Page 1

“Μικρές Ενότητες”

Αφιέρωμα Ψηφιακό Λεύκωμα

Ομαδική Έκθεση Φωτογραφίας

LOCAL ON

Παλιό Μεταξουργείο 2018

Φωτογραφία: Ρενέ Ρεβάχ


Δωρεάν ηλεκτρονικό βιβλίο Συμμετέχοντες: “ΟΜΑΔΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ 1ου Γυμνασίου Σαλαμίνας”, Aλέξανδρος Μπαμπανικολός, Δωροθέα Αμέντα, Αλεξίου Κωνσταντίνος, Χριστίνα Καραμανλή, Κρυσταλλία Ιωαννίδου, Αθανασία Δαδάρου, Χλόη Μαυρουδή, Renee Revah, Άλκηστη Μουτάφη, Γιώργος Σταθόπουλος, Χριστίνα Τσέκλημα, Χρήστος Μαλτέζος. Επιμέλεια έκθεσης & τεύχους: Χρήστος Μαλτέζος Κείμενα: Ανθή Κοσμά Εκδότης: Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία: Activate Now // Ενεργοποίηση Τώρα Ψηφιακό λεύκωμα έκθεσης φωτογραφίας στα πλαίσια της έκθεσης LOCAL ON making art, Παλιό Μεταξουργείο Κ.Παλαιολόγου 29-31, Σπάρτη Μάρτιος 2019


Συμμετέχουν

“ΟΜΑΔΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ 1ου Γυμνασίου Σαλαμίνας” Aλέξανδρος Μπαμπανικολός Δωροθέα Αμέντα Αλεξίου Κωνσταντίνος Χριστίνα Καραμανλή Κρυσταλλία Ιωαννίδου Αθανασία Δαδάρου Χλόη Μαυρουδή Ρενέ Ρεβάχ Άλκηστη Μουτάφη Γιώργος Σταθόπουλος Χριστίνα Τσέκλημα Χρήστος Μαλτέζος


.


Χρήστος Μαλτέζος Όταν η φωτογραφία γίνεται δημιουργία, βαδίζεις σε δρόμους που μπορείς να δεις άλλους ορίζοντες.

(Κείμενο: Ανθή Κοσμά) Τα βότσαλα στα πλακόστρωτα, οι φυλλωσιές του δέντρου, οι μισοξεφτισμένοι σοβάδες, μα και οι πτυχώσεις στον ζωγραφικό πίνακα της εικόνας είναι μια καλή συλλογή από υφές. Επιφάνειες αδρές, όχι λείες. Υφές το δίχως άλλο, μη βιομηχανοποιημένες ή παραμετροποιημένες. Το λεξικό γράφει: « Υφή είναι η διάρθρωση και η σύνδεση των μερών ενός συνόλου, οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα την εντύπωση που σχηματίζει κάποιος γι΄ αυτό». Άραγε τι εντύπωση σχηματίζουν οι υφές αυτές; Πως υφαίνονται; Ή για να κάνουμε λογοπαίγνιο οι υφές αυτές έχουν κάποιο ύφος; Αν ναι, θα λέγαμε πως έχουν το ύφος μιας δεκτικότητας. Μια και η βασική δουλειά που έχουν οι υφές είναι να σε προσκαλέσουν να τις αγγίξεις, να τις χαϊδέψεις. Μακριά από τις απαστράπτουσες, φωτεινές οθόνες, τις διαφανείς και τις λείες επιφάνειες ο Χρήστος Μαλτέζος αποκαλύπτει τον κόσμο


Χλόη Μαυρουδή Η εσωτερική ανάγκη μου να φωτογραφίζω δεν έχει εξηγηθεί ακόμη πλήρως... Αυτό που ακολουθώ είναι το ένστικτό μου, το οποίο με βοηθά να βλέπω τον κόσμο μας ομορφότερο μέσα απ' το φακό…

Χλόη Μαυρουδή: Σε παρατηρώ να παρατηρείς.

(Κείμενο: Ανθή Κοσμά)

Σε παρατηρώ να παρατηρείς. Την λίμνη επάνω στην ξύλινη πασαρέλα. Την φύση έξω από το παράθυρο πίσω από την σήτα. Τον κόσμο καθώς κινήσε περιστροφικά αιωρούμενη. Μεγαλώνοντας καθώς κοιτάς πάλι έξω από το παράθυρο. Σε παρατηρώ να παρατηρείς, να αναπολείς, να ρεμβάζεις. Το σίγουρο είναι πως είσαι η πρωταγωνίστρια ή στο κάτω κάτω για αυτό τον ρόλο προσπαθούμε. Η Χλόη φωτογραφίζει περισσότερο γυναίκες. Συνειδητά ή όχι θα λέγαμε την τέχνη της φεμινιστική. Οι εικόνες της Χλόης καταγράφουν την προσπάθεια, την ανάγκη να γίνουμε πρωταγωνίστριες του εαυτού μας ή τουλάχιστον να δοθεί «φως» σε αυτές τις αόρατες στιγμές ενδοσκόπησης.


Ρενέ Ρεβάχ Η Ρενέ Ρεβάχ γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ηθοποιός και έπειτα παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας. Εργάζεται ως φωτογράφος από το 2001 και η αγάπη της για το θέατρο έχει επηρεάσει την προσέγγισή της στη φωτογραφία. Σαν αποτέλεσμα, η τάση της είναι να σκηνοθετεί τις εικόνες και να αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω της σαν μέρος μιας παράστασης. Έργα της έχουν εκτεθεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2016, ξεκίνησε την υποβρύχια φωτογραφία με ελεύθερη κατάδυση. Ο βυθός στις εικόνες της, φαίνεται μαγικός και τα πρόσωπα που απεικονίζοται στο νερό, μοιάζει να κολυμπούν στον δικό τους εσωτερικό βυθό. Ρενέ Ρεβάχ: Όνειρο.

(Κείμενο: Ανθή Κοσμά)

Εικόνες έντονα συμβολικές: ένα λευκό άλογο, ένα χαλί από πεσμένα λευκά λουλούδια στις ρίζες ενός δέντρου, κυπαρίσσια σε αυστηρή παράταξη στην κορυφογραμμή μιας κοίλης πλαγιάς, ένας «ομφαλός» γης ή ένας χωμάτινος ομφαλός, το παλλόμενο στην επιφάνεια μιας λίμνης περίγραμμα ενός γυμνού δέντρου και τέλος μια υπερφωτισμένη φιγούρα στους αμμόλοφους μια νύχτα, ίσως καλοκαιρινή. Σαν εικόνες από ένα όνειρο οι εικόνες της Ρενέ έχουν κάτι οικείο μα και απόκοσμο. Κάτι λένε. Μα ποιος να ξέρει; Θα βρει άραγε την δύναμη να τρέξει το λευκό το άλογο; Και εκείνο το νυφικό, είναι τελικά από πέταλα; Και εκείνοι θα στέκονται πάντα σε αυτό τον εξωφρενικό ρυθμό; Να χει άραγε η μάνα σχέση με αυτό τον ομφαλό γης; Κι εκείνο το δέντρο; Θα πάψει να βλέπει την φιγούρα του παλλόμενη; Για την καλοκαιρινή νύχτα δεν ξέρω, ίσως που ο κόσμος κάτω από τα καλοκαιρινά αστέρια είναι πάντα απέραντος. Και με αυτά κι αυτά όνειρο ήταν και πάει.


Αθανασία Δαδάρου Ταξιδεύοντας με τα μάτια, αποτυπώνουμε τη στιγμή. Μια στιγμή για πάντα.

Αθανασία Δαδάρου: Ζευγάρια

(Κείμενο: Ανθή Κοσμά)

Δυο Δυο; Ή μήπως ένα ζευγάρι; Κρυμμένοι πίσω από πλαίσια και κάγκελα ή μήπως απλά κάπου ανάμεσα; Ακόμα και το τετράγωνο κυκλαδίτικο παραθύρι δεν είναι μόνο του. Δεν θα μπορούσε ποτέ χωρίς τον αδρό σοβά. Ακόμα στο κουρτινάκι στο ζευγάρι των παραθύρων μιλά για ένα άλλο ζευγάρι, ένα ζευγάρι πουλιών. Το ένα κοιτά το άλλο. Του δίνει ένα τριαντάφυλλο. Τι θα πει είναι ζωγραφισμένο. Όλοι ξέρουμε πως η αγάπη ξεπερνά τις πιο αυστηρές φυλακές.


Κωνσταντίνος Αλεξίου Έμαθα μόνος μου φωτογραφία αρχές 10ετίας του " 90 , τραβώντας χιλιόμετρα φιλμ με μια ZENITH Μοναστηράκι, Πλάκα και στο Λιμάνι του Πειραιά και έχοντας το Βιβλίο του Φωτογράφου κάτω από το μαξιλάρι τις νύχτες ... Ασχολήθηκα επαγγελματικά από το 1992 μέχρι το 1997 , μέχρι τη στιγμή που είχα ένα πολύ σοβαρό τροχαίο στο οποίο - μέσα σ' όλα τα άλλα - χάθηκε και ο εξοπλισμός μου ... Οπότε τη φωτογραφία την ξέχασα εντελώς και σαν χόμπυ και σαν επάγγελμα ... Μέχρι τα τέλη του 2017 , που αγόρασα ένα τηλέφωνο με πολύ καλές κάμερες , μια εκ των οποίων ήταν ασπρόμαυρη . Κι αυτό ήταν το έναυσμα για να ξυπνήσει αυτό που κοιμόταν μέσα μου 20 χρόνια και να αρχίσω να ξαναβγαίνω στο δρόμο για λήψη , μπαίνοντας πια στον εντελώς άγνωστο για μένα κόσμο της ψηφιακής φωτογραφίας ... Τον Αύγουστο του " 18 ήρθε και η 1η μηχανή και στον 1 χρόνο που πέρασε κάλυψα έτη φωτός στη γνώση της ψηφιακής φωτογραφίας ... Απόδειξη αυτού ήταν η πρόσκληση από τον φίλο Χρήστο Μαλτέζο να συμμετάσχω στην ομαδική Έκθεση Φωτογραφίας LOCAL ON , που έγινε στην πόλη της Σπάρτης το 3ημερο 21 - 23 / 12 στην πόλη της Σπάρτης ... Και πιστεύω ότι τα καλύτερα είναι…

Κωνσταντίνος Αλεξίου: Για εκείνον τον άνθρωπο

(Κείμενο: Ανθή Κοσμά)

Τα κοιτά από κάτω, από το πλάι, σπάνια από πάνω. Άλλοτε με προοπτική άλλοτε από κοντά. Πάντα χωρίς ανθρώπους, ίσως κάποιο άγαλμα. Δεν έχει πρόβλημα με τα φινιρίσματα. Αν είναι χρυσά, μαρμάρινα, από ξεφτισμένα ξύλα ή σκουριασμένο σίδηρο. Τον απασχολεί το κτιστό, το κτιστό στην εξέλιξή του στο χρόνο. Ίσως. Ίσως οι φωτογραφίες να έχουν κάτι μιας ιστορικής καταγραφής, ίσως από την άλλη να θέλουν να καταγράψουν πόσο λίγο έχουν φτιαχτεί κάποιοι χώροι για τον άνθρωπο, αυτόν που μπορεί να κάθεται με τις ώρες να ονειροπολεί στα παραθύρια μιας ερειπωμένης παραλιακής αποθήκης.


Γιώργος Σταθόπουλος

Πρόσωπα που αφήνουν το αποτύπωμά τους σε ένα φωτογραφικό ταξίδι. Πρόσωπα που στάθηκαν μπροστά στο φακό ξεδιπλώνοντας μια ιστορία,μια βουβή δική τους και μια δική μου. Ιστορίες που ίσως να εγείρουν συναισθήματα να γενούν σκέψεις,απορίες… Άνθρωποι σε πρώτο πλάνο.

Γιώργος Σταθόπουλος: τα ανείπωτα

(Κείμενο: Ανθή Κοσμά)

Άνθρωποι σε πρώτο πλάνο. Άνθρωποι. Άνθρωποι μάλλον από διαφορετικές φυλές. Μα ένα βλέμμα. Κοιτούν τον φωτογράφο μα και δεν τον κοιτούν. Αλλά που κοιτούν; Τι θέλουν να πουν; Το φόντο είναι πάντα η σύγχρονη πόλη. Ωστόσο αυτοί ή, πιο σωστά, τα βλέμματά τους μοιάζουν κατά κάποιο τρόπο από άλλη εποχή. Είναι που τα μάτια, αυτές οι μικρές οπές δεν ανήκουν σε κάποια εποχή. Κοιτούν «προς τα έξω» μα και συνδέουν με τα «προς τα μέσα». Κι είναι αυτά τα «μέσα» που πολύ συχνά δεν έχουν άλλη διαφυγή παρά εκείνο το ζευγάρι μάτια. Με αυτό το ζευγάρι συνομιλεί ο φωτογραφικός φακός. Σε έναν ανείπωτο διάλογο. Σε κοιτώ που με κοιτάς και θα σου «πω», με τα μάτια.


Χριστίνα Τσέκλημα Από τις πρώτες κιόλας στιγμές που άφησα τον εαυτό μου να χαθεί στην μαγεία της φωτογραφίας, με γοήτευσε το γεγονός πως είχα την δυνατότητα να παρατηρώ και όχι απλά να παρακολουθώ, τον κόσμο γύρω μου ανοίγοντας νέους δρόμους στην θέαση των ανθρώπων, των καταστάσεων, των υλικών πραγμάτων που μας περιβάλλουν.

Χριστίνα Τσέκλημα: See through σχέδια

(Κείμενο: Ανθή Κοσμά)

Οι αφηρημένες φωτογραφίες της Χριστίνας χωρίζονται σε τρεις στήλες, μα σε παραπάνω από τρία επίπεδα. Δεν απεικονίζουν ακριβώς ένα πανί, ούτε μια σήτα. Μου αρέσει τόσο να τις κοιτώ. Σκέφτομαι τον László MoholyNagy. Τις χαζεύω, νομίζω ότι είναι από πλαστικό τσαλακωμένο, πως θα μπορούσαν να είναι κουρτίνες, ταπετσαρίες, πίνακες αλλά μετά βλέπω κάτι σημάδια και καταλαβαίνω πως μπορεί να είναι απλά παιχνίδια του φωτός σε φωτογραφικό χαρτί. Το αρνητικό μιας υφής στο φωτοευαίσθητο χαρτί. Πόσο συχνά παρασύρομαι από τις αναπαραστάσεις και ξεχνώ το βασικό πως οι φωτογραφίες είναι πάνω από όλα σχέδια χαραγμένα από φως. Και αυτό συμβαίνει είτε το χαρτί είναι φωτογραφικό είτε από "πίξελς" και είναι πάντα αυτό το τόσο απλό, το πιο ποιητικό.


Άλκηστη Μουτάφη Travel Notes - μια φωτογραφική ενότητα ταξιδιωτικών εικόνων από στιγμές παύσης με σιωπηρή κραυγή χρωμάτων. Οι λήψεις έγιναν με Lubitel διοπτική reflex μηχανή μεσαίου φορμά.

Άλκηστη Μουτάφη: να ναι εκείνο το παραθυράκι;

(Κείμενο: Ανθή Κοσμά)

Τι είναι αυτές οι φωτογραφικές τετράγωνες εικόνες. Με μαγνητίζει ένα κίτρινο φίλτρο, η σκέψη ότι αυτά τα ταξίδια είναι σε άλλες ηπείρους; Ή μήπως ότι δεν έχουν τίποτα το επιτηδευμένο. Το αντίθετο έχουν μια αποκαλυπτική αδρότητα. Αποκαλύπτουν ακομα και τα παπλώματα μπροστά στην παλιακή ταπετσαρία. Μα εγώ αγάπησα εκείνη την φωτογραφία με το τυρκουάζ φόντο. Και δεν ξέρω αν αγαπώ πιο πολύ το χρωματιστό φόντο ή εκείνη την ζωόμορφη φιγούρα με το διάκοσμο που μάλλον βάφει με το ένα χέρι ή το πίσω πόδι έναν τοίχο. ‘Η μήπως αγάπησα αυτό το μικρό «παραθυράκι» μιας ξεχαρβαλωμένης οθόνης κάποιου αστικού εξοπλισμού που καταφέρνει μέσα στο τετράγωνο καρέ της φωτογραφίας, και στο τετράγωνο της σπασμένης οθόνης, να ανοίξει μια οπή, «να δει πίσω», να φέρει το φόντο σε πρώτο πλάνο, να .., να με μαγέψει.


Αλέξανδρος Μπαμπανικολός

Οι Μορφές και τα Πράγματα ή μια σύντομη ματιά στην πραγματική

πραγματικότητα με τον τρόπο της φωτογραφίας Αν η φωτογραφία αφορά στην καταρχήν καταγραφή μιας πραγματικότητας, που σαν τέτοια είναι αναγνωρίσιμη σε τόπο και χρόνο ή ακόμα και ως μνήμη χρόνου παρελθόντος ή τόπου απόντος αυτή τη στιγμή από τον περίγυρο, στον παρόντα κόσμο γύρω μας, δεν παύει να αποπνέει η φωτογραφία μιαν οικειότητα μορφών, μορφών αναγνωρίσιμων, στα πράγματα, αναγνωρίσιμων και στις συνθήκες που απεικονίζονται. Και όμως, ακόμα και από τη στιγμή της γέννησής της, η φωτογραφία, πριν από δύο αιώνες, «επροκάλεσε τη θρυλούμενη αντικειμενικότητα του φωτογραφικού φακού», αν και ποτέ ανοιχτά αυτή η αντικειμενικότητα δεν αμφισβητήθηκε. Αντίθετα η λεπτομερής και χωρίς συναίσθημα καταγραφικότητα του φακού χρησιμοποιήθηκε, με λεπτομέρεια και χωρίς συναίσθημα, ακριβώς ως αντικειμενικό τεκμήριο, όπου ήταν απαιτητό. Η αντικειμενικότητα ωστόσο αυτής της νέας μορφής εικονογράφησης, έστω και περιφερειακά, έστω και όχι τόσο επίσημα, από την πρώτη στιγμή, βρέθηκε να αμφισβητείται. Όχι σπάνια, η ανασκαμένη αντικειμενικότητα , και η αμφισβητημένη, υποσκάπτει ίσως και τη γνωστή, την τρέχουσα, την παραδεκτή είδωση του κόσμου.Ο Ο λόγος είναι απλός. Πίσω από αυτόν τον αντικειμενικό φακό, τον «objectif photographique», βρίσκεται ένα μάτι, το μάτι του φωτογράφου. Αυτό το μάτι με περιέργεια, με ανησυχία, πλησιάζει, μέσω του φακού, σ’ έναν κόσμο που λόγω της ίδιας αυτής της αντικειμενικότητας του φακού αρχίζει να φαντάζει ανοίκειος. Ανοίκειος κόσμος , γιατί ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε είναι ένας αντικατοπτρισμός των πραγμάτων μέσα στο μυαλό του παρατηρητή και πολλά έχει να κάνει με τις παγιωμένες πεποιθήσεις και τις έτοιμες εικόνες που ήδη έχουμε αποθηκευμένες στο μυαλό μας. Είναι οι παραδεδεγμένες εικόνες τελικά, οι πολιτικά ορθές, οι οικείες, ως μορφές εγκατεστημένες, με μια


άποψη για τον περίγυρο και μακρύτερο περιβάλλοντα χώρο μας , την πόλη, τη φύση , το σπίτι, τους οικείους μαςχώρους και ανθρώπους- και τους μακρινότερους, είναι αυτές οι «έτοιμες» εικόνες που σηματοδοτούν την ίδια μας την αντίληψη.Η βύθιση όμως στη λεπτομέρεια και το αδιαμεσολάβητο της νέας «νέας όρασης», αμέσως έχει αποτέλεσμα. Το μέχρι τώρα οικείο, παγιωμένο σε μορφές γνωστές, συγκρούεται με τις νέες, τις τόσο γρήγορα και ατελείωτα εναλλασσόμενες εικόνες μιας πληροφορίας άγνωστης, πρωτοείδωτης. Έτσι το μέχρι τώρα οικείο, το γνωστό, γίνεται ανοίκειο. Ο φωτογράφος πονάει. Η εικόνα τον ξενίζει. Ξενίζει επίσης και το θεατή. Η εικόνα είναι άγνωστη. Ο φωτογράφος παύει να στέκεται πίσω από το φακό που τον βασανίζει, τον τσακίζει, τον υπερκεράσει. Ο φωτογράφος έρχεται μπρος από το φακό. Ο φωτογράφος βρίσκεται μπρός από τον αντικειμενικό φακό. Η πραγματικότητα είναι μπρός του. Αδιαμεσολάβητη. Οι εικόνες είναι ανοίκειες Οι εικόνες της πραγματικής πραγματικότητας. Οι εικόνες είναι ωραίες.


Αλέξανδρος Μπαμπανικολός: ο αντι-κατοικημενος φακός

(Κείμενο: Ανθή Κοσμά)

Μιλά για τον αντι-κειμενικό φακό, τον «objectif photographique». Το οικείο και το ανοίκειο. Μα εγώ άλλα βλέπω. Εικόνες σε πρώτο πλάνο. Εικόνες που με δυσκολία κοιτώ. Σχεδόν ζαλίζουν. Με βάζει να βλέπω μια πενταβρώμικη σφουγγαρίστρα και μια λερωμένη χέστρα, μια θολή κλειστή σακούλα πορτοκάλια και τα πόδια μιας κοπέλας με διάτρητο καλσόν και μαύρες ψηλές μπότες, ένα παλιό πιάτο σε έναν βρώμικο μαρμάρινο πάγκο και μάλλον ένα θολό πλαστικό τάπερ. Κι εγώ θέλω να πλύνω την σφουγγαρίστρα, να καθαρίσω την χέστρα, να ανοίξω την σακούλα, να πω στην κοπέλα ότι την φωτογραφίζουν, να κρύψω το μαχαίρι, να πετάξω το τάπερ και να γράψω κάτι για την καμουφλαρισμένη ευαισθησία.


"ΟΜΑΔΑ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ" του 1ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

Η "ΟΜΑΔΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ" του 1ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ συμμετείχε στην Έκθεση Φωτογραφίας "LOCAL ON - ΜΙΚΡΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ" (Σπάρτη, 21-23 Δεκεμβρίου 2018) στο πλαίσιο της Εκπαιδευτικής Εφαρμογής "ΜΟΥΣΕΙΑ - ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ - ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ -ΑΡΧΕΙΑ: ΕΝΕΡΓΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ / ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ", που υλοποιείται στο σχολείο βάσει του Προγράμματος ERASMUS + KA3 (ACT "Active citizenship project to enhance purils social and competences"), κατά το σχ. έτος 2018-2019. Το φωτογραφικό υλικό αφορά στον παραδοσιακό ναυτικό οικισμό των Αμπελακίων Σαλαμίνας (έρευνα, περιήγηση) καθώς και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σαλαμίνας (Εκπ/κό Πρόγραμμα "Κρατήρες"), με την συμμετοχή των μαθητών /-τριών των τμημάτων Γ1 & Γ3. Υπεύθ. καθηγήτριες: Πέρσα Λαζάρου (μουσικός _ Δ/ντρια 1ου Γυμνασίου Σαλαμίνας) Ισιδώρα Μπίλλια (φιλόλογος) (Κείμενο: Ανθή Κοσμά) "ΟΜΑΔΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ" του 1ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ: Τόσο μακριά μα τόσο κοντά. Τι να πρωτοπείς για μια ομάδα φωτογραφίας; Εικόνες από έναν τόπο και τα μουσεία του. Πάντα μιλούν οι φωτογραφικές εικόνες για τον χρόνο. Τα παιδιά με τις φωτογραφίες τους ίσως μας λένε πως ο ιστορικός χρόνος δεν κλείνεται απαραίτητα στις γυάλινες προθήκες των μουσείων. Με τα χέρια τους δείχνουν πώς χρησιμοποιούνται κάποια αρχαία σκεύη. Κάποιοι χάραξαν σε κύκλο τρία ψαράκια. Ο κύκλος της ζωής, της φύσης. Οι χρόνοι μπερδεύονται. Εγώ είμαι εδώ, μιλώ για κάτι τόσο μακρινό ή μήπως όχι και τόσο;


Αμπελάκια Σαλαμίνας _ Το αρχοντικό Καλογιάννη


Αμπελάκια Σαλαμίνας _ Ο θαυμαστός κήπος του Λαογραφικού Μουσείου


Αρχαιολογικό Μουσείο Σαλαμίνας _ Ο κρατήρας και τα αρτύματα


Αρχαιολογικό Μουσείο Σαλαμίνας _ Συμποτικόν το σκεύος


Δωροθέα Αμέντα. Φωτογραφική σειρά "θάλασσα", 2015_2017 Συνειρμοί με το αίσθημα του υπέροχου. Η θάλασσα, μου θύμισε αρχικά κάτι από γη . Βρήκα πάνω στην επιφάνειά της βουνά πεδιάδες & χαράδρες μνήμης, μικρούς λόγγους. Μια μέρα του Ιανουαρίου οι σταγόνες μιας βροχής γιναν δάκρυα που χωνευε το θαλασσινό νερο και γιατρευε τον πονο. Έγινε στην Αίγινα ραδιοκύματα σταματημενης τηλεόρασης & υπερηχογράφημα μιας γέννας. Στην πειραικη το νερο ηταν μια τίγρης που ορμά, στη Χιο καθρεφτης του ουρανου, στην Τηνο ψυχη, μορφη & γαλα. Η θάλασσα εφερε στα ματια μου μια σπουδη εικόνων. Εφερνε στην επιφανεια του νερου ολα οσα ηθελες να δεις. Έκαμε τη βαθυτερη γιατρεια απ οσα εχεις χασει.

Δωροθέα Αμέντα: Αλλαγή υλικού

(Κείμενο: Ανθή Κοσμά)

Εικόνες από την επιφάνεια της θάλασσας. Η υδάτινη επιφάνεια σαν τοπογραφία, ανάγλυφο. Στην γλυπτική του διάσταση το νερό δεν μοιάζει άμορφο. Το αντίθετο. Σας ζαρωμένο χαρτί, άγρια λαμαρίνα ή καταχαραγμένο μάρμαρο. Το υλικό μεταμορφώνεται. Είναι που δεν κινείται. Που το στιγμιότυπο είναι ικανό να παρουσιάσει κάτι άλλο. Ένα άλλο σώμα. Τις πτυχώσεις του σε κάποιες από τις άπειρες μεταμορφώσεις του.


Profile for Chris Maltezos

LOCAL ON "Μικρές Ενότητες"  

Ψηφιακό Λεύκωμα

LOCAL ON "Μικρές Ενότητες"  

Ψηφιακό Λεύκωμα

Advertisement