Issuu on Google+

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΜΕΛΑΔΙΑΝΟΣ

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Κείμενο πολιτικής μόρφωσης ενηλίκων, ως προϋπόθεση για την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος και την μετάβαση στην δημοκρατική κοινωνία των πολιτών δίχως την μεσολάβηση οποιασδήποτε αντιπροσωπευτικής πολιτικής εξουσίας.

Θεσσαλονίκη, 3 Ιουνίου 2013


2

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εισαγωγή 1) Δημοκρατία και πολιτική ελευθερία

3 7

2) Η φύση του συστήματος της πολιτικής αντιπροσώπευσης

17

3) Προέλευση και προϋποθέσεις ύπαρξης της δημοκρατίας

26

4) Η πολιτική οργάνωση της σύγχρονης κοινωνίας των

πολιτικά ελευθέρων πολιτών

30

5) Η οικονομική οργάνωση της σύγχρονης κοινωνίας

των πολιτικά ελευθέρων πολιτών

36

6) Η παιδεία των πολιτικά ελευθέρων πολιτών

54

7) Θρησκευτική συνείδηση, αθεϊσμός, ηθική

86

8) Φιλοσοφία

98 Η νέα φιλοσοφική θεωρία του Χρήστου Μελαδιανού, η « Θεωρία της αυτοαντανάκλασης της ύλης» , σε αντιπαράθεση με τις εξωπραγματικές ιδεαλιστικές (Θεϊστικές) φιλοσοφικές απόψεις και τις απλοϊκές (ανεπαρκείς) φιλοσοφικές θέσεις του Μαρξισμού στο παράδειγμα της σχέσης ύλης-συνείδησης, της σχέσης ύλης και χρόνου, την ερμηνεία της έννοιας του ωραίου στην αισθητική θεωρία, την προέλευση και αυτονομία της ανθρώπινης νόησης κ.α. Επίλογος

132

Βιβλιογραφία

133


3

Στην πολυαγαπημένη μου Andrea geb. Klinz για όλα τα χρόνια που με συντρόφευσε στην περιπέτεια της ζωής.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η δημοκρατία των πολιτικά ελευθέρων πολιτών αποτελεί το όραμα μιας κοινωνίας ανθρώπων, χαρακτηριστικό γνώρισμα της οποίας είναι η έλλειψη κάθε μορφής οικονομικής, πολιτικής ή θρησκευτικής εξουσίας ανθρώπων πάνω από τον άνθρωπο. Οι σύγχρονοι οικονομολόγοι, κοινωνιολόγοι, φιλόσοφοι και λοιποί ‘διανοούμενοι’ του καπιταλισμού δεν μπορούν να διανοηθούν την ύπαρξη μιας ανθρώπινης κοινωνίας δίχως την παρασιτική εξουσία του κεφαλαίου επί της εργασίας, δίχως τον κοινωνικό παρασιτισμό των τραπεζών, δίχως τον κρατικό παρασιτισμό της έμμεσης και άμεσης φορολόγησης των πολιτών και προπάντων δίχως τον παρασιτισμό της εξουσίας των πολιτικών αντιπροσώπων οι οποίοι κυριολεκτικά στερούν από τους πολίτες το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι για την μοίρα τους, με δυο λόγια οι κύριοι αυτοί δεν μπορούν να φανταστούν τίποτε καλύτερο από τον καπιταλισμό διότι ο καπιταλισμός είναι ο κόσμος τους. Κάποιοι μάλιστα, ισχυρίζονται ότι η καπιταλιστική τάξη πραγμάτων είναι θέλημα Θεού. Φυσικά δεν λείπουν και οι ουτοπιστές εκείνοι, διανοούμενοι-κοσμοδιορθωτές οι οποίοι πνευματικά κυριολεκτικά ανίσχυροι, ασκούν περιστασιακά επιμέρους κριτική στο καπιταλιστικό σύστημα, ελπίζοντας στην μεταρρύθμιση και τον εξανθρωπισμό του καπιταλισμού, τον οποίον όμως στο σύνολό του δεν παύουν ποτέ να αποδέχονται. Ωστόσο κανένα σύστημα εξουσίας δεν είναι άτρωτο. Κανένα σύστημα εξουσίας δεν κατασκευάστηκε για την αιωνιότητα. Χαρακτηριστικό γνώρισμα κάθε είδους οικονομικής, πολιτικής ή θρησκευτικής εξουσίας είναι ο συγκεντρωτισμός στον τρόπο οργάνωσής της (ολιγαρχιοκρατία, γραφειοκρατία κτλ.) καθώς και η άσκηση φυσικής και ψυχικής βίας (R.Michels, M.Ostrogorski, M.Weber). Η κατάργηση κάθε συστήματος εξουσίας προϋποθέτει την ακριβή γνώση των παραγόντων οι οποίοι ευνοούν την ύπαρξή του. Βασικοί παράγοντες ύπαρξης του καπιταλισμού είναι το σύστημα της πολιτικής αντιπροσώπευσης (ο κοινοβουλευτισμός), η δυνατότητα εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας από το καπιταλιστικό κεφάλαιο, και η ανοχή


4

των εξουσιαζόμενων πολιτών μέσω της οποίας νομιμοποιείται η πολιτική και η οικονομική εξουσία του καπιταλιστικού συστήματος. Δίχως την εξουσία των πολιτικών αντιπροσώπων και την εκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο ο καπιταλισμός σαν σύστημα δεν έχει καμία απολύτως πιθανότητα επιβίωσης. Το ερώτημα το οποίο προκύπτει αυθόρμητα για όλους είναι με ποιο οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό σύστημα μπορεί να αντικατασταθεί ο καπιταλισμός. Εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια επιλογής εκτός από την δημοκρατία των πολιτικά ελευθέρων πολιτών. Και επειδή δεν υπάρχει περισσότερη ή λιγότερη δημοκρατία από την δημοκρατία, θεωρούμε ότι η δημοκρατία και το σύστημα της πολιτικής αντιπροσώπευσης (ο κοινοβουλευτισμός) αποτελούν δύο εντελώς διαφορετικά και εκ διαμέτρου αντίθετα πολιτικά συστήματα τα οποία δεν μπορούν να συνυπάρξουν, διότι το ένα πολιτικό σύστημα καταργεί αναγκαστικά το άλλο. Δημοκρατία σημαίνει την άμεση συμμετοχή των πολιτών στην λήψη πολιτικών αποφάσεων για την οργάνωση του δικού τους πολιτικού συστήματος και του δικού τους κράτους, την διαμόρφωση της δικής τους οικονομίας, παιδείας κτλ. δίχως την επιβολή και επιβουλή καμίας εξουσίας ανθρώπων πάνω από τον άνθρωπο. Πολιτική συνείδηση ή αν προτιμάτε παράγοντα πολιτικής μόρφωσης των πολιτικά ελευθέρων πολιτών αποτελεί η γνώση ότι η εξουσία δεν είναι ικανότητα αλλά διαστροφή, δεδομένου ότι ο πραγματικά μορφωμένος απεχθάνεται κατά τον ίδιο τρόπο να εξουσιάζει άλλους όπως και να τον εξουσιάζουν. ‘Όταν κάποιος έχει τον έλεγχο των μέσων της ικανοποίησης των αναγκών κάποιου άλλου τότε τον εξουσιάζει’ (L.Mann). Και αυτό ακριβώς συμβαίνει με την εξουσία του κεφαλαίου επί της εργασίας καθώς και με την εξουσία του πολιτικού δημιουργήματος του καπιταλιστικού κεφαλαίου, το σύστημα της πολιτικής αντιπροσώπευσης των πολιτικών κομμάτων και του κοινοβουλευτισμού, διότι ‘αντιπροσώπευση σημαίνει εξουσία επί άλλων’ (J.Agnoli). Κοινό γνώρισμα των σοσιαλιστικών-κομμουνιστικών πολιτικών κομμάτων κάθε αποχρώσεως και των συντηρητικών αστικών κομμάτων είναι ο ίδιος ο αντιπροσωπευτικός τους χαρακτήρας ο οποίος εκδηλώνεται μεταξύ άλλων στο γεγονός ότι αποδέχονται και επιβάλλουν τον κρατικό παρασιτισμό της έμμεσης και άμεσης φορολόγησης των πολιτών μέσω της οποίας εξασφαλίζουν την χρηματοδότηση της εξουσίας τους επί της απρόσωπης μάζας του λαού. Έτσι δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι στην πολιτική θεωρία τόσο του καπιταλισμού όσο και του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού η έννοια του κράτους ταυτίζεται με την εκάστοτε εξουσία των πολιτικών αντιπροσώπων. Συνεπώς ένα επιπλέον στοιχείο πολιτικής μόρφωσης των πολιτικά ελευθέρων πολιτών είναι η επίγνωση ότι δεν υπάρχουν καλοί


5

και κακοί πολιτικοί αντιπρόσωποι διότι όλοι τους είναι συνένοχοι στο ίδιο σύστημα (έγκλημα) εξουσίας. Άλλωστε οι σκέψεις για τη διαμόρφωση της δημοκρατικής κοινωνίας των πολιτών δεν έχουν σαν αποδέκτη τους πολιτικούς αντιπροσώπους και την δίψα τους για εξουσία αλλά την πλειοψηφία των εξουσιαζόμενων πολιτών και την ικανότητά τους να είναι πολιτικά ελεύθεροι. Στον καπιταλισμό η πλειοψηφία των εξουσιαζόμενων πολιτών βρίσκεται εν μέσω του φαύλου κύκλου οικονομικών, πολιτικών και γραφειοκρατικών εξουσιών, οι οποίες καθορίζουν έμμεσα όσο και άμεσα τη ζωή τους. Η σχέση αντιπροσωπευτικής εξουσίας και υποταγής της πλειοψηφίας των πολιτών αποβαίνει πάντα εις βάρος των πολιτών οι οποίοι αποτελούν αντικείμενο πολλαπλής εκμετάλλευσης από τους πολιτικούς αντιπροσώπους και τον επιστήθιο φίλο τους, το καπιταλιστικό κεφάλαιο. Ως κωμικοτραγική κρίνεται επίσης η σχέση εξουσίας και υποταγής των πολιτών διότι ενέχει το παράδοξο ότι οι πολίτες νομιμοποιούν την εξουσία των πολιτικών αντιπροσώπων πιστεύοντας ότι αυτοί θα υπερασπιστούν τα συμφέροντα των πολιτών δίχως να γνωρίζουν ότι οι πολιτικοί αντιπρόσωποι έχουν ήδη ανεξαρτητοποιηθεί από την θέληση και τις προσδοκίες των ψηφοφόρων τους πολύ πριν ζητήσουν από αυτούς να τους νομιμοποιήσουν. Οι πολίτες ανακαλύπτουν την πλάνη τους μετά την νομιμοποίηση της εξουσίας των πολιτικών αντιπροσώπων (μετά τις εκλογές) καταφεύγοντας σε διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις ενάντια στην ίδια τους την επιλογή, δίχως ωστόσο κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Αυτή ακριβώς είναι η απάτη του κοινοβουλευτισμού ότι τα συμφέροντα των εξουσιαστών είναι διαφορετικά από αυτά των εξουσιαζόμενων πολιτών. Υπό αυτές τις συνθήκες ασφαλώς τίθεται υπό αμφισβήτηση και ο λεγόμενος πατριωτισμός των πολιτικών αντιπροσώπων διότι αν ο υποτιθέμενος ηγέτης ακολουθεί άλλα συμφέροντα από ότι ο λαός τότε δεν λέγεται ηγέτης αλλά δυνάστης. Συνεπώς η μόνη πατρίδα την οποία γνωρίζουν οι πολιτικοί αντιπρόσωποι είναι η εξουσία. Ωστόσο οι πολίτες έχουν το δικαίωμα στις μετέπειτα εκλογές να νομιμοποιήσουν τον επόμενο δυνάστη τους. Κατά την αντίληψη των πολιτικών αντιπροσώπων αυτό λέγεται δημοκρατία και η δυνατότητα επιλογής του πολιτικού δυνάστη, πολιτική ελευθερία των πολιτών. Το γεγονός ότι στον καπιταλισμό οι έννοιες χάνουν το νόημά τους αποτελεί συνηθισμένη πολιτική πρακτική. Όλοι οι πολιτικοί αντιπρόσωποι είναι πεπεισμένοι για την πολιτική ανωριμότητα των πολιτών, πάνω στην οποία στηρίζουν την εξουσία τους θεωρώντας ότι όσο οι πολίτες κρατούνται πολιτικά ανώριμοι οι πολιτικοί αντιπρόσωποι θα τους εξουσιάζουν, διότι δεν νοείται εξουσία δίχως αυτούς οι οποίοι την αποδέχονται και υποτάσσονται σε αυτήν. Από το καθεστώς της εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας από το καπιταλιστικό κεφάλαιο και την ολιγαρχιοκρατική εξουσία των


6

πολιτικών αντιπροσώπων οι πολίτες δεν έχουν να περιμένουν τίποτε θετικό. Είναι καιρός πλέον οι πολίτες να κάνουν κάτι πραγματικά μεγάλο, να απαλλαγούν από όλα αυτά τα μιάσματα εξουσίας και να δημιουργήσουν τον δικό τους κοινωνικό παράδεισο επί της γης. Η επιστημονική τεκμηρίωση της δυνατότητας ύπαρξης της δημοκρατικής κοινωνίας των πολιτών, η οποία διαπερνά όλα τα κεφάλαια του παρόντος συγγράμματος και ιδιαίτερα αυτά της πολιτικής και της οικονομικής οργάνωσης της σύγχρονης κοινωνίας των πολιτικά ελευθέρων πολιτών αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα γνώσης των πολιτών για την κατάργηση του καπιταλισμού. ‘Η γνώση είναι δύναμη και η δύναμη είναι γνώση’ (W.Liebknecht). Γενικά ότι είναι καλό για το συμφέρον των πολιτών δηλαδή η πολιτική ελευθερία και η δημοκρατία των πολιτών γίνεται για τους εκπροσώπους κάθε εξουσίας ο χειρότερος εφιάλτης τους. Ωστόσο οι πολιτικά ελεύθεροι πολίτες δεν συμμερίζονται καθόλου τους εφιάλτες των εξουσιαστών, οι οποίοι μπροστά στην δυναμική της πολιτικής αφύπνισης και της οργανωτικής δραστηριοποίησης των πολιτών για την δημιουργία της δικής τους δημοκρατικής κοινωνίας, βλέπουν να καταρρέει ο κόσμος της εξουσίας τους δίχως ουσιαστικά να μπορούν να κάνουν τίποτε για αυτό. Η μετάβαση από τον καπιταλισμό στην δημοκρατία των πολιτών είναι αποτέλεσμα ξεκάθαρων, συγκεκριμένων στόχων, τους οποίους θέτουν και πραγματοποιούν οι ίδιοι οι πολίτες για την αλλαγή στην ποιότητα της κοινωνικής τους ζωής μόνοι τους, δίχως την μεσολάβηση καμίας εξουσίας, και αυτό τους κάνει πραγματικά ακατανίκητους. Η δημοκρατία των πολιτικά ελευθέρων πολιτών συνθέτει μια κυριολεκτικά ανθρωποκεντρική κοινωνία δίχως εξουσία η οποία ωστόσο είναι θαυμάσια οργανωμένη.


Η δημοκρατία των πολιτικά ελεύθερων πολιτών