Issuu on Google+


Editorial

Γ Ιδιοκτήτης ΣΤΥΛΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΟΝ. ΕΠΕ ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ - ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΕΜΠΟΡΙΟ Καλλιδρομίου 70, 11473, Αθήνα Tel-fax: 211 7051776 ΑΦΜ 997938758 Δ.Ο.Υ Ι΄ Αθηνών www.cityvibes.net.gr info@cityvibes.net.gr Εκδότης - Διευθυντής Γιάννης Χρ. Στύλιος i.stylios@cityvibes.net.gr Αρχισυντάκτης - Υπεύθυνος ύλης Βασίλης Νάτσικας v.natsikas@cityvibes.net.gr Art Director Αφροδίτη Ζούκη a.zouki@cityvibes.net.gr Illustrations Χάρης Χρυσανθόπουλος harry@cityvibes.net.gr Νομικός Σύμβουλος Νάντια Κωνστάντου nadia.konstantou@gmail.com Γραμματεία Αγγελική Στύλιου a.stylioy@cityvibes.gr Υπεύθυνος διανομής Κώστας Παππάς k.pappas@cityvibes.net.gr Φωτογράφoι Μαρίνα Κουμιώτη m.koumioti@cityvibes.net.gr Δημήτρης Ζαρκάδας d.zarkadas@cityvibes.net.gr Web Design – Τεχνική Υποστήριξη Γιάννης Στύλιος Χάρης Χρυσανθόπουλος Αρθρογράφοι: Βασίλης Νατσικάς - Αρχισυντάκτης Δημήτρης Νάκος - Σκηνοθέτης, Υποψήφιος διδάκτωρ Ιστορίας και Θεωρίας του Κινηματογράφου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Μάρθα Κοσκινά - Θεατρολόγος Ελευθερία Βασιλειάδη - Πολυπράγμων, B.Sc Α.Σ.ΣΩ.Ε

Λευτέρης Μιχ. Πανταζής - Μουσικός Το παιδί ίντρικο Δαίδαλος Ερεχθείδης Αιρετικός Γιάννης Στύλιος - Εκδότης City Vibes Εσείς! Η στήλη σκυτάλη περιμένει τα άρθρα σας! Το City Vibes είναι ένα δωρεάν μηνιαίο* περιοδικό τέχνης, πολιτισμού και όχι μόνο. Διανέμεται σε: καφετέριες, βιβλιοπωλεία, παν/μια, συνδρομητές και χώρους εστίασης, με 20.000 τεύχη το μήνα, στην Αθήνα και πανελλαδικά μέσω internet και μέσω συνδρομητών. * Το πρώτο τεύχος μόνο αφορά σε δύο μήνες. Στη συνέχεια θα έιναι μηνιαίο. 2 | city vibes | Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011

του Γιάννη Στύλιου

Εισαγωγικό σημείωμα - Καλωσόρισμα

εια σας φίλοι μας! Με αυτό το σημείωμα θέλω να σας καλωσορίσω και να σας εξηγήσω πως μπορείτε να συμμετέχετε και εσείς ως ενεργά μέλη του περιοδικού ώστε να γίνουμε όλοι μαζί μια μεγάλη παρέα. Τι ακριβώς είναι το City Vibes θα αναλύσει ο αρχισυντάκτης στην επόμενη σελίδα αλλά είναι κάτι που κυρίως θα ανακαλύψετε μόνοι σας. Αρχικά, θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους εργάστηκαν για να εκδοθεί αυτό το περιοδικό. Με την πολύτιμη βοήθεια τους, το ζήλο τους, την ευφυΐα και τα ταλέντα τους καταφέραμε να κανουμε ένα περιοδικό που δεν αποκλίνει καθόλου απ΄ την αισθητική μας. Το City Vibes είναι ένα μέσο όπου μπορείτε να δημοσιεύσετε δικές σας δημιουργίες και άρθρα. Κάθε μήνα το δημιουργικό του εξωφύλλου θα το αφιερώνουμε σε κάποιο καλλιτέχνη σκιτσογράφο που θα μας στείλει τη σχεδίαση. Μπορείτε να μας στέλνετε τα σκίτσα σας και εμείς θα τα κανουμε εξώφυλλο. Ένα ποίημα σας ή ένα απόσπασμα από το λογοτεχνικό σας έργο. Μπορείτε να μας στείλετε ένα κόμιξ, μπορείτε να πάρετε τη «σκυτάλη», τη στήλη δηλ. των αναγνωστών και να γράψετε το δικό σας άρθρο. Να μας στείλετε τη φωτογραφία του μήνα αλλά και τα δικά σας Vibes δηλ. μικρά «σφηνάκια» 50 περίπου λέξεων με οτιδήποτε θέλετε να γράψετε, απ΄ το να στείλετε ένα «γεια» στην/ον καλή/ο σας μέχρι να αναζητήσετε κάποιον που θέλετε να ξαναδείτε. Τα πάντα! Τα δικά σας Vibes θα γίνουν και δικά μας! Το City Vibes είναι ένα περιοδικό που μπορεί να σας κάνει άλλοτε να προβληματιστείτε και άλλοτε να γελάσετε. Με κάθε τρόπο, η ανασκαφή που κανουμε στα εσώψυχα μας αποκαλύπτει τη στρωματογραφία της κρυμμένης μας ποίησης. Ελπίζω και εύχομαι οι επόμενες σελίδες να γίνουν ατραπός και να συνεισφέρουν το ελάχιστο στην ανασκαφή που κάνετε στις όμορφες ψυχές σας. Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία Γιάννης Στύλιος Εκδότης City Vibes

Περιεχόμενα 2 | Editorial του Γιάννη Στύλιου 3 | Σύναξη του Βασίλη Νάτσικα 4 | Καπνισµένη Κάνη του Δαίδαλου Ερεχθείδη 6 | Μανιφέστο µε τον Γιάννη Στύλιο 8 | Το παιδί ίντριγκο 9 | Σκυτάλη η στήλη των αναγνωστών 9 | Παγκόσµιο Πρωτάθληµα Κωπηλασίας 10 | Τα µάγια της πεταλούδας Συνέντευξη στους σκηνοθέτες 14 | Περί Θεάτρου µε τη Μάρθα Κοσκινά 16 | Περί Κινηµατογράφου µε το Δηµήτρη Νάκο 18 | Ρεσάλτο µε τον Βασίλη Νάτσικα 20 | Kanibal TV µε την Ελευθερία Βασιλειάδη 21 | Βρώµικες Μικρές Κακίες 22 | Η πόλη του µήνα 26 | Music Vibes 26 | The 7 frogs Χορηγοί εκτύπωσης: Κυρα Φροσύνη | No jewelry | Πινελιές | Ακαδημία cafe | Κολιονάσιος


Σύναξη

Τ

του Βασίλη Νάτσικα

ο τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας, είναι η δική μας προσπάθεια, να παρουσιάσουμε μέσα στον εκδοτικό ορυμαγδό, μια καινούρια, μια νέα, μια φρέσκια ιδέα.

Επιθυμούμε λοιπόν, να επικοινωνήσουμε σε σας, μία, τρόπον τινά, εναλλακτική δίοδο σκέψης, γραφής, προσέγγισης των πεπραγμένων γύρω μας, αλλά και μέσα μας. Προκειμένου να το επιτύχουμε αυτό, θεωρήσαμε σκόπιμο να δώσουμε σε σας, μια άλλη οπτική γωνία θέασης της καθημερινότητας, της αλήθειας, της αέναης αναζήτησης, διαλέγοντας ανθρώπους να μιλήσουν, αφήνοντας τους να πουν, όλα όσα αυτοί κρίνουν απαραίτητα, χωρίς απ την πλευρά μας, κανένα ψήγμα λογοκρισίας. Οι περισσότεροι εκ των οποίων (ανάμεσά τους κι εγώ), δεν είμαστε μόνιμοι κάτοικοι της πρωτεύουσας, αν και κατά μία έννοια, δεν είμαστε μόνιμοι κάτοικοι σε κανένα τόπο. Πιστεύουμε, λοιπόν, ότι το διαφορετικό του εγχειρήματος έγκειται στο γεγονός αυτό καθαυτό. Σαν περιπλανώμενο καραβάνι σαλτιμπάγκων, αφουγκραζόμαστε όσα συμβαίνουν γύρω σας, εκπέμποντας στη συνέχεια και με συνέχεια, τους

παλμούς των όσων αντιλαμβανόμαστε μέσα μας. Είμαστε οι “απ έξω” και επιδιώκουμε να μπούμε μέσα σας. Να ξεκλειδώσουμε τους γρίφους που μας (δια)χωρίζουν και να γίνουμε ένα! Διαφορετικό, εναλλακτικό, καινοτόμο Ένα! Να καταφέρουμε να μετατρέψουμε τη νομαδικότητα, καταρχάς σε μοναδικότητα και εν τέλει σε ομαδικότητα. Εμείς θα πετύχουμε. Ευελπιστούμε να ταξιδέψετε μαζί μας, πλάι μας και να (αντ)αλλάζουν σκυτάλες οι σκέψεις και οι προορισμοί. Καλό μας ταξίδι! ...να ‘ναι οι παλμοί συμπαντικοί και πέρα απ’ τις αισθήσεις ψυχής ταξίδι ατέρμονο σε σκέψεις και σε κρίσεις.. εκ της συνακτικής ομάδας Βασίλης Νάτσικας Αρχισυντάκτης City Vibes


Καπνισμένη Κάνη Καλημέρα σε όλους! Αφού, κλασικά, ευχαριστήσω τους εκδότες για την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό μου, με αποτέλεσμα, η στήλη να δει ξανά μετά από δυόμιση, περίπου, χρόνια το φως της δημοσιότητας, θα ήθελα να ξεκινήσω να πω μερικά πράγματα για το θέμα αυτού του μήνα. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς προλόγους. Ούτως ή άλλως, όταν καπνίζει η κάννη, δεν χρειάζονται βαρύγδουπες ανακοινώσεις. Εδώ και μερικές μέρες (το άρθρο γράφεται μέσα Αυγούστου, όταν οι περισσότεροι απολαμβάνουν το απογευματινό τους καφεδάκι στις παραλίες, ανά την χώρα...) έχει ανακοινωθεί πως θα υπάρξει μια τολμηρή αλλαγή απ την πλευρά της κυβέρνησης, στον νόμο περί “ναρκωτικών”. Θεώρησα λοιπόν, πως πρόκειται για ένα σπουδαίο θέμα που η στήλη αξίζει να ασχοληθεί. Όλες αυτές τις προηγούμενες μέρες ακούω διάφορα, διαβάζω διάφορα και φυσικά σκέφτομαι διάφορα. Από αυτά που συμπεραίνω είναι κυρίως το ότι το θέμα αντιμετωπίζεται με σχετική προχειρότητα. Κάτι που συχνά χαρακτηρίζει τους εκάστοτε ιθύνοντες. Αλλά το θέμα δεν είναι το γιατί και το πως ο νομοθέτης αποφασίζει να νομιμοποιήσει τις δικαστικές αποφάσεις των τελευταίων ετών γύρω απ το θέμα, γιατί κυρίως γι αυτό πρόκειται. Οι συλλήψεις για μικροποσότητες “για προσωπική χρήση” όπως λέγεται, κατέληγαν να αθωώνονται ή να μην τιμωρούνται στο ακροατήριο, καθόσον οι δικαστές διαπίστωναν απ τη μια πλευρά, μπόλικα ελαφρυντικά ενώ απ την άλλη είχαν στο νου τους και κάποιες άτυπες οδηγίες που είχαν να κάνουν με την αποσυμφόρηση των σωφρονιστικών καταστημάτων. Έτσι η πρώτη εξουσία, έρχεται σήμερα να καλύψει, με την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου τις αποφάσεις της δεύτερης. Το θέμα όμως δεν είναι εκεί. Για μένα έχει να κάνει με το πως η κοινωνία μπορεί να “δει” και να δεχτεί ένα 4 | city vibes | Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011

του Δαίδαλου Ερεχθείδη

τέτοιο τόλμημα. Τώρα θα μου πείτε, πόσες φορές έχει απασχολήσει στο παρελθόν, την νομοθετική εξουσία, το πως βλέπει η κοινωνία, τις αλλαγές που προωθεί στους νόμους και κάθε νέο

ζοντας και ξαναδοκιμάζοντας, κάνοντας ξανά και ξανά τα ίδια λάθη, με τους γονείς και τους παππούδες τους. Μη μου πει κανείς ότι τα νέα παιδιά αποτελούν την ελπίδα του τόπου. Αν ήταν ποτέ έτσι, τότε γιατί τον τελευταίο αιώνα το κράτος διοικείται απ τους ίδιους απαράδεκτους, που διαιωνίζουν μια, ή και περισσότερες καταστάσεις;

νόμο που αποφασίζει για το καλό της (της κοινωνίας). Όπως λέμε και λαϊκά... χέστηκε! Εκεί είναι το θέμα. Εκεί πάντα είναι το θέμα. Όταν η “εξουσιοδοτημένη” νομοθετική εξουσία, αποφασίζει στο όνομα του ελληνικού λαού, για το καλό του... βέβαια, τώρα πρόκειται για τολμηρή αλλαγή. Οι νομοθέτες δεν επιθυμούν απλά να απενοχοποιήσουν την δεύτερη εξουσία, από τις “τύψεις”, επιχειρούν ριζική τομή στην κουλτούρα της κοινωνίας και απαιτούν εκείνη να “δει” πλέον με άλλο μάτι, κάποιον που μέχρι χτες τον έβλεπε σαν εγκληματία! Αυτό βέβαια αφορά στην μια πλευρά του νομίσματος, αν και στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με νόμισμα αλλά με κύβο του Ρούμπικ. Μπλέκει πολύ το πράγμα. Έχουμε το κράτος με τις εξουσίες του. Που ναι μεν η πρώτη πάει να καλύψει τη δεύτερη, αλλά αφαιρεί “κεκτημένα δικαιώματα” απ την τρίτη... πως θα το δεχτεί αυτό η τρίτη εξουσία; όταν μέχρι χτες ξεσπούσε τη μανία της και έδειχνε όλη την “παλικαριά” της σε παιδάκια που έψαχναν εμπειρίες σε απαγορευμένους κόσμους. Έχουμε την λεγάμενη “υγιή” κοινωνία, που δεν ιδρώνει το αυτάκι της, παρόλο που φτάνει να θρηνεί θύματα σε αυτόν τον ακύρηχτο πόλεμο, και στην τελική έχουμε και τα παιδιά που το ‘χουν στο αίμα τους το να μην ακούνε ούτε θεούς, ούτε γονείς και να θέλουν να διαπράξουν και οι ίδιοι το προπατορικό αμάρτημα, δοκιμά-

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φτάνουμε να χτίσουμε μια εικόνα. Μιλάω σε σένα φίλε αναγνώστη. Η εικόνα ή αν θες, η σκηνή, πιο σωστά, εξελίσσεται με σένα πρωταγωνιστή. Περνάς απ τη στάση του Μετρό ας πούμε, και υποθέτουμε ότι έχεις το χρόνο να κοιτάξεις τα σταντς με τα περιοδικά. Φυσικά νοιώθεις τον παλμό του να σε περιβάλλει. Διαισθάνεσαι πως έχει μια ξεχωριστή αύρα, είναι φρέσκο, είναι νέο, έχει εντυπωσιακό εξώφυλλο και σου μοιάζει οικείο. Άιντε! Το διαλέγεις, το παίρνεις στα χέρια σου και το ξεφυλλίζεις γρήγορα. Το περνάς στη μασχάλη σου και πας όπου ήταν να πας. Λέμε ότι κάθεσαι κι αράζεις σε κανένα κάθισμα του συρμού και πας και στην άλλη άκρη της διαδρομής. Έχεις χρόνο. Έτσι αρχίζεις και το διαβάζεις. Κλασικά δεν μένεις στις επικεφαλίδες και περνάς στα κυρίως θέματα. Βρίσκεις το περιοδικό ενδιαφέρον. Κάποια στιγμή ανάμεσα από σύνταγμα και πλάκα, φτάνεις εδώ. Τότε ξεστομίζεις αυθόρμητα κάτι του στυλ: “ωραία τα λέει ο τύπος” ή “τι σαχλαμάρες λέει ετούτος εδώ”.... άντε και λες το πρώτο. Άντε και σου κάνω και κλικ και είσαι και φοιτητής και θα κάνεις κορνίζα το εξώφυλλο και ευαγγέλιο το άρθρο. Τι πιστεύεις; πόσες συνειδήσεις μπορεί να επηρεάσει ένα περιοδικό που βγήκε μόλις αύριο; πόσοι άνθρωποι


να αλλάξουν τρόπο σκέψης, συμπεριφοράς, δράσης; τι είναι εδώ; Μεγάλη Βρετανία; μέχρι χτες λέγαν και λέγαμε όλοι: “οι παραδοσιακοί πουριτανοί αλκοολικοί που παίρνουν σβάρνα τα ελληνικά νησιά και πίνουν μέχρι σκασμού με το επίδομα της πρόνοιας”. Κι όμως βγήκαν στους δρόμους και δείχνουν ποιος κάνει κουμάντο. Τι νόμιζες; ότι θα έπαιρναν το καρεκλάκι τους αράζοντας κάθε απόγευμα σε καμία Τραφάλγκαρ, δείχνοντας και υποδείχνοντας το πόσο αγανακτισμένοι είναι; Ας μη γελιόμαστε! Όταν για δεκαετίες, για να μην πω γενιές ολόκληρες, η κοινωνία έχει γαλουχηθεί, έχει ανδρωθεί κι έχει πορευτεί με μοτό, πως τα “ναρκωτικά” είναι κακό πράγμα και ότι σκοτώνουν και όποιος μπλέκεται ή μπλέκει με αυτά είναι εγκληματίας. Η φύση έχει ποινικοποιηθεί στις συνειδήσεις όλων, επειδή το... βαμβάκι φθείρεται κι έτσι πουλάει περισσότερο. Κάποτε που λες, τότε που ο Παυλάκης ρόλαρε τον ασυμβίβαστο στην ταινία του Θωμόπουλου, έλεγε για άλλα “δηλητήρια”. Δεν εννοούσε ούτε το κάπνισμα, ούτε το αλκοόλ. Εννοούσε προφανώς τη δηλητηρίαση της σκέψης. Τη δηλητηρίαση της ψυχής. Όσοι νόμοι και να αλλάξουν, όσα αντίδοτα και να εφευρεθούν απέναντι στα δηλητήρια του αίματος, ποτέ δεν θα είναι ικανά να θεραπεύσουν το δηλητηριασμό της ψυχής. Σκέψου τι λένε καθημερινά δίπλα σου για το θέμα, για κάθε θέμα. Πως αντιμετωπίζουν τη φάση και πως σκέφτονται, για αυτή, όσοι συναναστρέφεσαι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Βραβεία υποκριτικής αλλάζουν χέρια σε στιγμές! Κάθε μέρα κι άλλο πάρτυ, που λένε και οι μίκρο. Ο καθένας ακόμα και σ αυτό το μείζον θέμα, που αφορά σε ολόκληρο το κοινωνικό γίγνεσθαι, μιλάει για την πάρτη του, κι αυτή πάει να καλύψει πρώτ’ απ’ όλα. Ακόμα δεν έχει βγει ο νόμος και συλλήβδην απορρίπτεται σχεδόν από σύσσωμη την αντιπολίτευση. Δεν συζητιέται καν. Βέβαια, κανένα παιδάκι βολευτή δεν κρα-

τείται σε κατάστημα σωφρονισμού, παρόλο που οι δράσεις μερικών “ατίθασων” τέτοιων παιδιών έχουν απασχολήσει ΜΜΕ και κοινή γνώμη στο πρόσφατο παρελθόν. Σε τέτοιες περιπτώσεις φυσικά και αρκεί μια καλή υπερασπιστική γραμμή, που βέβαια, που να την έχει, ο έχων ίδια δικαιώματα, κατά το σύνταγμα πάντα, φουκαράς που δεν σταμάτησε σε μπλόκο της τρίτης εξουσίας και πέρα απ το ξύλο που φορτώθηκε, γέμισαν τα μπατζάκια του με κάμποσα γραμμάρια από τη μια ή την άλλη ουσία! Μέχρι και στο Σρεκ βλέπεις ετούτη εδώ την υποκρισία (εννοώ την ταινία, όχι τον συμπαθή ήρωα της). Αυτή την υπερασπιστική γραμμή, τρέχουν να υποστηρίξουν οι συνήγοροι, που παινεύουν το σπίτι τους και πάνε ακόμα κι απ’ εδώ να βγάλουν τα ξίγκια τους. Άλλοι πουλάνε, άλλοι αγοράζουν σήμερα φτηνά και πουλάνε αύριο, πανάκριβα, άλλοι αγοράζουν αύριο πανάκριβα και πουλάνε μεθαύριο φτηνότερα. Έτσι κάποιοι χάνουν και κάποιοι κερδίζουν στο τζόγο που σε μάθανε να παίζεις, φίλε μου. Κι επειδή σε κάποιους δεν αρέσουν οι κανόνες του παιχνιδιού, βάζουν και τους δικούς τους κανόνες μέσα, με τη δύναμη του ελέγχου του μυαλού σου, μάστορα. Κι εσύ θες δε θες, μπαίνεις στο τσουνάμι της υποκρισίας και γίνεσαι ένα, καθ’ εικόνα και ομοίωση, με όλους αυτούς. Γενικότητες και αφορισμοί θα μου πεις, αλλά θα ‘χεις εν μέρει δίκιο. Κάποιοι περιμένουν πως και πως να πιουν ένα τσιγαριλίκι στην κεντρική πλατεία της γειτονιάς τους, ενώ άλλοι ήδη διαλέγουν τους σπόρους που θα αποδώσουν μια καλή παραγωγή για τον επερχόμενο χειμώνα. Οι περισσότεροι πάντως, κυρίως επειδή δεν εμπιστεύονται κανέναν και τίποτα, θα συνεχίσουν να την πίνουν στα κρυφά, όπως συνήθιζαν μέχρι τώρα. Γιατί βλέπεις, μπορεί η γραμμή του κόμματος τους να είναι διαφορετική, αλλά ξέρουν οι τύποι τι βλάπτει και τι όχι. Ή τέλος πάντων, νομίζουν ότι ξέρουν. Αν δεν βλέπεις την υποκρισία μπροστά σου, τουλάχιστον στο παρόν θέμα, σύντομα θα την δεις. Όπως

την απαντάς σε κάθε θέμα. Είτε αφορά στον κοινωνικό ιστό, είτε αφορά σε σένα προσωπικά. Γι αυτήν την κρυψίνεια δράση, την μασκοκρατούμενη ασθένεια, τον ιό της υποκριτικής, δεν υπάρχει αντίδοτο! Οι δηλητηριασμένοι οργανισμοί είναι νεκροί και δεν επανέρχονται, παρά μόνο σε ταραντινικά σενάρια επιστημονικής φαντασίας και μόνο σαν ζόμπι. Ότι δηλαδή είναι και τώρα που εσύ πιστεύεις πως αναπνέουν πλάι σου και περιμένεις να σε σηκώσουν άμα πέσεις... Οι κοινωνίες θα αντιδράσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Θα βγουν και θα βροντοφωνάξουν την αντίθεση τους. Θα παλεύουν σθεναρά στις επάλξεις. Μόλις πέφτει το σκοτάδι όμως και ο καθένας μαντρωθεί στο προσωπικό του άσυλο, θα κολλάει τα 3 μαγικά χαρτάκια και θα πίνει το τσιγαριλίκι του. Κι όταν έρθει ο καιρός να πάει φαντάρος, θα χτυπήσει και την αναβολή του σαν ασθενής που είναι... έστω κι αν οι πρωινοί του σύμμαχοι τον αντιμετωπίζουν διαφορετικά, γιατί έτσι έχουν χειραγωγηθεί να πράττουν. Σαν εγκληματία. Βέβαια και ο ίδιος βραδυνός μαστούρης, εγκληματία χαρακτηρίζει το κάθε αρρωστάκι. Εν κατακλείδι. Το μέτρο είναι στη σωστή κατεύθυνση. Χρειάζεται διορθώσεις, χρειάζεται τομές, χρειάζεται κι άλλα δραστικά και γενναία βήματα. Είναι στην αρχή του ακόμα και αν και δεν έχω εμπιστοσύνη στην πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου, όπως και στην κοινωνική αναλγησία επίσης, ετούτη τη φορά θεωρώ ότι κάτι καλό πάει να γίνει. Δυστυχώς όμως θα αντιμετωπιστεί σαν κακοήθης μελάνωμα. Έτσι αντί για απλός ασθενής ο χρήστης θα φτάσει, καταρχάς να θεωρηθεί, ο ίδιος, ιός, καρκίνος, ασθένεια. Θα πάρει χρόνια να δούμε την αλήθεια, αλλά πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα την δούμε... εύχομαι μόνο να τη ζήσουμε κιόλας... Καλό Σεπτέμβρη σε όλους...! Δαίδαλος Ερεχθείδης Αιρετικός Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011 | city vibes | 5


Μανιφέστο

με τον Γιάννη Στύλιο*

Το «δημιουργικό σχολείο» ως μέσο αποπροσανατολισ

Μ

Το άρθρο στηρίζεται στο βιβλίο «Σχολική Παιδαγωγική» του διακεκριμένου παιδαγωγού κ. Π. Ξωχέλλη

ετά τις ανακοινώσεις, της υπουργού παιδείας κ. Διαμαντοπούλου, για τις αλλαγές που πρόκειται να πραγματοποιηθούν στο εκπαιδευτικό σύστημα στα σχολεία και τα πανεπιστήμια από τη νέα σχολική και Ακαδημαϊκή χρονιά, μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν διακρίνω καμιά προσπάθεια απαλλαγής, από πλευράς της υπουργού, απ΄το βερμπαλισμό του παρελθόντος. Ειδικότερα, δεν γίνεται λόγος πουθενά για τη θεσμική και παιδαγωγική κρίση που υπάρχει και πιο συγκεκριμένα για την κρίση που αφορά στη χώρα μας. Γίνεται λόγος μόνο για τα προβλήματα που προκύπτουν λόγω της οικονομικής κρίσης και αναφορά στα απελπισμένα αποσπασματικά μέτρα που δεν λύνουν ούτε τα προβλήματα ούτε υποστηρίζουν το πιο σημαντικό σκέλος της εκπαιδευτικής διαδικασίας που αφορά στον τρόπο με τον οποίο το σχολείο θα αποκτήσει χαρακτήρα «σχολής» και θα αποτελέσει πλαίσιο κοινωνικό-πολιτιστικής εξέλιξης. Δεν διακρίνω επίσης τον τρόπο με τον οποίο η μείωση των εκπαιδευτικών και των σχολικών μονάδων με παράλληλη αύξηση των μαθητών σε τριάντα και άνω άτομα ανά τμήμα θα βοηθήσει στην εκπαιδευτική πράξη. Ο κάθε μαθητής αποτελεί ξεχωριστή οντότητα με διαφορετικά ενδιαφέροντα, αφετηρίες, ρυθμό μάθησης και γλωσσικό κώδικα. Πρακτικές αυτού του είδους δημιουργούν ακατάλληλες συνθήκες διαπαιδαγώγησης μιας και οι μαθητές δεν δέχονται τα απαραίτητα για την ψυχική τους εξέλιξη, το ρυθμό μάθησης και τις ικανότητες τους ερεθίσματα. 6 | city vibes | Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011

Η

υπουργός επίσης δεν παρουσίασε κάποια ουσιαστική λύση μέσω της οποίας θα μειωθεί η πληθώρα της διδακτέας ύλης η οποία οφείλεται στην έκρηξη των επιστημονικών και τεχνολογικών εξελίξεων των οποίων η γνώση είναι επιτακτική λόγω των αξιώσεων του κοινωνικού συνόλου και έχει ως αποτέλεσμα το σχολείο, μέσω της στείρας απομνημόνευσης της γνώσης, να διακυβεύει το βασικό παιδαγωγικό του ρόλο που είναι η ανάπτυξη ατόμων με δημιουργική και κριτική σκέψη. Δεν έγινε αναφορά στον τρόπο με τον οποίο θα αντικατασταθούν οι παραδοσιακές σχολικές πράξεις με άλλες δυναμικές πρακτικές οι οποίες θα φέρνουν το σχολείο πιο κοντά στη ζωή και στην κοινωνική πραγματικότητα ώστε το σχολείο να είναι ικανό να προετοιμάσει πολίτες με

αυτοτελή σκέψη και δημιουργικό ρόλο στο κοινωνικό σύνολο. ια να λυθούν τα προβλήματα που υπάρχουν στην εκπαίδευση χρειάζονται μεγάλου εύρους αλλαγές και όχι τεχνάσματα και αποσπασματικά μέτρα που αντί να λύνουν δημιουργούν περισσότερα προβλήματα. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές πρέπει να ερείδονται σε στέρεες επιστημονικές παραδοχές και σε τεκμηριωμένη ανάλυση των κοινωνιολογικών και εκπαιδευτικών δεδομένων. Τα ερευνητικά ευρήματα πρέπει να προέρχονται από τη χώρα μας και να μην είναι «δανεικά» από άλλες με το σκεπτικό ότι εκεί οι συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες βασίστηκαν στα δικά τους ερευνητικά ευρήματα, εφαρμόστηκαν και είχαν αποτελέσματα άρα θα έχουν και εδώ. Η κάθε χώρα αποτελεί μια ξε-

Γ


» της υπουργού παιδείας… σμού απ το μεσοπρόθεσμο χωριστή πραγματικότητα και το σχολείο οφείλει να προσαρμόζεται στη ζωή, στην κοινωνική πραγματικότητα, στις ανάγκες, στις ιδιαιτερότητες και στην ιδιοσυγκρασία των πολιτών της. Ειδικότερα, μια μεταρρύθμιση θα πρέπει να σχεδιάζεται, να δοκιμάζεται και να εφαρμόζεται σύμφωνα με την επιστημονική δεοντολογία και να συνοδεύεται κατά την εφαρμογή της από επιστημονικό έλεγχο. Επίσης θα πρέπει να λαμβάνεται υπ΄ όψιν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα ενιαίο σύνολο και ότι η κάθε παρέμβαση απαιτεί ένα σύνολο μέτρων γιατί οι επιμέρους αλλαγές σε κάποιον τομέα επηρεάζουν και έχουν επιπτώσεις σε ολόκληρο το οικοδόμημα. ι κύριοι στόχοι πρέπει να αφορούν στα εξής: απαλλαγή από το βερμπαλισμό του παρελθόντος, αύξηση του διδακτικού προσωπικού, μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, σαφήνεια των διδακτικών στόχων και του αντικειμένου διδασκαλίας, να εφαρμοστούν στρατηγικές μείωσης των παραδεδομένων, εφαρμογή εποπτείας στη διδακτική πράξη, παιδοκεντρικότητα, προσαρμογή της διδασκαλίας στα μέτρα των παιδιών («παιδοποίηση» του σχολείου και όχι «σχολειοποίηση» των μαθητών), καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, παρεμπόδιση πρακτικών που υπονομεύουν την εκπαιδευτική ισότητα, συμμετοχή όλων ενδιαφερομένων (επιστημόνων, εκπαιδευτικών, γονέων και μαθητών), μεγάλα περιθώρια ελευθερίας στον εκπαιδευτικό ώστε να μπορεί να παίξει το ρόλο του διαμεσολαβητή ανάμεσα στις αξιώσεις του κοινωνικού συνόλου και τις ανάγκες του

Ο

νέου ανθρώπου. Τα περιθώρια ελευθερίας από το αναλυτικό πρόγραμμα είναι απαραίτητα ώστε όταν ο εκπαιδευτικός εντοπίζει τα ταλέντα και τις δεξιότητες των μαθητών, να μπορεί να προσαρμόζει τη διδασκαλία προς την κατεύθυνση της εξέλιξης τους, να αποτελέσει δηλαδή «γέφυρα» προς το μέλλον και όχι να είναι απλώς ένας μεταδότης γνώσεων που σύντομα καθίστανται ανεπίκαιρες και αναχρονιστικές. Πρέπει να υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση εκπαιδευτικούμαθητή, να καλλιεργείται η αυτενέργεια του παιδιού και να υποστηρίζεται η προσπάθεια του να κατακτήσει μόνο του τη γνώση. Όλα τα προαναφερθέντα αποτελούν ένα πλαίσιο μέσω του οποίου το σχολείο πραγματώνει το βασικό παιδαγωγικό του ρόλο που είναι η καλλιέργεια του αυτοπροσδιορισμού και της ελευθερίας των μαθητών, αποτελεί παράγοντα κοινωνικό-πολιτιστικής εξέλιξης και προετοιμάζει πολίτες με οργανωμένη σκέψη και δημιουργικό ρόλο στο κοινωνικό σύνολο. Αυτό είναι το δημιουργικό σχολείο το οποίο όμως απέχει πολύ ακόμη από την ελληνική και όχι μόνο πραγματικότητα και δεν δημιουργείται τόσο απλά όσο απλά το αναφέρει η υπουργός σε μια στοχευμένη προσπάθεια να μπαλώσει το Τραγικό Λάθος της μείωσης των σχολικών μονάδων ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης. τον ακαδημαϊκό τομέα, ο νέος νόμος που θέλει να περάσει η υπουργός αποδομεί το δημόσιο και δημοκρατικό πανεπιστήμιο, καταργούνται οι λογαριασμοί για έρευνα στα πανεπιστήμια και δημιουργούνται τρίχρονα πτυχία. Το πανεπιστήμιο χάνει δηλαδή τον ακαδημαϊκό και ερευνητικό

Σ

του χαρακτήρα, υποβαθμίζει τις σπουδές και τα πτυχία που απονέμονται και αντί για επιστήμονες θα δημιουργεί νέους επαγγελματίες. Δημιουργούνται δηλαδή, με τον νέο νόμο έκτρωμα, πανεπιστήμια – ΙΕΚ. Και όπως ανακοίνωσε και η ΠΑΣΠ ΑΕΙ: «Τριάντα χρόνια μετά την ψήφιση του πρωτοπόρου και ριζοσπαστικού νόμου 1268/82 για τον εκδημοκρατισμό των πανεπιστημίων, μια άλλη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έρχεται να πλήξει με τον πιο χυδαίο τρόπο την ίδια τη δημοκρατική κουλτούρα και παράδοση που καλλιεργήθηκε και εμπεδώθηκε χάρη σε αυτόν. Αυτοί που μαζί τα έφαγαν, συνασπίστηκαν τώρα χωρίς αιδώ ώστε να αποδομήσουν ό,τι είχε μείνει όρθιο από τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που ενέσκηψε με την πιο ακραία μορφή της». Τι άλλο θέλει η υπουργός πια για να καταλάβει ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός αλλά στραβά αρμενίζει; Πρέπει να είμαστε υποτελείς στις οδηγίες της ευρωπαϊκής ένωσης ή αυτή η κατάσταση τους βολεύει όλους; Έχω την εντύπωση ότι ο μεσαίωνας τελικά βολεύει γενικότερα τις κυβερνήσεις. υτά βέβαια που έγραψα ως εδώ θα βόλευαν μια χαρά και την κ. Διαμαντοπούλου και όποιον άλλο (Jeffrey) την έβαλε να κάνει αυτές τις ανακοινώσεις. Στην πραγματικότητα, προσπαθούν σύσσωμοι (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ ΛΑΟΣ και η κουτσή Μαρία ακόμη) να μας αποπροσανατολίσουν από την πραγματικότητα. ΠΡΟΣΟΧΗ! όλα αυτά γίνονται για να περάσουν τα μέτρα του μεσοπρόθεσμου και ποιος ξέρει τι άλλο. Μη πέσετε στην παγίδα. Γ.Σ.

Α

* Εκδότης City Vibes | M.Sc. St. Ιατρικής Πληροφορικής B.Sc. Επικοινωνίες, Πληροφορική & Διοίκηση

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011 | city vibes | 7


Το παιδί ίντριγκο λάζουν στο μείγμα. “Και εγένετο Φως”. Ένα χέρι ξεπροβάλλει απ τα βάθη και αρπάζεται απ τα χείλη της μήτρας για δυο στιγμές, πριν ξαναχαθεί στο βάθος της χημικής κραυγής. Πόσο τραγικά οικείο! Τα πεταμένα νεύρα, οι συσπάσεις των μυών, τα νύχια να ασπρίζουν απ την απεγνωσμένη λαβή πριν ελευθερώσουν τον κρατήρα και καταποντιστούν. Οδύνη... Ασφυκτιώ , θέλω να φύγω μακριά, μακριά απ την πηγή, ν ακουμπήσω τη θάλασσα, εκεί που το νερό βρωμίζει και ζεσταίνεται. Εκεί που το οικείο λαμπυρίζει στον ήλιο, εκεί που τα χείλη δίνουν μαγιάτικα φιλιά. Εκεί πέρα, μακριά... ...Εκεί που κάτω απ τον ίσκιο του ηφαιστείου ο Βασιλιάς γονατίζει στην ακροθαλασσιά και κλαίει μονάχος. Ένα γυναικείο χέρι αγγίζει τον ώμο του. Κρύο και ζεστό μαζί. Αγάπη και προδοσία. Ηττημένοι εξόριστοι απ το παιδί τους στο νησί π’ ανθίζει η αμυγδαλιά. Με λίγους ακόλουθους, πιστά σκυλιά της στάχτης και της λησμονιάς. Βγάζει το κράνος και το κρατά απ τα χρυσά κέρατα του ταύρου. Το γεμίζει θαλασσινό νερό και το αναδεύει. Ο ήλιος σηκώνεται και βάφει τα μάτια του ιώδη. Προσπαθεί να δει το μέλλον. Κατασκευασμένος θάνατος. Βασίλισσά μου, αρχόντισσα των δέντρων και των λιμνών, η προδοσία σου φωτίζει τ’ άστρα, η αγάπη σου κάνει τα ηφαίστεια να καπνίζουν. Τώρα μείναμε οι δυο μας. Να κάνουμε ξανά το Τίποτα Κάτι. Όσοι μήνες κι αν περάσουν... Αχ! Άνακτος Κρόνου πολυκύμαντος μα μάταιος βίος... χορηγός εκτύπωσης

χορηγός εκτύπωσης

Πόσοι μήνες πέρασαν... Μακρόστενη αίθουσα. Βαθιά. Κάτω από χωράφια, κάτω από νερά που κυλάνε αναρριγώντας στο βλέμμα ενός άρρωστου ουρανού. Το σκοτάδι πηχτό και ιδρωμένο, κάθε βήμα προσεχτικό, όχι φοβισμένο μα διστακτικό, μια σταγόνα πέφτει στο δάπεδο κάπου μακριά. Υγρά σπλάχνα, γλιστερά που ελευθερώνουν την ανάσα τους στον έξω κόσμο, πνοή ζωοποιός, πηγές αναβλύζουν απ την πέτρα, σπηλιές καταπίνουν το δάκρυ της θάλασσας. Κύκλος. Αέναος στροβιλισμός, το σκοτάδι στην περίμετρο σιγά σιγά ιριδίζει. Αν και σε απόσταση, ένας κάτασπρος καταρράκτης διακρίνεται αφρίζον. Σέλας χύνεται απ την κορυφή του θόλου στο έδαφος. Τα σχήματα ξεχωρίζουν, στέρεοι όγκοι, σκοτεινοί, λουσμένοι απ το άυλο. Και εκεί, πάνω στο έδαφος, ένας κρατήρας σκαλιστός, η αγκαλιά που δέχεται το πνεύμα του ποταμού. Ο Ήλιος και ο Κεραυνός στα πλευρά του. Με έναν ατσάλινο άγγελο πάνω του. Ένα τεράστιο μηχανικό Χερουβείμ, γρανάζια γυρίζουν στο στήθος του και έμβολα σφυροκοπούν στα μπράτσα του και δυο πύρινα παγωμένα μάτια κοιτούν το λέβητα, αιώνιος μάγειρας στα καζάνια της Δημιουργίας. Σκύβω να δω, κατακόκκινος πηλός, γη Σινώπης, χρυσός κι ασήμι. Ψήγματα. Και νερό παγωμένο στροβιλίζεται γύρω απ το μείγμα που αχνίζει, μαζί με άλλα πολύχρωμα ρεύματα μπλέκονται και χωρίζουν και ξαναμπλέκουν, δημιουργούν δίνες και στιγμιαίες φούσκες. Τα άψυχα μάτια λαμπυρίζουν. Δάκρυα αίματος κυλούν στο μέταλλο και στα-


Σκυτάλη

η στήλη των αναγνωστών

Καλή αρχή σ αυτή τη νέα φυλλάδα! Μπαίνοντας στην εποχή του Υδροχόου και αφήνοντας πίσω μας την εποχή των Ιχθύων, η αρχή αυτή συμπίπτει με μια πιο μεγάλη και ουσιαστική αρχή. Τυχαίο άραγε; Ίσως είναι η πιο κατάλληλη εποχή, που δίνει το έναυσμα γι αυτήν τη νέα εναλλακτική φυλλάδα που κρατάτε αυτή τη στιγμή στα χέρια σας. Γιατί η “παλιά” εποχή των Ιχθύων, αφήνει πίσω της το άμετρο συναίσθημα και προχωράει πιο πέρα, σε μια πιο πνευματική, ανώτερη εποχή. Έτσι ακολουθούν όλα μαζί ένα νέο στάδιο εξέλιξης της ανθρωπότητας, ανεβαίνοντας τώρα ένα σκαλί παραπάνω. Η εξέλιξη της τεχνολογίας ήδη προχωράει με γρήγορους ρυθμούς και θα προχωράει με ακόμα πιο γρήγορους· ήδη αυτό, άλλωστε, φαίνεται μέρα με τη μέρα. Παράλληλα όμως το ενδιαφέρον, το νοιάξιμο και η αγάπη για τη

Μάνα Γη, θα αρχίσει να φουντώνει. Δεν γίνεται άλλωστε κι αλλιώς! Η Μάνα Γη είναι Αυτή που μας τρέφει, μας ποτίζει, μας επιτρέπει να κατοικούμε επάνω της, σαν το μικρόκοσμο των μικροβίων που κατοικούν πάνω στο δικό μας σώμα. Είναι ο μακρόκοσμός μας και ο μικρόκοσμος του ηλιακού μας συστήματος, που αυτό με τη σειρά του είναι ένας μικρόκοσμος του Σύμπαντος μας. Το ενδιαφέρον και η Αγάπη για τη Μάνα Γη ως Οντότητα, θα βρίσκεται μπροστά μας, όλο και πιο κοντά στα επόμενά μας βήματα. Γιατί αν δεν την δούμε σαν Οντότητα, δεν πρόκειται ποτέ να ενδιαφερθούμε ουσιαστικά γι αυτήν, για τα διάφορα μέρη της, τα διάφορα “πλευρά” της, δάση, βουνά, λίμνες, ποτάμια, θάλασσες· για τα διάφορα ζώα και φυτά που κατοικούν επάνω της. Γιατί καταστρέφοντάς τα αυτά, μολύνοντάς τα, εξαλείφοντάς τα, εξαφα-

νίζοντας είδη ζώων και φυτών χαλάει η αλυσίδα και ο κύκλος ύπαρξης στη Γη και μαζί χάνονται οι δυνατότητες, μιας ισορροπημένης και δικής μας ύπαρξης επάνω της. Πέραν όμως των υλικών οπτικών πεδίων που αναγνωρίζουμε σ’ αυτή, η Μάνα Γη αντιπροσωπεύει αιώνες τώρα και κάτι άλλο, βαθύτερο, πνευματικότερο, που έχει να κάνει με τις ρίζες μας στο Σύμπαν και που όλο αυτό οδηγεί στο συμπαντικότερο άνοιγμα που οδηγούμαστε πλέον στη νέα εποχή του Υδροχόου. Γιατί οι Μάγια δεν αναφέρθηκαν στη χρονιά του 2012, ως το θάνατο της ανθρωπότητας, αλλά στο τέλος μιας εποχής και στην Αρχή μιας άλλης. Γιατί τότε είναι που κατοχυρώνεται πλέον μόνιμα η Νέα Εποχή του Υδροχόου. Εδώ ακριβώς είναι και που έγκειται η όλη Ομορφιά: κάθε Τέλος είναι μια Νέα Αρχή! Εμμανουέλα Γιώβου

Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας Η εταιρεία «Κολιονάσιος» χορηγεί τους αθλητές ΑμεΑ του Ν.Ο.Ι., Βαγγέλη Καρέλη και Στέλλα Πέρπερα που προκρίθηκαν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας που θα διεξαχθεί στα τέλη Αυγούστου στο Μπλεντ της Σλοβενίας. Η Κα Αθηνά Κολιονάσιου δήλωσε σε συνέντευξη της στα τοπικά Κανάλια: “Είμαστε μια αμιγώς Γιαννιώτικη επιχείρηση, με Γιαννιώτικα προϊόντα και ζούμε μέσα στο ρυθμό αυτής της πόλης. Είμαστε ευαισθητοποιημένοι και δεν μπορούμε παρά να ακούμε να βλέπουμε και να συμμετέχουμε στα πράγματα που συμβαίνουν στην πόλη μας. Όταν μάθαμε για τα παιδιά αυτά, τον Βαγγέλη και την Στέλλα πραγματικά εντυπωσιαστήκαμε με την δύναμή τους, την πίστη και την επιμονή τους. Είναι πραγματικά μοναδικός ο αγώνας που κάνουν και προσπαθούμε από τη μεριά μας να είμαστε δίπλα τους όσο μπορούμε, να τους στηρίξουμε οικονομικά και να ευχηθούμε μαζί σας για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Η συμμετοχή στο παγκόσμιο πρωτάθλημα είναι όνειρο κάθε αθλητή και τα παιδιά αυτά το αξίζουν. Πρότυπα για μίμηση με μια ανεξάντλητη πηγή δύναμης και κουράγιου. Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά, στον Ν.Ο.Ι., στην αθλητική κοινότητα της πόλης μας που τους βοηθά. Ελπίζουμε η προσπάθεια στο Μπλεντ της Σλοβενίας να τους φέρει το αποτέλεσμα που επιθυμούν και την επιβράβευση που αξίζουν.

Εμείς από τη μεριά μας θα είμαστε δίπλα τους σε αυτή την άξια προσπάθεια εκπροσώπησης της πόλης μας στο Παγκόσμιο αθλητικό στερέωμα.” Ακολούθησαν δηλώσεις του Κου Παντελή Κολόκα, Αντιπεριφερειάρχη Ηπείρου, υπεύθυνου για θέματα Αθλητισμού καθώς και δηλώσεις του Προέδρου του Ν.Ο.Ι. κου Σωτήρη Στάμου. Τους ευχόμαστε ολόψυχα «ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ»! Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011 | city vibes | 9


Τα μάγια της πεταλούδας

«Η ποίηση και η τέχνη είναι να ζεις στην κόψη του ξυραφιού» Το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων μετά την καλοκαιρινή του περιοδεία η οποία περιελάμβανε 39 χωριά και πόλεις της Ηπείρου, το φεστιβάλ Συκεών της Θεσσαλονίκης και μια μοναδική παράσταση στο φως της πανσελήνου στον αρχαιολογικό χώρο της Δωδώνης, έρχεται στην Αθήνα, στο θέατρο Πέτρας στις 22 Σεπτέμβρη. Μιλήσαμε με τους δυο σκηνοθέτες τη Ρηνιώ Κυριαζή και τον Ορέστη Τάτση και μας αποκάλυψαν όλα τα μυστικά της παράστασης που θα απολαύσουμε σε λίγες μέρες από τη θεατρική τους ομάδα. Αφού λοιπόν, είπαμε τα δικά μας, ήπιαμε το καφεδάκι μας και κάναμε τις δοκιμές μας, ξεκινήσαμε τη συνέντευξη. Γιατί διαλέξατε αυτό το έργο; Υπάρχει καποια συναισθηματική αιτία; Ρ.Κ. Μπα! Καμία! Χαχαχα. Είναι το αγαπημένο μου έργο. Το είχα διαβάσει όταν ήμουν πολύ μικρή και με συντρόφευε… στη ζωή μου. Ήθελα πάντα να ασχοληθώ περισσότερο μ αυτό. Έτσι αποφάσισα να έχω και το ρόλο του συνσκηνοθέτη, είχα κάποιες σκέψεις για το έργο που μοιράστηκα με τον Ορέστη . Ο.Τ. Αν και είναι ένα από τα πρώτα έργα του Λόρκα είναι πολύ σύγχρονος ο τρόπος γραφής του και αυτό με εντυπωσίασε. Η δραματουργία του, το πώς εξελίσσεται, το ότι είναι αποσπασματικό, καθαρά ποιητικό, στηριγμένο στο λόγο, στη λέξη. Επίσης το περιεχόμενο, η ίδια η ιστορία… Ταξιδέψτε μας στα εσωτερικά της δουλειά σας. Ποια η συνεισφορά της Ρηνιώς και ποια του Ορέστη στο τελικό αποτέλεσμα; Ρ.Κ. Ξεκινήσαμε με τη σκέψη ότι εγώ θα δούλευα περισσότερο το κείμενο, το λόγο και την χρήση των φωνών. Το έργο είναι για μένα ένα τραγούδι που η μελωδία του έπρεπε να μας αποκαλυφθεί. Σ αυτό υπήρξε πολύ σημαντική η βοήθεια του Νίκου Βελιώτη. Ο Ορέστης θα δούλευε πάνω στην προσέγγιση των χαρακτήρων, την σκηνική του παρουσία και πολλά άλλα... Όμως ευτυχώς όλα είναι ένα, όπως λέει και ο Λόρκα και οι ρόλοι μπλέχτηκαν, δεν ξέρω πια, ευτυχώς, ποιός έχει προτείνει τί… Ο.Τ. Νομίζω ότι αυτό ισχύει όχι μόνο για τη δουλειά των δυο μας αλλά και όλων των ανθρώπων που δουλέψαμε μαζί. Εμείς απλώς τους συντονίσαμε σε μια ενιαία γραμμή. Ρ.Κ. Ο καθένας από τους ηθοποιούς έδωσε το δικό του στίγμα το οποίο λάβαμε σοβαρά υπόψη. 10 | city vibes | Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011

Ο.Τ. Αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου, όλες οι τέχνες συναντιούνται. Οι ηθοποιοί, ο σκηνογράφος ,ο μουσικός ,η χορογράφος και φυσικά ο μεταφραστής. Τι σας οδήγησε στη μετάφραση του Δημήτρη Τσεκούρα; Γιατί δεν πήρατε καποια από τις υπάρχουσες; Ρ.Κ. Οι παλιές μεταφράσεις της Ιουλίας Ιατρίδου και του Κώστα Ζαρούκα είχαν ωραία στοιχεία. Χρειαζόμασταν όμως κάτι πιο σημερινό. Είχαμε ανάγκη επίσης την συζήτηση και την τριβή με τη βοήθεια του Δημήτρη πάνω στο ισπανικό κείμενο. Περάσαμε πολλά βράδια όταν μας εξηγούσε γιατί επέλεγε αυτή τη λέξη κι όχι την άλλη, ήταν ωραία! Κατάφερε να είναι πιστός στο Λόρκα κρατώντας ομοιοκαταληξία όπου υπήρχε, πληθυντικό αριθμό κ.λπ. χωρίς να χάνει σε ροή, δύναμη, ποιητικότητα. Ο.Τ. Το έργο είναι πολύ πιο σκοτεινό και έχει εντονότερο το στοιχείο του θανάτου απ΄ότι ήταν αντιληπτό μέχρι σήμερα. Οι προηγούμενες μεταφράσεις το έχουν εξωραΐσει, απαλύνει και ίσως γι αυτό παρουσιαζόταν συχνά σε παραστάσεις για παιδιά, ενώ το έργο δεν είναι καθόλου παιδικό. Ακόμη και ο τίτλος, που δίνει το στίγμα του, πιο σωστά θα μπορούσε να αποδοθεί ως «η κατάρα της πεταλούδας» και όχι τα «μάγια» ή καλύτερα «τα μάγια» αλλά με την έννοια του κακού. Το κακό δηλ. που φέρνει η πεταλούδα. Ρ.Κ. Ναι, ο τίτλος είναι «El maleficio de la mariposa» που δεν αποδίδεται ακριβώς με τη λέξη μάγια με την κυρίαρχη σημερινή χρήση της. Το κρατήσαμε τελικά για ιστορικούς λόγους και θυμηθήκαμε την πιο σκοτεινή τους διάσταση! Στην αρχή της παράστασης ακούγεται η φωνή του ποιητή


συνέντευξη των σκηνοθετών στο Γιάννη Στύλιο & στον Βασίλη Νάτσικα Βαγγέλη Αγγέλη από τα μεγάφωνα, ο οποίος προλογίζει το έργο. Τι σας οδήγησε σε αυτή την επιλογή; Ρ.Κ. Ο Βαγγέλης είχε γράψει μουσική για το συγκεκριμένο έργο το 1988, η μουσική αυτή υπήρχε έντονα στη σκέψη μου. Έγινε έτσι μια σύνδεση. Θέλαμε η φωνή του προλόγου να μην ακούγεται μέσα από τον κόσμο των σκαθαριών, να είναι η φωνή του ποιητή και ο Βαγγέλης είναι ποιητής. Ο.Τ. Ο πρόλογος είναι γραμμένος μετά την ολοκλήρωση του έργου ίσως μέσα σε μια αμηχανία του Λόρκα σε σχέση με το έργο που έφτιαξε. Πολύ προχωρημένο για την εποχή του. Είχε την ανάγκη να προετοιμάσει το κοινό του για τα ‘σκαθαράκια του’, όπως έλεγε, που μιλούν σαν άνθρωποι. Σίγουρα είναι εκτός έργου, δηλαδή, δεν αποτελεί μέρος του παραμυθιού. Είναι γραμμένος έτσι ώστε να βγαίνει ένας κύριος και να διαβάζει αυτές τις δυο σελίδες προλογίζοντας το έργο όπως συνέβαινε στο παλιό θέατρο. Ο Βαγγέλης λοιπόν κατάφερε να τον αποδώσει αφαιρώντας αυτό το πολύ διδακτικό και μελιστάλαχτο που θα περίσσευε. Είναι αυστηρός, τονίζει με πολύ ιδιαίτερο τρόπο και αφήνει αυτό το ιδίωμα της προφοράς του να μπαίνει στο κείμενο.

Όταν είδα την παράσταση τα συναισθήματα μου εναλλασσόταν. «Τα μάγια της πεταλούδας» τελικά είναι δράμα ή κωμωδία; Με ποιον τρόπο το προσεγγίζετε; Ρ.Κ. Οι ταμπέλες και οι τίτλοι γενικώς δεν βοηθάνε. Καλό είναι να μην προαποφασίζεις για το αποτέλεσμα. Όλα τα μεγάλα δραματικά έργα έχουν έντονο το κωμικό στοιχείο. Ο Λόρκα κάνει ένα παιχνίδι. Στην πιο έντονη σκηνή του «σκαθαράκου» έρχεται ο «σκορπιός» και τον υπονομεύει. Σαν να κοροϊδεύει το ρόλο του και τον ίδιο του τον εαυτό. Μέσα σε κάτι υπάρχει και το αντίθετο του. Εμείς ακολουθήσαμε το κείμενο και τελικά βγήκε αυτό που ενυπάρχει, το χιούμορ ή το τραγικό, αυτή η αντίθεση κάνει το σύνολο πιο βαθύ και πιο ουσιαστικό. Τι είναι για σας ο «σκαθαράκος» και τι η «πεταλούδα»; Ο.Τ. Εγώ τους βλέπω ως ένα πράγμα. ο «σκαθαράκος» και η «πεταλούδα» είναι ο ένας, καθρέπτης του άλλου. Είναι ότι είναι η ποίηση για τον ποιητή. Ότι είναι ο έρωτας για τον ερωτευμένο. Είναι σαν να κοιτάζεις στον καθρέπτη και να μην αναγνωρίζεις ποιο είναι το είδωλο και ποια η αλήθεια. Είναι η «πεταλούδα» και το είδωλο της ο «σκαθαράκος» ή το αντίστροφο;

Πολύ ιδιαίτερη είναι επίσης και η μουσική της παράστασης. Η ιδέα αυτή με τα stylo phones ήταν του Νίκου Βελιώτη; Ρ.Κ. Ναι, είναι του Νίκου. Μας το πρότεινε και μας άρεσε γιατί ο ήχος τους μοιάζει με τον ήχο των εντόμων ή των άστρ��ν! και μπορούν να τα παίξουν οι ηθοποιοί, μιας και ο Νίκος έχει γράψει παρτιτούρες με αριθμούς (1,2,5,7) και πατάς το αντίστοιχο κουτάκι. Ο.Τ. Oλα γίνονται πάνω στη σκηνή και όλα βασίζονται στον ηθοποιό. Οι ήχοι είναι πάντα οι ίδιοι; Ο.Τ. Όχι, ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα δεν βγαίνει ποτέ. Δεν υπάρχει τίποτα ηχογραφημένο, όλα είναι «χειροποίητα». Δεν κρύβουμε τίποτα! Ρ.Κ. Tα τραγούδια όπως του Άρη (σκορπιός) και της Μαρίας (κυρία-σκαθαρίνα ) προέκυψαν από αυτοσχεδιασμό όπως και οι φωνές στις σκηνές των πυγολαμπίδων και της πεταλούδας. Κώστας Βασαρδάνης (Σκαθαράκος) Δήμητρα Γκλιάτη (Μαυρομάντισσα)

Η «Πεταλούδα» και οι «Πυγολαμπίδες»

Ο ρόλος του σκορπιού και η καταπληκτική κωμική ερμηνεία του Άρη Τσαμπαλίκα έκανε τους θεατές να γελάσουν πολλές φορές στη διάρκεια της παράστασης. Έχω την αίσθηση ότι ο σκορπιός ισορροπεί αυτές τις δυο καταστάσεις του έργου και ότι αποτελεί το alter ego του σκαθαράκου. Ποια είναι η δική σας αντίληψη για το ρόλο του σκορπιού; Ο.Τ. Νομίζω ότι η παρουσία του Άρη κατάφερε να φωτίσει αυτές τις αντιθέσεις. Ο τρόπος που το προσέγγισε είναι το σημαντικό σε όλο αυτό. Δεν ξεκίνησε να φτιάξει μια κωμική φιγούρα. Ακριβώς έτσι δούλεψε ο Άρης. Δεν αντιμετώπισε δηλ. το «σκορπιό» ως μια καρικατούρα η οποία εμφανίζεται και κάνει πλάκα. Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011 | city vibes | 11


Τα μάγια της πεταλούδας

Άρης Τσαμπαλίκας (Σκορπιός)

Βίκυ Καλπάκα (Σύλβια) Μαρία Τσιμά (κυρία Σκαθαρίνα)

Δηλαδή ήταν το δημιουργικό κομμάτι του ηθοποιού; Ο.Τ. Σαφώς, δεν προσέγγισε το ρόλο επιφανειακά αλλά μπήκε σε βάθος. Προσπάθησε να καταλάβει γιατί αυτός ο χαρακτήρας μιλάει μόνο για το ποτό και το φαΐ. Ρ.Κ. Πάντως και ο Ορέστης είχε τονίσει καποια στιγμή αυτό που είπε ο Γιάννης τώρα. Ότι ο «σκορπιός» είναι το alter ego του «σκαθαράκου». Ο.Τ. Σε όλα τα μεγάλα έργα και σε όλους τους μεγάλους ποιητές το τραγικό και το κωμικό εναλλάσσονται συνέχεια. Από τον Ευριπίδη στον Τσέχοφ και τον Μπέκετ. Ρ.Κ. Και βέβαια έτσι τονίζεται περισσότερο ο ρόλος του «σκαθαράκου», μέσα απ την αντίθεση αυτή του «σκορπιού». Οι πεταλούδες και η εκπληκτική τους δυνατότητα για μεταμόρφωση έχει ιδιαίτερη σημασία για τον άνθρωπο. Αυτή η συναρπαστική μετουσίωση φέρνει στη φαντασία του την ιδέα της ψυχής, του θανάτου και της αναγέννησης. Υπάρχει το στοιχείο της μεταμόρφωσης στην παράσταση; Ρ.Κ. Η μεταμόρφωση είναι βασικό στοιχείο του έργου. Αλλά δεν συμβαίνει μεταμόρφωση μόνο στην «πεταλούδα». Ο «σκαθαράκος» ο οποίος ξεκινά σαν ένας νέος ποιητής που είναι γεμάτος πάθος για τη ζωή και την τέχνη, μεταμορφώνεται μέσα απ τον έρωτα του για την «πεταλούδα». Η «κυρία σκαθαρίνα», η «μαυρομάντισσα», όλοι… Ο.Τ. Η «μαυρομάντισσα» παράδειγμα ενώ μιλάει με ενθουσιασμό στην αρχή του έργου για την ποίηση και είναι τόσο χαρούμενη που ο νεαρός θα γίνει ποιητής στο τέλος φτάνει στο σημείο να την αποστρέφεται και να τη θεωρεί επικίνδυνη. Και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό κομμάτι του Λόρκα, ότι η ποίηση και η τέχνη είναι να ζεις στην κόψη του ξυραφιού.

Ρ.Κ. Αποφασίσαμε πολύ νωρίς να μη χρησιμοποιήσουμε κανένα εφέ, δηλ ένα κουστούμι με ένα φτερό που δεν θα μπορούσα να το κουνήσω ή ένα υγιές και ένα σπασμένο φτερό… σκεφτήκαμε με τη βοήθεια της Κικής ότι το φτερό για την πεταλούδα είναι μέρος του σώματος της, ανήκει στο σώμα της. Προσπάθησα με το σώμα αυτό το ανθρώπινο να βρω στοιχεία που ταιριάζουν με την κίνηση της «πεταλούδας», οι σπασμωδικές κινήσεις τους, οι αλλαγές των κατευθύνσεων, το ότι δεν μπορεί κανείς να τις αγγίξει .Την πληγή την είδα περισσότερο όχι σε σημείο του σώματος αλλά στην ψυχή, ένα κομμάτι πληγωμένο της ψυχής που σε εμποδίζει να πετάξεις. Το κείμενο προσπάθησα να μη το δω συναισθηματικά αλλά σωματικά, να αισθανθώ τον ήχο του περισσότερο από το νόημά του. Ο.Τ. Είναι πάντως πολύ δύσκολο. Αν παρατηρήσει κάποιος το έργο προσεκτικά θα συνειδητοποιήσει ότι η «πεταλούδα» δεν συνομιλεί με κανένα άλλο πρόσωπο στο έδαφος πέρα από τις «πυγολαμπίδες» που και αυτές πετούν. Δεν συνομιλεί και δεν φαίνεται κανένα άλλο πλάσμα να καταλαβαίνει τι λέει εκείνη. Η πεταλούδα δεν απευθύνεται άμεσα σε κανέναν. Ρ.Κ. Ναι, δεν απευθύνεται λεκτικά βέβαια ίσως γιατί δεν αντιλαμβάνεται τα πράγματα με τον τρόπο που τα αντιλαμβάνονται οι υπόλοιποι. Είχα μια αίσθηση κάποιες φορές ότι βρίσκομαι σε μια ξένη χώρα. Δεν μπορούσε να υπάρχει επικοινωνία σε ένα επίπεδο γλωσσικό αλλά επειδή η «πεταλούδα» είναι ένα πλάσμα που, όπως λέει και κείνη, αντιλαμβάνεται τα πάντα, από το θρήνο του νερού και το θρήνο του αστεριού μέχρι το θρήνο του βουητού μιας μέλισσας, προσπάθησα κι εγώ να ανοίξω τις κεραίες μου στη φύση πιο πολύ και σε αισθήσεις παρά σε συναισθήματα.

Η Ρηνιώ υποδύεται την πεταλούδα με μια συναρπαστική ερμηνεία. Μπορείς Ρηνιώ να μας πεις πως «είδες» την πεταλούδα, απ΄ την πλευρά του ηθοποιού;

Πόσο δύσκολο είναι να είσαι ταυτόχρονα ηθοποιός και σκηνοθέτης σε μια παράσταση; Ρ.Κ. Είναι πολύ δύσκολο γιατί πέρα από την ευθύνη του συνόλου

12 | city vibes | Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011


Ρηνιώ Κυριαζή (Πεταλούδα) και προσωπικά ως ηθοποιός πρέπει να δημιουργείς ελεύθερα χωρίς την αγωνία του αποτελέσματος που πρέπει να κατευθύνεις ως σκηνοθέτης. Θα ήταν αδύνατον χωρίς τον Όρεστη. Η καλοκαιρινή σας περιοδεία πήγε πολύ καλά. Τα Μάγια της πεταλούδας ξεπέρασαν σε αριθμό τα εισιτήρια του Πέτρου Φιλιππίδη και οι κριτικές ήταν πολύ καλές. Που αποδίδετε αυτήν την επιτυχία; Ο.Τ. Στη δουλειά! Όταν δουλεύεις σκληρά και αγαπάς αυτό που κάνεις, αυτό φαίνεται και το εισπράττει ο κόσμος. Ρ.Κ. Επίσης στο κείμενο και στην επιλογή των συντελεστών. Στις 22 Σεπτέμβρη θα ανεβάσετε την παράσταση στην Αθήνα στο θέατρο Πέτρας. Τι θα δει ο θεατής που θα έρθει; Ο.Τ. Την Αθήνα από ψηλά! Χαχαχα! Μετά την καλοκαιρινή σας συνεργασία, ποια εικόνα έχετε για το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων; Ο.Τ. Εγώ μεγάλωσα μέσα σε αυτό το θέατρο. Ο πατέρας μου δούλευε εδώ μέχρι και το 90. Στην ουσία είναι οι ίδιοι άνθρωποι ακόμα που παλεύουν να το κρατήσουν ζωντανό. Η σχέση μας με τους εργαζόμενους στο θέατρο είναι άψογη. Ρ.Κ. Έως συγκινητική… Ο.Τ. Και νομίζω ότι η δουλειά αυτή

μπορεί να το αποδείξει. Τα ΔΗ.ΠΕ. ΘΕ εάν έχουν ανθρώπους που έχουν διάθεση να δουλέψουν μπορούν με ένα σωστό σχεδιασμό όχι να σκαρώνουν παραστάσεις αλλά να παράγουν πραγματικά τέχνη στην επαρχεία και με πολύ καλύτερους όρους απ ότι στην Αθήνα Ρ.Κ. Τα Γιάννενα είναι μια πόλη με πολύ μεγάλη ιστορία, με πολύ μεγάλο δυναμικό ανθρώπων, που ζουν εδώ ή έχουν επιλέξει να βρίσκονται στην Αθήνα ή το εξωτερικό. Με ένα πανεπιστήμιο ζωντανό, με μουσικούς, με ομάδες, και είναι κρίμα όλο αυτό να μην αξιοποιηθεί έτσι όπως του αξίζει. Αυτό χρειάζεται τους κατάλληλους ανθρώπους στις κατάλληλες θέσεις, σχεδιασμό, όραμα και πολύ δουλειά. Αλλά μπορεί να γίνει και πρέπει να γίνει. Βλέπω ότι τώρα που μιλούσατε για το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, μέσα σε όλη αυτή τη συναισθηματική φόρτιση, βούρκωσαν τα μάτια σας. Βλέπω ότι αγαπάτε το θέατρο και έχετε το όραμα και την όρεξη που χρειάζεται. Αλήθεια έχετε κατά νου στο μέλλον να αφήσετε την Αθήνα και να δηλώσετε υποψηφιότητα για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή; Ρ.Κ. Κοίταξε να δεις. Εμείς έχουμε δηλώσει την πρόθεση μας αυτή ανοικτά. Είμαστε διατεθειμένοι να είμαστε εδώ,

όχι μόνο οι δυο μας αλλά και με άλλους ανθρώπους που βρίσκονται εδώ και να προχωρήσουμε μέσα απ αυτό το όραμα που εχουμε για την πόλη και για το θέατρο, από κει και πέρα η επιλογή δεν είναι δική μας.

«Έχουμε δηλώσει ανοικτά ότι είμαστε διατεθειμένοι να προχωρήσουμε, μαζί και με άλλους ανθρώπους που βρίσκονται εδώ, μέσα απ΄ το όραμα που εχουμε για την πόλη και για το θέατρο» Αν σας ζητούσε κάποιος να περιγράψετε τον ποιητή, σε μια δυο προτάσεις, τι θα λέγατε; Ο.Τ. Θα σου πω μια φράση του Παυλόπουλου, ενός Έλληνα ποιητή «ποιητής είναι αυτός που φτιάχνει ποιήματα αντικλείδια, προσπαθώντας να ανοίξει την ανοικτή πόρτα της ποίησης». Τελικά μπορούμε να μιλάμε στα άστρα όπως τα έντομα του Λόρκα; Μας ακούν; Ρ.Κ. Κοίταξε, εμείς μπορούμε να τους μιλάμε. Τώρα για το αν μας ακούν… Ο.Τ. Νομίζω ότι το λάθος είναι να περιμένουμε να μας ακούσουν. Δηλαδή τελικά δεν τους μιλάμε όταν αναρωτιόμαστε αν μας ακούν… Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011 | city vibes | 13


Περί Θεάτρου Μονολογώντας στο Φεστιβάλ Αθηνών

Κατάφερα να δω τις τρεις από αυτές τις παραστάσεις και παραθέτω τις εντυπώσεις μου εδώ. Πρόκειται για τη Μέλπω Αξιώτη-Η μεταμόρφωση της χρυσαλλίδας, σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου με ερμηνεύτρια τη Σοφία Σεϊρλή (3-5 Ιουλίου), Το Παρτάλι (8-10 Ιουλίου) σε σκηνοθεσία Στέλιου Κρασανάκη με ερμηνευτή τον Χρήστο Στέργιογλου (8-10 Ιουλίου) και το Όνειρο στο κύμα σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Θανάση Σαράντου (18-20 Ιουλίου). Τρεις παραστάσεις με πολλές διαφορές και πολύ διαφορετική πρόσληψη από το κοινό. Στην πρώτη παράσταση, τη Μέλπω Αξιώτη, βασισμένη κυρίως στις Δύσκολες Νύχτες και στην Κάδμω, αυτό που ανέδιδε το θέαμα, ήταν κάτι παλιό και όχι λόγω του κειμένου -η αξία του έργου της Αξιώτη είναι αδιαμφισβήτητη. Θεωρώ ότι δεν είναι τυχαίο ότι ο Χατζόπουλος είναι ο ίδιος 14 | city vibes | Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011

Μέλπω Αξιώτη - Η μεταμόρφωση της χρυσαλλίδας ηθοποιός και σε συνεργασία με τη Σεϊρλή βασίστηκαν κυρίως στη χρήση των υποκριτικών εργαλείων και τον τρόπο ερμηνείας από την ηθοποιό, κάτι που τελικά αποστράγγιξε το θέαμα από οποιοδήπ��τε άλλο ενδιαφέρον και άφησε το κοινό ασυγκίνητο. Η ερμηνεία βέβαια της Σεϊρλή ήταν σταδιακά ανοδική και στο τέλος κέρδισε το ενδιαφέρον, ωστόσο υπήρχε κάτι το αυτιστικό και στην προσέγγιση και στην τεχνική. Κυριαρχούσε η άποψη, που δυστυχώς μοιράζονται πολλοί δημιουργοί, ότι για να είναι κάτι «ποιοτικό» πρέπει να είναι «βαρύ». Η δεύτερη παράσταση, το Παρτάλι, εμπνευσμένη από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Θόδωρου Γρηγοριάδη, αποτελεί μία άλλη περίπτωση. Όχι μόνο γιατί ο σκηνοθέτης Στέλιος Κρασανάκης είναι δραστήριος ψυχαναλυτής και δραματοθεραπευτής και εξαιτίας αυτού περιμένει κανείς μία ενδελεχή προσέγγιση στην ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα. Εκτός αυτού, ο ίδιος ο χαρακτήρας έχει κάτι ιδιαίτερο, πρόκειται για έναν άντρα που από τη γέννησή του ζει ντυμένος σαν γυναίκα, αναπτύσσοντας μία προβληματική ψυχολογία. Τον χαρακτήρα αυτόν ερμηνεύει με το χειμαρρώδες ταλέντο του ο Χρήστος Στέργιογλου. Και αυτό σβήνει οποιαδήποτε άλλη παράμετρο, απαντώντας ταυτόχρονα στο γιατί μπορεί να έχει ενδιαφέρον ένας μονόλογος: το κοι-

νό κρεμόταν από τα χείλια του, γελούσε, προβληματιζόταν, απαντούσε στον ηθοποιό και άνοιγε συζήτηση μαζί του, συμμετέχοντας κατά κάποιον τρόπο στη δράση, παράγοντα τόσο σημαντικό και συχνά προβληματικό στις παραστάσεις μονολόγων. Δεν είναι σίγουρο ότι η παράσταση κατάφερε πραγματικά να δείξει «μία άλλη διάσταση των περιθωριακών ατόμων», όπως είχε σκοπό ο σκηνοθέτης, πάντως ήταν πραγματικά απολαυστική. Τελευταίος μονόλογος ήταν το Όνειρο στο κύμα σκηνοθετημένο και ερμηνευμένο από τον Θανάση Σαράντο, που έχει ξανασχοληθεί στο παρελθόν με το έργο του Παπαδιαμάντη. Η παράσταση στο Φεστιβάλ Αθηνών ήταν μία συνάντηση του photo: Εύη Φυλακτού

Για κάποιους λόγους οι μονόλογοι είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς τα τελευταία χρόνια. Μπορούμε να θυμηθούμε πολλά παραδείγματα, όπως το Φεστιβάλ Μονολόγων της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας το 2002, αλλά και το 2009 στο θέατρο Έναστρον ή την τεράστια και πολυετή επιτυχία της παράστασης Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Έτσι και το Φεστιβάλ Αθηνών ακολούθησε αυτήν την τάση, συμπεριλαμβάνοντας στο φετινό του πρόγραμμα μία σειρά παραστάσεων υπό τον γενικό τίτλο Θέατρο σε α’ ενικό. Με άλλα λόγια μία σειρά μονολόγων, που όλοι παρουσιάστηκαν στον Χώρο Ε’ της Πειραιώς 260 και είχαν εμπορικό ενδιαφέρον, καθώς σχεδόν όλοι ήταν sold out. Βέβαια, το πλήθος των μονολόγων αυτών δε συνδεόταν με κάποιο κοινό θεματικό άξονα και έλειπε ένας κοινός καλλιτεχνικός στόχος στην επιλογή του Φεστιβάλ, ωστόσο αυτό δεν επηρεάζει την καλλιτεχνική αξία των παραστάσεων που παίχτηκαν και που σχολιάζονται εδώ. Οι επτά στο σύνολο μονόλογοι συγκέντρωσαν ισάριθμους σκηνοθέτες, που σε δύο περιπτώσεις αυτοσκηνοθετήθηκαν και στις υπόλοιπες πέντε συνεργάστηκαν με ένα ηθοποιό της επιλογής τους για να φτάσουν στο αποτέλεσμα που επιθυμούσαν.

photo: Εύη Φυλακτού

με τη Μάρθα Κοσκινά | Θεατρολόγο

Το Παρτάλι


photo: Εύη Φυλακτού

Όνειρο στο κύμα παπαδιαμαντικού λόγου, της κινηματογραφικής προβολής που άλλαζε διαρκώς δημιουργώντας διαφορετικά τοπία και της υπέροχης μουσικής του Λάμπρου Πηγούνη. Σκηνικό και ηχητικό περιβάλλον δημιούργησαν μία δυνατή θεατρική ατμόσφαιρα, σχεδόν μαγική θα έλεγε κανείς. Το τελικό θέαμα είχε αρτιότητα και ο Θανάσης Σαράντος κατάφερε με την ερμηνεία του να δημιουργήσει ακόμα και σασπένς. Προκάλεσε βέβαια πολύ διαφορετικές αντιδράσεις στο κοινό: από τον απόλυτο ενθουσιασμό στην απόλυτη απαρέσκεια, κάτι που μάλλον οφείλεται στις προσδοκίες με τις οποίες είχε έρθει ο κάθε θεατής. Όσοι περίμεναν κάτι κλασικό, μάλλον απογοητεύτηκαν, αφού ο καλλιτέχνης έδωσε μία σύγχρονη πνοή χωρίς να αφαιρεί όμως τίποτα από την ομορφιά του λόγου του Παπαδιαμάντη. Αντίθετα μάλλον, κατάφερε να δώσει ένα σκηνικό ενδιαφέρον και να μετατρέψει τον λόγο σε εικόνα, παρότι επρόκειτο για αφήγηση. Γιατί όμως οι μονόλογοι έχουν τόση «άνθηση» τα τελευταία χρόνια; Είναι μία οικονομική λύση, καθώς δεν υπάρχουν τα έξοδα που απαιτεί ένας πολυπληθής θίασος; Είναι ένας τρόπος για να εκφράσουν πιο άμεσα οι δημιουργοί την ματιά τους πάνω στο θέατρο, χωρίς να έχουν να αναλωθούν σε συνεννοήσεις με πολλούς; Όπως και να ‘χει, στις περισσότερες περιπτώσεις μονολόγων που παρακολουθούμε δίνεται βάση σε μία στανισλαφσκική προσέγγιση του χαρακτήρα, η οποία μπορεί να έχει πολύ ενδιαφέρον για έναν ηθοποιό που θα παρακολουθήσει την παράσταση και θα θαυμάσει το υποκριτικό σθένος του συναδέλφου του ή για έναν θεατή που θα αναζητήσει τη συγκίνηση και την ταύτιση με τον ήρωα. Όμως συνήθως οι μονόλογοι μένουν

σε ένα επίπεδο αφήγησης και υστερούν σε δράση, μην καταφέρνοντας έτσι να κερδίσουν το ενδιαφέρον μίας μεγάλης μερίδας κοινού που αναζητά κάτι πιο ολοκληρωμένο από μία παράσταση. Αυτό ακριβώς είναι και το παράδειγμα της Μέλπως Αξιώτη – Η μεταμόρφωση της χρυσαλλίδας, που δεν κατάφερε να ξεπεράσει τους σκοπέλους της προσωπικής δημιουργίας, αγγίζοντας τα όρια του αυτιστικού. Το Παρτάλι κατάφερε να ξεπεράσει αυτά τα εμπόδια, όχι όμως λόγω της προσέγγισής του στο κείμενο, αλλά βασισμένο αποκλειστικά στο ταλέντο του πρωταγωνιστή. Αυτός που πραγματικά κατέφερε να δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο θέαμα, σε μεγάλο βαθμό βοηθούμενος από το σκηνικό και ηχητικό περιβάλλον, ήταν ο Θανάσης Σαράντος με το Όνειρο στο κύμα. Σε κάθε περίπτωση προκύπτει το ερώτημα τι θέλει να πει ένας δημιουργός κάνοντας έναν μονόλογο. Θέλει απλά να επιδείξει την υποκριτική δεινότητα του ερμηνευτή; Θέλει, χρησιμοποιώντας την σπάνια δύναμη και αμεσότητα που μπορεί να έχει στο κοινό να δώσει ένα άλλο μήνυμα; Από τους υπόλοιπους μονολόγους στο Φεστιβάλ, που δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω, φαίνεται πως μόνο ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος είχε κατά νου κάτι τέτοιο, σκηνοθετώντας τον Γιάννο Περλέγκα στην αντιρατσιστική Βρομιά του Σνάιντερ και η Έλενα Πέγκα που μέσω του Άγγελου Παπαδημητρίου θέλησε να κάνει ένα σχόλιο για τον ναρκισσισμό της σύγχρονης εποχής, σκηνοθετώντας το έργο της Νάρκισσος. Φυσικά αυτές τις παραστάσεις δεν τις είδα κι έτσι δεν δικαιούμαι διά να ομιλώ. Δικαιούμαι όμως διά να προβληματίζομαι. Μ. Κ. Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011 | city vibes | 15


Περί Κινηματογράφου

με το Δημήτρη Νάκο*

Ο Κακογιάννης & ο «Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος» Με αφορμή τον θάνατο ενός σημαντικού καλλιτέχνη γίνονται συνήθως εκτενή ή και λιγότερο εκτενή αφιερώματα. Πολλές φορές τα αφιερώματα αυτά θυμίζουν ανθρώπους που τους είχαμε ξεχάσει. Ο Μιχάλης Κακογιάννης, όμως, δεν ήταν μία τέτοια περίπτωση. Και αυτό γιατί εκτός του σημαντικού του κινηματογραφικού έργου, παρουσίαζε μέχρι πρόσφατα θεατρικές δουλειές του (όπως με τον Άμλετ τη σαιζόν 2003-2004 στο Εθνικό Θέατρο) στο κοινό, αλλά και γιατί το 2004 συνέστησε το «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης» με σκοπό τη μελέτη, την υποστήριξη και τη διάδοση του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ο Κακογιάννης άφησε ένα πολυποίκιλο έργο, ασχολούμενος τόσο με τον κινηματογράφο όσο και με το θεάτρο. Κοσμογυρισμένος, έζησε εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων σε μια εποχή που ο κοσμπολιτισμός δεν είχε ακόμα δώσει τη θέση του σε αυτό που σήμερα αποκαλείται «πολυπολιτισμικότητα». Αφουγκράστηκε τις καλλιτεχνικές τάσεις της εποχής του και τις αφομοίωσε δημιουργικά, δίχως ίχνος μιμητισμού. Οι ταινίες του Κακογιάννη φέρουν τον παρεξηγημένο –ή και καλύτερα δυσερμήνευτο- σήμερα όρο «ελληνικότητα». « Έζησα στις πρωτεύουσες του κόσμου ως πλάνητας με προίκα και εφόδιο την ελληνικότητα, που έφερα μέσα μου, αρετή όντως», έλεγε ο ίδιος. Από το Κυριακάτικο Ξύπνημα και τη Στέλλα μέχρι τη μεταφορά των τριών ελληνικών τραγωδιών (Ηλέκτρα, Τρωάδες, Ιφιγένεια) και τον Ζορμπά οι ταινίες του Κακογιάννη λαμ16 | city vibes | Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011

βάνουν χώρα σε ένα ελληνικό τόπο, που γίνεται το ιδεώδες σκηνικό για τη γέννηση και την εξέλιξη του μύθου, που πάντοτε φλερτάρει με την αρχαία ελληνική τραγωδία. Ο κινηματογράφος του Κακογιάννη παρουσιάζε μια Ελλάδα όχι ακριβώς όπως ήταν, ούτε όπως θα ήθελε ο ίδιος να ήταν, αλλά όπως η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι. Ίσως αυτή η περισσότερο δημιουργική ματιά να λείπει πλέον από τον ελληνικό κινηματογράφο. Ίσως οι ταινίες που λειτουργούν απλώς ως καθρέφτης της σύγχρονης πραγματικότητας στην ουσία τους να μη μπορούν να φέρουν καμία ανατροπή, αλλά αντιθέτως να συντηρούν -δίχως το πιθανότερο να υπάρχει ένας τέτοιος στόχος- την όποια κατάσταση οι ίδιες κατακρίνουν. Όπως και να ’χει ο κινηματογράφος του Κακογιάννη έφερε μια αυθεντικότητα και έναν επαγγελματισμό, πρωτόγνωρο για τα τότε ελληνικά δεδομένα. Η δημιουργία της αξεπέραστης Στέλλας με την ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη να στοιχειώνει για πάντα τον ελληνικό -και όχι μόνο- κινηματογράφο, επιτεύχθηκε με τη συνεργασία του Ιάκωβου Καμπανέλλη στο σενάριο, του Μάνου Χατζιδάκι στη μουσική και του Γιάννη Τσαρούχη στα σκηνικά. Ο Κακογιάννης είχε συναισθανθεί νωρίς την ομαδικότητα που απαιτείται για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, για να φτάσει στην κορυφαία στιγμή της καριέρας του το 1964 με τον Ζορμπά (ο οποίος κατάφερε να αποσπάσει τρία βραβεία

Όσκαρ). Μετά από τον Ζορμπά οι πόρτες για τον Μιχάλη Κακογιάννη ήταν πια ανοιχτές και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Ο Κακογιάννης κατάφερε, πράγματι, με το σύνολο του έργου το�� να βγάλει τον ελληνικό κινηματογράφο εκτός των συνόρων. Ακόμη περισσότερο κατάφερε να θέσει τις βάσεις, για να μπορέσει να υπάρξει ο ελληνικός κινηματογράφος εκτός των συνόρων. Το ερώτημα τώρα που προκύπτει είναι γύρω από τη βαρύγδουπη έννοια που πολλές φορές χρησιμοποιείται σε τέτοιες περιπτώσεις και που δεν είναι άλλη από την «κληρονομιά» ή την περισσότερο «ανοιχτή» σε συνειρμούς «προίκα». Είναι στ’ αλήθεια αξιοπερίεργο πώς τόσο γύρω ή έστω και μετά από τον Κακογιάννη ή και από άλλους σημαντικούς Έλληνες σκηνοθέτες δε δημιουργήθηκε ένα ρεύμα. Στην Ιταλία γεννήθηκε ο ιταλικός νεορεαλισμός, στη Γαλλία η nouvelle vague, στην Αγγλία το free cinema. Όλα αυτά υπήρξαν κινήματα με συγκεκριμένες αρχές, με συγκεκριμένη υφολογία, που αναγνωρίζονταν σε ταινίες μιας μερίδας σημαντικών δημιουργών των παραπάνω χωρών. Υπήρξαν, όμως, κινήματα που πρώτα από όλα αμφισβήτησαν τον προϋπάρχοντα κινηματογράφο, για να μπορέσουν αν μη τι άλλο να υπάρξουν. Μια τέτοια είδους αμφισβήτηση έγινε αισθητή και στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν και παρατηρήθηκε μια περισσότερο μαζική προσπάθεια διαφοροποίησης ορισμένων δημι-


ουργών από τον έως τότε εμπορικό κινηματογράφο. Σημαντική, όμως, διαφορά της ελληνικής κινηματογραφίας έναντι των προαναφερθείσων χωρών ήταν η ύπαρξη μιας ανεπτυγμένης κινηματογραφικής τεχνικής αφενός, ενός ανεπτυγμένου αφηγηματικού στυλ αφετέρου. Στην ελληνική πραγματικότητα τα σενάρια ήταν σε ένα μεγάλο μέρος τους προσαρμογές θεατρικών έργων. Επιπροσθέτως, η απουσία τεχνικών και σκηνοθετικών γνώσεων οδηγούσε πολλές φορές σε ένα αποτέλεσμα που ήταν περισσότερο κινηματογραφημένο θέατρο, παρά κινηματογράφος. Βέβαια, ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις εμφανίστηκαν και εξαιρέσεις. Επομένως, η ελληνική κινηματογραφία πριν το 1960 δεν είχε προϋπάρχον πεδίο αμφισβήτησης. Τότε ήταν που επινοήθηκε και ο όρος «Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος» (ΝΕΚ), ο οποίος επικράτησε, για να καλύπτει όλες τις εκτός εμπορικού κυκλώματος ανεξάρτητες παραγωγές που γυρίστηκαν από νέους και πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες στο χρονικό διάστημα μιας κρίσιμης δεκαπενταετίας της ελληνικής Ιστορίας: αυτής ανάμεσα στο 1966 και το 1981 (Στάθης Βαλούκος, 2003). Ο όρος αυτός, βέβαια, υπάρχει -έστω και άτυπα- μέχρι και σήμερα, κάτω από την ομπρέλα του οποίου συνεχίζουν να μπαίνουν ουσιαστικά όλες οι

λεγόμενες μη εμπορικές ταινίες. Κατά το χρονικό διάστημα 1966-1981, λοιπόν, δημιουργείται μια σειρά ταινιών, στις οποίες διεισδύει η πολιτική στη θεματική τους. Αυτό είναι και το πρώτο κοινό τους γνώρισμα. Το δεύτερο κοινό τους γνώρισμα είναι η αποφυγή ένταξή τους σε συγκεκριμένα είδη. Παρόλ’ αυτά, όμως, η ποικιλομορφία των ταινιών της συγκεκριμένης περιόδου δεν ευνόησε τη δημιουργία ενός ενιαίου υφολογικά είδους. Κατά τη δεκαετία του 1980, αντίθετα με ό,τι επικρατούσε στο μη εμπορικό κύκλωμα ταινιών κάνουν την εμφάνισή τους διάφορα είδη, όπως ο φανταστικός κινηματογράφος, νουάρ μυθοπλασίες, κοινωνική σάτιρα, βιογραφίες κ.ά. Από τα μέσα του 1990, υπό την καταιγιστική επίδραση των σήριαλ με την άνθιση της ιδιωτικής τηλεόρασης δημιουργούνται ταινίες που φέρουν την «κατηγορία», ότι είναι μάλλον «τηλεοπτικές», που είναι κάτι σαν μεγάλο επεισόδιο σήριαλ. Σε αυτήν την κατηγορία (εντός και εκτός εισαγωγικών) μπορούν ωστόσο να συμπεριληφθούν και μη εμπορικές ταινίες. Παράλληλα, από τη συγκεκριμένη περίοδο μέχρι και σήμερα έχουν κάνει την εμφάνισή τους νέοι Έλληνες σκηνοθέτες, οι οποίοι έχουν να καταθέσουν έργο σημαντικής αξίας.

Όλες, όμως, οι προσπάθειες που έχουν γίνει από την εποχή του Κακογιάννη και των σημαντικών συγχρόνων του δημιουργών μέχρι και σήμερα είναι προσπάθειες που είναι ατομικές. Ποτέ στην ελληνική κινηματογραφία δεν υπήρξε μια περίοδος, κατά την οποία να δημιουργήθηκαν μια σειρά ταινιών που να ανήκουν σε ένα κοινό ρεύμα, ποτέ δεν παρατηρήθηκαν νέοι δημιουργοί να δουλεύουν σε ομάδες. Οι νεορεαλιστές δούλευαν σε ομάδες, το ίδιο και οι Γάλλοι της nouvelle vague, αλλά και οι εκπρόσωποι του free cinema. Η παρατήρηση της μη ύπαρξης ομαδικού πνεύματος στην Ελλάδα, πιθανότατα να μην αποτελεί έκπληξη σε κανέναν. Πράγματι, ο σύγχρονος Έλληνας αναγνωρίζεται κυρίως στην ατομική του ταυτότητα και δευτερευόντως στην ομάδα. «Ο ατομικισμός», έγραψε ο Τόκβιλ, «είναι ένα συναίσθημα συνετό και φιλήσυχο που σε προδιαθέτει να αποσυρθείς με την οικογένειά σου και τους φίλους σου. Έτσι αφού πρώτα δημιουργήσεις μια μικρή κοινωνία για δική σου χρήση, εγκαταλείπεις τη μεγάλη στον εαυτό της» (Τόκβιλ, 2006). Αυτό είναι μια πρακτική που απαντάται συλλήβδην στην ελληνική πραγματικότητα και που δε θα μπορούσε ο χώρος του κινηματογράφου να εξαιρεθεί. Η απουσία βάσεων στον ελληνικό κινηματογράφο αποτέλεσε οπωσδήποτε πλήγμα για την εξέλιξή του, η οποία έμεινε να επαφίεται μάλλον σε ατομικές προσπάθειες. Από την εποχή του Κακογιάννη μέχρι και σήμερα οι Έλληνες δημιουργοί δεν έχουν να «αντλήσουν» από καμία δεξαμενή μιας «σχολής», η οποία είτε να αποτέλεσε πρότυπο, είτε να αμφισβητήθηκε. Παρόλ’ αυτά, δε μπορούμε παρά να οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον. Η δουλειά σε ομάδες πιθανόν δεν είναι απλώς μια πρόταση δημιουργικής εξέλιξης του ελληνικού κινηματογράφου, αλλά μάλλον προϋπόθεση ύπαρξης του. Δ. Ν. * Σκηνοθέτης, Υποψήφιος διδάκτωρ Ιστορίας και Θεωρίας του Κινηματογράφου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011 | city vibes | 17


Ρεσάλτο

με τον Βασίλη Νάτσικα

Ε

τούτο το Δεκαπενταύγουστο θα ξυπνήσω το μεσημέρι. Ετούτο το Δεκαπενταύγουστο θα προτιμήσω να μη δώσω το παρών σε κανέναν ναό και να μην προσευχηθώ για οτιδήποτε, σε κανένα θεό. Ετούτο το Δεκαπενταύγουστο θα αφήσω κατά μέρος τις πρωινές εφημερίδες, μιας και δεν σκοπεύω ούτε καφέ να πιω. Λέω ετούτο το Δεκαπενταύγουστο, να μην κάνω κανένα τηλεφώνημα και να μην ευχηθώ σε κανέναν χρόνια πολλά και να μην κάνω και άλλες τέτοιου είδους ευχές... μάλιστα θα κλείσω και το κινητό για να μην μου ευχηθεί και κανένας. Ίσως απλά το βάλω στο “αθόρυβο”... αυτόν το Δεκαπενταύγουστο δε θα βάλω τα καλά μου, δε θα φορέσω καμιά μάσκα ομορφιάς κι ασχήμιας και δε θα βάψω το πρόσωπο μου με κανένα περίεργο χρώμα.

18 | city vibes | Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011

Ο

ύτε κι αυτόν το Δεκαπενταύγουστο θα τον περάσω σε καμιά παραλία, αραχτός σε καμιά πλαστική ή άλλου είδους άνετη πολυθρόνα, να λιάζομαι στον καυτό ηλιάτορα. Θα κατηφορίσω απ το σπίτι και θα σουλατσάρω νωχελικά στα στενά της πόλης. Θα περάσω μέσα από τα δέντρα και θα ακούω τα πουλιά. Ετούτο το Δεκαπενταύγουστο θα βγω στα φανάρια και θα περάσω με όλη μου την άνεση με το κόκκινο αναμμένο. Δε θα με ενοχλήσει καμιά εξάτμιση κανενός επίδοξου φασαριόζου δεκαπεντάχρονου ούτε και τα πολλά άλογα κανενός γαλλικού ή ιαπωνικού μοντέλου. Αυτό το Δεκαπενταύγουστο λέω να κατέβω την πόλη μέχρι χαμηλά σαν σκιέρ κάνοντας σλάλομ και ζιγκ-ζαγκ στους αδειανούς δρόμους. Θ’ ανάψω το τσιγάρο μου και θα φυσώ τον καπνό σχηματίζοντας οπτικά εφέ στις σκονισμένες άδειες βιτρίνες. Θα κλείνω

τα μάτια μου, όχι τόσο για να ακροβατώ σ’ ένα γνώριμο σκοτάδι, αλλά για να μη βλέπω τις ίδιες ανούσιες αφίσες, τα ίδια κι απαράλλαχτα ενοικιαστήρια, τις ίδιες τυπικές ανακοινώσεις των γραφείων τελετών. τούτο το Δεκαπενταύγουστο θα συναντήσω ένα ζευγάρι τουριστών που θα μιλάνε λιγότερα “σπαστά” αγγλικά από εμένα, κι αν έχω κέφια θα τους μπερδέψω ακόμα περισσότερο με το χάρτη και την οδό που ψάχνουν. Στη συνέχεια θα απαντήσω σωρούς από πεταμένα τραπέζια και καρέκλες, άλλα άχρηστα και άλλα σε καλύτερη κατάσταση. Άλλα δίπλα από κάδους σκουπιδιών, άλλα δίπλα από εξώπορτες πολυκατοικιών και άλλα μέσα σε μεγάλους κάδους μπάζων. Αυτό το Δεκαπενταύγουστο, θα βρω τουλάχιστον μια παλιά καρέκλα σε καλή κατάσταση που θα την ξεθάψω μέσα από σκόνες, σκου-

Ε


πίδια, στάχτες και άλλο ένα, σπουδαίο άλλοτε, τραπέζι με περίτεχνα πόδια, το οποίο μιας και δεν μπορώ να το κουβαλήσω, θα μείνει εκεί που είναι. Ετούτο το Δεκαπενταύγουστο θα αναστήσω την παλιά καρέκλα και θα της δώσω όλη μου την αγάπη. Θα φτάσω κάποτε σ’ ένα χώρο που μπορεί να είναι κι εργαστήριο, μπορεί να είναι κι αποθήκη, μπορεί να είναι και εναλλακτικό καφενείο. Ίσως δε φτάσω ετούτο το Δεκαπενταύγουστο, όμως κάποτε θα φτάσω. Και τότε θα καθαρίσω τούτη την καρέκλα απ τις σκόνες και τα τσιμέντα που έχουν κολλήσει πάνω της, θα της βγάλω τα άτεχνα καρφωμένα καρφιά και θα αφαιρέσω τα σπασμένα της κομμάτια ξύλου. Θα τ’ αντικαταστήσω με άλλα, θα την τρίψω καλά με γυαλόχαρτα και θα της περάσω ένα χρώμα που να ταιριάζει με την αύρα της. Με την αίσθηση που θα μου δίνει. Και μετά θα τρίψω ελαφρά το νέο της χρώμα και θα έχει μια νέα απόχρωση, μια νέα ταυτότητα, μια νέα αποστολή, μια νέα ζωή... τούτο το Δεκαπενταύγουστο, θα συνεχίσω την περιπλάνηση έχοντας αφήσει σε ασφαλές μέρος την ξύλινη καρέκλα, προσπαθώντας να σκεφτώ πως θα μοιάζει με το νέο της πρόσωπο και θα έχω και τους ενδοιασμούς μου για το αν θα πρέπει να της αλλάξω την όψη ή να την αφήσω όπως είναι απλά κολλώντας την ή αν θα αξίζει να γίνει ξανά φιλόξενη για τον πισινό κάποιας άσχετης πελάτισσας που θα καθόταν με την ίδια ευκολία και στην πλαστική πολυθρόνα της παραλίας... με τις σκέψεις και τις βόλτες ετούτο το Δεκαπενταύγουστο, θα πεινάσω και θα προτιμήσω κάτι πιο απλό και σπάνιο. Ένα-δυο σουβλάκια απ το μικρότερο ίσως ταβερνείο της πόλης, θα θρέψουν την πείνα μου και θα αναθαρρύνουν την όρεξη μου για σουλάτσο. Ετούτο το Δεκαπενταύγουστο, θα αποφύγω να πλησιάζω κοντά σε νερά, για να μην σκεφτώ πόσο μου λείπει η θάλασσα που, έτσι κι αλλιώς, μου λείπει κι αγαπώ. Σε ανήλιαγα στενά και ετοιμόρροπες στοές, εδώ θα είναι η αποστολή μου αυτό το Δεκαπενταύγου-

Ε

στο. Ευτυχώς που θα έχω το κινητό στο αθόρυβο, ή εντελώς κλειστό, δεν θα έχω αποφασίσει ακόμα. τούτο το Δεκαπενταύγουστο, αυτή την συγκεκριμένη ώρα θα με παίρνουν όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί... θα με παίρνουν ή απλά θα πρόκειται για ψευδαίσθηση δε θα μάθω ποτέ, ίσως γι αυτό και να κλείνω το κινητό... τέλος πάντων θα με παίρνουν και δε θα απαντώ. Έτσι δε θα είμαι υποχρεωμένος να τους ακολουθήσω το βράδυ σε κανένα απ τα ανούσια πανηγύρια σε κάποιο μακρινό ή κοντινό χωριό. Αυτό το Δεκαπενταύγουστο δε θα φτάσει στη μύτη μου η μυρωδιά από κακοψημένα κρέατα, αυτόκλητων ψηστών που τελούν και χρέη γραμματέα στους κατά τόπους συλλόγους εκπολιτισμού! Και δε θα χρειαστεί να τους δικαιολογήσω που το κάνουν από αγάπη για τον τόπο τους και θα ξεχάσω ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ίσως η καρέκλα, όχι εκείνη που μάζεψα απ τα σκουπίδια, εκείνη είναι η δικιά μου καρέκλα και θα την έχει μόνο όποιος δεν θέλει καρέκλα για να μας πείσει ότι νοιάζεται για μας... είναι η άλλη καρέκλα, ο θρόνος, ο θώκος, της προβολής τους και της προσβολής μας. Όλους αυτούς θα τους δικαιολογήσω, και ίσως και θα τους συγχωρέσω, που η θητεία τους αναλώνεται σε τέτοιου είδους προτάσεις εκπολιτισμού. Ευτυχώς ετούτο το Δεκαπενταύγουστο δε θα χρειαστεί, να βρέξω το λαρύγγι μου με φτηνή μπύρα, που θα πρέπει να την πληρώσω πολύ ακριβά, ακριβότερα απ όσο αξίζει. Κυρίως ευτυχώς που δε θα χρειαστεί να ταλαιπωρήσω τα καημένα μου αυτιά, με τα δεκάδες χιλιάδες βατ των επαγγελματιών μουσικών και με τις αρρωστημένες ιδέες τους περί απόδοσης ή διασκευής κλασικών λαϊκών και παραδοσιακών ασμάτων. Πάλι καλά που ετούτο το Δεκαπενταύγουστο δε θα χρειαστεί να ακούσω ή να προσπαθήσω να καταλάβω τι είναι αυτό που θα ακούσω. Κάποιο άτυχο αδέσποτο που εκλιπαρεί για τη βοήθεια του φιλόζωου γείτονα επειδή πιάστηκε σε κάποιο ανοιχτό φρέατιο του δρόμου ή η καλλικέλαδη πρασινοκιτρινοφορούσα,

Ε

σαν σημαία της τζαμάικα, επίδοξη “τραγουδίστρια” σε οντισιόν τηλεοπτικού διαγωνισμού τραγουδιού. α κοντεύει να νυχτώσει ετούτο το Δεκαπενταύγουστο, όταν θα καθίσω σε κάποιο απόμακρο καφέ, αποφασισμένος ότι θα πιω τουλάχιστον μία, δροσερή μπύρα σε λογική τιμή. Δε θα ήθελα να σταθώ σε κάποιο γνωστό μεγάλο καφέ κυρίως γιατί θα μου έρθει στη νου η πρόσφατη υποκριτική στάση και των μεν και των δε, για την αύξηση του ΦΠΑ και αντίστοιχα της τιμής του καφέ! Θα σκέφτομαι πόσο θα πρέπει να δικαιολογείται η πρόφαση, της επικείμενης αύξησης για να αυξηθεί και η τελική τιμή ενός προϊόντος που έτσι κι αλλιώς είναι πανάκριβο... ετούτο το Δεκαπενταύγουστο, θα προτιμήσω άλλες σκέψεις ή καθόλου σκέψεις. Θα έχει την ομορφιά της αυτή η κίνηση. Θα καθίσω ανάμεσα από παρέες και θα μπω στις κουβέντες τους. Θα έχει ενδιαφέρον. Γενικά θα έχουν ενδιαφέρον οι κουβέντες μεταξύ σχετικά αγνώστων για σχετικά γνωστά θέματα. τούτο το Δεκαπενταύγουστο, θα κάνω ότι είναι δυνατόν για να ξεχάσω πόσο μου λείπεις! Πόσο μακρυά μου σε αισθάνομαι! Πόσο θα ήθελα να ήσουν εδώ τούτες τις ηλιοκαμένες στιγμές, να απαλύνεις με το μειλίχιο βλέμμα σου τα μικρά εγκαύματα στης ψυχής μου το ησυχαστήριο... πόσο θα ήθελα να σε δω ετούτο το Δεκαπενταύγουστο... όμως έφυγες! Έφυγες να δεις τους δικούς σου, μέρες που είναι. Όμως δε σκέφτηκες τις νύχτες που δεν είναι! Θέλω να σε δω... ...μια αθόρυβη δόνηση με βγάζει απ τις σκέψεις... δεν έχω κλείσει το κινητό... ευτυχώς!... ...μαθαίνω ότι νοσηλεύεσαι... ετούτο το Δεκαπενταύγουστο, θα έρθω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Τραίνο, λεωφορείο ή κανένα φίλο με γρήγορο γαλλικό ή γιαπωνέζικο μοντέλο... ότι βρω τέλος πάντων. Θεσσαλονίκη!.. άσε τον εκδότη να φωνάζει για το άρθρο... πιστεύω πως κάτι θα σκεφτώ στη διαδρομή...

Θ

Ε

Βασίλης Νάτσικας Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011 | city vibes | 19


Kanibal TV

με την Ελευθερία Βασιλειάδη | Ανθρωποφάγος B.Sc Α.Σ.ΣΩ.Ε

Καλημέρα καλοί μου ανθρωποφάγοι αναγνώστες!!! Σήμερα το μενού έχει πολύ πράμα μιας και τη χρόνια που πέρασε είδαμε στην tv πολλές ωραίες και ενδιαφέρουσες… μαλακίες. Τη σεζόν που πέρασε λοιπόν, απολαύσαμε άφθονες αρλουμπολογίες-μπουρδολογίες μπιρμπιλολογίες κάνοντας διατριβή ως θεατές στην κουτσομουροφαμφαρολογία!!!! έλεος! Οι τηλεόραση επεδίωξε τη ριζική μεταμόρφωσή της ‘’ζωγραφίζοντας’’ στον καμβά της plasma οθόνης που τελικά βαρεθήκαμε να καθαρίζουμε με γνωστή μάρκα βιολογικού καθαριστικού λόγω ομιχλώδους κατάστασης που επικρατούσε από την πρωτοφανή εμφάνιση σύννεφου μούντζας... Το πολλά υποσχόμενο banana show με το προσωπείο της φιλανθρωπίας ‘’just the two of ass’’ είχε την τιμητική του. Γνωστοί καλλιτέχνες του πενταγράμμου, της Λυρικής Σκηνής και του Εθνικού παρήλασαν πομπωδώς μαχόμενοι δια ροπάλου για την παρατεταμένη παραμονή τους στο show! Οι εμφανίσεις άπειρες! 20 | city vibes | Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011

Οι κονταρομαχίες για την κατάκτηση της πρώτης θέσης στο blog του FASKELOW άνευ προηγουμένου! Απίστευτοι καλεσμένοι, φαντασμαγορικές χορογραφίες, οξυδερκείς παρεμβάσεις από την τρι+μισόμελή επιτροπή… πράγματα και θαύματα δηλαδή σας λέω! Στιγμές ελεεινής ακμής, σατανικών φωνητικών, εκλεπτισμένου χιούμορ και ηχητικής τεχνοαντιλογίας… Αποκορύφωμα στην τηλεοπτική παραμυθολογία της σεζόν όμως στάθηκε η νέα βερσιόν του Karasmall Gay Brother!!!!!! Οι παίκτες εξέπληξαν με τις χορευτικές ακροβατικές, τσιτσιδοτικές, παραφωνητικές και trully madly deeply αν μη τι άλλο, εξαιρετικά αξιοπρεπείς τους παρουσίες σε κάθε επεισόδιο. Δεν είναι δυνατο να μην αναφερθώ στην Lady της ελληνικής τηλεόρασης Ρούλα (εκ του Ζαχαρούλα) Αχλαδά η οποία φρόντισε κάθε της βήμα και κίνηση να αποτελεί εθνικό γεγονός και τα social networks να παίρνουν φωτιά! Ενδεικτικά κάτωθεν σας αναφέρουμε κάποιους από τους παίκτες του fakeiality show που με το μπρίο τους

πραγματικά μας άφησαν άφωνους! Η Μπέλλα η οποία με την ΄΄μπολάρα΄΄ της (ναι, αυτή με τα ντοματίνια) έκαψε καρδιές, που χορεύοντας άτεχνα έντεχνη Lopez μοστράρισε ατυχώς τυχαία απόκρυφα μέρη (βλ. βυζί) του καλλίγραμμου (βλ. για τα μπάζα) κορμιού της, που μας έσβησε το διακαή πόθο να μάθουμε τι γίνεται τελικά όταν τα βρακιά προκαλούν ατυχήματα. Τα δε εύστοχα σχόλια της Αχλαδά για την προέλευση του ονόματος της Μάρας, Λάρας, Πάρας, (βλ. παπάρας) ήταν η αιτία που η Πάρα κοκκίνησε… Τι να πούμε δε για το νικητή. Τα λόγια είναι περιττά, πραγματικά… Κάηκε το πελεκούδι και η μέρα της νίκης του καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Μέρα Μυγοχεσματολογίας! Περίπου το ίδιο σκηνικό στηνόταν στις οθόνες μας όταν οι Καπού-Νομί-ShineΜιχ Μιχ τόλμησαν να λικνίσουν τις λυγερές κορμάρες τους on stage ρυθμικά(λέμε τώρα) στα vibes του ΄΄όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο΄΄ του γνωστού - και μη εξαιρεταίου - αοιδού Μασχάλη (βλ. πρώην Πασχάλης)… Οι αισθήσεις των ακροατών-θεατών αποτελειώθηκαν, όταν τόλμησαν να τα βάλουν με τα ταλαίπωρα τα ώτα μας που λίγο έλειψε να μας εγκαταλείψουν φορώντας τα string μαγιό πηγαίνοντας πρόωρα για καμιά βουτίτσα στον Άλιμο μπας και συνέλθουν! Μια βόλτα πέρασε από το Just μονάχη, χωρίς τον Χοσέ Εμίλιο Χολέρα De La Papardella, και η Αthens Economics, διεθνής Super star γνωστή από το c-real ΄΄σου ’κλεψα τη ζωή γιατί απλά μου την έδινε η δικιά μου’’, παριστάνοντας τον κακοφωνίξ… Έριξε ανελέητες κλωτσιές, μπουνιές και ύπουλα - τσαούσικα direct στον Καπού μετατρέποντας τη σκηνή σε ring. Η προσπάθειά της να ξεστομίσει καμιά νότα κολυμπώντας στο βυθό της ξεραΐλας μας έκανε να μετατρέπουμε τις ρώγες μας σε σύστημα εναλλαγής ραδιοφωνικών σταθμών!!!!!! Τα τρίχρωμα extentions που είχε για μαλλί λίγο έλειψε να βρεθούν παρέα με τη χαίτη της Λυδίας που εκείνη τη μέρα παρίστανε την περίχαρη γαλοπούλα που μόλις έκανε baute βάφοντας τα πούπουλα βλου βλακ!! Το μπι κοντίνιουντ!


Βρώμικες Μικρές Κακίες

με την Ελευθερία Βασιλειάδη

Η “αγανακτισμένη” πορδή του Πάγκαλου σχεδόν τα πάντα αφού δυστυχώς είχε παραλείψει να προμηθευτεί το βασικότερο…. μια μάσκα…. Τα παλικάρια τσιμπολογούσαν μεζέδες οι οποίοι είχαν την ιδιότητα να προκαλούν τυμπανισμό του εντέρου με αποτέλεσμα να εξαπολύουν διαρκώς δηλητηριώδη αέρια και ο φίλος μας να διατηρεί με δυσκολία τις αισθήσεις του…. Κατανάλωσαν κρεμμυδοκεφτέδες, άφθονο τζατζίκι, λαχανοντολμάδες, γίγαντες, παπαράκια γιαλαντζί, Greek sushi και τη specialite του καταστήματος papari salad με άφθονο greek dressing την οποία εσυνόδευσαν με ‘’ΤΟ ΖΟΥΜΙ ΤΟΥ ΕLLINA’’, το οποίο έπιναν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες…. Αντικείμενο της εκτενούς αυτής κουβέντας αποτέλεσε η αγωνιώδης προσπάθεια του Mr P να συγκρατήσει το σύστημα εξαερισμού, το οποίο απ’ ότι φαίνεται είχε ανεπανόρθωτη βλάβη και δεν έπιανε τόπο ούτε ο φελός που εχρησιμοποιήθη ως προσωρινή λύση… Αφού το πρό-

βλημα ελάμβανε τερατώδεις διαστάσεις πλέον, τα αϊνστανικά μυαλά των 2 αποφάσισαν το πρόβλημα να το αποτελέσουν λύση σε κάποιο άλλο πρόβλημα το οποίο είναι εδώ και καιρό βραχνάς συμπλήρωμα στα κενά αέρος που κουβαλάνε για φαιά ουσία στο σφουγγαράκι Bob που έχουν για εγκέφαλο… Τα ‘εύοσμα’ συνεφάκια του Mr P θα εξόντωναν τους Αγανακτισμένους ????????? Θα κατάφερναν να ρίξουν τα ενοχλητικά πλακάτ με την αφεντομουτσουνάρα του και επιτέλους να κάνουν τους ‘κοπρίτες’ να σωπάσουν????? Το σχέδιο…. σατανικό….. η απόπειρα…. τραυματική για την κωλοτρυπίδα του Mr P....... Θα φέρει σε πέρας το σχέδιο ‘υπερπαραγωγή’? Θα φανεί στην επόμενη συγκέντρωση… Δεν υπολόγισε το αυτί του σπιούνου…. Παιδιά τις μάσκες σας!!!! ….Same bat time... same batchannel... Προσεχώς...

χορηγός εκτύπωσης

Επί της οδού Μπάκας 5 εθεάθησαν χθες βράδυ, εν όψει κοιλιόδουλης αγανάκτησης, Πάγκαλος- Βενιζέλος να τσιμπολογούν σε αγνώστου, μέχρι πρότινος, ταυτότητος μεζεδοπωλείον της Πλάκας συζητώντας εντόνως για άγνωστον μέχρι στιγμής θέμα… Ο δαιμόνιος paparazzi της Lady Gaga κατέφθασε στην Ελλάδα για να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του στους Αγανακτισμένους ’Ελληνες ζητώντας ως αμοιβή το αστρονομικής αξίας σουτίεν του Πάγκαλου, το οποίο είναι συλλεκτικό αφού δεν το αλλάζει με τίποτα λόγω της ιδιότητάς του να μην ξεχειλώνει ποτέ… Ήταν εμφανής η τσαντίλα του Mr P αλλά και το ότι εκείνη τη μέρα είχε ξεχάσει να φορέσει το περιβόητο σουτιέν αφού το βυζί παρά την αφόρητη ζέστη εκτελούσε χρέη κασκόλ…. Ο paparazzi, που κάθισε στο διπλανό τραπέζι έχοντας τον Mr p σχεδόν δίπλα του, κατάφερε να ακούσει ολόκληρη τη συζήτηση και να καταγράψει

Σεπτέμβριος 2011 | city vibes | 21


Η πόλη του μήνα | Ιωάννινα vibes

“H πόλη των γραμμάτων και των τεχνών”

Κ

τισμένη στις όχθες της λίμνης Παμβώτιδας, η πόλη των Ιωαννίνων, και πρωτεύουσα της Ηπείρου, είναι μια γραφική πόλη, που συμπλέει με τον πολιτισμό και συνδυάζει μια μακραίωνη ιστορία αλλά και μια κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική δραστηριότητα και άνθηση. Αποτελεί πόλο έλξης και σημείο αναφοράς πολλών επισκεπτών. Όχι τυχαία, φέρει την προσωνυμία «Πόλη των Γραμμάτων και των Τεχνών», αφού ανέδειξε μεγάλες μορφές και στα γράμματα και στις τέχνες, με πανελλήνια, και όχι μόνο, εμβέλεια. Η συμβολή τους, δε, στην αναγέννηση της χώρας μας ήταν τεράστια. Διεύρυναν τους πνευματικούς και πολιτιστικούς ορίζοντες, επέδρασαν καταλυτικά στη διαμόρφωση ιδεών και τάσεων και συντέλεσαν στην ανάπτυξη και εδραίωση του ελληνικού αλλά και πολλές φορές του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ!

Τ

ο πρώτο πράγμα που αξίζει πραγματικά να κάνει κάποιος όταν επισκεφθεί την πόλη είναι να πάρει τη φωτογραφική του μηχανή και να ξεκινήσει ένα περίπατο στο παραλίμνιο της πόλης. Είναι περίπου ένα μισάωρο χαλαρό περπάτημα, η θέα όμως που αντικρίζεις αποζημιώνει όλη την κούραση. Κατά τη διαδρομή αυτή θα συναντήσετε την η κυρα Φροσύνη! ένα πολύ ωραίο καφέ κάτω ακριβώς απ το Ασλάν Τζαμί, ακριβώς δίπλα στο κύμα, όπου μπορείτε να απολαύσετε τη θέα μαζί με το καφεδάκι σας.

Μ

ια βόλτα μετά με το καραβάκι για να επισκεφθείτε Το νησάκι της λίμνης Παμβώτιδας, στο οποίο κατοικούν 500 περίπου άνθρωποι και έχει απίστευτη φυσική ομορφιά, είναι ότι καλύτερο. Κατά την επιστροφή στην πόλη μια επίσκεψη στο Κάστρο για να θαυμάσετε τα παραδοσιακά

To Ασλάν Τζαμί και το cafe «κυρα Φροσύνη 22 | city vibes | Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011


Νησάκι των Ιωαννίνων και τα καραβάκια της γραμμής

Τ

Άποψη της εσωτερικής ακρόπολης του κάστρου

κτίσματα, την εσωτερική ακρόπολη (ιτς καλέ), τα δυο τζαμιά και το βυζαντινό μουσείο. να φυσικό στολίδι ομορφιάς για την πόλη των Ιωαννίνων αλλά και της ευρύτερης περιοχής είμαι το σπήλαιο του Περάματος. Χρονολογείτε περίπου στα 1,500,000 χρόνια, ανήκει στα ασβεστολιθικά σπήλαια. Το σπήλαιο καταλαμβάνει έκταση περίπου 14800 τμ και η τουριστική διαδρομή είναι περί τα 1100 μέτρα και διαρκεί περίπου 45-50λεπτά. υγκαταλέγεται σε ένα μεγαλύτερα χερσαία σπήλαια των Βαλκανίων και το μεγαλύτερο σπήλαιο σε επιφάνεια στην Ελλάδα Έχει 19 μεγάλες αίθουσες με σύγκριση με τα άλλα σπήλαια που το μεγαλύτερο έχει μόνο 10 αίθουσες.

ο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης στην Ήπειρο είναι από τα μεγαλύτερα και καλύτερα σωζόμενα αρχαία ελληνικά θέατρα. Η χωρητικότητα του θεάτρου είναι 18.000 θεατές. Αποτελούσε τμήμα του πανελλήνιου ιερού της Δωδώνης και κατασκευάστηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. από τον βασιλιά της Ηπείρου Πύρρο (297-272 π.Χ.) που θέλησε με αρχιτεκτονικά μνημεία και οικοδομήματα να στολίσει τις περιοχές του βασιλείου του. αι βέβαια όταν τελειώσει η βόλτα σας στα αξιοθέατα που είναι πολλά περισσότερα απ όσα σας δείξαμε αξίζει να διασκεδάσετε στα ντχτερινά bar της πόλης! Σας προτείνουμε το bar «Ακαδημία» και ένα εναλλακτικό καφενείο «ΑΣΥΛΟ» στη οδό Φιλίτη 13!

Σπηλαίο Περάματος

Αρχαίο θέατρο της Δωδώνης

Έ Σ

Κ

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011 | city vibes | 23


Η πόλη του μήνα | Ιστορική αναδρομή

“H πόλη των θρύλων και των παραδόσεων”

Ό

ταν κάποιος βλέπει ένα αφιέρωμα για την πόλη των Ιωαννίνων και μια ιστορική αναδρομή, σίγουρα θα περιμένει να διαβάσει κάτι για τον Αλή πασά και την κυρα Φροσύνη. Τα Ιωάννινα όμως είναι ένα τόπος με μεγάλη ιστορία και πολύ σημαντικά γεγονότα τα οποία δεν είναι και τόσο γνωστά. Στα Ιωάννινα παράδειγμα, ξεκίνησε η αναγέννηση της Ελλάδας με τον Αθανάσιο ψαλίδα, άνθισαν οι τέχνες και τα γράμματα, και φυσικά έγινε μια από τις πρώτες επαναστάσεις κατά των Τούρκων με επικεφαλής τον Διονύσιο Φιλόσοφο. Αποφασίσαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα λόγια, προσέχοντας όσο γίνεται ώστε να είναι ιστορικώς ορθά, για τον ηρωικό αυτό καλόγερο που τόλμησε να σηκώσει ανάστημα στην τυραννία των Τούρκων το Σεπτέμβρη του 1611 στα Ιωάννινα. Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι πάντα η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τότε η τυραννία των Τούρκων, τώρα η «δημοκρατία» της τρόικας. Τότε οι αγανακτισμένοι επαναστάτες, τώρα οι αγανακτισμένοι πολίτες. Τότε στο κάστρο των Ιωαννίνων, τώρα στην πλατεία Συντάγματος. Η μόνη διάφορα, ότι ευτυχώς ακόμη δεν θρηνήσαμε θύματα. Γ.Σ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ «400 χρόνια μετά την εξέγερση 11/9/1611-11/9/2011»

Η ζωή του Διονύσιου

24 | city vibes | Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011

Δεν υπάρχει καμία γραπτή μαρτυρία για την καταγωγή του Διονυσίου. Πολλοί ιστορικοί όμως αναφέρουν ό,τι γεννήθηκε στα μέρη της Παραμυθιάς το 1541. Μόνασε στη μονή Διχουνίου και αργότερα πήγε στη Βενετία και στην Πάδοβα. Εκεί σπούδασε Φιλολογία, Φιλοσοφία και Ιατρική. Το 1580 χειροτονείται ιεροδιάκονος του οικουμενικού πατριάρχη Ιερεμίου Β΄ του Τρανού. Αργότερα έγινε αρχιδιάκονος και το 1593 Μητροπολίτης Τρίκκης. Στην περίοδο Οκτώβρη – Νοέμβρη το 1600, ως Μητροπολίτης Τρίκκης, λαμβάνει μέρος, ως επικεφαλείς, στην επανάσταση κατά των Τούρκων στη Θεσσαλία. Στο δύσκολο αυτό έργο είχε φίλο και συνεργάτη τον ηγούμενο της μονής του Μετεώρου Παχώμιο και τον Ιωάννη Πίκουλη. Ποια έκταση είχε η επανάσταση δεν είναι γνωστό αλλά μάλλον περιορίσθηκε στις επαρχίες Καλαμπάκας, Τρικάλων και Καρδίτσας. Γι΄ αυτό και η καταστολή της από τους Τούρκους ήταν εύκολη. Τα αντίποινα των Τούρκων ήταν πολλά. Tόσο για τους κατοίκους της πεδιάδας όσο και για τον Διονύσιο, ο οποίος επικηρύσσεται με το ποσό των 10.000 χιλιάδων γροσιών, δέχεται την κατακραυγή εχθρών και «φίλων» (τότε άρχισαν υβριστικά να τον αποκαλούν Σκυλόσοφο) και εν συνεχεία καθαιρείται από το Πατριαρχείο και θεωρείται πια ως απλός παπάς. Στη συνέχεια, ο Διονύσιος, αναζητώντας βοήθεια για τον αγώνα των Ελλήνων ενάντια στους Τούρκους, περιοδεύει στις Ευρωπαϊκές αυλές: Ιταλία, Ισπανία, Ρωσία, Γαλλία και αποσπά την υπόσχεση των Ισπανών για βοήθεια. Δυστυχώς όμως, όπως έδειξε η ιστορία, ήταν μόνο λόγια και υποσχέσεις. Ο Διονύσιος Επιστρέφει στην Ελλάδα και καταφεύγει καλόγερος στο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου στο Διχούνι, όπου ήταν το κέντρο των επαναστατικών ενεργειών του. Ήθελε να απελευθερώσει από την Τουρκική τυραννία τα Ιωάννινα και τα γύρω χωριά. Άρχισε λοιπόν να ετοιμάζει την επανάσταση που αυτή τη φορά θα βασιζόταν στους χωρικούς της Παραμυθιάς. Στο δύσκολο αυτό έργο είχε μαζί του συναρχηγούς τον Ντελή Γεώργιο, γραμματέα ενός ισχυρού Τούρκου της περιοχής. Τον Λάμπρο, γραμματέα του Οσμάν πασά και τον Ζώτο Τσιρίπο. Επίσης είχε την υποστήριξη του Δεσπότη Ματθαίου της Αρχιεπισκοπής των Ιωαννίνων, καθώς και κάποιους άλλους Γιαννιώτες του κάστρου οι οποίοι ήταν σύμβουλοι του. Με το ψευδώνυμο Δαμασκηνός γύριζε από χωριό σε χωριό μαζί με τους συνεργάτες του και ξεσήκωνε τον κόσμο. Τους μιλούσε για την άθλια ζωή που ζούνε και την βαριά φορολογία που πληρώνουν (το χαράτσι και το αναζούλι). Επικαλούνταν συχνά στην αναμενόμενη βοήθεια των Φράγκων και των Ισπανών, προσπαθώντας να ξυπνήσει τις συνειδήσεις των υπόδουλων Ελλήνων και να τους πείσει να επαναστατήσουν κατά των Τούρκων.


Η ημέρα του ξεσηκωμού

Η ημερομηνία που είχε οριστεί αρχικά για την επανάσταση ήταν η 25η Σεπτεμβρίου του 1611. Τα σχέδια όμως αυτά προδόθηκαν, κατά το «Ηπειρωτικό χρονικό», από κάποιους Ρωμιούς του κάστρου των Ιωαννίνων. Αποφασίσθηκε λοιπόν να επισπευσθεί η κήρυξη της επανάστασης για την 10η με 11η Σεπτεμβρίου. Είχαν αποφασίσει εκείνη τη μέρα να κάνουν ένα «Σικελικό Εσπερινό». Θα έσφαζαν τους Τούρκους κατά το πρότυπο που οι Σικελοί έσφαξαν τους Γάλλους στα 1282 στη Σικελία. Στη συνέχεια θα καταλάμβαναν το κάστρο των Ιωαννίνων και τότε θα καλούσαν τους Ισπανούς για βοήθεια. Ως σημείο συνάντησης είχε οριστεί η Μονή του Αγίου Δημητρίου στο Διχουνί, από όπου θα ξεκινούσαν το κίνημα για την απελευθέρωση του τόπο τους από τον Τουρκικό ζυγό. Οι χωρικοί που μαζεύτηκαν ήταν περίπου 800. Τα μόνα όμως όπλα που είχαν ήταν σαράντα αρκεβούζια, εκατό σπαθιά και ογδόντα ακόντια. Οι υπόλοιποι είχαν τσεκούρια, δρεπάνια και ποιμενικούς ράβδους. Συγκεντρώθηκαν λοιπόν την 7η Σεπτεμβρίου του 1611 και ξεκίνησαν για τα Γιάννενα μέσα σε ένα κλίμα πανηγυριού και ενθουσιασμού. Ο Διονύσιος κρατούσε μια πλόσκα και κέρναγε ποτό. Το σχέδιο δράσης είχε ως πρώτο στόχο δυο Τουρκοχωριά: το Ζαραβούτσι και την Τουρκογρανίτσα. Μετά την επίθεση δεν έμεινε ψυχή ζωντανή σε αυτά τα δυο χωριά. Το ηθικό τόσο των επαναστατών όσο και των άλλων χωριανών που δε συμμετείχαν στην επανάσταση, ανέβηκε στα ύψη μετά από αυτή την επιτυχία, με αποτέλεσμα να συσπειρωθούν περισσότεροι Έλληνες στον αγώνα. Την νύχτα 10 προς 11 Σεπτεμβρίου, ημέρα Τρίτη προς Τετάρτη, φθάσανε στα Γιάννενα και άρχισαν να επιτίθενται στους Τούρκους. Πυρπόλησαν το σπίτι του Αουσμάν Πασά (το οποίο βρισκότανε στα οικήματα της πλατείας του Καλού Τσεσμέ). Ο πασάς, μόλις που κατάφερε να γλιτώσει από τη φωτιά πηδώντας γυμνός από το παράθυρο στο δρόμο και στη συνέχεια να διαφύγει προς τα μέρη της παραμυθίας. Το παλάτι είχε τυλιχθεί στις φλόγες. Οι υπηρέτες και οι στρατιώτες του παλατιού κάηκαν ζωντανοί καθώς και τα χρήματα του βασιλικού ταμείου.

Στη συνέχεια, ξεχύθηκαν στην πόλη των Ιωαννίνων με σκοπό να καταλάβουν το κάστρο, φωνάζοντας συνθήματα όπως: «Κύριε ελέησον, το χαράτσι να γίνει χαρατσόπουλο και το αναζούλι αναζουλόπουλο». Αντί όμως η προσωρινή νίκη που πέτυχαν να ολοκληρωθεί με μια γενικευμένη επίθεση κατά του κάστρου και με μια τελική επιτυχία του σχεδίου, μετατράπηκε μετά από δυο ημέρες σε μια τραγική ήττα. Ο Αουσμάν πάσας επανερχόμενος από την Παραμυθιά με 1500 Οθωμανούς στρατιώτες ενώθηκε με τους χριστιανούς του κάστρου και επακολούθησε γενική σφαγή. Οι οργανωμένοι στην επανάσταση κάτοικοι του κάστρου που δεν βοήθησαν τον Διονύσιο και αναμενόμενη βοήθεια των Ισπανών και Φράγκων που δεν ήρθε ποτέ, είχε ως αποτέλεσμα να σφαγιαστούν, απ΄ τους Οθωμανούς δυνάστες, τριακόσιοι επαναστάτες. Διακόσιοι χωρικοί από τους οπαδούς του Διονυσίου κατέφυγαν σε μια περιοχή γεμάτη καλάμια και εκεί τους έκαψαν ζωντανούς. Οι υπόλοιποι τρέχανε να σωθούν. Ο Διονύσιος μαζί με τον Ντελή Γεώργιο, καταφέρανε να κρυφτούν για τρία μερόνυχτα στη σπηλιά του Ιωάννη του Προδρόμου στην ανατολική πλευρά του κάστρου. Δυστυχώς και εδώ οι προδοσία έπαιξε το ρόλο της. Εβραίοι τους συνέλαβαν και τους παρέδωσαν στους Τούρκους. Ο Διονύσιος ανακρινόμενος από τον πασά και σε σχετική του ερώτηση για ποιο λόγο έκανε την επανάσταση, απάντησε: «το έκανα για να ελευθερώσω το λαό από τα βάσανα και την τυραννία των Τούρκων». Στη συνέχεια ο Διονύσιος μεταφέρθηκε στην πλατεία των Ιωαννίνων και οι εβραίοι τον έγδαραν ζωντανό. Μετά από λίγες ώρες ο Διονύσιος πέθανε και το δέρμα του το γέμισαν με άχυρα και το περιέφεραν στα χωριά για παραδειγματισμό. Το ίδιο τραγικό τέλος είχαν και οι συνεργάτες του Διονυσίου, Γιώργος Ντελής και Λάμπρος που τους έκαψαν ζωντανούς μετά από φριχτά βασανιστήρια. Αυτό ήταν το τραγικό τέλος του Διονυσίου. Η επανάσταση όμως αυτή έδωσε ένα μήνυμα στις επόμενες γενιές και ήταν προάγγελος όλων των κατοπινών κινημάτων κατά των τούρκων στην Ελλάδα. [1] Θωμάς Παπακωνσταντίνου, «Τα επαναστατικά κινήματα του Διονυσίου του φιλόσοφου Μητροπολίτη Λάρισας». [2] Παν. Αραβαντινός ,«Χρονογραφία της Ηπείρου», τόμος Α σελ. 219-224,τόμος Β σελ. 167 [3] Βασίλης Κραψίτης ,«Η ιστορία της Παραμυθιάς»,σελ. 25-27 [4] Δ. Σάρρος, «Μάξιμος: λόγος στηλιτευτικός» «Ηπειρωτικά χρονικά 1928» σελ. 169-210 [5] Δημήτρης Καμαρούλιας, Τα Μοναστήρια της Ηπείρου, τόμος Α ,σελ.618-620 [6] Κ.Δ. Μέρτζιος, Ηπειρωτικά Χρονικά 1938 σελ.81-90 [7] Λαμπρίδης, Ηπειρωτικά μελετήματα, τεύχη 1-10, σελ. 41-49 - Λαμπρίδης, Ηπειρωτικά αγαθοεργήματα , Ζαγοριακά και άλλα. σελ. 308-311 «Αποστασία Διονύσιου του κοινός λεγομένου Σκυλοσόφου» [8] Λίτσα Χατζοπούλου, «Ήπειρος θεών, ανθρώπων και ηρώων» [9] Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος , «Ηπειρωτικά χρονικά 1933» σ. 150-188 [10] Δημήτρης Σαλαμάγκας, «Η σπηλιά του Σκυλοσόφου», σελ. 86-129 [11] Λάμπρος Μάλαμας, «25 Ηπειρώτες πνευματικοί αγωνιστές» [12] Βαλταδώρος Αντώνιος, «Ο Σκυλόσοφος», σελ. 9-22 [13] Αθηναγόρας, «Ηπειρωτικά χρονικά», 1928 σελ. 3-15 [14] Κώστας Νικολαίδης, «Τα Γιάννινα» σελ. 74-79 Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011 | city vibes | 25


Music Vibes | New vibes

The 7 Frogs

Οι “The 7 Frogs” είναι μια πενταμελής indie pop μπάντα που δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 2009. Ο Γιώργος, ο Θανάσης και ο Φώτης σχηματίζουν το group. Αργότερα, το ίδιο έτος, ο Αλέξης και ο Αντρέας ολοκλήρωσαν το line up, και η μπάντα άρχισε να εργάζεται και να ηχογραφεί τη μουσική της. Από την αρχή του έτους, η μπάντα κάνει συναυλίες σε διάφορες μουσικές σκηνές της Αθήνας, ανεβάζοντας συνεχώς τη δημοτικότητα της. Την ίδια στιγμή το συγκρότημα προ-

ωθεί το πρώτο EP τους δωρεάν στα live τους. Αν λοιπόν βρεθείτε σε κάποιο Live των επτά βατράχων ψάξτε στα τραπεζάκια, κάπου εκεί θα παίζει το cd τους και περιμένει να το πάρετε και να το ακούσετε και πιστέψτε με αξίζει τον κόπο! Δεν θα μπορούσε βέβαια το περιοδικό να μην αναζητήσει τα vibes του συγκροτήματος και να μη πάρει συνέντευξη σε μια τόσο καλή μπάντα. Βρήκαμε τα παιδία λοιπόν και απάντησαν σε 7… χμ… σε 10 ερωτήσεις μας!

Πως ξεκίνησε η μπάντα σας; Δεν λειτουργούμε ακριβώς σα μπάντα. Ουσιαστικά είμαστε μια παρέα που εκτός από το να βρισκόμαστε στους καφέδες και να πίνουμε ποτά στην Καρύτση παίζουμε και μουσική. Έτσι λοιπόν μια ωραία πρωία… Ποιες είναι οι επιρροές σας; Η ανεξάρτητη βρετανική σκηνή των 80ς και των 90ς έχει επηρεάσει κυρίως τον ήχο μας.. η έμπνευση όμως μπορεί να έρθει από παντού. Από μια στιγμή σιωπής μεταξύ 2 φίλων.. ή από ένα δρόμο του κεραμικού γεμάτο νεραντζιές. Γιατί διαλέξατε την Αγγλική και όχι την Ελληνική γλώσσα; Πιστεύετε ότι η Αγγλική δημιουργεί νέο ήχο; Η ελληνική γλώσσα δεν είναι τόσο εύπλαστη στην προφορά της. Θα λέγαμε ότι είναι πιο «αυστηρή». Επίσης η διαδικασία γραψίματος των τραγουδιών μας στηρίζεται εξ αρχής στη χρήση της βρετανικής και αυτές οι συνήθειες δύσκολα αλλάζουν.. θα τραγουδήσετε στο μέλλον με Ελληνικό στίχο; Όχι. Το πρώτο σας EP το φτιάξατε μόνοι σας; Είναι χειροποίητο δηλ; Ναι. Μας αρέσει η DIY φιλοσοφία, το σπιτικό φαγητό, οι χειροποίητοι ενισχυτές, τα κουλουράκια της γιαγιάς που μπορεί να μην έχουν τέλειο σχήμα αλλά μυρίζουν υπέροχα.. Εκτιμούμε αυτούς που ψάχνουν τη μουσική διαφορετικά και 26 | city vibes | Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011

photo: Matt

Συνέντευξη των “the 7 frogs” στο Λευτέρη Μιχ. Πανταζή και στο Γιάννη Στύλιο

αντιπαθούμε το συνδυασμό των λέξεων «μουσική - βιομηχανία». Ποια είναι τα επόμενα βήματα σας δισκογραφικά; Η αλήθεια είναι ότι ηχογραφούμε με ένα περίεργο δικό μας ρυθμό μιας και δεν έχουμε καμία δισκογραφική πάνω απ το κεφάλι μας! Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μεγάλη ανέκδοτη συλλογή κομματιών που δεν έχουμε ιδέα ακόμα πως θα τα παρουσιάσουμε! Τέλος Οκτώβρη θα έχουμε το πρώτο μας single 7” που θα βγει σε 511 αντίτυπα (έχουμε ήδη παρουσιάσει το πρώτο μας ep σε cd). Η πεμπτουσία του live βέβαια είναι αυτή που δίνει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το υλικό μας. Πράγματι, τα live σας είναι καταπληκτικά! Γιατί όμως Βινύλιο; Γιατί cd; Γιατί mp3; Γιατί md;.. Αν απαντήσεις στα παραπάνω έρχεται και η

απάντηση στο «Γιατί Βινύλιο;». Γιατί το format πρέπει να εξυπηρετεί και τις ανάγκες του καλλιτέχνη όχι μόνο των εταιριών. Μετά τα take away shows (street concerts) που στήσατε το καλοκαίρι σε σημεία της Αθήνας ποια άλλη τέτοια ευχάριστη έκπληξη μας ετοιμάζετε; Ένα release party με κοκτέιλ κάπου που πραγματικά θα είναι έκπληξη. Σας περιμένουμε! Που μπορούμε να σας ακούσουμε το χειμώνα; Όταν το μάθουμε θα το αναρτήσουμε στα: http://www.facebook.com/the7frogs http://www.facebook.com/profile. php?id=100001831419868 και στο site μας www.the7frogs.co.uk Τελικά που πήγαν οι μπάντες τον 90’s; Still wondering..


Old vibes

Θέλμα Καράγιαννη & Αρετή Κοκκίνου «Ζωή στο Βασίλειο του Τίποτα»

Έντεκα τραγούδια, έντεκα διαφορετικές εικόνες συνθέτουν τη «Ζωή στο Βασίλειο του Τίποτα» την πρώτη δισκογραφική δουλειά της ερμηνεύτριας Θέλμας Καραγιάννη και της τραγουδοποιού Αρετής Κοκκίνου. Σύγχρονο έντεχνο τραγούδι με τζαζ, έθνικ και ροκ στοιχεία, με στίχο άλλοτε σκληρό, άλλοτε ποιητικό, όπου ο ήχος του μαντολίνου και της λύρας συναντούν ήχους ηλεκτρικούς. ο Δημήτρης Μητσοτάκης (Ενδελέχεια) και η Ευθυμία Πανταζοπούλου έχουν χαρίσει τους στίχους τους σε δυο κομμάτια και ο Νίκος Καλογερόπουλος (ηθοποιός) την απαγγελία του σε ένα κομμάτι της δουλειάς, που κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία. Λευτέρης Πανταζής

Το κόμικ του μήνα

με τον Χάρη Χρυσανθόπουλο

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΙΛΑΕΙ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ OPUS 4 & ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΙΩΤΗΣ Οι παραστάσεις που έδωσαν οι OPUS 4 και ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΙΩΤΗΣ στο house of art στην Αθήνα και στο orient στην Θεσσαλονίκη ήταν μια ευχάριστη έκπληξη και μια συνάντηση που μας χάρισε όμορφες στιγμές, βραδιές γεμάτες μελωδίες που μας ταξίδεψαν σε μαγικές διαδρομές σ’ όλη την Ευρώπη. Τραγούδια από Αρμενία, Γεωργία, Ρωσία, Γαλλία…., πολλά από αυτά διασκευασμένα με ελληνικούς στίχους, αλλά και ένα ελληνικό ρεπερτόριο ερμηνευμένο μοναδικά από τους opus 4 και τον Ν. Παπαδιώτη. Οι OPUS 4 δημιουργήθηκαν το 1997 στην νότια Γαλλία στα περίχωρα του Saint Tropez, και παίζουν διασκευές τσιγγάνικων τραγουδιών και όχι μόνο. Κάνουν εμφανίσεις σε ολόκληρο τον κόσμο και παίρνουν μέρος στα πιο σημαντικά φεστιβάλ τσιγγάνικης μουσικής που γίνονται κάθε χρόνο. Έχουν κυκλοφορήσει στην Γαλλία τρεις δίσκους ,το swing de I’est, το Chants et Musiques Tziganes, και το Django joue pour moi.. Η τσιγγάνικη μουσική συνάντησε το swing και ο Ν. Παπαδιώτης της έδωσε και λόγο ελληνικό, με ρεφρέν που σε κερδίζουν από το πρώτο άκουσμα. Γ.Σ. Σεπτέμβριος 2011 | city vibes | 27


χορηγός εκτύπωσης


City Vibes #1