Page 1

4

Thema Hans Frinsel

De Oogst november 2009

FOTO ANP, Ruud Taal

Het

grootste gevaar?


De Oogst november 2009

Thema Hans Frinsel

5

De islam rukt op. De groeiende aanwezigheid van de islam is goed merkbaar en verandert onze samenleving. Velen ervaren dat als een grote bedreiging voor onze cultuur en ons land. Maar is de islam het grootste gevaar dat ons bedreigt?

Enige tijd geleden luisterde ik naar een interview op de BBC World Service met een Iraanse minister. De interviewer roerde op een gegeven ogenblik het gebrek aan vrijheid van godsdienst aan. De minister reageerde nogal gedecideerd door te stellen dat Iran als islamitische staat ‘volledige vrijheid van godsdienst’ garandeert en iedere niet-moslim zijn geloof laat uitoefenen. De interviewer liet zich niet inpakken en wees op specifieke acties tegen mensen die vanuit de islam christen geworden waren. ‘Dat is iets heel anders’, antwoordde de minister. Hij stelde dat wanneer een moslim in een islamitische staat zijn geloof verlaat, dit een politieke daad is, en neerkomt op landverraad.

zijn grote minderheid van miljoenen Koptische gelovigen die op allerlei wijzen gediscrimineerd worden en vaak rechteloos lijken te zijn. Er zijn landen met een islamitische bevolking die nadrukkelijk een seculiere staat willen zijn, zoals Turkije, maar de praktijk is dat ook daar weinig vrijheid is voor andersdenkenden en deze zelfs vervolgd worden. Dat komt niet omdat de wetgeving niet voldoende waarborgen biedt, maar omdat zo’n seculier bestel in feite strijdig is met het wezen van de islam. Dat geeft altijd een zekere spanning en om die seculiere status te handhaven heeft Turkije zelfs wel eens gebruik gemaakt van ondemocratisch ingrijpen in de politiek.

Een vijandsbeeld leidt af van het werkelijke grote gevaar

Nog een verschil

Fundamenteel verschil Dit laat heel scherp een fundamenteel verschil tussen het christendom en de islam zien, al is dat verschil niet altijd helder. Helaas is de kerk in haar geschiedenis in tijden dat zij invloedrijk en groot was, ook vaak voor de verleiding gevallen om haar geestelijke taak met een politieke agenda te vereenzelvigen. Telkens als dat gebeurde, resulteerde dat in onderdrukking van andersdenkenden en zelfs moord. Het is een onbijbelse en heilloze weg. Elke poging van de kerk om een theocratie te vestigen, eindigt onherroepelijk in een karikatuur van het Evangelie. Wij zijn geroepen om Christus te volgen en Zijn Boodschap uit te dragen in ons leven van ­alledag, in onze samenleving en zelfs als christenpoliticus in de politiek. Maar een politiek christendom is vreemd aan het wezen van het Evangelie.

Politieke godsdienst De islam daarentegen is een politieke godsdienst. Wat de Iraanse minister zei, strookt met het fundament van de islam. Zeker, de Koran waarborgt een zekere vrijheid voor andersdenkenden in een islamitische samenleving, maar hun maatschappelijke status wordt door de Koran bepaald en is er één van tweederangs burgerschap. Dat geldt ook voor gematigde islamitische landen, zoals Egypte met

De laatste decennia is er een sterk religieus bewustzijn gegroeid onder moslims in veel delen van de wereld. Terugkeer naar de fundamenten van de Koran heeft een golf van radicalisering en geweld ten gevolge gehad. Dertig jaar geleden genoot de christelijke kerk in Indonesië grote vrijheid; een christen kon vrijelijk over zijn geloof spreken en de islam had een vriendelijk karakter. Die situatie is volkomen veranderd. Agitatie en geweld tegen christenen zijn nu aan de orde van de dag, zo vertellen Indonesische collega’s mij.

In het ‘christelijke’ Westen lijkt vooral de angst te regeren Ook dit toont een fundamenteel verschil met het Evangelie. Een opwekking in een christelijke context, waarin mensen tot geloof komen of terugkeren naar Gods Woord, heeft doorgaans tot gevolg dat men geweld en haat afzweert, zachtmoedigheid nastreeft als vrucht van de Geest en de naaste en zelfs zijn vijanden leert lief te hebben.

Misplaatst vijandsbeeld Wat is dan de conclusie? Is de islam onze grootste vijand en het gevaar waartegen we moeten ageren? Ik heb moeite met zo’n vijandsbeeld dat tegenwoordig veel gehanteerd wordt, vooral omdat dit de aandacht afleidt van het werkelijke grote gevaar. Zeker,


6

Thema Hans Frinsel

De Oogst november 2009

de islam is een antichristelijke religie, het is in haar wezen geen religie van vrede, al zijn er veel vrede­ lievende moslims. De aard van deze religie sluit vrijheid van godsdienst uit. Dat moet onder ogen gezien worden.

Waarom komen moslims hier niet in grote getale tot bekering? Maar wat is daarop ons antwoord? Die zaken golden ook voor grote delen van het Romeinse Rijk in de tijd van de apostelen. Zo vaak hebben christenen moeten leven en getuigen binnen een vijandige samenleving. Een vijandsbeeld scheppen helpt niets. De Here Jezus leert ons dat wij onze vijanden moeten liefhebben, dat liefde de wereld overwint. Moeten we ons bang laten maken door uitspraken van Kaddafi wanneer hij verklaart dat binnenkort heel Europa islamitisch zal zijn?

Beweging Kijk wat er tegenover staat. In een interview op AlJazeera in 2004 sprak sjeik Ahmad al Qataani, een islamitische geestelijke leider in Libië, zijn zorgen uit over het toenemende aantal moslims dat zich tot Christus bekeert: ‘Elk uur bekeren 667 moslims zich tot het christendom. Elke dag bekeren zich 16.000 moslims tot het christendom. Elk jaar bekeren zich zes miljoen moslims tot het christendom.’ (Uit: The Camel, how muslims are coming to faith in Christ, door Kevin Greeson. Zie www.faithfreedom.org/ oped/sina31103.htm voor de originele tekst van het interview.) Misschien zijn deze cijfers wat overtrokken, maar ze laten wel iets zien: er is onmiskenbaar een beweging onder moslims. Er komen er veel tot Christus. Dat gebeurt voornamelijk in Azië en Afrika. Er zijn gebieden waar de christelijke gemeenschap zich als een olievlek uitbreidt, niet door imponerende massacampagnes, maar door persoonlijk getuigenis en discipelschap. Velen die tot geloof in de Here Jezus komen, kunnen op vervolging rekenen. Toch willen ze Christus volgen. Het is duidelijk een beweging van Gods Geest. Wat een verschil met het ‘christelijke’ Westen! Daar lijkt vooral de angst te regeren.

Het grote gevaar schuilt in de kerk en de westerse samenleving Het ware gevaar Gelukkig komen er ook moslims tot bekering in Europa, maar het zijn slechts enkelingen, terwijl ze hier nu in grote getale wonen. Wat is er mis? Waar-

Vermaak en rijkdom zijn ruim aanwezig in de ­westerse cultuur.

om komen ze hier niet in grote getale tot bekering? Hier is het gemakkelijk om van godsdienst te veranderen. Is de islam te machtig? Ik denk dat we het ‘grote gevaar’ niet in de islam moeten zoeken, maar in de christelijke kerk en de westerse samenleving. Wat ooit een christelijke samenleving was, is nu een verworden cultuur. Zonde en losbandigheid worden verheerlijkt. Afgoden van vermaak, seks, zelfzucht en rijkdom worden gediend. Het Westen is in verval. In plaats van een krachtige en radicale tegencultuur van de kant van de kerk, past een groot deel van de kerk zich daarbij aan. Dit is de gemeente van Laodicea. Ze heeft prachtige programma’s, goede PR en vindt zich rijk en belangrijk, maar is in feite ziek en geestelijk failliet. Zo’n kerk heeft geen antwoord op een radicale islam en geen aantrekkingskracht op zoekende moslims.

De vijanden moeten we zoeken in ons eigen hart Vergelijking Natuurlijk is dit een generalisatie. Er zijn gelukkig nog kerken en christenen die God wel ernstig zoeken en Zijn Woord bewaren. Maar als we de situatie eerlijk onder ogen zien, dan is de situatie van de westerse kerk heel goed te vergelijken met die van Juda in de tijd van Jeremia. Het volk was doodsbenauwd voor de Chaldeeën. Toch was dat niet het gevaar. God had Zijn volk zo vaak van veel machtigere vijanden bevrijd. Niet door macht of geweld, maar door Zijn Geest. God liet hun weten dat de koning van Babel alleen maar een gevaar was, omdat zij zelf – Gods volk – geestelijk ontspoord waren. Zeker, ze hadden hun tempeldienst, ze brachten hun offers en ze gebruikten Gods Naam. Ze hadden zelfs


De Oogst november 2009

de oude feesten weer in ere hersteld. Maar hun godsdienst was halfslachtig. Gods wet werd met voeten getreden. Er was onrecht en losbandigheid. En ze dienden afgoden naast God.

We dienen de afgoden van onze tijd maar al te graag Het voelt misschien ongemakkelijk, maar dat is het beeld van de westerse kerk in onze tijd. We dienen de afgoden van onze tijd maar al te graag en we vereenzelvigen ons nog steeds met een cultuur die tot in haar diepste wezen verdorven is. En die cultuur is het beeld dat de islamitische wereld van het Westen en het christendom heeft. Ze worden in die beeldvorming bevestigd door de moderne media die allerlei Hollywood-pulp met haar boodschap van overdaad, geweld en immoraliteit over de wereld uitstorten.

Verwaterd Natuurlijk, het is een te eenzijdig beeld, maar het is een cultuur die wij maar al te gemakkelijk hebben geaccepteerd als onvermijdelijk. De verworden westerse cultuur wordt door serieuze moslims als een ernstige bedreiging ervaren. Dat werkt radicalisering in de hand. Nu de islam die cultuur lijkt te bedreigen, zijn we bang haar te verliezen. Maar met de ondergang van die cultuur gaat er niets van waarde verloren.

Halfslachtig christendom doet onze cultuur ten onder gaan Het lijkt een geweldige cultuur, maar ze is ‘waarden-loos’. Rouwen we over de ondergang van de westerse cultuur net als de ‘kooplieden der aarde’ over de val van Babylon (Openb. 18:11-19)? Maar misschien is ook nu de hemel ‘vrolijk’ (vs. 20). Niet de islam is het grootste gevaar dat ons bedreigt. We moeten de vijanden zoeken in ons eigen hart. Een verwaterd en halfslachtig christendom doet onze cultuur en het Westen ten onder gaan. God liet Jeremia zien dat het hart van de mens arglistig is boven alles en verderfelijk. En Hij geeft naar gelang ‘onze wegen’ en de ‘vrucht onzer daden’. Gods oordeel over Juda – en Zijn oplossing – was de ballingschap. Dat bracht zuivering en inkeer. Is de islam misschien het verdiende oordeel over een werelddeel dat God vaarwel heeft gezegd en ingeruild voor de afgoden van hebzucht, immoraliteit en vermaak, en over een christenheid die daar niets tegenover zet? Hans Frinsel is zendeling en werkt in Guiné-Bissau.

Column Ronald Koops

7

Duivelse popmuziek? Het artikel op Habakuk.nu met de titel ‘Duivelse popmuziek’ trok mijn aandacht. Niet alleen omdat ik mij bezighoud met muziek in relatie tot (traditionele) kerken en gemeenten, maar ook omdat dit een van de grootste misverstanden is onder christenen: popmuziek is van de duivel. Is deze mening begrijpelijk? Ja! Is het waar? Nee! Sterker: deze mening zorgt ervoor dat veel kerken en gemeenten eigentijdse muziek veroordelen. In vrijwel elke (traditionele) gemeente waar ik onderwijs geef over bijbelse lofprijzing en aanbidding, of om een muziekteam te coachen, kom ik deze gedachte tegen: voorzichtig met moderne muziek hoor! Dat is tenslotte van de duivel. De waarheid is dat niemand minder dan God de Bedenker is van muziek, dáárom heeft het kracht. Muziek is het eigendom van God, een cadeau voor Zijn gemeente en bedoeld om Hem te eren en ervan te genieten. Dat satan het afpakt en misbruikt is niet nieuw. In het Oude Testament lezen we dat dezelfde muziek­ instrumenten kunnen worden ingezet voor totaal andere doelen: de aanbidding van gouden afgodsbeeld (Daniël 3) of de levende God (Psalm 150). Luther had het standpunt dat elke toon op de toonladder aan God behoort, de Schepper van muziek. Dat klinkt beter. De Geest spreekt alle talen, ook de internationale krachtige taal van muziek die ook niet-christenen enorm kan raken. We hebben oude en nieuwe liederen nodig om Hem de eer te geven die Hem toekomt.

Ronald Koops is hoofdredacteur van de evangelische maandkrant Uitdaging. Daarnaast is hij actief in de (aanbiddings)muziek. Zie ook: www.ronaldkoops.nl.

Het grootste gevaar  

De islam rukt op. De groeiende aanwezigheid van de islam is goed merkbaar en verandert onze samenleving. Velen ervaren dat als een grote bed...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you