Issuu on Google+

MCI MULTIPLE CHOICE IDENTITY = MILD COGNITIVE IMPAIRMENT = WORK IN PROGRESS.... Inleiding: De minor MCI... De minor management van creativiteit en innovatie (hierna (M)MCI genoemd) is een minor anders dan alle andere minoren van hogescholen. Deze minor geeft studenten de kans om hun creativiteit de loop te laten gaan op een innovatieve manier. Een innovatieve manier? Jawel, een manier waarin er gestreefd wordt naar verveling, vergeetachtigheid en gestoordheid. Inderdaad, dat lees je goed! Dat mag, lekker gek doen, lekker jezelf zijn, lekker je eigen fantasie terugvinden en lekker alle oude bekrompen ingestampte patronen afleren en vergeten! Een groeiproces naar jezelf, je eigen creativiteit, je eigen innovatief vermogen. MCI? Een minor waarin je elk identiteit kan kiezen die je wilt en waarin je alles mag vergeten wat je wilt... MCI? Multiple Choice Identity. MCI? Mild Cognitive Impairment. What’s happening at MCI? Work in progress! ... en vraagstelling Anders dan normaal dus! De lessen worden daarom ook in een totaal andere omgeving gegeven dan studenten normaal gewend zijn. Deze vernieuwde manier van aanpak heeft zijn gewenste effecten maar kan ook voor velen als chaotisch overkomen, omdat het lijkt alsof er geen sprake is van een concrete lesstructuur met bijvoorbeeld agenda punten, vaste rooster, tentamens etc. Voor veel studenten voelt dit aan als slechte organisatie zonder een gerichte doelstelling van de docenten uit, terwijl dit (denk ik) niet het geval is. Ondanks dat dit niet het geval hoeft te zijn, zouden studenten het fijner vinden als het ‘vage gedeelte’ duidelijker zou zijn. Om de studenten gemotiveerd en geïnteresseerd te houden. Werk aan de winkel dus. Daarentegen wordt MMCI over het algemeen wel ervaren als een leuke en zinvolle minor, maar met nog een aantal minpunten zoals de voorbeelden hierboven omschreven. De minor bezit veel potentie voor succesvolle uitbreiding... maar daar zal hard aan gewerkt moeten worden. Het wordt tijd om de aanwezige minpunten te neutraliseren of zodanig om te buigen naar sterktepunten nu MMCI over vier jaar alweer voor tien jaar bestaat! Maar wat zijn nou naar mijn mening de exacte minpunten en wat kan er gedaan worden om deze te verbeteren? Wat is mijn visie op de strategie achter de minor MCI? En hoe zie ik het liefst MMCI in de toekomst? Om hierachter te komen zal ik in deze essay mijn mening en visie geven over een perfecte MMCI lesdag. Omdat de opdracht het omschrijven van een lesdag in 2012 is, luidt de probleemstelling daarom als volgt: Hoe ziet een


perfecte MMCI lesdag er voor mij uit in 2012? Voordat ik inga op het beantwoorden van de probleemstelling zal ik eerst de volgende deelvragen moeten beantwoorden: • Wat is MCI? • Wat heb ik tot nu toe van MCI geleerd? • In hoeverre heeft MCI aan mijn verwachtingen voldaan? • Wat kan er nog verbeterd worden aan MCI? Hoofdstuk 1: “Huh, MCI? Wat is dat nou écht?” Management van én voor creativiteit en innovatie. Een minor dat op de website wordt omschreven als het doorgaan van het hele proces van het komen op een idee tot aan de realisatie hiervan: “Hoe zet je een idee in de wereld?”. Vanaf de eerste inspiratie tot aan de impact bij klanten en het grote publiek. De gedachte hierachter is om studenten kennis te laten maken met hun eigen creativiteit. Als dat eenmaal gevonden is neemt het potentiële innovatie vermogen toe. En dat is de doelstelling van deze minor. Het ontwikkelen van innovatiekracht van studenten; wat heel belangrijk is voor succes in een markt vol van consumenten die vernieuwing gewend zijn en ook door vernieuwing vaak enthousiast raken. De visie achter deze minor is het produceren van een generatie managers en ondernemers die in staat zijn om een permanente stroom van ideeën op gang te brengen. Dát is dus waar MCI voor staat. Hartstikke leuk en geweldig idee voor een minor vind ik zelf. Maar de invulling ervan maakt of breekt een goed idee. Op de website staat namelijk dat de onderwerpen zien, doen en merken centraal zullen staan in de werkvormen en leermiddelen. Maar zelf heb ik niet ervaren dat dit de bedoeling was. Hoofdstuk 2: “Aha, MCI! Uhm... aha?” Tijdens de werkcolleges en de seminar dagen was het niet duidelijk wat de bedoeling was. Ik begreep zelf vaag wel waar er naar toe werd gestreefd, maar ik betwijfel of dat voor anderen ook het geval was aangezien dat helaas niet duidelijk genoeg omschreven en toegelicht werd. De onderwerpen die aan bod zijn gekomen zijn ook anders dan de aangereikte onderwerpen op de website. De onderwerpen, oftewel de ‘fases’, waren dromen, denken en doen. De droomfase duurde veel te lang, waardoor er weinig tijd overbleef voor de denk- en doenfase. Ironisch genoeg, kan ik mij niets uitzonderlijks herinneren van wat ik heb geleerd van de droomfase. Behalve dat we dromen moeten koesteren en opschrijven en dat mediteren rustgevend en inspirerend werkt. De denkfase was voor mij waardevoller geweest als het langer zou duren en het beter onderscheiden zou zijn geweest van de droomfase. Want wat heb ik eigenlijk geleerd van de denkfase? Nu zijn we in de doenfase. Of zijn we nog steeds in de denkfase? Dat ik het niet zeker weet zegt denk ik al genoeg.


De denkfase en droomfase konden naar mijn inzien beter als één fase gezien worden, aangezien het bij beiden gaat om het komen tot en het verwerken van een idee. Ik kan me verder maar één werkcollege herinneren dat over merkenmanagement en marketing management ging. Hier hadden we zo weinig tijd voor dat alles het ene oor in en het andere oor uitgegaan is. Met andere woorden kan ik concreet niet goed aangeven wat we allemaal precies hebben gedaan en voor welke reden. Wel kan ik over het algemeen zeggen dat ik (abstract gezien) wel veel heb geleerd. Ik heb tot nu toe van de minor veel geleerd over het samenwerken met andere mensen in een team en het combineren en fuseren van een eigen idee met andermans idee. Het allerbelangrijkste wat ik daarnaast heb geleerd is dat je achter je liefde, oftewel passies, aan moet gaan. Er valt veel te doen met de eigen passies en er kan ook veel uit voortvloeien. De passies kunnen op de een of andere manier altijd wel met iets anders gecombineerd worden. Verder was het heel mooi dat ik achter een aantal nieuwe passies ben mogen komen dankzij bepaalde activiteiten. Hoofdstuk 3: “ Ikke, ikke, ikke, en mijn MCI ‘verwachtinguh’ ” Om eerlijk te zijn wist ik niet wat ik kon verwachten van MCI. Ik liet het maar op me afkomen. Maar na een aantal dagen kreeg ik er op een gegeven moment wel een verwachtingsbeeld over. Ik had vooral grote verwachtingen over de loop van de minor. Ik weet nog dat ik het gevoel had dat ik sommige activiteiten erg raar vond, maar ervan overtuigd was dat er een speciale bedoeling achter zat. Op die bedoeling bleef ik maar wachten. In het begin verliepen de lessen op een aangenaam snelle tempo, maar naderhand voelde het aan alsof er een pauze was ingelast. Een pauze die te lang duurde en waarin men op een gegeven moment niet wist of er nog wat ging gebeuren. Zoals bepaalde dagen dat we op school aanwezig moesten zijn voor colleges of activiteiten die soms naar mijn mening helaas helemaal niks toevoegden aan de centrale onderwerpen van de minor. Meerdere keren heerste het gevoel dat activiteiten gewoon ter plekke werden verzonnen om de studenten ‘bezig’ te houden. Dit had liever anders gekund. Zoals bijvoorbeeld studenten de opdracht te geven om thuis wat uit te voeren en de tijd zelf nuttig in te vullen. Andere lessen stegen weer boven mijn verwachtingen uit. Dat waren voornamelijk de lessen waarin er duidelijk werd aangegeven wat de bedoeling was achter de activiteiten. Zoals het meegaan naar plekken waar klasgenoten hun passies met andere klasgenoten deelden. Dit was erg mooi om achteraf met elkaar na te kletsen en veel mensen zijn achter nieuwe passies en begrip voor elkander gekomen. Maar het meest voor de hand liggende waren mijn verwachtingen over creativiteit en innovatie. Ik had verwacht dat ik veel creatiever zou worden en innovatiever zou kunnen nadenken. Ik ben een stuk creatiever geworden dankzij alle creatieve opdrachten die we opgedragen kregen, maar mijn


innovatief vermogen is naar mijn gevoel niet meer toegenomen. Ik kan mij helaas niets concreets herinneren van lessen die mijn innovatief vermogen heeft opgekrikt. Hoofdstuk 4: “Handen uit de mouwen en aanpakken die MCI!” Ondanks alle kritiek heb ik tot nu toe toch best veel geleerd. En vooral veel waardevolle dingen! Het lange termijn project Mission Possible heeft mij eigenlijk het meest bijgebracht. Het project in combinatie met de MCI colleges hebben mijn denkwijze weer ‘geïnjecteerd’ met passie en planning voor mijn eigen toekomst. Toch kan MCI het een en ander anders aanpakken om nog meer impact en succes te hebben in de nabije toekomst. Hierbij vind ik de volgende onderwerpen het belangrijkst om aan te werken: theorie, structuur, tijdsplanning en locatie. • Theorie, structuur en tijdsplanning De theorie zou duidelijk van tevoren uitgelegd kunnen worden. Als er bepaalde elementen zijn die een verrassing moeten blijven, zouden die algemeen toegelicht kunnen worden. Er zou in de tijdsplanning met de verschillende fases gewerkt kunnen worden, wel is het beter als die al helder zijn bij de studenten vóórdat de planning ingaat. De uitleg van de structuur van de minor en de bedoeling achter de planning vindt bijvoorbeeld plaats in de eerste week van de minor. Op deze manier zal de structuur ook gerichte doelstellingen hebben en zullen studenten duidelijker en efficiënter ervaren dat zij bezig zijn met het waarmaken van die doelstellingen. • Locatie Een locatie buiten de normale omgeving vond ik al een goed idee. Het is alleen jammer dat de locatie in het Parool gebouw nog niet af was. Het was een leuk vooruitzicht om de studenten daar hun creativiteit op af te laten leven, maar het kwam soms eerder over alsof zij ‘gratis gebruikt’ werden om het lokaal in te richten. Het zou daarom beter zijn geweest als de locatie al af was. Studenten zouden eerder iets op het gebied van decoratie kunnen aanleveren. Tevens zou een locatie buiten de stad naar mijn inzien beter zijn voor de creativiteit en groepsverband. Ik zie bijvoorbeeld al een ‘klein MMCI dorpje’ voor me aan de bosranden van Amsterdam, waar studenten kunnen overnachten om verder te werken aan de opdrachten of aan het project. Of MMCI als een officieel instituut met huisvesting eromheen (als een soort campus). Dit zijn voornamelijk de punten waar naar mijn mening MMCI op verbeterd zou kunnen worden. Maar nu is nog steeds niet duidelijk hoe een perfecte MMCI lesdag er voor mij uitziet in 2012. Het jaar dat volgens vele volkeren het jaar is van grote verandering... van overgang van nacht naar dag, van het einde der tijden en het begin van een nieuw begin. 2012 het jaar van een omslagpunt voor de wereld én voor MCI. Conclusie: Hoe ziet een perfecte MMCI lesdag er voor mij uit in 2012?


Essay mmci