα στο Ρόβανιεμι; Την εποχή των Χριστουγέννων ταξιδεύω συνέχεια και μοιράζω δώρα. Για τους Φινλανδούς, η παραμονή των Χριστουγέννων είναι η μέρα ανταλλαγής δώρων. Το χωριό μου είναι μέσα στην φύση, καταναλώνουμε ό,τι η φύση παράγει. Η ζωή ειναι χαλαρή. Το καλοκαίρι ψαρεύω, κάνω σάουνα και απολαμβάνω την φύση. CC: Είναι η πρώτη φορά που επισκέφτεστε την Ελλάδα; Τα Χριστούγεννα κυκλοφορώ παντού αλλά τέτοια εποχή, νωρίτερα των Χριστουγέννων, είναι η πρώτη φορά που έρχομαι τόσο νότια. CC: Πως σας φαίνονται οι Έλληνες; Τα παιδιά, όπου κι αν έχω πάει, ειναι το ίδιο καλά και χαρούμενα και τα βρίσκω εξαιρετικά. Οι μεγάλοι είναι λίγο φωνακλάδες (γέλια). CC: Τι απαντάτε σε αυτούς που λένε οτι δεν υπάρχει Αϊ Βασίλης; Σπάνια βλέπω ανθρώπους να μου αναφέρουν κάτι τέτοιο και αν συμβεί τους απαντάω να έρθουν να μου μιλήσουν, να με ποιάσουν, να κάνουμε χειραψία και να καταλάβουν οτι είμαι αληθινός. Ο Άι Βασίλης αποτελεί σίγουρα το πιό δημοφίλές πρόσωπο στον κόσμο, τόσο ως μυθικό και παραμυθένιο, όσο και σαν πραγματική ύπαρξη. Ο joulupukki λαμβάνει ίσως τα περισσότερα γράμματα στον κόσμο, από μικρούς και μεγάλους.


Βρεθήκαμε στο Santa Claus Kingdom που άνοιξε στις 30 Νοεμβρίου και σας π

μικροί όσο και μεγάλοι, αφού η μεγαλύτερη πίστα σκι με εξειδικευμένο προσωπ

η χριστουγεννιάτικη αγορά, τα παιχνίδια δράσεις, το πλανητάριο, το βενετζί

εκδηλώσεις που θα γεμίσουν δημιουργικά τον χρόνο των παιδιών σας. Για ό


παρουσιάζουμε μερικές φωτογραφικές σκηνές. Φέτος θα διασκεδάσουμε τόσο

πικό, μας περιμένει γιανα μας μάθει τα μυστικά του σκι. Μαζί και το παγοδρόμιο,

ίανικο καρουζέλ, άλλα και δημιουργικά εργαστήρια και θεατροπαιδαγωγικές

όλο το πρόγραμμα εδώ: www.santaclauskingdom.com


CC ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη Φωτογραφίες: George Alexandrakis

Τι και αν στην σκηνή του θεάτρου «Θησείον» υποδύεται έναν μισογύνη, σαδομαζοχιστή συγγραφέα με εξαιρετική επιτυχία; Στη ζωή του, ο Γιώργος Παπαγεωργίου παίζει το γιοκαλίλι του, εμπνευσμένος από αθηναϊκές καντάδες και τραγουδάει με τους “Pӧlkar” το συγκρότημά του. Παράλληλα, ντύνεται πειρατής για την παιδική παράσταση του Θωμά Μοσχόπουλου « Το νησί των θησαυρών», ταξιδεύοντας τα παιδιά στον κόσμο της φαντασίας. Και μπορεί “Pӧlkar” στα σλαβικά να σημαίνει «μεθυσμένος χορευτής που τραγουδάει φάλτσα», αλλά το μόνο σίγουρο για τον Γιώργο Παπαγεωργίου είναι ο «μεθυσμένος» ενθουσιασμός του για την μπάντα του, τις παραστάσεις και για ό,τι καταπιάνεται αυτήν την περίοδο…. Πώς, λοιπόν, να μην είναι επιτυχημένος; Ο ίδιος μίλησε στο citycodemag για αυτά που του συμβαίνουν στο θέατρο και τη μουσική, για τα αγαπημένα του μέρη στην Αθήνα, τις συνήθειές του και, φυσικά, λόγω των εορταστικών ημερών που πλησιάζουν, και για τα πιο ανατρεπτικά Χριστούγεννα της ζωής του. Πρωταγωνιστείς στην παράσταση «Η Αφροδίτη με την γούνα». Η πρεμιέρα σας συνέπεσε με την ομώνυμη ταινία του Πολάνσκι. Αυτό σε επηρέασε ερμηνευτικά; Δεν έχω δει την ταινία, γιατί βγήκε την ίδια μέρα με την πρεμιέρα μας. Ήταν μια διαβολική σύμπτωση, γιατί εμείς από τον Ιούνιο ξέραμε ότι θα κάνουμε πρεμιέρα στις 14 Νοέμβρη. Εγώ το θεώρησα τρομερό οιωνό αυτό το γεγονός! Ήθελα να δω την ταινία, το έψαξα, αλλά προβλήθηκε μόνο στις Κάννες. Πώς προσέγγισες ερμηνευτικά αυτόν τον «ιδιαίτερο» χαρακτήρα; Η αρχή είναι πάντα προσωπική. Ψάχνεις να βρεις τι σε συνδέει με τον χαρακτήρα. Από εκεί και πέρα, για να μην παίζεις τον εαυτό σου και βαριέσαι φρικτά, έπειτα από προσωπική μελέτη, ψάχνεις και βρίσκεις τις «πληγές» του. Έψαξα να βρω τι σημαίνει, σύμφωνα με την ψυχολογία και τον Φρόιντ, να ‘σαι σαδομαζοχιστής. Πώς αναλύεται ο όρος αυτός ψυχαναλυτικά. Επίσης, διάβασα και κείμενα που μας έφερε ο Γιώργος (Γιώργος Οικονόμου, σκηνοθέτης της παράστασης) για τον σαδομαζοχισμό. Αυτό που πάντα βέβαια είναι το πιο σημαντικό είναι να δεις πώς θα ήσουν εσύ, αν βρισκόσουν σ’ αυτήν τη θέση. Αυτός ο ήρωας, που υποδύομαι, θέλει πάρα πολύ να πετύχει το έργο που έχει γράψει. Θέλει διακαώς να βρει την κατάλληλη πρωταγωνίστρια. Αυτό που του συμβαίνει το έχουν οι περισσότεροι ηθοποιοί- νέοι συγγραφείς- σκηνοθέτες . Δεν είναι φτασμένος, είναι πρωτάρης και έχει την επιμονή και το πείσμα. Αρχικά κρύβει έναν μισογυνισμό και μια έπαρση και γι’ αυτό έπρεπε να ξυπνήσω κάθε ειρωνεία και σνομπισμό, που κρύβω μέσα μου, και να τις εκθέσω στην πρόβα…. Παράλληλα, ασχολείσαι και με τη μουσική και το συγκρότημα “Pӧlkar”. Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτήν τη διαδρομή. Οι “Pӧlkar” είναι το παιδάκι μου! Από το σχολείο άνηκα σε συγκρότημα. Είχα πολύ καλή σχέση με τη μουσική, πριν φοιτήσω στη δραματική σχολή. Το καλοκαίρι, που ήμουν στη Θεσσαλονίκη βρήκα έναν παιδικό μου φίλο, τον Γιάννη Κυρατσό, και του ζήτησα να ακούσει μερικά τραγούδια, που είχα γράψει με το γιοκαλίλι . Του άρεσαν πολύ και είπαμε να το ψάξουμε λίγο. Στη συνέχεια, βρήκαμε και έναν καταπληκτικό ντράμερ, τον Λάζαρο Πλιάμπα, και μας είπε ότι γουστάρει πολύ και θέλει να μπει στη φάση. Μετά του είπα πως θα ήθελα να βρούμε και μια τρομπέτα και ήρθε ξαφνικά ο Γιώργος ο Αβραμίδης, που ήταν τρομπετίστας από τους επισκέπτες του Αγγελάκα. Με το που ήρθε στην πρόβα, κατευθείαν άρχισε να παίζει παπάδες! Κάναμε και μερικά live στη Θεσσαλονίκη, πήγαν πολύ καλά και τους είπα να γίνουμε μπάντα! Είχα πολύ καιρό στο μυαλό μου τη δημιουργία μιας μπάντας, η οποία θα μπλέκει κάποια ακούσματα που είχα, όπως: folk rock μελωδίες, indie και candy μουσική με τις επτανησιακές και τις παλιές αθηναϊκές καντάδες. Μου αρέσουν πολύ οι καντάδες, είναι ένα είδος μουσικής που έχει έναν ρομαντισμό αβάστακτο. Ξεκίνησα να γράφω τραγούδια μ’ αυτήν τη λογική. Θα κυκλοφορήσετε και κάποιο cd; Έχουμε ήδη βγάλει ένα ip, που περιλαμβάνει τρία τραγούδια που έχω γράψει εγώ και έχουμε ενορχηστρώσει μαζί με τα παιδιά. Κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό αντίτυπων, 185 αριθμημένα, σε ξύλινη συσκευασία αρκετά ακριβή. Βγήκε με σκοπό να ανήκει σε μια limited edition, για να’ ναι όλα τα κομμάτια υπογραμμένα στο χέρι και με χειρόγραφους τίτλους. Με ένα φοβερό lay- out, από την Αλίκη Τζος, την αδερφή του Ντάνυ Τζος, που έκανε την ηχοληψία στο cd. Κάναμε και μια παρουσίαση του ip και του video clip στη Θεσσαλονίκη και θα ακολουθήσει μια και στην Αθήνα. CC ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


Έχεις κάποια κλασική ανδρική συνήθεια; Playstasion ! Αν και τώρα έχω καιρό να παίξω, λόγω των προβών. Επίσης μαγειρεύω χάλια, αυτό είναι νομίζω μια κλασική ανδρική συνήθεια… Είμαι πολύ κακός στη μαγειρική. Από την άλλη, δεν ξέρω αν είναι ανδρική ή αγορίστικη συνήθεια, αλλά τρώω «HΑRIBO»ανελλιπώς! Το βράδυ στο σπίτι, πίνω μια μπύρα και τρώω αρκουδάκια! Έχεις κάποιο αγαπημένο μέρος στην Αθήνα; Είμαι λάτρης των κλισέ στην Αθήνα! Μου αρέσουν όλα τα μέρη που οι περισσότεροι Αθηναίοι έχουν σιχαθεί να πηγαίνουν, για παράδειγμα η Πλάκα και τα Αναφιώτικα. Παράλληλα, μου αρέσει πολύ η γειτονιά μου, που είναι η πλατεία Βαρνάβα και τα Άνω Πετράλωνα. Τώρα, βέβαια για έναν Θεσσαλονικιό νομίζω δεν συγκρίνονται οι δύο πόλεις… Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη μου και έχω φοβερούς δεσμούς μαζί της, είναι αυτό που λένε: «Η πέτρα που πάτησες μικρός ξέρει το όνομα σου». Παρόλα αυτά, την Αθήνα την έχω ξαναγαπήσει από την αρχή. Την είχα σιχαθεί πριν από δύο χρόνια, αλλά ξαφνικά άλλαξε αυτό. Έχω αρχίσει να ανακαλύπτω πράγματα, που θεωρούσα δεδομένα, και να βλέπω πως έχουν μια ομορφιά που δεν έχει σταματήσει για μένα. Άρα, περνάς καλά! Ναι, έχει να κάνει με την προσωπική φάση στην οποία βρίσκεσαι. Έχω βαρεθεί και στη Θεσσαλονίκη, αλλά αυτή η πόλη έχει τη μαγική ικανότητα να με γιατρεύει, ενώ η Αθήνα, αν δεν είμαι καλά, μπορεί να με ρίξει στα χάπια. Τι σε κάνει να μην περνάς καλά; Οι προσωπικοί σου δαίμονες, τα ζόρια που περνάς και μπορούν να σε ρίξουν σε μια μαυρίλα! Ποιος είναι ο μεγαλύτερος ψυχαναγκασμός που έχεις; Πέρασα κάτι μεγάλους ψυχαναγκασμούς, όταν ήμουν στη δραματική σχολή. Ήθελα να είμαι τέλειος. Να κάνω αυτό που κάνω στον απόλυτο βαθμό, ας πούμε. Κάποια στιγμή, κατάλαβα πως μου έκανε μεγάλο κακό αυτό και το άφησα και έφυγε. Από τότε λειτουργώ πάρα πολύ απενοχοποιημένα απέναντι στη δουλειά και στον εαυτό μου! Τότε ξεκίνησα να περνάω και καλά στην δουλειά και να λειτουργώ καλύτερα στις συνεργασίες μου. Τώρα, δηλαδή, δεν θέλεις να ’σαι «τέλειος» όταν παίζεις; Όχι, δεν μ’ απασχολεί καθόλου! Με ενδιαφέρει να ’μαι ζωντανός πάνω στη σκηνή και σε διαρκή επικοινωνία με τον άλλον. Με απασχολεί πολύ ο συμπαίκτης ηθοποιός, ειδικά όταν υπάρχει μια καλή συνεργασία. Επίσης, λατρεύω τον αυτοσχεδιασμό! Λατρεύω το να μπορεί να συμβεί κάτι ζωντανά, την ώρα που παίζεις και να μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί του. Είτε πρόκειται για έναν εξωτερικό ήχο είτε για μια καινούρια αντίδραση από τον συνάδελφό σου. Πλήττω να μπαίνω σ΄ ένα καλούπι ρόλου από την αρχή μέχρι το τέλος. Θέλω να μου πεις τα καλύτερα Χριστούγεννα που θυμάσαι… Όταν ήμουν φοιτητής και είχα πάει με κάποιους φίλους μου στο Λονδίνο. Πήγαμε με πολύ λίγα λεφτά, μέναμε σε σπίτια φίλων, κάναμε αλητείες... Παραμονή Πρωτοχρονιάς μ’ έτρεχαν στα νοσοκομεία, γιατί είχα πάθει δηλητηρίαση από ένα ινδικό, που είχα φάει και μου είχε διαλύσει το στομάχι…

Youtube: Polkar

Τόσο ωραία Χριστούγεννα...

http://www.youtube.com/watch?v=gveaf0x_p0k

Χα!Χα!Ναι! Παρόλα αυτά, έχω να πω πολύ καλά λόγια για το σύστημα υγείας του Λονδίνου! Πραγματικά, μου έχουν μείνει αυτά τα Χριστούγεννα.

http://www.youtube.com/watch?v=kwiFrkMYg3U

Φέτος, τι δώρο θα ζητήσεις από τον Άγιο Βασίλη;

http://www.youtube.com/watch?annotation_id=ann otation_1683859961&feature=iv&src_vid=gveaf0x_ p0k&v=kIJoB13y5pE

Θα του ζητήσω να κάνει come- back στη ζωή μου! Ο Γιώργος Παπαγεωργίου πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η Αφροδίτη με την γούνα», στο θέατρο «Θησείον», και στην παιδική παράσταση το «Νησί των θησαυρών», στο Μέγαρο Μουσικής.

Facebook Page: https://www.facebook.com/pages/ Polkar/191224611063513?fref=ts


Βρεθήκαμε στην πλατεία της Καισαριανής σε ένα νέο γευσιπωλείο, αυτά τα εστιατόρια-ταβερνεία που δεν μπορείς να τα κατατάξεις σε ένα συγκεκριμένο είδος, όχι γιατί υστερούν από τα άλλα, αλλά γιατί συνδυάζουν εξαιρετικές γεύσεις με πολύ καλές τιμές. Από άποψη αισθητικής, σίγουρα κατατάσσεται στα αγαπημένα του City Code. Οι γεύσεις θυμίζουν μαγειρική της γιαγιάς, που τρως και δεν μπορείς να σταματήσεις. Στα πολύ συν οι τηγανιτές πατάτες, αλλά και το ψωμί. Αν σε πιάσει λοιπόν... λόρδα, στον Λόρδο θα το ευχαριστηθείς. Είναι νέο μαγαζί στο κέντρο της Καισαριανής, αλλά οι άνθρωποι εκεί γνωρίζουν πως να ευχαριστήσουν τους πελάτες τους. Χαμόγελα, ευγένεια και συνέπεια στις μερίδες, αλλά και στην αναμονή του σερβιρίσματος. Η αλήθεια είναι ότι βρεθήκαμε δύο φορές εκεί με δύο διαφορετικές παρέες. Και τις δύο περάσαμε υπέροχα. Κάθε Δευτέρα και Τετάρτη έχει και ζωντανή μουσική. Γιατί το φαγητό θέλει τέχνη...

Facebook Page: Lordos http://lordos.gr/

Επικοινωνία Πλατεια Αναγεννήσεως 3 Καισαριανή t: +30 211 4040516 info@lordos.gr

Αν βρεθείς στον Λόρδο μην ξεχάσεις να μας γράψεις τις εντυπώσεις σου στο info@citycodemag.com


CC PUZZLED STORIES – Εσύ επιλέγεις πώς θα εξελιχθεί η Ιστορία.

UK

του Γιώργου Μπίλιου

Σ’ όλο το ταξίδι ήταν ανήσυχος. Βλέπεις ήταν η πρώτη φορά που έφευγε μακρυά από τη χώρα. Στο αεροπλάνο προσπαθούσε να αποστηθίσει φράσεις που θα ήταν χρήσιμες για την πρώτη του περίοδο. “Could you please tell me?”, “Excuse me, may I ask you something?” και άλλες παρόμοιες. Ξαφνικά έμοιαζε σαν να μη θυμάται τίποτα. Κοίταξε έξω. Τα φτερά του αεροπλάνου και τον απέραντο ορίζοντα που δεν φαινόταν να τέμνονται πουθενά. Τουλάχιστον όχι με γυμνό μάτι. Αισθάνθηκε ένα απειροελάχιστο σωματίδιο, ανήμπορο ν’ αντιδράσει στην παραμικρή αναποδιά. Όλα αυτά που άφηνε πίσω του τον συντρόφευαν σαν κομμάτια μιας σπασμένης μπομπίνας κινηματογράφου. Τρέχουν, σταματούν, άρχιζαν πάλι απ΄την αρχή. Έβαζε το αριστερό του χέρι κάτω απ΄το πηγούνι του κι εκείνη έπαιζε. Μανιασμένα χωρίς να μπορεί να ελέγξει τη ροή της. Στο εσωτερικό από το παλτό του είχε ένα μπουκαλάκι με άρωμα. Σε αραιά, χρονικά διαστήματα το ψηλάφιζε. Απλά για να βεβαιωθεί ότι ήταν εκεί. Εκεί μέσα βρισκόταν συμπυκνωμένη η μνήμη του κορμιού της. Αυτό θα ήταν η αναφορά του σ’ αυτή όταν θα ήθελε να την φέρνει κοντά του. Είχαν δώσει υπόσχεση ο ένας στον άλλο ότι θα έγραφαν καθημερινά, σαν ημερολόγιο. Όταν κάποιος θα λάμβανε το γράμμα του άλλου, θα έστελνε αμέσως το δικό του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν θα χανόταν η καθημερινή επαφή αλλά θα κρατούσαν και ένα αρχείο στιγμών. Ο κολλητός του, του είχε υποσχεθεί ότι κάθε Δευτέρα θα του έστελνε την αθλητική του εφημερίδα για να διαβάζει τα νέα της ομάδας του. Μετά από χρόνια η ΑΕΚ ήταν φαβορί για το πρωτάθλημα και τέτοια πορεία δεν ήθελε να τη χάσει. Θα την παρακολουθούσε έστω και εξ’ αποστάσεως. Στη μέση του πουθενά οι ελληνικές εφημερίδες θα ήταν μάλλον υπερβολή. Για internet, ούτε λόγος τότε. Το Walkman έπαιζε δυνατά Pearl Jam, ενώ τα σύννεφα έφερναν άλλα σύννεφα. Μέσα και έξω από το αεροπλάνο. Το άγνωστο του προκαλούσε μια αναταραχή στο στομάχι. Όχι δεν ήταν τα κενά αέρος. Ήταν απλά η εσωτερική του άρνηση γι’ αυτή την περιπλάνηση. «Waves roll in my thoughts. Hold tight the ring... The sea will rise...Please stand by the shore...». Προσγειώθηκαν. Μάζεψε προσεκτικά τα πράγματά του και περίμενε υπομονετικά να αποβιβαστούν. Έφτασαν στο μέρος όπου θα έπαιρναν τις αποσκευές. Ένας εντελώς καινούριος τόπος απλώνονταν μπροστά του. Άνθρωποι πηγαινοερχόντουσαν με ηρεμία, σαν καλοκουρδισμένα ρολόγια, δίχως υπερβολές και φωνασκίες. Περιμένοντας τις βαλίτσες του έβγαλε το σχεδιάγραμμα με τη διεύθυνση και το πώς θα έπρεπε να πάει στο σπίτι. Αγχώθηκε μόνο και με μόνο με την ιδέα ότι έπρεπε να μείνει στο δωμάτιο που θα του παραχωρούσε μια οικογένεια. Αντί να έχει το δικό του σπίτι, θα έπρεπε να το μοιραστεί με ένα μάτσο αγνώστους. Έδιωξε αυτές τις σκέψεις και προσπάθησε να επικεντρωθεί με το πώς θα πάει εκεί. Δίπλα του στεκόταν ένας τύπος που μέσα στο αεροπλάνο μιλούσε ελληνικά. Θεώρησε ότι θα ήταν καλή κίνηση να τον ρωτήσει αν ήξερε κάτι για το μέρος που έπρεπε να πάει. «Excuse me, are you Greek?» «Ναι! Κώστας…», πρότεινε το χέρι του. «Μιχάλης. Επειδή είναι η πρώτη μου φορά εδώ, έλεγα μήπως μπορούσες να με βοηθήσεις. Μήπως ξέρεις πώς θα πάω σ’ αυτή τη διεύθυνση;», είπε. «Λοιπόν, έλα μαζί μου. Εγώ έχω νοικιάσει αυτοκίνητο από τη δουλειά μου και θα πάω μέχρι ενός σημείου. Μετά θα πάρεις τρένο. Θα σου πω. Ευτυχώς θα’χω και παρέα!» Η πρώτη υπέρβαση είχε ήδη γίνει. Θα ταξίδευε παρέα με έναν άγνωστο προς έναν άγνωστο προορισμό. Παρότι λιγομίλητος και κλειστός χαρακτήρας αναγκάστηκε να επικοινωνήσει τουλάχιστον για τα βασικά. Ο Κώστας όντως είχε ανάγκη από παρέα και οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή. Απαντούσε διαδικαστικά, χωρίς όρεξη, αφού είχε το μυαλό του στο δρόμο. Στην πόλη, ανάποδοι δρόμοι, ανάποδα φανάρια, μετά στην εξοχή και μετά πάλι στην πόλη. Άλλοι δρόμοι, άλλα τοπία. Άλλες εικόνες. Εντυπωσιάστηκε. Τόσο που όλη αυτή η αρνητική ενέργεια που είχε πριν πατήσει το πόδι του σ’ αυτή την ξένη χώρα, άρχισε σιγά-σιγά να μεταλλάσσεται και μαζί να μεταλλάσσει το κατσούφικο βλέμμα του σε λαμπερό. Μέσα στη μουντάδα του τοπίου έβλεπες μια τάξη, μια νοικοκυριά, μια διαφορετική ομορφιά. Φυσική μεν, προσεγμένη δε. Άλλα χρώματα κυριαρχούσαν σε σχέση με την Ελλάδα. Καφέ, πράσινο σκούρο, γκρι, κόκκινο. Το μπλε και το άσπρο ήταν σε έλλειψη. Έφτασαν. Χαιρετίστηκαν εγκάρδια. Στον σταθμό του τρένου, όλα ήταν μπροστά του. Δρομολόγια, τι ώρα φεύγουν, πότε φτάνουν, που είναι το γκισέ, όλα… Έβγαλε το εισιτήριό του και περίμενε υπομονετικά. «Πιο εύκολα απ΄ότι τα περίμενα είναι τα πράγματα…» ψέλλισε στον εαυτό του. Είχε πια βραδιάσει. Η πιάτσα των ταξί ήταν ακριβώς έξω από τον σταθμό, οπότε και δεν χρειάστηκε να την αναζητήσει. Πήρε το πρώτο διαθέσιμο και είπε την διεύθυνση στον ταξιτζή. Μετά από ένα δεκάλεπτο τρελής ασυνεννοησίας, του έδειξε το χαρτάκι με τη διεύθυνση γραμμένη. «Οh! Yes I know it…» είπε και γκάζωσε. Μέχρι να μυρίσει λίγο το μπουκαλάκι με το άρωμα, είχαν φτάσει. Όλα τα σπίτια ήταν ίδια. Δεν ήξερε ποιο ήταν ποιο…Μεγάλα παράθυρα, τοξωτή πόρτα, δεύτερο όροφος, τριγωνικό τελείωμα, κεραμίδια. Μόνο μερικές μικρές λεπτομέρειες του κάθε ιδιοκτήτη άλλαζαν τη μορφή του κάθε σπιτιού. Βρήκε το 43 και χτύπησε το κουδούνι. Ένα συμπαθητικό ζευγάρι Άγγλων τον υποδέχτηκαν θερμά και τον οδήγησαν στο δωμάτιό του προσφέροντάς του ένα τσάι … Με το που μπήκε μέσα στο δωμάτιο, μια έκπληξη τον περίμενε… Εναλλακτική 1: Μια εντελώς απρόσμενη διακόσμηση. Εναλλακτική 2: Μια στέκα μπιλιάρδου βρισκόταν πάνω στο κρεβάτι. Εναλλακτική 3: Ένας περίεργος τύπος καθόταν στο γραφείο του.

CC PUZZLED STORIES


Ταξίδι με το trippin από την Μαρία Κωνσταντάκη

When the day is d…. παράσιτα ραδιοφωνικά κατέκλυσαν το μεταχειρισμένο κατσαριδάκι που αγκομαχούσε

με θόρυβο στην ανηφόρα ..Να πάρει ο διάολος ,σκέφτηκε ,γιατί τη στιγμή που

χρειάζεσαι κάτι απεγνωσμένα ,είναι δύσκολο να τ αποκτήσεις; ‘Αφησε το κιβώτιο των ταχυτήτων και έδωσε μια μπουνιά στο σχεδόν διαλυμένο ραδιοφωνάκι .Το trippin επανήλθε ..When the night is cold ,some get by but some get old ,just to show tha life s not made of gold ..Μια χαρά τα λες Norah μόνο από χρυσάφι δεν είναι φτιαγμένη η πουτάνα ..Ο,τι άλλο εκτός από χρυσάφι ..Κοίταξε το ρολόι της ..4.15 Σε μία ώρα είχε το πιο σημαντικό ραντεβού της ζωής της.Πόσα τραγούδια άραγε χωράνε σε μια ώρα ζωής ;Και ποιο θα επέλεγε να είναι το soundrack αυτών των 60 λεπτών; Ο Νick Cave and the Bad Seeds σκάσαν μύτη στο trippin με το αγόρι να τραγουδά μελαγχολικά I wanted to be your Superman but I turned out such a jerk…Ναι .. οπωσδήποτε το Abattoir Blues για το κάθαρμα τον Robin που την έμπλεξε σ αυτή την ιστορία.Κι αυτή η ηλίθια τον πίστεψε όταν αυτός με απλοικό τρόπο της εξηγούσε το σχέδιο.Λες και τα όπλα η απαγωγή , τα λύτρα ήταν όλα ψεύτικα ,παιχνιδάκια για να περνάει η ώρα όταν βαριούνται ..Ένα τσιγάρο..Αυτό χρειαζόταν .Ενα γαμημένο τσιγάρο .Να ρουφήξει την πιο μεγάλη τζούρα του κόσμου κι ο καπνός να θολώσει την σκέψη της .Φυσικά δεν είχε. Deja vu ..Θυμήθηκε το πρώτο τους βράδυ μαζί .Είχαν γυρίσει τον τόπο ανάποδα για να βρουν πάλι ένα γαμημένο τσιγάρο, έστω μια μισοτελειωμένη γόπα.Φυσικά δεν είχαν , μόνο που τότε γελούσαν και εκείνος της χαζοτραγουδούσε σαν άλλος Charlie Winston ..you better find someone ,you better find someone unlike me.Ναι μωρό μου της έλεγε μπορείς και καλύτερα .Φυσικά και μπορούσε .Ομως...Πάρκαρε ήσυχα στην άκρη του δρόμου .4.47.Που στο διάολο ήταν ο Robin;;; Είχαν πει να βρεθούν τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα για να οργανωθούν..Με νευρικότητα έχωσε βίαια να παίξει ένα cd..things were harder but you knew how to get by ,six months later it’s a different story ,it’s a wonder how youre still alive .Πούστηδες Lost motivators βαλτοί είστε κι εσείς;4 .53.Κι ο Robin πουθενά .Κι ούτε μια γόπα .Κι οι τελευταίες νότες του your one last chance πέθαιναν .Κι εκείνη πήρε την πιο μεγάλη τζούρα οξυγόνου που μπορούσε ,μέτρησε ανάποδα δέκα , έλυσε χειρόφρενο και ξεχύθηκε στο δρόμο.Όταν οι σφυγμοί επανήλθαν πάτησε το κουμπί του ραδιοφώνου.Μωρέ κοίτα κάτι συμπτώσεις …Η φωνή της Dianne Κrall συντονίστηκε στο trippin πιο καθαρή από ποτέ …..so goodbye dea r and Amen ,here’s hoping we meet now and then ,it was great fun but it was just one of these things .Το κατσαριδάκι πρώτη φορά πήγαινε σφαίρα.. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι τελείως συμπτωματική. Η Μαρία Κωνσταντάκη δηλώνει ηθοποιός. Αγαπά τη μουσική αλλά δηλώνει άσχετη με αυτήν. Αγαπά το trippin γιατί της μαθαίνει μουσική και φτιάχνει εικόνες και ιστορίες στο μυαλό της. Αυτά είναι ενδεικτικά κάποια κομμάτια που αγαπά να ακούει στο trippin. Το trippin.gr είναι ιντερνετικός σταθμός αλλά στον ιδανικό της κόσμο είναι ένας ραδιοφωνικός σταθμός που πιάνει σ όλα τα μήκη και πλάτη της γης και τον ακούει όταν κάνει road trips στις 5 ηπείρους ,τρώγοντας σοκολάτες . Στον πραγματικό κόσμο ακούει trippin.gr τρώγοντας σοκολάτες στο σπίτι της .


Τα προηγούμενα εξ


ξώφυλλα City Code


Χρήστος Καρυώτης Ο Χρήστος Καρυώτης είναι υπεύθυνος του Ελληνικού Ρεπερτορίου της Feelgood Records, άνθρωπος με μουσική παιδεία αλλά και σωστός επαγγελματίας. Όλοι έχουν ένα καλό λόγο να πουν γι΄αυτόν, όταν αναφέρεις το όνομά του στο χώρο. Πέρα απο άριστος επαγγελματίας, είναι και ένας εξαιρετικός Άνθρωπος. Γνωρίζει όσο κανείς άλλος τόσο για την Ελληνική, όσο και την παγκόσμια μουσική σκηνή. Ας γνωρίσουμε τον Χρήστο.


CC: Ποιές ακριβώς είναι οι αρμοδιότητες του υπεύθυνου ελληνικού ρεπερτορίου στην δισκογραφική; Είναι ο άνθρωπος που έχει την ευθύνη του ελληνικού ρεπερτορίου και της παραγωγής των ελληνικών κυκλοφοριών. Αναζητά τους καλλιτέχνες που ενδιαφέρουν την εταιρεία για συνεργασία και έχει την επιμέλεια της κυκλοφορίας των δισκογραφικών τους παραγωγών. Από το πρώτο στάδιο, στις ηχογραφήσεις στο studio, την επιμέλεια των φωτογραφήσεων και των video clip, των εξωφύλλων και φυσικά την στρατηγική της προβολής τους στα media και το κοινό. Είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ καλλιτεχνών και εταιρείας. CC: Φτάνουν στα γραφεία σας demo νέων τραγουδιστών; Πως γίνεται η διαδικασία επιλογής τους; Φτάνουν και μάλιστα αρκετά, κυρίως ηλεκτρονικά μέσα από τη σελίδα μας στο facebook (https://www.facebook.com/FeelgoodRecords.Greece). Ακούμε τα πάντα, ό,τι φτάνει στα αυτιά μας και αν βρούμε κάτι ενδιαφέρον επικοινωνούμε μαζί τους. CC: Τι έχει δημιουργήσει πρόβλημα στην Ελληνική Δισκογραφία; Το βασικότερο είναι η έλλειψη ενός θεσμικού πλαισίου γύρω από την παράνομη διακίνηση της μουσικής, που στη χώρα μας έχει εδώ και δεκαετίες πρωτοφανή μεγέθη για δυτική αγορά. Οσο και αν προσπάθησε η επίσημη δισκογραφία να πείσει την Πολιτεία για την ανάγκη αποτελεσματικής προστασίας της παράνομης διακίνησης, μέσω πειρατικών cd παλαιότερα και παράνομου downloading κατόπιν, δυστυχώς η ανταπόκριση ήταν μηδαμινή με αποτέλεσμα την απώλεια εκατοντάδων θέσεων εργασίας και πολλών εκατομμυρίων ευρώ από διαφυγόντες φόρους και φυσικά τη συρρίκνωση της παραγωγής νέας μουσικής με αποτέλεσμα λιγότερες ευκαιρίες για νέους μουσικούς. Ελπίζουμε πάντα ότι κάποια στιγμή θα πρυτανεύσει η λογική και η αυτονόητη προστασία στο πνευματικό έργο των δημιουργών. CC: Πόσο έχει βοηθήσει το Youtube τη μουσική; Ποιά είναι τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει; Αυτή τη στιγμή το youtube είναι το κυριότερο κανάλι μετάδοσης μουσικής παγκοσμίως. Για πολλά παιδιά λειτουργεί σαν ένα ραδιόφωνο που μπορούν ανά πάσα στιγμή να ακούσουν το τραγούδι που επιθυμούν, να ανακαλύψουν καινούργια τραγούδια, να ψυχαγωγηθούν αλλά και να ανταλλάξουν με τους φίλους τους τις μουσικές τους επιλογές μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Δεν θεωρώ ότι έχει δημιουργήσει κανένα πρόβλημα, ίσα ίσα που αποδίδει και ένα έσοδο στις εταιρείες από την προβολή διαφημίσεων στα video clips. CC: Τα social media βοήθησαν στο να διαδοθεί η μουσική πιο γρήγορα και πιο οικονομικά σε σχέση με παλιότερα; Τα social media βοηθούν τη μουσική να διαδοθεί με πολύ γρήγορους ρυθμούς και πολλές φορές έγιναν ο λόγος να γίνουν γνωστά τραγούδια απλά και μόνο μέσα από τη διάδοση τους σε αυτά. Εχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα τα τελευταία χρόνια. CC: Πολλές φορές ακούμε ο τάδε καλλιτέχνης είναι έντεχνος και ο τάδε εμπορικός; Είναι ένα μπερδεμα στις συνειδήσεις, ποιός τελικά είναι έντεχνος και ποιός εμπορικός καλλιτέχνης. Δεν μπορεί κάποιος να είναι και τα δύο; Γιατί αυτός ο διαχωρισμός; Φυσικά και μπορεί να είναι και τα δύο! Το ζητούμενο για κάθε καλλιτέχνη πρέπει να είναι η επικοινωνία του με το κοινό. Με τον τρόπο του φυσικά αλλά πάντα η αποδοχή είναι πολύ σημαντική ακόμα και για τους καλλιτέχνες που έχουν πιο εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης ή αναζητούν πιο απαιτητικό ακροατήριο.


CC: Γιατί οι Έλληνες τραγουδιστές δεν εξάγουν μουσικά κομμάτια στο εξωτερικό; Δεν είναι εύκολο ξέρετε. Υπάρχουν στο εξωτερικό χιλιάδες καλλιτέχνες, με ταλέντο και ευκολότερη πρόσβαση στα media και τις διεθνείς αγορές, απ’ότι οι Ελληνες. Είναι αλήθεια ότι είμαστε μια απομονωμένη χώρα, με ξεχωριστή γλώσα, ιδιαίτερο ήχο και μακριά από τις μεγάλες αγορές της μουσικής. Ομως τα τελευταία χρόνια κάτι γίνεται στο χώρο της dance μουσικής, όπου υπάρχουν παραδείγματα ελλήνων μουσικών που κυκλοφόρησαν τη μουσική τους στο εξωτερικό και σε αρκετές περιπτώσεις με επιτυχία. Η dance σκηνή δείχνει να είναι πιο ανοιχτή σε καλή μουσική απ όπου κι αν προέρχεται. CC: Υπάρχουν Έλληνες τραγουδιστές που ακούγονται στο εξωτερικό; Λίγοι είναι η αλήθεια αλλά υπάρχουν. Από την Ελευθερία Αρβανιτάκη και τους Imam Baildi που παίζουν σε φεστιβάλ και συναυλίες έξω, μέχρι την Ηβη Αδάμου που έχει γνωρίσει πρόσφατα επιτυχία στην Ισπανία και σε σκανδιναβικές χώρες και τον Pink Noisy που το τραγούδι του «Mestral» κυκλοφόρησε σε πολλές χώρες. CC: Ποιά είναι τα νέα ονόματα καλλιτεχνών της Feelgood Entertainment που θα ακούσουμε; Θα έχουμε στις αρχές του 2014 την κυκλοφορία του cd του Θέμη Καραμουρατίδη (κατά τη γνώμη μου, του σημαντικότερου σύγχρονου συνθέτη) με τη Γιώτα Νέγκα σε ένα εξαιρετικό δίσκο με σύγχρονο λαικό ήχο, την νέα δουλειά της Ανδριάνας Μπάμπαλη σε δική της μουσική και στίχους του Νίκου Μωραίτη, το πολυαναμενόμενο νέο album του Φίλιππου Πλιάτσικα με ζωντανές ηχογραφήσεις από τις συναυλίες του στην Ευρώπη αλλά και νέα τραγούδια σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου. Μόλις κυκλοφόρησαν και τα πρώτα τους τραγούδια δύο νέα μας ονόματα, ο Αλέξανδρος Ρίγος («Το Τέλειο Πρόβλημα») και οι Mindtrap («Tonight and Forever»). Μέσα στο 2014 θα έχουμε επίσης και καινούριια τραγούδια με τη Νατάσσα Μποφίλιου. CC: Ποιοί τραγουδιστές ανήκουν στο δυναμικό της Feelgood; Η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Φίλιππος Πλιάτσικας, ο Θέμης Καραμουρατίδης και η Γιώτα Νέγκα, η Ανδριάνα Μπάμπαλη, οι Otherview, ο Pink Noisy και οι Mindtrap. Επίσης συνεργαζόμαστε με τα label που έχουν δημιουργήσει ο γνωστός συνθέτης Γιάννης Χριστοδουλόπουλος και ο επίσης γνωστός συνθέτης και παραγωγός Λεωνίδας Χαντζάρας. CC: Τι ακριβώς σημαίνει ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ; Εύκολη και δύσκολη ερώτηση μαζί! Θα έλεγα ότι είναι αυτό που μεσολαβεί μεταξύ του προιόντος που έχεις αναλάβει να διαχειριστείς και της επικοινωνίας του στο κοινό. Οι δημόσιες σχέσεις συνδέουν πρόσωπα με σκοπό την επικοινωνία ενός συγκεκριμένου μηνύματος. Είναι πολλές φορές συκοφαντημένη δουλειά αλλά τόσο απαραίτητη όχι μόνο στην εμπορική της διάσταση αλλά και στην προσωπική μας ζωή. CC: Πότε μπορούμε να πούμε πως οι δημόσιες σχέσεις πέτυχαν το σκοπό τους; Πετυχαίνουν το σκοπό τους όταν φέρουν ένα απτό αποτέλεσμα που μετριέται με την ανταπόκριση του κόσμου σε αυτό που έχει επικοινωνηθεί. Υπάρχουν περιπτώσεις προιόντων που έχουν πετύχει καλό αποτέλεσμα μόνο χάρη στον τρόπο που χειρίστηκαν οι δημόσιες σχέσεις την εικόνα τους. Φυσικά όμως πάντα βοηθάει και η ποιότητα του προιόντος που έχεις να διαχειριστείς. CC: Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί που ονομάζουν το γραφείο τους Δημόσιες Σχέσεις, όμως δεν απαντούν ούτε καν σε ένα email. Πως το σχολιάζεις αυτό; Δεν κάνουν για αυτή τη δουλειά, πολύ απλά. Το θεωρώ αδιανόητο να συμβαίνει γιατί πέρα από αντιεπαγγελματικό είναι και αγενές.


Ένα θαύμα! της Χρυσής Πάμπ

Όλη η πόλη φωτισμένη,γιορτινή! Άνθρωποι, φορτωμένοι σακκούλες με δώρα για αγαπημένους, πηγαινοέρχονται! Τα σπίτια μοσχομυρίζουν μαμαδιστικα γλυκά και φαγητά! Κι εκεί έξω αυτός μόνος ψάχνει...λίγα ψίχουλα τροφής, λίγα χάδια, μια αγκαλιά... Κάποιοι απλά τον προσπερνούν.Δεν τον βλέπουν καν. Κάποιοι του δίνουν ένα χάδι και συνεχίζουν τον δρόμο τους. Κάποιοι δυσανασχετούν με την παρουσία του... «Ουστ κοπρόσκυλο!». Ο «μάγκας», αυτός ο μεγαλόσωμος, με καρδιά αγνή, σκύλαρος έχει συνηθίσει τη μοναξιά του, συνεχίζει όμως να παίρνει από πίσω τους ανθρώπους, κουνώντας την ουρά του, ελπίζοντας αυτήν τη φορά η αυλόπορτα να μην κλείσει, να μπει μέσα σ’ ένα από αυτά τα φωτεινά σπίτια, όπως τους άκουσε να τα λένε! Η πόρτα όμως πάντα κλείνει κι αυτός παραμένει εκεί έξω. Τόσο μόνος... Κι όταν η χειμωνιάτικη νύχτα πέφτει, βαριά, παγωμένη, κουλουριάζεται κάτω από φορτηγά ή στη γωνίτσα του, κάτω από το τεράστιο δέντρο, και περιμένει το ξημέρωμα που, ίσως, κάποιος τον προσέξει λίγο περισσότερο, κάποιος δει στα εκφραστικά του μάτια τη χαμένη του ψυχή. Κάποιος του δώσει την αγάπη που ονειρεύεται... Παραμονή Χριστουγέννων! Γίνονται θαύματα καμιά φορά, αρκεί να πιστεύεις σ’αυτά! Ξημέρωσε πια. Ώρα να σηκώσει το ταλαιπωρημένο του κορμί. Έλα μάγκα... Ίσως σήμερα να είναι η τυχερή σου ημέρα! Ακολούθησε αυτούς που θα σου φανούν πιο συμπαθητικοί. Πού ξέρεις; Νέα μαμά, γλυκιά, χαμογελαστή, με το δίποδο και το τετράποδο παιδάκι της, ένα κουβάρι αγάπης, κάνουν την καθιερωμένη πρωινή βόλτα τους! Μια στιγμή,μια ματιά! Τα βλέμματα τους συναντιούνται. Βλέπει στα μάτια του μάγκα τόση αγάπη. Βλέπει την ψυχή του. Την ψυχή της! ‘Ελα, μαμά, ας τον πάρουμε και αυτόν! Φαίνεται τόσο μόνος! Εξάλλου, είναι Χριστούγεννα. Ένα πιάτο φαγητό και μια ακόμα μεγαλύτερη αγκαλιά. Έτσι δε μου έμαθες; Η εκκωφαντική παιδική φωνούλα σπάει τη σιωπή! Ο μάγκας κουνάει σαν τρελός την ουρίτσα του... Βρε, λες; Λες ν’αποκτήσω κι εγώ σπίτι; Κι αδερφάκια; Αυτοί μου αρέσουν, πολύ μου αρέσουν! Καιρός να δω τι γίνεται μέσα σε αυτά τα φωτεινά σπίτια! Κι επιτέλους. Η πόρτα άνοιξε! Με αυτόν μέσα! Ο Μαγκας είχε πια φαγητό! Είχε πια σπίτι! Είχε πια τη δική του, ολόδικη του οικογένεια! Κι εκείνη, την πρώτη μέρα στο σπίτι του, το πρώτο που αντίκρυσε ήταν ένα δέντρο μυστήριο, ζεστό, στολισμένο! Αυτό το δέντρο με τα πολλά φώτα είναι σαν τ’ άλλα; Να το βρέξω ή θα με μαλώσουν; Μπα! Δεν τον μάλωσαν, όμως... Θα μάθει άλλωστε.Και για πρώτη φορά κοιμήθηκε γαλήνια! Με τόση αγάπη να τον περιτριγυρίζει! Και η πρώτη και τελευταία σκέψη του, πριν ο Μορφέας τον τυλίξει γλυκά ήταν αυτή. Ήταν ΑΥΤΟΙ. Τα αδέρφια του εκεί έξω! Ν’ανοιξουν σπίτια και καρδιές και γι’αυτά! Να είναι τα Χριστούγεννα μέρες αγάπης για όλους! Να είναι κάθε μέρα μέρα αγάπης για όλους!

Pet Stories


ΑΓΑΠΗΤΕ ΑΓΙΕ ΒΑΣΙΛΗ από την Δήμητρα Στεργίου

«Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, ήμουν καλό παιδί ΟΛΟΝ τον χρόνο...» Πάντα έτσι ξεκινούσα το γράμμα μου προς τον Άγιο Βασίλη, για να έχω πιθανότητα να πάρω το δώρο που ήθελα... Στην πραγματικότητα, τη στιγμή που το έγραφα, έρχονταν στη μνήμη μου όλες οι διαολιές που είχα κάνει μέσα στον χρόνο και, καθώς έγραφα, ευχόμουν να μην είχε δει καμία από αυτές ο Άγιος. Το γράμμα τελείωνε πάντα με τη φράση «φέρε και στα φτωχά παιδάκια δώρο και φαγητό», για να κάνω καλή εντύπωση, αν και -μεταξύ μας- δεν μπορούσα να καταλάβω πώς θα έμπαινε σε ένα πακέτο το φαγητό με το δώρο... Αφού το έγραφα, έμπαινε κάτω από το δένδρο. Διορθώσεις ΔΕΝ γίνονταν. Ό,τι είχε γραφεί αυτό ήταν... Όχι σαν τώρα που τα δικά μου παιδιά ξεκινούν να γράφουν το γράμμα από 1η Νοεμβρίου(...!!!) και μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου το έχουν διορθώσει -το λιγότερο- 15 φορές, τινάζοντας τον προϋπολογισμό του «Αγίου» στον αέρα. Κάθε φορά που τα βλέπω με το γράμμα το χέρι τρέμω για τη διόρθωση που έχουν κάνει. Το γράμμα μου λοιπόν έμπαινε κάτω από το πολύχρωμο δένδρο μας και, ως δια μαγείας, μία εβδομάδα πριν από την Πρωτοχρονιά, εξαφανιζόταν. Πάντα αναρωτιόμουν πώς ερχόταν ο Άγιος Βασίλης και το έπαιρνε χωρίς να τον πάρω είδηση. Δεν το πολύ έψαχνα όμως. Επιτέλους, το βράδυ της Πρωτοχρονιάς έφτανε και περίμενα να πάει 12 το βράδυ με μία νευρικότητα, μπορώ να πω. Είχε φροντίσει η μάνα μου, με την απειλή «ο Άγιος Βασίλης δεν θα φέρει δώρο σε όποιον δεν κοιμηθεί για μεσημέρι», να με κάνει να κοιμηθώ και τώρα ήμουν σε εγρήγορση. Με το που έμπαινε ο νέος χρόνος, η μάνα μου κατέβαζε τον γενικό του ρεύματος και ο πατέρας μου εξαφανιζόταν μέσα σε όλη τη φασαρία. Πάντα όταν άνοιγαν πάλι τα φώτα, το τζάμι της μπαλκονόπορτας στο σαλόνι ήταν ανοιχτό και τα δώρα μας περίμεναν τυλιγμένα μέσα στα γυαλιστερά τους χαρτιά να τα ανοίξουμε. Πάντα με φόβιζε η κουρτίνα που ανέμιζε από το ανοιχτό παράθυρο, αλλά στιγμιαία, καθώς η χαρά του δώρου ήταν μεγαλύτερη. Αν με ρωτήσετε αν πιστεύω στον Άγιο Βασίλη, θα πω ναι και ας ακούγεται αφελές. Ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω σε αυτόν. Καλά, ίσως να υπήρξε μία περίοδος, από τα 15 έως τα 27 μου χρόνια, που ίσως τον ξέχασα. Επανήλθε όμως για χάρη των δικών μου παιδιών και ήταν πιο γενναιόδωρος - στο να μοιράζει χαρά - όσο ποτέ άλλοτε. Φέτος θα του γράψω κι εγώ γράμμα. Δεν θα του ζητήσω να μου φέρει κάτι, απλά θα του πω να φροντίσει να μη χαθεί ποτέ το παιδί που κρύβω μέσα μου. Το παιδί που, χαμογελώντας και κλείνοντάς του πονηρά το μάτι, θα του λέει πάντα « Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, ήμουν καλό παιδί ΟΛΟΝ τον χρόνο..»


ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΥΞΗΣΩ Τ Έχουμε ακούσει πολλές φόρες από ανθρώπους που ακολουθούν κάποιο πρόγραμμα απώλειας βάρους και δεν έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα να λένε ότι «έχω χαμηλό μεταβολισμό» ή «ο μεταβολισμός μου δε λειτουργεί σωστά». Για να μπορέσουμε όμως να δώσουμε πειστικές κι ευκολονόητες απαντήσεις στο θέμα της αλλαγής του μεταβολισμού μας κι αν μπορεί αυτή να επιτευχτεί, θα πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τι είναι ο μεταβολισμός γενικότερα και τι είναι ο Βασικός Μεταβολισμός. Με τον όρο «μεταβολισμό» ονομάζουμε το σύνολο των βιοχημικών διεργασιών μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό και διακρίνεται στον αναβολισμό (αποθήκευση ενέργειας) και στον καταβολισμό (απελευθέρωση ενέργειας). Ο Βασικός Μεταβολισμός (ΒΜ) ή αλλιώς Μεταβολικός Ρυθμός Ηρεμίας (RMRResting Metabolic Rate) είναι ο αριθμός των θερμίδων που καταναλώνει ο οργανισμός μας σε διάστημα 24 ωρών ώστε να διατηρεί τις ζωτικές του λειτουργιές όπως η αναπνοή, η λειτουργία της καρδιάς, του εγκεφάλου και των νεφρών, η κυκλοφορία του αίματος κλπ. Πιο απλά είναι ο αριθμός των θερμίδων που καταναλώνει ο άνθρωπος όταν είναι ξύπνιος, αλλά σε ανάπαυση (ηρεμία). Στην πράξη η ενέργεια που ξοδεύει καθημερινά ο οργανισμός μας εξαρτάται κατά 70-75% από το μεταβολικό ρυθμό ηρεμίας (Βασικός Μεταβολισμός), κατά 20% περίπου από το μεταβολικό ρυθμό άσκησης (φυσική δραστηριότητα), ενώ το υπόλοιπο ποσό ενέργειας που καταναλώνουμε προέρχεται από τη θερμογενετική επίδραση της τροφής (ενέργεια που καταναλώνεται για την πέψη, την απορρόφηση, τη μεταφορά και την αποθήκευση της τροφής). Καταλαβαίνουμε λοιπόν ποσό σημαντική για τη ρύθμιση του βάρους μας είναι η διατήρηση ή ακόμα καλυτέρα η αύξηση του Βασικού Μεταβολισμού, ο οποίος βέβαια είναι διαφορετικός για κάθε άνθρωπο. Ας δούμε λοιπόν ποιοι παράγοντες επηρεάζουν το Βασικό Μεταβολισμό. Ηλικία: Στην παιδική και εφηβική ηλικία καταγράφεται ιδιαίτερα αυξημένος Βασικός Μεταβολισμός λόγω της ανάπτυξης. Όσο μεγαλώνουμε όμως και κυρίως στη διαδρομή από τη μέση ηλικία προς την τρίτη ηλικία έχουμε ολοένα και χαμηλότερο μεταβολισμό, ως αποτέλεσμα μείωσης της μυϊκής μάζας .Είναι χαρακτηριστικό ότι ανά δεκαετία που διανύουμε έχουμε μείωση του μεταβολισμού κατά 10%... Φύλο: Οι άνδρες έχουν 5-10% υψηλότερο Βασικό Μεταβολισμό από τις γυναίκες, διότι έχουν περισσότερη μυϊκή μάζα. Γενετική Προδιάθεση: Οι «τυχεροί» της υπόθεσης που έχουν το γενετικό πλεονέκτημα να έχουν αυξημένο Βασικό Μεταβολισμό. Σύσταση σώματος: Όσο μεγαλύτερη μυϊκή μάζα έχει το σώμα, τόσο πιο αυξημένος είναι ο Βασικός Μεταβολισμός. Γι αυτό οι άνδρες υπερτερούν στο Βασικό Μεταβολισμό έναντι των γυναικών και οι αθλητές έναντι του υπόλοιπου πληθυσμού. Ορμονικοί παράγοντες: Όταν ο θυρεοειδής αδένας που ελέγχει το ρυθμό του μεταβολισμού υπολειτουργεί (υποθυρεοειδισμός) τότε ο Βασικός Μεταβολισμός μπορεί να μειωθεί από 30 έως 50% με αποτέλεσμα να έχουμε αύξηση βάρους χωρίς να γίνεται υπερβολική κατανάλωση τροφής. Ειδικές καταστάσεις: Όπως είναι οι καταστάσεις στρες, τραυματισμών ή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όπου παρατηρείται αύξηση του Βασικού Μεταβολισμού. Διατροφικές Συνήθειες: Η ασιτία, η έντονη νηστεία και οι εξαντλητικές δίαιτες μειώνουν το Βασικό Μεταβολισμό έως και 20%. Επίσης οι συχνές εναλλαγές στέρησης και κατάχρησης τροφής και οι διαρκείς αυξομειώσεις του βάρους επιφέρουν σημαντική μακροχρόνια μείωση.


ΤΟN ΜΕΤΑΒΟΛΙΣΜΟ ΜΟΥ; Πως θα αυξήσω το μεταβολισμό μου; Μπορούμε λοιπόν να αυξήσουμε το μεταβολισμό μας, αρκεί να καταλάβουμε ότι είναι μια διαδικασία που χρειάζεται υπομονή και υιοθέτηση κάποιων απλών, αλλά σημαντικών κανόνων που εστιάζουν κυρίως στην άσκηση και τη διατροφή. Η άσκηση είναι ο σημαντικότερος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να αυξήσουμε το Βασικό Μεταβολισμό μας. Ο συνδυασμός αερόβιας άσκησης (τρέξιμο, ποδήλατο, κλπ) που επιτυγχάνει καύση θερμίδων και λίπους και ελαφριάς αναερόβιας άσκησης (βάρη) για τη διατήρηση ή και την αύξηση του μυϊκού ιστού είναι ότι καλύτερο όταν θέλουμε να επιτύχουμε απώλεια βάρους Τρώμε απαραίτητα πρωινό το αργότερο μια ώρα αφού ξυπνήσουμε, ούτος ώστε να ενεργοποιηθεί ο μεταβολισμός μας μέσω της θερμογενετικής επίδρασης της τροφής και να ξεφύγει από την αδράνεια που έχει υποπέσει κατά τη διάρκεια του ύπνου. Ένα πλήρες πρωινό βοηθά το μεταβολισμό να είναι αυξημένος όλη την ημέρα Δεν παραλείπουμε γεύματα για να χάσουμε πιο γρήγορα βάρος. Πρέπει να τρώμε μικρά και συχνά γεύματα, γιατί έτσι κρατάμε «ενεργό» το μεταβολισμό, αφού αυτός αυξάνεται κατά 10-20% μετά από κάθε γεύμα (θερμογενετική επίδραση της τροφής). Μοιράζουμε τις ημερήσιες θερμίδες σε 3 κυρίως γεύματα και 2-3 ενδιάμεσα σνακ. Αποφεύγουμε αυστηρές δίαιτες κάτω των 1200 kcals ανά ημέρα, γιατί φέρνουμε τον οργανισμό μας σε κατάσταση «stress» και τον αναγκάζουμε να ενεργοποιήσει το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, γεγονός που οδηγεί στη μείωση του μεταβολισμού έως και 50%. Ο οργανισμός αισθάνεται να απειλείται από την έλλειψη τροφής και δαπανεί ελάχιστη ενέργεια σε σχέση με αυτήν που θα ξόδευε για τις ίδιες εργασίες. Εν συνεχεία κι εσείς εξαντλείστε και παρουσιάζετε συμπτώματα κόπωσης (διπλό το κακό) Πίνουμε αρκετό νερό. Έχει παρατηρηθεί ότι ο ρυθμός καύσης ενέργειας είναι 30% αυξημένος ακόμα και μια ώρα μετά την κατανάλωση του νερού. Πίνουμε τουλάχιστον 8 ποτήρια νερό, μοιρασμένα μέσα στη διάρκεια της ημέρας Αποφύγετε το άγχος, όσο αυτό είναι δυνατόν ή τουλάχιστον μην αγχώνεστε για ασήμαντα πράγματα. Σε καταστάσεις άγχους αυξάνεται η παράγωγη της ορμόνης κορτιζόλης, η οποία μειώνει το μεταβολισμό Στη SOULUTION food and diet, γνωρίζοντας όλα αυτά, σχεδιάζουμε ξεχωριστά το Μενού του κάθε μας πελάτη, από τις σωματομετρικές αναλύσεις, ύψος, βάρος ,ηλικία, BMI ,ποσοστού λίπους που κάνουν έμπειροι διαιτολόγοι και επιστημονικοί συνεργάτες της εταιρίας μας., ύψος, βάρος ,ηλικία και BMI. Στη συνέχεια σχεδιάζεται το ΜΕΝΟΥ ημέρας, βάση θερμίδων και ιατρικού ιστορικού του κάθε ανθρώπου που έρχεται κοντά μας, σύμφωνα με τις ανάγκες που εκείνος έχει.(αδυνάτισμα, διατροφή, μυική ενδυνάμωση, ρύθμιση σακχάρου, χοληστερόλης κ.α) Τα γεύματα ημέρας που παραδίδονται καθημερινά στο χώρο που θα μας υποδείξετε είναι πέντε και περιλαμβάνουν πρωινό, μεσημεριανό, σαλάτα ,επιδόρπιο και βραδινό. Δοκιμάστε και διαπιστώστε ότι η σωστή διατροφή έχει πάντα την καλύτερη γεύση και τα καλύτερα αποτελέσματα! Soulution Food &Diet/ www.soulution.com.gr https://www.facebook.com/pages/Soulution/486185278058330?ref=hl


CC: Πώς είναι να συντονίζετε τραγούδι με χορό; Ποιες οι δυσκολίες στον συνδυασμό αυτόν; Είναι κάτι που το έχουμε συνηθίσει από μικρές. Είναι σίγουρα δύσκολο και γι’ αυτό χρειάζεται διαρκή εξάσκηση και σωστές αναπνοές συγχρονισμένες με τη χορογραφία. CC: Από τον Δεκέμβριο θα βρίσκεστε στο FUZZ στο πλευρό των Πάνου Μουζουράκη και Θανάση Αλευρά. Πώς είναι οι πρόβες μαζί τους; Η δημιουργικότητα, το ταλέντο και το χιούμορ τους, πέρα από το ότι αποτελούν ένα εκπληκτικό δίδυμο, κάνουν κάθε πρόβα για εμάς πραγματική διασκέδαση. CC: Πώς προέκυψε το όνομα του γκρουπ σας “One of a Kind” και πώς προέκυψε η μεταξύ σας γνωριμία; Είμαστε φίλες πολλά χρόνια και έχουμε συνεργαστεί σε πολλές θεατρικές δουλειές. Λόγω της χημείας, μας προέκυψε η ιδέα να δημιουργήσουμε κάτι δικό μας. Ενώ διαφέρουμε μεταξύ μας, δένουμε σαν ένα. Το One of a Kind χαρακτηρίζει ακριβώς τη διαφορετικότητα κάθε μιας από εμάς και ταυτόχρονα το δέσιμό μας. CC: Το Bourlesque είναι ένα τελείως πρωτότυπο είδος για τα ελληνικά δεδομένα. Τι θα δούμε λοιπόν στο Bourlesque in Athens; Θα δείτε ένα show διαφορετικό και πολυποίκιλο με πολλές ανατροπές και εκπλήξεις, όχι μόνο για σας, αλλά ακόμα και για εμάς! CC: Όταν σας πήραν τηλέφωνο για να συνεργαστείτε με την κυρία Ελένη Γκασούκα, ποια ήταν η πρώτη σκέψη σας; Από τους «Ήρωες» θαυμάζαμε τη δουλειά της Ελένης Γκασούκα και ενθουσιαστήκαμε με την ευκαιρία να συνεργαστούμε υπό τη δημιουργική και πρωτότυπη καθοδήγησή της! CC: Ο θεατής θα δεί το τελικό αποτέλεσμα επί σκηνής. Πόσο δύσκολος είναι ο δρόμος για να φτάσεις στο τελικό αποτέλεσμα; Το show, λόγω της ιδιαιτερότητάς του, είναι μια υπέροχη πρόκληση για εμάς. Αισθανόμαστε ότι είμαστε στο στοιχείο μας και σε συνεργασία με τόσο ταλαντούχους ανθρώπους, ο δρόμος για το τελικό και άρτιο αποτέλεσμα είναι ευχάριστα γρήγορος. CC: Ποια τα επόμενα επαγγελματικά σας σχέδια; Η αλήθεια είναι ότι οτιδήποτε σχεδιάζουμε συνήθως ανατρέπεται με κάτι ακόμα καλύτερο! Ο σκοπός μας είναι να εξελίξουμε καλλιτεχνικά το σχήμα μας, οπότε τα μελλοντικά μας σχέδια είναι θετική σκέψη και σκληρή δουλειά! CC: Πώς αισθάνεστε για τη μεταξύ σας συνεργασία (η κάθε κοπέλα θα μιλήσει για τις άλλες δύο); Ιφιγένεια: Τα κορίτσια τα νιώθω σαν οικογένειά μου, δεν είμαστε απλά συνάδελφοι έπειτα από τόσα χρόνια συνεργασίας και φιλίας. Η χημεία μεταξύ μας έχει δοκιμαστεί τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Η έντονη διαφορετικότητα των προσωπικοτήτων μας, παράλληλα με τους κοινούς κώδικες επικοινωνίας σε αυτό που διαλέξαμε και αγαπάμε, θεωρώ ότι είναι η επιτυχία της ομάδας μας. Νιώθω πολύ τυχερή γι’ αυτό και τις υπεραγαπώ! Άννα: Αυτό που θεωρώ το σημαντικότερο στη μεταξύ μας σχέση είναι η ισορροπία. Η μία είναι το αντίβαρο της άλλης. Συγκεκριμένα, η Άντεια μας οργανώνει και είναι ο βράχος μας και η Ιφιγένεια μας χαλαρώνει και μας λύνει πολλά προβλήματα. Τις αγαπώ πολύ και τις δυο και τις θαυμάζω γι’ αυτό που είναι. Είναι φίλες μου! Άντεια: Τα λατρεύω τα κορίτσια. Είναι μεγάλη τύχη να μοιράζεσαι τον ίδιο ενθουσιασμό για τη δουλειά σου, να νιώθεις ότι στηρίζεις και ταυτόχρονα στηρίζεσαι κι ότι παλεύεις καθημερινά για τα ίδια όνειρα. Η μια συμπληρώνει την άλλη και οι ώρες που περνάμε μαζί δεν είναι ποτέ αρκετές. Γελάμε πολύ και έτσι ό,τι δημιουργούμε εξελίσσεται ευχάριστα και αρμονικά. Είναι φίλες και οικογένεια μου!

Φωτογραφίες απο Backstage προετοιμασίας για την Αφίσα “The Bourlesque” Music Show φωτογραφίες: George Alexandrakis


One of a Kind Ιφιγένεια Αλυσανδράτου - Άντεια Ολυμπίου - Άννα Φιλιππάκη


THE CHRISTMAS FACTORY Η μαγεία επιστρέφει στην Αθήνα! Από 6 Δεκεμβρίου μέχρι 6 Ιανουαρίου «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων

Το πιο εντυπωσιακό και παραμυθένιο χριστουγεννιάτικο event της πόλης, ανοίγει τις πύλες του την Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου, στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων, σε μια έκταση 25.000 τ.μ. που θα γίνει ο απόλυτος πόλος έλξης για όσους θέλουν να ζήσουν τη μαγεία των Χριστουγέννων. Από τις 10 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ, οι μικροί επισκέπτες του “The Christmas Factory” θα έχουν την ευκαιρία να συμμετέχουν στα φιλόξενα εργαστήρια του Αϊ Βασίλη. Το εργαστήριο κατασκευής παιχνιδιών, το εργαστήριο μαγείας όπου τα παιδιά θα μυηθούν στα μυστικά ενός καλού μάγου, το εργαστήριο σοκολατοκατασκευών, το εργαστήριο face painting καθώς και πολλές άλλες δημιουργικές προτάσεις. Το παραδοσιακό ταχυδρομείο του Αϊ Βασίλη, θα δέχεται τα γράμματα των παιδιών φροντίζοντας να στείλει τα δώρα και φέτος στην ώρα τους. Στο e-factory, οι επισκέπτες θα μπορούν να ανεβάζουν ηλεκτρονικά τα video μηνύματα τους με ευχές, σε ένα μοναδικό interactive περιβάλλον. Το οικολογικό τρενάκι, το καρουσέλ, το παγοδρόμιο, η εντυπωσιακή ρόδα και πολλές άλλες προτάσεις παιχνιδιού δεν θα αφήσουν κανέναν παραπονεμένο. Δεκάδες ξύλινα σπιτάκια που φιλοξενούν τη χριστουγεννιάτικη αγορά δίνουν την εικόνα ενός γραφικού χωριού ενώ 500 αληθινά έλατα μεταμορφώνουν σε αλπικό το τοπίο της «Τεχνόπολις». Στα επίσημα εγκαίνια, το Σάββατο 7 Δεκεμβρίου, την εκκίνηση θα κάνει το πιο δυναμικό ελληνικό συγκρότημα, οι Onirama, με ένα δυνατό live που θα σημάνει την έναρξη της γιορτής. Μια μεγάλη πρεμιέρα αποκλειστικά για το “The Christmas Factory” έρχεται στις 14 Δεκεμβρίου, με την πρώτη ζωντανή παρουσίαση για τα ολοκαίνουργια παιδικά τραγούδια που έγραψε η Ευανθία Ρεμπούτσικα σε στίχους Ελένης Ζιώγα, με τίτλο «Τι λέει η αλεπού;» Παιδικές χορωδίες με χριστουγεννιάτικα τραγούδια και κάλαντα, παρέλαση από μολυβένιους στρατιώτες που παίζουν γνωστά τραγούδια, ξυλοπόδαροι, ζογκλέρ και ακροβάτες είναι μερικά μόνο από τα όσα θαυμαστά θα συμβαίνουν καθημερινά στο Γκάζι φέτος τις γιορτές. Δεν είναι όμως τα μόνα. Δεκάδες παιδικές θεατρικές παραστάσεις θα ψυχαγωγήσουν τα παιδιά με τον καλύτερο τρόπο. Παραστάσεις κούκλας και παντομίμας, εγγαστρίμυθοι και πολλές ακόμα εκπλήξεις περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα του “The Christmas Factory”. Παιδιά και γονείς θα εντυπωσιαστούν από την μεγάλη έκθεση παιχνιδιού, με εκθέματα από μια τεράστια συλλογή αλλά και από την έκθεση με χαρακτηριστικά εκθέματα αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας που παρουσιάζεται για πρώτη φορά. Στο χώρο του “The Christmas Factory θα υπάρχουν ιδιαίτερες Χριστουγεννιάτικες προτάσεις γαστρονομίας που θα ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη χάρη στην ποικιλία και την υψηλή τους ποιότητα. Μια μεγάλη δυνατότητα επιλογών για κάθε γούστο! Και επειδή τα Χριστούγεννα είναι η μεγαλύτερη γιορτή της αγάπης, ο Αι Βασίλης του “The Christmas Factory” ζητάει από τους μικρούς του φίλους να φέρουν μαζί τους όσα παλιά παιχνίδια, βιβλία ή ρούχα δεν χρειάζονται, για να τα μοιράσει σε παιδιά που τα έχουν ανάγκη, ώστε όλα τα παιδιά να νιώσουν τη μαγεία των Χριστουγέννων. Επιπλέον, στις 7 Δεκεμβρίου προσκαλεί τα παιδιά των Παιδικών Χωριών S.O.S, για να τους χαρίσει τη μοναδική εμπειρία του The Christmas Factory. Το ”The Christmas Factory” υποστηρίζει έμπρακτα το σύλλογο «Φλόγα» και τα «Παιδικά Χωριά SOS». Καλώς ήρθατε στο υπέρλαμπρο γιορτινό σκηνικό του “The Christmas Factory”! Τιμή εισόδου: 4 ευρώ Ωράριο λειτουργίας: Καθημερινά από τις 10.00 ως τις 22.00

www.thechristmasfactory.gr facebook.com/XmasFactoryGR


ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: www.citycodemag.com


Felt creations by Vicky

CC HANDMADE


Το πιο όμορφο είναι ότι την Felt Creation by Vicky μου τη σύστησε η Fanya Art Crafts και εκεί αισθάνεσαι διπλά όμορφα, όταν ένας δημιουργός προτείνει κάποιον άλλον. Φυσικά οι δημιουργίες της ξεπέρασαν τις προσδοκίες μας. Εξαιρετικές δημιουργίες βγαλμένες από παραμύθι. Η Felt Creation by Vicky ανήκει στη Βίκυ Γεωργουσοπούλου, από την όμορφη Χαλκίδα, μητέρα δύο παιδιών, η οποία ξεκίνησε να ασχολείται με κατασκευές, όπως μας αναφέρει η ίδια όταν γέννησε την κόρη της, για να μπορεί να απασχολείται δημιουργικά. Σπούδασε μεταφράστια γαλλικών, αλλά ποτέ δεν εξάσκησε το επάγγελμα αυτό. Πολλά έντυπα έχουν παρουσιάσει στο παρελθόν τις δημιουργίες της και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στον Καναδά. Τον Ιούνιο 2013, το εξειδικευμένο περιοδικό Doll Collector Magazine συμπεριέλαβε τη δουλειά της στις σελίδες του.

Εξαιρετικές δημιουργίες παραμυθένιο κόσμο.

που

σε

ταξιδεύουν

σε

έναν

CC HANDMADE


site: http://feltstories.weebly.com blog: handmadebyvicky.blogspot.com Facebook page: Felt creations by Vicky email: vikigeo3@gmail.com blog: http://katelovegreg.blogspot.gr


ιστορίες της διπλανής πόρτας του Νίκου Μήτσα

…στην οποία δεν ξέρεις ποιος μένει!

“η ελπίδα σε πεθαίνει τελευταία”

“Τον γνώρισα στη δουλειά. Μπήκα πρώτη μέρα στο γραφείο και το πρώτο βλέμμα που συνάντησα ήταν το δικό του. Καλέ, ποιος κεραυνοβόλος; Δεν είναι ο Μάκης τύπος που θα σε κεραυνοβολήσει. Κοντός, με αρχή φαλάκρας και μπυρόκοιλο σε ανάπτυξη. Κεραυνοβολείσαι; Δεν κεραυνοβολείσαι, και να θες! Αλλά είναι αυτό που εγώ είμαι τύπος εγκεφαλικός κι άμα μου ξυπνήσεις τον εγκέφαλο μου ξυπνάς και όλα τα υπόλοιπα σωματικά μου όργανα. Ε, και ο Μάκης μου τον ξύπνησε. Χρόνια σε κώμα κι ο Μάκης λειτούργησε κάτι σαν θαύμα που περιμένουν οι γιατροί όταν προτείνουνε στους συγγενείς σου την αποσύνδεση απ’ το μηχάνημα. Ε, τότε ήρθε ο Μάκης. Την ώρα που ετοιμαζόμουνα να αποσυνδεθώ (από μόνη μου) και ..να κλειστώ στο σπίτι…; ..να κλειστώ σε μοναστήρι…; ..να κλειστώ σε μια σπηλιά να τρώω ακρίδες να ησυχάσω…; Κάπου πάντως να κλειστώ! Και έρχεται ο Μάκης και με επαναφέρει στη ζωή! ..Που να ‘ταν μαύρη η ώρα και η στιγμή! Μια χαρά δεν ήμουνα, άνθρωπέ μου, ταβλιασμένη κάτω, χωρίς αισθήσεις, χωρίς συνείδηση, χωρίς ζωή; Ποιος σου είπε να ‘ρθεις να με επαναφέρεις; Δεν το ‘ξερες πως η επαναφορά κρύβει ελπίδα; Κι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία; Μια κι έξω αυτή. Δεν πέφτει σε κώμα. Απλώς πεθαίνει. Αφού σ’ έχει πεθάνει εσένα πρώτα. Αυτό θες δηλαδή; Να πάω από ελπίδα; Κι είναι και κορακοζώητη η άτιμη! Ένας χρόνος. Ένας χρόνος τώρα και δε λέει να ψοφήσει. Και πώς να ψοφήσει δηλαδή; Αφού την τρέφεις κάθε μέρα. Μόνο που υπάρχεις. Μόνο που μπαίνεις και λες «καλημέρα». Που ζητάς να σου δώσω μια κόλλα Α4 να κάνεις εκτύπωση. Που τρως και χαϊδεύεις το μπυρόκοιλο για να χωνέψεις. Ναι, ακόμα και μ’ αυτό! Που έρχεσαι και ζητάς τη γνώμη μου για το οτιδήποτε γιατί πιστεύεις ότι είμαι η σοφή κουκουβάγια που τα ξέρει όλα και θα σε συμβουλεύσει πάντα το σωστό! Τίποτα δεν ξέρω! Την τύφλα μου ξέρω! Ξέρω μόνο ότι σε θέλω, ενώ εσύ θέλεις όλον τον υπόλοιπο γυναικείο πληθυσμό εκτός από εμένα. Κι έρχεσαι και μου το λες. Μου λες για την κοπέλα από τον 5ο που κοιταχτήκατε χθες στο ασανσέρ, για εκείνη στο μπαράκι που της έδωσες τηλέφωνο και αύριο θα βγείτε, για την πρώην σου που είσαι ακόμη κολλημένος, αλλά και για την κοπέλα από τη χθεσινή παρέα που πολύ θα γούσταρες να κάνεις κάτι μαζί της. Μου λες για όλες εκτός από εμένα. Γιατί; Εγώ δεν υπάρχω; Πριν από λίγο καιρό, εντάξει, δεν υπήρχα, αλλά εσύ ήρθες και μ’ επανέφερες. Υπάρχω. Δεν το αντέχω να μην υπάρχω! Δεν το αντέχει η ελπίδα μου. Δε θέλει να ‘ναι φίλη μαζί σου. Θέλει να ‘ναι η κοπέλα από τον 5ο που κοιταχτήκατε χθες στο ασανσέρ, εκείνη στο μπαράκι που της έδωσες τηλέφωνο και αύριο θα βγείτε, η πρώην σου που είσαι ακόμη κολλημένος, η κοπέλα από τη χθεσινή παρέα που πολύ θα γούσταρες να κάνεις κάτι μαζί της. Μία από αυτές. Μπορώ να είμαι; Αλλά όχι φίλη σου. Δεν το αντέχω!” …Είχαμε μείνει όλοι άφωνοι. Ήταν μια απλή μάζωξη παλιών συμμαθητών. Μια απλή ερώτηση στο «θάρρος ή αλήθεια;» αν είναι ερωτευμένη (ε, ναι, είχε επιλέξει «αλήθεια» ..αν και για να πει κανείς όλα αυτά χρειάζεται να ‘χει μάλλον θάρρος). Και ήταν επίσης και η τελευταία φορά που παίξαμε για εκείνο το βράδυ. Κανείς δεν τόλμησε να προχωρήσει στον επόμενο. Κανείς δεν είχε το θάρρος. Η αλήθεια της Κάτιας -της κοπέλας που έκανε τον παραπάνω μονόλογο- ήταν τόσο αφοπλιστική που για λίγα λεπτά είχαμε παγώσει όλοι. Γιατί στην αρχή γελούσαμε, αλλά στο τέλος ψάχναμε όλοι λέξεις για να πούμε (η Κάτια έψαχνε και χαρτομάντιλα γιατί είχαν ήδη αρχίσει να την παίρνουν τα ζουμιά). Και πρώτος μίλησε ο Αλέξης. Επίσης συμμαθητής, που μπορεί να μη μιλούσε συχνά, αλλά όταν το έκανε ήτανε χείμαρρος:

CC ΝΙΚΟΣ ΜΗΤΣΑΣ


“Δηλαδή εσένα το ιδανικό σου είναι κάποιος που δεν υπάρχεις γι’ αυτόν; Πλάκα μου κάνεις; Όταν έδινες την εντολή «σύντροφος» στη μηχανή αναζήτησης, αυτό εννοούσες; Δε νομίζω. Απλώς ξέχασες να γίνεις πιο συγκεκριμένη. Κι έτσι το σκατομηχάνημα του σύμπαντος σου έβγαλε ό,τι είχε πρόχειρο εκείνη τη στιγμή! Τον Μάκη με το μάτι που «παίζει»! Δεν καταλαβαίνεις ότι σου ‘στειλε τη σκαρταδούρα όχι για να ερωτευτείς, αλλά για να απογοητευτείς; Για να δώσεις κι άλλες λεπτομέρειες και να ‘ρθει το καλό; Εγώ όταν πάω να αγοράσω πάστα, κοριτσάκι μου καλό, λέω «θέλω μια σοκολατίνα -ή έστω ένα ποντικάκι». Δε λέω απλώς «θέλω μια πάστα, βάλτε ό,τι προαιρείστε», γιατί θα μου ‘ρθει στο κουτί καμία αμυγδάλου και θα τρέχω! Θα φάω δηλαδή την αμυγδάλου επειδή ξέχασα να πω σοκολατίνα; Έκανα όλη τη διαδρομή σπίτι-ζαχαροπλαστείο μες στη μαύρη νύχτα, περίμενα να εξυπηρετηθούνε στο ταμείο όλοι οι άλλοι πριν να ‘ρθει η σειρά μου, έχω το ακριβές αντίτιμο στο χέρι -μην καθυστερώ και με τα ρέστα- και θα φάω αμυγδάλου επειδή ξέχασα να πω σοκολατίνα; Επειδή ξέχασα να πω σοκολατίνα;;; Δεν έχω υπογλυκαιμία, κορίτσι μου. Σοκολάτα θέλω!!! Μπορείς να μην επηρεάζεσαι από την έλλειψη γλυκόζης στον οργανισμό σου, να φας μόνο αυτό που έχεις ανάγκη κι όχι οποιαδήποτε σαβούρα βρεις μπροστά σου; Δεν έχω κάτι με τον άνθρωπο, μπορεί να είναι ο ιδανικός. Αλλά όχι ο ιδανικός για σένα. Γιατί αν ήταν ο ιδανικός για σένα, θα ήσουνα κι εσύ η ιδανική γι’ αυτόν, θα ‘χες ξυπνήσει και τον δικό του εγκέφαλο και δε θα τον ένοιαζαν πλέον οι κοπέλες του 5ου, του μπαρ και της χθεσινής παρέας. Σταμάτα λοιπόν να λιγουρεύεσαι την αμυγδάλου που θα τη φας απλώς από ευγνωμοσύνη επειδή βρέθηκε μπροστά σου για να σου ανεβάσει το σάκχαρο, ζήτα τη σοκολατίνα σου και περίμενε πότε θα βρεθεί η πρώτη διαθέσιμη. Έχουνε ζήτηση οι σοκολατίνες, τι να κάνουμε; Πόσες να παράγει πια το εργαστήριο; Κάνε υπομονή τώρα που ξύπνησες και η επόμενη φουρνιά μπορεί να περιέχει και το δικό σου το κομμάτι! Αλλιώς κάνε και λίγη δίαιτα! Από κώμα σηκώθηκες, μην πέσεις κατευθείαν στο φαΐ, άμαθος ο οργανισμός, θα βαρυστομαχιάσεις.” …Τέτοιες παύσεις μετά από κάθε μονόλογο, ούτε σε έργο του Μπέκετ! Ποιος να μας το ‘λεγε ότι η μάζωξη θα κατέληγε σε φιλοσοφική συζήτηση περί έρωτος με λίγο από Παρλιάρο! Και μου άνοιξε κι η όρεξη με τόση αναφορά στη σοκολάτα…! Τους κοιτάζω και τους δύο που μένουν αμίλητοι και συνεχίζουν τη βότκα τους. Παίρνω κάτι ελίτσες σοκολάτας να καλύψω τη λιγούρα και δε λέω κουβέντα ούτε εγώ. Σκέφτομαι μόνο. Όλα αυτά που είπαν. Γιατί λίγο ή πολύ όλοι έχουμε βρεθεί να τρώμε -ή έστω να θέλουμε να φάμε- το λάθος γλυκό. Το γλυκό που δε φτιάχτηκε για μας και που ποτέ δε θα το ονειρευόμασταν. Αλλά η υπογλυκαιμία δεν παλεύεται έτσι εύκολα. Και, ναι, επιβάλλεται να την παλέψεις, έχει δίκιο ο Αλέξης. Αλλά είναι κι αυτή η άτιμη η ελπίδα που δε λέει να πεθάνει όταν βλέπεις δίπλα σου τον άλλον κάθε μέρα, έχει δίκιο και η Κάτια. Δεν ξέρω τι κάνεις. Κόβεις τα γλυκά; Περιμένεις την καινούργια φουρνιά; Ή μήπως πρέπει να δοκιμάσεις τελικά την αμυγδάλου για να απογοητευτείς; Ε;;; Να δεις ότι δεν είναι η γεύση σου, βρε αδερφέ! Τώρα αν είσαι τόσο γκαντέμης και η συγκεκριμένη αμυγδάλου σε κάνει να αλλάξεις την κοσμοθεωρία σου και από σοκολατομανής το γυρίσεις κι εσύ στα λευκά, ε, τι να σου πω… τα θέλει κι εσένα η ελπίδα σου! Δεν πρόκειται να γιατρευτείς ποτέ! Δεν πρόκειται ποτέ η ελπίδα να πεθάνει! Τουλάχιστον πριν από εσένα. Αλλά να θυμάσαι κάτι όσο ζεις απέθαντος: να πεθαίνεις για την ελπίδα είναι άλλο και άλλο εκείνη να σε πεθαίνει! Υ.Γ.: Τουλάχιστον είναι θετικό να ξυπνάς απ’ το κώμα. Είναι θετικό να χτυπάει η καρδιά σου και να ζεις. Όχι μόνο η ελπίδα. Να ζεις κι εσύ, ρε παιδί μου! Έστω και με λάθος γεύσεις. Κάποια στιγμή θα μπουκώσεις και θα ψάξεις την καινούργια.

*ευχαριστώ τη Γιώτα Παναγιωτοπούλου για τη συμβολή και τη φιλία της

CC ΝΙΚΟΣ ΜΗΤΣΑΣ


«Γιορτές και πράσσειν άλογα» Της Κάτιας Κισσονέργη

Η Αρετή είχε διαβάσει -κάπου στο διαδίκτυο- ότι η έκφραση «πράσινα άλογα» προέρχεται από το αρχαιοελληνικό «πράσσειν άλογα», δηλαδή , πράττω χωρίς λογική. Λίγο καιρό αργότερα διάβασε άλλο άρθρο, στο οποίο ένας φιλόλογος κατέθετε αρκετά πειστικά επιχειρήματα, ώστε να καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο ισχυρισμός ότι το «πράσινα άλογα» προέρχεται από την αρχαία Ελληνική φράση «πράσσειν άλογα» , ήταν επιεικώς αστείος. Έστω και έτσι όμως, εκείνη είχε κάνει τον τέλειο συνειρμό και δεν σκόπευε να αλλάξει άποψη. Πρώτος χρόνος του γάμου της με τον Νίκο και να μην έκανε ένα αξιομνημόνευτο φαγοπότι , ανήμερα της ονομαστικής του γιορτής; Χρονιάρες μέρες; Όχι, όχι! Αυτό θα ήταν μέγα σφάλμα! Ο Δεκέμβριος είναι ο ιδανικός μήνας για να κάνει κανείς μία συγκέντρωση στο σπίτι. Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός το κάνει να φαίνεται πιο λαμπερό και δημιουργεί αυτήν τη ζεστή ατμόσφαιρα που όλοι αγαπάμε. Η Αρετή κύκλωσε τη συνταγή για σουφλέ λαχανικών με πράσινο, φοσφωριζέ μαρκαδόρο και γύρισε τη σελίδα του περιοδικού. Η ματιά της κόλλησε στον τίτλο του άρθρου «Πώς να κάνετε τους φίλους του να σας λατρέψουν». Ξαφνικά ένιωσε αγχωμένη. Αναρωτιόταν αν τελικά ο Νίκος είχε δίκιο που έβρισκε την ιδέα της λίγο υπερβολική. Είχε σκεφτεί να καλέσει τους φίλους του στέλνοντας σε όλους μία κάρτα –πρόσκληση με το ταχυδρομείο. Η κάρτα ήταν χριστουγεννιάτικη και είχε σχήμα παιδικού αλόγου, από εκείνα που κρεμάμε στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το είχε διαλέξει προσεχτικά, για να ταιριάζει με το αναμνηστικό δώρο που θα τους έδινε στο τέλος της γιορτής, ένα ξύλινο αλογάκι-στολίδι για το δέντρο. Πράσινο κι αυτό. Όταν είπε την ιδέα της στον Νίκο, εκείνος έκανε ντους και εκείνη έπλενε τα δόντια της. Τον άκουσε να γελάει τρανταχτά πίσω από την πλαστική κουρτίνα. «Γιορτές και πράσινα άλογα!», του φάνηκε αρκετά αστείο και συνέχισε να γελάει μόνος του. Την είχε πληγώσει πολύ εκείνο το γέλιο. Αν ο αγαπημένος της γελούσε μαζί της τόσο απροκάλυπτα, φαντάσου τι θα έκαναν οι φίλοι του πίσω από την πλάτη της. Ήξερε πως κανείς τους δεν ένιωθε άνετα που ο Νίκος παντρεύτηκε μια μικρούλα, και μάλιστα τόσο γρήγορα. Ίσως να νόμιζαν πως έμεινε έγκυος επίτηδες, για να τον εκβιάσει και να την παντρευτεί. Ότι είχε λειτουργήσει βάσει σχεδίου, στοχεύοντας στην οικονομική του επιφάνεια. Και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να την αδικούσαν τόσο πολύ, ένιωσε έναν κόμπο στο λαιμό και την έπιασαν τα κλάματα. Καταραμένη εγκυμοσύνη! Καταραμένες ορμόνες! Έβαλε στο στόμα της ένα ντόνατ. Παρηγοριά με άχνη και γέμιση πραλίνας. Κοίταξε την ώρα. Ήταν ακόμα 8. Το μωρό είχε μεγαλώσει πολύ και πίεζε την ουροδόχο κύστη. Αυτό την ξυπνούσε κάθε μέρα από τις εφτά το πρωί. Το καλό ήταν ότι έβλεπε τον Νίκο πριν φύγει για το γραφείο, αλλά το κακό ήταν ότι έμενε μόνη με τις σκέψεις της από νωρίς και, ως γνωστόν, αργία μήτηρ πάσης κακίας. Τρία κρουασάν αργότερα, είχε πάρει τη μεγάλη απόφαση. Εντάξει, δεν θα τους έστελνε πρόσκληση –πράσινο άλογο. Θα τους έστελνε ένα μήνυμα στο κινητό. Ο Νίκος της είχε πει πολλές φορές ότι οι φίλοι του ήταν σε άλλη φάση από τη δική της. Ότι έχουν άλλες προτεραιότητες. Ότι είναι φυσιολογικό να μην ταιριάζει με τις φίλες του ή με τους φίλους του, που την περνούν – τουλάχιστον- δεκαπέντε χρόνια ο καθένας. Η Αρετή προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της ότι όλο αυτό το καταλάβαινε, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν το καταλάβαινε. Ο χειρότερος από όλους ήταν ο Αλέκος. Ο Αλέκος είναι ο παιδικός φίλος του Νίκου. Είχαν μεγαλώσει μαζί, στην ίδια γειτονιά. Ο Νίκος λέει συχνά στην Αρετή ότι τον γνώρισε στα χειρότερά του, επειδή έχασε τη δουλειά του. Στην πραγματικότητα, ο Αλέκος είναι ένας εκπληκτικός χιουμορίστας. Η ψυχή της παρέας. Εκείνη κάνει φιλότιμες προσπάθειες να πειστεί, αλλά κάθε φορά που έρχεται σε επαφή μαζί του, είναι όλο και χειρότερος. Ο Νίκος της εξήγησε ότι αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, αφού, κάθε φορά που τον βλέπει, είναι περισσότερο καιρό άνεργος από την προηγούμενη. Την τελευταία φορά που τον είδε η Αρετή, φορούσε γυαλιά μυωπίας. Ήταν η πρώτη φορά που τον είδε με γυαλιά. Όπως της εξήγησε ο Νίκος, ο Αλέκος μισεί τα γυαλιά και προτιμά τους φακούς επαφής , αλλά τα οικονομικά του είναι απελπιστικά και έτσι συμπεριέλαβε στις περικοπές τους φακούς επαφής. Όμως οι εξηγήσεις είχαν έρθει πολύ αργά, γιατί μόλις είχαν κάτσει στο τραπέζι να φάνε, η Αρετή του χαμογέλασε με όλη την καλοσύνη και την υπέροχη οδοντοστοιχία που της χάρισε ο ορθοδοντικός, έναντι εφτά χιλιάδων ευρώ. «Τέλεια σου πάνε τα γυαλιά Αλέκο. Σου κάνουν τύπο!» «Ναι», είπε ο Αλέκος χαμογελώντας της με το ζόρι, καθώς ίσιωνε τον σκελετό των γυαλιών του, για πολλοστή φορά από την ώρα που αποφάσισε να βγει στη γύρα με εκείνα τα σαράβαλα. «Μου κάνουν τον σπάνιο και εντυπωσιακό τύπο του γυαλάκια», της πέταξε και γύρισε αμέσως προς τον Νίκο, συνεχίζοντας την κουβέντα του για το «καυτό» θέμα. «Μπορείς να μου πεις πώς το έκανα εγώ αυτό το πράγμα; Πώς μου ήρθε να τον βρίσω με τέτοιο τρόπο; Μέχρι και καθίκι τον είπα!», θυμήθηκε εντυπωσιασμένος και συμπλήρωσε, «Το καθίκι!» «Μην απορείς. Τρία χρόνια σου είχε σπάσει τα νεύρα. Κάθε λίγο και λιγάκι μας έλεγες και από ένα καινούριο επεισόδιο. Κάποτε θα ξεχείλιζε το ποτήρι. Ούτε ο πρώτος είσαι που βρίζει το αφεντικό του ούτε ο τελευταίος. Υπάρχουν και χειρότερα.» «Το ξέρω. Έχω απλήρωτη την ασφάλεια του αυτοκινήτου και το νοίκι. Αλλιώς θα σου έλεγα πως το έκανα αυτό εγώ; Κάποτε, για τον ίδιο λόγο θα σας έβγαζα έξω για τεκίλες. Δεν ξέρω τι έπαθα, Νίκο. Δεν ξέρω. Πώς το έκανα αυτό το πράγμα σε τέτοιες εποχές; Πώς; » Η Αρετή έβλεπε τους δύο παιδικούς φίλους να συζητούν, ενώ εκείνη είχε τις απαντήσεις έτοιμες. Αυτό το έκανε επειδή ήταν αγενής, στριμμένος και κακότροπος! Πώς έκανε έτσι, μωρέ; Όλη η Ελλάδα έχει γεμίσει άνεργους, αλλά δεν κάνουν έτσι. Όλοι οι φίλοι της ψάχνουν για δουλειά, αλλά δεν κάνουν έτσι. Είναι χαρούμενοι και αισιόδοξοι. «Επειδή είναι εικοσιπέντε , ενώ ο Αλέκος σαράντα», της είπε μια μέρα ο Νίκος. «Ναι, αλλά δεν είναι αισιόδοξος. Έχει κλειστεί μέσα και δεν πάει πουθενά. Οι φίλοι μου που έχουν το ίδιο πρόβλημα, βγαίνουν», επέμεινε η Αρετή.


«Ναι, αλλά οι φίλοι σου παίρνουν λεφτά από τους γονείς τους, με τους οποίους μένουν ακόμα μαζί. Ο Αλέκος δεν έχει να πληρώσει το νοίκι του και σύντομα θα μένει κι εκείνος με τους γονείς του, αν δεν γίνει κάποιο θαύμα να βρει δουλειά. Με τι λεφτά θα βγει έξω;». «Δεν υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει δεν θέλω», το συνέχισε εκείνη. Αυτή τη φορά ο Νίκος εκνευρίστηκε. Σταμάτησε να της τρίβει τις πατούσες και την κοίταξε αυστηρά. «Θα σε παρακαλέσω να μην υιοθετείς την κάθε μαλακία που ο κόσμος την κάνει καραμέλα και την τσαμπουνάει όπου να ‘ναι!» «Μα…», βούρκωσε σχεδόν εκείνη. «Άσε τα μα! Και φυσικά υπάρχει το θέλω, αλλά δεν μπορώ. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να προσφέρουν στα παιδιά τους το καλύτερο, αλλά δεν μπορούν! Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να είναι κοινωνικοί και να συναντούν τους φίλους τους πιο συχνά, αλλά δεν μπορούν, γιατί δεν έχουν ούτε βενζίνη στο αμάξι τους ούτε τα χρήματα για τον καφέ! Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να απαντήσουν σε όλα αυτά τα “μπορείς, αλλά δεν θέλεις”, αλλά δεν θέλουν να το κάνουν από αξιοπρέπεια και παραμένουν σιωπηλοί. Κατάλαβες;». Η Αρετή είχε καταλάβει μετά από μία ώρα γοερού κλάματος και τέσσερα κρουασάν βουτύρου. Έτσι, εκείνο το πρωί, αποφάσισε να συντονιστεί με το κλίμα της εποχής και να λάβει σοβαρά υπόψη της την οικονομική κρίση. Λίγες μέρες αργότερα, ήρθε και η πρώτη σοβαρή ένδειξη βαθιάς κατανόησης της σοβαρότητας των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κόσμος. Εντάξει, δεν θα έστελνε προσκλήσεις –πράσινα άλογα. Επί ένα τέταρτο έγραφε τα μήνυμα που αποφάσισε να στείλει μαζικά στους φίλους του Νίκου. Από όλους τους φίλους του, όμως, τον Αλέκο είχε στο μυαλό της. Εκείνος ήταν ο στόχος. Ήθελε να βρει το μήνυμά της λιτό, σοβαρό και ουσιαστικό. Ήθελε να τον κάνει να την συμπαθήσει. Όχι ότι της είχε πει ποτέ κάτι κακό, αλλά δεν της είχε πει και ποτέ κάτι καλό. Έβαλε τελεία στο μήνυμα και το ξανακοίταξε για να σιγουρευτεί ότι ήταν άψογο.


«Την Παρασκευή το βράδυ σας περιμένουμε στο σπίτι για να γιορτάσουμε τη γιορτή του Νίκου. Δεν θέλουμε κανένα δώρο , γιατί δεν μας λείπει τίποτα και οι καιροί δεν είναι για περιττά έξοδα. Θέλουμε μόνο την παρουσία των αγαπημένων μας φίλων. Για προβληματάκια μετακίνησης επικοινωνήστε μαζί μου. Υπάρχουν λύσεις για όλα! Πολλά φιλιά!» Στις 08:30:28, η Αρετή πάτησε «αποστολή» και το μήνυμά της στάλθηκε στα έμπειρα χέρια της τεχνολογικής μαγείας. Χιλιόμετρα οπτικών ινών και διαστημικοί δορυφόροι έκαναν τη θεάρεστη δουλειά τους. 08:28 Καλλιθέα Ο Αλέκος είχε σηκωθεί από το κρεβάτι μια ώρα νωρίτερα και είχε αποφασίσει πως δεν θα αφήσει την κατάσταση να τον πάρει από κάτω. Η ανεργία πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν γρίπη που σέρνεται για όλους και απλώς κάποιος την κολλάει. Πολλά ζεστά, ασπιρίνες και δροσερά μπάνια δεν λένε; Όλα τα έκανε. Οι δέκα καφέδες, που έπινε την ημέρα για να καπνίσει τα τέσσερα πακέτα τσιγάρα, ήταν όλοι ζεστοί. Οι σκέψεις και το άγχος του προκάλεσαν πονοκεφάλους, οπότε δυο, τρεις ασπιρίνες τη μέρα τις καθιέρωσε προληπτικά. Όσο για τα δροσερά μπάνια, οι κρίσεις άγχους που άρχισαν να τον πιάνουν το βράδυ στον ύπνο του, τον έλουζαν όχι απλώς με δροσερές, αλλά παγωμένες εφιδρώσεις. Το πρωινό της Δευτέρας σηκώθηκε 07:30 ακριβώς. Έκανε μπάνιο, πήγε στο περίπτερο, γύρισε από το περίπτερο με τσιγάρα, πήρε μολύβι και μπλοκ, έφτιαξε καφέ, άναψε τσιγάρο και άρχισε να διαβάζει τις αγγελίες διαδικτυακά. Σαράντα λεπτά αργότερα, 08:10 δηλαδή, διαπίστωσε πως καμία αγγελία δεν προσφέρει δουλειά σε έναν υπεύθυνο ξενοδοχείου που βρίζει τον ιδιοκτήτη και εργοδότη του στη νεκρή περίοδο της σεζόν. Αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά και γερμανικά ακούγονται αρκετά εντυπωσιακά προσόντα για έναν επαγγελματία στον τομέα του τουρισμού. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, ο Αλέκος πνιγόταν στα χρέη και αυτό ήταν κάτι που απλώς θα είχε την ευχέρεια να το ουρλιάξει σε πέντε γλώσσες. Προτίμησε την ελληνική. «Άντε στο διάολο!», φώναξε μόνος του, πετώντας το μπλοκ απ’ το τραπέζι της κουζίνας στο πάτωμα. Κάπνισε για λίγο και ήπιε καφέ. Σκέφτηκε να γράψει τζόκερ. Μπορεί να κέρδιζε και μετά να έλυνε σταυρόλεξα, ψάχνοντας τον μαλάκα με τα έξι γράμματα. Αλέκος! Έξι γράμματα ακριβώς. Στις 08:28 αποφάσισε να βγάλει τα προ πενταετίας στραβωμένα γυαλιά και να βάλει τους φακούς επαφής που αγόρασε πάνω σε μια κρίση αισιοδοξίας ότι θα βρει δουλειά. Πήρε το ρίσκο να βγει από το σπίτι και να συναντήσει κόσμο. Ποιον κόσμο δηλαδή; Οι άνθρωποι τέτοιες ώρες είναι στις δουλειές τους. Αποφάσισε να περάσει από την ξαδέλφη του που έχει το μωρό, ξυπνάει νωρίς και ψοφάει για παρέα. Δεν θα καθόταν να μιζεριαστεί άλλο. Η ξαδέλφη του τον είχε παρακαλέσει να τη βοηθήσει να στολίσουν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ήξερε ότι θα του έφτιαχνε ατμόσφαιρα και μαζί με την ατμόσφαιρα, ίσως να του έφτιαχνε και τη διάθεση. Θα έβαζε τζαζ μουσική και θα του έλεγε να ξεκινήσουν από το φούντωμα των κλαδιών του συνθετικού ελάτου. Κάθε χρόνο του έλεγε πως το βασικό βήμα είναι να φουντώνεις καλά τα κλαδιά, πριν από το στόλισμα. Δέκα χρόνια τώρα, ο στολισμός του δέντρου έγινε μία μίνι παράδοση, μεταξύ του Αλέκου και της αγαπημένης του ξαδέλφης. Το παράδοξο είναι ότι εκείνος μισεί όλες τις αηδιαστικές, χριστουγεννιάτικες υπερπαραγωγές. Τους φιόγκους, τις κορδέλες, τα δέντρα, τα παιχνίδια, τους αγιοβασίληδες, την εμετική ψευτοχαρά, την υποκρισία της εορταστικής ψευτοκαλοσύνης, τα κόκκινα βελούδα και τα πράσινα άλογα. Όμως αγαπούσε την ξαδέλφη του και δεν ήθελε να της χαλάει χατίρια. Δεν ήθελε να της πει ότι ο ετήσιος στολισμός ήταν για εκείνον μια ανιαρή αγγαρεία. Καλά, για να ανοίξει συζήτηση περί αθεϊσμού, ούτε λόγος! Θα ήταν και απάνθρωπο να το κάνει Χριστουγεννιάτικα. Κακά τα ψέματα, αν δεν είχε προβλήματα, μια χαρά γκλαμουριά είναι «το Χριστούγεννο». Στο κάτω-κάτω, πόσο χειρότερα μπορούσαν να γίνουν τα πράγματα απ’ όσο ήδη ήταν; Αυτό σκέφτηκε και συγκεντρώθηκε στον καθρέφτη του μπάνιου για να βάλει τον δεξί φακό, όταν το κινητό από την τσέπη του έκανε έναν αιφνιδιαστικό θόρυβο. Δεν είναι και καλά τα νεύρα του… Τινάχτηκε… Ταράχτηκε… Πάντως ο φακός στις 08:30 έπεσε κάτω, αλλά όχι στο πλακάκι φυσικά! Στο σιφόνι έπεσε. Και όχι απλώς έπεσε πάνω στο μεταλλικό καπάκι, αλλά πέρασε τη σχισμή και έδωσε ένα τραγικό τέλος στην ζωή του, βουτώντας για πάντα στα ορμητικά νερά της αποχέτευσης. Ο Αλέκος κατάλαβε ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε και χειρότερα. Θρήνησε τον άδικο χαμό του φακού του. Κρίμα. Τον είχε χρυσοπληρώσει δέκα μέρες πριν. Ήταν πολύ νέος… Πολύ νέος… Έβγαλε το κινητό από την τσέπη και κοίταξε την οθόνη, θέλοντας να ξέρει ποιανού το μήνυμα στάθηκε η αιτία για το τραγικό τέλος του αδικοχαμένου του φακού.


«Αρετή!», μουρμούρισε έκπληκτος. Πώς έγινε αυτό; Λίγες μέρες πριν, ο Νίκος του είχε εμπιστευτεί πως σκόπευε να τους στείλει προσκλήσεις –πράσινα άλογα. Τι μεσολάβησε; Διάβασε το μήνυμα κλείνοντας το ένα μάτι, πίσω από τα ξεχαρβαλωμένα του γυαλιά, για να κεντράρει καλύτερα. «Την Παρασκευή το βράδυ σας περιμένουμε στο σπίτι για να γιορτάσουμε τη γιορτή του Νίκου. Δεν θέλουμε κανένα δώρο , γιατί δεν μας λείπει τίποτα και οι καιροί δεν είναι για περιττά έξοδα. Θέλουμε μόνο την παρουσία των αγαπημένων μας φίλων. Για προβληματάκια μετακίνησης επικοινωνήστε μαζί μου. Υπάρχουν λύσεις για όλα! Πολλά φιλιά!» Ο Αλέκος πήρε αμέσως τηλέφωνο τον παιδικό του φίλο. Πριν ο Νίκος προλάβει να μιλήσει καλά-καλά, ο Αλέκος τον πήρε μονότερμα. «Δεν σου είπα να αφήσεις το κοριτσάκι ήσυχο να κάνει ότι θέλει και να μην της κάνεις κριτική σε όλα; Ποιος σου είπε ότι τα Χριστούγεννα είναι για εμάς, που ούτε στο θεό δεν πιστεύουμε πια, ρε ηλίθιε; Ε;» «Κάτσε ρε Αλέκο…» «Ακούς τι σου λέω; Οι γιορτές είναι για εκείνους που πιστεύουν στα πράσινα άλογα. Με τις μαλακίες σου, μόλις έχασα τον φακό επαφής. Τινάχτηκα και μου έπεσε στο σιφόνι, όταν χτύπησε το μήνυμα που μου έστειλε η Αρετή για να με καλέσει στην κωλογιορτή σου!» «Θα έρθεις;» «Και βέβαια θα έρθω! Αφού θα μας δώσει και ξύλινο αλογάκι για το δέντρο. Πας καλά;», έβαλε τα γέλια ο Αλέκος. «Να έρθεις γιατί ο άγιος Βασίλης σου πήρε δώρο ένα ζευγάρι φακούς επαφής και μια ασφάλεια αυτοκινήτου». Ο Αλέκος έμεινε για λίγο σιωπηλός, ενώ τα μάτια του γέμισαν δάκρια. Συγκρατήθηκε. «Που ήμουν καλό παιδί;», αυτοσαρκάστηκε. «Δεν υπάρχουν καλά παιδιά, ρε κορόιδο. Μόνο ο άγιος Βασίλης υπάρχει!», χαμογέλασε ο Νίκος. «Και τα πράσινα άλογα», δάκρυσε ο Αλέκος τελικά.


ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑ Ερεύνα & Μετάφραση Κειμένου Φωτεινή Φώτου

ΑΦΡΙΚΗ Στην Γκάνα οι περισσότερες εκκλησίες προαναγγέλλουν τον ερχομό των Χριστουγέννων στολίζοντας εορταστικά τις εκκλησίες και τα σπίτια τέσσερις εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα. Αυτή η περίοδος συμπίπτει με την συγκομιδή του κακάο, οπότε είναι μια περίοδος ευμάρειας για τους κατοίκους. Την παραμονή των Χριστουγέννων τα παιδιά τρέχουν πάνω κάτω στους δρόμους τραγουδώντας τα κάλαντα και φωνάζοντας «Ο Χριστός έρχεται ! Είναι κοντά». Το βράδυ οι άνθρωποι συρρέουν στις εκκλησίες, όπου τραγουδούν χριστουγεννιάτικους ύμνους και παρουσιάζονται έργα με θέμα την Γέννηση. Ανήμερα των Χριστουγέννων παιδιά και ηλικιωμένοι υποδυόμενοι τους αγγέλους της Βηθλεέμ, πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας. Το μεσημέρι κάνουν την γιορτή ρυζιού και πάστας γιαμ που την ονομάζουν “fufu”. Στην γιορτή αυτή σερβίρονται επίσης στιφάδο ή σούπα με μπάμιες, χυλός και διάφορα κρέατα. Οι οικογένειες τρώνε μαζί ή παρέα με τους γείτονές τους και ανταλλάσσουν δώρα. ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ Στο Μπαγκλαντές οι άντρες των χριστιανικών χωριών κόβουν δεκάδες μπανανιές και τις μεταφυτεύουν ανά ζεύγη κατά μήκος των μονοπατιών προς τις εκκλησίες, αλλά κι έξω από τις πόρτες των σπιτιών τους. Στη συνέχεια λυγίζουν τα τεράστια φύλλα τους σα να σχηματίζουν ασπίδες και παίρνουν πόλους μπαμπού στους οποίους έχουν κάνει μικρές τρύπες κι έχουν γεμίσει με πετρέλαιο και τους κρεμάνε στις αψίδες που έχουν σχηματιστεί από τις μπανανιές. Το βράδυ βάζουν φωτιά στα μπαμπού κι ο δρόμος προς τις εκκλησίες φωτίζεται τόσο πολύ ώστε να είναι ορατός από όλους. ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ Στην Κόστα Ρίκα οι φιγούρες της φάτνης είναι τόσο μεγάλες που πιάνουν ένα ολόκληρο δωμάτιο. ΑΙΘΙΟΠΙΑ Τα Χριστούγεννα γιορτάζονται στην Αιθιοπία στις 7 Ιανουαρίου, ενώ την παραμονή η πόλη είναι γεμάτη με προσκυνητές απ’ όλη την χώρα. Μένουν έξω όλη την νύχτα ψέλνοντας και κάνοντας προσευχές. Το πρωί μια πολύχρωμη πομπή οδηγείται σε έναν κοντινό λόφο όπου πραγματοποιούν άλλη μια λειτουργία. Τρεις νεαροί άνδρες που βρίσκονται στην κεφαλή της πορείας χτυπάνε τα μαστίγιά τους δεξιά και αριστερά για να κρατήσουν τον κόσμο σε μια γραμμή. Οι πιστοί τρέφονται με ψωμί και κρασί που έχουν ευλογηθεί από τους ιερείς. Αφού τελειώσει η τελετή περνούν το υπόλοιπο της ημέρας χορεύοντας, παίζοντας διάφορα αθλήματα και γλεντώντας. ΙΝΔΙΑ Οι χριστιανοί της Ινδίας στολίζουν μπανανιές και δέντρα μάνγκο. Ανάβουν επίσης μικρές λάμπες πετρελαίου ως στολίδια και γεμίζουν τις εκκλησίες με αλεξανδριανά. Τα μέλη των οικογενειών ανταλλάσσουν δώρα μεταξύ τους ή δίνουν ελεημοσύνη σε φτωχούς ανθρώπους.


ΑΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΙΡΑΝ Τα Χριστούγεννα στο Ιράν είναι γνωστά ως Μικρή Γιορτή. Τις πρώτες 25 μέρες του Δεκέμβρη τηρούν αυστηρή νηστεία, κατά την οποία δεν τρώνε κρέας, αυγά, γάλα ή τυρί. Αυτή είναι μια περίοδος περισυλλογής, κατά την οποία παρακολουθούν συνέχεια τις λειτουργίες της εκκλησίας. Μετά το τέλος της νηστείας ακολουθεί μεγάλο γλέντι και καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες κρέατος. Τα παιδιά του Ιράν δεν έχουν ακούσει ποτέ για τον Άγιο Βασίλη, οπότε δεν ανταλλάσουν δώρα τα Χριστούγεννα. Το παραδοσιακό φαγητό της ημέρας των Χριστουγέννων είναι κοτόπουλο στιφάδο. ΙΡΑΚ Στα χριστιανικά σπίτια πραγματοποιείται μια ασυνήθιστη τελετή στις αυλές των σπιτιών την παραμονή των Χριστουγέννων. Ένα από τα παιδιά της οικογένεια διαβάζει την ιστορία της Γέννησης από την αραβική Βίβλο ενώ τα υπόλοιπα μέλη κρατούν αναμμένα κεριά. Στο τέλος της ανάγνωσης ανάβουν μια μεγάλη φωτιά από αποξηραμένα αγκάθια σε μια γωνιά της αυλής. Αν τα αγκάθια καούν τελείως, αυτό σημαίνει ότι η οικογένεια θα έχει καλή τύχη για την επόμενη χρονιά. Όταν μείνουν μόνο στάχτες όλοι πηδούν τρεις φορές από πάνω κάνοντας μια ευχή. Ανήμερα Χριστουγέννων μια παρόμοια φωτιά καίει στην αυλή της εκκλησίας. Η λειτουργία τελειώνει με την ευλογία του λαού, ο επίσκοπος πηγαίνει μπροστά απ’ όλους και αγγίζει ένα μέλος του εκκλησιάσματος δίνοντάς του την ευλογία του, το άτομο αυτό αγγίζει στην συνέχεια το διπλανό του άτομο και ούτω καθεξής κι έτσι λαμβάνουν όλοι « το Άγγιγμα της Ειρήνης». ΛΙΒΑΝΟ Στο Λίβανο συνηθίζεται να φυτεύουν σπόρους σιταριού, ρεβύθια, φασόλια και φακές σε βαμβάκι, δυο περίπου βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα και τα ποτίζουν καθημερινά μέχρι να φτάσουν περίπου τα 15cm ύψος. Στη συνέχεια τα κόβουν κ με αυτά στολίζουν τις αυτοσχέδιες φάτνες που φτιάχνουν. Παραδοσιακά σε όλη τη Μέση Ανατολή το πρωί των Χριστουγέννων κάνουν επισκέψεις σε φίλους και τους προσφέρεται καφές, λικέρ και καραμελωμένα αμύγδαλα. Το χριστουγεννιάτικο γεύμα είναι το πιο σημαντικό γι’ αυτούς και συγκεντρώνεται όλη η οικογένεια στο σπίτι των παππούδων ή στο σπίτι του μεγαλύτερου γιου. ΠΑΚΙΣΤΑΝ Η 25η Δεκεμβρίου είναι επίσημη αργία στο Πακιστάν, καθώς είναι και ημέρα μνήμης του Jinnah, του επίσημη ιδρυτή της χώρας. Στα χριστιανικά σπίτια γιορτάζουν ανταλλάσσοντας δώρα, κάρτες, φοράνε καινούρια ρούχα και επισκέπτονται φιλικά σπίτια. Η λειτουργία την ημέρα των Χριστουγέννων είναι κατάμεστη από κόσμο και την ονομάζουν η «Μεγάλη Μέρα». Πηγή: Santa.net για το αγγλικό κείμενο Πήγή: Μετάφραση από την Φωτεινή Φώτου / City Code


MUSIC

X-FRESH.

Του Γιώργου Μπίλιου Η Penny με τις “γάτες” της είναι πιστή στην Swing διάθεση εδώ και χρόνια. Έχει οργώσει τις μουσικές σκηνές της Ελλάδας, γράφωντας πολλά χιλιόμετρα στα μουσικά κοντέρ της. Και όλοι όσοι την ακούν καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα “Φωνάρα & Performer”. Τι άλλο θέλει κάποιος για να περάσει καλά, σ΄ένα Live; Και εξαιρετικούς μουσικούς. Τώρα έπεσε στα βαθιά παρουσιάζοντας το δικό της υλικό.

Retro το πρώτο mini album

των Penny and the Swingin Cats! 6 δικά τους τραγούδιασε στίχους και μουσική της Μπαλτατζή

Penny

«Penny & The Swingin’ Cats», ένα group συνώνυμο των πιο αστραφτερών live, ένα συγκρότημα το οποίο κάθε φορά που παίζει live μοιάζει σα να μας ταξιδεύει σε αλλοτινές δεκαετίες, τότε που το swing, η jazz και το rockabilly, κυριαρχούσαν στις πίστες χορού! Μία μπάντα δεμένη με θετική ενέργεια, με «jazz γούστα» κυρίως και έμπειρους μουσικούς. Τους υποδεχτήκαμε στο μουσικό μας περιβάλλον για πρώτη φορά το 2009. Από τότε μέχρι σήμερα, έχουν πραγματοποιήσει ζωντανές εμφανίσεις σε πολλά Φεστιβάλ καθώς και σε γνωστές μουσικές σκηνές και επιλεγμένα bars σε όλη την Ελλάδα. Με πολύτιμη εμπειρία στις αποσκευές τους εμφανίζονται για πρώτη φορά στην δισκογραφική σκηνή με ένα mini album, το Retro. “Η λέξη ρετρό προέρχεται από τη λατινική λέξη retro που σημαίνει πίσω, τα παλιά χρόνια. Γι’αυτό το λόγο όταν αναφερόμαστε στο ρετρό στυλ εννούμε το στυλ που έχει επιρροές από παλαιότερες δεκαετίες…” … Αυτό ακριβώς είναι το στυλ που αγαπούν οι Penny & The Swingin’ Cats! Οι μοναδικοί Γάτοι λοιπόν, με leader την Penny Μπαλτατζή και 8 ακόμα εξαιρετικούς μουσικούς, έρχονται να μας παρουσιάσουν το πρώτο τους mini album με τίτλο Retro, με 6 δικά τους τραγούδια ως προπομπούς του πρώτου τους ολοκληρωμένου album που θα κυκλοφορήσει στις αρχές του 2014! Η ταλαντούχα Penny Μπαλτατζή για πρώτη φορά εδώ συστήνεται ως δημιουργός καθώς υπογράφει τους στίχους και τη μουσική πέρα απο τις εξαιρετικές ερμηνείες της. Αξίζει να προσθέσουμε ότι το album ηχογραφήθηκε live, με τον παλιό καλό τρόπο, μπήκαν δηλαδή οι μουσικοί στο studio και ηχογράφησαν όλοι μαζί… γιατί αυτή η παρέα είναι retro σε όλα και το αποδεικνύει… Retro by Penny & The Swingin’ Cats - Απολαύστε τους! Σημείωση: To mini album Retro, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 2 Νοεμβρίου στο live των Penny & The Swingin’ Catsστο Floral! Οι Penny & The Swingin’ cats είναι: Πέννυ Μπαλτατζή: φωνή, στίχοι, μουσική Γιώργος Ζερβός: ηλεκτρική κιθάρα, φωνή Ορέστης Μπενέκας: πλήκτρα Δημήτρης Γρηγοριάδης: τύμπανα Στάθης Παρασκευόπουλος: κοντραμπάσο Γιώργος Ζαρέας: τρομπόνι Βαγγέλης Κατσαρέλης: τρομπέτα Μάριος Βαληνάκης: τενόρο σαξόφωνο Χρήστος Καλκάνης: κλαρινέτο


Gadjo Dilo Το όνομα, παρμένο από την ομότιτλη ταινία του Tony Gatlif, ορίζει τους Gadjo Dilo ως “τρελούς μπαλαμούς”. Όπως ο πρωταγωνιστής της ταινίας αναζητά μέσα στον τσιγγάνικο καταυλυσμό τη φωνή της τραγουδίστριας που άκουγε στις παλιές κασέτες του πατέρα του, έτσι και οι Gadjo Dilo αναζητούν, μέσα στο περιβάλλον της gypsy jazz, τις μνήμες και τα τραγούδια του τόπου τους. Με απόλυτο σεβασμό και στα δυο μουσικά ιδιώματα, όμως και με τη φρεσκάδα που διακρίνει την καλλιτεχνική “τρέλα”, έξι καταπληκτικοί μουσικοί εργάζονται μαζί επί σκηνής στο πάντρεμα των δυο στυλ. Κομμάτια που εισήγαγε ο θρυλικός τσιγγάνος βιρτουόζος Django Reinhardt έρχονται και μπλέκονται με ρεμπέτικα και λαϊκά του Τσιτσάνη, του Χιώτη, του Μπαγιαντέρα, με αμερικανικά jazz standards και με γαλλικά τραγούδια του μεσοπολέμου, με όχημα τον αυτοσχεδιασμό και την αναζήτηση μιας απενοχοποιημένης και απροσποίητης αφήγησής τους. Το αποτέλεσμα είναι κάθε φορά διαφορετικό, μιας και το δυνατό χαρτί του σχήματος είναι οι ζωντανές εμφανίσεις, στις οποίες το αυτοσχεδιαστικό παιχνίδι ικαιώνει και τις δυο καταβολές τους: jazz και λαϊκή. Το καλοκαίρι που μας πέρασε όμως, οι Gadjo Dilo συνέλεξαν και κατέγραψαν υλικό αυτών των πειραματισμών και το παρουσιάζουν σε ένα άλμπουμ που ονομάζουν “manouche de grec”, δηλαδή ελληνικό manouche, μέσα στο οποίο ενορχηστρώνουν και επαναδιατυπώνουν στο πλαίσιο της manouche jazz δέκα κομμάτια του ελληνικού ρεπερτορίου και σας καλούν να συμμετάσχετε στη γιορτή τους. Οι Gadjo Dilo είναι οι: Κώστας Μητρόπουλος - κιθάρα Σωτήρης Πομόνης - κιθάρα Νίκος Βλάχος (Tattoo) - κοντραμπάσο Σέργιος Χρυσοβιτσάνος βιολί Γιώργος Τσιατσούλης - ακορντεόν Ηλιάνα Τσαπατσάρη - φωνή Βιντεοκλιπ του “Πέφτεις σε λάθη”: http://www.youtube.com/ watch?v=nmpgBxlgW2A Το άλμπουμ “Manouche de Grec” το βρίσκετε σε επιλεγμένα δισκοπωλεία/ βιβλιοπωλεία, μπορείτε όμως και να ακούσετε δείγματα και να το κατεβάσετε ηλεκτρονικά από τα itunes, amazon, cd baby, in-art eshop και άλλες πλατφόρμες. Ενδεικτικά: http://www.shop-inart.gr/#!/~/category/ id=6528809&offset=0&sort=normal http://www.cdbaby.com/cd/gadjodilo1 Περισσότερες πληροφορίες για τις συναυλίες και επικοινωνία με τους Gadjo Dilo: www.facebook.com/GadjoAthens www.gadjodilo.gr www.in-art.gr www.manouchedegrec.com http://www.youtube.com/watch?v=nmpgBxlgW2A

Παρά το νεαρό της ηλικίας της, έχει συνεργαστεί με “ιερά τέρατα” της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής και μάλλον δεν είναι τυχαίο. Συνεπής και εργατική έχει κατορθώσει να απασχολήσει το μουσικό γίγνεσθαι με την ευπλαστικότητα της φωνής της, παρότι προέρχεται απο λαικά μονοπάτια ακουμπά με την ίδια ευαισθησία, Soul & Jazz ηχοχρώματα.

Σαββέρια Μαργιολά

Η Σαββέρια Μαργιολά είναι τραγουδίστρια με δύο προσωπικές δισκογραφικές δουλειές στο ενεργητικό της και πολλές συμμετοχές. Είναι κόρη του γνωστού μουσικού Δημήτρη Μαργιολά και εγγονή του μουσικοσυνθέτη και βιολιστή Γιώργου Μαργιολά. Το πρώτο προσωπικό της άλμπουμ έρχεται το 2010 με τίτλο «Πράξη Πρώτη» και πριν μερικούς μήνες κυκλοφορεί το δεύτερο προσωπικό της άλμπουμ από την Antart Productions με τίτλο «Αλισάχνη», στο οποίο για πρώτη φορά υπογράφει τη μουσική στο ομότιτλο τραγούδι. Έχει κάνει σπουδές στο πιάνο, στον κλασικό και μοντέρνο χορό και έχει ολοκληρώσει τις σπουδές της στη φωνητική στο «Εθνικό Ωδείο Αθηνών». Παράλληλα με τη μουσική σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έκανε μεταπτυχιακό στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σε πολύ μικρή ηλικία δισκογράφησε με τον αδελφό της παιδικά τραγούδια και στα 17 της πρωτοτραγούδησε «ζωντανά» στη μουσική σκηνή «Αγκυρα» με τον Τάκη Σούκα. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τους Μανώλη Μητσιά, Χαρούλα Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Μαρινέλλα, Κώστα Μακεδόνα, Σταμάτη Κραουνάκη, Γιάννη Κότσιρα, Σωκράτη Μάλαμα, κ.ά Σε λίγο καιρό αναμένεται να κυκλοφορήσει ένα συλλεκτικό 45ρι blue single με τίτλο «Στείλε Μήνυμα», σε 100 αριθμημένα αντίτυπα συμπράττοντας με τον σπουδαίο κιθαρίστα Γιώτη Σαμαρά. Τη μουσική του τραγουδιού υπογράφει ο Μιχάλης Κουμπιός και τους στίχους ο Νίκος Σταθόπουλος. Αυτό τον καιρό ετοιμάζεται να κάνει τις δικές της ζωντανές εμφανίσεις στην Αθήνα και στην επαρχία. http://antartproductions.wazala.com/widget/?nickname=antartproductions&profilepag e=1&subdomain=1&&page=cart (το link από το e-shop της εταιρείας για αγορά αν το χρειάζεσαι) το official video clip στο κομμάτι “Νοσταλγία” http://www.youtube.com/ watch?v=wQgVUr3Z5SI το official video clip της διασκευής “Στείλε μήνυμα” από την πρώτη δισκογραφική δουλειά http://www.youtube.com/watch?v=Zm1HcMHId8c και κάποια link από άλλα τραγούδια του δίσκου που έχουν ανέβει στο you tube http://www.youtube.com/watch?v=sykqHVdYYv4 (Λήθη) http://www.youtube.com/watch?v=knrYd8NrHhI (Αλισάχνη) http://www.youtube.com/watch?v=S8gMnSfBVpo (Φυσάει δίχως άνεμο) http://www.youtube.com/watch?v=XCTDpXivZpM (της νύχτας ηλιαχτίδα)


Σοφία Κουκουλά

ΝΕΑ ΤΑΛΕΝΤΑ του Γιώργου Αλεξανδράκη

ΗΘΟΠΟΙΟΣ Τη Σοφία την είχα παρακολουθήσει σε ένα καλογραμμένο θεατρικό έργο, το «Copy Paste» του Νίκου Μήτσα, στο θέατρο εν Αθήναις, μία εξαιρετικά συγκινητική ερμηνεία που κέρδισε με την ερμηνεία της το θεατρικό κοινό που δεν σταματούσε να χειροκροτεί. Εξαιρετική και ως άνθρωπος η Σοφία, ας τη γνωρίσουμε.

Φωτογραφίες: George Alexandrakis

Τι σημαίνει ηθοποιός σήμερα; Είναι δύσκολο να απαντήσω τι σημαίνει ηθοποιός σήμερα. Υπάρχει μια ποικολοχρωμία και όρια, σ’ αυτήν την ποικιλοχρωμία, δυσανάγνωστα πολλές φορές, ακριβώς γιατί είναι διαφορετικές οι προθέσεις του καθενός μας στον χώρο. Θα μπορούσα να σου απαντήσω τι σημαίνει ηθοποιός για εμένα. Ηθοποιός για εμένα είναι αγωγός. Αγωγός συναισθημάτων, αξιών και μεγάλων κειμένων. Όχι απαραίτητα κλασικών κειμένων, αλλά μεγάλων κειμένων, κειμένων που αγγίζουν τον κόσμο και τον εμπνέουν. Ηθοποιός για εμένα είναι ο ταπεινός και ο μεγάλος μαζί. Έχεις συμμετάσχει σε τηλεοπτικά σήριαλ, αλλά και θεατρικές παραστάσεις. Ποιο ρόλο από την τηλεόραση θυμάσαι πιο έντονα, ποιο ρόλο από το θέατρο και γιατί; Από την τηλεόραση θυμάμαι πολύ τη συνεργασία μου με τον Αλέξανδρο Ρήγα στο « Κόκκινο δωμάτιο ». Είναι ένας άνθρωπος που με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και έχει πιστέψει σε εμένα, σε μια περίοδο που όλα ήταν πολύ καινούρια και ξένα. Τηλεόραση, τρομακτικό πράγμα! Στο θέατρο σίγουρα θα θυμάμαι πάντα τη συνεργασία με τον Κώστα Γάκη, στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Ρούμελης με το «Αγόρι με τη βαλίτσα» του Mike Keni, γιατί, με τον τρόπο που δουλεύει τον αυτοσχεδιασμό, ένιωσα ότι με εξέλιξε ως ηθοποιό και, φυσικά, το «Copy Paste», στο ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, σε σκηνοθεσία Νίκου Μήτσα, γιατί με έπεισε ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο… Μπορώ να παίξω και το δύσκολο… Έναν μονόλογο! Πιστεύεις ότι οι οντισιόν βοηθούν τους ηθοποιούς να γνωριστούν με σκηνοθέτες και παραγωγούς; Πιστεύω ότι κάποιες ακροάσεις γίνονται σωστά και τότε, ναι. Μπορεί να βγει κάτι από αυτές. Μια συνεργασία. Είναι και άλλες φορές που δεν γίνονται σωστά όμως! Χωρίς να θέλω να επεκταθώ! Άλλωστε, έχω χάσει την επαφή μου με τις ακροάσεις, γιατί έχω πολύ καιρό να πάω σε μία από αυτές. CC ΝΕΑ ΤΑΛΕΝΤΑ


Τι θα άλλαζες στη διαδικασία της οντισιόν, αν ήσουν στη θέση εκείνου που την πραγματοποιεί; Φέτος έκανα πρώτη φορά ακρόαση για το παιδικό, που ετοιμάζω, επειδή χρειάστηκε να βρω άτομα. Αν είχα ήδη στο μυαλό μου κόσμο, που θα έκανε για την παράσταση και θέλανε να μπουν σ΄αυτό, δεν θα έκανα ακρόαση μόνο και μόνο για να πω ότι κάνω. Νομίζω σου απάντησα. Υπάρχουν ευκαιρίες για νέους καλλιτέχνες; Ναι! Υπάρχουν! Αρκεί ο καλλιτέχνης να έχει ξεκάθαρο στο μυαλό του αυτό που ψάχνει. Να βρει γρήγορα τον δρόμο του, το είδος του και να κατευθυνθεί προς αυτό. Όταν δεν εργάζεσαι στο θέατρο-τηλεόραση, τι κάνεις; Δουλεύω στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Έχω περάσει από πολλές δουλειές, άλλοτε συμπληρωματικές της υποκριτικής και άλλοτε ολόκληρη δοσμένη σ΄αυτές. Γενικά, είμαι της άποψης να μπορεί κάποιος να είναι ευέλικτος. Δεν είναι αυτοσκοπός μου να είμαι ηθοποιός και τίποτα άλλο! Πόσο δύσκολο είναι ένας ηθοποιός να βρει εργασία στο αντικείμενό του, κυρίως σήμερα; Πολύ! Έχουμε νομίζω από τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας! Οι εκτός χώρου πιστεύουν ότι οι ηθοποιοί ζουν σ’ έναν μαγικό κόσμο. Ποια είναι η αλήθεια από τη δική σου εμπειρία; Οι ηθοποιοί ζουν σε έναν μαγικό κόσμο, γιατί και εκτός σκηνής είναι ονειροπόλοι. Μ’αυτήν την έννοια, ναι. Αν όμως δούμε την πραγματικότητα, όπως είναι, τότε θα σου πω ότι έχω πολλούς φίλους, που ζουν αποκλειστικά από την υποκριτική και έχουν υπάρξει περίοδοι, που το θέμα της επιβίωσης είναι πρωτεύον. Τότε δεν έχεις το περιθώριο να ονειροπολήσεις και πολύ… Φέτος σκηνοθετείς την παιδική παράσταση «Η Κολοκύθα που δεν έγινε άμαξα». Απευθύνεσαι, κατά γενική ομολογία, σε ένα ιδιαίτερο και αυστηρό κοινό, που είναι τα παιδιά. Αισθάνεσαι ανασφάλεια με αυτό σου το βήμα; Δώσε μου μερικούς λόγους που οι γονείς θα επιλέξουν για τα παιδιά τους τη συγκεκριμένη παράσταση; Τα παιδιά είναι το πιο ειλικρινές και αυθόρμητο κοινό. Έχω μια ιδιαίτερη σχέση μαζί τους! Τα αγαπώ και τα σέβομαι! Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο τους μιλάω και εγώ με ειλικρίνεια. Νιώθω ανασφάλεια, γιατί είναι η πρώτη εξ ολοκλήρου δουλειά δική μου, έχω αναλάβει το συγγραφικό, το σκηνοθετικό και το κομμάτι της παραγωγής, αλλά, ευτυχώς, οι συνεργάτες μου είναι όλοι υπέροχοι και με αποσυμπιέζουν, όποτε πάω να τρελαθώ! Οι γονείς θα ήθελα να φέρουν τα παιδιά τους γιατί το έργο μας… Με αφορμή το πολύ γνωστό παραμύθι της Σταχτοπούτας… Ανατρεπτικά διασκευασμένο… Θα πει την αλήθεια για το πιο βασικό στοιχείο στην ζωή μας… Την αγάπη… Μέσα από πολύ χαρά, τραγούδι, χορό και pin up διάθεση! Τους ηθοποιούς που παίζουν στην παράσταση με ποια διαδικασία τους επέλεξες; Με ακρόαση! (Γέλια) Πώς προέκυψε ο τόσο ανατρεπτικός τίτλος της παράστασης; Θα είναι το ίδιο ανατρεπτική και η παράσταση; Όπως σου είπα και πιο πάνω, το έργο είναι διασκευή του παραμυθιού της Σταχτοπούτας. Όταν ήμουν μικρή και η μαμά μου διάβαζε όλα αυτά τα παραμύθια, θυμάμαι είχα πολλές ενστάσεις και απορίες! Γιατί η Χιονάτη ξύπνησε; Είναι δυνατόν ένα φιλί να ξυπνήσει κάποιον που έχει κοιμηθεί για πάντα; Στα παιδικά που έβλεπα, και βλέπω ακόμα με μανία, μ’ άρεσε πάντα να σκέφτομαι τις ζωές όχι των πρωταγωνιστών, αλλά των κομπάρσων, που υπήρχαν μόνο σε ένα πλάνο… Όλα αυτά με οδήγησαν στο να γράψω αυτό το έργο, που ουσιαστικά είναι ένα έργο Παραμυθοσαλάτα, αφού πρωταγωνιστούν όλοι οι ήρωες των παραμυθιών. Η κολοκύθα που δεν έγινε άμαξα είναι η κολοκύθα που παρέμεινε κολοκύθα, γιατί αυτό ήταν εξαρχής μια όμορφη ζουμερή πορτοκαλί κολοκύθα, που αποζητούσε την αγάπη και τη βρήκε εκεί που δεν περίμενε να τη βρει… Δίπλα της! Ποιοι οι λόγοι που επέλεξες να σπουδάσεις σε δραματική σχολή; Ποιος από το οικογενειακό σου περιβάλλον σε στήριξε; Ποια λόγια του θυμάσαι όταν το πρωτοανακοίνωσες; Από μικρή έλεγα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Έτσι χαζά, βλέποντας την Αλίκη στην τηλεόραση. Όταν άρχισα να μεγαλώνω, στη δύσκολη και επίπονη εφηβεία, η μαμά μου έφερε ένα διαφημιστικό από την ερασιτεχνική ομάδα του δήμου Καισαριανής. Κόλλησα και δεν ξεκόλλησα ποτέ! Ούτε θα ξεκολλήσω! Απλώς, μέσα σ΄αυτά τα δέκα χρόνια και κάτι, που ασχολούμαι μ’ αυτό, έχει αλλάξει σαφώς η οπτική μου και η στάση μου στα πράγματα. Οι δικοί μου άνθρωποι με στήριζαν και με στηρίζουν πάντα.

CC ΝΕΑ ΤΑΛΕΝΤΑ


Είμαι Επιληπτικός ε καί; Πολλοί Έλληνες συμπολίτες μας πάσχουν από επιληψία, αλλά πόσοι στ’ αλήθεια γνωρίζουν τι ακριβώς είναι και πώς πρέπει να αντιμετωπίσουν ένα τέτοιο περιστατικό αν και εφόσον προκύψει; Δυστυχώς δεν είναι πολλοί αυτοί που έχουν κάποια γνώση επί του θέματος, τι είναι, τι πρέπει να κάνουμε για να σώσουμε τον παθών αν χρειαστεί, ποιές είναι οι πρώτες βοήθειες που πρέπει να προσφέρουμε. Επιπλέον, η επιληψία είναι ακόμα ταμπού. Λίγο μπερδεμένο το νομοθετικό πλαίσιο για τα παιδιά που είναι επιληπτικά και που πολλά σχολεία δεν τα δέχονται, ή ακόμη, και να τα δεχτούν, οι γονείς τους παραμονεύουν με το φόβο μην πάθουν κάποιο επιληπτικό επεισόδιο και χρειαστεί να επέμβουν άμεσα. Ας δούμε γενικά τι σημαίνει επιληψία και σε κάποιο από τα επόμενα τεύχη, θα γνωρίσουμε, μέσω του City Code, ανθρώπους που έχουν στον περίγυρο τους κάποιο επιληπτικό άτομο, για να διαπιστώσουμε τα προβλήματα που βιώνουν, όχι τόσο από την ίδια την πάθηση, αλλά από τον κοινωνικό ή σχολικό τους περίγυρο. Με απλά λόγια η Επιληψία είναι και δεν είναι: • Η επιληψία είναι μια διαταραχή της ηλεκτρικής δραστηριότητας του εγκεφάλου • Δεν είναι εγκεφαλική πάθηση • Δεν είναι μια αρρώστια που μπορεί να κάνει ένα παιδί διανοητικά καθυστερημένο • Είναι μια αρρώστια η οποία, για σύντομο χρονικό διάστημα, αλλάζει τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλος του παιδιού • Επιρρεάζει το 1% του συνολικού πλυθυσμού • Τα 2/3 των παιδιών που παρουσιάζουν επιληψία στην νηπιακή ηλικία θα την ξεπεράσουν μέχρι την εφηβεία. • Η επιληπτική κρίση μπορεί: - να κάνει ένα παιδί να αφαιρεθεί, να πέσει στο πάτωμα αναίσθητό ή να αρχίσει να τρέμει σε όλο του το σώμα - να επιρρεάσει ένα μόνο μέρος του σώματος, να προκαλέσει στο παιδί αίσθημα πόνου στην κοιλιά ή φόβο. - να κάνει ένα παιδί να συμπεριφέρεται περίεργα, σαν ζαλισμένο - να κάνει κινήσεις χωρίς να ξέρει τον λόγο ή να μιλάει χωρίς να βγαίνει νόημα Όλες οι παραπάνω αλλαγές στην συμπεριφορα ενός επιληπτικού παιδιού ονομάζονται επιληπτικές κρίσεις. Κατά την διάρκεια των κρίσεων, το παιδί δεν έχει κάνέναν έλεγχο των πράξεών του. Μπορεί να μην έχει καμμία ανάμνηση της κρίσης, μόλις αυτή περάσει. Οι περισσότερες κρίσεις διαρκούν 1-2 λεπτά και λύονται μόνες τους. Μια παρατεταμένη κρίση ή επαναλαμβανόμενες κρίσεις, ίσως χρειάζονται άμεση ιατρική βοήθεια. Ο ρόλος του γιατρού Όταν ο γιατρός βεβαιωθεί οτι το παιδί πάσχει από επιληψία, θα επιλέξει το κατάλληλο φάρμακο ή τον κατάλληλο συνδιασμό φαρμάκων που θα βοηθήσει καλύτερα το παιδί. Δεν πρέπει ποτέ οι γονείς να διακόπτουν ή να αλλάζουν την αγωγή του παιδιού χωρίς την σύμφωνη γνώμη του θεράποντος ιατρού. Αυτό μπορεί να αποβεί πολύ επικύνδινο για την υγεία του παιδιού. Η γνώση βοηθάει Όταν ένα παιδί έχει επιληψία βοηθάει πολύ αν ο καθένας στην οικογένεια σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο γι ‘αυτό και γνωρίζει τι σημαίνει. • Το παιδί σας θα πρέπει να ξέρει ότι έχει αυτή την ασθένεια ή οποία το επιρρεάζει μόνο μερικές φορές. • Το παιδί σας θα πρέπει να γνωρίζει οτι πρέπει να πέρνει κάποια φάρμακα για να τον βοηθήσουν να ελέγχει τις κρίσεις. • Θα πρέπει να κάνετε το παιδί σας να αισθάνεται πως είναι ίδιο με όλα τα άλλα παιδιά. Την ώρα της Επιληπτικής κρίσης • Βεβαιωθείτε ότι όλα τα μέλη της οικογένειάς σας ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. • Διαβεβαιώστε τους ότι το παιδί δεν πρόκειται να πεθάνει . • Πείτε τους το παιδί σας δεν μπορεί να καταπιεί τη γλώσσα του. • Ενημερώστε την οικογένειά σας ότι το μόνο που πρέπει να κάνουν σε περίπτωση κρίσεις είναι να: * Να παραμείνουν ήρεμοι . * Να βάλουν κάτι μαλακό κάτω από το κεφάλι του παιδιού σας ώστε να μην χτυπήσει στο πάτωμα * Να γυρίσουν το παιδί απαλά στο πλάι * Να μην τοποθετήσουν τίποτα σκληρό στο στόμα του παιδιού * Να μην προσπαθήσουν να κρατήσουν το παιδί για να σταματήσουν την κρίση * Να μην προσπαθήσουν να του δώσουν νερό * Να μείνουν μαζί του μέχρι να λυθεί η κρίση, χρονομετρώντας την Τα περισσότερα παιδιά δεν χρειάζεται να πάνε στο νοσοκομείο κάθε φορά που έχουν μια κρίση. Οι περισσότερες κρίσεις τελειώνουν μόνες τους χωρίς κανένα πρόβλημα. Εάν δεν είστε σίγουροι , μιλήστε με το γιατρό του παιδιού σας για το αν θα πρέπει να πάτε στο νοσοκομείο. Αν η κρίση σας φαίνεται διαφορετική από τις άλλες που συνήθως παθαίνει το παιδί σας, ή άν διήρκησε περισσότερο, ή αν μια καινούργια ξεκίνησε αμέσως μετά ή αν το παιδί έχει δυσκολία στην αναπνοή του,ζητήστε άμεσα ιατρική βοήθεια. Πάνω απο όλα συμβουλευτειτε τον Γιατρό σας για το πως να ενεργήσετε σε περίπτωση επιληπτικής κρίσης. Μετάφραση: Ιωάννα Πιτσούνη Πηγή: www.epilepsy foundation.com Πρόλογος:City Code


ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ Φωτογραφίες: Νίκος Χαϊδούλης


Εδώ & Εκεί

CC ΕΔΩ & ΕΚΕΙ


CC ΕΔΩ & ΕΚΕΙ


CC ΕΔΩ & ΕΚΕΙ


Ορφέας Ζαφειρόπουλος Σκηνοθέτης “Ανοιχτή πρόβα, Καβάφης” Αν σε ρωτούσε κάποιος, τι ακριβώς θα παρακολουθήσει στην παράσταση “Ανοιχτή Πρόβα, Καβάφης” τι θα του απαντούσες; Mία εντυπωσιακή προσέγγιση στο έργο του Καβάφη, με εργαλεία την υποκριτική τέχνη με όλες τις μεθόδους της αφήγηση, μονόλογος, διάλογος κτλ.), τον αυτοσχεδιασμό, τη μουσική και το βίντεο (εικόνα), όλα ζωντανά επί σκηνής. Ακόμη σπάνιες ερμηνείες σε βαθιά και καθαρά νερά, με κέντρο τον ποιητή και όχι τους ερμηνευτές. Θα παρακολουθήσει για πρώτη φορά το έργο του ποιητή δραματοποιημένο και όχι σε μορφή αναλογίου και όπως λέει η πλειοψηφία των θεατών όταν φεύγει από το θέατρο, έναν απρόσμενα ανθρώπινο και σπαρακτικό Καβάφη και μία από τις καλύτερες παραστάσεις που έχει παρακολουθήσει. Πόσο δύσκολο είναι να μεταφερθεί η ποίηση ενός σπουδαίου ποιητή στη σκηνή ενός θεάτρου; Είναι εξαιρετικά δύσκολο γιατί ο μεστός, συμπυκνωμένος λόγος της ποίησης, απαιτεί ερμηνευτικό βάθος, ψυχική δύναμη και ήθος που δε θα συναντήσει κανείς στους ρηχούς τηλεοπτικούς αστέρες της εποχής μας και στους παλιότερους που έμαθαν στο εύκολο χρήμα. Και όταν οι παραγωγές τους έχουν τέτοια ευτελή κίνητρα, οι ίδιοι σταδιακά αλλοτριώνονται και τελικά αδυνατούν να υπηρετήσουν κάτι τόσο υψηλό και ωραίο όπως η ποίηση. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ποτέ δε δραματοποιήθηκε ο Καβάφης γιατί θέλει και πολύ δουλειά και δεν περιμένει κανείς να έχει απήχηση στο χαμηλού επιπέδου κοινό. Αυτό όμως είναι λάθος και το κοινό, μας το αποδεικνύει συνεχώς. Ο κόσμος όσο απαίδευτος κι αν είναι, αναγνωρίζει και εκτιμά την ποιότητα όταν του επιτρέψουν να έχει πρόσβαση σε αυτήν. Εμείς που θέλουμε τα δύσκολα και αγαπάμε το θέατρο με πάθος, απολαύσαμε το ταξίδι στο έργο του Καβάφη απίστευτα. Βρήκαμε απαντήσεις και παρηγοριά, βγήκαμε δυνατότεροι και λυτρωμένοι. «Δεν πλουτίσαμε σε χρήματα, αλλά σε αισθήματα» όπως έλεγε και ο αλησμόνητος δάσκαλός μου, ο Ηλίας Κατσούλης. Στις πρώτες παραστάσεις ποιά τα συναισθήματα σας και ποιά σήμερα που το ίδιο το κοινό αναφέρεται με διθυραμβικές κριτικές; Σίγουρα στην αρχή έχεις πάντα αμφιβολία για κάποια πράγματα, παρόλο που το ένστικτό μας τα 20 χρόνια που είμαστε στο θέατρο σπανιότατα μας απογοήτευσε. Η αποδοχή της δουλειάς μας είναι η τροφή και η δύναμή μας για να συνεχίσουμε. Αφού επιλέξαμε το ποιοτικό θέατρο σημαίνει ότι δεν έχουμε θεοποιήσει το χρήμα στη ζωή μας και είμαστε ακόμα ζωντανοί και πνευματικά υγιείς. Από την πρώτη στιγμή μέχρι τώρα, το κοινό μας έχει στηρίξει και τα σχόλιά του ήταν μόνο θετικά. Τελικά τι είναι πιο σημαντικό η αποδοχή από το κοινό ή από τους κριτικούς; ή και από τους δύο; Επειδή δεν είμαστε παιδιά του συστήματος, δεν ανήκουμε πουθενά και δεν περνάμε τις ώρες μας σε αυλές και ανούσιες συναναστροφές, εδώ σας παραπέμπω και στο θαυμάσιο ποίημα του Καβάφη, το «Όσο μπορείς», η αποδοχή του έργου μας από τους κριτικούς των άθλιων φυλλάδων και βραβεύσεων που συντηρούν και τρέφονται από το σάπιο κατεστημένο δεν είναι κάτι αναμενόμενο. Βασιζόμαστε στο κοινό και τις φωτεινές εξαιρέσεις των ανθρώπων που σέβονται τη δουλειά και τον εαυτό τους. Κοιτάχτε, θέλει πολύ δουλειά για να αλλάξουν τα πράγματα. Εμείς έχουμε ξεκινήσει παράγοντας υψηλού επιπέδου θέατρο. Ας κάνουν όλοι το ίδιο στον τομέα τους. Ο Καβάφης θεωρείται από τους ανθρώπους του πνεύματος που άφησαν μέχρι και σήμερα ουσιαστικό και με νόημα έργο, επίκαιρος πάντα. Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι του πνεύματος με την ουσιαστική έννοια που θα αφήσουν έργο, θα αφυπνίζουμε μέσα από αυτό; Ποια η άποψη σου για αυτό; Σίγουρα ένας Καβάφης δε γεννιέται τόσο συχνά, όμως σε κάθε εποχή υπάρχουν αξιόλογοι πνευματικοί άνθρωποι. Σήμερα έχουν σιγήσει λίγο, αλλά πιστεύω πως έχει έρθει η ώρα να σηκώσουν το ανάστημά τους κι εμείς όμως να είμαστε έτοιμοι να τους υποστηρίξουμε σαν κοινωνία, γιατί κανείς δεν είναι μάγος να λύσει μόνος του όλα τα θέματα. Να φωτιστεί ο δρόμος χρειάζεται για να τον βαδίσουμε παρέα. Ο λόγος του Καβάφη λειτουργεί αφυπνιστικά προς αυτή ακριβώς την κατεύθυνση. Ποιος είναι ο ρόλος των καλλιτεχνών σε «δύσκολες» εποχές, όπως η σημερινή; Ο ρόλος των καλλιτεχνών είναι αυτός να υπηρετούν ποιοτικά θεάματα, που προάγουν αισθητικά και διανοητικά την κοινωνία. Να αναζητούν και να διεκδικούν ολοένα τρόπους ανύψωσης της κοινωνίας ώστε να αποτελούν πρότυπα θετικά. Επίσης χρέος τους είναι να είναι άρτια εκπαιδευμένοι στο αντικείμενό τους και όχι να δίνουν την εντύπωση στον κόσμο ότι η τέχνη είναι κάτι εύκολο και ευτελές που απαιτεί ανάλογο κόπο με αυτόν που χρειάζεται για να πεις ένα καλό ανέκδοτο. Η τέχνη τρέφεται από τις σάρκες μας και μας ορίζει, θέλει να καιγόμαστε για χάρη της κάθε μέρα κι εκείνη μας θυμάται όποτε θέλει. Ποιο είναι το μήνυμα που μπορούμε να κρατήσουμε με αφορμή το έργο του Καβάφη ώστε να πορευτούμε στη ζωή μας αισιόδοξα; Ας κρατήσουμε ότι στη διάρκεια της ζωής μας έρχονται στιγμές που ζούμε έντονα και μοιραζόμαστε πράγματα με άλλους ανθρώπους με απόλυτη ειλικρίνεια, βιώνουμε την αλήθεια μας. Αυτές οι στιγμές, αν τις αφήσουμε να υπάρξουν, φωτίζουν όλες τις υπόλοιπες μέρες, τις δικές μας και πιθανά και των γύρω μας με ένα λυτρωτικό φως που μας βοηθά να κατανοήσουμε την ύπαρξή μας και η πορεία της ζωής μας να μην γίνει η πορεία προς το θάνατό μας. Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τη φιλοξενία, αλλά και για τις εύστοχες και επί της ουσίας ερωτήσεις σας


Το Ημερολόγιο…Μιας εγκύου. της Βάλιας Πάτσιου

Ένα μωρό, που μόλις έχει έρθει στο σπίτι, είναι ό,τι πιο όμορφο μπορεί να σου συμβεί. Είναι ο άνθρωπος που περίμενες με λαχτάρα εννέα μήνες να δεις, να αγκαλιάσεις, να φροντίσεις. Όμως αυτή η περίοδος είναι μία πολύ δύσκολη δοκιμασία για εσένα, καθώς μαθαίνεις την ίδια στιγμή να συνυπάρχεις με έναν νέο άνθρωπο, εντελώς διαφορετικό από εσένα, που ο μόνος τρόπος που έχει να επικοινωνήσει μαζί σου τις ανάγκες του είναι το κλάμα. Το μωρό, όταν κλαίει, τρέχεις να το ταΐσεις, καταρχήν. Αν δεν πεινάει, κοιτάς αν θέλει άλλαγμα ή νανούρισμα κι αν δε θέλει τίποτα από αυτά αρχίζεις να ανησυχείς και να αναρωτιέσαι. Έχει πυρετό; Πονάει; Θέλει αγκαλιά; Kρυώνει; Zεσταίνεται; Και, αφού έχεις δοκιμάσει τα πάντα χωρίς αποτέλεσμα, το ρίχνεις στους κολικούς. Αν και οι κολικοί λένε πως εμφανίζονται συνήθως μετά τους δύο μήνες, στην περίπτωσή μου προφανώς ξεκίνησαν σχεδόν από την αρχή. Πρόσεχα πολύ τι έτρωγα, γιατί με τον θηλασμό λένε πως ό,τι τρως επηρεάζει και το γάλα σου, έπινα 2 λίτρα την ημέρα γλυκάνισο (που καταπραΰνει πολύ τα έντερα), αλλά τίποτα. Εν τω μεταξύ το κοριτσάκι μου δεν συμπαθούσε και την αγκαλιά, οπότε, όταν την έπιανε, δεν ήξερες πραγματικά τι να κάνεις. Τέλος, ανακάλυψα πως το κούνημα στην κούνια της ήταν το καλύτερο φάρμακο. Εκεί τελικά μπορούσε να ηρεμήσει και, σιγά σιγά, να την πάρει ο ύπνος. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα! Το μωρό μου επίσης, έχω να σας πω, κοιμόταν μόνο μπρούμυτα και δέχθηκε την πιπίλα από 20 ημερών. Κοιμόταν από 2 μηνών τουλάχιστον πέντε ώρες τα βράδια και, γενικά, θεωρώ πως ήταν ένα πολύ εύκολο μωρό. Αλλά, όταν έκλαιγε χωρίς να πάρει ανάσα, η μαντεψιά έδινε κι έπαιρνε. Πού να φανταστώ όμως πως θα βγάλει δόντι 4 μηνών; Ενοχλήσεις λοιπόν και αϋπνίες που εγώ εξηγούσα ως κολικούς ή κάτι άλλο, αποκαλύφθηκε τελικά ότι μπορεί και να έφταιγε ένα δόντι που ήρθε νωρίτερα από το συνηθισμένο... Όπως και να έχει, τα γοερά κλάματα ενός βρέφους σε γονατίζουν. Όταν μάλιστα δεν κοιμάσαι καλά τα βράδια και όλη μέρα είσαι στο πόδι, όλα φαντάζουν βουνό. Όλα όμως φτιάχνουν σιγά σιγά και το ανθρωπάκι σου το μαθαίνεις και σε γνωρίζει κι αυτό όλο και περισσότερο, όλο και καλύτερα. Μέχρι που παραγνωρίζεσαι στο τέλος, αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο που θα αφήσουμε για λίγο αργότερα. Αν ξενυχτάτε αυτήν την περίοδο καλή δύναμη, αν πρόκειται να ξενυχτίσετε σας το εύχομαι ολόψυχα...Θα είναι από τα ωραιότερα ξενύχτια της ζωής σας! Φιλώ σας!Β.

CC ΒΑΛΙΑ ΠΑΤΣΙΟΥ


CC ΒΑΛΙΑ ΠΑΤΣΙΟΥ


Ci tyC ode TE AM

Λαρίσα Βέργου

H Λαρίσα Βέργου μέλος της ομάδας του City Code ψάχνει για όλες τις εκδηλώσεις με ελεύθερη είσοδο που συμβαίνουν στην πόλη. Ας γνωρίσουμε την Λαρίσα από την στήλη Feel free στην πόλη...

CC ΤΕΑΜ


CC: Είσαι απο τους πρώτους ανθρώπους που σου εξηγήσαμε το όλο concept του City Code, ποιά ήταν η πρώτη σου σκέψη; H πρώτη μου σκέψη ήτανε ότι είναι χρειάζεται κάτι φρέσκο στην ενημέρωση και το ότι το concept του City Code είναι να προβάλλει αποκλειστικά τα όμορφα πράγματα, καταστάσεις και ανθρώπους της πόλης χωρίς γκρίνιες και μιζέριες είναι σίγουρα κάτι το οποίο το χρειαζόμαστε όλοι μας πλέον πολύ έντονα.. Έτσι ήρθε και η ιδέα της στήλης που γράφω, όπου προβάλλω ότι γίνεται δωρεάν στην πόλη και μπορεί να προσφέρει χαρά, δημιουργία ακόμα και βοήθεια και προέρχεται είτε από ιδιωτικές πρωτοβουλίες είτε από την πολιτεία. Το μότο μου τελευταία είναι ότι εγώ θα συνεχίζω να δημιουργώ γύρω μου όμορφες καταστάσεις ακόμα και αν φαινομενικά κανένας δεν δείχνει να νοιάζετε. Διαπιστώνω όμως, ότι όσο το πράττεις, βρίσκεις όλο και περισσότερους συνοδοιπόρους σε αυτήν την πρόσπάθεια. CC: Πως είναι να είσαι σε ένα τομέα που αφορά τον πολιτισμό στην πόλη της Αθήνας και πως διαπιστώνεις κάθε φορά που κάποιος σε προσεγγίζει ότι δεν θα ζητήσει χάρη; Είναι κάτι που σίγουρα με ευχαριστεί γιατί μου δίνει την δυνατότητα να προτείνω και να συμβάλλω στα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης. Αυτό που μου δίνει πιό πολύ χαρά είναι όταν φρέσκιες ιδέές μέσω εμού υλοποιούνται με ότι μέσο διαθέτει ο πολιτιστικός οργανισμός του Δήμου, του οποίου γενικά η Διοίκηση είναι ανοιχτή σε καινούργιες προτάσεις και συνεργασίες. Χάρη δεν έχω αισθανθεί μέχρι στιγμής ότι έχω κάνει. Ίσως υπήρξα τυχερή και ότι πρόταση έχει έρθει σε εμένα ήτανε αξιόλογη και υλοποιήθηκε. Αντιθέτως πολλές φορές έχω προτείνει εγώ ή έχω προσεγγίσει δημιουργικές ομάδες της πόλης ώστε να γίνει κάποια εκδήλωση κυρίως για το ζωντάνεμα του δημόσιου χώρου. Εκτός από τον τύπο οι περισσότερες εκδηλώσεις του Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α (Οργανισμός Πολιτισμού,Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων) ανεβαίνουν και στην ιστοσελίδα του Δήμου : http://www. cityofathens.gr/ / http://www.cityofathens.gr/opanda . Σύντομα θα αποκτήσει ο Οργανισμός και την ανανεωμένη δικιά του ιστοσελίδα. CC: Τι απαντάς σε αυτούς τους ανθρώπους που κρίνουν τους άλλους απο την ιδιότητα τους και όχι την ανθρώπινη υπόσταση τους; Μου είναι αδιάφοροι. Δεν με αφορούν. CC: Πιστεύεις οτι η κρίση έχει βλάψει το κομμάτι του πολιτισμού; Αυτό είναι μεγάλη κουβέντα αλλά σε γενικές γραμμές θα απαντήσω και ναι και όχι. Ναι γιατί εμφανέστατα πλέον δεν υπάρχουν σχεδόν από πουθενά επιχορηγήσεις για τον πολιτισμό, πόσο μάλλον για τις παραστατικές τέχνες και κυρίως τις ανεξάρτητες ομάδες.. Αυτός είναι και ένας λόγος που και η δικιά μου ομάδα προσέφυγε στην λύση της ενναλακτικής χρηματοδότησης (crowdfunding ) αλλά αυτό θα το αναλύσω σε επόμενη ερώτηση. Κατά την γνώμη μου σε αυτήν την φάση που είμαστε θα έπρεπε η πολιτεία να διαθέτει τουλάχιστον περισσότερους χώρους στις άστεγες ομάδες τουλάχιστον για τις πρόβες τους κάτι το οποίο θα αποτελούσε τεράστια βοήθεια. Εγώ βλέπω ότι διάθεση υπάρχει, αλλά η γραφειοκρατία και η όλη διαδικασία που χρειάζονται αυτά τα πράγματα είναι πραγματικά τρομακτικά και θέλουν πολύ επιμονή και κυνήγι για να γίνουν. Η προσπάθεια όμως γίνεται από πολλούς και αυτό είναι ελπιδοφόρο. Το θετικό μέσα από όλη αυτήν την ιστορία της κρίσης είναι ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη των καλλιτεχνών να δημιουργήσουν με κάθε τρόπο αλλά καλλιεργείτε και η αλληλεγγύη σε όλους τους τομείς και σε όλα τα επίπεδα. Βρίσκουμε άλλες λύσεις και διεξόδους που με την παλαιότερη βολή που είχαμε, δεν θα μπαίναμε καν στην διαδικασία να εξερυνήσουμε. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι σε περιόδους κρίσης πάντα ανθεί η τέχνη. CC: Ποιό ειναι το αγαπημένο σου μέρος στην πόλη; Αναμφίβολα το Ηρώδειο και ο πεζόδρομος της Δ.Αεροπαγίτου γενικά. Για αυτό και χαίρομαι που φέτος η αλλαγή του χρόνου θα γίνει πάλι εκεί όπως και πέρυσι. Επίσης τρέφω μία ευρύτερη αδυναμία στα Εξάρχεια, στην Νεάπολη Εξαρχείων και στην αγαπημένη από μικρό παιδί Δεξαμενή Κολωνακίου. Στα τοπ μου είναι βεβαίως και τα Άνω Πετράλωνα. Γενικά είμαι παιδί του κέντρου.

CC: Τελικά η Αθήνα είναι μία γκρίζα πόλη; Είναι αρκετή η φήμη για να παραμείνει στο μυαλό του θεατή ως γκρίζα; ή υπάρχουν και τα σημεία εκείνα που δίνουν χρώμα με την μεταφορική έννοια στις ζωές μας; Εγώ την Αθήνα την αγαπώ και την νοιάζομαι. Αλλιώς δεν θα έμπαινα στον κόπο να μπώ στην διαδικασία να ασχοληθώ μέσω του Δήμου. Δεν είχα ασχοληθεί ξανά ποτέ με κάτι τέτοιο και ούτε έχω υπάρξει ποτέ σε κάποιο κόμμα. Το ξεκαθαρίζω αυτό. Μου ήρθε η πρόταση και είπα γιατί όχι. Καιρός να πράξω με όποιον τρόπο μπορώ. Με έμαθε πολλά η διαδικασία. Και απογοητεύτητα με το πως λειτουργεί γενικά το σύστημα, με το πόσο δύσκολο είναι μερικές φορές να κάνεις κάποια απλά πράγματα που αφορούν καθαρά την πόλη λόγω γραφειοκρατίας και της γενικότερης απαξίωσης και οικονομικής κατάρευσης που έχει επέλθει λόγω της ασυδοσίας των προηγούμενων χρόνων, αλλά από την άλλη είδα να υπάρχει και τεράστια διάθεση για αλλάγή, έχει γίνει ένα πολύ σημαντικό έργο που βέβαια για να ολοκληρωθεί θέλει χρόνο και μου δόθηκε χώρος να δημιουργήσουμε πολλές όμορφες δράσεις μέσω των πολιτιστικών με στόχο αυτό ακριβώς. Να δοθεί χρώμα και ζωή. Αυτό θα συνεχίσω να το κάνω και να βοηθάω εθελοντικά πάντα και με ιδιωτικές πρωτοβουλίες όπως είναι για παράδειγμα το Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό δίκτυο που δημιούργησε ο μουσικός Μάριος Στρόφαλης που το πιστεύω πολύ και κάνει ακριβώς αυτό με τα προγράμματα που έχει δημιουργήσει. Μέχρι στιγμής «Οι κήποι της Αθήνας» που γίνονται μία φορά τον μήνα και κορυφώνεται με το «Αthens Gardens Festival» στον Εθνικό κήπο με μουσικά σύνολα κυρίως Κλασσικής μουσικής αλλά όχι μόνο και με δράσεις τσίρκου και παραστατικών τεχνών όπως και «Το Μικρό Παρίσι των Αθηνών» ένα φεστιβάλ με επίκεντρο το θέατρο,οριοθετημένο στη γειτονιά του κέντρου της Αθήνας όπου οι περισσότεροι δρόμοι έχουν γαλλικά όνοματα και εντοπίζεται στην περιοχή που εκτείνεται κάτω από την πλατεία Ομονοίας,γύρω από την πλατεία Βάθης ως τις πλατείες Καραισκάκη και Μεταξουργείου και χρειάζονται ένεση ζωής. Είναι η γειτονιά του Εθνικού Ωδείου, του Εθνικού θεάτρου, πολλών ιστορικών θεάτρων αλλά και χώρων ιστορικής σημασίας. Ελπιδοφόρο είναι ότι το Καλλιτεχνικό δίκτυο για παράδειγμα αγκαλιάστηκε από την αρχή από την Δημοτική αρχή και βήθησαν όλα τα αρμόδια τμήματα του, τον Εμπορικό Σύλλογο Αθηνών αλλά και πολλούς άλλους φορείς. Λεπτομέρειες μπορείτε να δείτε στους παρακάτω συνδέσμους : http://www.athensartnetwork.gr/ http://athensartnetwork.blogspot.gr/ CC: Η Λαρίσα ως άνθρωπος πως είναι; Η επιδίωξη μου είναι να δίνω αγάπη και χαρά γύρω μου και είμαι πεπεισμένη ότι όταν το κάνεις αυτό το λαμβάνεις και πίσω. Οι φίλοι μου και η οικογένεια μου είναι ότι πιο σημαντικό κα σταθερό έχω, είναι δοκιμασμένοι χρόνια τώρα με τα πάνω και τα κάτω και είναι αυτοί που θα είναι για πάντα δίπλα σου για αυτό και δεν έχω επιτρέψει σε κανέναν να χαλάσει την σχέση μου μαζί τους. Ελπίζω ότι αυτό που λέω , το νιώθουνε και αυτοί. Εγώ δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους τους. CC ΤΕΑΜ


CC: Παράλληλα με τα πολιτιστικά, παίζεις αυτήν την περίοδο και σε μία θεατρική παράσταση που συμπαραγωγός είναι το κοινό. Πως αισθάνεσαι που τόσοι άνθρωποι βοήθησαν χρηματοδοτώντας την παράσταση και την έκαναν εφικτή; Η χαρά τελικά είναι μεγάλη. Ήτανε μία ιδέα που αυτήν την στιγμή ήτανε μονόδρομος μιας και παραγωγή δεν υπήρχε από πίσω η ιδέα όμως και η ομάδα είχε διαμορφωθεί και ήτανε μία παράσταση που θέλαμε όλοι να γίνει. Τέτοιες προσπάθεις έχουν γίνει πολλές στο εξωτερικό και βρίσκουν μεγάλη ανταπόκριση,στην Ελλάδα όμως είναι κάτι όχι και τόσο διαδεδομένο ακόμα, οπότε το θεωρούμε επιτυχία που καταφέραμε να μαζέψουμε το απαραίτητο ποσό για να υλοποιηθεί η παράσταση όπως την είχαμε φανταστεί χωρίς εκπτώσεις. Το πραγματικά ευχάριστο είναι ότι τελικά όσοι θεατές και φίλοι συμβάλλανε έστω και με 10e ερχόμενοι τελικά στην παράσταση να δουν το αποτέλεσμα, το νιώθουν κομμάτι της και ότι έβαλαν και αυτοί το λιθαράκι τους. Φυσικά και εμείς από την πλευρά μας αισθανόμαστε μία μεγαλύτερη ευθύνη για το αποτέλεσμα. Όπως αναφέραμε και στην σελίδα μας όσο έτρεχε η καμπάνια μας η σκέψη μας πίσω από όλη την διαδικασία αυτή ήτανε η παρακάτω : “Ζούμε σε μια εποχή όπου το παράλογο κυριαρχεί. Μοιάζει σαν να ζούμε σε ένα ίδρυμα το οποίο μας αναγκάζει να μάθουμε την νέα ορολογία του με την οποία μέχρι πριν μερικά χρόνια δεν είχαμε καμία σχέση. Οι σχέσεις επαναπροσδιορίζονται. Κοινωνικές, πολιτικές και τελικά υπαρξιακές. Από αυτό το περιβάλλον θα θέλαμε να ξεφύγουμε αλλά τελικά σχεδόν οικειοθελώς παραμένουμε. Βρισκόμαστε σε πλήρη ακινησία και δεχόμαστε παθητικά όσα μας συμβαίνουν πλην ελάχιστων εξαιρέσεων. Τι είναι αυτό που μας οδηγεί στην μη δράση; Αυτό προσπαθούμε να διερευνήσουμε μέσα στην παράσταση αυτή και γι αυτό θεωρούμε σημαντικό να γίνει πραγματικότητα με την δική σας συμμετοχή. Είμαστε ενθουσιασμένοι και με τον τρόπο που θα συγκεντρώσουμε τα χρήματα για να πάρει σάρκα και οστά αυτή η παράσταση και συγκεκριμένα με την βοήθειά σας, γιατί είναι σημαντικό να υλοποιούνται παραστάσεις σήμερα που δεν δίνονται πια χρήματα για τον πολιτισμό. Με αυτόν τον τρόπο βοηθάμε στην ελευθερία της έκφρασης και στηρίζουμε εμείς οι ίδιοι φρέσκες, δημιουργικές ιδέες να φτάσουν στο κοινό τους, χωρίς να είμαστε αναγκασμένοι να υποκύπτουν στην ακινησία που μας επιβάλουν. Γιατί είναι πιο δημιουργική διαδικασία και θεωρούμε ότι είναι το μέλλον. Αξίζει να εξερευνήσετε την εναλλακτική χρηματοδότηση ! Αν δεν το έχετε ξανακάνει, ξεκινήστε μαζί μας!” CC: Πως βιωνεις όλο αυτό που γίνεται στην παράσταση; Τελικά είναι εύκολο να συμπρωταγωνιστείς με άλλες 8 γυναίκες ηθοποιούς; Με άλλες 8 γυναίκες και 1 άντρα ! Και να σημειώσουμε ότι γυναίκες είναι και η σκηνοθέτης αλλά και η βοηθός σκηνοθέτη. Πάντως έστω και ένας άντρας πάντα χρειάζεται ! Είναι υπέροχο γιατί συμπληρώνουμε και ένα ευρύ φάσμα ηλικιών το οποίο ξεκινάει από τα 20 και πάει μέχρι και τα 60. Όλες επωφελούμαστε γιατί πέρνουμε από καθαρή ενέργεια και ενθουσιασμό μέχρι εμπειρία και γνώση ανάλογα με τον χαρακτήρα της κάθε μίας και αυτό όλο δημιουργεί ένα πολύ καλό μείγμα. Επιτυχία της ομάδας εκλαμβάνω ότι πολλοί έχουνε σκεφτεί ότι όλες μαζί ίσως είμαστε και μία,αν και αυτό δεν διευκρινίζεται πουθενά. Η παράσταση παρ’όλα αυτά αναφέρεται σε εννέα γυναίκες διαφορετικών ηλικιών και καταβολών. Ολες τους ξυπνούν το πρωί και πεθαίνουν το βράδυ. Ξανά και ξανά, με αμηχανία και αξιοπρέπεια. Πλάι τους στέκεται ένα παρατηρητής, επιστάτης και υπηρέτης, που τις παρακολουθεί να απολαμβάνουν ευτυχισμένες το παράλογο της ύπαρξης. Η Κάτια Γκουλιώνη, ο Νίκος Πάστρας και ο Αγγελος Φραντζής ένωσαν όχι μόνο τις δημιουργικές τους δυνάμεις, αλλά και δύο διάσημα έργα τέχνης, το θεατρικό του Μπέκετ «Ευτυχισμένες μέρες» και το ντοκιμαντέρ των αδελφών Μέισλς «Gray Gardens», για ένα νέο θέαμα πάνω στο πέρασμα του χρόνου και την παθητικότητα και ακινησία των ανθρώπων. Ειδικά για την παράσταση, ο Νίκος Πάστρας και ο Αγγελος Φραντζής δημιούργησαν τρεις μικρού μήκους ταινίες που που εάν κλικάρετε στον παρακάτω σύνδεσμο θα μάθετε περισσότερα και θα παίξετε με το διαδραστικό μας site που έφτιαξε ειδικά για την παράσταση ο Δημήτρης Μαρλαγκούτσος. http://www.greydays.gr/

Πληροφορίες παράστασης: Kάθε Δευτέρα & Τρίτη στο Θέατρο 104 Eυμολπιδών 41 στο Γκάζι στις 21.00. Έως 10 Δεκεμβρίου Σκηνοθεσία: Κάτια Γκουλιώνη Ερμηνεύουν: Michele Valley Λαρίσα Βέργου Μαρία Εγγλεζάκη Φωτεινή Καπελλάκη Ρίτα Λυτού Κατερίνα Μιχελή Θανάσης Πετρόπουλος Θάλεια Πρωτονοταρίου Αρετή Σεϊνταρίδου Αλεξάνδρα Χασάνι Κείμενο: Κάτια Γκουλιώνη, Νίκος Πάστρας, Άγγελος Φραντζής Σκηνογραφία: Θοδωρής Προδρομίδης Κοστούμια: Κάτια Γκουλιώνη Σχεδιασμός φωτισμού: Σοφία Αδαμοπούλου Βοηθός σκηνοθέτη: Ξένια Καλαντζή Promo videos: Νίκος Πάστρας, Άγγελος Φραντζής Κατασκευή site: Δημήτρης Μαρλαγκούτσος


Μετά το My Sweet 56 ήρθε το My Sweet 66 και θα συνεχίσουμε με μια έρευνα διαφορετικού περιεχομένου και σκέψης. Και, πού ξέρεις, μπορεί να φτάσουμε και στα My Sweet 96, και σημασία έχει πάνω απ’όλα πως όλοι έχουμε μια ηλικία: αυτήν που αισθανόμαστε.

Ρωτήσαμε έναν 66χρονο, τον Χρήστο και δείτε τι απάντησε… 1. Πόλη ή εξοχή;

My sweet 66

Σαφώς εξοχή, καθώς οι συνθήκες διαβίωσης είναι ποιοτικά ανώτερες, ο αέρας και το περιβάλλον πιο καθαρό. Εκεί μπορείς να ζεις, αλλά και να παράγεις και να δημιουργείς συγχρόνως. 2. Τι προβληματίζει, κατά την άποψή σου, τους ανθρώπους της ηλικίας σου; Η οικονομική κατάσταση, η έλλειψη ασφάλειας, η υποκρισία και το ψέμμα που κυριαρχεί στη δημόσια ζωή και ιδιαίτερα από συγκεκριμένες κατηγορίες ανθρώπων που θεωρούνται πνευματικοί. Επίσης η έλλειψη αλληλεγγύης όχι μόνο μεταξύ τάξεων, αλλά και γενεών. 3. Αγαπημένη ασχολία στον ελεύθερό σου χρόνο. Καλλιέργεια της γης, καλή παρέα, διάβασμα και ταξιδάκια(που, δυστυχώς, δεν μπορούμε πια να κάνουμε, λόγω της οικονομικής κατάστασης) 4. Τι συζητάτε στα κοινωνικά δίκτυα; Ποια συνήθως χρησιμοποιείτε; Δυστυχώς, κανένα! Δεν τα καταφέρνω με την τεχνολογία, καθώς με βρήκε σε μεγάλη ηλικία. (γέλια) 5. Τι σκέφτεσαι όταν ακούς να μιλάνε για κρίση; Η οικονομική κρίση είναι εμφανής και όλοι την προβάλουν, είναι όμως πολύ μεγαλύτερη η κοινωνική, ηθική και πολιτική κρίση. Οι άνθρωποι είναι, περισσότερο από ποτέ, υποκριτές και συμφεροντολόγοι, καθώς, ναι μεν επιθυμούν την αλλαγή, αλλά, τελικά, αποτελεί ευχή για όλους τους άλλους και όχι για τον εαυτό τους. 6. Βλέπεις τηλεόραση; Ναι! Πολιτικές εκπομπές, αθλητισμό και σειρές. 7. Παίρνεις χαρτζιλίκι; Από που να πάρω; (γέλια) Δίνω! 8. Πού πηγαίνεις συνήθως με τους φίλους σου; Καφενείο, βόλτες και μέρη όπου μπορούμε να δούμε αθλητικές αναμετρήσεις. 9. Συζητάτε για τη θρησκεία; Βεβαίως. Και συζητούμε και απογοητευόμαστε σε μεγάλο εύρος, γιατί είμαστε τυπικά Χριστιανοί 10. Πολιτικά συζητάτε; Κυρίως! Και μας στενοχωρεί ότι ως συνέχεια της πολιτικής κρίσεως επικρατεί η φθορά, η αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του, η αναξιοκρατία, η υποκρισία, ο ατομικισμός και η ιδιοτέλεια πολιτικών και πολιτών. 11. Σε τι διαφωνείτε με τα παιδιά σας; Σε πολλά, αλλά όχι σε μόνιμη βάση, διότι έχουμε εμπειρίες που δεν έχουν τα παιδιά μας. Εμπειρίες που ξεκινούν από ασιτία μέχρι και προβλήματα ενδύσεως, υποδήσεως, στέγης. Οι νέοι είναι παρορμητικοί και δεν υπεισέρχονται στην ουσία των πραγμάτων, αλλά τα δικαιολογούμε κιόλας, γιατί, όχι με δική τους ευθύνη, είναι η χαμένη γενιά... CC MY SWEET 66


CODE 20

της Δέσποινας Μονογιού

Δεν είμαι ειδήμων σε τίποτα και δεν έχω τυχερό αριθμό το 20. Γενικώς δεν έχω τυχερό αριθμό. Μαζεύω πληροφορίες και βιώματα και σου τα παραθέτω μήπως, κάποτε, σου φανούν χρήσιμα. Να λοιπόν εκείνα που θα ήταν καλό να κάνεις σε περίπτωση που... το πνεύμα των Χριστουγέννων αγνοείται:

1. Κατ’ αρχήν, μην τα βάψεις μαύρα και μην καταθλίβεσαι. Είμαστε πολλοί. Ενωμένοι μπορούμε. Εκτός και αν... μικρούλη αναγνώστη (γεια σου, βρε!) είσαι κάτω των 6 ετών. Ναι, υπάρχει Άγιος Βασίλης, υπάρχει! 2. Ακόμα και αν δεν είσαι ένας παραδοσιακός πιστός, μπορείς να δεις τις μέρες αυτές σαν ένα διάλειμμα από τη ρουτίνα, τη γκρίνια του κόσμου και την κατήφεια του. Μην αναλωθείς σε συζητήσεις περί υποκρισίας και παροδικής λήθης. Απόλαυσε την ηρεμία των ημερών. 3. Ψάξε μέσα σου να βρεις τον πιο αγνό σου εαυτό. Εκείνον που θα έβαζε τα καλά του τα παπούτσια και θα περίμενε με ανυπομονησία τη Γέννηση. Την όποια γέννηση. Τη δική σου γέννηση. Μη γελιέσαι, τον εαυτό σου έχασες. Κανένα πνεύμα! 4. Κι αφού όλοι το έριξαν έξω, πάρε κι εσύ ένα μπουκάλι κρασί και μοιράσου το με φίλους. Μπορεί να μην έχετε τζάκι και καμινάδα, μπορεί να μη χιονίζει, αλλά ούτε και η ζωή σας αποτελεί εικονογράφηση σε παραμύθι του Άντερσεν. 5. Γίνε ο μεγαλύτερος κυνηγός του φωτός. Άδραξε την ευκαιρία της στολισμένης πόλης και κάνε αμέτρητες βόλτες στους δρόμους της. Ακόμα κι αν η διακόσμηση είναι πιο λιτή σε σχέση με παλιά, τόσα φώτα έχεις σίγουρα να δεις προ χαρατσίου εποχή. 6. Άσε το δημιουργικό κομμάτι που σε χαρακτηρίζει να βγει στην επιφάνεια. Φτιάξε τα καλύτερα περιτυλίγματα δώρων από χάρτες, σελίδες περιοδικών, προσωπικές ζωγραφιές και σχοινιά και περιτύλιξε δικά σου χειροποίητα στολίδια, φτιαγμένα ακόμη και από μανταλάκια, για να χαρίσεις σε φίλους. Δεν χρειάζεται να τα υπογράφεις ...Πικάσο! 7. Κάνε μια βόλτα στη γειτονιά και μάζεψε χοντρά και γυμνά κλαδιά για να φτιάξεις το δικό σου εναλλακτικό δέντρο. Σε περίπτωση που το κουτάβι σου τρώει ό,τι έχει υλική υπόσταση, κρέμασε ένα λιτό και απέριττο συρμάτινο δέντρο στην οροφή και δείξε του ποιός είναι το ψηλό αφεντικό του σπιτιού. Αν έχεις παιδιά, καλύτερα να μην τους στερήσεις τη χαρά του στολίσματος ενός συμβατικού δέντρου. 8. Πάρε το δώρο των Χριστουγέννων από τη δουλειά και πήγαινε για ψώνια. Εντάξει, πλάκα κάνω. Μετάτρεψε σε χαρτονομίσματα όλα τα κέρματα που μάζευες τόσο καιρό και κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου. Έτσι για το καλό.

CC CODE 20


9. Στείλε ένα γράμμα στον Άγιο Βασίλη Λαπωνίας -απαντάει, εγγυημένο- αν δεν το έχεις κάνει παιδί και σου έχει μείνει απωθημένο. Διασκέδασέ το με την παρέα σου, ρωτώντας τον ό,τι απορία έχετε: πως νιώθει ως βετεράνος γενειοφόρος τον οποίο πολλοί hipsters θα ζήλευαν στις μέρες μας, με τι κονδύλια ταξιδεύει ανά την υφήλιο, τι φοράει το καλοκαίρι κλπ. Αν η γλώσσα του γράμματος είναι η ελληνική -άρα και ακατανόητη για τα ξωτικά/βοηθούς- ενδεχομένως να παραλάβετε ταχυδρομικώς ένα ημερολόγιο τοίχου. 10. Τύπωσε τα δικά σου μηνύματα σε καρτ ποστάλ και κατόπιν, μοίρασέ τα ανώνυμα για να χαρίσεις αισιοδοξία σ’ αυτούς που θα τα βρουν σ’ ένα πάρκο, μια καφετέρια κλπ. Τι κι αν δεν είναι πρωτότυπη η κίνηση; Σάμπως έχει η χαρά και το χαμόγελο κάποια πρωτοτυπία; 11. Προσπάθησε να αποφύγεις την πολυκοσμία των εμπορικών κέντρων τώρα που είσαι σε καλό δρόμο και ανακτάς την ενέργειά σου. Το να χαθείς στο πλήθος, να ποδοπατηθείς και να ψάχνεις για μια θέση παρκινγκ αιώνια, θα ήταν σαφώς πισωγύρισμα στην εσωτερική κατάσταση που προσπαθείς να ξεπεράσεις. 12. Καλό και συνετό θα ήταν να επέλεγες μη εμπορικούς δρόμους, μαγαζιά με ντόπια προϊόντα, καφετέριες και μπαράκια που μένουν πιστά στο ύφος τους, χωρίς να προσπαθούν να κατασπαράξουν τον πελάτη ένεκα εορτών. 13. Φτιάξε γλυκά, φαγητά, ποτά! Βάλε δύο κιλά, αγάπησε τον εαυτό σου που το ‘ριξε έξω, που διασκεδάζει χωρίς ενοχές. Φωτογράφισε εσένα και τους δικούς σου εν ώρα ευδαιμονίας. Μην ανεβάζεις τα πιάτα ημέρας στο internet. Κι εμείς θα φάμε. 14. Την ημέρα των Χριστουγέννων ξύπνα νωρίς και πήγαινε εκκλησία, αυτή τη φορά αυτοβούλως, χωρίς να σε παρακαλάνε οι δικοί σου. Ακόμα κι αν η πίστη σου είναι συγκεκριμένη, καλά συνειδητοποιημένη, ή ακόμα και ανύπαρκτη, θα μπορούσες να βιώσεις τα Χριστούγεννα και σε κάποια άλλη εκκλησία, με άλλους λαούς. 15. Αγόρασε ή φτιάξε δικές σου Χριστουγεννιάτικες κάρτες, γράψε στο φάκελο όνομα και διεύθυνση, πήγαινε σ’ αυτό το μέρος που σου δίνουν γραμματόσημα και πέτα τις κάρτες στο κίτρινο κουτί. Μαγεία; 16. Σκέφτηκες τι θες να κάνεις τη χρονιά που έρχεται, τι θες να επιτύχεις; Έθεσες νέους στόχους; Αποφάσισες τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Άντε ντε! Ένα αστέρι γεννιέται. Είμαι σίγουρη. 17. Αν από τη φύση σου είσαι αλλεργικός στις γιορτές και τις ξαφνικές χαρές, πάρε κουβέρτα, ταινίες και κάνε χειμερινές διακοπές. Carpe diem. 18. Πες μερικά ευχαριστώ: στη μητέρα, στον πατέρα, στο φίλο, στο σύντροφο. Ακόμα και χωρίς Όσκαρ ή Νόμπελ Λογοτεχνίας. Έτσι, γιατί είναι εκεί για σένα. 19. Ζήσε για λίγο το παραμύθι, ή καλύτερα, ξεκίνα να γράφεις το δικό σου παραμύθι. Έχεις τη συμπαράστασή μας, στη χαρίζουμε ανιδιοτελώς. Ξέρεις άλλωστε πως τελειώνουν τα παραμύθια... κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. 20. Όλα είναι δυνατά με αγάπη. Όλα θέλουν αγάπη. Μόνο αγάπη. http://www.youtube.com/watch?v=bTvU3BELZEo

CC CODE 20


Feel Free στη πόλη…

της Λαρίσας Βέργου

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ 2ο àrtεις; fest 2013 | ΗΜΕΡΕΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΚΑΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ | 5-8 Δεκεμβρίου 2013 στο metamatic:taf Για 4 ημέρες το κέντρο της Αθήνας... βγάζει φτερά! Και συναντά τη σύγχρονη δημιουργία... από, για και με αφορμή την Ικαριά! Εγκαταστάσεις, πολυμέσα, εκθέσεις, προβολές, performances, πάρτι, γεύσεις και προϊόντα της Ικαριακής γης, περιμένουν τους Ικαριώτες αλλά και τους λάτρεις του νησιού να σμίξουν με σκοπό να πεταχτούν... μέχρι το ξεχωριστό νησί της Ικαρίας. Μια συνάντηση όσων κατάγονται από την Ικαρία, όσων δημιουργούν με θέμα το νησί και τον Ίκαρο αλλά και όσων αγαπούν το Μύθο της και τις ελεύθερες πτήσεις. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Εγκαταστάσεις / Εκθέσεις - Ikaria Povera: Οι εικαστικοί Τρέβορ Τουάιν και Νίκη Γιαννίκου, με κοινό τόπο έμπνευσης τον “πλούτο” της Ικαρίας, δημιουργούν μια εγκατάσταση αντλώντας ερεθίσματα από τον μύθο και την ιστορία της μέχρι την σύγχρονη πραγματικότητα. - Η πτήση του Ικάρου: Διαρκής προβολή της stop-motion ταινίας μικρού μήκους με Lego του 12χρονου Πάνου Αρβανιτάκη. Η πρώτη πτήση του ανθρώπου προς την ελευθερία. Η αιώνια επιθυμία, η αέναη προσπάθεια. - Eλεύθερη πτήση – Paper Engineering: Με ένα νυστέρι υψηλής ακρίβειας, η Στέλλα Κυριακού εμφυσεί ζωή στο χαρτί δημιουργώντας ένα τρισδιάστατο όραμα με «σάρκα και οστά», εμπνευσμένο από την αγάπη για ελευθερία. - ΙΚΑΡΟΣ | Ο Μύθος: H τέχνη της οπτικής επικοινωνίας ξεδιπλώνει τον μύθο του Ικάρου. Γραφιστική, κολάζ, φωτογραφία, ζωγραφική σ’ ένα ταξίδι στις πτήσεις και τις πτώσεις της ζωής. Από τον Μενέλαο Μανώλη (gtonic design). - #ikariagram: «Παιχνιδιάρικη» 3D φωτοεγκατάσταση από τους χρήστες του hashtag #ikariagram του ikariamag στο instagram. - Ικαριακόν Παντοπωλείο: Το ikariastore.gr, το 1ο e-shop αποκλειστικά με προϊόντα Ικαρίας παρουσιάζει γεύσεις, γλυκά, μεζέδες, εκδόσεις, κρασιά, βότανα, φυτικά, χειροποίητα και άλλα αγνά αγαθά της ικαριακής γης. Εκδηλώσεις – Δραστηριότητες Πέμπτη 5/12 21:00 – Εγκαίνια Φεστιβάλ – Παρουσίαση Καλλιτεχνών 21:30 – Πρώτη Προβολή της animation ταινίας μικρού μήκους του 12χρονου Παναγιώτη Αρβανιτάκη, «Η πτήση του Ικάρου». 21:50 - Ίκαρε, όχι στα ψηλά παιδί μου: Stand-up Comedy από τον Ηλία Φουντούλη. 22:10 - Το Φάντασμα της Μασσαλίας: Πέντε κιθαρίστες συναντώνται με δύο ηθοποιούς και δύο videoartists για να αποδώσουν μια διαφορετική διάσταση του ομώνυμου μονόπρακτου του Jean Cocteau. Σύλληψη, μουσική σύνθεση και σκηνοθεσία από τον Γιάννη Αγγελάκη. Σάββατο 7/12 19:00 – Little Land: Προβολή του βραβευμένου ντοκιμαντέρ (2013) του Νίκου Νταγιαντά για την Ικαρία. Μέσα από ένα μωσαϊκό μοναδικών χαρακτήρων, o σκηνοθέτης ανακαλύπτει τα μυστικά της Ικαρίας και πώς οι ριζικά διαφορετικές ζωές των κατοίκων του νησιού μας αφορούν άμεσα, ιδιαίτερα σε αυτήν την περίοδο οικονομικής και κοινωνικής αναταραχής. Η ταινία κέρδισε 2 βραβεία στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το 2013 ενώ έχει συνολικά πάρει 6 διεθνή βραβεία. (Είσοδος 3 ευρώ. Όλα τα έσοδα της προβολής θα διατεθούν για την ενίσχυση του Γηροκομείου Ικαρίας). 20:30 – Συζήτηση με τον Σκηνοθέτη της Ταινίας, Νίκο Νταγιαντά. 21:00 Διάλειμμα 21:30 - Παρουσίαση του νέου βιβλίου του ikariamag: ελεύθερες πτήσεις 2. Παρουσιάζουν: Μάγια Τσόκλη – Δημοσιογράφος, Δήμητρα Κόχιλα - Δημοσιογράφος, Κυριακή Σπανού – Σκηνοθέτης. Δυο λόγια για το βιβλίο: Parassinication (παρασυνείκασα = σάστισα), ένα ικαριώτικο παράλληλο σύμπαν σε καλεί να το ανακαλύψεις... Οι ιστορίες, το σήμερα, ο Καριώτικος, ο Έρως, οι Ικαριώτισσες, τα λαογραφικά και άλλες πολλές διαδικτυακές απόπειρες γραφής... από, για και με αφορμή την Ικαριά! 200 κείμενα από τις καθημερινές ελεύθερες πτήσεις του ikariamag.gr 23:00 - Pàrtεις - Πάρτι με τον Παραγωγό του En Lefko και Resident Dj του Spiti Cocktail Bar, Δημήτρη Παπαϊωάννου. Κυριακή 8/12 10:30 - Η πρώτη πτήση: Εργαστήρι γλυπτικής για παιδιά από 3 ως 103 χρονών με την εικαστικό Νίκη Γιαννίκου. Οι νέοι Ίκαροι στα πρώτα τους πετάγματα δημιουργίας και έκφρασης με πηλό και θέμα τον Ίκαρο. 19:00 - Kill The-M-All: Installation-performance σε σκηνοθεσία Ζαφείρη Χαϊτίδη. Μέσα στο control room ενός εμπορικού κέντρου, οι μνήμες ενός βετεράνος πολέμου ξυπνούν και το παρελθόν του ξαναζωντανεύει… Ακολουθήστε και την πορεία του φεστιβάλ εδώ : http://arteisfestival.tumblr.com/ metamatic: taf |Διεύθυνση: Νορμανού 5, Αθήνα 105 55, μετρό Μοναστηράκι

Είσοδος Ελεύθερη

Συντελεστές: Διοργάνωση: ikariamag.gr Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Κωνσταντίνος Βατούγιος Εικαστική Επιμέλεια: Νίκη Γιαννίκου Art Direction Επικοινωνίας: Μενέλαος Μανώλης ( Gtonic Design) Οργάνωση Παραγωγής – Δημόσιες σχέσεις: Ηλέκτρα Πάστη

Παράσταση : Μέλανι και Ευτυχία Στηρίζοντας την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, ο Οργανισμός Πολιτισμού Άθλησης & Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων παρουσιάζει την Τρίτη 3 (ώρα έναρξης 19.30) και Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου (ώρα έναρξης 10.30.Εκπαιδευτικό πρόγραμμα για σχολεία) το μουσικό παραμύθι «Μέλανι και Ευτυχία», με την συμμετοχή της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων, υπό τη διεύθυνση του Ελευθέριου Καλκάνη, στον Πολυχώρο Άννα Μαρία Καλουτά. Το παραμύθι εξελίσσεται την περίοδο των Χριστουγέννων. Μιλά για τη διαφορετικότητα .Έχει ως στόχο την εξοικείωση των παιδιών με την εικόνα και την ιδέα της αναπηρίας καθώς και την ευαισθητοποίηση των παιδιών.Στην αφήγηση του παραμυθιού η Δώρα Λουίζου. Συμμετέχει η παιδική χορωδία «Τέττιξ». Μουσική επιμέλεια και σύθεση Σωπύλης Νάσσος και Ταμβακοπούλου Σοφία. Ένα παραμύθι της Δώρας Λουίζου. Πολυχώρος «Άννα & Μαρία Καλουτά» του Δήμου Αθηναίων. Διεύθυνση: Τιμόκρεοντος 6Α, Νέος Κόσμος Τηλέφωνο: 210 9344131


Πάρτυ γενεθλίων Κοινωνικής κουζίνας «Ο άλλος άνθρωπος»

ΓΙΟΡΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ (ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΠΛΑΤΑΙΩΝ 55 ΣΤΟΝ 1ο ΟΡΟΦΟ), ΚΑΝΟΥΝΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΤΥ ΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΦΑΓΗΤΟ,ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ ΡΟΥΧΩΝ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΑΘΗΝΑΣ 42,ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΚΕΙΟ ΑΓΟΡΑ,ΜΕ ΠΟΛΥ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ DJ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΓΛΕΝΤΙ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ !!! ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ 7 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ Μαζί τους στο πάρτυ και η ΑΜΕ και η ΕMFASIS (Η EMFASIS,ιδρύθηκε για να αντιμετωπίσει τις συνολικές ανάγκες όλων των ευπαθών και κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων που έχουν ανάγκη κοινωνική, ψυχολογική και οικογενειακή υποστήριξη χρησιμοποιώντας τις αρχές του Social Street Working (Κοινωνική Εργασία Δρόμου) ως βασικό τρόπο προσέγγισης και ταυτοποίησης αυτών των ομάδων. http:// www.emfasisfoundation.org/ ) & οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα του Δήμου Αθηναίων. Περισσότερες πληροφορίες για την δράση του «Άλλου Ανθρώπου» στο BLOG του : http://oallosanthropos.blogspot.gr/ ,αλλά και στην διαδικτυακή πλατφόρμα του Δήμου Αθηναίων για τις δράσεις των ομάδων πολιτών : http://www.synathina.gr/author/oallosanthropos/

Film Factory 2013, 7, 8 & 9 Δεκεμβρίου στην ΑΣΚΤ.

Η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (ΕΑΚ), σε συνεργασία με το Θεάτρο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και την υποστήριξη της Α.Σ.Κ.Τ., διοργανώνουν για δεύτερη συνεχή χρονιά το εκπαιδευτικό τριήμεροFilm Factory, στις 7, 8 & 9 Δεκεμβρίου 2013, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Πειραιώς 256). Οι βραβευμένοι από την ΕΑΚ κινηματογραφιστές της χρονιάς, Ηλίας Αδάμης, Θάνος Αναστόπουλος, Σταύρος Γασπαράτος, Στέλλα Θεοδωράκη, Κόρα Καρβούνη, Γιώργος Καρναβάς, Άρης Λουζιώτης, Αμαλία Μουτούση, Αλέξανδρος Σιδηρόπουλος, Γιάννης Παμούκης, Λάμπης Χαραλαμπίδης, Δέσποινα Χειμώνα, μεταδίδουν αφιλοκερδώς τη γνώση κι εμπειρία τους, μέσα από μια σειρά σεμιναρίων κι εργαστηρίων, τα οποία απευθύνονται σε νέους κινηματογραφιστές, σπουδαστές και σινεφίλ. Το Film Factory, πέρα από εκπαιδευτική δράση, αποτελεί κι ένα πλαίσιο συνεύρεσης νέων καλλιτεχνών όλων των ειδικοτήτων, οι οποίοι επιθυμούν να διευρύνουν τους ορίζοντες τους, μέσα από την εξερεύνηση της κινηματογραφικής δημιουργικής διαδικασίας. Φέτος η εκδήλωση εμπλουτίζεται μ’ένα αφιέρωμα στον Γιώργο Πανουσόπουλο, ο οποίος θα πραγματοποιήσει ένα masterclass με θέμα την προετοιμασία της νέας ταινίας του, που τιτλοφορείται «Στη Χώρα που Κανείς δεν Ήξερε να Κλαίει». Επίσης, στο Σινεμά της ΑΣΚΤ θα προβληθεί η ταινία του με τίτλο «Μανία» και δύο ταινίες στις οποίες έκανε διέυθυνση φωτογραφίας: «Ξαφνικός Έρωτας» του Γ. Τσεμπερόπουλου & «Μέχρι το Πλοίο» του Δαμιανού (το πρώτο μέρος), όπως και μία ταινία έκπληξη που είναι η πιο αγαπημένη του. Η είσοδος στο Film Factory είναι δωρεάν κι ανοιχτή στο κοινό, καθώς οι διδάσκοντες προσφέρουν αφιλοκερδώς το χρόνο και τη γνώση τους. Υποστηρίζεται από την ΑΣΚΤ, τη Nova (μέγας χορηγός της ΕΑΚ) και τον ΟΠΑΠ (χορηγός δράσεων της ΕΑΚ). Η διοργάνωση φιλοδοξεί να συμβάλλει τόσο στην καλλιέργεια των νεότερων συναδέλφων κινηματογραφιστών, όσο και στην εκπαιδεύση του ευρύτερου κοινού στην οπτικοακουστική ανάγνωση. Κατεβάστε το αναλυτικό πρόγραμμα καιτην αίτηση συμμετοχής (απαιτείται μόνο για τα εργαστήρια σεναρίου, μοντάζ και ντοκιμαντέρ) από την ιστοσελίδα : http://www.hellenicfilmacademy.gr/HFA2/

Συναυλία σπουδαστών,τμήμα Jazz @ Athenaum-Κελλάρι. Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου στις 21.00

Σε έναν κατά την γνώμη μου από τους πιο ωραίους χώρους στην καρδιά της Αθήνας, σε ένα πανέμορφο κελλάρι που έχει τον αέρα των υπόγειων jazz bar της υπόλοιπης Ευρώπης, νέοι μουσικοί - σπουδαστές στο jazz τμήμα του ωδείου athenaeum παρουσιάζουν τα πιο αντιπροσωπευτικά ρεύματα της JAZZ του 20ού αιώνα υπό την διδασκαλία και τις ενορχηστρώσεις του Σύλβιου Σύρρου. Ένας θεσμός που κρατάει χρόνια. Ανακαλύψτε το. Είσοδος ελεύθερη. ( Συναυλίες διοραγανώνονται συνέχεια με χαμηλό εισητήριο ) Σελίδα fb : https://www.facebook.com/pages/Swinging-Jazz-Athenaeum/618507864843731 Athenaum-Κελλάρι : Αδριανού 3. Aκριβώς απέναντι από τον σταθμό ηλεκτρικού «Θησείο» Τηλέφωνα 21 0321 1949 / 21 0321 1955 / 21 0321 1987

Feel Free στη πόλη… της Λαρίσας Βέργου


Floral-80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΠΛΕ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ !

20 & 21 Δεκεμβρίου Αναρίθμητα είναι τα ραντεβού που κλείστηκαν στο Patisserie de Luxe-FLORAL (και αργότερα σκέτο FLORAL) και κλείνονται ακόμη. Το σημερινό FLORAL θα τιμήσει την ιστορία και το μύθο της ΜΠΛΕ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑΣ, μ’ ένα διήμερο εκδηλώσεων, αφιερωμάτων στα 80 της χρόνια. Το διήμερο θα πραγματοποιηθεί στις 20 & 21 Δεκεμβρίου και θα περιλαμβάνει: Συζητήσεις με αρχιτέκτονες, ιστορικούς, καλλιτέχνες, συγγραφείς και ενοίκους της πολυκατοικίας, που θα διηγηθούν ιστορίες και θα αναπτύξουν τη «φιλοσοφία» τους. Θα προβληθούν σχετικά βίντεο και θα υπάρχει έκθεση των αυθεντικών αρχιτεκτονικών σχεδίων, φωτογραφιών και αντικειμένων της ΜΠΛΕ και του FLORAL. Και οι δύο μέρες θα ολοκληρώνονται με party και Live! Οι καλλιτέχνες θα μας μεταφέρουν μουσικά στην εποχή του μεσοπολέμου, αλλά και στις δεκαετίες του ’50 & ’60, όταν στο ισόγειο της ΜΠΛΕ τραγουδούσε ο Νίκος Γούναρης και στο υπόγειο λειτουργούσε «χοροδιδασκαλείο»! «1933. Στο μεσοαστικό προάστιο της Αθήνας που ονομάζεται Εξάρχεια, κυριαρχούν οι χωματόδρομοι, τα μικρομάγαζα, τα ισόγεια ή διώροφα κεραμοσκεπή νεοκλασσικά, η ατμόσφαιρα της γειτονιάς. Και ξαφνικά πάνω από τις «βαρκούλες» της γειτονιάς, το φούρνο, το μανάβικο, το ταβερνάκι με τα βαρέλια του κρασιού, τα απλωμένα ρούχα στα μπαλκόνια, υψώνεται ένα «υπερωκεάνιο». Η ΜΠΛΕ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ του Αντωνόπουλου. Μια γειτονιά από μόνη της – αλλά κάθ’ ύψος. Τριαντατέσσερα διαμερίσματα-οικογένειες, μαγαζιά στο ισόγειο, υπόγεια τεράστια, αίθουσα εκδηλώσεων και συναθροίσεων στο δώμα, πλυντήρια για όλους και πολλά ακόμη, απίστευτα και πρωτοποριακά για την εποχή. Την υπέγραψαν δύο μεγάλοι τεχνίτες: Ο αρχιτέκτονας Κούλης Παναγιωτάκος και ο ζωγράφος Σπύρος Παπαλουκάς, που έδωσε το αστραφτερό μπλε στον κύριο όγκο της πολυκατοικίας αλλά και τερακότα και λευκό. Εσοχές, τζαμαρίες, και χρώματα «έσπαγαν» τον τεράστιο όγκο της ΜΠΛΕ, μετατρέποντάς την σ’ ένα ανάλαφρο, καλοτάξιδο πλεούμενο. Την υπέγραψε ακόμη ο μεγάλος Corbusier, πρωτοπόρος του Bauhaus και του Μοντερνισμού. «C’ est tres beau» έγραψε εντυπωσιασμένος στην είσοδο της ΜΠΛΕ στην οδό Αραχώβης. Από τότε έως σήμερα κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Μεγάλος είναι ο αριθμός των γνωστών (από την Τέχνη, τα Γράμματα και την Πολιτική) Αθηναίων, που ταξίδεψαν με το σπουδαίο πλεούμενο» Κλείσε ραντεβού! 80 χρόνια είν’ αυτά! Floral : Θεμιστοκλέους 80. Τηλ. : 210 5226609

Χειμερινό Ηλιοστάσιο-Μία γιορτή για τη μεγαλύτερη νύχτα και τη μικρότερη μέρα. 21 Δεκεμβρίου @ Το καφενείο στην Ακαδημία πλάτωνος. Μία γιορτή για να αποχαιρετίσουμε το σκοτάδι και να προϋπαντήσουμε τον ήλιο. Στις 21 Δεκεμβρίου είναι η μικρότερη ημέρα το έτους, και συνοδεύεται από το μεγαλύτερη νύχτα. Από εκεί και ύστερα οι μέρες λίγο λίγο μεγαλώνουν. Τη γιορτή αυτή για το φως, γιορτή που γιορτάζεται εδώ και χιλιάδες χρόνια σε όλο την κόσμο, ήρθαν μία ωραία μέρα οι καλοί Χριστιανοί και την ονόμασαν Χριστούγεννα, και την πήγαν και λίγο πιο μετά. Γιορτάζοντας έτσι τη γέννηση του φωτός με το δικό τους μοναδικό τρόπο. Περισσότερες πληροφορίες για το εκπληκτικό αυτό αστρονομικό συμβάν μπορείτε να βρείτε εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Winter_ solstice

Αγώνες επιχειρηματολογίας σε 5 δημοτικές βιβλιοθήκες. Μια εξαιρετικη πρωτοβουλία μιας πολύ δραστήριας ομάδας. Ο Σύλλογος Ρητορικής «Λόγοι» διοργανώνει μια σειρά από αγώνες επιχειρηματολογίας (debate) σε 5 Δημοτικές Βιβλιοθήκες ανά την Αττική, από τα τέλη Νοέμβρη 2013 μέχρι τα τέλη Φλεβάρη 2014. Στους αγώνες αυτούς κάθε φορά τίθεται ένα αμφιλεγόμενο και επίκαιρο θέμα και 4 ομάδες καλούνται να επιχειρηματολογήσουν υπέρ ή κατά αυτού. Οι καλύτεροι ρήτορες αναδεικνύονται νικητές! Οι εκδηλώσεις αυτές είναι ανοιχτές στο κοινό και μπορεί να τις παρακολουθήσει ελεύθερα και δωρεάν οποιοσδήποτε. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τη φύση του Συλλόγου Ρητορικής «Λόγοι» και το debate ή ενδιαφέρεστε να συμμετάσχετε ως ομιλητές στα debate,επισκεφθείτε τους στο blog τους: http://dittoilogoi.blogspot.gr/p/blog... Kαι όπως λένε και οι ίδιοι : “Το να μιλάς είναι ανάγκη.Το να ακούς όμως είναι τέχνη” Γκαίτε Promo video : https://www.youtube.com/watch?v=bP08rcvwQZ8

Χωρίς σειρά προτεραιότητας ή ώρας (ακόμα) η γιορτή θα περιλαμβάνει ψητά κάστανα, μήλα και κολοκύθες, ζεστό μυρωδάτο γλυκό κρασί, κατασκευή χειροτεχνιών για το σπίτι σας, κατασκευή στολιδιών με σπόρους για τα άγρια πουλιά του κήπου σας, ιστορίες, παραμύθια και μουσική για τη μαγική αυτή στιγμή του χρόνου και διάφορα άλλα που δεν έχουνε σκεφτεί ακόμα. Ελπίζουνε να ξεκινήσουνε νωρίς για να φέρετε και τα παιδιά σας. Καινούργιες ηλιοστατικές ιδέες και συνεργασίες είναι ευπρόσδεκτες! Παραμείνετε συντονισμένοι για το πρόγραμμα και όλα τα άλλα τα υπέροχα που διοργανώνουνε εκεί εδώ : http://www.european-village.org/index.asp Fb σελίδα : https://www.facebook.com/Kafeneio.Ak.Platona Το καφενείο στην Ακαδημία Πλάτωνος : Μοναστηρίου 140

Feel Free στη πόλη… της Λαρίσας Βέργου


ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ


www.citycodemag.com Amarildo Topalis, ηλικία 6 ετών


Citycodemag 07 - Τεύχος Δεκεμβρίου 2013  
Advertisement
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you