Issuu on Google+

#14 Τεύχος παρα-μύθοι

Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη, δώστης κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν΄ αρχινίσει...


Σημεία Διανομής Πανεπιστήμια

ΕΚΠΑ, Πάντειο, Πολυτεχνείο, ΑΣΟΕΕ, ΤΕΙ Αθηνών - Πειραιά

Σταθμοί Metro - Ηλεκτρικού Ακρόπολη, Κεραμεικός, Πετράλωνα

Σύνταγμα

Booze Cooperativa (Κολοκοτρώνη 57), Bartessera (Κολοκοτρώνη 25), the 7 jokers (Βουλής 7), Baba Au Rum (Κλειτίου 6), PoP (Κλειτίου 10Α), Toy (Καρύτση 10), Blind (Πλ. Καρύτση), Πρίζα (Πλ. Καρύτση), Pairidaeza (Παρνασσού 3, Πλ. Καρύτση), Use (Πλ. Καρύτση 5), Bliss (Ρόμβης 24A), Key bar (Πραξιτέλους 37), Πραξιτέλους (Πραξιτέλους 33), Χοροστάσιο (Πραξιτέλους), Huge (Λέκκα 10), Dude Bar (Καλαμιώτου 14)

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εξάρχεια

City Vibes (Εμμ. Μπενάκη 24), Floral (Θεμιστοκλέους 80 Πλ. Εξαρχείων), Πέντε δρόμους (Σουλτάνη 1), Χάρτες (Βαλτετσίου 35), La Favorita (Τοσίτσα και Ζαίμη 13), Τρα λα λα (Ασκληπιού 45), Ρινόκερος (Ασκληπιού 20), Blue Fox (Ασκληπιού 91), Υποβρύχιο (Ασκληπιού 53), Κόκκοι καφέ (Ασκληπιού 91), Stand (Ζωοδόχου Πηγής 25), Μύλος (Ναυαρίνου 15 &Ζωοδόχου Πηγής), Σέπια (Κωλέττη 33), Αλεξανδρινό (Εμ. Μπενάκη 69Α), Καφεκούτι (Σόλωνος 123), Καφετί(Ζωοδόχου Πηγής29 ), Βourbon (Καλλιδρομίου 68), Παρασκήνιο (Καλλιδρομίου 68), Έννοικος (Καλλιδρομίου 70), Μαύρος Γάτος (Κωλέττη 42), Διπλό Καφέ (Θεμιστοκλέους 80, Πλ. Εξαρχείων), Ποδήλατο (Θεμιστοκλέους 48Α), Box (Κωλέττη 4), Πωλείται (Κωλέττη 9), Μικρό καφέ (Αραχώβης 38),Ιντριγκα (Θεμιστοκλέους& Δερβενίων 60), Ostria (Θεμιστοκλέους 65) Studio (Οικονόμου 13), Ginger ale (Θεμιστοκλέους 74 Πλ. Εξαρχείων), Circus (Ναβαρίνου 2),Playhouse (Βαλτετσίου 49), Τραίνο (Εμ. Μπενάκη 72), VaBenE (Βαλτετσίου και Εμ. Μπενάκη 78), 7 Sins (Θεμιστοκλέους και Γαμβέττα 5), Indigo (Θεμιστοκλέούς 80), Mind the coffee (Εμ. Μπενάκη 20 & Φειδίου), Roi Mat (Σολωμού 1719), Πολυχώρος Άγκυρα (Σόλωνος 124), Σβούρα (Τρικούπη 170), Afanieis Music Bar (Κωλέτη 14)

Κολωνάκι

Jazz In Jazz (Δεινοκράτους 4), City (Χάριτος 43), Petite fleur (Ομήρου 44), Rosebud (Σκουφά 40), Circus (Ναυαρίνου 11), Σκουφάκι (Σκουφά 47), Tribeca (Σκουφά 44), Τα τρία γουρουνάκια (Σκουφά 73), Εν Δελφοίς (Δελφών 5), mommy’s (Δελφών 4), PaPlou Bar (Πατριάρχου Ιωακείμ 45 και Πλουτάρχου, Κολωνάκι), Argo (Δεινοκράτους 19), Γκαλερί M art (Σόλωνος 10 & Ηρακλείτου), Χημείο (Σόλωνος 87 – 89), Low Profile (Λυκαβηττού 6), Salon de Bricolage (Αλωπεκής 9)

Γκάζι

TWRA K44 (Κωνσταντινουπόλεως 44), Hoxton (Βουτάδων 42), Gazarte (Βουτάδων 32), Κοο Κοο (Ιακχου 17), @Ρουφ (Κωνσταντινουπόλεως 10 & Ανδρονίκου), A lier man (Σωφρονίου 2), mad club (Δεκελείων12), Void (Ευμολπίδων 26), Intrepid Fox (Τριπτολέμου 30), Γκαζοχώρι (Δεκελείων 2), indie club (Ιεροφαντών 13), 450 (Βουτάδων & Ιακχού 18), Alley Cat (Κωνσταντινουπόλεως 50)

Κεραμεικός

Bios (Πειραιώς 84), Nixon BAR RESTAURANT CINEMA (Αγησιλάου 61Β), Cachica club (Πλαταίων 5), Αθήρι (Πλαταιών 15), Κανάρια (Κεραμεικού 88 & Πλαταιών), Κεραμείο (Πλαταιών 27), Αυλή του Πέτρου (Λεωνίδου 86 &Πλαταιών), Πολυχώρος Πολιτισμού «Λάσπη» (Μ. Αλεξάνδρου 125), Lost & Found (Κεραμεικού 53)

Μεταξουργείο

Άνθρωπος (Γιατράκου 19), Αστάρι (Μαραθώνος), Μυροβόλος (Γιατράκου 12), Cabaret Voltere (Μαραθώνος 30)

Ψυρρή

Taf (Νορμανού 5), Inoteka (Πλ. Αβυσσηνίας 3), Ψύρρα (Μιαούλη 19), Dada (Σκοπέλου Λαχανά 31), Yoga Bala (Ρήγα Παλαμήδου 5-7), Λουκούμι (Τάκη 18), Θηρίο (Λεπενιώτου 1), Joy Art bar (Σαρρή 18 & Σαχτούρη),

Μοναστηράκι

6 D.O.G.S (Αβραμιώτου 6-9), Nueva Trova (Αθηνάς & Βλαχάβα 9),Magaze (Αιόλου 33), Καπάκι (Αθηναίδας 1, πλ. Αγίας Ειρήνης 6), Throubi (Πλατεία Αγίας Ειρήνης 2 & Βασιλικής 1), Τailor Made (Πλατεία Αγίας Ειρήνης 2), CAMP Contemporary Art Meeting Point - ex Higgs - (Ευπολίδος 4 & Απελλού 2, Πλατεία Κοτζιά)

Θησείο

Σταύλος (Ηρακλειδών 10), Loop (Πλ. Αγίων Ασωμάτων 3), Gallery, Τσαγερί,

Κουκάκι

Κινητήρας Στούντιο Artistic Residency Centre (Ερεχθείου 22), Κούκλες (Ζαν Μωρεας 32), Μικρές Πατρίδες (Γ.Ολυμπίου 14)

Αμπελόκηποι

Dunkel (Πανόρμου 117), Ποτοπωλείο (Πανόρμου 113), Caliente (Πανόρμου & Αλέξη Παυλή 37α), SantaBotella (Πανόρμου 115Α), Alegria (Πανόρμου 113), Marabou (Πανόρμου 113), Kasbah (Αλέξη Παυλή 35 β & Πανόρμου), Bocca (Πανόρμου 113), Menundo (Αλέξη Παυλή 38 & Πανόρμου)

Πλατεία Μαβίλη

Μπρίκι (Δορυλαίου 60), Flower (Δορυλαίου 2), Λώρας (Σούτσου 7), Σούτσου (Σούτσου),

Πετράλωνα

Βραζιλιάνα (Πλ. Μερκούρη 4), Βοτανοπωλείο (Πλ. Μερκούρη, Δωριέων 35)

Χαλάνδρι - Αγ. Παρασκευή

Blue (Μεσολογγίου 8, Χαλάνδρι), Mona’s (Ηρακλείου & Σωκράτους 5), Le Roi (Παπανικολή 18, Χαλάνδρι), Le petit Fleur (Πλατεία Ελευθερωτών 2, Χαλάνδρι), bside cafe (Ιφικράτους3, Χαλάνδρι), Craft (Κεντρική πλατεία Χαλανδρίου), El Rey Lobar (Θουκυδίδου 7, Χαλάνδρι), Ερατεινός (Αγ.Παρασκευής 17, Χαλάνδρι), Σπόρος (Κατσουλιέρη 4), Details (Ηρακλείου 6, Χαλάνδρι), Think Positive (Ανδρέα Γκίνη & Ασπ. Κανατσούλη 2), Mosaic (Ρωμανού Μελωδού 7, Χαλάνδρι),Used (Γρ. Γυφτοπούλου 6, Χαλάνδρι), Alco Hole (Ελβετίας 21, Πλ. Αγ. Ιωάννου, Αγ. Παρασκευή)

Άλλοι χώροι

Studio Urban (Ψυρρή), Studio Πρόβα (Ταύρος), Free press point «Μικρογεύματα Γρηγόρης»

Βιβλιοπωλεία

Εναλλακτικό (Θεμιστοκλέους 37), Ναυτίλος (Χαριλάου Τρικούπη 28), Ελεύθεροςτύπος (Βαλτετσίου 53), Έκφραση (Κύπρου 26α), Μεταίχμιο (Ιπποκράτους 118), Ιανός (Σταδίου 14), Πρωτοπορία (Γραβιάς 3-5), Solaris (Μπόταση 6), Απόπειρα (Ναβαρίνου 18-20), Λεμόνι (Ηρακλειδών 22), Βαβέλ (Ζ. Πηγής & Λόντου 1), Πολιτεία (Ασκληπιού 1), ArtBookstore (Taschenshowroom) (Σκουφά 64 & Γριβαίων)

Η ομάδα του City Vibes: Εκδότης – Διευθυντής: Γιάννης Χρ. Στύλιος i.stylios@city-vibes.gr Αρχισυνταξία: Γεωργία Δρακάκη drakaki@city-vibes.gr Εμπορική δ/ντρια - Σύμβουλος Έκδοσης: Όλγα Θάνου o.thanou@city-vibes.gr Illustrations: Χάρης Χρυσανθόπουλος harry@city-vibes.gr Δημιουργικό-Σελιδοποίηση-Web Design: Γιάννης Στύλιος

Νομικός Σύμβουλος: Νάντια Κωνστάντου nadia.konstantou@gmail.com Φωτογραφίες: Γιώργος Νέσης, Ελένη Μπατσούλα, Σταύρος Τασιόπουλος,

Συντακτική ομάδα:

Θανάσης Χειμωνάς

(heimonas@city-vibes.gr)

Δημήτρης Τσεκούρας

(d.tsekouras@city-vibes.gr )

Σοφία Τσικρικά

(e.tsikrika@city-vibes.gr)

Έλενα Τζώρτζη

(e.tzortzi@city-vibes.gr)

Σταύρος Τασιόπουλος

(st.tasiopoulos@city-vibes.gr)

Γιάννης Στύλιος Στράτος Νικολούδης

(s.nikoloudis@city-vibes.gr)

Λεωνίδας Μαριδάκης

(l.maridakis@city-vibes.gr)

Ιάσων Κουτούφαρης-Μαλανδρίνος (iason@city-vibes.gr)

Ελένη Μπατσούλα (eleni@city-vibes.gr )

Όλγα Θάνου Μάρω Ζουγανέλη

(m.zouganeli@city-vibes.gr)

Γεωργία Δρακάκη Εσμεράλδα Γκέκα (esmeralda@city-vibes.gr) Μανώλης Μεσσήνης Αθανάσιος Οικονόμου Στέλιος Μπογιατζιδάκης word is bond guest editors Σταυρούλα Τσούτση Διπύλου 11, 105 53, Αθήνα Tel. 2110121649

θέατρα

Θέατρο Αποθήκη (Σαρρή 40,Ψυρρή), θέατρο Rabbithole (Γερμανικού 20, Μεταξουργείο), Θέατρο Νέου Κόσμου (Αντισθένους 7 & Θαρύπου), Θέατρο «Βαφείο - Λάκης Καραλής» (Αγίου Όρους 16 & Κων/πόλεως 115, Βοτανικός)

Σινεμά

Αττικόν Cinemax class (Σταδίου 19). Δαναός (Λ. Κηφισίας 109), Άστυ Cinema (Κοραή 4 Αθήνα), Έλλη (Ακαδημίας 64), Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21, Πατησίων 101), Μικρόκοσμος (Συγγρού 106), Πτι Παλαί (Βασ. Γεωργίου Β’ και Ριζάρη), Όπερα (Ακαδημίας 57), Ιντεάλ (Πανεπιστημίου 46), Λαΐς Ταινιοθήκη Ελλάδος (Ιερά οδός 48 & Μ. Αλεξάνδρου)

Δισκοπωλεία

Discobole (Χαρίλαο Τρικούπη 17), Rhythm Records (Εμμ. ΅Μπενάκη 74) Vinyl (Διδότου 34), ΤοΥπόγειο (Σόλωνος 140), Spindle Vinyl Rec (Διδότου 49),Sound Effect (Ζαΐμη 30)

Μουσικές Σκηνές

Gagarin (Λιοσίων 203-205), After dark (Διδότου 31 & Ιπποκράτους), An club (Σολωμού 13-15), Σταυρός του Νότου (Φραντζή & Θαρύπου 37), Πυρήνας (Μιχαλακοπούλου & Διοχάρους 11, Χίλτον), Rodeo (Χεϋδεν 34), Fuzz club (Πειραιώς 209 & Πατρ. Ιωακείμ, Ταύρος), Halfnote (Τριβωνιανού 17, Μέτς), Κύτταρο (Ηπείρου 48 & Αχαρνών), Terra Petra (Θέατρο Πέτρας, Πετρούπολη)

Θεσσαλονίκη

Πολυχώρος Πολιτισμού «Κουκουβάγια» (Κλεισούρας 8), Momus (Πόντου 83 & Ι. Πασσαλίδη, Καλαμαριά), TARA (Σπύρου Λούη 2, Πλ. Ναυαρίνου)

Ιωάννινα

Στα Café της πόλης και μαζικά στα εξής σημεία: 13, Ιχώρ bistro cafe, Public, κυρά Φροσύνη, δεκατρία, Σκάλα, Beatnik (Λάρας), Καννής και μείς, Πολυχώρος Αγορά, Montage, Βυνίλιο

4 5 5 6 7 7 8 10

Ο Δαίμων του City Vibes αυτή τη φορά δεν έφαγε τίποτα!

Εξώφυλλο

12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23

Ο Αιρεσίβιος εκ Πάτμου. Του Δημήτρη Τσεκούρα. Ελεύθερα πιασίματα. Του Θανάση Χειμωνά. Ο πολιτισμολόγιος. Του Ιάσονα Κουτούφαρη - Μαλανδρίνου. Μύθοι. Του Αθανάσιου Οικονόμου. Ante Portas. Του Σταύρου Τασιόπουλου. Τα Διεθνή. Του Στράτου Νικολούδη. City και 10/3. Cine City. Το παραμύθι στην έβδομη τέχνη. Της Μάρως Ζουγανέλη, της Σοφίας Τσικρικά και του Στέλιου Μπογιατζιδάκη. Συνέντευξη: Εύα Ψυλλάκη Θέατρο στην πόλη. Συνέντευξη: Σάββας Στρούμπος. Λόγω Τέχνης. Ήρος Άγγελος. Της Εσμεράλδας Γκέκα. Συνέντευξη: Αλέξης Δάρας. Ελεύθερο κείμενο: Του Μανώλη Μεσσήνη. Παραμύθι: Της Έλενας Τζώρτζη. Off the record. Του Λεωνίδα Μαριδάκη. 18 HCX: Του word is bond. Συνέντευξη: Νένα Βενετσιάνου. Music Vibes: Ευρωπαϊκή Γιορτή Μουσικής: Του Γιάννη Στύλιου. Ατζέντα Βουτιά στις λίμνες: Της Σταυρούλας Τσούτση. End-itorial. Της Γεωργίας Δρακάκη.

Τεύχος Παρα-μύθοι.

Μετά από ένα μήνα ενασχόλησης με το τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας, συμπεράναμε πως τα μεγαλύτερα παραμύθια μας τα έχουνε πει οι πολιτικοί της χώρας μας. Θέλοντας λοιπόν να βάλουμε μια άνω τελεία στους κακούς παραμυθάδες της πολιτικής σκηνής και στην ασχήμια της καθημερινότητας, αφιερώσαμε αυτές τις σελίδες στον μαγικό κόσμο του παραμυθιού. Ας αντισταθμίσουμε λοιπόν την πεζή πραγματικότητα με την φαντασία, και ας αφήσουμε αυτό το παραμυθένιο τεύχος, να μας ταξιδέψει.


www.city-vibes.gr www.cityvibes.gr 1.000.000+ Μοναδικές επισκέψεις! 6.500 Επισκέψεις M.O την ημέρα! Join us on: facebook/cityvibesmagazine Follow us on twitter: @cityvibesmag

www.city-vibes.gr info@city-vibes.gr


Το Παρ-αίσθημα του Δημήτρη Τσεκούρα

O Δημήτρης γεννήθηκε στα Γιάννενα. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία και Θεωρητική Γλωσσολογία στη Φιλοσοφική Σχολή τού Α.Π.Θ. Έχει δημοσιεύσει θεατρικά έργα, ένα μυθιστόρημα, μία νουβέλα και μερικά αφηγήματα.»Το νερό γνωρίζει», «η Μπέμπα» και «η Λίμνη» έχουν ανέβει σε θεατρικές σκηνές και screening rooms. Επίσης, έχει μεταφράσει «Τα μάγια τής πεταλούδας» τού Federico Garcia Lorca. Δεύτερη πατρίδα του είναι η Πάτμος.

(Στο Δημήτρη και στη Χριστίνα, τα αδέρφια μου στη Θεσσαλονίκη)

Ο Αιρεσίβιος εκ Πάτμου

Χαίρετε. Θέλω πολύ να σας εκμυστηρευτώ το τελευταίο μου βάσανο. Το τελευταίο μου βάσανο λοιπόν είναι ένα βάσανο καθαρά γλωσσικής φύσεως. Υποφέρω από την ακατανοησία τής λέξεως συν-αίσθημα. Για την ακρίβεια υποφέρω με πόνο καθαρά σωματικό (ίλιγγος, υψηλή πίεση, εγκεφαλικές κράμπες και άλλα τοιαύτα παραφερνάλια) από τη χρήση τής παράξενης προθέσεως «συν» στην κατά τα άλλα αριστοκρατική λέξη αίσθημα. Εάν ποτέ επινοηθεί και συστηματοποιηθεί ένα είδος γλωσσικής δικαιοσύνης και κατά συνέπεια μία παράπλευρη γλωσσική αστυνομία, νομίζω πως η πρόθεση «συν»

4 | city vibes | 2013

θα πρέπει οπωσδήποτε να αντικατασταθεί από την πρόθεση «παρά». Πιστεύω πως η λέξη συν-αίσθημα θα πρέπει να αντικατασταθεί από τη λέξη παρ-αίσθημα. Που θα πει παράπλευρο αίσθημα. Αντικριστό. Διπλανό αίσθημα και ανέγγιχτο αίσθημα από το διπλανό του αίσθημα. Γιατί, εάν υποθέσουμε ότι το αίσθημα είναι μία «στάσις της ψυχής» απέναντι σε κάτι που της προκαλεί θαυμασμό (που θα πει απορία), τότε είναι εντελώς αδύνατο και εξίσου αδιανόητο το αίσθημα ενός ανθρώπου να συν-πέσει με το αίσθημα ενός άλλου ανθρώπου. Και αυτό για τον απλούστατο ηρακλείτειο λόγο ότι αυτός που παρατηρεί και απορεί είναι αδύνατον να έχει το ίδιο αίσθημα με εκείνον που παρατηρείται και αποτελεί αντικείμενο απορίας. Έχει ήδη παρεμβληθεί Χρόνος ανάμεσα στον παρα-τηρητή και στον παρα-τηρούμενο

και Χρόνος –ως γνωστόν- σημαίνει Αλλοίωση. Ποτέ οι άνθρωποι δεν αισθάνονται μαζί. Στην καλύτερη περίπτωση αισθάνονται απλώς ταυτόχρονα. Η διαφορά είναι τεράστια. Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ εύκολο να μπερδευτεί ο άνθρωπος. Είναι στη φύση του να μπερδεύεται. Είναι πολύ εύΜε τα παρ-αισθήματα κολο να μπερδέψει το «συν», συμβαίνει ό,τι δηλαδή το μαζί με το «παρά», ακριβώς και με τα παρα-μύθια. Είναι δηλαδή με το δίπλα. Κι όσο όλα τους θλιβερά. μπερδεύεται, τόσο φαντάζεται Και τα σιχαίνομαι για θαύματα. Παρα-μυθιάζεται. καθαρά εγωιστικούς Με τα παρ-αισθήματα συμλόγους. βαίνει ό,τι ακριβώς και με τα παρα-μύθια. Είναι όλα τους θλιβερά. Και τα σιχαίνομαι για καθαρά εγωιστικούς λόγους. Κάθε φορά που κάποιο παραμύθι πάει και χώνεται μέσα στα αυτιά ή μέσα στα μάτια μου, θυμάμαι την εκ φύσεως μάλλον ηλιθιότητά μου, γιατί φαντάζομαι ότι όλο και μπορεί να γίνει κάποιο θαύμα και να υπάρξει επιτέλους ένα καλό τέλος και στην πραγματικότητα. Αλλά μετά πέφτω κάτω από τα γέλια, γιατί σκέφτομαι «Πόσο καλό μπορεί να είναι ένα τέλος δηλαδή;» Υγ: Δεν υπήρξαν εδώ και πολύ καιρό ωραιότερα παραισθήματα, πιο υποδειγματικά παρ-αισθήματα από αυτά που παρ-αισθάνθηκα στο Vitrioli τού Εθνικού μας Θεάτρου. Μία παράσταση που σπάει την ψυχή σε ένα έργο που σπάει τον εγκέφαλο και με έναν νέο πρωταγωνιστή που σπάει το σώμα του σε κομμάτια. Επιεικώς αριστούργημα. Εδώ Σκάλα


Σπανακόχωρα του Θανάση Χειμωνά

Ελεύθερα πιασίματα

Ο Θανάσης Χειμωνάς γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα και είναι συγγραφέας. Σπούδασε Φιλολογία και Κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και Δημοσιογραφία στο Λονδίνο. Έχει εκδώσει έξι μυθιστορήματα και το έβδομό του, «Ζούμε τις τελευταίες μας μέρες», θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο. Έχει εργαστεί ως αθλητικός συντάκτης στα «Νέα» ενώ άρθρα του έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί σε περιοδικά, εφημερίδες και στο ίντερνετ.

ΜετάΑπ’όλα έχει ο μπαξές: Δράκους (ΔΝΤ, Γερμανοί, Εβραίοι, Πακιστανοί, Αλβανοί, «Πολιτικοί»), Πρίγκιπες (Πάνος Καμμένος, Νίκος Φωτόπουλος, διάφοροι έντεχνοι τραγουδιστές), Πριγκιποπούλες (Λιάνα Κανέλλη), γελωτοποιοί (Λάκης Λαζόπουλος, Γιώργος Πάντζας)…

Παραμύθια… Όταν ακούμε αυτή τη λέξη το μυαλό μας τρέχει κυρίως σε κλασικά αριστουργήματα όπως η «Χιονάτη», ο «Κοντορεβυθούλης», η «Σταχτοπούτα» και ιδιοφυείς δημιουργούς όπως ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ή οι αδερφοί Γκριμ. Τέτοια παραμύθια δεν γράφονται σήμερα, θα πει κανείς μελαγχολικά. Κι όμως! Και γράφονται και διαδίδονται στόμα με στόμα όπως τα έπη του Ομήρου! Που; Μα στην χώρα που γέννησε τον Όμηρο και κάθε άλλης λογής πολιτισμό! Την Ωραία Ελλάς! Γιατί πείτε μου φίλοι μου: Τι ψάρια να πιάσει η ιστορία μιας τύπισσας που κοιμόταν είκοσι χρόνια μπροστά στον γκραντιόζ μύθο των αεροπλάνων που ψεκάζουν τους λαούς για να είναι ήσυχοι και αποχαυνωμένοι; Τι ηθικό δίδαγμα μπορεί να δίνει στα παιδιά μας η ιστορία ενός σπαγκοραμμένου γέρου ο οποίος δέχεται αλλεπάλληλες επισκέψεις φαντασμάτων μπας και βάλει κάνα χέρι στην τσέπη μπροστά στον γαλαντόμο κύριο Σώρα ο οποίος είναι έτοιμος να ακουμπήσει 600 δις ευρώ για να σώσει την πατρίδα μας; Πόσο άθλιος και ποταπός μπορεί να φαντάζει ο Κακός Λύκος μπροστά στους επιτήδειους που σχεδιάζουν να εξαφανίσουν τα φωνήεντα από την γλώσσα μας; Και πόσο πιο συγκινητική μπορεί να είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που ξεπαγιάζει επειδή έκανε κακή διαχείριση των σπίρτων της μπροστά στην ηρωική «αυτοκτονία» του αγαπημένου κωμικού Κώστα Τσάκωνα ο οποίος, ψυχορραγώντας, ζήτησε από τον ελληνικό λαό να βγει στους δρόμους και να ανατρέψει το μνημόνιο; Ναι, αγαπητοί μου. Η Ελλάδα του 21ου αιώνα είναι η σύγχρονη παραμυθόχωρα. Απ’όλα έχει ο μπαξές: Δράκους (ΔΝΤ, Γερμανοί, Εβραίοι, Πακιστανοί, Αλβανοί, «Πολιτικοί»), Πρίγκιπες (Πάνος Καμμένος, Νίκος Φωτόπουλος, διάφοροι έντεχνοι τραγουδιστές), Πριγκιποπούλες (Λιάνα Κανέλλη), γελωτοποιοί (Λάκης Λαζόπουλος, Γιώργος Πάντζας)… Φυσικά, κυκλοφορούν ανάμεσά μας, αμέτρητοι ταλαντούχοι παραμυθάδες, έτοιμοι να μας βυθίσουν στο μεγαλείο της πιο εξωφρενικής και παράδοξης ιστορίας. Και τα «μεγάλα παιδιά» της πατρίδας μας είναι πάντα πρόθυμα να πιστέψουν και να διαδώσουν με την σειρά τους αυτά τα όμορφα και φαντασμαγορικά παραμύθια. Τα «μεγάλα παιδιά» της πατρίδας μας πιστεύουν πως ζουν στην Ουτοπία. Στην πραγματικότητα όμως λιμνάζουν σε κάτι που μοιάζει με Μίκυ Σίτυ και Σπανακόχωρα.

Ο πολιτισμολόγιος ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

του Ιάσονα Κουτούφαρη-Μαλανδρίνου Ο Ιάσονας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1992 και φοιτά στη Νομική. Ενδιαφέρεται για την πολιτική, την ιστορία, τη φιλοσοφία. Έχει δημοσιεύσει άρθρα του στο Νομικό Παλμό και συνεργάζεται με τη Νομική Επιθεώρηση. Είναι συνεκδότης και αρχισυντάκτης του πολιτικού και φιλοσοφικού περιοδικού «Αρχειοθραύστης» (http://arxeiothrafstis.blogspot.gr)

Στην κουλτούρα μας, το παραμύθι είναι το συνώνυμο της παιδικής ηλικίας, του ψεύδους, του παραμυθιάσματος. Αλλά, πάνω απ’ όλα, το παραμύθι είναι ο Μύθος ως αντίπαλος της Επιστήμης. Στην νεωτερικότητα τούτο το δίπολο είχε μία ενδιαφέρουσα όσο και καθολική χρήση. Οι φιλελεύθεροι αρχικά επιδοκίμασαν την κυριαρχία της επιστημοσύνης, την μετάβαση, με τα λόγια του Nestle, από τον Μύθο στον Λόγο. Αργότερα, θρήνησαν την γραφειοκρατικοποίηση όλων των πτυχών της ζωής, και στράφηκαν στην αναζήτηση της «αυθεντικής» ύπαρξης. Οι συντηρητικοί, αφού ανήγαγαν σε επιστήμη την μελέτη της Βίβλου, αμύνθηκαν προτάσσοντας την χριστιανική μυθολογία. Τώρα διαλύουν τις κοινωνίες με επιστημονικά εργαλεία, σχεδιασμένα με σχολαστικότητα από νομπελίστες. Οι ριζοσπάστες εγκατέλειψαν τον ουτοπισμό για χάρη του «επιστημονικού σοσιαλισμού». Ύστερα, θέλησαν να ανακαλύψουν έναν νέο επαναστατικό Μύθο. Σήμερα, μετά από δύο αιώνες δηλωμένης διαμάχης Μύθου και Λόγου, διαπιστώνουμε την διαλεκτική αντίθεσή τους, το διαρκές θρέψιμο του ενός από την ανάπτυξη του άλλου. Ο θεολογικός Μύθος εναλλάσσεται με τον Επιστημονικό Λόγο: τους ενώνει η θετικότητα, το γεγονός ότι καταγράφονται σε «ιερά κείμενα», αποκτούν πιστούς και ιερατεία. Η φωνές του Θεού και του Επιστήμονα έρχονται να δεσμεύσουν την ελεύθερη αντίληψη κάθε κοινού θνητού. Ας επιστρέψουμε στο παραμύθι. Φύση του είναι η αδιάκοπη ροή. Μεταφέρεται από την μία γενιά στην άλλη, συγκρατεί μοτίβα, προσθέτει στοιχεία, πλάθει μηνύματα. Το παραμύθι ζει προφορικά: ακόμη κι όταν βρίσκει μία παγιωμένη μορφή σε κάποια ανθολογία, με την πρώτη ανάγνωσή του θα απελευθερωθεί από τα δεσμά των τυπογραφικών σημείων για να μπει και πάλι στην αέναη κυκλοφορία του. Ποιός μπορεί να βασίσει θρησκευτικά δόγματα στις παραμυθικές παραλλάξεις; Ποιός θα θεμελιώσει μία επιστημονική θεωρία παραπέμποντας στις χίλιες εκδοχές του ταξειδιού του ήρωα; Πριν από χρόνια, κάποιοι κήρυξαν το τέλος των «μεγάλων αφηγήσεων». Μήπως αυτό μπορεί να γίνει η αρχή των Μεγάλων Παραμυθιών; Αν οι Μύθοι -του Θεού, του Κράτους, του Ηγέτη, του Επιστήμονα- συνδέονται ακριβώς με την εξουσία μιάς ολιγαρχίας, το παραμύθι είναι ακριβώς, παρά τον μύθον: κοντά του, αλλά και σε αντίθεση με αυτόν. Το παραμύθι, εφ’ όσον κυριαρχήσει ως νοοτροπία, θα είναι η πραγματοποίηση της «νέας μυθολογίας του Λόγου», εκείνης που οραματιζόταν νεαρός o Hegel. Όπως σημείωνε ενθουσιασμένος ο Γερμανός διαλεκτικός: «Τέλος πια το περιφρονητικό βλέμμα [των σοφών προς τον λαό], το τυφλό σύγκρυο του λαού μπροστά στους σοφούς και στους ιερείς του. Μόνο τότε μπορούμε να αναμένουμε ίση ανάπτυξη όλων των δυνάμεων, του κάθε ατόμου χωριστά όπως και όλων των ατόμων μαζί. Καμμιά δύναμη δεν θα καταπιέζεται πλέον• τότε θα βασιλεύει καθολική ελευθερία και ισότητα των πνευμάτων! - Ένα ανώτερο πνεύμα, σταλμένο από τον ουρανό, πρέπει να καθιδρύσει αυτή τη νέα θρησκεία ανάμεσα μας τούτη εδώ θα είναι το τελευταίο, ύψιστο έργο της ανθρωπότητας». Διαβάστε: G.W.F. Hegel, Αισθητική Φιλοσοφία, σε Δημ. Τζωρτζόπουλου (επιμ.), Ανθολόγιο Κειμένων του G.W.F. Hegel, Ποιός σκέπτεται αφηρημένα;, Gutenberg, Αθήνα, 2011, σελ. 209-213.

5 | city vibes | 2013


Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ Του Αθανάσιου Οικονόμου

ΜΥΘΟΙ

Έργο της Μαρίας Γιαννακάκη

Είναι μια πανθομολογούμενη αλήθεια ότι η παιδική ηλικία της ανθρωπότητας, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, τράφηκε και ανατράφηκε μέσα στην αχλύ του Μύθου και με όχημα τον Μύθο, ο άνθρωπος προσπάθησε να κατανοήσει τον κόσμο και τα εν αυτώ. Μια δεύτερη διαπίστωση είναι ότι ο Κόσμος αυτός δεν αποτελούσε ένα οντικό κατέναντι, μια αντικειμενική δηλαδή πραγματικότητα, εφόσον ο άνθρωπος βρισκόταν σε άρρηκτη συνάφεια και σε αδιάσπαστη αλληλουχία με τη Φύση. Βρισκόταν σε μια ενότητα μάλιστα με αυτήν, αντλώντας τα ουσιώδη για την βιολογική επιβίωσή του και για μία φαινομενολογία του είναι, που επέτρεπε την εκθαμβωτική πρόσληψη του μυστηρίου της ύπαρξης, ενώ ο αβίαστος από προκαταλήψεις άδολος οφθαλμός του και η οξυμένη του παρατήρηση σχημάτιζε μέσα του έναν μεστών ωκεάνιων συναισθημάτων ενδοχώρο. Όσο ο προσωπικός αυτός χώρος, με τον μηχανισμό της εσωτερίκευσης, εξαπλωνόταν, τα μαγικά στοιχεία πλεόναζαν και, από τη στιγμή που η ανιμιστική τάση του ανθρώπου ταύτιζε και θεοποιούσε τις κυρίαρχες δυνάμεις που τού επιβάλλονταν, είτε με την ισχύ του άρρενος είτε με τη λατρεία του μητρικού αρχετύπου, η ανάγκη του για δημιουργία(εξερεύνηση και πειραματισμό) και αναδημιουργία (ψυχαγωγία, παίγνιο)στράφηκε στην αφήγηση καταστάσεων (με τα δικά μας λογοκρατικά δεδομένα)“εξωπραγματικών”. Σε όλο το παγκόσμιο μυθολογικό ρεπερτό-

6 | city vibes | 2013

ριο παρατηρούμε μία έξαρση φανταστικών και φαντασιωτικών αφηγήσεων, με έντονο το στοιχείο της υπερβολής, της προσωποποίησης στοιχείων του περιβάλλοντος ή εικαζομένων κοσμογονικών δυνάμεων και τη διαπλοκή ανεξέλεγκτων κοσμικών δυνάμεων, ευρισκόμενων αενάως σε σύγκρουση και διαπάλη. Στο ευφάνταστο μυαλό του ανθρώπου μιας μυθολογούμενης εποχής, όλα αυτά, ωστόσο, είχαν μία εκπληκτική επίδραση στον τρόπο που προσλάμβανε τις παραστάσεις και σχημάτιζε εποπτείες με άτακτο ομολογουμένως τρόπο, χωρίς καμία προσπάθεια συστηματοποίησης, παρά μόνο με το έντονο στοιχείο της επανάληψης. Οι εκφορές, παραλλαγές και εκδοχές των προφορικών (άγραφων)παραδόσεων είχαν ως αποτέλεσμα μια θαυμαστή ποικιλία θεμάτων, λίγο έως πολύ κοινών, σε όλους σχεδόν τους λαούς. Όλοι,ανεξαιρέτως, οι μεγάλοι αρχαίοι πολιτισμοί έχουν δώσει τα καλύτερα δείγματα μιας πλούσιας και ευρηματικότατης Μυθολογίας, ενώ από την άλλη πλευρά, τα σημεία σύγκλισης των παγκόσμιων σταθερών των συγκεντρωμένων σε σώμα λαϊκών αφηγήσεων είναι πάμπολλα. Και είναι κοινός τόπος ότι η συμβολική γλώσσα των μύθων, των παραμυθιών και των παραβολών ή όποιων άλλων συμβολικών αφηγήσεων προσομοιάζει με τη γλώσσα των ονείρων και των φαντασιοπληξιών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στη μυθολο-

γική γλώσσα δεν παίζει ρόλο τόσο η λογική τάξη του κόσμου με τις απαρέγκλιτες διαστάσεις του χώρου και του χρόνου και τις υπόλοιπες διέπουσες (λογικές) κατηγορίες, αλλά η ονειρική εκτύλιξη επεισοδίων με χαρακτηριστικά τους την ένταση και τον συνειρμό σε μια δική τους ξεχωριστή και αναπαραστατική “λογική”. Όπως το παιδί που ζωγραφίζοντας αλλοιώνει τα σχήματα, ανακατεύει άτακτα τα χρώματα, σμικρύνει τα οχληρά αντικείμενα, μεγεθύνει αυτά στα οποία θέλει να εστιάσει την προσοχή του, διογκώνει αυτά που τού προκαλούν εντύπωση και παροντοποιεί αυτά που αφίστανται είτε χωρικώς είτε χρονικώς, η μυθολογική αφήγηση ακολουθεί μια παρόμοια τακτική: συρράφει επεισόδια, σφυγμομετρώντας ολοένα την πίεση που ασκεί στον ακροατή της, δημιουργεί σασπένς, οδηγεί σε παροξυσμό μια δαιμονική περιπέτεια και εν τέλει, δίνει ένα αίσιο ή λυπηρό ή και απρόΚαι είναι κοινός βλεπτο τέλος. Καίτοι διδάσκει πολλές φορές (την αρετή, λαϊκά τόπος ότι η συμβολική γλώσσα ήθη και έθιμα, την αξία της φιτων μύθων, των λίας, την δύναμη της αλήθειας, παραμυθιών και τη σπουδαιότητα της αγάπης, των παραβολών τον σεβασμό του περιβάλλοή όποιων άλλων ντος και εν γένει, οικουμενικές συμβολικών αξίες αναλλοίωτες στο χρόνο), αφηγήσεων ο πρωταρχικός σκοπός της δεν προσομοιάζει με είναι η διδαχή. τη γλώσσα των Όλοι οι μεγάλοι παραμυθάδες ονείρων και των (από το άρξασθαι μέχρι και τις φαντασιοπληξιών. μέρες μας) γνώριζαν πολύ καλά ποιας αιθέριας στόφας ήταν το υφάδι τους και η προσπάθειά τους εστιαζόταν στο να “ξελογιάσουν” με στοιχειώδη αληθοφάνεια την παιδική ψυχή και με τα θέματα που την συνεπαίρνουν περισσότερο, μόνο και μόνο για να τής παράσχουν μια παραμυθία από τον κόσμο των μεγάλων, που πολύ συχνά την πληγώνει βάναυσα και την κακοποιεί.


Ante Portas

Η σημασία του Παραμυθιού Του Σταύρου Τασιόπουλου

Ο Σταύρος Τασιόπουλος, είναι ασκούμενος δικηγόρος και μεταπτ. φοιτητής Δημοσίου Δικαίου & Πολιτικής Επιστήμης. Ασχολείται με τα κοινά αρκετό καιρό αν και νεότατος. Ήταν υποψ. περιφερ. σύμβουλος Δυτ. Αθήνας το 2010 με το συνδυασμό του Γιάννη Δημαρά. Συμμετείχε μετέπειτα στο Άρμα Πολιτών ως υπεύθυνος για θέματα νεολαίας, σήμερα συμμετέχει στο ΣΥΡΙΖΑΕΚΜ, όπου είναι και μέλος της γραμματείας δικηγόρων του κόμματος.Συνιδρυτής του blog anteportasgr.blogspot.gr, κείμενά του δημοσιεύονται σε διάφορα site και εφημερίδες st.tasiopoulos@gmail.com

Διεθνή

O MYΘΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ Του Στράτου Νικολούδη O Στράτος είναι απόφοιτος του τμήματος πολιτικών επιστημών στο Καποδιστριακό και δόκιμος ερευνητής του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ).

Κάθε μέρα ,εδώ και αρκετό καιρό, είναι και μια αφορμή για να απομακρυνθεί και άλλο από την πραγματικότητα η έννοια του παραμυθιού ως κοινωνική σχέση. Πιεσμένος χρόνος, άγχος, αγωνίες, οικονομικά προβλήματα, η εύκολη λύση της τηλεόρασης και του Internet πλέον, είναι αιτίες που απομακρύνουν από την υγιή παιδαγωγική σχέση μετάδοσης γνώσης, μηνυμάτων, συμβολισμών. Το παραμύθι προϋποθέτει τον χρόνο που θα αφιερωθεί για αυτό, αλλά και την ευχάριστη διάθεση του γονέα, του παππού, του μεγαλύτερου αδελφού. Μαζί αυτές οι δυο παράμετροι είναι μια καλή εγγύηση για μια υγιή σχέση με το παιδί. Όχι όμως να φτάνουμε και στο άκρο, όπου μέσω του παραμυθιού αναπαράγονται κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά στερεότυπα και όπου καθεστώτα επικυρώνουν την ύπαρξή τους από νωρίς στις συνειδήσεις των νέων πολιτών. Κλασική περίπτωση αποτελεί το παραμύθι για το πριγκιπόπουλο ή για την πριγκίπισσα , με αφηγητή κάποιον που ούτε στην τάφρο του κάστρου δεν μπορούσε να πλησιάσει, ή οι αφηγήσεις των «λαϊκών» παραμυθιών για τον μεγάλο και σπουδαίο ηγέτη. Τέτοιου είδους οπτικές του μύθου, ιδωμένες πια με μια σύγχρονη προοδευτική αντίληψη και ερμηνεία, σαφώς και δεν εμπεριέχουν κάποια ουσιαστική παιδαγωγική διαδικασία και μόρφωση. Όμως, στην παράδοση κάθε λαού υπάρχουν τα παραμύθια εκείνα που ήταν και είναι πεδίο μεταλαμπάδευσης σπουδαίων μηνυμάτων και αρχέτυπων τα οποία ετοιμάζουν το παιδί για την ενηλικίωση. Ετυμολογικά, το παραμύθι συνδέεται με το μύθο. Ο μύθος σχετίζεται γλωσσικά με τη ρίζα *μν – απ’ όπου οι λέξεις μύω, μυώ, μύστης, μυστήριο κ.ά. Με τους γνωστικούς μύθους, δηλαδή με μύθους που περιέχουν στοιχεία γνώσης για το κυνήγι, τη βλάστηση, τους καρπούς, οι γέροι μύστες μυούν τους νέους στα μυστικά της φύσης. Σε αυτήν τη συλλογιστική συνηγορεί ο Όμηρος για τον οποίο μύθος δεν είναι το παραμύθι, αλλά ο λόγος, η συμβουλή, η προσταγή, η πρόταση και η γνώμη. Ο καθηγητής Κακριδής επισημαίνει ότι είναι σημαντικό πως ο μύθος κρατάει παραδειγματικό χαρακτήρα σε όλους τους αιώνες που ζει και ακμάζει στον ελληνικό χώρο. Η Ελληνική Μυθολογία, δε, σύμφωνα με πολλούς μελετητές, έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στην ευρύτερη αγωγή και παιδεία του ανθρώπου, εξαιτίας της σημασίας του εύρους και του βάθους που αυτή έδωσε στις ανθρώπινες αξίες. Με αυτά τα δεδομένα είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η παράδοση του παραμυθιού ενυπάρχει ανά τους αιώνες στην κοινωνία, μόνον που σήμερα αυτό αμφισβητείται σθεναρά. Πέραν από τους άμεσους λόγους που αναφέρθηκα στην αρχή, υπάρχουν και πιο ουσιαστικοί. Η ύπαρξη ενιαίας εκπαιδευτικής διαδικασίας από το σχολείο, όπου η παρουσία μύθων και παραμυθιών είναι ελάχιστη έως καμία στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, η καθαρά εμπορευματική αντίληψη για την γνώση ως εργαλείο οικονομικής σταδιοδρομίας με αφαιρεμένη την μορφωτική διάσταση διαπαιδαγώγησης υπεύθυνων πολιτών, και η εισροή των μηνυμάτων από την τηλεόραση που τις περισσότερες φορές είναι μηνύματα με γνώμονα το συμφέρον των χορηγών τους, έχουν επιδράσει σημαντικά στην διαδικασία του παραμυθιού. Είναι χρησιμότατο, όμως, να επιδιώκεται η ενασχόληση με το παραμύθι καθώς και τους μύθους της πλούσιας ιστορίας μας, όχι μόνον χάριν των παιδιών, αλλά και για εμάς τους μεγαλύτερους. Από τον Μικρό Πρίγκιπα μέχρι τον μύθο της Αρετής και της Κακίας του Ηρακλή, υπάρχει η ευκαιρία μπροστά μας, ας την αξιοποιήσουμε.

Ο Αισχύλος στην τραγωδία του “Προμηθέας Δεσμώτης”, επιλέγει να παραστήσει τον πυρφόρο τιτάνα αλυσοδεμένο στους βράχους του Καυκάσου, όπου τιμωρείται για τα «εγκλήματα» της σωτηρίας των ανθρώπων και της ανυπακοής στους θεούς. Κατά ένα παράξενο παιχνίδι της (Μ)μοίρας, πριν μόλις λίγες μέρες, οι αρχές της Βόρειας Οσσετίας επέλεξαν να τιμήσουν τον εκλιπόντα Ούγκο Τσάβες, δίνοντας το όνομά του σε μια από τις κορφές του ίδιου βουνού. Να τον τιμήσουν ενδεχομένως για τα ίδια ακριβώς «εγκλήματα» που είχε διαπράξει και ο Προμηθέας. Δεν είναι λοιπόν η καυκάσια οροσειρά το μόνο πράγμα που συνδέει τον Αρχαιοελληνικό θεό με τον Λατινοαμερικ��νό ηγέτη. Στο έργο του Σέλλεϋ “Προμηθέας Λυόμενος” διαβάζουμε τα εξής: « Οι ποιητές, όχι διαφορετικά από τους φιλοσόφους, τους ζωγράφους, τους γλύπτες και τους μουσικούς, είναι κατά μία έννοια οι δημιουργοί και κατά μια άλλη τα δημιουργήματα της εποχής τους». Θα μπορούσαμε, αν μη τι άλλο, να προσθέσουμε και τους πολιτικούς στην ως άνω λίστα. Έτσι και ο Τσάβες, γεννημένος ένας φτωχός mestizo της Βενεζουέλας, σε μία εποχή που καλούσε απελπισμένα για τη λύση του προβλήματος της λαϊκής καταπίεσης , κατάφερε μετά από πολλές προσπάθειες να πάρει την εξουσία και να αγωνιστεί για την ανατροπή. Εδώ αρχίζουν και οι αλληλουχίες με τον Προμηθέα. Εκείνος έδωσε στους ανθρώπους το δώρο της φωτιάς και ο Comandante επέλεξε να κάνει το ίδιο, ανάβοντας τη φλόγα με το πετρέλαιο της χώρας του, το οποίο μέχρι τότε εκμεταλλεύονταν άλλοι. Όπως ο ησιόδειος ήρωας έφερε στους ανθρώπους της χάλκινης εποχής τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τα γράμματα, έτσι και ο Μπολιβαριανός ηγέτης αναδιένειμε τη γη στους ακτήμονες και απάλειψε τον αναλφαβητισμό. Τέλος όπως ο Δίας έστειλε κάποτε έναν αετό να τρώει τα σωθικά του εχθρού του, έτσι και οι ΗΠΑ αποφάσισαν να ακολουθήσουν παρόμοια μέθοδο, στέλνοντας αυτή τη φορά την επάρατη νόσο. «Ο Προμηθέας είναι ο πιο εξέχων άγιος και μάρτυρας στο ημερολόγιο της φιλοσοφίας». Τούτη τη φράση διάλεξε ο νεαρός Μαρξ για να αποτελέσει την κατακλείδα του προλόγου της διδακτορικής διατριβής του, δηλώνοντας έτσι θαυμαστής του προμηθεϊκού μύθου. Εκείνο που πρέπει να μας προβληματίσει, είναι το αν μια αντίστοιχη φράση θα μπορούσε να αποτελέσει την κατακλείδα της ζωής του Ούγκο Τσάβες – ενός θαυμαστή της μαρξιστικής ιδεολογίας. Άγιος; Κανένας πολιτικός δεν θα μπορούσε ποτέ να φέρει τον εν λόγο τίτλο… Μάρτυρας, όμως; Ένας στρατιώτης που τόλμησε να στρέψει τα όπλα εναντίον εκείνον που απομυζούσαν τους πόρους της πατρίδας του, ένας μεταρρυθμιστής που τοποθέτησε τους φτωχούς στο κέντρο της κρατικής πολιτικής, ένας άνθρωπος που πλήρωσε για τις ιδέες και τη στάση του με τη ζωή του. Ναι, ο Ούγκο Τσάβες Φρίας δικαιούται να φέρει αυτό το τίτλο. Ως μάρτυρας στο ημερολόγιο των αγώνων για την κοινωνική δικαιοσύνη. 7 | city vibes | 2013


Παραμυθένιες φωνές Η σοουμπίζ τούς «φοβάται» και αυτοί δεν τη γουστάρουν καθόλου. Τραγουδάνε σε συναυλίες και παραστάσεις, όχι σε πίστες και γκλάμουρ πάρτι. Η σχέση τους με την μουσική μετράει χρόνια και κύματα. Το κοινό τους στοιχείο η παράδοση: στίχος ελληνικός, ήχος «παλιός». Κι εκτός αυτού, η ροπή τους στο παραμύθι, ως προς το κομμάτι της μαγείας, τουλάχιστον.

NTENIA ΚΟΥΡΟΥΣΗ Τη συνάντησα ακουστικά για πρώτη φορά στον “Κάβουρα” στα Εξάρχεια. Ύστερα κι άλλη φορά, κι άλλη. Αργότερα, εντόπισα το Cd της «τι παράξενη κοπέλα» κι άρχισα να παρακολουθώ τις κινήσεις της και να μαθαίνω γι’ αυτήν. Είναι από τις ελάχιστες αυθεντικές νοσταλγούς του ρεμπέτικου. Και νοσταλγεί η Ντένια τόσο όμορφα, τόσο… παράξενα!

Γεωργία Δρακάκη

1.Το αγαπημένο σου μουσικό όργανο και γιατί; 2.Νότες ή στίχοι; Τι μετράει περισσότερο σε ένα τραγούδι; 3.Η πιο παραγωγaική μουσικά εποχή στην Ελλάδα και στον κόσμο;

ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΚΑΡΟΥΝΗΣ Ιούλιος 2012, Δελφοί. Ο Γ. και εγώ στο «Μεγάλο μας Τσίρκο» να κοιτιόμαστε καλά καλά κάθε φορά που εμφανίζεται επί σκηνής ο Καρούνης. Γίνεται; Τέτοια φωνή γίνεται; Γίνεται. Ό, τι έχει τραγουδήσει αυτός ο μελωδός το έχει απογειώσει. Δεν τραγουδάει, μου είχε πει ο Γ., ψάλλει. Αδημονούμε για τα επόμενα μουσικά του βήματα.

City και 10/3

4.Ποια η διαφορά μεταξύ ερμηνευτή και τραγουδιστή; 5.Ποιες οι βασικότερες επιρροές σου από το χώρο της μουσικής; 6.Το πιο συναρπαστικό και το πιο απογοητευτικό live της ζωής σου; 7.Ποια βήματα συστήνεις σε ένα νέο που ανακαλύπτει τον έρωτα και την κλίση του προς τη μουσική και το τραγούδι; 8.Η νύχτα ως ώρα «εργασίας» συνήθης για μουσικούς και τραγουδιστές αλλοιώνει ή προσφέρει εμπειρίες; 9.Η λέξη «παραμύθι» σου φέρνει στο νου περισσότερο την έννοια ψέμα ή την έννοια φαντασία; 10. Μπορούν ή πρέπει τα παραμύθια να τραγουδιούνται; 8 | city vibes | 2013

ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ Συνθέτει, γράφει, άδει. Κατορθώνει να πηγαίνει με τα τραγούδια του το δεξί αυτί του ακροατή στην Κρήτη και το αριστερό στην καρδιά, στον άνθρωπο. Τον γνωρίζω από πολύ μικρή, το όνομά του κυκλοφορούσε μες στο σπίτι μου. Τα τραγούδια του είναι πολύ βαθιά, θα τολμούσα να πω θρησκευτικά. Αυτό είναι που τρομάζει και, συνάμα, ταράζει. Κι αυτό είναι το παραμύθι του Γιώργη του Δραμουντάνη του Ανωγειανού.


1. Αν και εξαρτάται πάντα από τον παίκτη, όλα τα μουσικά όργανα με συγκινούν ιδιαίτερα: Από το βιολί, μέχρι το κλαρίνο, την άρπα και το φλάουτο. Παρ’ολ’αυτά, αυτό που μιλάει στην καρδιά μου είναι η πολίτικη λύρα, με τον σπαραχτικό της ήχο. Με ταξιδεύει στην ανατολή και μου φέρνει εικόνες τραγικές του παρελθόντος και δάκρυα στα μάτια. Θα’ θελα να τραγουδήσω κάποια στιγμή με ένα τέτοιο όργανο, να δω τα αποτελέσματα στο τραγούδισμά μου. 2. Ένα τραγούδι είναι σαφώς παράγοντας και των δύο. Αν κάτι απ’ αυτά τα δύο είναι αδύναμο ή άκαιρο, το τραγούδι θα πεθάνει στην αφάνεια. Εμένα προσωπικά, μού «μιλάει πρώτα» η μουσική. Τον στίχο τον ανακαλύπτω με τον χρόνο σιγά σιγά, προσπαθώντας να τον βιώσω μέσα από το τραγούδισμά μου. Υπάρχουν, βέβαια στίχοι ή ποίηση που με αγγίζουν άμεσα, όπως του Λειβαδίτη, του Ρίτσου ή ακόμα και του Άκη Πάνου. Μπορεί ,βέβαια, να περάσουν χρόνια για να αναλύσω κάτι που τραγουδώ, όπως οι στίχοι του Τριπολίτη για παράδειγμα. Η μουσική είναι που με αφήνει «νοκ άουτ» με τη μία. 3. Παραγωγικές μουσικά εποχές είναι όλες, εξαρτάται τι προωθεί το σύστημα και πλέον, το κέρδος και η εικονική πραγματικότητα. Για μένα, η εποχή ‘30-‘40 και ίσως ‘60 ήταν η πιο παραγωγική σε ουσία, ποιότητα, ποσότητα. Τραγουδιστές, συνθέτες, ποιητές, στιχουργοί, κέντησαν εκείνες τις εποχές, παρακινούμενοι από κοινωνικά γεγονότα, πολέμους, φτώχεια και μια ασυγκράτητη εσωτερική ανάγκη. 4. Για μένα καμία. Πρέπει να είναι ένα και το αυτό. Χωρίς το ένα να υπερτερεί του άλλου. Το να τραγουδάς απαιτεί ταλέντο,

μελέτη, έκφραση, γνώση, βιώματα, πόνο και πολύ κόπο. Πρέπει να μπορείς να είσαι το μέσο που θα μεταφέρει στον ακροατή την μελωδία και την ουσία του στίχου, χωρίς αλαζονικές τάσεις αυτοπροβολής και έκθεσης του τι μπορείς να κάνεις με το λαιμό σου. Φυσικά, δίνεις τον εαυτό σου και το χρώμα σου με το να τραγουδάς σωστά και να ερμηνεύεις με τον τρόπο σου και τα βιώματά σου. 5. Από μικρή άκουγα μουσική μες στο σπίτι. Πάντα είχαμε παρέες με κιθάρες και ξενυχτούσαμε. Στην Πάρο που μεγάλωσα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, κοιμόμουν κάτω απ’ τα τραπέζια στον «Έλυτα», που τραγουδούσε ο Πάριος και πολλοί άλλοι. Το πρώτο τραγούδι που θυμάμαι να τραγουδώ, είναι «Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά» του Δροσίνη και το «Μες στου Βοσπόρου τα στενά» του Καλδάρα. Αργότερα, ακούγοντας ρεμπέτικα, ειδικά τη φωνή της Μαρίκας Νίνου και του Τσαουσάκη, συγκλονίστηκα. Λέω εδώ είμαι: Κάτι έγινε μέσα μου, σεισμός. 6. Το συναρπαστικότερο live στη ζωή μου ήταν αυτό στο ‘Θέατρο Βράχων’ υπό τη διεύθυνση του Ν. Μαμαγκάκη. Όλα άγγιζαν το τέλειο: Ήχος, ορχήστρα, συμμετέχοντες. Νένα Βενετσάνου, Πόπη Αστεριάδη, Δ.Κοντογιάννης, Λιζέτα Καλημέρη, Σ.Παπάζογλου, Καρούνης, Λάκης Παππάς. Δεν χόρταινα να ακούω...και να τραγουδώ!Το πιο απογοητευτικό ήταν για μένα μια βραδιά στη Ρόδο πριν πολλά χρόνια που έπαθα, ενώ τραγουδούσα, κρίση πανικού και σταμάτησα να τραγουδώ έντρομη, ενώ όλος ο κόσμος με κοιτούσε από κάτω...Αυτό προσπαθώ να το ξεχάσω...

7. Να μελετά και να τραγουδά! Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο πραγματικός τραγουδιστής παλεύει με τους φόβους του και τον κυριεύει η ανάγκη να τραγουδήσει σαν μέσο έκφρασης του εσωτερικού του κόσμου. Να εξελίσσεται και να ακούει την καρδιά του. Αν ονειρεύεται να βγάλει λεφτά και να γίνει διάσημος ας το ξεχάσει. Αυτό μπορεί και να συμβεί. Αλλά ποτέ δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Μόνο τραγουδώντας θα γίνει καλύτερος. 8. Και τα δύο. Αυτή είναι η παράνοια της νύχτας. Σε συγκινεί, σε ζωντανεύει και σε σκοτώνει μαζί. Σέρνεσαι όλη μέρα. Χάνεις τη φωνή σου συχνά. Κλείνεσαι μες στο σπίτι από την κούραση. Όμως ξέρεις ότι, ειδικά στην Ελλάδα, αυτό είναι το ακριβό αντίτιμο που πληρώνεις, αν θες να ζήσεις από τη μουσική. Όλα αυτά πρέπει να τα υπομένεις και να τα προσπερνάς και να γεύεσαι τη μαγεία του πάλκου, που για μένα είναι κάτι αναντικατάστατο: ένας μαγικός κόσμος. 9. Ένα παραμύθι έχει και τα δύο. Είναι ένας άλλος τρόπος να πεις μιαν αλήθεια που θα σε πονέσει λιγότερο, χρησιμοποιώντας τη φαντασία και αυτό ,για μένα, είναι το τραγούδι ακριβώς, ένα παραμύθι που το ζω κάθε μέρα. Είναι ένα αθώο ψέμα που μου ζωντανεύει την ψυχή και με βοηθά να πάω παρακάτω. Χωρίς φαντασία, για μένα, ο άνθρωπος είναι νεκρός. Πάντως στην καθημερινότητά μου, απεχθάνομαι τα ψέματα και συνδέω το παραμύθι μόνο με τη φαντασία. 10. Και μπορούν και πρέπει. Για σκέψου τον «Ερωτόκριτο». Υπάρχει πιο ωραίος τρόπος να αφηγηθείς ένα παραμύθι; Νομίζω είναι ο καλύτερος…

1.Δε θα έλεγα πως μου αρέσει κάποιο όργανο συγκεκριμένο. Υπάρχει ,όμως, μια ομάδα οργάνων που μου αρέσουν πολύ, τα όργανα της Ανατολής. Όταν λέω Ανατολή, συμπεριλαμβάνω σε ένα μεγάλο ποσοστό κουλτούρας και την Ελλάδα. Τα όργανα αυτά είναι ασυγκέραστα ,δηλαδή έχουν τη δυνατότητα να παίξουν εκτός από τόνους και ημιτόνια, αυξημένα τριημιτόνια, ελλατωμένα ημιτόνια, μειωμένους τόνους.Το χαρακτηριστικό αυτό τα κάνει να ακούγονται πιο ζεστά και ανθρώπινα. 2. Θεωρώ ότι σε ένα τραγούδι μετράνε όλα το ίδιο. Φυσικά και στην αρχή όλων είναι ο λόγος, με αυτόν έρχομαι σε επαφή, κατανοώ τι θέλει να μου πει ο στιχουργός η ο ποιητής και, αν είναι δυνατόν, να νιώσω ακόμα και την μουσική ένταση των λέξεων. Μετά έρχεται η μουσική να συμπληρώσει το τραγούδι. Όταν μάλιστα η μουσική είναι επιτυχημένη, τότε μιλάμε για μια δημιουργία από την οποία δεν μπορείς να αφαιρέσεις ούτε και να προσθέσεις κάτι. 3. Αυτή η ερώτηση με φέρνει σε αμηχανία. Ειλικρινά, δεν είμαι ο αρμόδιος να απαντήσω. 4. Δε μου αρέσει αυτός ο διαχωρισμός και ούτε βρίσκω το λόγο να γίνεται. Θεωρώ ότι η ιδιότητα είναι ο τραγουδιστής και αυτή η ιδιότητα συμπεριλαμβάνει και τον ερμηνευτή. Αυτό συμβαίνει, βέβαια, όταν ο τραγουδιστής νιώθει αυτά που λέει και καταλαβαίνει τους στίχους που του εμπιστεύτηκαν να τραγουδήσει. Όταν δηλαδή με λίγα λόγια αναλαμβάνει

υπεύθυνα να τραγουδήσει ένα τραγούδι και να το ‘’περάσει’’ στο κοινό. 5. Οι επιρροές μου από το χώρο της μουσικής ξεκινούν από την βυζαντινή μουσική την οποία και σπούδασα, από το παραδοσιακό τραγούδι που είχα την τύχη να το διδαχθώ δίπλα στην αείμνηστη Δόμνα Σαμίου, και από κάθε μουσικό χρώμα που μυρίζει ανατολή. 6. Δεν ξέρω αν φαίνεται κάπως περίεργο, αλλά δεν θυμάμαι κάποιο απογοητευτικό live. Μάλλον δεν έχω κάνει πάρα πολλά ώστε να μου τύχει. Η αλήθεια είναι πως έχω βρεθεί σε καταστάσεις οι οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε απογοήτευση αλλά στην πορεία, με την ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τον κόσμο όλα αλλάζουν. Ο μόνος λόγος που θα θεωρούσα ένα live απογοητευτικό θα ήταν να μην έχω κανέναν από κάτω να με παρακολουθήσει. Από την άλλη, συναρπαστικές στιγμές για μένα ήταν όταν τραγούδησα πρώτη φορά στην Επίδαυρο στο Ηρώδειο και η πρεμιέρα στο ‘’Μεγάλο μας τσίρκο’’ με τον Σταύρο Ξαρχάκο να διευθύνει. 7. Θεωρώ τον εαυτό μου τον πλέον ακατάλληλο να συμβουλεύσει κάποιον για τον τρόπο που θα κινηθεί στο χώρο της μουσικής, και αυτό γιατί εγώ ο ίδιος ποτέ δεν είχα συγκεκριμένο πρόγραμμα στα aήταν , αν αγαπάει κάποιος πραγματικά το τραγούδι, να συνεχίσει να δουλεύει πάνω σε αυτό ,να εφοδιάζεται με γνώσεις που θα τον κάνουν καλύτερο τραγουδιστή και να μην περιμένει τίποτα ως ανταπόδοση.

Το καλύτερο είναι να μην σου χρωστάει κανείς και να μην χρωστάς σε κανέναν. 8. Η αλήθεια είναι πως έχω δουλέψει λίγο νύχτα. Παρ’ όλα αυτά, δεν την ξεχωρίζω από τη μέρα, αν και είναι μια διαφορετική εμπειρία πολύ δυνατή και συναρπαστική. Επίσης, πιστεύω πως τη νύχτα οι άνθρωποι είναι πιο ελεύθεροι ,πιο ειλικρινείς, λένε περισσότερες αλήθειες. 9. Θα έλεγα πως δεν μου φέρνει στο μυαλό ούτε τη φαντασία, ούτε το ψέμα, γιατί το παραμύθι από μόνο του είναι ένα φανταστικό (υπέροχο) ψέμα. Μου αρέσουν τα παραμύθια ως παιχνίδια της φαντασίας, ειδικά όταν η φαντασία καλπάζει τόσο πολύ που η λύση μοιάζει αδύνατη και ,εκείνη τη στιγμή, κάτι που δεν είχες φανταστεί έρχεται και σου δίνει διέξοδο. 10. Δεν τα πάω καλά με τα πρέπει. Προτιμώ το να μπορούν να έχουν τη δυνατότητα να γίνουν τραγούδι τα πάντα. Παραμύθι ή πραγματικότητα. Στις μέρες που ζούμε ,βέβαια, θα έβλεπα πιο χρήσιμο να τραγουδιέται η πραγματικότητα. Ωστόσο, και από τα παραμύθια πολλές φορές βρίσκουμε λύσεις σε προβλήματα . Το θέμα είναι τι κάνουμε όταν η πραγματικότητα κάποιες φορές ξεπερνάει τα παραμύθια. Η απάντησή μου είναι να ζούμε και να τραγουδάμε την αλήθεια μας. Άλλωστε, όπως έλεγε και ο Καμπανέλλης «Όσα χωράνε στην αλήθεια δεν τα βαστάν τα παραμύθια».

1. Από μικρός αγκαλιά με το λαούτο. Παίζω με χάρτινη πένα για να βγαίνει ο ήχος που θέλω εγώ και νιώθω ότι συνοδεύει πολύ ωραία τη φωνή μου. 2. Είχε απαντήσει εδώ ο Χατζιδάκις κι εγώ συμφωνώ: πρέπει στίχοι και μουσική να είναι ισότιμοι. Ωστόσο, ένα τραγούδι που έχει κακό στίχο δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει καλό τραγούδι. Καλός στίχος και μέτρια μουσική μπορούν φτιάξουν ένα ωραίο τραγούδι. 3. Μου αρέσει πάρα πολύ όλη αυτή η «τελευταία» γενιά των παιδιών που γεφυρώνει πια το έντεχνο με το παραδοσιακό. Στυλ Ιωαννίδης και Χαρούλης. Ο Χαρούλης είναι η καλύτερη φωνή που έχουμε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. 4. Ερμηνευτής ξέρεις τι πάει να πει; Αυτός που έχει πρώτα ο ίδιος καταλάβει τι λέει το τραγούδι, το έχει ερμηνεύσει δηλαδή, και έπειτα, το περνά στον κόσμο, στους ανθρώπους, πώς αλλιώς; Τραγουδώντας το. 5. Ο τόπος μου, τ’ Ανώγεια της Κρήτης. Ο Μάνος Χατζιδάκις… 6. Έχει υπάρξει, πράγματι, ένα κακό live, που ήταν κακό

λόγω κακής συνδιαλλαγής με τον κόσμο. Το κοινό ήταν ηλικιωμένοι των ΚΑΠΗ που δεν ήξεραν τι και αν ήθελαν να ακούσουν, δεν χειροκρόταγαν, ούτε κι αποδοκιμάζανε. Ένα ψόφιο πράγμα. Το πιο φοβερό μου τραγούδισμα νιώθω ότι το έκανα μεταξύ καλογέρων του Αγίου Όρους, με τους οποίους βρέθηκα σε μια φάση κατάνυξης και μυσταγωγίας μέσα από τη μουσική. 7. Να ζει με αυτόν τον καημό και την αγάπη του τραγουδιού και της μουσικής, να το αφήνει να τον παρασέρνει και να είναι αληθινός. 8. Κανονικά, το τραγούδι πρέπει να λέγεται μέρα. Αυτή η δουλειά, όπως και το θέατρο, ο χορός, σε θέλει ξεκούραστο. Όμως οι συνθήκες είναι αλλιώς. Πάντως, δε φταίει η νύχτα αν δεν μπορείς να μεταφέρεις πράγματα στο κοινό σου. Η νύχτα τι είναι; Μια σβηστή λάμπα. Συνήθως, βέβαια εγώ, στις συναυλίες που δίνω, τραγουδώ στο κομμάτι δέκα με δώδεκα. Άλλο είναι το είδος της μουσικής που έχει συμβεί να παίξω σε ανοιχτούς χώρους νωρίς τα ξημερώματα: εδώ μιλάμε για μουσικές συναντήσεις πραγματικής

αμοιβαιότητας, γιατί κανείς δεν θα έρθει 4 η ώρα το πρωί να σε ακούσει αν δε σε γουστάρει βαθιά. 9. Παρα-μύθι: δίπλα στο μύθο, δίπλα στο λόγο. Υπακούει σε άλλους κανόνες, είναι μια άλλη πραγματικότητα που κάνει καλύτερο τον άνθρωπο. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, είναι οι μύθοι που έχουν επιβιώσει, όχι οι αλήθειες. Το παραμύθι δημιουργεί εμπιστοσύνη, γι’ αυτό ένα παιδί το εμπιστεύεται και κοιμάται αφού το ακούσει. 10. Αν το παραμύθι μπορείς να το κάνεις τραγούδι, να το πεις. Αλλά είναι σημαντικό πράγμα και η αυθεντική διήγηση ενός παραμυθιού. Να ένα παραμύθι που έφτιαξα πρόσφατα. Λέει η νύχτα στο φεγγάρι: δε σε γουστάρω, γιατί με δανεικό φως, μού τραυματίζεις το μαύρο. Σε σέβομαι, αλλά με αναγκάζεις να σου πω κάτι: αν δεν ήμουνα εγώ και τ’ άστρα, ποιος θα σήκωνε κεφάλι να σε κοιτάξει; Και αυτές εδώ οι λέξεις μπορεί κάποτε να γίνουν και τραγούδι.


Cine City Το παραμύθι στην έβδομη τέχνη Ο Στέλιος Μπογιατζιδάκης θυμάται με κριτική ματιά τα πιο ωραία παραμύθια που είδε στη μεγάλη οθόνη… Α. «It’s a Wonderful Life» («Μια υπέροχη ζωή»,1946, σκηνοθεσία: Φρανκ Κάπρα, Σενάριο: Φράνσις Γούντριτς,Άλμπερτ Χάκετ,Τζο Σγουέρλινγκ,Φίλιπ βαν Ντόρεν Στερν(Διήγημα.)Πρωταγωνιστούν: Τζέιμς Στιούαρτ,Ντόνα Ριντ,Λάιονελ Μπάριμορ,Χένρι Τράβερς. Μια από τις κορυφαίες ταινίες όλων των εποχών για το Χόλυγουντ, με έναν υπέροχο και ανυπέρβλητο Τζείμς Στιούαρτ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Παρά το γεγονός ότι η ταινία θεωρήθηκε εμπορική αποτυχία κατά την πρώτη της προβολή της το 1946, λόγω του υψηλού κόστους παραγωγής της και του σκληρού ανταγωνισμού, με την πάροδο των χρόνων η αξία της έλαβε αναγνώριση και ,πλέον, θεωρείται μια από τις καλύτερες όλων των εποχών, καθώς και μια από τις κλασικότερες αμερικανικές ταινίες. B. «Alice in Wonderland» («Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», 2011 σκηνοθεσία: Τιμ Μπάρτον, Σενάριο: Λίντα Γούλβερτον, Πρωταγωνιστούν: Τζόνι Ντεπ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Αν Χάθαγουεϊ, Μάικλ Σιν, Μία Βασίκοβσκα). aμεγάλη οθόνη. Ωστόσο, πάντα ένας Τιμ Μπάρτον θα κάνει τη διαφορά, μετατρέποντας ένα σύνηθες σενάριο πλοκής σε κάτι το μυστηριακά πρωτότυπο. Μια ταινία με εκπληκτικά οπτικά εφέ, υπέροχη μουσική, καλό καστ, αλλά και δράση προς το τέλος. Γ. «Edward Scissorhands» («Ο Ψαλιδοχέρης», 1990 σκηνοθεσία: Τιμ Μπάρτον, Σενάριο: Κάρολιν Τόμσον, Πρωταγωνιστούν: Τζόνι Ντεπ, Γουϊνόνα Ράιντερ, Νταϊάν Γουίστ, Άντονι Μάικλ Χολ, Κάθι Μπέικερ, Άλαν Άρκιν, Βίνσεντ Πράις). Το κλασσικό πλέον κινηματογραφικό φιλμ που καθιέρωσε τον Τιμ Μπάρτον ως το νέο μεγάλο παραμυθά του Χόλυγουντ (μετά το σουρρεαλιστικό Beetlejuice, Σκαθαροζούμης του 1988), το οποίο αφηγείται τη ζωή ενός τεχνητού ανθρώπου που αντί για χέρια έχει ψαλίδια. Στο φιλμ απεικονίζονται τα συναισθήματα απόγνωσης και μοναξιάς ενός ανθρώπου ως προς την επικοινωνία με τους γύρω του. Δ. «Big Fish» (2003 Σκηνοθεσία: Τιμ Μπάρτον, Σενάριο: Τζων Όγκαστ, Ντάνιελ Γουάλας (Διήγημα), Πρωταγωνιστούν: Γιούαν Μακγκρέγκορ, Άλμπερτ Φίνεϊ, Τζέσικα Λανγκ. Ένα εκπληκτικά σουρρεαλιστικό φιλμ του Τιμ Μπάρτον, απεικονίζει μια μα-

γική αλληγορική περιπλάνηση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας που αναφέρεται στην ίδια τη ζωή και την ανάγκη της επιστροφής της φαντασίας και του μαγικού στη σύγχρονη ζωή, όπως άλλωστε και η αδήλωτη ανάγκη κάθε ανθρώπου, μικρού και μεγάλου Η Μάρω Ζουγανέλη, όμως, και η Σοφία Τσικρικά έχουν επίσης δυνατή μνήμη και μεγάλη φαντασία. Ακολουθεί η «θρυλική» τους δεκάδα από ταινίες που δένουν και τυλίγουν στην ανέμη την κόκκινη κλωστή. Ο μάγος του Οζ ( The Wizard of OZ:1939) Ένας τυφώνας περνά και η μικρή Ντόροθυ συνειδητοποιεί πως δεν βρίσκεται πια στο Κάνσας. Αναζητώντας το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι, μια πόρτα ανοίγει και η ασπρόμαυρη πραγματικότητα μετατρέπεται σε μια μαγική πολυχρωμία. Βασισμένο στις ιστορίες του Οζ του Λ. Φρανκ Μπάουμ, ο μάγος του Οζ αποτελεί ένα μουσικοχορευτικό υπερθέαμα γεμάτο χρώματα, υπέροχα τραγούδια, φανταστικά πλάσματα αλλά και μια γερή δόση αισιοδοξίας και ελπίδας. Η Πεντάμορφη και το Τέρας (La Βelle et la Βête: 1946) Ο Ζαν Κοκτό μετέφερε τη μαγεία του παραμυθιού της Ζαν Μαρί Λεπρίνς Ντε Μπομόντ στη μεγάλη οθόνη, δημιουργώντας μια ταινία για παιδιά, αλλά κυρίως για μεγάλους. Αποτελεί το απόλυτο κινηματογραφικό παραμύθι που παρασύρει το θεατή στην ονειρική ατμόσφαιρά του μέσα από το διάχυτο λυρισμό, τη μυστηριακή και σκοτεινή ατμόσφαιρα, το λανθάνοντα ερωτισμό και τους φροϋδικούς συμβολισμούς που το χαρακτηρίζει. Τα Κόκκινα Παπούτσια (The Red Shoes: 1948) Βασισμένο στο διάσημο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, «τα κόκκινα παπούτσια», σύμφωνα με το οποίο όποιος τα φοράει χορεύει ασταμάτητα, οι σκηνοθέτες τις ταινίας μετέφεραν τη διαχρονική αλληγορία του στο κινηματογραφικό πανί, θέτοντας ουσιαστικά ερωτήματα. Μπορεί να συνυπάρξει η τέχνη με τη ζωή και ο έρωτας με την ανθρώπινη ματαιοδοξία; Έως ποιο σημείο μπορεί να είναι κανείς αφοσιωμένος στην τέχνη; Πρόκειται για μια ονειρική μουσικοχορευτική ταινία γεμάτη χρώματα και ευφάνταστες χορογραφίες που σε τελική ανάλυση σκιαγραφεί την ανθρώπινη φύση. Μαίρη Πόπινς ( Mary Poppins: 1964) Μια μυστηριώδης γκουβερνάντα έρχεται, πετώντας με μια ομπρέλα, να ανα-


Μάρω Ζουγανέλη

Σοφία Τσικρικά

Η Μάρω έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα, ως συντάκτρια σε γυναικείο περιοδικό και ως account executive σε διαφημιστικές εταιρείες. Στον πολύ ελεύθερό της χρόνο πλέον, είναι freelancer, social media addict και blogger (marobackstage.blogspot.gr/).Ο έρωτάς της για τον κινηματογράφο δεδομένος.

Η Σοφία είναι απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του EKΠΑ. Πριν από λίγους μήνες, ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων ενημέρωσης. Λατρεύει την τέχνη, ιδιαιτέρως δε το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία και την όπερα.

λάβει τα παιδιά μιας εύπορης οικογένειας και «προσγειώνεται» στη μεγάλη οθόνη μέσα από τα βιβλία του Π.Λ. Τράβερς. Πρόκειται για μια υπέροχη ταινία γεμάτη φαντασία, χρώματα, υπέροχα τραγούδια και χορογραφίες, αλλά και κινούμενα σχεδία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η καταπληκτική Μαίρη Πόπινς μάς έμαθε πώς να ανακτούμε τη χαμένη μας ζωντάνια και χαρά μέσα από μια απίθανη λέξη: «Σουπερκαλιφρατζιλίστικεξπιαλιντόσιους». Χουκ (Hook: 1991) Όταν ο Κάπταιν Χουκ απαγάγει τα παιδιά του, ο ενήλικος πλέον Πήτερ Παν πρέπει να επιστρέψει στη χώρα του Ποτέ-Ποτέ και να ξαναθυμηθεί το νεανικό πνεύμα του, για να καταφέρει να νικήσει τον εχθρό του. Ο μύθος του αιώνιου παιδιού δια χειρός Στίβεν Σπίλμπεργκ προσφέρει όχι μόνο ένα εντυπωσιακό θέαμα, αλλά και την πεποίθηση πως, στη μάχη της θετικής σκέψης ενάντια σον κυνικό κόσμο των ενηλίκων, νικήτρια βγαίνει πάντα η παιδική αθωότητα! Ο μύθος του ακέφαλου καβαλάρη (Sleepy Hollow: 1999) Ο αστυνόμος Κρέιν αναλαμβάνει να ξεκαθαρίσει μια σειρά εγκλημάτων που γίνονται στο Σλίπι Χόλοου. Όλοι πιστεύουν πως ευθύνεται το φάντασμα ενός μισθοφόρου-θρύλου που αποκεφαλίστηκε πριν από χρόνια και που τώρα τρομοκρατεί την πόλη αποκεφαλίζοντας εκείνος τους κατοίκους της. Ένα επιβλητικό και τρομακτικό παραμύθι από τον μαιτρ του είδους Τιμ Μπάρτον για την πάντα παρούσα μάχη ανάμεσα στη μαγεία, τα ξόρκια, τη διαίσθηση και τον ορθολογισμό. Οι αδελφοί Γκριμ (The Grim Brothers: 2005) Οι αδελφοί Γκριμ είναι δυο κομπογιαννίτες κυνηγοί τεράτων στη Γερμανία του 19ου αιώνα και έχουν πείσει τους αδαείς χωρικούς πως έχουν εξολοθρεύσει κάθε λογής στοιχείο που απειλεί την ακεραιότητα του χωριού τους. Τα πράγματα ,όμως, θα γίνουν σοβαρά, όταν συλληφθούν και βρεθούν σε ένα δάσος που είναι πραγματικά στοιχειωμένο. Ένα σκοτεινό παραμύθι για μεγάλους που,

Στέλιος Μπογιατζιδάκης Ο Στέλιος είναι Πειραιώτης ψυχή τε και σώματι, γαλλοτραφής ακαδημαϊκά και πνευματικά περιπλανώμενος, ως άλλος Διογένης, με το πιθάρι της ζωής του. Εργάζεται ως καθηγητής, μεταφραστής, δοκιμιογράφος και συντάκτης κινηματογραφικών κειμένων.

συχνά, βρίσκονται αντιμέτωποι με τα προσωπικά τους φαντάσματα! Ο λαβύρινθος του Πάνα (El laberinto del Fauno: 2006) Στην Ισπανία του 1944 η 10χρονη Οφηλία μετακομίζει με την μητέρα της στο οχυρό του πατριού της, που είναι λοχαγός στο στρατό του δικτάτορα Φράνκο. Ενώ ομάδες παρτιζάνων αντιστέκονται ακόμη το φρανκικό καθεστώς, η μικρή δραπετεύει από τη σκληρή πραγματικότητα σε έναν κόσμο μυθικών πλασμάτων, με φύλακα τον Πάνα. Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο μας ταξιδεύει σε ένα ανατριχιαστικό σύμπαν μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας και μας δίνει το αίσθημα δικαιοσύνης και λύτρωσης μέσα από το πανάρχαιο μοτίβο της αυτοθυσίας. Η Κοκκινοσκουφίτσα (Red riding hood: 2011) Σε αυτή τη γκόθικ κινηματογραφική εκδοχή του γνωστού παραμυθιού, οι κάτοικοι του χωριού Ντάγκερχορν έχουν καταφέρει να συνυπάρχουν με τους λυκανθρώπους προσφέροντάς τους θυσίες ζώων για να καταλαγιάσουν την όρεξή τους. Οι ισορροπίες ανατρέπονται όταν το κτήνος σκοτώνει τη μεγαλύτερη αδερφή της Βάλερι. Ερωτευμένη με έναν άνδρα αλλά και λογοδοσμένη από τους γονείς της με έναν άλλο, η Βάλερι επηρεάζεται από τις κτηνώδεις πράξεις του λύκου. Και τι γίνεται όταν το τέρας αποδεικνύεται ότι είναι κάποιος που γνωρίζεις, που εμπιστεύεσαι ή που ενδεχομένως αγαπάς; Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου (Mirror, mirror: 2012) Μια πανούργα γυναίκα παίρνει τον έλεγχο ενός βασιλείου μετά το θάνατο του συζύγου της, κρατώντας όμηρο την εκπληκτικής ομορφιάς δεκαοχτάχρονη Χιονάτη. Όταν η πριγκίπισσα τραβάει την προσοχή του γοητευτικού και πλούσιου πρίγκιπα που τους επισκέπτεται, η ζηλιάρα βασίλισσα εξορίζει το κορίτσι στο δάσος. Μια περίεργη παρέα νάνων θα την φιλοξενήσει και η Χιονάτη θα αποφασίσει ότι πρέπει να απελευθερώσει το βασίλειο από την κακιά μάγισσα με τον πιο μοντέρνο, δυναμικό και αστείο τρόπο!


Cine City

Της Γεωργίας Δρακάκη Μες στο φωτεινό της σπίτι πίσω από την aμερικάνικη πρεσβεία, είχα την τύχη να συζητήσω με την όμορφη Κρητικιά πρωταγωνίστρια της νέας ταινίας του Νίκου Κούνδουρου. Η κριτική είναι αλήθεια ότι διχάστηκε για το αν το πλοίο πήγε ή δεν πήγε τελικά στην Παλαιστίνη, αλλά για την Εύα Ψυλλάκη δεν υπήρξε αμφιβολία. Οι έντεκα ερωτήσεις που ακολουθούν είναι ένα μόνο κομμάτι του εφ’ όλης της ύλης διαλόγου που στήθηκε μεταξύ μας και θεωρώ ότι αρκούν για να αναδείξουν τον άνθρωπο Εύα. Διότι το πολύπλευρο καλλιτεχνικό της ταλέντο έχει φανεί μέσω των πολύ ξεχωριστών δουλειών και συνεργασιών της. Οι οποίες, όπως μετρούν χρόνια πριν το πλοίο του Κούνδουρου, είμαστε βέβαιοι ότι θα συνεχίσουν να εξελίσσονται και να ανθίζουν. Χρειαζόμαστε τέχνη, είναι τροφή για την ψυχή μας, λέει η Εύα. Χρειαζόμαστε καλλιτέχνες σαν εσένα, Εύα, για να μην… πεινάσουμε, λέμε εμείς. ΓΔ: Ποια είναι η άποψή σου για τον Νίκο Κούνδουρο; ΕΨ: Πώς να μπορέσει άραγε κανείς να περιγράψει τον Νίκο Κούνδουρο… Με μια φράση, ο Νίκος Κούνδουρος ανήκει αναμφισβήτητα στην καλλιτεχνική ιστορία αυτού του τόπου. Οι ταινίες του έχουν αφήσει εποχή, ειδικά ο «Δράκος» του είναι γνωστός για τις πανευρωπαϊκές του διακρίσεις. Είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζομαι μαζί του- η πρώτη ήταν στο θέατρο, στο Φεστιβάλ Αθηνών στο Ηρώδειο, με την Αρετούσα στον Ερωτόκριτο- και νιώθω μεγάλη χαρά για αυτή την ευκαιρία που μου έδωσε να κάνω και την είσοδό μου στον κινηματογράφο, που ήταν μεγάλη μου επιθυμία.. ΓΔ: Υπάρχει τελικά διαφορά στην ερμηνεία ενός ηθοποιού επί σκηνής και μπροστά στην κάμερα;

ΕΨ: Είναι πολύ διαφορετικά πράγματα αλλά εξίσου γοητευτικά. Το θέατρο έχει τη μαγεία και την «κατάρα» του ζωντανού, δεν μπορείς να κάνεις cut, να το ξαναπείς από την αρχή για παράδειγμα.. Τα εκφραστικά μέσα, φυσικά, διαφέρουν, γιατί λόγω της απόστασης με τους θεατές, ο ηθοποιός καλείται να έχει πιο δυνατό λόγο, πιο εκφραστικό σώμα και, γενικώς, μια εντελώς διαφορετική σκηνική παρουσία. Στο σινεμά, η παρουσία αυτή είναι πιο λιτή, πιο μετρημένη, πιο εσωτερική: η κάμερα κάποιες στιγμές σε πλησιάζει τόσο πολύ, σχεδόν αναπνέεις μαζί με τον οπερατέρ! Είμαι ενθουσιασμένη από την επαφή μου με αυτόν τον καινούργιο κόσμο που ανοίχτηκε μπροστά μου, είναι πραγματικά μαγικός… ΓΔ: Στην ταινία έχεις τον πρώτο γυναικείο ρόλο. Αυτό πώς το διαχειρίζεσαι, δε σε αγχώνει; ΕΨ: Είναι όντως πολύ μεγάλη ευθύνη η πρώτη μου εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη να συμπίπτει με την ανάληψη του πρώτου γυναικείου ρόλου μιας ταινίας μεγάλου μήκους. Αλλά από την άλλη, εμπειρία πρωταγωνιστικών ρόλων είχα από το θέατρο, οπότε δεν με φόβισε, αλλά, αντίθετα, το αντιμετώπισα ως μία δυνατή πρόκληση να δοκιμάσω τον εαυτό μου σε κάτι διαφορετικό και να δώσω όσα περισσότερα μπορούσα. ΓΔ: Αυτή η ταινία έχει κοινωνικοπολιτικό μήνυμα, Εσύ θεωρείς ότι η τέχνη πρέπει να έχει κοινωνικό μήνυμα; ΕΨ: Ναι, θεωρώ ότι η τέχνη είναι πολύ σημαντικό να εκφράζει και κοινωνικά μηνύματα. Κάνουμε τέχνη για να πούμε κάτι, να δώσουμε ένα στίγμα σε σχέση με τον κόσμο που μας περιβάλλει. Οι καλλιτέχνες δεν πρέπει να είμαστε αποκομμένοι από την κοινωνία, οφείλουμε να δίνουμε τον τόνο στα πράγματα, να παίρνουμε θέση, να κρίνουμε, να εκφράζουμε τις ανάγκες, τα αιτήματα

και τα ζητούμενα της εποχής μας. Ειδικά σε μια τέτοια κρίσιμη εποχή σαν αυτή που διανύουμε. ΓΔ: Η ταινία πήρε θέση; ΕΨ: Ναι, πήρε σαφή θέση υπέρ της Παλα��στίνης. Βέβαια, πρόκειται για μία πολυθεματική ταινία μέσα από την οποία ο Νίκος Κούνδουρος τοποθετήθηκε παράλληλα πάνω σε πολλαπλά σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα εκτός του παλαιστινιακού. ΓΔ: Μίλησέ μου για τη ΣΚΥΤΑΛΗ , αν θες, τώρα που ανοίξαμε ζητήματα τέχνης και κοινωνίας. ΕΨ: Τη ΣΚΥΤΑΛΗ την ίδρυσα το 2006, είναι μία πολιτιστική εταιρεία με έδρα το Ηράκλειο Κρήτης, απ’ όπου κατάγομαι. Η επιλογή της έδρας δεν είναι τυχαία: πιστεύω στην πολιτιστική αποκέντρωση. Μέχρι στιγμής, έχουμε παρουσιάσει πολύ ενδιαφέρουσες παραστάσεις σε κάθε γωνιά της Ελλάδας: από το ακριτικό Καστελόριζο, μέχρι την Ξάνθη, από τα Κύθηρα μέχρι την Ναύπακτο, την Βέροια , την Δράμα και τη Θεσσαλονίκη, αλλά και στις Κυκλάδες, στην Πελοπόννησο, στα Δωδεκάνησα, στην Κρήτη, στην Αθήνα, στην Κύπρο και αλλού… Και θέλουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε για τους ανθρώπους σε κάθε απομακρυσμένο μέρος, που διψάνε για τέχνη και πολιτισμό, που θέλουν να ταξιδέψουν μαζί μας στα μυστικά μονοπάτια και τη μαγεία της μουσικής και του θεάτρου. ΓΔ: Η Επίδαυρος σε έχει χαρεί; ΕΨ: Ναι, είχα την τύχη να συμμετάσχω στον Χορό των Τρωάδων το 2001 στην παράσταση του Αντώνη Αντύπα με το Απλό Θέατρο. Η Ελένη Καραΐνδρου με επέλεξε ανάμεσα σε πολλές νέες ηθοποιούς για να συμμετάσχω σε αυτόν τον επίλεκτο Χορό αρχαίας τραγωδίας σε χορογραφία Σοφίας Σπυράτου, που άφησε εποχή στην Επίδαυρο με εξαιρετικές κριτικές από παντού. Απόρροια αυτής της συνεργασίας ήταν και η ηχογράφηση του cd Trojan Women από την ECM. ΓΔ: Τραγούδι, θέατρο και πολλές συνεργασίες, γενικώς… τι σπουδές κρύβονται πίσω από όλα αυτά; ΕΨ: Πέρα από τις σπουδές μου στην Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Καποδιστριακό, έχω κάνει master στο Πάντειο πάνω στην πολιτιστική διαχείριση. Όσο για το θέατρο, σπούδασα στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης του θεάτρου «Τζένη Καρέζη» με βασικό καθηγητή τον Στάθη Λιβαθινό. Στη συνέχεια, παρακολούθησα για δύο χρόνια το studio υποκριτικής του Άκη Δαβή με την Ρούλα Πατεράκη. Παράλληλα, έχω σπουδάσει κλασικό τραγούδι στο ωδείο Atheneum για 6 χρόνια και έπειτα ασχολήθηκα με το πιο έντεχνο, παραδοσιακό-έθνικ ύφος τραγουδιού. Επίσης αγαπώ πολύ το θεατρικό τραγούδι και τo jazz-musical πάνω στο οποίο παρακολούθησα μαθήματα για ένα χρόνο με τον σπουδαίο Βρετανό δάσκαλο και ενορχηστρωτή μιούζικαλ, Cristopher Littlewood.

Φωτογραφία-Γιώργος Νέσης

12 | city vibes | 2013

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο www. city-vibes.gr


Θέατρο στην πόλη Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Σάββα Στρούμπο Του Γιάννη Στύλιου Mε αφορμή το θεατρικό «Ντοκουμέντο» που σκηνοθετεί ο Σάββας Στρούμπος έγινε η πιο κάτω συνέντευξη. Στην παράσταση συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Κάτια Γέρου & Ελεάνα Γεωργούλη και ο μουσικός Λεωνίδας Μαριδάκης. Δύο ηθοποιοί και ένας μουσικός, με τα υλικά της performance και του πολιτικού cabaret και κείμενα των Primo Levi, Samuel Beckett & Subcomandante Marcos, περνούν στην γκρίζα ζώνη της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης της εποχής μας, αλλά και όλων των εποχών, επιχειρώντας να ανοίξουν μιας σχισμή φωτός και να θέσουν τα βασικά ερωτήματα: Μπορεί ο κόσμος να αλλάξει; Μπορεί ο άνθρωπος να σκεφθεί και να πράξει διαφορετικά; Ας δούμε τί μας απάντησε ο Σάββας Στρούμπος:

Θα ήθελα αρχικά να μου πείτε λίγα λόγια για την παράσταση και πώς προέκυψε αυτή η ιδέα. Η αρχική μας ιδέα ήταν να φτιάξουμε μια παράσταση που πηγάζει από την αγωνία και των αγώνα, τους φόβους και τα ερωτήματα, τη μνήμη και τη λήθη των σύγχρονων ανθρώπων στην εποχή της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Προσωπικά πιστεύω ότι η κρίση υπερβαίνει την τρέχουσα οικονομική διάσταση, παρ’ όλες τις απίστευτα επώδυνες συνέπειές για την κοινωνία. Είναι κρίση πολιτική, καθότι η μέχρι σήμερα κατεστημένη αντίληψη περί πολιτικού αποδομείται, αλλά και κρίση υπαρξιακή, διότι το ανθρώπινο μοντέλο που επικράτησε, επίσης αποδομείται. Θα έλεγα ότι στην παράστασή μας θελήσαμε να έχουμε την οξύτητα της κριτικής στάσης απέναντι στα ανθρωποφάγα καπιταλιστικά οικονομικά μεγέθη, αλλά και την ένταση του βιώματος του ψυχικού και σωματικού πόνου του σύγχρονου ανθρώπου. Δε μας ενδιέφερε πάντα να δώσουμε ολοκληρωμένες απαντήσεις στα φλέγοντα ερωτήματα, καθότι η ίδια η πράξη των ζωντανών ανθρώπων είναι αυτή που καθορίζει τα πράγματα. Προτιμήσαμε να θέσουμε τα ερωτήματα με το πλέον έντονο για μας τρόπο και μέσα από τη διαδικασία αυτή, οι αναγκαίες κάθε φορά απαντήσεις να προκύψουν με φυσικό τρόπο. Είναι ένας συνδυασμός από υποκριτική, τραγούδι και χορό μέσα από τη συνεργασία δυο ηθοποιών και ενός μουσικού. Τι προκύπτει στη σκηνή μέσα από αυτή τη συνεργασία; Τι θα δει το κοινό που θα έρθει στην παράσταση; Η παράστασή μας αντλεί από τα υλικά τα performance και του πολιτικού cabaret. Παρ’ όλα αυτά, δε στέκεται δογματικά προσηλωμένη σε κανένα από τα δύο ήδη. Διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο προσωπικό της ιδίωμα, όπου τα θραύσματα κειμένων ποιητών και φιλοσόφων, ο χορός, το τραγούδι, η υποκριτική φτιάχνουν ένα ζωντανό τοπίο κριτικής σκέψης και πράξης του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε. Εδώ να πούμε ότι ακριβώς η όξυνση της κριτικής σκέψης και εν τέλει η συνειδητή πράξη των ανθρώπων είναι προτάγματα που έθεσαν σχεδόν τα περισσότερα επαναστατικά κινήματα όλων των εποχών και στη διαδικασία αυτή η τέχνη ίσως μπορεί να βάλει το δικό της λιθαράκι. Όταν είδα την τελική πρόβα σας, το πρώτο

πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ότι «επιτέλους σπάει η σιωπή των καλλιτεχνών για όσα συμβαίνουν γύρω μας». Γιατί τόσο καιρό δεν ακούγαμε καλλιτέχνες να μιλάνε για την κατάσταση που επικρατεί, Γιατί υπήρχε αυτή η σιωπή; Δεν πιστεύω ότι οι γενικά οι καλλιτέχνες σιωπούν αυτή την περίοδο. Αλλά ότι στερούμαστε προσωπικοτήτων ενός ηθικού και ψυχικού σθένους που θα τόλμαγαν να βγουν μπροστά και αναλάβουν το κόστος κοινωνικής και πολιτικής δράσης μέσα από το ίδιο τους το έργο. Γι’ αυτό και το «πολιτικό» θέατρο, με τη σημερινή έννοια του όρου, έχει γίνει με τη σειρά του lifestyle και μας βοηθάει να ξεχνάμε παρά να θυμόμαστε. Από εκεί και πέρα, η παράστασή μας, στο βαθμό που της αναλογεί, προσπαθεί με έναν μάλλον αιχμηρό τρόπο να αρθρώσει τη δική της γλώσσα, αυτή της αγωνίας όσων τη συνδημιουργήσαμε. Πιστεύετε ότι μέσω της τέχνης μπορούν να αφυπνισθούν οι συνειδήσεις των ανθρώπων και τελικά να οδηγηθούμε σε ένα καλύτερο αύριο; Πιστεύω ότι η τέχνη έχει τη δυνατότητα να συμβάλλει ουσιαστικά στην πνευματική και ψυχική αναγέννηση του ανθρώπου. Με μια έννοια αυτό είναι επαναστατική πράξη, χωρίς, φυσικά, από μόνο της να είναι αρκετή. Νομίζω ότι αν μέσω της τέχνης καταφέρουμε όλοι μας να πάρουμε τα απαραίτητα ερεθίσματα ώστε να ξαναδούμε με άλλα μάτια τον εαυτό μας, να ξανασυναντήσουμε κατά πρόσωπο τον άλλο που έχουμε απέναντί μας, τον ενδεχομένως ξένο και διαφορετικό, είναι ήδη μια πολύ σημαντική συμβολή.

Κατά τη γνώμη μου, μετά από δεκαετίες σολιψισμού και απομόνωσης, η εποχή μας οφείλει να γίνει εποχή του «εμείς» και σε αυτό έχουμε όλοι μας, ο καθένας ξεχωριστά, το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί. Σε μια εποχή οικονομικής κρίσης, πόσο δύσκολο είναι για τους νέους (ή και για τους παλιούς) καλλιτέχνες να χρηματοδοτήσουν τα έργα και τις ιδέες τους; Ο πολιτισμός γενικά περνάει κρίση; Είναι εξαιρετικά δύσκολο αν σκεφθεί κανείς ότι πλέον ο θεσμός των επιχορηγήσεων έχει καταργηθεί, η ενίσχυση εταιρικών θιάσων από το σωματείο των ηθοποιών έχει καταργηθεί και ότι έχουν κλείσει σχεδόν όλες οι πηγές χρηματοδότησης εναλλακτικών θεατρικών παραγωγών. Τον τελευταίο καιρό, μάλιστα, μέσα σε σχεδόν ένα μήνα καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις των ηθοποιών, δεκάδες θέατρα απειλούνται με κλείσιμο και το πτυχίο του ηθοποιού υποβαθμίζεται. Αυτό σαν κατά μέτωπο επίθεση μου φαίνεται. Παρ’ όλα αυτά, είναι μια ευκαιρία να ξαναδούμε με αποφασιστικό και ουσιαστικό τρόπο την ιδέα της καλλιτεχνικής κολλεκτίβας και να αναλάβουμε το κόστος αυτού του εγχειρήματος. Αυτό, νομίζω, είναι το αίτημα της εποχής. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Κάρολος Κουν το 1942, μέσα στην Κατοχή, μαζί με ένα τσούρμο «τρελούς» κατεβήκανε στο Υπόγειο και από εκεί ορίσανε τη θεατρική ιστορία της χώρας. Δεν είχαν χρήματα, αλλά ήταν αποφασισμένοι… Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο www.cityvibes.gr

Χωρά η Τέχνη το πολιτικό Εμείς; Κοινώς, μπορεί να υπάρξει καλλιτεχνική στρατευμένη έκφραση; Νομίζω ότι έννοια της στρατευμένης τέχνης είναι αρκετά παρερμηνευμένη, γι’ αυτό θα αναφερθώ σε έναν αναρχικό στοχαστή που θαυμάζω, τον Γκουστάβ Λαντάουερ, ο οποίος έγραφε: «Για μένα όλα αυτά είναι το ίδιο πράγμα: Επανάσταση – Ελευθερία – Ανθρωπιά στη δημόσια και κοινωνική ζωή – Τέχνη – θεατρική σκηνή». Είμαι υπέρ αυτού του είδους της στράτευσης. Η εποχή μας είναι η εποχή του «εμείς»;-, πιστεύετε πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό στις μέρες μας;

13 | city vibes | 2013


Λόγω Τέχνης Τρεις αρχαίοι παρα-μύθοι Της Εσμεράλδας Γκέκα

Ήρος Άγγελος

Η Εσμεράλδα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1992. Είναι φοιτήτρια της Νομικής Αθηνών. Ασχολείται με την ποίηση από τα παιδικά της χρόνια. Μέχρι στιγμής, έχει εκδώσει μία ποιητική συλλογή ( Pulchritudo Bestiae, εκδόσεις Γαβριηλίδης), με τα ποιήματά της έχει συμμετάσχει σε μια έκθεση ζωγραφικής, («Εικονοποίηση», συνεργασία ποιητών με φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών), καθώς και στη ραδιφωνική εκπομπή «Ποιητές στη σκιά», με ομιλία της για τον Τάσο Λειβαδίτη, η οποία θα μεταδο��εί στο τρίτο πρόγραμμα της ΕΡΤ. Ποιήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και λογοτεχνικά περιοδικά.

Ονομάζω “Παραμύθι” κείνη την αορατούλα που σε κοιμίζει μες στο γάλα της και σου χαμογελάει μες στο αίμα... Ηχώ Ως το κορίτσι που –σαν όνειροαν αιμορραγήσει, αποκτά υπόσταση στο μάτι, έτσι κι ο Ήχος έμεινε με το διάφανο της νύμφης του κορμί που δεν αιμορράγησε μον’ από έρωτα ράγισε. Γαλάτεια* Κορίτσι μου, εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι χαρτογράφος των ουράνιων αισθήσεων. Γύρισα εδώ στο εργαστήρι μου το μυστικό εκεί όπου τα μάτια μου σε πλάθαν και σε χτίζανε απομυζώντας γάλα απ’ τον κόρφο τ’ ουρανού.

14 | city vibes | 2013

Μεταγγίζω στο αίμα μου Μα αιωρείσαι ακόμη κει ψηλά πουλιά. στων άστρων την ακαθόριστη αρχιτεκτονική Άνθρωπε, της Την χθόνια θεά να ξεγελάσω σε ρυθμό συμπαντικό Σειρήνων με τις συντεταγμένες σου φρεσκοπλεγ- πραγματικότητας Την Άνοιξη να οσμιστεί μαρμαρωμένε Στον κόσμο πίσω να ανέβει μένες βασιλιά, να Όλο το αίμα μου να πιεί! στα μαλλιά της Πούλιας. φοβάσαι! Να φοβάσαι μήπως

Των αιθέρων άγαλμα κι ουράνιο βρέφος τα παραμύθια όλα συγχώρα με των ποιημάτων που’μαι τόσο δα μικρός και δε φτάνω ξυπνήσουνε να κόψω καμμιά φορα και γίνουνε τόποι τον ομφάλιο λώρο σου. Περσεφόνη Κι έτσι όπως βέβαιος την κρατούσα στην αγκάλη, βούλιαξε ξαφνικά -σαν Περσεφόνη- στα έγκατα του παραμυθιού... Καταπίνω γύρη με τις χούφτες Ράβω στα σπλάχνα μου φτερά Φυτεύω στις φλέβες παπαρούνες

ζοφεροί.

Άνθρωπε, της πραγματικότητας μαρμαρωμένε βασιλιά, να φοβάσαι! Να φοβάσαι μήπως τα παραμύθια όλα των ποιημάτων ξυπνήσουνε καμμιά φορα και γίνουνε τόποι ζοφεροί. Μην ξυπνήσουνε και με χρώμα σε στοιχειώσουνε σαν ζωντανά. Απ’τις χαραμάδες του χρόνου μην ξεχυθούνε και μ’ ένα φιλί ν’ αντιστρέψουνε το δηλητήριο του κόσμου! * Από το Pulchritudo Bestiae,


AΛΕΞΗΣ ΔΑΡΑΣ

Συνάντηση με έναν (εκ)ποιητή της εποχής του Της Γεωργίας Δρακάκη ομοούσιοι. Όταν τελειώνει ένα μυθιστόρημα, ο δημιουργός του μένει εδώ για να συζητήσει τις απορίες μας.Όταν τελειώνει ένα ποίημα ο ποιητής έχει ήδη φύγει. Ο πεζογράφος προσφέρει τις λέξεις του. Οι λέξεις του ποιητή είναι η αμοιβή του. Η ποίηση είναι εκποίηση. Απαιτεί από τον ποιητή να εκποιήσει το οραματοσυναίσθημά του, αρκούμενος σε κάποιες λέξεις που πληρώθηκε αφού του επετράπη να τις διαβεί.

Ο Αλέξης Δάρας είναι ένας από τους 22 ποιητές που εξέδωσαν στις εκδόσεις Άπαρσις την ποίησή τους. Η «Ποίηση στην εποχή της Εκποίησης», όμως, δεν εξαντλείται σε μια ποιητική συλλογή. Η ομάδα τους, όπως μας είπε ο ίδιος και όπως διαβάζουμε και την εισαγωγή του πολύ όμορφου βιβλίου, έχει οργανώσει αρκετές ανοιχτές αυτοσχεδιαστικές βραδιές σε διάφορους χώρους στο κέντρο της Αθήνας, συνδυάζοντας την ποίηση και με άλλες τέχνες. Από τον Ιούνιο του 2011 μέχρι σήμερα επιμελείται τη ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» κάθε Κυριακή στις 8.00 το βράδυ, στο δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό Ηρακλείου Αττικής «Επικοινωνία» στους 94.0 των fm. Έχει συμμετάσχει σε δημόσιες δράσεις όπως η Μέρα δρόμου και η Διαμαρτυρία των ποιητών. Το Μάρτιο του 2011 πήρε μέρος στην έκθεση «Εικονοποίηση» που διοργάνωσε στο ίδρυμα Κακογιάννη ο «Ορίζοντας γεγονότων» και, στις αρχές του 2012, η συνεργασία αυτή συνεχίστηκε με τη συμμετοχή στις εκθέσεις «Ουτοπία» και «Ερωτοπία». Η «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Αντίστασης των κατοίκων της Κερατέας τον Απρίλιο του 2011. Είχε παρέμβαση τον Ιούνιο του 2011 στο κίνημα του Συντάγματος με μοίρασμα έντυπων ποιημάτων και απαγγελίες.

1.Αλέξη, η δική σου ποίηση αντλεί έμπνευση αποκλειστικά από μια εποχή κρίσης και εκποίησης, από προβλήματα και ζητήματα κοινωνικής αφύσης; Το άτομο με τους δικούς τους προβληματισμούς (έρωτας, φιλία, ψυχή) την επηρεάζει καθόλου; Η αρχή και η κατάληξη της ποίησής μου είναι το άτομο. Πιστεύω ότι όσο πιο αυθεντικά προσωπική είναι η ποίηση τόσο πιο πανανθρώπινη γίνεται, τόσο βαθύτερη επικοινωνία προκαλεί. Δεν έχει για μένα αξία η ποίηση χωρίς την ομορφιά και την αγάπη, ακόμη κι αν επρόκειτο να διατυπωθεί κάτι υπέρτατα σοφό. Τα τελευταία 5-6 χρόνια η ποίησή μου έχει μια πολύ πιο εμφανή πολιτική διάσταση από πριν. Ψυχο-πολιτική, πιο σωστά. Το κρίσιμο σημείο ήταν οι φωτιές του 2007, οπότε ένιωσα ότι έγινε η επίσημη κήρυξη ενός πολέμου που μέχρι τότε συνέχιζε ακήρυχτος.

3.Γιατί η ποίηση δεν βρίσκει ευρεία αποδοχή; Τη βαριούνται οι άνθρωποι, δυσκολεύονται να την κατανοήσουν, λες, ή μήπως είναι εξ ορισμού μια τέχνη για λίγους; Αυτή ακριβώς η αντίληψη, ότι η ποίηση είναι τέχνη για λίγους είναι βασικός λόγος της έλλειψης αποδοχής της. Γιατί η τέχνη για λίγους εκφυλίζεται εύκολα σε τέχνη που δεν έχει κάτι να πει. Οι ποιητές έχουν την κύρια ευθύνη γι’ αυτό. Πιστεύω πάντως ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει σαφής θετική μεταστροφή του ενδιαφέροντος για την ποίηση.

2.Τι θεωρείς ότι είναι τελικά αυτό που διαχωρίζει την ποίηση από την πεζογραφία; Δε μιλώ για στοιχεία μορφής. Ο πεζογράφος περιπατεί με τον αναγνώστη. Ο ποιητής τον αποπλανεί. Ο πεζογράφος με τον αναγνώστη είναι ομοτράπεζοι. Ο ποιητής με τον αναγνώστη είναι

15 | city vibes | 2013


Υγρό, παμπάλαιο κείμενο του Μανώλη Μεσσήνη

Ελεύθερο κείμενο

Συνηθίσαμε να λέμε ουτοπία κάθε σχέδιο που φαίνεται πως δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί κι ακόμα κάθε φτερούγισμα της φαντασίας έξω από την πραγματικότητα. Ωστόσο, ο άνθρωπος αισθάνεται μέσα του ανάγκες, επιθυμίες, όπου η καθαρή λογική δεν μπορεί να δώσει ούτε ικανοποίηση, ούτε απάντηση. Το αίσθημα και η φαντασία παίρνουν τότε τη θέση της. Γι’αυτό, σωστά ένας απ’τους μεγαλύτερους ουτοπιστές, ο Ουέλς, γράφει : «Ένα μέρος της ουσιαστικής αξίας των ουτοπιστικών σκέψεων βρίσκεται σ’αυτήν την υπόθεση της απελευθέρωσης, σ’αυτόν τον σεβασμό της ανθρώπινης ελευθερίας, σ’αυτήν την αδιάκοπη ανάγκη της φύσης μας να ξεφύγει απ’τον εαυτό της, σ’αυτήν την ιδιότητα ν’αντιστέκεται στον τρόπο που ενεργεί το παρελθόν, να επιχειρεί, να επιμένει, να νικά…»

Ο Πέτρος βρισκόταν στο λεωφορείο και κοίταζε έξω απ’τα θαμπά τζάμια την ψιλή βροχή. Στη στάση, απέναντί του σταμάτησε το λεωφορείο που πήγαινε αντίθετα. Κι εκεί, στο πίσω μέρος, μέσ’απ’τον κύκλο που είχε καθαρίσει πάνω στο θαμπό τζάμι για να βλέπει έξω, μια γυναίκα με χλωμό καλοσχηματισμένο πρόσωπο κοίταζε συλλογισμένη τον δρόμο. Ένιωσε πάλι εκείνη την απίστευτη αίσθηση. Σαν σιγανά λευκά κι αέρινα να έφτανε απ’την απέναντι όχθη των παραμυθιών, σαν από θάμπος και ψιλή βροχή πλασμένη, σαν πέρ’απ’τις γυναίκες, και τις χίμαιρες η πρώτη και η έσχατη και η μόνη, σαν να’ναι αυτή που απ’την αρχή του κόσμου οι πρόγονοί του ζήτησαν, κι αυτός τη βρήκε τούτη την ιερή ώρα για μια

16 | city vibes | 2013

μικρή στιγμή που φεύγει. Τινάχτηκε να τρέξει να τη βρει, να γονατίσει μπρος της, σαν ικέτης να της χαρίσει μες στην κούπα των χεριών του σπαρταριστή και ματωμένη την καρδιά του, να της φωνάξει «Ευχαριστώ που υπάρχεις» κι όλη ν’αδειάσει η ζωή του απ’τη μνήμη των παλιών κι απ’την προσδοκία των μελλούμενων κι ολόκληρος να γίνει μια σταγόνα φως για τα μαλλιά της, ένας σκοπός για τη φωνή της και να ξοδευτεί μια τέτοια άπειρη στιγμή σαν κόκκινη φωτιά στη Θεία μέθη της λατρείας… Ήταν σίγουρο πως εκείνη η μορφή είχε γεννηθεί μες στον κόσμο για να’ναι μαζί του ίσαμε το τέλος της αιωνιότητας και να κλείσει έναν κύκλο που τον ένιωθε μέσα του ανοιχτό κι ατέλειωτο από χιλιάδες χρόνια, από περασμένες

Τινάχτηκε να τρέξει να τη βρει, να γονατίσει μπρος της, σαν ικέτης να της χαρίσει μες στην κούπα των χεριών του σπαρταριστή και ματωμένη την καρδιά του, να της φωνάξει «Ευχαριστώ που υπάρχεις»

ζωές, απ’τα βάθη της ιστορίας. Κανένας άντρας δεν μπορεί να θέλησε τούτη τη γυναίκα όσο εκείνος, μέσ’απ’τα θαμπά τζάμια του χειμωνιάτικου πρωινού. Γι’αυτό, μόνο γι’αυτό, ένιωσε πως εκείνο το πρόσωπο που το έχανε για πάντα ήταν δικό του. Γιατί δεν χωρούν στην ίδια ζωή δυο στιγμές που η δύναμή τους ξεπερνά τον θάνατο. Το λεωφορείο της είχε κινήσει να φύγει. Η γυναίκα σήκωσε ασυναίσθητα τα μάτια και τον κοίταξε την ώρα που και το δικό του ξεκινούσε. Στο βάθος των σκουρόχρωμων ματιών είδε να παίζεται σαν κίτρινη μικρή φλόγα η ζωή του, κάτι αξεδιάλυτο, σαν συμφορά ή σαν θρίαμβος. Και πιο βαθιά μια σκιά, και πέρα, ακόμα πιο βαθιά ένα βαθύ πυκνό σκοτάδι, κι αυτός να χάνεται… Ανατρίχιασε σύγκορμος από ηδονή. Έτσι θα είναι η ιερή στιγμή σαν ξεπερνάς την τέλεια πύλη που ονειρεύτηκες, και τίποτα πια δεν υπάρχει που να ζητάς ή που ν’αρνιέσαι, ούτε και νόημα να υπάρχεις… Τα δυο αυτοκίνητα ξεμάκρυναν απ’τη στάση και το καθένα πήρε τον δρόμο του. Απέμεινε ανάμεσά τους η βροχή να σβήνει τα οράματα του ανέμου, τα νήματα να λιώνει των ματιών κι εκεί, μόνη της, να γράφει πάνω στη γη το ίδιο υγρό παμπάλαιο κείμενο…


ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΟΡΦΕΑ Της Έλενας Τζώρτζη Η Έλενα γεννήθηκε το 1984. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και των Ναυτιλιακών Σπουδών του ΠΑΠΕΙ. Έχει συμμετάσχει σε μουσικοθεατρικά projects για παιδιά και σε 3 θεατρικές παραστάσεις γνωστών έργων. Έχει ασχοληθεί με τη μουσική και το χορό, ενώ, σήμερα, φοιτά στη Δραματική Σχολή «Ίασμος».

Όταν στην αρχή αυτής της χρονιάς τα παιδάκια στο νηπιαγωγείο που διδάσκω με ρώτησαν “Τι είναι το θέατρο;”, εγώ τους απάντησα γράφοντάς τους ένα παραμύθι...

Σκέφτηκε ο μικρός Ορφέας. Και πριν προλάβει να το καλοσκεφτεί Στρίβει δεξιά και τι να δει; Στο δέντρο ήταν κρεμασμένες Μάσκες από τις απόκριες τις περασμένες. Κι έτσι όπως φαινόντουσαν μέσα από τα κλαδιά Έμοιαζαν μ’ ανθρώπους, μόνο που… δεν είχανε λαλιά.

έργο : Μάγδα Βασίλα

Παραμύθι

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα βασίλειο μακρινό Από τον χρόνο ξεχασμένο και στο δάσος βαθιά χωμένο Ζούσε ένα βασιλόπουλο, που κάθε μέρα έμοιαζε όλο και πιο λυπημένο. Το όνομά του ήταν Ορφέας Και του άρεσε πολύ να τρώει κρέας. Σε κάθε του επιθυμία, δεν έβρισκε αντίρρηση καμία Και έτσι πάντα αποκτούσε όλα αυτά που λαχταρούσε. Παιχνίδια, ζώα και γλυκά, κέικ σοκολάτας ζουμερά, ζαχαρωτά και καραμέλες, χαρτιά, μολύβια και κορδέλες Έφτιαχνε στοίβες και σωρούς, μ’ όσα δε βάζει ανθρώπου νους. Απ’ τα πολλά όμως τα γλυκά είχε έναν πόνο στην κοιλιά… Με τα πολύχρωμα μολύβια, ζωγράφιζε τα ίδια και τα ίδια… Και είχε βαρεθεί να παίζει με όλα εκείνα τα παιχνίδια… Ένα απόγευμα λοιπόν, πήγε τον πόνο του να πει στη λίμνη, Φορώντας το καινούργιο του πιτσιλωτό παπιγιόν… Μίλαγε κλαίγοντας για ώρες

Και φώναζε για ν’ ακουστεί στις πιο μακρινές χώρες. -Πώς μ’ όλα τούτα τ’ αγαθά, να νιώθω τόση μοναξιά; -Όλα του κόσμου τ’ αγαθά, όσο κι αν είναι ωραία Δε μας γεμίζουν με χαρά μικρέ μου Ορφέα. Της ευτυχίας το κλειδί έχει κρυψώνα μία Δε βρίσκεται κάπου μακριά, παρά στη “φαντασία”. Και πριν προλάβει η λίμνη το στόμα της να κλείσει Ο μικρός Ορφέας είχε παρατηρήσει Πως με τα χέρια του έφτιαχνε σκιές Κι εμπρός του εμφανίζονταν λογιών λογιών μορφές. “Ήτανε λέει μια αρκούδα, τεράστια και πολύ λιχούδα Που το μελίσσι έψαχνε να βρει και των μελισσών να φάει το φαϊ. Μα όταν η βασίλισσα την πήρε χαμπάρι Είπε στις άλλες μέλισσες με χάρη Την αρκούδα τη στρουμπουλή να κυνηγήσουν Και με τσιμπιές τον ποπό να της γεμίσουν. Κι έτσι η αρκουδίτσα η γλυκιά Σ’ άλλο μελίσσι έψαξε να βρει παρηγοριά”. -Μα τι όμορφη ιστορία σκαρφίστηκα εγώ Που νόμιζα πως ούτε τραγούδι δεν είμαι ικανός να πω;

“Μια φορά κι έναν καιρό…”, σκέφτεται λοιπόν, “…ήταν ένα ξωτικό, πανέξυπνο και ζωηρό Που σ’ όλους τους περαστικούς και τους διαβάτες Έκανε τις πιο σκανδαλιάρικες τις πλάκες. Μια μέρα όμως τον πιάσανε Από το δέντρο τον κρεμάσανε Και βάλανε μία μαϊμού μεγάλη Να του γαργαλάει κάθε μέρα τη μασχάλη!” -Μα… πώς; Κι άλλη ιστορία μου κατέβηκε έτσι με τη μία; Και μια και δυο μια τρεχάλα δίνει Και πάει προς το παλάτι Στους γονείς του να πει τι έχει γίνει. Μα μόλις στο παλάτι φτάνει, ο Ορφέας μας τα χάνει. Κόσμος πολύς έχει μαζευτεί Για τα γενέθλιά του να του ευχηθεί. Φέρναν μαζί χιλιάδες δώρα Αλογάκια, πολυβόλα, μπάλες μικρές μα και μεγάλες, κούνιες, τσουλήθρες και τραμπάλες, Είχε γεμίσει κούτες το παλάτι Τόσες που δεν τις έπιανε ανθρώπου μάτι. Τότε στον μικρό Ορφέα Ήρθε μια καταπληκτική ιδέα! Ο κάθε καλεσμένος κράταγε το δώρο που ‘χε φέρει Ο Ορφέας του μάθαινε έναν ρόλο για να ξέρει Κι από τη μια στιγμή στην άλλη Έγινε παράσταση μεγάλη! Κι έτσι από δω και μπρος Ο Ορφέας μας δε νιώθει μοναχός. Κάθε στιγμή μια ιστορία πλάθει Και κάποια μέρα όλος ο κόσμος θα τον μάθει!

17 | city vibes | 2013


Μούσας Οίκος City & 10/3 Τα παραμύθια δεν είν’ αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέμματα του Λεωνίδα Μαριδάκη

Off the record

Ο Λεωνίδας γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά, ενώ ,τελευταία, ζει κι εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε θεωρητικά της μουσικής, γράφει τραγούδια και μελοποιεί ποιήματα, τα οποία παρουσιάζει με τους μουσικούς του επί σκηνής. Έχει εκδώσει δύο προσωπικά άλμπουμ : «ΑΒΑΔΙΣΤΑ» (Universal 2005) σε παραγωγή Νίκου Ξυδάκη και με τη συμμετοχή του Φοίβου Δεληβοριά και «ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟΥ» (metronomos 2010) με τη συμμετοχή της Μάρθας Φριντζήλα. Το 2012 δημιούργησε την νέα του ορχήστρα Banda Me Renda, ενώ γράφει και μουσική για θεατρικές παραστάσεις. Από το 2011, συνεργάζεται μόνιμα σαν μουσικός με τη θεατρική «ομάδα σημείο μηδέν».

«Τα παραμύθια δεν είν’ αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέμματα, δεν είναι ψέμματα...» τραγουδούσαν τα Ξύλινα σπαθιά καμία δεκαπενταετία χρόνια πριν κάτω από τους ήχους ξέφρενων τυμπάνων και ενός επίμονου ψυχεδελικού μπάσου. Είχαν απόλυτο δίκιο, το παραμύθι είναι μια φανταστική ιστορία που ανοίγει κόσμους και μας μαθαίνει πράγματα, πρόκειται για μια γενναιόδωρη φόρμα λόγου που δεν περιέχει καθόλου το στοιχείο της εξαπάτησης. Σκέφτομαι κατ αυτή την έννοια η έκφραση ότι «οι πολιτικοί μας λένe παραμύθια» είναι τελείως άκυρη. Θα μοιραστώ μαζί σας τώρα με δικά μου λόγια μια μικρή αλληγορική ιστορία του Σουμπκομαντάντε Μάρκος που πληρεί τις παραπάνω προϋποθέσεις: Μία ομάδα σκακιστών, λοιπόν, είχε βυθιστεί σε μια πολύ σημαντική παρτίδα υψηλού επιπέδου. Ένας μικρός άνθρωπος πλησίασε, τους κοίταξε και ρώτησε: «Τι παίζετε;» Κανείς δεν του απάντησε. Ο μικρός άνθρωπος πλησίασε τη σκακιέρα, κοίταξε τη θέση των κομματιών, το αυστηρό και συγκεντρωμένο πρόσωπο των σκακιστών, την παράδοξη στάση εκείνων που παρακολουθούσαν. Έκανε ξανά την ερώτηση: «Τι παίζετε;» Ένας από τους παίχτες μπήκε στον κόπο να του απαντήσει: «Δεν μπορείς να καταλάβεις. Είναι ένα παιγνίδι για σπουδαίους και σοφούς ανθρώ-

πους». Ο μικρός άνθρωπος έμεινε σιωπηλός και συνέχισε να παρατηρεί τη σκακιέρα και τις κινήσεις των αντιπάλων. Μετά από λίγο, τόλμησε να ξαναρωτήσει: «Και γιατί παίζετε, αφού αγνοείτε ποιος θα κερδίσει;» Ο ίδιος παίχτης που είχε απαντήσει προηγουμένως του είπε: «Δεν μπορείς να καταλάβεις. Είναι ένα θέμα για ειδικούς. Ξεπερνάει τις ικανότητες σου». Ο μικρός άνθρωπος δεν είπε τίποτα. Συνέχισε να παρακολουθεί και μετά έφυγε. Κάποια στιγμή, ξαναγύρισε κουβαλώντας κάτι. Χωρίς να πει κουβέντα, πλησίασε το τραπέζι και ακούμπησε στη μέση της σκακιέρας μια παλιωμένη μπότα γεμάτη λάσπη. Οι παίχτες, αμήχανοι τον κοίταξαν οργισμένα. Ο μικρός άνθρωπος χαμογέλασε πονηρά και ρώτησε: «Ρουά-ματ;» Τέλος. Το κλειδί αυτής της ιστορίας δεν είναι η λασπωμένη μπότα που διέκοψε και ανέτρεψε μια θεαματική παρτίδα σκάκι των αφεντών της εξουσίας και του χρήματος. Το παιγνίδι εκείνων που έκαναν την πολιτική μία τέχνη προσποίησης και απάτης. Το ουσιαστικό βρίσκεται στο χαμόγελο του μικρού ανθρώπου, που δείχνει ότι ξέρει κάτι. Ξέρει ότι λείπει και ένας άλλος παίχτης: Αυτός. Αλλά κυρίως, ξέρει ότι η παρτίδα δεν έχει λήξει και δεν την έχουμε χάσει. Ξέρει ότι η παρτίδα σκάκι μόλις ξεκίνησε. Και το ξέρει όχι επειδή το ξέρει, αλλά επειδή ονειρεύεται.

HCX

HCX

Του word is bond Η Εξήγηση Το hardcore είναι το πάθος για το τραγούδι, είναι τρομοκρατία, είναι ελευθερία, το γκρέμισμα των φασιστικών τοίχων, κάτι σαν ένα βήμα στη σελήνη. Δεν είναι απλά ένα κατόρθωμα, είναι ένα βήμα που συνεχίζει να κατορθώνει, ένα κίνημα ιδεών. Είναι γέννημα μέσα από πόνο, που καταφέρνει να γκρεμίζει κάθε εμπόδιο, που γεννά ελπίδες όταν όλα δείχνουν να ουρλιάζουν. HXC είναι το τρελλό παιδί που ενοχλεί τους άλλους, ενώ στρίβουν το τσιγάρο τους. Είναι το παράλογο παιδί που λείπει όλη τη νύχτα, αλλά το πρωί γυρίζει σπίτι. Είναι το αναπόφευκτο που καταφθάνει ενώ όλα πάνε χάλια και σου θυμίζει ότι θα μπορούσαν να γίνουν και χειρότερα. Το πραγματικό HXC είναι το άγνωστο μέτωπο έξω από τη Βουλή, που προκαλεί καταστροφή και αφανίaζει μέσα σε δευτερόλεπτα όλα όσα χτίζονται με χρόνια. Απαιτεί σεβασμό, θέλει να είσαι ο εαυτός σου και αν πέσεις, δεν πειράζει, ξαναπρόλαβε την ανάσα σου και σήκω πάνω. Είναι το πιο πολύτιμο συναίσθημα. Αυτό που συνεχίζει να σε κρατάει στη ζωή και, κυρίως, μακριά από το You Only Live Once. Η Παρεξήγηση Το HXC δεν είναι η μαγκιά που αποκτά ο κάθε καραγκιόζης και γίνεται κάποιος: αυτό λέγεται και easycore και έτσι… « είμαστε όλοι ίδιοι, αλλά παίζουμε brutal μουσικές κι έχουμε και πολύ σκληρό look και tattoo, γι’ αυτό μην πολυκοζάρεις, γιατί στραβώνω…» Μιλώντας για λίγο αλη-

18 | city vibes | 2013

θινά, HARDCORE είναι η εντιμότητα που αποκτά κάποιος και γίνεται μάγκας. HXC είναι οι Raisedfist. Είναι μια τράπεζα που καίγεται, είναι ο καταρράκτης της απόλυτης οργής. Είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν είσαι αηδιασμένος από όλα κι όταν πιστεύεις ότι δεν ανήκεις σε αυτή τη γη, κρατώντας μια σκανδάλη γεμάτη υποσχέσεις. Για όποιους δεν έχουν καταλάβει ακόμα, μια hardcore μπάντα είναι συνήθως τετραμελής: κιθάρα, τύμπανα, μπάσο, φωνή. Δεν υφίσταται διάκριση του ποιος θα πωρωθεί και θα αρχίσει να τραγουδάει. Ο στίχος οργισμένος, πολιτικός κυρίως, εκφράζει απόψεις. Μια μπάντα μπορεί αν λέει ότι παίζει hardcore όταν προβάρει σε ένα γκαράζ και ο κόσμος που πάει να αφήσει το αμάξι ή να ξεπαρκάρει, αράζει και τους ακούει. Το HXC απελευθερώνει από όλα όσα σε κρατάνε παγιδευμένο. Είναι αυτό που σκουριάζει μες στο βάθος, ανασκουμπώνεται και ξεσπά φωνάζοντας NEVER LET ME SINK. Sometimes keepin it real is false You cut wrong road You think there s no remorse When all light begins to fade Inside you try to escape When all light begins to fade Inside you erase


«Επειδή είμαι Ελληνίδα θέλω και όλον τον κόσμο να είναι σαν μια οικουμένη.» Συνέντευξη στον Λεωνίδα Μαριδάκη Πέρα από τα μεσημερινάδικα, τα νυχτομάγαζα και τις «μεγάλες» διοργανώσεις, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο -και ευτυχώς δεν είναι λίγοι- που έχουν ορίσει μια κλίμακα στο χώρο του τραγουδιού με τις ερμηνείες και το έργο τους. Που συνεχίζουν να ξετυλίγουν το κουβάρι μια γλώσσας και ενός πολιτισμού ανοικτού στον κόσμο, ακριβως στον αντίποδα της, ιλουστρασιόν, φοβικής σημερινής κυρίαρχης ιδεολογίας. Μια τέτοια καλλιτέχνιδα είναι η Νένα Βενετσάνου, με σημαντικότατες συνεργασίες στην πολύχρονη πορεία της, μοναδικές ερμηνείες, «πρέσβειρα» του ελληνικού τραγουδιού στο εξωτερικό, που παρουσιάζει τη δική της πρόταση – παράσταση αυτόν τον καιρό στο θέατρο Αλκμήνη. «1000 + 1 πόλεις» μια παράσταση πρόταση. Ποια είναι η βασική ιδέα αυτής της παράστασης; Η πρότασή μου με τις Πόλεις συνοψίζεται: Παιδιά κοιτάξτε γύρω σας την πόλη σας και δείτε, νιώστε αυτά που βλέπετε, κάντε τα πάλι δικά σας. Ζήστε επιτέλους ως μέλη μιας κοινωνίας και όχι ως θραύσματα κάποιων καταστάσεων. Αισθανθείτε μέρος ενός συνόλου, που ούτως η αλλιώς έχει δημιουργηθεί για να μας προστατεύει. Αγαπήστε την πόλη σας, αλλά και την ιδέα που ολοκλήρωσε τις πόλεις: τη δημοκρατία. Η παράσταση «1000 + 1 πόλεις» αντέχει στο χρόνο. Τι είναι αυτό που δίνει διάρκεια

στη συγκεκριμένη παράσταση; Η παράσταση αυτή δεν βγάζει ούτε μάτια, ούτε αυτιά, ούτε κάνει τον κόπο να διδάσκει. Έχει ουσία που βγαίνει από το μουσικό υλικό που παίζουμε με αμεσότητα και με μικρή ηχητική ενίσχυση. Η αμεσότητα και το λιτό της ύφος είναι το συγκολλητικό υλικό της παράστασης που συνδυάζει απέριττα το λόγο και το τραγούδι, αυτό είναι που αρέσει γιατί το κοινό ενοχλείται από τη βαβούρα και δεν είναι μόνο οι άνθρωποι κάποιας ηλικίας που θέλουν πιο ήμερο ήχο, αλλά κυρίως νέοι θεατές που δεν αντέχουν άλλο αυτό το ξέσκισμα στον ήχο.

προσέχω τον ήχο να είναι ήπιος και ευκρινής.

Η ορχήστρα είναι μικρή και αποτελείται από εξαιρετικούς μουσικούς. Γιατί έπλεξες αυτόν τον ήχο; Γιατί το θέατρο «Αλκμήνη» προσφέρεται για τέτοιου είδους παραστάσεις με φυσικό ήχο. Είναι πολύ όμορφος ο πέτρινος τοίχος που έχει πίσω που τον έχουμε αξιοποιήσει με φωτισμό. Στο Μέγαρο είχα οθόνη πίσω μου για να διευρυνθεί ο χώρος και είχα και επιπλέον μουσικούς, για να είναι πιο επιβλητικό. Στον αρχαιολογικό χώρο της Ελληνιστικής Απτέρας στα Χανιά της Κρήτης είχα βάλει τα χαλιά πάνω στις πέτρες είχα φωτίσει μόνο με δύο πλαϊνά φώτα τη σκηνή και είχα 2.000 άτομα τριγύρω μου με θάλασσα, ουρανό και αστέρια. Στο Βέλγιο και τη Γαλλία έπαιξα σε διαφορετικούς χώρους και με άλλα στάνταρ, εκεί η μουσική και η γλώσσα μας κρίνονται αλλιώς, είναι άλλο το παιχνίδι. Πάντα, όμως,

Η κρίση σήμερα πώς επηρεάζει το τραγούδι; Μπορεί να αποτελέσει ερέθισμα για τους σημερινούς δημιουργούς; Φυσικά, και αποτελεί αφετηρία για την έμπνευση. Το τραγούδι είναι το ταξίδι των φτωχών ανθρώπων, δεν μπορεί να σταματήσει επειδή κάποιοι δεν επενδύουν σ’ αυτό. Από την εποχή μας λείπει η αξιοποίηση του καλλιτεχνικού δυναμικού της χώρας. Δεν μας αντιμετωπίζουν, το κράτος, οι εκδότες, η αγορά κ.λπ., ως το ισχυρό στέλεχος του πολιτισμού, τον κορμό δηλαδή της ελληνικής τέχνης, αλλά ως το ανακυκλούμενο υλικό που θα αντικατασταθεί από κάτι άλλο που αυτοί θα διαλέξουν, όπως διαλέγουν τις παλλακίδες στα χαρέμια... Έχουν επιπλέον το θράσος να καμαρώνουν και να θεωρούν πιο σημαντικό που έχουν ένα υπέρ-υπουργείο Πολιτισμού μια Λερναία Ύδρα που μας πνίγει στη γραφειοκρατεία και διάφορα στελέχη που τους αρέσει να καλλιτεχνίζουν... Σε λίγο θα μας θυμηθούν για τα ψηφαλάκια τους, θα μας γίνουνε τσιμπούρι να τους βοηθήσουμε και εμείς... ως πνευματικοί άνθρωποι που είμαστε!

Είσαι ένας άνθρωπος ταξιδεμένος που αγαπάει τον τόπο και την ελληνική γλώσσα όσο τίποτα. Στα δύσκολα χρόνια που διανύουμε και που οι λέξεις δεινοπαθούν και χειραγωγούνται περισσότερο και από τους ανθρώπους, η λέξη «πατρίδα» τι αντίκτυπο έχει μέσα στο μυαλό σου; Επειδή είμαι Ελληνίδα θέλω και όλον τον κόσμο να είναι σαν μια οικουμένη. Όταν, όμως, φροντίζουν να με αντιμετωπίζουν στην οικουμένη σαν κορόιδο, ξυπνάει μέσα μου το θηρίο και γίνομαι Τούρκος.

Ποιοι άνθρωποι σε επηρέασαν έντονα και σου άνοιξαν έναν ορίζοντα στα πρώτα χρόνια της ενασχόλησης σου με το τραγούδι; Όλοι από λίγο και κανείς απόλυτα. Η μάνα μου ίσως να ήταν τελικά και η πιο δυνατή επιρροή, αλλά και η ζωή, που μου έμαθε τα πιο πολλά. Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για ανθρώπους όπως η Ίρμα Κολάση, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Νίκος Μαμαγκάκης, ο Μίκης Θεοδωράκης και άλλοι που με βοήθησαν, αλλά βρίσκομαι σε μια ηλικία που η μαθητεία έχει τελειώσει και έχει αρχίσει κάτι πιο βαθύ και πιο σημαντικό σε μένα που αποκαλύπτει όλη τη διαδρομή που έχω κάνει τόσα χρόνια. Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο www. city-vibes.gr

19 | city vibes | 2013


Music Vibes

Ευρωπαϊκή Γιορτή Μουσικής Κάλεσμα συμμετοχής 2013

- Η αρχή Το 1982, την 21η Ιουνίου – συμβολική ημερομηνία λόγω του θερινού ηλιοστασίου – με πρωτοβουλία του τότε Γάλλου Υπουργού πολιτισμού Jack Lang και την υποστήριξη του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού, γιορτάστηκε στη Γαλλία για πρώτη φορά η Ημέρα της Μουσικής, με σκοπό να βγούνε «όλοι οι μουσικοί στους δρόμους». Την επόμενη χρονιά, η «Γιορτή της Μουσικής» συσπειρώνει 200.000 ερασιτέχνες και επαγγελματίες μουσικούς κάθε είδους, όπου με την υποστήριξη των τοπικών αρχών κατακλύζουν δημόσιους χώρους, πλατείες, δρόμους, σταθμούς, πάρκα, αίθουσες κ.α. και παρουσιάζουν χιλιάδες συναυλίες. Εκδηλώσεις από κλασσική, τζαζ, ροκ, ηλεκτρονική μέχρι και παραδοσιακή μουσική προσφέρονται δωρεάν στο κοινό, καθώς το κόστος των συναυλιών καλύπτεται από τους υποστηρικτές της Γιορτής. Εκείνη την ημέρα όλα λειτουργούν για χάρη της μουσικής. Μεταξύ άλλων, το κράτος και οι δημοτικές αρχές επιτρέπουν την ηχορύπανση, οι συγκοινωνίες διαμορφώνουν ειδικά δρομολόγια με ημερήσιο εισιτήριο που συνδέουν όλες τις κεντρικές εκδηλώσεις, ενώ τα ταχυδρομεία εκδίδουν ειδικό γραμματόσημο. Η Γιορτή της Μουσικής γίνεται γρήγορα εξαγώγιμος θεσμός και το 1985 εξαπλώνεται εκτός Γαλλικών συνόρων με τον ίδιο σκοπό και με τους ίδιους κανόνες. Με πρωτοβουλία της Μελίνας Μερκούρη, η Αθήνα ως πρώτη Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, ήταν επίσης η πρώτη πόλη εκτός Γαλλίας στην οποία πραγματοποιήθηκε η Γιορτή. - Η γέννηση της ΕΓΜ 10 χρόνια μετά την Αθήνα οι εκδηλώσεις εξαπλώθηκαν σε αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και με σκοπό την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού δικτύου για την συνεργασία, την προώθηση και ανταλλαγή καλλιτεχνών, δημιουργήθηκε η διεθνής μη-κερδοσκοπική οργάνωση για την Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής, “AISBL Fête Européenne de laMusique” (“I.N.P.O. European Music Day Association”) με έδρα τις Βρυξέλλες (Ιαν. 1995). Την ίδια χρονιά οργανώθηκε η πρώτη συνάντηση των ευρωπαίων διοργανωτών στην Βουδαπέστη όπου και υπεγράφη η Συμφωνία της Βουδαπέστης (Μάρτιος 1995). Η Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής (ΕΓΜ) είχε γεννηθεί. Σήμερα, με έναυσμα την ΕΓΜ πραγματοποιούνται χι-

20 | city vibes | 2013

λιάδες συναυλίες με πλέον των 800.000 ερασιτεχνών και επαγγελματιών μουσικών να κατακλύζουν πλατείες, δρόμους, σταθμούς, πάρκα, αίθουσες κ.α., σε όλη την Ευρώπη. Οι εκδηλώσεις διεξάγονται ταυτόχρονα και είναι πάντα δωρεάν για το κοινό. Πλέον, η Γιορτή της Μουσικής γιορτάζεται με περισσότερες από 25.000 εκδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη αναδεικνύοντας την, ως την μεγαλύτερη κοινή πολιτιστική διοργάνωση. - Η ΕΓΜ στην Ελλάδα Η ΕΓΜ Ελλάδος έχει ως αποστολή τη προώθηση της ζωντανής μουσικής, την υποστήριξη νέων δημιουργών και την προβολή ανερχόμενων και καταξιωμένων καλλιτεχνών. Οι ζωντανές μουσικές εκδηλώσεις αποτελούν μια ψυχαγωγική αφορμή ανακάλυψης διαφορετικών μουσικών ειδών για το ευρύτερο κοινό, διοργανώνονται κατά κύριο λόγο σε δημόσιους χώρους και η πρόσβαση, είναι πάντα ελεύθερη. Ο θεσμός ήρθε στην Αθήνα για πρώτη φορά το 1999 και έκτοτε, χρόνο με το χρόνο, οι εκδηλώσεις της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής (ΕΓΜ) καθιερώνονται Πανελλαδικά με ολοένα και περισσότερες πόλεις να οργανώνουν εορταστικές εκδηλώσεις (29 το 2012). ΙΣΤΟΡΙΚΟ 14η ΕΓΜ - 14 πράγματα που δεν θα ξεχάσουμε 1999: Το ταξίδι ξεκινάει με 4 κεντρικά σημεία συναυλιών και 5 παράλληλες εκδηλώσεις! 2000: Η μεγαλύτερη συναυλία που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα, αλλά δεν ήταν δική μας! 2001: Ανασύνταξη! 2002: Επανερχόμαστε με εκδηλώσεις στο Καλλιμάρμαρο (μπροστά!) και σε άλλα 5 σημεία της πόλης με 35 σχήματα 2003: H πρώτη ολοκληρωμένη διοργάνωση με 17 σημεία εκδηλώσεων και 75 σχήματα! 2004: Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Οι εκδηλώσεις εξαπλώνονται σε όλη την Ελλάδα και στην Αθήνα, η Μουσική είναι παντού γιατί τελικά… θα γίνουν 4 ημέρες εκδηλώσεων! Από τους 1 GIANT LEAP στους FUNDAMENTAL & MIGHTY ZULU NATION και από τους SCISSOR SISTERS στους FUNKADELICA, η Χρονιά της εξωστρέφειας, η Ολυμπιακή Χρονιά!

Του Γιάννη Στύλιου

2005: Μιχάλης Δέλτα, Θεοδοσία Τσάτσου και Wise μαζί και WAY out WEST στις 3.00 το πρωί στην Πλατεία Κοτζιά 2006: Crowdsurfing καλλιτεχνών με το κοινό, οικογενειακός μουσικός περίπατος, ολοένα και περισσότερες εκδηλώσεις ανά την Ελλάδα: η Γιορτή της Μουσικής γίνεται θεσμός 2007: Τα συγκροτήματα κάνουν Jammin μεταξύ τους (US3, TEKNIC OLD SCHOOL και BIRDY NAM NAM). Ίσως οι πιο απλωμένες Αθηναϊκές εκδηλώσεις… έως σήμερα! 2008: Χάρη σε 350 σχήματα, ορχήστρες και χορωδίες, ο ήχος της γιορτής ταξιδεύει σε περισσότερες από 20 πόλεις πανελλαδικά και το εθνικό δίκτυο είναι πραγματικότητα 2009: 10 Χρόνια Γιορτής και ενώ μια πρώτη σελίδα γυρίζει γεννιέται και η Νύχτα της Μουσικής! 2010: Le peuple de l’Herbe στην Πλατεία Κοτζιά και η Venezuelan Brass ensemble της Simon Bolivar Youth Orchestra στην Τεχνόπολις… Η Γιορτή εξακολουθεί να είναι μια πραγματική μουσική περιπέτεια 2011: Οι μεγαλύτερη εξάπλωση της Γιορτής στην Ελλάδα με 35 πόλεις να οργανώνουν την Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής αλλά και τα πρώτα σημάδια της οικονομικής κρίση. 2012: Τα πάνω κάτω αλλά… κάθε εμπόδιο σε καλό? Χάρη στα απρόσμενα προβλήματα, η ΕΓΜ γίνεται εμφανώς μικρότερη αλλά οργανώνεται με 100% αυτοδιοργάνωση και αρχίζει όχι μόνο μια περίοδο προσαρμογής αλλά ίσως και εξέλιξης. Η ΕΓΜ σήμερα Η ΕΓΜ ανανεώθηκε, εξελίχθηκε, κοιτάει μπροστά με νέα φιλοσοφία. Και τα μέλη της, βλέποντας με αισιοδοξία το μέλλον, θα δώσουν όπως κάθε χρόνο όλη τους την ενέργεια για να μετατρέψουν το όραμα τους σε πραγματικότητα και την προσπάθεια σε επιτυχία. Αυτή είναι η νέα της φιλοσοφία Το σύνθημά μας είναι πλέον ένα: European Music Cluster! Ενώνοντας διαφορετικές προσεγγίσεις για την μεταφορά γνώσης, εξειδίκευσης, ικανοτήτων και δεξιοτήτων, το έργο θα υποστηρίξει την δημιουργία συνεργατικών σχηματισμών και νέων συμμαχιών που θα αποτυπώσουν την συνολική εικόνα του Μουσικού Συνεργατικού Σχηματισμού. Music Matchmaker Και το πρώτο δείγμα της ανανέωσης έρχεται μέσα από το Music Matchmaker - μια εικονική πλατφόρμα που επιτρέπει την εύκολη δημιουργία εκδήλωσης σε οποιονδήποτε πολίτη ενώ παράλληλα διευρύνει το καλλιτεχνικό πλαίσιο συμμετοχής προς οποιονδήποτε καλλιτέχνη. Πρόκειται για μια πιλοτική εφαρμογή στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, που αναπτύξαμε για την φετινή διοργάνωση της Αθήνας, σε συνεργασία με τους Προγραμματιστές της ιστοσελίδας του δικτύου του Make Music Day New York. Στόχος μας, να δημιουργήσουμε έναν επαναστατικό τρόπο συμμετοχής, διοργάνωσης και συνδιοργάνωσης για όλους τους Αθηναίους. Έναν τρόπο που θα δίνει σε όλους τη δυνατότητα και τη δύναμη να είναι καλλιτέχνες, αλλά και διοργανωτές! Η Γιορτή της Μουσικής ανήκει σε όλους και θα διαμορφώνεται από όλους. Γίνε μέλος του Music Matchmaker εύκολα και γρήγορα. http://athens.makemusicmatch.org


live: Ρεμπετάδικο Κάβουρας. Το αγαπημένο μουσικό στέκι της πλατείας Εξαρχείων, που φιλοξενεί και διασκεδάζει ασυναγώνιστα, με αυστηρώς επιλεγμένα Ελληνικά τραγούδια... Καλλιτεχνικοί υπεύθυνοι για τη διασκέδασή σας για τη σαιζόν 2012-2013 οι : Σπύρος Πατράς , Ντένια Κουρούση , Μίλτος Χρυσανθίδης , Γιάννης Καλαφατέλης και Κώστας Καλατζής... Κέφι, τραγούδι, χορός, διασκέδαση με άποψη... Με τις χαμηλότερες τιμές της αγοράς και με φιλοσοφία κόντρα στην κρίση. Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο από τις 11:30 μ.μ. μέχρι πρωίας. Συνεχίζουμε και μετά το Πάσχα. Θεμιστοκλέους 64, πλατεία Εξαρχείων. Τηλέφωνο κρατήσεων : 210 - 38 10 202 & 210 - 330 11 77

Αυλαία μουσική σκηνή: Νίκος Νικόπουλος, Παρασκευή 10/5 στις 22:00 Κώστας Παυλίδης, Σάββατο 11/5 στις 22:30 Φωτεινή Βελεσιώτου - Γιάννης Μήτσης, Σάββατο 18/5 25/5 - 1/6 στις 22:30. Modern Music School: Κυριακή 26/5 στις 21:00 Αγ. Όρους 15 (και Κωνσταντινουπόλεως 115) Βοτανικός Στάση Μετρό Κεραμεικός, Τηλ. 2103474074 Site: www.avlea.gr - E-mail. info@avlea.gr

Ατζέντα

Show: Κούκλες: το πρώτο και αυθεντικότερο drag show stage στην Αθήνα. Σκέτος έρωτας! Είσοδος 10 ευρώ με ποτό. (Ζαν Μωρεάς 32, Κουκάκι, Τηλ. Κρατήσεων: 6947557443) www.kouklesclub.gr


City & 10/3

Βουτιά στις Λίμνες

...και ζήσαν αυτοί καλά...

Της Σταυρούλας Τσούτση Δεν ξεχνούσε την πρώτη φορά που βρέθηκε καβάλα σε άλογο. Μαθητούδι του Δημοτικού ήταν κι ο πατέρας του τον έβλεπε ολάκερο άντρα. Με ένα σάλτο τον βόλεψε μαζί του στη σέλα και ξεκίνησαν τον καλπασμό. Δε φοβήθηκε στιγμή. Ένιωθε τον άνεμο κόντρα να του φυσά τις ατίθασες μπούκλες κι ήξερε ότι εκεί πάνω ανήκε. Δεκαεπτάχρονο παλικαράκι ήταν όταν βρήκε να τον περιμένει το δικό του άλογο στο κτήμα. Με στιλπνό τρίχωμα, στο χρώμα του ερέβους . Ωρίωνας, όνομα αδιαπραγμάτευτο από την πρώτη ώρα. Αχώριστος σύντροφος στις ώρες της ανεμελιάς. Εξομολογητής του έρωτά του για το κορίτσι με τις δυο λίμνες για μάτια, του διπλανού θρανίου. Κι όταν τα μάτια γίνανε δικά του, όταν ο έρωτας γέμισε κάθε λεύτερη ώρα και σκέψη, ο καρδιακός φίλος υπομονετικά περίμενε να ευκαιρήσει για ένα χάδι, μια βόλτα. Τη μέρα που αυτή του είπε να χωρίσουν, έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του. Τον κοιτούσε με δυο παγωμένες λίμνες στη θέση των ματιών που λάτρευε. Ξαφνιάστηκε, θύμωσε, ξέσπασε. Μετά έκλαψε, παρακάλεσε, μα η κοπέλα στάθηκε ανυποχώρητη. Μήτε κατάλαβε πώς βρέθηκε με το κυνηγετικό όπλο του πατέρα στο χέρι. Μια μοναδική στιγμή κι όλα θα έπαιρναν το δρόμο τους. Ο πόνος που του σπάραζε τα σωθικά θα σταματούσε. Το σπίτι βουτήχτηκε στα μαύρα. Ο μικρός του αδερφός κοίταζε στο κενό, χαμένος. Αυτός τον είχε βρει. Ένα αιμάτινο κουβάρι ανυπαρξίας, κυλισμένο στο πάτωμα της κουζίνας. Η μάνα μισότρελη. Κι αυτός; Αερικό που στοίχειωνε το σπίτι. Ένα σπίτι με μαύρα πανιά στους καθρέφτες, με μάσκες πόνου στα πρόσωπα των αγαπημένων. Αυτή ήταν λοιπόν η άλλη όχθη; Πού ήταν η λήθη που με πείσμα αναζήτησε; Άκουσε τον πατέρα: “Το άλογο τρελλάθηκε” είπε. Σα να’ νιωσε πως εκείνος έφυγε, χτυπιέται και αφρίζει. Έχει διαλύσει το στάβλο. Ας δώσουμε ένα τέλος στην αγωνία του”. Αφού δεν υπήρχε πια, γιατί πονούσε τόσο; Γιατί τον τσάκιζε ο φόβος για το άλογο, η έννοια για τη μάνα, η πίκρα για τον αδερφό

και τον πατέρα; Ήταν δειλός. Ποτέ δεν υπήρξε το παλικάρι που καμάρωνε ο πατέρας. Ο Διγενής του, όπως συνήθιζε να λέει. Σε μια στιγμή τρέλας διέλυσε αυτούς που αγαπούσε. Κι αυτή; Πώς άραγε να είχε πάρει το μαντάτο του χαμού του; “Στο ψυχιατρείο την επήγανε” άκουσε να λένε, σα να είχαν ακούσει τη σκέψη του. Και τότε συνειδητοποίησε πως δεν υπήρχε ίχνος ηρωισμού σ’ αυτό που τόσο παράτολμα κι απελπισμένα έκανε. Μοναχά απώλεια. Και η τίση του θα’ ταν να ζει από κοντά, όσα έτσι αστόχαστα προκάλεσε. Ασυλλόγιστος και δειλός. Γιατί τώρα έβλεπε καθαρά πως δειλία είναι να αρνείσαι να αντιμετωπίσεις όσα έρχονται στο δρόμο σου. Δειλία είναι να αρνείσαι να παλέψεις για αυτούς που αγαπάς, για το θαύμα της ζωής που τόσο απλόχερα σου χαρίστηκε. Η μετάνοια ήρθε σαν ένα παγωμένο φύσημα του ανέμου και τον έκανε να ανατριχιάσει σύγκορμος. Έκλεισε τα μάτια και τα αυτιά αρνούμενος να δει τον πόνο τους, ανίκανος να ακούσει τον δεύτερο όμοιο ήχο που θα βύθιζε και τον Ωρίωνά του στην ανυπαρξία. Και σαν πεισματάρικο πιτσιρίκι, με κλειστά μάτια κι αυτιά, άρχισε να μουρμουρίζει ακατάσχετα, για να εμποδίσει τον πυροβολισμό να ακουστεί. Ο ήχος όμως αποδείχτηκε δυνατότερος από τον ίδιο. Μα δεν ήταν αυτός που περίμενε. Δίχως άλλο, παιχνίδια του έπαιζε ο νους του. Ζεστή ανάσα τού φλόγισε το πρόσωπο και τον ανάγκασε από το ξάφνιασμα να ανοίξει τα μάτια. Ο Ωρίωνας είχε πλησιάσει και τον σκουντούσε. Στη συνειδητοποίηση της αλήθειας, του ήρθαν κλάματα χειρότερα από πριν. Εφιάλτης! Ένας εφιάλτης του δειλού του εαυτού. Μα πέρασε. Όπως θα περνούσε κι ο πόνος. Καβάλησε τον Ωρίωνα και κάλπασε με πείσμα κόντρα στον άνεμο. Ακατόρθωτο λέμε μόνο ότι δεν πεθυμήσαμε αρκετά. Κι αυτός επιθυμούσε να ξεπεράσει τον πόνο. Χαμογέλασε με κόπο και σκέφτηκε πως ίσως σε λίγο καιρό θα κατάφερνε να πει : “Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”.


Λ-έξεις μαγιάτικες (σε στιλ παραμυθένιου λεξικού) της Γεωργίας Δρακάκη

End - itorial

Η Γεωργία γεννήθηκε το 1992 και κατάγεται από την Κρήτη και τη Μάνη. Σπουδάζει στη Νομική. Μόλις εκδόθηκε το πρώτο της (θεατρικό;) βιβλίο με τίτλο «18 ντεσιμπέλ» από τις εκδόσεις Άπαρσις και έχει αποσπάσει διακρίσεις σε διαγωνισμούς ποίησης και πεζογραφίας. Εκτός από αρχισυντάκτρια στο City Vibes, είναι συντάκτρια σε αρκετά ακόμη (φοιτητικά) περιοδικά. Διαβάζει κυρίως Έλληνες συγγραφείς, χορεύει κυρίως latin και ακούει κυρίως ρεμπέτικα.

Λ-έξεις μαγιάτικες (σε στιλ παραμυθένιου λεξικού) Άνδρας: Όπως πρέπει να. Σιωπηλός, ανοιχτόχρωμος, αλανιάρης, με μεγάλα χέρια και το κεφάλι κοντά στα σύννεφα, καβαλάρης μεταλλικών αλόγων. Οξύνους και αξύριστος. Βουνό: «Ν’ ακούγεται στην ερημιά ο πόνος μου με την πενιά.» Μαρίκα Νίνου και δεν είμαι καλά. Γάτος: Τον σκέφτομαι χνουδωτό και μυρωδάτο στον μπεζ καναπέ μόνο του, χωρίς τα χάδια μου, και τρελαίνομαι. Δεν: Αναγκαίο μπροστά από διάφορα ρήματα, σε στιλ θέλω και μπορώ, για την κατάρτιση μιας προσωπικής ζυγαριάς και ανοχής καταστάσεων και συναισθημάτων. Ελένη: Μου λείπεις, γαμώτο. Ζόρι: Συνήθως τραβιέται και έτσι, λοιπόν, προκύπτουν οι ωραιότεροι τσακωμοί, οι ωραιότερες συνουσίες και οι ωραιότερες ζεμπεκιές. Ήλιος: Σαν άλλον Οδυσσέα, πιστή τον περιμένω υφαίνοντας, ξηλώνοντας το ύφασμα του κρύου. Θέλω μαγιώ και γυμνά πόδια. Θα: Τα δύο αγαπημένα γράμματα της αναβλητικότητας, το θ και το α. Τα δύο αγαπημένα γράμματα του ονείρου, το θ και το α. Πλάι πλάι το’ να με τ’ άλλο. Ίχνη: Των ανθρώπων μου στο δέρμα μου, του χρόνου στη ζωή μου. Κωνσταντινούπολη: Η πόλη μου για το μισό, σχεδόν, 2014. Επιχειρώ να την αγαπήσω από τώρα, από μακριά. Λουμτουρία (lumturia) : Η πιο όμορφη αλβανική λέξη, που πάει να πει ευτυχία. Μαχαίρι: Δίκοπο. Βάλτε το, εσείς που αγαπάτε και ερωτεύεστε, καλά στο μυαλό σας, από τη μία σφάζει, από την άλλη μαχαιρώνει η καρδιά που χτυπά γρήγορα. Νερό: Η πρώτη ύλη του κόσμου και του κορμιού. Πρώτη ανάγκη όταν στεγνώνει το στόμα από επικίνδυνα καπνίσματα στα πατώματα, συνοδεία φιλιών. Ξανά: Εμείς μια μέρα θα. Δεν το φοβάμαι το ξανά. Ούτε το πάλι. Αρκεί να κοιτάζει μόνο μπροστά. Όλα: Η λέξη-κλειδί του ζωδίου μου. Τα θηλυκά λιοντάρια θέλουν να τα δοκιμάσουν και να τα κατακτή-

Χορηγοί: Η σειρά φυτικών καλλυντικών Natural Essence παρασκευάζεται από αγνά, φυσικά υλικά και είναι 100% χειροποίητα. Αποτελούνται από λάδια φυτικής προέλευσης, εκχυλίσματα και αιθέρια έλαια από άνθη και βότανα μεταξύ άλλων. Οι συνταγές ακολουθούν τους βασικούς κανόνες βοτανοθεραπείας και αρωματοθεραπείας και είναι προσεγμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι φιλικά και απαλά ακόμα και για τα πιο ευαίσθητα δέρματα. Δεν περιέχουν βλαβερές για τον οργανισμό και το περιβάλλον ουσίες όπως χρωστικές, parabens, pegs και παραφινέλαια.

σουν όλα. Γιατί; Γιατί μπορούν. Ποκαχόντας: Το παιδικό μου ίνδαλμα, η αγαπημένη ηρωίδα παραμυθιού. Τη ζήλευα για τα μακριά της μαλλιά και για τον Τζον Σμιθ. Ρόδες: Η νέα εμμονή. Τι καλλιτεχνάρες που είναι, ρε. «Κι από τους βρώμικους κόλπους της δημοσιογραφίας, ένα νέο ρεύμα λογοτεχνίας». Και τα λοιπά. Σαμπούκα: Ιταλικό λικέρ από γλυκάνισο, πίνε- Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσεται με τρεις ψημένους κόκκους καφέ να επιπλέ- λίδα www.naturalessencegr.blogspot.com ουν στο ποτήρι, συνήθως κάπου στα Εξάρχεια και ώρα οιαδήποτε. Τσιγάρα: Προσπαθώ ελάχιστα ημερησίως. Δις εβδομαδιαίως απέχω παντελώς. Τα δικά μου είναι τα Καρέλια slim. Αλλά προτιμώ τα στριφτά του. Υποτίθεται: Πως μεγάλωσα πια και πως δεν κλαίνε τα μεγάλα κορίτσια διαβάζοντας ποιηματάκια και ακούγοντας τραγουδάκια. Σωστά; Ναι, εκτός κι αν μερικά κακά τραγουδάκια, σα δράκοι φοβεροί, τρυπώνουν βαθιά και παίζουν μοναχά τους. Μιλώ για κάποιους δράκους σαν τον «Παλιό Στρατιώτη» από Θηβαίο. Ας πούμε. Φως: Με τόσα ξενύχτια και τόσους λάθος ύπνους, μόνο των λαμπτήρων της ΔΕΗ προλαβαίνω, συνήθως. Από καιρό, τσακωμένη με τη μέρα. Χριστόφορος: Οι δικοί του τον φωνάζουν Τάκη. Είναι το καινούργιο φιλαράκι μου. Γεμάτος τατουάζ, γεμάτος εμπνεύσεις και αγάπη για το απλό και τ’ όμορφο. Και επιτέλους, Μοσχατιώτης, βαρέθηκα, γαρ, όλους εσάς που μου μένετε Ζωγράφου και Βαρνάβα και δεν ξέρω κι εγώ πού αλλού. Ψυχή: Η δική μου ,πριν το παρόν της σώμα, βρισκόταν στο σώμα αυτής που όλοι γνωρίσατε ως Frida Kahlo. Ώπα: Το ε(θ)νικό μας επιφώνημα, το πρώτο σήμα για τσιφτετέλι αρχοντικό, ρεμπέτικο σε λογής λογής πάλκα. Υγ: Για να μην ξεχνιόμαστε, η λέξη παραμύθι συγγενεύει ετυμολογικά με τη λέξη παραμυθία= παρηγοριά. Είναι αυτό το πραματάκι που, παρά τω μύθω, δηλαδή πλάι στο λόγο και τη λογική, απαλύνει, ομορφαίνει, γλυκοζαλίζει. «Μια φορά κι έναν καιρό» και «εμείς καλύτερα»: οι απαρηγόρητες συνιστώσες του θρυλικού ανθρώπινου είδους είναι σαφώς η αοριστία των καταστάσεων και των προβλημάτων και σαφέστατα η υπεροχή του στο καλά. Όχι τίποτα άλλο: για να πιστεύει ανά πάσα στιγμή πως κατορθώνει να επιβιώνει σε έναν κόσμο σκληρό σαν την αλήθεια.

23 | city vibes | 2013


www.city-vibes.gr www.cityvibes.gr 1.000.000 + Μοναδικές επισκέψεις! 6.500 Επισκέψεις M.O την ημέρα! Join us on: facebook/cityvibesmagazine Follow us on twitter: @cityvibesmag

www.city-vibes.gr info@city-vibes.gr


City Vibes #14