Page 16

16

OP PAD

alles voor je pony

Sarah Bloem (15) uit Leiden is een echt paardenmeisje: ‘Het liefst ben ik de

hele dag op de manege om te rijden en te springen, of om gewoon steeds bij mijn pony te zijn. Ik zou alles voor hem doen.’ Hoe is dat zo gekomen? ‘Mijn broer begon met paardrijden. Ik was toen zes en ik ging altijd met hem mee naar de manege. Pas een jaar later sprong de vonk over. Op mijn zevende ging ik zelf op paardrijden en vond het meteen helemaal leuk.’ Sarah reed eerst op Darling, een pony van de manege. ‘Op Darling heb ik tot m’n elfde gereden. Toen werd ik te groot voor hem. Gelukkig konden we een grotere pony “leasen”: Karel, de pony van een ander meisje. Ik reed wel drie keer in de week op hem, heerlijk. Toen wilde de eigenaar Karel verkopen omdat het meisje op een groter paard overstapte. Dat vond ik heel erg en daarom besloten mijn ouders Karel voor mij te kopen. Ik heb hem nu alweer twee jaar.’ Het bijzondere aan een pony vindt Sarah dat je alles aan hem kunt vertellen: ‘Je weet zeker dat het tussen jullie blijft. Je kunt elkaar vertrouwen, en hij luistert altijd naar je.’ Sarah vindt het geen enkel probleem om hard voor haar pony te werken: de stal uitmesten, borstelen. ‘Op de manege ben ik eigenlijk het liefst, dat is de enige plek waar ik echt mezelf kan zijn. Het kost wel veel tijd, en daardoor heb ik weinig tijd om met vriendinnen wat leuks te doen. Maar mijn pony zou ik nooit wegdoen.’ Delen doet ze hem wel: sinds kort deelt Sarah Karel met een jongen: ‘Hij berijdt Karel op dinsdag en vrijdag. Op die dagen kan ik niet omdat ik meer tijd aan

“Het Penny-meisje laat zich graag meenemen in een fantasie” school moet besteden. Daarvóór was ik elke dag wel drie uur op de manege en dat gaat niet goed samen met school.’ het ‘penny-gevoel’

Saskia Ven (53) is hoofdredacteur van hét blad voor paardenmeisjes, de Penny. Het zal u niet verbazen dat zij zelf ook ooit een paardenmeisje was: ‘Ik wilde op mijn zesde al een paard, maar mocht op mijn negende pas echt gaan rijden. Wat wij met ons blad bieden, is het ‘Penny-gevoel’. Dat staat voor de ultieme paardenbeleving van (voornamelijk) meisjes in een goede, veilige sfeer waar plezier de boventoon voert. Je moet je er thuis kunnen voelen. Er is respect voor elkaar, voor paarden én mensen. De Penny is een plek waar ze kunnen dromen. Het Penny-meisje laat

zich graag meenemen in een fantasie. Het merendeel wil later ook zelf een paard. Bij het paard vindt ze een toevluchtsoord: ze kan er haar verdriet en geheimen kwijt. Verzorging is dan ook een belangrijk aspect. Ze wil het allerbeste voor het paard en is ook erg verontwaardigd als iemand het in haar ogen fout doet. Penny biedt een voorbeeld, een kader waarin ze dit terugvindt.’ In het blad vinden de meiden posters, verzameldingetjes, allerlei tips en trucs om je paard goed te verzorgen en natuurlijk spanning en avontuur in de stripverhalen die een groot deel van het blad innemen. De Penny, met 26 edities per jaar, laat zien dat de subcultuur ‘paardenmeisjes’ van een geweldige vitaliteit is. Het blad heeft een oplage van gemiddeld maar liefst 55.000 exemplaren. Er is een hele community omheen gebouwd, met een

DE VERDRONKEN PAARDEN VAN AMELAND In 1979 verdronken bij Ameland acht trekpaarden bij

De verdronken paarden van Ameland van Frank Jonker

het te water laten van een reddingsboot tijdens een

uitgegeven, ter herinnering aan de ramp en om de

zware storm. Naar een idee van de uitgever van de

bewoners van Ameland te bedanken voor hun mede-

Penny diende dit verhaal als basis voor de speelfilm

werking aan de totstandkoming van de film.

Penny’s Shadow. De zwarte hengst Shadow die de

Het album is ook los in de boekhandel verkrijgbaar.

hoofdrol speelt, is in de film een nazaat van een van

uitgeverij Holco Publications

de verdronken paarden. Daarnaast is het stripalbum

prijs € 6,95

GRNVLD 08  

Magazine over het verbinden van stad en land

GRNVLD 08  

Magazine over het verbinden van stad en land

Advertisement