Issuu on Google+

2012 Azaroa

Jakintza Ikastola

6.C IPUINAK


2012ko azaroaren 8a

Bidaiari ezin eutsi

Luka, nire anai zaharra eta Alberto lanera joan dira. Merkel eta Mario nirekin geratu dira bazkaria prestatzen eta gaur Thomasi tokatzen zitzaion lagunekin joate... Aiba! Ahaztu egin zait aurkeztea. Nadia dut izena eta 29 urte ditut. Orain aipatu dizueten lagunekin bizi naiz Bruselas izeneko hiri handi batean. Beno ba, orain gazteagoa nintzeneko bidaia bat kontatuko dizuet eta honela jakingo duzue Alberto, Thomas, Mario eta Merkel nola ezagutu genituen. Aita eta Lukarekin bizi nintzen Munich ondoko herritxo batean, Angi hain zuzen ere. Nik 16 urte nituen eta “insti”-tik atera eta etxera joan nintzen. Aita lanean zegoen eta bazkaltzen hasi nintzen. Postrea jatera nindoanean Luka etxean sartu zen negar eta negar eginez. Kezkatuta zer gertatzen zen galdetu nion, eta negar batean honela erantzun zidan: - E... e... e... ezin dut sinetsi. - Baina, esango al didazu zer gertatu den? – galdetu nion berriro Lukaren negar tantak lurrera erortzen ziren bitartean. - A... a... aitaren lantegia erre egin da eta... –erantzun zidan azkenean. - Orduan... ez duzu esan nahiko... a... aita... –orduan Lukak moztu egin zidan. - Bai Nadia, bai- eta besrkatu egin nion negarrari eutsi ezinik. Luka piska bat lasaitu zen eta nik bere beso tartean jarraitu nuen negarrez.Ordu erdiz negarrez egon ondoren, Lukak txokolate bero bat prestaut zidan, merkatuan lortu baitzuen. Orduan ohera joateko esan zidan, eta nik berak esandakoa egin eta ohean sartu bezain pronto lo hartu nuen. Hemeretzi ordu lo egin ondoren, irribarre batekin esnatu egin nintzen, baina aita ez zegoela konturatutakoan irribarrea desagertu egin zitzidan. Aurpegi triste batekin gosaltzera nindoala Lukak “insti”-ra ez joateko esan zidan. Aste bete etxean egon ondoren insitutora itzuli nintzen, eta goiz hartan bertara iristean ikasle guztiak begiak nire gainean jarri zituzten. Irakasleak jolasgaraian gelditzeko


esan zidan eta jolasgarai ordua iristean ikasle guztiak ziztu bizian atera ziren ni izan ezik. Orduan irakasleak aulki bat artu eta nire ondoan eseri zen: - Nadia badakit aita hil egin zaizula eta etxean bakaarrik zaudela anaiarekin eta asko sentitzen det, baina izebarekin bizi beharko duzu edo bestela umezurtz etxe batera eramango zaitugu. - Baina zuk ezgutzen duzu nire izeba eta badakizu nolak... - Ez dago bainarik. Bi aukera dituzu, zure anaiarekin hitz egin eta bihar esango didazu zer egingo duzun. Orduan aulkitik altxa eta korrika “insti”-tik atera nintzen basoan daukadan txabolara heldu arte. Bertan iskina batean eseri eta begitik malko bat ateratzen zitzaidala pentsatzen hasi nintzen. “Zerbait egin beharra dut” pentsatu nuen. “Benga Nadia zerbait bururatu behar zaizu” esan nion haserre nire buruari. “Badakit. Mundua ezagutzera abiatuko gara herri honen kanpoan zer dagoen ikustera!! Lukari proposatuko diot” era bizkor altxa eta etxera itzultzean Lukari nire ideia proposatu nion: - Aizu Luka, irakasleak izebarekin bizitzera joateko edo bestela umezurtz etxe batera bidaliko didala esan dit. Orduan gure kabu... - Isildu! Badakit zer proposatu nahi didazun eta pentsatuko dut baina orain joan zaitez beste gauza batzueta pentsatu beharra daukat eta. Hurrengo egunean esnatu eta Luka bi motxila handirekin ikusi nion. “GOAZEN!!” esan, jantzi eta abiatu egin ginen. Baina lehenik gure herria agurtu genuen – berriro ikusiko al dugu? – galdetu nion arduratsu. – auskalo – erantzun zidan ibiltzen hasteko gogoekin zegoela. Gure bidaiari ekin eta Munich-eko tren geltokira joan ginen. Bertan bi “ticket” hartu eta Berlinera zioan trena hartu genuen. Lau orduko bidaia izan denez Lukak lo hartu du baina nik nahigo izan dut paisaia begiratzen pasatu denbora. Faltan botatzen nituen Angin pastutako momentuak. Berlinera iristean Luka eta ni harrituta geratu ginen inoiz


ez genuen honelako hiri handirik ikusi. Aireportura joan ginen autobusez. Hara iristean itxulapikoak atera pasaporteak erakutsi eta Madrilera doan hegazkinaren “ticket”-ak hartu genituen. Ordubetez egon ginen Berlingo aireportuan itxaroten. Eta azkenean, iritsi zen Madrilera eramango zigun hegazkina. “Ticket”-ak eman eta sartu egin ginen. Ilara bakoitzean hiru eserleku zeudenez nire anaia, ni eta beste gizon bat eseri ginen. Gizon hurak istorio izugarriak kontatzen hasi zitzaidan eta ziztu bizian pasatu zitzaidan hegaldia. Madril bisitatzen egon ondoren, ordubiak aldera “Puerta del Sol” izeneko plazara heldu eta bazkaltzen hasi ginen (bokata simple batzuk). Tripa bete ondoren bidaiari aurrera eman genion. Hiru egunez ibiltzen egon ginen eta iluntzen ari zen. Oso nekatuak geuden eta ez geneukan etxerik bistan. Bat-batean motoristak batzuk gelditu ziren gure ondoan eta Lukak mesede bat eskatu zion hauteko bati: - Barkatu eramango al gaituzue hemen gertu dagoen herri batera? - Ja,ja,ja zer uste duzu hemen gauzak doain egiten ditugula ala? – erantzun zigun aurpegi txarra jarriz, eta orduan zerbait sumatu nuen eta nire arkua eta fletxak prestatu nituen. Ez zeukaten batere atseginak izateko pintarik. Une horretan bertan haietako bat guregana hurbildu eta Lukari ukabilkada bat ematen saiatu zen baina Lukak saiestu eta potrotan eman zion. Motorista lurrera erori eta beste bat etorri zen. Baina oraigoan niregana eta hirugarren pausoa eman bezain pronto nik izututa fletxa bat jaurti nion eta bihotzean sartuta gelditu zitzaion. Beste motoristak izututa ihes egin zuten, baina bi moto lurrean gelditu ziren. Motoen bila joan ginen baina biak moto berdinean joan ginen nik ez nekien eta moto bat gidatzen. Gertuen zegoen herrira iritsi eta etxe baten atea jo genuen. Atea ireki eta amona bat azaldu zaigu eta Lukak gaztelania piska bat zekienez gertatzen zitzaiguna azaldu zion. Orduan amonak sartzeko esan zigun eta oheak prestatu zizkigun. Hurrengo egunean goizean goiz esnatu eta amonari zor geniona eman genion. Egunak pasa ala Frantziara heldu ginen eta aurkitu genun lehen


herrian gelditu ginen ogia erostera eta Luka dirua ateratzera zioanean honela esan zidan: - Tzz... Nadia ez dut dirua aurkitzen. - Nola ez duzula aurkitzen – erantzun nion. Momentu hartan lau kanpotar sartu ziren okindegira eta hain kezkatuta geudela ikusteanzer gertatzen zitzaigun galdetu zigun: - What’s happen to you? - Sorry but we are deutch – erantzun zion Lukak ahal izan zuen modura. - Gu ere alemaniarra gara – erantzun zigun haietako batek. - Zer gertatzen zaizue? – galdetu zigun berriro. - Ba... ez dugula dirua aurkitzen. - Lasai, guk ordainduko dizuegu. - Beno... zuk nahi baduzu... eskertuko genizueke – esan zion Lukak arrituta. Orduan dendatik atera eta hizketan segitu genuen. Nola deitzen ziren galdetu genien eta mutil zaharrena Alberto, bigarren zaharrena Thomas eta beste biak Merkel eta Mario. Luka eta Alberto denbora luzean hizketan egon ondoren elkarrekin bidaiatzea erabaki zuten. Bidaiarekin jarraitu genuen. Gure intentzioa Parisera heltzea zen baina Alberto nahastu eta Lyon izeneko hiri handi batean azaldu ginen. Ez genekien non geunden eta pertsona bati galdetu genion, baina ez zigun ezer ulertu. Iluntzean hiriaren txoko baten kanping dendak ireki eta lo hartu genuen. Goizeko hirurak aldera argi batzuk susmatu nituen, kanpoaldan eta Luka esnatu nuen. Kanpora ateratzean bi polizia kotxe ikusi genituen eta burua altxa bezain pronto sei polizia gehiago agertu ziren gure aurrean. Lagunak ere esnatu ziren eta Thomas izututa poliziengana joan zen korrika baina


berehala ikusi zuen polizietako batek pistola bat zeramala eta izututa atzera eman zuen. Poliziak Albertoarekin hitz egiten hasi ziren eta 250€ ko izuna jarri ziguten bertan akanpatzeagatik. Asteak pasa ahala, Europa ezagutzen joan ginen Belgikara iritsi arte. Bertako baso batera sartu ginen eta zuhaitz baten ondoan eseri eta bazkaldu egin genuen, baina Mariok susmo txarra zeukan: - Entzun al duzue hori? - Nik ez dut ezer ere entzun – erantzun dio Merkelek. - Nik ere ez – gehitu da Thomas. - Ba nik susmo txarra hartzen diot honi – izutu zigun berriro Mariok. - Lasai ez da ezer gert... – esatera zihoan Albertok, baina momentu hartan lau otso basatik salto egin zuten gure gainera eta hitzik esan gabe nire arkua hartu eta bi otso basati hil nituen. Batek ihez egin zuen eta besteak Lukari koxka egin zion besoan. Egundoko minarekin zegoela gertuen aurkitu genuen herrira joan ginen, eta bertako ospitalera sartu eta eta gertatu zitzaiguna kontatu genion harrerakoari. Berehala hartu gintuzten. Ordu betez egon ginen itxaroten. Azkenean bertan azaldu zen Luka besoa igeltsoarekin eta irribarre batekin. Handik ateratzean, Bruselas deituriko hirian azaldu ginen etxe guztiak gainean genituela. Eguenak pasa ahala, Albertok mekaniko izateko lana lortu zuen eta Lukak alemanezko akademian batean irakasle bezala. Azkenean, etxea erostea lortu genuen. Ni merkatura joan nintzen eta Merkel eta Mario etxean gelditu ziren gure bizileku berria garbitzn eta osatzen. Aitor Angiozar


EHIZAN IBILTZEA ARRISKUTSUA IZAN DAITEKE Baziren behin Ion,Martxena,Juan eta Maria. Ion 9 urteko mutiko bat da oso buru argikoa,Martxena 12 urteko mutil da ,oso belarri onekoa,Juan 10 urteko mutil jator bat da eta Maria 11 urteklo neska bat da. Egun batean Ionek ehizatzera joan nahi zuen,eta hau esan zien: -Anai arrebak bahal zatozte ehizatzera?-galdetu zuen Ionek-Ez eskerrik asko,Ion-erantzun ziotenAzkenean Ion bakarrik joatekoan zegoen ehiztarien mendira,iritis bezain laster uso bat ikusi zuen eta eskopetarekin tiro batekin akatu zuen txori gaixoa.Momentu horretan gizon misteriotsu bat agertu zen Ionen atzetik eta Ionek hau galdetu zion: -Nor zera? -Ni lapur bat naiz,eta zure eskopeta naiko nuke-erantzun zion-Ezin det Nerea da ordea-esan zuen IonekOrduan Ion korrika hasi zenean estropezu egin zuen harri gogor baten kontra gizonak. -Aiiii!!!!!!-esan zuenOrduan Ion distraitu zenean zuhaitz baten kontra jo zuen buruarekin,eta OrduĂąa txintxoi bat egin citaciĂłn buruan. -Ah!!!-esan zuen IonekGizona Ionetaz burlatzen hasi zen,naiz eta berak ere mina hartu hankean,OrduĂąa beste ehiztari bat ikusi bezain laster eskopeta kendu zion eskuartetik.Ionek hori ikustean korrika hasi zen erlauntza baten bila.Aurkitu bezain laster tiro batekin jo eta korrika hasi zen. Eta eskopeta erlauntzaren azpian tusita,erleek ez ikusteko eta horrela pentsatzeko gizonak jo zuela erlauntzari.Ion ohiuka hasi zen laguntza eske: -Lagundu!!!! -Erleak ditut atzetik!!! -Lagundu!!!!


Eta horrelako ohiuekin Ionen anai arrebak entzun bezain laster korrika joan ziren,Ion salbatzera.Momentu horretan gizonak otso bati tiro egiten saiatu zen,eta orduan Ionek bi arrisku zituen,lehenengoa erleak eta bigarrena otsoa,azkenean Mariak bonberoei eta poliziei deitu zien,eta horrela bukatu ziren Ionen arriskuak.Etxean Ion gauza guztiak ahazten saiatu zen izotzak buruan jarrita zituela. Lide Bereziartua


GABONETAKO ZUHAITZEN HERIOTZA Ba omen zen behin, pinuen basoan pinu erraldoi bat. Basoko pinurik handiena zen eta denen erregea baita ere. Negurik gogorrenak jasaten zituen, baina 1826eko abenduaren 21ean gertatu zen katastroferik handiena, ez elurra, euria edo izotzarengatik, gizakien eraginaren ondorioz baizik. 1814eko abenduaren 12an, pinu erregeak ez zuen urteko negua jasan, eta hitz hauek esanez “oso zaharra nago eta ba da ordua nire postua beste gazte bati uzteko� denak agurtu, lurrean bere hazietako bat erortzen utzi eta pinu-aingeruen zerura joan zen, inoiz ez etortzeko. Inguruan zeuden pinu guztiak, hazi misteriotsu hori zer zen galdetzen zuten: -Zer da hori? -Ez dakit, baina hazi bat ematen du. -Hori hazi bat delako da-beste batek. Eta harrazoi zuten, gauza bitxi hura hazi bat zen. Egunak pasa ala, hazi hartatik, landare txikitxo bat ateratzen hasi zen, eta gero eta handiagoa bihurtzen. Bi ure barru, hasieran hazi bat zen hori pinu txiki batean bilakatu zen. Eta zuhaitztxo txiki eta polit hori erregearen umea zela konturtu ziren (errege berria). Erregeari Luzo deitu zioten. Azkenean, 1826.urteko abenduaren 21a iritsi zen eta Luzok jada 12 urte zituen adin horrekin berataz arduratzen ikasi zuen. Neguko edozein egun bezala zegoen: elurra lurrean, lakuak izoztuta, aize fina airean... eta ixiltasun osoa. Bueno, hori horizontean zerbait mugitzen somatzen zen arte.


Ixitasunak berak galdetuko zuen zer izango ote zen betidanik pinuak bakarrik bizi ziren lurralde hartatik ikusten zena zer ote zen Denak erabat harrituta geratu ziren gizaki pila bat beren makina astunekin etortzen ikustean. Pertsona haiek, kamioi, motozerra, ekabadorak etb. zeukaten, eta den-denak txaleko hori fosforitoekin zetozen. Pinu gaixoak beldur-beldur eginda zeuden, batez ere gure Luzo gaztea. Bisitari haiek zuhaitz guztiak behatzen bukatu zutenean, agintaria ematen zuen batek garrasi egin zuen: -Guazen mutilak! Landare hauek moztera! Benga, benga, jendeak gabonetako zuhaitzak behar ditu. Luzok ba zekien zer zetorren eta beldurrez zegoen, gehiago errege izango ez zela pentsatzen zuen eta. Zass!!! Bat eta gero etxe batean bukatu zuen, apaingarriz jantzita. Bai, ez da bukaera polita. Baina horrela da bizitza. Libe MartĂ­n


Emma Neolors Ni Emma Neolors naiz eta hamabi urte ditut. New Yorken jaioa naiz eta ez dut ez anairik eta ez aizparik. Nire gurasoak Will Neolors eta Juliette Neolors dira. Egia esan ez dut denbora askorik pasatzen New Yorken, nire gurasoen lanagaitik, munduko toki guztietara joan ohi naiz hilabetero. Baina Londresera joan ondoren, New Yorken bizitzen gelditzea zin egin zidaten aitak eta amak. Eta gainera oraintxe bertan Londreserako hegazkinean nago, YYUUPPII!! Maletak hartu eta taxi bat eskatu dugu geure hotelera joateko. Taxiko leihotik Londreseko kaleak ikusten ari naiz eta taxitik ateratzerakoan matrikulan fijatu naiz et buruz ikasi dut: 0229 NE. Hotela izugarri polita da, handi-handia eta pistina handiekin ere.Hoteleko gelarik handiena hartu du nire aitak. Arratsaldean ama ta biok, “shoping” egitera joan gara. Gauza mordoa erosi ditut eta “shoping” egin eta gero txokolatezko izozkia erosi dit. Bat batean aitak deitu egin du: -Bai esan?- hartu zuen telefonoa amak- Kaixo Will, zer moduz zaude? -Ondo eskerrik asko. Nire amak altaboza jarrita du bere iPhonean. Amak altaboza kendu eta hauxe entzun dut: -Bai, benetan? Orain goaz!! Azkar batean bukatu behar izan dut nire izozkia, berataz disfrutatzeko ez dut denbora askorik izan. Nire amak eskutik heldu eta taxi bat eskatu du. Azkar batean geure hoteleko atean agertu gara. Willek, nire aitak, prekupazio aurpegia dauka. -Zer gertatu da?- galdetu dut. -Ba, laztana- hasi zait kontatzen aita- maletak lapurtu dizkigute eta orain ez degu arroparik.


-Eta nork lapurtu dizkigu? -Taxiko gidarik lapurtu dizkigu. -Zelatan? -Propinarik eman ez diogulako lapurtu dizkigu. Oso kezkaturik nago, ekarri dudan arropa guztia lapurtu didate. Baina oraintxe etorri zait burura matrikula dakidala. -Ama, aita nik taxiko matrikula dakit, 0229 NE da. -Bai, ba orain joango gara "The Taxi Departament"-era eta han geure maletak berreskuratuko ditugu. Beranduago TTD-en ate aurrean agertu gara. -Kaixo, maletak lapurtu dikigute eta taxi departamentu honetako gizon batek lapurtu dizkigu. -Eta ba al dakizute berataz zerbait,matrikula,non bizi den...? -Bai, nire alabak badaki- erantzun zion nire aitak. -Bere matrikula 0229 NE da. Bat batean, departamentuko atetik gizon bat sartu da eta nor zen, maletak lapurtu dizkigun gizona! -Itzul iezaiguzu geure maletak!-ohiu egin zuen nire amak. -Ongi da baina behintzat propina txiki bat eman. -Ados, ados baina itzuli maetak. Gizonak bere taxiko maleteroa ireki du eta izugarrizko poza hartu dut maleteroan nire maleta ikusi dudanean. Gizonak hiru maletak itzuli dizkigu. Hau poza, orain hotelean lasai hartuko dut lo. Bai,bai,bai. Orain aitak eta amak bere empresako nagusiarekin hitz egin dute eta New Yorken lan egitea utzi dio nire gurasoie eta orain, ez dugu gehiago bidaiatuko, bakarrik oporretara joateko.


Tira, orain New Yorkeko ikastola batean ikasi beharko dut eta ez dut nire irakasle partikularrarekin ikasi beharko. Pena ematen dit baino pozik nago, nire lagunekin egunero ikusi ahal izango naiz. New Yorken nago berriz ere. Etxera joan eta lagunei deitu diet, arratsaldeko laurak dira eta lagunekin gelditzeko denbora daukat. Londreseko abentura kontatuko diet eta oso ondo pasako dugu. Beno ba hurrengo batean ikusiko gara elkar. Aiooooo! Naroa Irigoien


ISLA

Baziren behin bost neska txikitatik lagunak izan zirenak eta amets berdina zuten, Hawaiera joatea: Aurora, Oltz, Ahizea, Bihotz eta Intza deitzen dira . Haiek Hawaiera bidai bat egitea planeatu egin zuten eta nola Olatz aberatsa den, hegazkinez joan ordea, yatez bidaiatzea erabaki zuten. Yatean zihoaztela gidaria lokartu egin zen eta isla batean estreiatu ziren . Estreiatu zirenan, beraien ustez, lehenengo gauza egin behar zutena izan zen telefonoarekin koberturaren bila joatea, baina alperrik izan zen inon ez zegon koberturarik. Ikusi zutenean telefonoan koberturarik ez zutela, oso urdurik jarri ziren, eta erabaki zuten bi talde egitea, alde batetik Olatz, Aurora eta gidaria ura eta janariaren bila joan zitekeen, eta beste alde batetik, Bihotz, Ahizea eta Intza, hondartza bertan egon zitekeen, gordeleku bat prestatzen, eta posible izango balitz su bero bat sortzen, beste taldean zerbait ekartzen bazuten, sukaldatzeko. Bi ordu pasa eta gero, janariaren bila joan zirenak etorri ziren: Olatz: Kaixo, hemen gaude¡¡¡ Ikusi zenbait arrain hartu ditugun, gidaria oso ona da arraina hartzen, eskerrak. Intza: Oso ondo. Ba gu, zuek dena bilatzean ari zineten bitartean, txosna bat egin dugu eta ikusten dezakezuen sua ere bai. Gidaria: ea neskatoak¡¡ Negua etorri baino lehen hobeto izango da afaria prestatu eta lo egitera joatea, bihar goiz, erabakiko dugu, zer egingo dugun.


Denok ados zeuden, eta afaria hartu ondoren, lo egitera abiatu ziren nekea kentzeko, eta datorren egunean prest egoteko irtenbide onenak lortzeko. Esnatu zirenean, neskak zurrumurru handia sortzen ari zirenean, gidaria isiltzeko eskatu zien, oihu batekin: Gidaria: ixo¡¡¡¡ Beno, gaur irla ikustera joango gara, ea leku batean zerbait bilatu dezakegun, kanpoan daudenekin hitz egiteko. Zer iruditzen zaizue? Neska guztiak: Ongi da ¡¡¡ Primeran iruditzen zaigu. Oraintxe bertan, martxan jarriko gara. Hondartzatik ikusten zuten basora joatea erabaki zuten, eta ordu bat ibiltzen zeramatela, etxe oso zahar bat aurkitu zuten, bere atea irikita zegoela ikustean barrura sartzea pentsatu zuten, hori bai, poliki eta kontu handiarekin, barruan nor ala zer egon zitekeen ez zekitelako. Etxe barruan, ikuste zuten gauza guztiak ahutzez beteta zeunden…… Gidaria: Ez kezkatu neskak¡¡¡¡¡ Ziurazki orain dela denbora asko utzik egon da. Dena oso ondo ikusi ¡¡¡ Ea ikusten duzu zerbait zuen gurasoekin komunikatzeko. Neska guztiak: Ongi da ¡¡¡ Ideia oso ona ¡¡¡ Hamabost minutu eta gero, izugarrizko oihu bat entzun zuten, Aurora irrati zahar bat aurkitu egin zuen. Nahiz eta zaharra izan “on” pultsatu egin zuenean botoi berde bat piztu egin zen. Hau berri ona¡¡¡ Denbora galdu gabe, gidaria bere enpresarekin kontaktatu egin zen, eta lehenengo eta behin eskatu zion senideei esatea denak ondo zeudela, eta lehenbailehen beraien bila joatea, janarik eta urik ez zeukatelako. Gidaria, nola oso ondo zekien bere koordenatuak arazorik gabe beraien bila joaten zirenei adierazi zuen. Beraien bila joan ziren, eta kalabazin kalabazan istorio hau bukatu egin da.


Maitane Baraja


Ilargirako bidaia Bazen behin Jon izeneko mutil bat. Jonen ametsa ilargira joatea zen. Mutil guztiak esaten zioten ez zuela inoiz joango ilargira,baino Jonek ez zuen kasurik egin mutilei eta egun guztietan geratzen zen ikasten etxean. Bere ama eta aitak kezkatuta zeuden zergatik ez zen normala mutil batek denbora osoa ikasten pasatzea,ikastolako gustukoen zuen gaia, fisika zen.Egunero bere anaiako fisikako liburua artzen zuen, Jon 6. Mailan zegoen eta bere anaiak batxilergoko 1. Mailan. Jonek bazekien ilargira joateko fisikan oso aditua behar zuela.

Egun batean Jonek iragarki bat ikusi zuen, eta bertan jartzen zuen: N.A.S.A.k ilargira bidaiatzeko, fisikan aditua den bidaiaria bilatzen du. Orduan pentsatu zuen: -Hau da nire aukera, amari esan behar diot! Etxean esan zion amari: -ama! N.A.S.A-k ilargira joateko bidaiari bat behar dute. Deitu ezazu!


Orduan amak N.A.S.A-ri deitu zuen eta esan zioten, azterketa bat egin behar zuela, esan zioten 2 urte zeukala azterketarako prestatzeko. Jonek goiza eta gaua ikasten egon zen 2 urte. Orduan azterketa egitera joan zen. Bi aste ondoren emaitzak bidali zizkioten eta gainditu zuen, baino oraindik ez zituen 18 urte, beraz gazteegia zen ilargira joateko beraz 5 urte gehiago ditu prestatzen joateko.Beraz Jonek hurrengo urteetan ikasketetan jarraitzeko gogoa du.Ilargirako joateko ametsa lortzeko.

I単igo Irizar


ISTRIPUA Bazen behin Ainhoa izeneko neska bat. Ainhoak 13 urte zituen eta asko gustatzen zitzaion surf egitea. Surf eskola batean apuntatuta zegoen eta noizean behin konpetizioak izaten zituen. Naroa, Ainhoaren aizpa txikia zen 11 urtekoa eta ez zitzaizkion ezer gustatzen uretan egiten ziren kirolak (igeriketa, surfa…), berari saskibaloia gustatzen zitzaion, bere ametsa, egun batean, bere saskibaloiko jokalari gustukoena ezagutzea zen, baino jokalari hori Londreseko talde batean jolasten zuen, eta , bera Donostiakoa zen, eta orduan oso zaila izango zen ezagutzea. Naroak egun osoa sakibaloian jolasten pasatzen zuen eta ez zen inolaz ere aspertzen. Naroa, sakibaloiko kurtso batean apuntatuta zegoen eta Easo izeneko taldean jolasten zuen bere lagunen batzuekin. Goiz lainotsu batean, Naroak saskibaloiko Partidu bat zuen Altzako polikiroldegian, eta gurasoak berekin joatea erabaki zuten. Ainhoak, bere lagun batekin surf eskolara joan zen, eta iritsi bezain laster uretan satru ziren. Oso ando pasatzen ari ziren eta bat batean Ainhoak telefono dei bat jaso zuen: • • •

• •

Kaixo zu Naroaren lehengusina zara ezta? Ez, bere aizpa naiz Ba zure gurasoak eta Naroak istripu larri bat eduki dute orain dela 5min. Eta ondo daude?? Bueno, zure ama eta Naroa hospitalean daude, baina zure aita beraiek baino askoz ere hobeto dago. Ba oraintxe joango naizela esan. Agur!

Ainhoa oso kezkatuta telefonoa kolgatu eta bere izebaren etxera joan zen. • • •

Kaixo izeba! Kaixo Ainhoa, baino zer egiten duzu hemen ordu hauetan? ba...


Ez zenuen surf eskolan egon behar? • Bai, baino dei bat jaso dut eta nire gurasoak istripu bat eduki dutela abisatu didate. • Ai ama!!!!! • Bai, gainera orain hospitalean daude eta bisita bat egin nahi nieke. • Lasai egon, oraintxe joango gara • Eskerrikasko Izebak kotxea atera zuen, eta hospitalerantz abiatu ziren. 333. gelan sartu ziren, eta han aita zegoen: •

- Ainhoa!! Etorri zara! - Bai noski, nola ez nintzen etorriko istripu bat eduki duzutela jakinda? - Arrazoi duzu - Ai ama!!!!!! baina zer gertatu zaizu eskuan? - Ba atzetik zetorren kamioia gurekin txokatu da eta kotxeko kristal guztiak gainean erori zaizkit. - eta non daude ama eta Naroa? - goiko solairuko 782. Gelan - ba bisitatxo bat egingo diet. Agur! - Agur Ainhoa goiko solairurantz abiatu zen, eta ez zuen inon 782. Gela aurkitzen. Denbora asko bilatzen egon ondoren, erizain bat aurkitu zuen: - Arratsalde on - Kaixo, arratsalde on - galdera bat, non dago 782. Gela - ba… ikusten duzu hango ate hori? - bai - ba handik joan eta eskuinetara dagoen gela bakarra - eskerrikasko, baino zergatik dago hain urruti? - pertsonak oso grabe daudenean, area eramaten ditugulako. - Bale, eskerrikasko, AGUR!


Ainhoa korrika abiatu zen bera ama eta Naroa zeuden tokira, eta sartu zenean ez zen oso pozik jarri. Naroak sudurretik 2 tubo txiki zituen sartuta, eta amak berriz oxigenoarentzako maskarila. Ainhoa oso kezkatuta esan zuen: - Kaixo‌ - Kaixo Ainhoa, zer moduz zaude? - ni ondo eta zuek? - ba ez oso ondo, baino medikuek esan dute aste bete barru edo horrela etxera joango garela. - bueno, ez dago hain gaizki. Zuek lasai egon, medikuekin hitzegin dut, eta dena ondo aterako dela esan didate. - Bai, gu lasai gaude - zer da kanpotik datorren soinu hori? - Ba ez dakit‌ Ainhoak atea ireki zuen. Naroaren saskibaloiko lagunak ziren! Naroa asko poztu zen bere saskibaloiko lagunak ikustean eta erreakzionatu egin zuen, eta askoz hobeto jarri zen. Handik 3 egunetara Naroa eta ama etxean zeuden inoiz baino hobeto!

Cecilia Korta

JESUSEN KALIZA Bazen behin, 999.urtean, gerra garaian, Carhat izeneko Alemaniako herri bat.


Chris izeneko, 17 urtetako, ikasle bat bizi zen han. Mutiko hau ikasle ona zen eta egunero liburutegira joaten zen liburu bat irakurtzea, asko gustatzen zitzaion eta. Egun lasai batean ,Chris liburutegira joan zen liburu bat irakurtzera eta liburu hartu bezain azkar zera entzun zuen: -Bikingoak erasotzen ari dira!!! Orduan Chrisek liburutegiko leihotik begiratu zuen eta bikingoak emakumeak hiltzen eta gizonak esklabo hartzen ikusi zituen. Hori ikusi eta gero Chris-ek hartutako liburua bere poltsan sartu zuen eta liburutegiko leiho baten kristala apurtu ondoren salto egin eta iheska Jesa izeko basorantz abiatu zen. Handik gutxira ihes egindako jende batzuk topatu zituen juglare bati entzuten. Jende hori ikusita, beraiengana hurbildu eta neskatxa baten ondoan eseri zen. 17 urteko mutilari ez zitzaizkion inoiz juglareak gustatu. Horregatik, poltsatik liburutegitik hartutako liburua atera zuen eta ireki bezain laster mezu bat erori zen lurrera eta hau jartzen zuen. Kaixo : Ni, dakizun bezala, Bernart de Turich naiz, erregearen eta kodearen hilketak asmatu zituena. Mezu hau idazten dut nire amets batean, mundua 1000.urtean amaituko zela amestu nuelako eta hori ez gertatzeko munduko elizarik handienean joan eta han dagoen Jesusen kaliza hartu eta koba sekretura joan behar zara. Han zulo bat dago eta hor kaliza jartzen baduzu mundua salbatuko duzu. Espero dut zuk mundua salbatzea: Bernart de Turich. Hori irakurri ondoren harrituta gelditu zen. Denbora bat pentsatu ondoren, alboko nexkatoari ea ba al zekien non zegoen munduko elizarik handiena galdetu zion. Nexkatoak ez zekiela erantzun zion baina juglareari galdetzeko esan zion, juglareak asko daki eta. 15 minutu geroago juglareak amaitu egin zuen, orduan Chris berarengana hurbildu zen:


-Kaixo ni Chris naiz eta galdera oso garrantzitsu bat egin nahi dizut, asko dakizula esan didatelako.-esan zion mutikoak . -Ni Patx naiz, ea, bota galdera. -Ba al dakizu non dagoen munduko elizarik handiena? -Eta zuk zertarako nahi duzu jakin hori Chris? -Eramaten badidazu bidean azalduko dizut. -Ongi da baina, nire txakurra gurekin dator -Beno, ez dago arazorik. 7 egun pasa ondoren Jexlandera iritxi ziren. Iritxi bezain laster elizara joan ziren .Han kaliza kristalezko kaxa batea zegoen 3 poliziaz inguratua .Orduan juglareak 2 laban polizien kontra bota zituen. Gero Sirius, txakurra, beste polizia bati koska egiten hari zen bitartean gazteak ostikada bat potroetan eman eta kristala apurtu zuen kaliza hartzeko. Kristala puskatu bezain laster, atetik polizia asko sartu ziren korrika, orduan Chrisek kaliza hartu zuen eta kaliza hartzerakoan ate sekretu bat irekin zen. Han sartu ziren hirurak eta Patx atean zegoe bitartean kaliza zuloan jarri eta mundua salbatu zuen. Baina poliziak Patx hil zuten eta Chris atxilotu egin zuten .Hurrengo egunean ikaslea ahorkatu zuten. Horregatik gaude gu emen Chriseri esker eta mundua salbatu arren bere heriotzarekin ordaindu zuen.

Peru Odriozola

MULTIBIDAIARIAK


OLIBONDOAREN BOTEREA Erroma: Ezpata , ezkutua eta imperioa Karateko klasean zegoen Harriet, bere lehengusua toaila batekin aulki batean zain zuela. Olain berriz, piano eskolan zegoen 9.sinfonia jo-ezin zuela. Antton eta Rakel, ziber munduak aztertzen ari ziren, berehala konturatu ziren, Dreamsaur empresako bi agente erromatar garaiean zegoen zibermundu batea sartu zirela, begi itxi-ireki batean Anttonek arrapaladan jo zuen Olain,Urki eta Harrieten bila Rakelek zibermundu horren koordenatu zehatzak bilatzen zituen bitartean . Lehenik Harriet iritsi zen, ondoren Antton gero Olain eta azkenik Urki arnasestuka. Urki, Antton, Olain eta Harriet ohean etzan ziren eta Rakelen ordenagailuko pantaila begiratu zuten. Urki eztualdi batean esnatu zen, harizko tunika bat zeukan soinean, gorria zen,sua bezain gorria. Arropa miresten zegoen bitartean, eztul gehiago entzun zituen, berehala biratu zen eta hantxe ikusi zuen Olain Antton eta Harriet atzean zituela,Urki korrika joan zen Olain zegoen lekurantz eta besarkada gogor bat eman zion,Olainekurrengoa esaten zuen bitartean: -ze pena emengo arropa etxera eman ez izatea. Elkarrizketa eten zuen Harrietek: -Gero hitz egingo dugu, Dreamsaur empresako bi agente txatxu horiek ez dira gure zain egongo!! -Arrazoi duzu Harriet-erantzuun zuen Anttonek_. -Goazen azkar. Berehala habiatu ziren lau lagunak, gertuen zeukaten hirira,Roma ederrera! Lehenik, zerbait jatera joan ziren izugarrizko gosea baizeukaten. Tabernaria berehala konturatu zen kampotarrak zirela, orduan bazpaere legioari mezu bat bidaltzea erabaki zuen.


Harriet konturatu zen artaz beraz, berehala esan zien lagunei baina inork ez zion sinistu: -Lagunen bati bidalduko zion-esan zuen Anttonek. -Edo janaria eta edaria erosteko lista bidaldu dio bere erosleariBerriz Urkik-. Handik bost minutura hamabost gizon etorri ziren lantzekin, Harriet jauzi batez altxa eta ezusteko batez bi legionari bota zituen, beste hiruren ezpatakadak sahiestu eta beste bat bota zuen ostiko batez. -Hamabi baten aurka ez da legezkoa-esan zuen Olainek. -Arrazoi duzu-Erantzun zuen Anttonek eta ukabikada batez legionari bat lurrean utzi zuen. Tabernatik ateratzea lortu zuten lauek,bina ez zuten asko iraun korrika bost legionari aurrean zituztelako iada. Bost minututan ziegan zeuden, ez zekiten zer egin baina zortez Urkik,bere amak “PSP�-a komfiskatzenzionean gltzez itxitako armario batean gordetzen zionean,erabiltzen zuen giltza maisua zuen bere poltsikoetan zoro baten moduan moduan bilatzen asi zen, -ez gaude mundu errealean gogoratzen?-esan zion Anttonek burumakur. Urki berehala geratu zen mihatzeaz . -Egia da.Aztua neukan!-Urkik baita ere burumakur. -Badakit nola atera hemendik!-Esan zuen Urkik.-Bihar barbaroak Roma inbadituko dute, orduan ihes egin ahalko dugu!. -Eta Dreamsaur geratu.-Esan zuen Harrietek. -Hori da. Hurrengo egunean Urkik esan bezala barbaroak eraso zuten lehenik ziegak hartu zituzten. Zortez zaindaria Multibidaiarien ziegatik gertu hil zuten, Urkik ziegatik eskuak atera eta giltzak erori ziren, Urkik ziegatik eskuak atera eta giltzak hartu zituen bereala atera ziren eta kampoan Jorge eta Mary zeuden Anttonek Mary jo zuen jorge konturatu zen baina Harrietek zangoa jarri zion eta biak lotu zituen Urkik eman zion soka batez


-Eta orain goazen hemendik gu hil baino lehen-esan zuen Harrietek.Ingurura begiratu eta doministikua eta txaloa eman zuen.Etxera iritsi zirenean pizza bat jatera joan ziren.

Unai Ruiz


PALIREN ABENTURAK Frantziako baserri zahar batean bizi zen Pali izeneko pailazo zahar eta barregarri bat. Pailazoa izateaz, garbitzailea ere bazen. Orregatik Libu izeneko zapi gris bat zuen. Baserriko zelai batean behi bat ere bazuen, Berde izenekoa. Beltza eta zuria zen, oso jolastia eta Paliren oso laguna. Egun batean Palik jai zuen eta aprobetxatu zuen trena hartu eta Bizkaira joateko perretxiko bila. Palik, zeukan saski batean Libu sartu zuen. Perretxiko batzuk aurkitu eta saskian sartzerakoan zapia erori egin zen eta oihuka hasi zen baina Palik ez zuen entzun gor xamar zegoelako. Palik berriro trena hartu eta Frantziara bueltatu zen. Iritsi bezain laster, Berde ikustera joan zen eta hor gelditu zen berarekin jolasten. Ordu batzuk geroago jolasten jarraitu zuten eta Berde erori egin zen, Pali altxatzen saiatu zen, baina ezin zuen. Berde belar gainean mugitzen hasi zen eta altxatzen lortu zuen. Pali parrez hasi zen baina Berdek etzekien zergatik ari zen barrez orduan galdetu zion: -zer pasatzen da ? -Berde-berdea zaudela – erantzun zion palik. -Oraintxe nator – jarraitu zuen Palik. Orduan, bueltatu zenean argazki kamera bat zuen eskuan eta argazkiak ateratzen hasi zen eta bukatu zuenean Libu hartzera joan zen, baina ez zuen aurkitzen. Orduan pentsatzen hasi zen, eta pentsatu zuen Libu Bizkaiko mendi hartan galdu zuela,eta oihu egin zuen : O ez Libu galdu zait Bizkaiko mendi horretan? zer pasatzen da?-galdetu zuen berdek. Libu galdu dut!-erantzun zuen Palik. O, ez -Gehitu zuen berdek. -Orduantxe, Palik korrika tren bat hartu eta Bizkaira bueltatu zen mendi hori aurkitzera.


6 ordu geroago iritsi zen eta mendia igotzen hasi zen, denbora bat geroago Libu aurkitu zuen zuhaitz zahar baten ondoan. Orduan Palik galdetu zuen: -non gaude??? -ez dut ideiarik ere- erantzun zuen Libuk. Orduan zuhaitz bat hitz egiten hasi zen eta esaten zuen: -non zaudeten jakin nahi baduzue, mendi honetako zuhaitz guztien armiarma-sare guztia garbitu beharko dituzue. -Pali eta Libu lanean hasi ziren. -ordu batzuk geroago... -uf ze beroa eta ze nekea!!! -esan zuten biek. -nekea galdetu zuen beste zuhaitz batek -bai, oso nekatuta gaude! -erantzun zuten biek. -orduan orain gehiago nekatuko zarete azken zuhaitza falta zaizue. -a bai? Non dago? -bai, gainera 30-km ditu eta ez duzue jakingo zenbat armiarmasare dituen. Zeuen atzean dago. -EEEEEEE !!!!!!!!!!! Nik ez dut hori garbitzeko asmorik. -bidea jakin nahi baduzue, egin beharko duzue. -ondo daaa... -orduan lanari ekin zioten eta garbitzen hasi ziren. Azkenean bukatu zuten. Pali zuria izatetik, gorria izatera pasa zen, eta Libu grisa izatetik beltza izatera. Orduan Palik esan zuen: -ala or duzu oso-oso garbia zaude, orain esan bidea nondik den mesedez. -zuhaitzak biak eskuan hartu zituen eta gora eraman, orduan esan zuen: -hor dago bidea, aurrera jarraitu eta aurkituko duzue. -ondo da!- erantzun zuten biek.


-aurkitzen duzuenean bidea jarraitu eta beste bi bide egongo dira, zuek Parisera joan nahi baduzue eskuinetik joan behar zarete. -Bale – erantzun zuten biek. Pali eta Libu ez ziren zuhaitz beldurgarri horrengan konfiantzarik eta eskuinera joan beharrean ezkerretara joan ziren, baina Parisera joateko tren-geltokia aurkitu beharrean infernura joan ziren. Orduan buelta eman eta zuhaitzak esandako bidetik joan ziren. Orduan trena hartu eta Parisera bueltatu ziren. Han zegoen Berde lurrean etzanda lasai-lasai, baina Pali harritu egin zen eta hau galdetu zion: -Nola garbitu duzu gorputz osoa zeuk bakarrik? -Euri zaparrada galanta erori da eta garbitu egin naiz. -Aaaaaa! -Esan zuen Palik Denak afaltzera joan ziren eta gero lotara oso goiz hurrengo goizean asko jolastu ahal izateko.

Miren Alberdi

PELLO IJITUA Bada nire herrian Pello izeneko ijito bat. Aurpegi beldurgarria du horregatik beti bere txapelarekin dabil, bere bainujantziarekin eta jertse kutre eta puskatu horrekin inguruko ume guztiak uxatzen ditu. Pello ijitoagatik galdetzean bik edo hiruk emango dute erantzun egokia, baina “el de la gorra�


esanez ordea, guztiak haizearen orrazian bizi dela eta denbora osoan irlara begira dagoela esango dute. Uda iristean sup, piraguismo, surf eta body boardeko ikastaroak hasten dira. Orduan bapatean basuran janaria bilatzen ari zen bitartean mapa bat aurkitu zuen eta‌ -mapa hau edozein lekutan ezagutuko nukeen santa klara irlakoa da.-esan zuen Pellok. Orduan ideia bat bururatu zitzaion eta ideia horretaz baliatuz plan eder bat eratu zuen. Pello oso baldarra zenez hala moduko balsatxo bat prestatu zuen. Hurrengo eguenean hondartzara joan zen eta bere balsa itsasoratu zuen. Gero bere plana abian jarri zuen. Plana piraguismoko ikastaroa hastean bere balsa ez zegoenez batere ondo egina puskatu eta ondoratzen ari zela egiten zuenean irakasleak eta ikasleak Pellorengana joatean marrazoaren aleta formako kartoi zati bat utziko zuen eta gero piraguetara igotzeko eskatu irakaslea bota eta arraunarekin ikasleak bulkatzea zen. Plana planeatu bezala atera zen eta piraguarekin irlara abiatu zen. Irlara iristean hau esan zuen: -barrutik kanpotik baina hobea da. Orduan irakaslea haserre zetorrela ikustean azkar baino azkarrago maparen pausoak ematen hasi zen, gora igotzean denborarik ez zuela ikusita itsasargian ezkutatu zen , irakaslea igotzean itsasargira abiatu zen Pello bilatzera, atea irekitakoan Pello txakurraren zaunkak egiten ari zen ate atzean eta orduan irakaslea barrura sartzean atzetik eraso egin zion irakaslea lurrean utzita kanpora atera eta altxorra bilatzen segitu zuen


altxorra aurkitzean haizearen orrazira itzuli nahi zuen baina piragua gabe zegoenez irlan geratu zen. 20 urte geroago irlan hil zen bere emaztearekin eta bere txapela bere umearentzat geratu zen. Horregatik dago Pelloren harrizko aurpegia irlan. Bere umeari ere “el de la gorra� deitzen diote. Auritz Lamariano Mendi

PIANISTAREN ISTORIOA Bazen behin mutil txiki bat pianoa asko gustatzen zitzaiona eta ordu asko egoten zen jotzen. Ez zen ezda etxetik ateratzen jolasteko eta horregatik ez zituen lagunak, berarentzat bere lagun bakarra bere pianoa zen.


Egunero abesti bat praktikatzen zuen Beethoven, Mozart... ia bost abesti astean. Egun asko egon zen ensaiatzen eta egun batean konpozizioak egiten hasi zen. Urteak pasa urteak etorri, famatua eta ospetsua bihurtu zen. Pianista guztiak inbidia zuten oso famatua zelako. Leku guztietan jotzen zuen musika klasikozko kontzertuak, etab... Egun batean gaixotasun bat hartu zuen eta medikuarengana joan zen. Beste pianistak medikuari sobornatu zioten mutilari pianoa ezin izango zuela joko esateko. Baina berak esan zuen: -Nire bizitzako kontzerturik onena egingo dut naiz eta saiakeran hil!- Kontzertuko egunean, arnasa hartu zuen eta mutil guztien aurrean musikarik onena jo zuen. Beste pianistak konturatu baino lehen kartzelean zeuden, eta mutila kontzertua bukatzean jende guztia buiaka hasi zen. Eszenariotik ateratzean poliziak pianistena kontatu zion, eta hain pozik jarri zen Beethovenen bigarren sinfonia jo zuela. Alex Diez

Siciliako Etna Bazen behin Sicilian Jon izeneko mutil ausart bat. Berak 14 urte zituen, baina, 16 zituela ematen zuen. Lagunekin geratu zen egun batean, Siciliako Etna sumendiak eztanda egin zuen. Jonek alde egin behar izan zuen bere familia gabe eta beraiekin elkartu egingo zela zi egin zuen. Mendi tontor batera igo zen eta han pasatu zuen gaua. Goizeangoiz mendian bera jaisten hasi zen baina, ez zen oso erraza, ez zekien nondik jaitsi. -hemendik jaitsiko naiz- esan zuen Eta bide batetik jaisten hasi zen. Bidean hartz bat handi bat ikusi zuen eta korrika batean hasi zen. Lasterketa horretan hartzaz libratu zen.


Bidean behera zihoan eta gose ikaragarria sartu zitzaion. Zori onez zuhaitz baten puntan sagar pare bat ikusi zituen baina, ez zekien nola hartu. Azkenean zuhaitza eskalatu zuen eta bi sagarrak lortu zituen: -Bat gaurko eta beste bat biharko- esan zuen. Eta sagarra janez bidea jarraitu zuen. Jon mendian behera zebilenean, bakarrik eta triste sentitu zen. Halako batean, txakur txikitxo bat ikusi zuen, makil bat hartu eta bota egin zuen txakurra joan dadila. Txakurra makilaren bila joan zen eta Jonen albora tximista baino azkarrago iritsi zen. Jonek txakurra gosez zegoela ikusi zuen eta motxilan zuen sagarra eman zion. Orduantxe laguna egin ziren eta poz-pozik mendia jaisten hasi ziren. Berandu egin zen eta zuhaitz baten azpian gelditu ziren lotan. Goizean-goiz mendia jaisten hasi ziren biak. Ez zekiten nondik zindoazten baina beraiek mendian behera jarraitu zuten. Azkenean mendi oinera iritsi ziren. Herria mendi oinetik ikusten zuten eta korrika hasi ziren herrirantz. Herria suntsitua zegoen eta Jonek bere etxea ikusitakoan negarrez hasi zen, bere familia hila zegoela pentsatzen zuen. Kaletik (kale suntsitua) zihoan eta zauri bat egin zuen lurrera eroritakoan. Ospitalera joan zen laguntza bila eta zauria sendatu egin zioten. Ospitalearen itxaron gelan, bere familia osoa ikusi zuen aita eta ama ezik. Jon asko kezkatu zen eta zer gertatu zitzaien galdetu zion amonari. Zauri txikitxoak zituztela esan zuen amonak eta Jonek buelta eman zuenean han ikusi zituen. Jonek muxu bana eman zien eta gertatu zitzaion guztia azaldu zuen. Azkenik txakurra beraiekin gera daitekeen galdetu zuen, gurasoek baietz esan zuten eta Okantz izena eman zioten. Geroztik familiak beste toki batean bizitzea erabaki zuen. Xabier Ormazabal


NIVALDO ETA FERNANDO TURQUIAN

Bazen behin pertsona bat Fernando deitzen zena,eta berak gustoko zuen ehiza eta bera ehiztaria zen. Iru単an bizi zen baina familia Turkian dauka.Uztailaren 7an San Ferminak ikustera joan zen eta zezen batek kollarea zeukan eta beraren izena Nivaldo zen. Nivaldo oso azkarra zen eta nola oso zezen polita eta ona zen,aste guztian utzi zioten korrika egiten eta egun batean 2 pertsona arrapatu zituen.1go ari adarra ipurditik sartu zion eta 60 puntu eman zioten gizonari.2.ari eziaren aurka bota zion eta buua ireki zuen. Fernando ehiztaria arrituta gelditu zen.Uztailaren 8an Fernando korrika egin zuen San Ferminetan Nivaldo zezena beraren gana juan zen.Fernando zezen plazara lehenengoa iritsi zen,Nivaldo bestei esquibatu eta bigarrena sartu zen zezen plazara. Fernando zezen plazara iritsi bezain laster jendeari eskerrak ematen zegoen, Nivaldo beraren atzetik ipurdiarekin egorrezko atearen aurka bota zion eta egurrezko ateko 2 listoi puskatu zitun Fernandok buruarekin. Fernandori 3 puntu buruan eman zioten.Uztailaren 9an Nivaldori beste korrida bat egin zuen.


Estafeta kalean Nivaldo ezia saltatu zuen eta inorri arrapatu gabe ihes egin zuen.Iru単an beldur izugarria eragin zuen Iru単a guztian. Fernando Iru単atik ibiltzen zegoela Nivaldo bere atzetik agertu . Fernando taberna batean sartu zen ,Nivaldo bere indar guztiarekin saiatu saiatu zen sartzen baina nola ezin zuen,joan egin zen. Nivaldo parque batera joan zen han 6 urteko hume bat zegoen umea zabuan zegoen Nivaldo umearekin baina Nivaldoren pisuarengaitik zabuaren goiko eusteko burdina umeari buruan eman zion eta burua ireki zuen Nivaldo adarrekin hartu eta Turquiara eraman nahai zion bere legusuaren gana zirugano ona zela. Fernando bide berdina egin zuen Nivaldori hiltzeko,Nivaldo bere lengusuarengana eraman zuen eta umea sendatu zuen. Nivaldo kalean zegoela Fernando ikusi zuen eskopetarekin eta adarra ipurditik sartu eta apendizea gelditu zuen adar barruan.

I単igo Irizar


FENOMENOEN BASOA Behin batean, Norbegian bizi zen ume txiro batek txabola bat eraiki zuen bere herri ondoan zegoen baso batean. Umeak hamar urte zituen. Mutikoa Mikel deitzen zen eta ez zeukan familiarik desagertu zelako. Txabola eraiki zuen basoan desagertu zen bere familia, horregatik, eraiki zuen txabola. Berri hura, herri osoan zabaldu zen. Mikelen lehenengo gaua iritsi zen baso hartan. Lotara joan zen eta minutuan hartu zuen lo. Hurrengo egunean, basoa exploratzera joan zen eta geiser bat aurkitu zuen. Geiserraren zulotik begiratu eta pertsona bat ikusi zuen. Pertsonak hauxe esan zion: -Hi! Etorri honea oraintxe bertan! -Ez-Mikelek-baituko didazu guztiek egiten duten bezela. -Ez da egia-pertsonak-zu ni ateratzen laguntzea nahi diat. -Bale, bale...-Mikelek- horrela bada, oraintxe noa. Mikel pertsonarengana joan zen laguntzera. Geiserraren zulotik sartu zuen eskua eta tira egin zune. Geiserraren zuloa hndia zenez, pertsona zulotik sartzen zen eta Mikelek errex atera zuen. Bera eta beste pertsona fenomenoak aurkitzera joan ziren. Ordu bat geroago, mendi altu-altu bat igo zuten eta puntan hiru pertsona zeuden. Hiru gizakiak zaurituta zeudela jakitean, Mikel


eta gizon hura txabolara eraman zituzten zaurituak. Txabolara iristean gizona hura presentau egin zen: -Nire izena Pablo duk. -Nire izena berriz,-Mikelek-Mikel. Hiru pertsonetako batek esan zuen: -Ni, Paul deitzen naiz. -Ni Aitor.-beste batek. -Ni, Nestor.-azkenekoak. Guztiak ezagutzen zirenez, naturaren gauza politak exploratzera jon ziren. Bi ordu geroago, sumendi bat aurkitu zuten. Sumendi zulotik begiratu eta urrez beteta zegoela ikusi zuten. Paul korrika hasi zen urrearengana. Bakarrik Pablo geratu zen Mikelekin, beste hirurak urrearengana jon ziren. Traizionatu zieten! Igotzeko laguntza nahi bazuten, hor konpon!Pablo pixa egitera joan zen. Pixa egiten zegoenean Mikel urbildu egin zen: -Eeee!!-Pablok- itxaron bukatu arte!! -Bale,-Mikelek-baina ikuspegi politak daudelako urbildu naiz, eta ez beste gauza bat ikusteko... Ikuspegia mendi batzuena zen, oso polita. Mikel hiru pertsona ikusi zituen; bere familia zen! Familiarengana urbildu eta haiekin herrira joan zen. Aste bat geroago, notizietan atera ziren Paul, Aitor eta Nestor sumendian galduta aurkitu zituztelako. Ala bazan eta ez bazan sartu dadila “Halloweeneko� kalabazan. Lander San Sebastian


LUISEN ABENTURAK Bazen behin gizon bat Luis izenekoa 35 urtekoa eta liburu pilapila idazten zituen. Egun batean bere etxean zegoela,asper asper eginda, beste liburu bat idaztea pentsatu zuen, tsunamia Filipinetan gertatzea eta ordu bat geroago ala izan zen tsunamia gertatu zen Filipinetan, eta altuan esan zuen, ah ze kasualitatea !!!. Eta bera beti etxean zegoen ipuinak idazten eta


asper asper eginda. Abentura bat bizitzea. Bidean zegoela lagun bat aurkitu zuen, eta esan zion: -Kaixo lagun. -Kaixo, zer moduz zaude? -Ba egia esan ondo, baina, janariak eragin txarra izan du nigan. -Medikura joan zaitez. -Ez ! Abentura bat jarraitzen nago. -Ba ondo izan ni etxean dut nire emaztea itxoiten. -Agur. -Agur. Eta bakoitza bere bidetik joan ziren. Luis jarraitu zuen ibiltzen eta ibiltzen eta erori egin zen eta neska batek ospitalera eraman zuen, beranduago gela batean sartu zioten. 2 ordu ondoren esnatu zen eta Luisek neskatoari “ eskergarriko “ esan zion eta neskatoa erantzun zion: -Lasai, ez da ezer gertatzen. -Bai nirekin etorriko zara nire bidaia, bueno nahi baldin baduzu. -Ze bidai? -A egia da ez dizut abisatu, abentura bat biziko dut, etorri nirekin mesedez. -Bai, ongi da, zurekin joango naiz. Eta biak bidaian joan ziren. Itsasontzi bat artu eta irla deserta batera iritsi ziren. Iristerakoan Luis eta neskatoa jateko zer baiten bila joan ziren. Eta Luis galdetu zion: -Nola deitzen zara ? -Nola deitzen da. -Bai ori galdera bat da. -Nola deitzen da. -Bai baina ori galdera bat da. -Nola deitzen da nire izena da. -Aaaa, orain ulertzen dut, baina zergatik deitzen zera horrela? -Nere aitak esan zian, ni txikia nintzenean medikuak amari galdetu zion nola deituko nintzen eta nire amak esan zion nola deituko da, zeren ez zuen ulertu eta medikuak apuntatu zuen. -Baina nola ez zuela ulertu?


-Nere ama Nueva Yorkekoa zen eta bakarrik ingelesera ulertzen zuen. -A ba orduan zuk ingelesera ondo hitz egingo duzu. -Bueno bai. Eta hitzegiten zeuden bitartean janaria hartu eta itsasontzi txikitxo bat egin zuten horrela berriz Donostiara bueltatu ziren. Hortik bi egunera ezkondu ziren eta ala bazan ez bazan sar dadila kalabazan. Nora Arenas

LEHOIEN ARTEAN

Bazen behin Sullivan izeneko mutil bat. Goizeko zortziak ziren eta Sullivanek institutora joateko prestatzen ari zen. Bat batean


timbrea jo zuen. Sara zen Sullivane laguna. Biak institutora joan ziren lasai-lasai. Institutoan histori asignaturan zeuden. Amazonaseko altxor batez ikasi zuten. Larunbatean Sulivanek Sarari deitu zion gelditzeko. Sararekin aurkitu zenean Sarak Sullivani bidai batera gonbidatu zion, Caribera hain zuzen ere .Aeroportuan zeudenean abioia hartu zuten. Hemen pasatu beharko ditugu oporrak – esan zuen zuen Sarak. Hotelean maletak desegitean ari zirenean suge ba agertu zitzaien leihoan. -Kontuz! -esan zuen Sullivanek. Sugeak Sullivani kamiseta hartu zion eta Amazonaseko baso handian sartu zen. Sullivan atzetik joan zen. Sugeak kamiseta askatu zuen eta Sullivanek hartu eta alde guztietara begiratu zuen. Ez zekien non zegoen. Aurrean gaztelu arraro bat zeukan eta bi aldiz pentsatu gabe barrura sartzea erabaki zuen. Barruan bost lehoi zeuden eta Sullivan bila joan ziren. Sullivan korrika atera zen eta hoteleko paretaren aurka jo zen. Bere gelara sartzerakoan Sarak galdetu zion: • Zer gertatu zaizu? • Oso historio luzea da - esan zuen Sullivanek. Orduan ohean sartu zen. Hurrengo egunean gosaltzera jaitsi ziren. Sullivanek gosaldu ondoren ohianera bueltatu zen eta gazteluan sartu zen.Barruan objetu arraro bat zegoen eta ipar orratz magikoa zela jartzen zuen kartel puskatu batean. Sullivanek hartu egin zuen eta ipar orratz hori birak ematen hasi zen. Bat batean gelditu egin zen eta ekialderantz seinalatzen zuen. Argi disdiratsu bat agertu zen eta orduan Afrikan agertu zen. Sullivan kobazulo batean agertu zen eta arroka adornatu baten gainean liburu bat zegoen. Hau jartzen zuen: MUNDUA ARRISKUAN DAGO, BAKARRIK AUKERATUAK SALBATU DEZAKETE. Orduan Sullivan konturatu zen bera aukeratu bat zela eta bestea o


• •

aurkitu behar zuen. Orduan ipar orratz magikoa disdiratzen hasi zen eta bat batean Españan agertu zen. Españan, Madriden zegoen, etxe arraro batean. Etxe horretan Paco izeneko mutil bat zegoen. Zein zara zu?-galdetu zion Pacok. Zure bila nator.-Erantzun zuen Sullivanek.

Pacok ezer esan gabe Sullivanekin joatea erabaki zuen. Orduan Sullivanek ipar orratz magikoa hartu eta Amazonasera joan ziren biok. Amazonasen gaztelu arraroan zeuden. Lehoiak agertu ziren baino Sullivanen ipar orratza magikoa ezpata batean bihurtu zen eta lehoi guztiak hil zituen. Goiko pisura iritsi zirenean Malbur izeneko mounstro bat zegoen. Orduan Sullivanek ezpata hartu eta Pacori eman zion eta Pacok salto handi batez bihotzean zaztatu zion ezpata eta hil egin zuen. Mundua salbatu zuten eta bakoitza bere etxera joan ziren. Sullivanek ipar orratza gorde zuen sekretuan eta batzuetanMadridera joaten zen laguna bisitatzera.

Aimar Dorado


BIDAIA Bazen behin Beyjavik izeneko herri txiki batean Islandian . Herri horretan ezin zen edonor bizi urte normaletan 50 zero azpitik egiten du. Han herri txiki guztietan bezala familia xume bat bizi zen aita eta ama eta Ramon izeneko ume oso listo bat bizi ziren Ramonek begi urdinak eta ile laranja zeukan, oso sinpatikoa eta lagun oso on bat zeukan . Umea konturatu zen eguraldia aldatzen zegoela bera jaio zenetik 10 edo 20 bat gradu igo ziren tenperaturak . Umea ikastolara zihoan baina egun askotan elurra egiten zuelako irakaslea ez zen etortzen(irakaslea beste herri batekoa zen) orduan Ramonek ordenagailua hartu eta interneten gauza pila bat ikasten hasi zen . Halako egun batean eguraldi onarekin irakaslea etorri zela horrela galdetu zion : -zergatik igo eginda tenperatura hainbeste azkeneko urte hauetan ? - Ramonek • ba “inbernadero” izeneko gauza bat ari delako gertatzen Ramon- erantzun irakasleak • eta hori zer demontre da ?- galdetu zion Ramonek • ba : Chinan , Londresen , New Yorken hain herri handiak dira papera egiteko , burdina egiteko . . . sua edo gauza kontaminatzaileak botatzen dituzte eta orrek atmosferan beroa pilatzen du – irakasleak eta Ramonek beste gauza bat esan behar zuenean trin!!!!!!!!!!!!!!!! txirrinak sonatu zuen . Urrengo egunetan ekaitzatz izugarri bat etori behar zen eta ramonek bazekien andereinoa ez zela etorriko eta , Urrengo eguna iritxi zen eta ramonek asmatu zuen eta han abiatu zen ordenagairen bila . Ramonek googlen islandiako tenperatura eta eguraldia ikusi zuen eta ala jartzen zuen urrengo urtean islandian 30 gradu igoko zela . ramon ordeangiluari patada


bat eman eta bere etxera jun zen ziztu bizian bere aita eta amari kontatu zion eta bere ama eta aita ez ziren inoiz ikastolara jun . Bere semeak groenlandiara jutea rekomendatu zien . Handik egun batzutara eguraldia begiratu zuten eta eguraldi ona markatu zuten handikan 10 egunetara eta barku bat egiten hasi ziren. Barkua egurrezkoa izan behar zuen eta egurra moztea oso zaia zen eta ramoni burutazio bat okorritu zitzaion lehenego zuhaitz etako makilak puskatu harri bat itxatix eta orrekin jotzen bazenuen zuhaitzak behereala puskatzen zenuen Ramonek tresna berri bat asmatu zuen eta aizkora izena jarri zion eta bera ama aita bere lagun favoritoen gurasoekin lanean hasi ziren dena ramonek esten zuen : zenbat , m , cm etab koa izan behar zuen . Egun batzuk pasa zituzten barkua egiten . Ramonek ain listoa zela eta pentxatu zuen groenlandian igual ez zegoela janaririk eta bere aitari eta amari eta lagunen gurasoei hiru altze artzeko, bat altzeak ez oso zarrak izatea eta bi bi arr izatea eta bestea emea bi erreproduzitzeko eta bestea bidaian jateko. Barkua prest zeukaten bikingoen barkuaaren itxurakoa zeukan lau arraun zituen gurasoentzat bere lagun hoberenak timoia eramaten zuen eta ramon barkuko kapitaina izango zen han hasi ziren lehenengo egunean marrazoak ikusi zituzten. Altzea iltzen hasi dira eta altzeak sekulako odol pila bota zuen eta . Mararazoak barkuaren aurka txokatzen hasi ziren eta barkuko pertxona guztak ramon izan ezik oiluka hasi ziren : -barkua puskatuko dute!– ramonen aitak -ikusi dituzue hortzaikarragarriak – ramonen amak -isildu!!!-ramonek -badakit zer egin hodol guztia boeteila batean sartuko dugu eta bota egingo dugu eta marrazoak orren atzeti juango dira , ondo iruditzen – ramonek -bai – guraso batek -a ze ideia ona – beste batek egunak joan egunak etorri lau egun zaramaten itxasontzian eta bi gurasoak eta umeak zertxo bait aspertuta zeuden . Ordu bat igaro zen eta derrepente izotz bloke erraldoiak


agertu ziren itxaso erdian , itsas bloke erraldoia eskibatu zuen eta derrepentea : -hua, zer da hau ? Denak arrituta gelditu ziren milaka izotz bloke eta oien bukaeran lurra zegoen . Izotza leku guztietati zegoen baina denak eskibatzea oso oso oso zaila da eta horrela izan zen izotz mendi baten aurka talka egin zuten denak eskerrak salbu igo ziren izotz mendira egur zatiak jarri eta egur batetik bestera saltatzen joan ziren batean izotz medi batetikan betera joateko tartea handiegia zen eta irristatu eta ur konjelatuan erori ziren derrepente pinguinoak etorri ziren bakoitzak bati eldu eta ziztu bizian eraman zituzten kostara .kostan izotzezko etxetxoak zeuden batean sartu eta pertxonak zeuden beraiekin itzegiten egon odoren beraien lagunak egin ziren eta ala baza edo ez bazan sardadila groenlandiako terrazan. Hasier Zubizarreta

MIKELTXOTO DESAGERTUTA Bazen behin Mikeltxoto,Tratxo,Ana eta Milotxo izeneko lau anai arreba,katedral batean jaio ziren eta beraien bizitza pixkanaka pix kanaka katedral horretan izan zen.Egun batean Mikeltxoto desagertu egin zen.Katedrala oso handia zen,eta handikan bilatzen egon ziren 5 hordu.Baina ezer.Ez zuten Mikeltxotoren arrastorik aurkitu.Orduan,Tratxo Ana eta Milotxo katedraletik atera ziren eta barku bat artzea erabaki zuten,Mikeltsotoren bila asteko.Barkuarekin Inglaterra,Noruega eta toki haskotara joan ziren.Azkenean frantziara iritsi ziren barkuz.parisera.barkua biebukon utzi zuten eta parisera joan ziren, Mikeltxotoren bila.Taberna batera joan ziren galdetzera.Tabernako nagusiak esan zien ez zekiela


Mikeltsotoriburuz ezertxoere.Orduan Espainira joan ziren.Coru単an utzi zuten bakua eta Madrid -era joan ziren.Eta Madrid guztia ikusi zuten.Real Madrid-eko futbl zelaia,la guarneru etab.Baina ezer.Gero Bartzelonara eta han,Miloxori iruditu zitzaion Mikeltxoto ikusi zuela barku batean. Hurreno egunean,Milotxo,Ana eta Tratxoren barkua artu zuten.Mikeltxotoren bila joateko.Orduan ,Rusiara iritsi ziren, (Siberiara).Siberian Mikeltxoto ikusi zuten baina moto batean zijoan preso bat bezala.Zapi batekin aboan,eta anketan,eta eskuetanr esposekin.Eta motoan gidaritzen makarra bat,egia esan.Orduan Milotxo poliziari deitu zion.Polizia etorri zenerako motoa joanda zegoen.Baina poliziak esan zuen lasai seguru moto horren matrikula azkar bilatuko dugula.Orduan Ana Tratxo eta Milotxo pixkabat lasaitu ziren.Orduan poliziak hiru ume oihentzako etxe txiki ba eman zien.Orduan Tratxo Ana eta Milotxo aste bat ziren gutxi gora behera.Etxe hori barrutik ez zen oso handia egia esan bi logela eta komun bat.Janaria poliziek ekartzen zioten.Orduan egun batean ondartzara joatea erabaki zuen.Ondartza oso handia zen,agian 2,kilometrokoa eta ura oso garbia zegoen,egia esan.Bainatu egin ziren ur garbi horretan.Baina ezin zuten Mikeltxoto burutik kendu egia esan.Orduan,derrepente polizia batzuk agertu ziren.Eta esan zion polizia batek.Siberiako zentral parck eraman zuela lapurrak.Orduan Ana Tratxo eta Milotxo Siberiako zentral parckera joan ziren.Zentral parck hori izugarrizkoa zen.Lehenengo zati oestera joan ziren.Zati oestean pillobat atrakzio zeuden,eta Milotxo,Tratxo eta Anak ez zekiten nun zegoen Mikeltxoto.Orduan urezko atrakzio batera joan ziren,zati oestean.Baina atrakzio horretan ez zegoen.Orduan Solhwort,atrakziora joan ziren.Eta han ikusi zuten Mikeltxoto baina ez atrakzioan,lapurrak Mikeltxoto ari zen eramaten korrika.Orduan Milotxok,Ana eta tratxo beraren atzetik korrika hasi ziren.Orduan lapurrak Mikeltxotorekin arresi handi bat saltatu zuen.Baina Tratxori Anari eta Milotxori arresi hori jauzi egitea beldurra ematen zien alegia.Lapurra Mikeltxotorekin lla


joanda zegoen,eta onela egin zuen garraxi Milotxok:eeeeeeeezzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz!!!!!!!!!!!!!! zergggaaaatiiiikkkkk!!!!!!!autobus bat artu zuten,eta erreka batera joan ziren.Erreka ondotik submarino bat pasa zen,eta han zegoen Mikeltxoto,han barruan,ezin aterik. Orduan Ana Milotxo eta Tratxo,uretara joan ziren,igariz joan ziren submarino horren atzetik.Submarino hori bat patean errekako ur jauzi batera erori zen,eta desagertu egin zen.Milotxo,Tratxo eta Ana,ere ur jauzitik erori egin ziren eia esan.Eta han joan ziren buzeatzen submarinoaren atzetik.Beraiek bat patean submarinoa arrapatu zuten,saiatu ein ziren sartzen,baina sartzeko atea itsita zegoen.Orduan zulo bat egiten asi ziren.Azkenean zuloa egitea lortu zuten.Submarino barrura sartu ziren,submarino barruan laberinto bat,eta altaboz batzuk zeuden.Altaboz oietatik derrepente ahots bat agertu zen.Nai baldin baduzue zuen anaia salbatu,laberinto hau m単utu batean recorritu beharko duzue.Orduan beraiek korrika asi ziren,kriston pillobat.Azkenean iritsi ziren,Mikeltxoto artu eta buzeatzen bonbonekin joan ziren beraien hirira.Iritxi ziren,eta katedralera joan ziren pozik baino poziago. Endika Agote


KEVIN USOA Bazen behin, familia batean, Mark, Mikel, Elena eta Paula, bere osabarekin bizi zirenak, Luis. Markek 9urte zituen, Paulak 12, Mikelek 41, Elenak 39 eta Luisek 21. Mikel eta Elena, Mark eta Paularen gurasoak ziren. Markek ez zituen lagunik,bera saiatzen zen lagunak egiten baina alferrik zen.Berak animalia bat nahi zuen, animaliarekin jolasteko baina bere amak ez zion uzten lan handia zelako. Mikeli ez zitzaion inporta eta paulak eta Luisek baita nahi zuten.Markek behin eta berriro errepikatzen zion: -Ama mesedez animalia bat erosi, gutxienez arrain batzuk edo kanario bat, mesedez -Ez, esan dizut ezetz! Elena konbentzituta zegoen ez zuela animalia bat erosiko. Behin, Mark ikastolatik bueltan zegoela, usoak usatzea gustatzen zitzaionez, usoak usatzen hasi zen. Uso baten gana korrika joan zen baina usoa ez zen hegan joan. Markek bazekien uso horrek zerbait zeukala eta etxera eraman zuen.Amak ikusten, izugarrizko sustoa hartu zuen: -aaaaaaaaaaah! utzi zazu uso hori zegoen tokian oraintxe bertan, usoak gaixotasunak dituztelako! -Baina, baina... Uso hau gaixo dago eta albaitariarengana eraman behar degu. -Ez! Markek ez zuen usoa kalean berriro utzi nahi baina utzi behar zuen. Orduan kalera irten eta askatu baino lehen esan zuen: -Ez!ez dut utziko zu gaixo jarraitzea eta kalean hiltzea! Orduan Markek albaitariarengana eraman zuen eta erabaki zuen izen bat jartzea usoari. Denbora asko kostatu zitzaion pentsatzea izena baina azkenean erabaki zuen Kevin izena jartzea. Albaitariak sendatu zuen,eta Markek, Kevin, etxera eraman zuen. Aitari galdetu zion ea Kevin beraiekin gelditu zitekeen,aitak,gauza gehienak uzten dituelako baina amak ez. Aitak baietz esan zion baina amak baietz esatea falta zen bakarrik.


Amari galdetu zion, baina amak ezetz esan zuen. Markek, ez zuen nahi Kevin kalean utzi, bere lagun hoberena bihurtu zelako. Aitak,proposatu zuen sekretuan gordetzea Kevin, eta Markeri ideia bikaina iruditu zitzaion. Behin Mark eta Kevin jolasean zeudela amak ikusi zien eta esan zuen oso aserre: -Baina zer da hau? Esan nizun Kevin kalean uzteko! Aita ere han zegoen eta esan zuen: -Baina Elena ez duzu ikusten oso lagun onak egin direla,gure semea oso ondo pasatzen hari dela eta asko maite duela? -Bai, egia da...Barkatu Mark ez naiz konturatu. Nahi baduzu, Kevin gurekin geldituko da eta saiatuko gara beste usotxo bat aurkitzen eta horrela, familia polit bat osa dezaten. -Eskerrikasko ama hoberena zara! Luisek ere asko maite zuen Kevin baina ia egun osoa lanean zegoen eta denbora gutxi zuen Kevinekin egoteko, baina libre zuen denbora, Kevinekin pasatzen zuen jolasean eta bera zaintzen. Orduan, Mark, Elena, Mikel, Paula, Luis eta Kevin oso ondo bizi izan ziren eta Elena eta Mikelek, Paula eta Markeri, txakurtxo bat erosi zioten eta txakurrari, Alai izena jarri zioten, denak oso alai bizitzen hari zirelako. Eta espero zuten berdin jarraitzea. Garazi Lechuga ATARI MISTERIOTSUAK Behin bazan familia bat oso pobrea zena. Egun batean,bat batean aita oso gaixorik jarri zen. Margarita,aitaren alaba joan zen sukaldera medizina artzera baino...sobre bat aurkitu zuen, sobre ireki zuen eta barruan papertxo batean zea jartzen zuen:Duende esan.. Margaritak Duende hitza esan zuen .Orduan atari magiko batean sartu zen medikazioarekin,baina ez zekien infernuko ataria zela! Hor zegoen dena erretzen eta bero asko egiten zuen,ere zegoen infernuko erregea deitzen zela Infernauto. Infernauto ikusi zuen Margarita eta korrika hazi ziren,azkenean Infernauto arrapatu zion Margaritari eta utzi zion erregearen kartzelean.


Hiru egun pasa eta gero,Infernauto utzi zion joaten Margaritari baino medikazioa eman behar zion,baina Margarita Duende esan zuen eta joan zen. Bera pentsatzen zuen etxera bueltatuko zela baino...Loreko atarira iritsi zen. Hor lore guztiak itzegiten zuten eta gauzak arraro batzuk esaten zuten adibidez”yumalakauto lukasin”eta ezan zuen altuan “Nire etxe joan nahi dut!” Azkenean bere etxera joan zen baino...hor ere loreak zeuden itzegiten orduan loreak zapaldu zuen Margarita eta joan ziren ,gero bere aitari medikazioa eman zion eta segituan zendatu zen. Hala bazan ala ez bazan gu ibili gera kalabazan. Aitana Martín NOLAKOAK DIREN LAGUNAK Baziren behin lau lagun, beti jolasean ibiltzen ziren eta asko bidaiatzen zuten.Italian bizi ziren. Lau lagun horiek Paul,Oihan,Lucia eta Marta deitzen ziren.Egun batean erabaki zuten Londresera joatea, asko bidaiatzen zutelako. Eta esaten du Paulek: -Londreseko olimpiadak joango gera ikustera!!! -Bai, ze ondo pasatuko degun-esaten du Luciak. Beraien aita eta amari esan ondoren, aireportura joan ziren.Hegazkina hartu eta Londresera joan ziren.Hotel batera joan ziren , hotela oso handia zen bost izarrezkoa,pistina handi bat dauka eta buffet bat du. Hurrengo egunean hoteletik atera ziren Londres esagutzeko eta Big-Bena ikusi zuten, oso handia zen. -Begira Big-Bena ze handia den!-esaten du Martak. -Ia, ze handia!-esaten du Oihanek. Paul oso txikia zen eta Marta, Lucia eta Oihan nahiko altuak ziren. -Nahi nuke bera bezelakoa izan.-esaten du Paulek.


-Jajajajajaja-egiten du parre Luciak. Geroago hotelera joan ziren, oso nekatutak zeudelako asko ibiltzeagaitik. Hurrengo eguna zenean ia ziren olimpiadak. -Badakizute Bolt korrikalaria egongo dela.-esan du Luciak. -Bai, nik firma bat eskatuko diot.-esaten du Martak. -Ba Paul eta nik argazki bat aterako degu berarekin.-esaten du Oihanek. Arratsaldea zenean,olimpiadetara joan ziren,sartu ziren eta ahoa irekita gelditu ziren. -Begira zenbat jende dagoen, ezi det ezta sinistu.-esanten du Oihanek. -Nik ere ezin det sinistu.-esaten du Luciak. -Jende guztia gure begira dago, zeba?.-esaten du Martak. -Seguro neregaitik hain txikia naiz.-esaten du Paulek. -Ixo, ia hasten direla olimpiadak!.-esaten du Martak. Denak palomitak,txutxeak,saltxitxa beroak,patatak‌ jaten zeuden.Boltek irabazi zuen eta Paul,Lucia,Oihan eta Marta berarengana joan ziren fima eta argazki bat ateratzea. Lehenengo Paul eta Oihanek argazki bat atera dute eta Martak firma bat eskatu dio. -Bueno ia bale de firmas , me tengo que ir.-esaten du Boltek. -A bale, adiossss Bolt.-esaten du Paulek. Gero Lucia firma gabe gelditu zen eta Lucia Martarekin haserretu zen eziolako utzi firma bat hartzen Geroago Lucia hotelera joan zen bakarrik eta Oihan,Marta eta Paul Lucia aurkitzen ari ziren baiùo ez zuten aurkitzen eta Luciak beraren maletak hartu eta hegazkin bat hartu zeun. Oihan,Paul eta Marta hotelera joan ondoren ikusi zuten Lucia idatzi dun ezkutitza bat: Kaixo lagunak: Italiara noa, hegazkin bat hartu det , nere aita eta amari onezkero esan diet.Nahi badezute han gelditu, Londresen. Muxuak


LUCIA Oihan,Paul eta marta oso triste jarri ziren, orduan beraiek ere Italiara joan ziren.Oihan ,Paul eta Marta bi hegazkin hartu zituzten. -Ay ama, orain bi hegazkin hartu behar ditugu.-esaten du Martak. -Ni seguro botaka egiten detela detela.-esaten du Paulek. -Paul nola egingo dezu botaka.Etorri gi単enean honera hegazkinean ez zenun botaka egin.-esaten du Oihanek. -Badakit, baina oraingoan bi hegazkin hartuko ditugu.-esaten du Paulek. -A bale.-esaten du Martak. Bigarren hegazkina hartu ondoren Paulek botaka egin zun eta Martak botaka usaitzen badu berak ere botaka egiten du eta egin zuen. -Ai nik ere botaka egingo det.-esaten du Martak -Nazkagarria da botaka egitea.-esaten du Paulek. Gero Paul,Oihan eta Marta Italiara iritsi zirenean Luciaren bila joan zire.Lucia,Paul,Oihan eta Martak etxe txiki bat zaukaten.Txikiak zirenean etxe txiki horretara joaten ziren. Eta Lucia hor zego gauza asko gogoratzen txikiak zirenean. Orduan Oihan,Paul eta Marta etxe horretara joan ziren eta aurkitu zirenean denak barkatu ziren. -Barkatu Lucia.-esaten du Marta. -Bale, barkatzen dizuet.-esaten du Luciak. -Orain ia gerala lagunak al degu joan Hawaiiera.-esaten du Oihanek. -Bai, ze ondo.-esaten du Paulek. Eta hurrengo egunean ia Hawaiiera joan ziren eta denak oso pozik joan ziren. June Orbegozo


A ZE PAREA KARAKOLA ETA BAREA Behin barraskilolandiako auzo ezezagun batean, bi barraskilo bizi ziren, bat oso azkarra (bueno barraskilo bat izateko) Fernando izena zuen. Eta Juantxo (beste barraskiloa) nahiko motela. Biak oso lagun onak ziren, eta kale bereko jardinetan bizi ziren. Beste behin, egun eguzkitsu batean, jardinetik paseatzen zihoazela, (auskalo nondik) txori bat agertu, eta barraskiloak jatera abiatu zen. Lasterka ihes egiten saiatu ziren, baina Juantxok, Fernandok baino gutxiago korritzen zuenez, harrapatu eta oskola puskatu zion. Fernando konturatu zenean Joan zen laguna salbatzera. Txoriak bereala alde egin zuen Juantxo jan gabe (zorionez). Baina veste problema bat zeukaten, madarikatu harek, oskola puskatu zion, eta negarrez hasi zen: -Orain ez daukat nire oskola. Bare bat naiz! Zure herrua izan da!lagunari herrua bota eta haserretu egin zen. -Zer? Nire herrua?- esan zuen Fernandok erabat harrituta. -Bai, zure herrua! Zu korrika Joan ez bazina ez ninduke ni harrapatuko! Eta orain nire oskola polita edukiko nuen bizkar gainean!!!-Juantxok deskontrolatuta. -Baina zer hari zara esaten! Ni izan naiz txori horrek jatetik salbatu zaituena!-piska bat haserretzen hasita.


-Ez, zu izan zara korrika Joan denaizututa!-esan zuen Juantxok Fernando burlatzen- eta ni atzean utzi nauzu! -Nik ez dut zutaz arduratu behar! Zu baino azkarragoa naiz, eta zer! -Ez naiz gehiago zure laguna izango!-esan zuten biak erabat haserretuta. Eta etxera Joan ziren haserrez beterik. Juantxo oso triste zegoen bere oskola galdu zuelako, eta veste bat bilatzera atera zen kalera. Kaletik zihoala harri txiki bat ikusi, berarengana urbildu eta gainean jarri zuen esanez: -Beharbada harritxo hau izan daiteke nire oskola berria, probatu egingo dut-harritxoa gainean jarri eta ibiltzen hasi zen-harri hau oso astona da, ez du balio. Eta hori esanez harritxoa gainetik kendu eta bilatzen jarraitu zuen. -Badakit, DoĂąa Pepitaren jardinera joango naiz, han barraskilo hasko bizi dira seguru norbaitek lagunduko didala-esan zuen ilusioz Beteta. (DoĂąa Pepita emakume gizen bat da, eta bere etxeko jardinean barraskilo pila bizi dira). Beraz jardinera joan eta hango barraskilo bati galdetu zion: -Kaixo, zuk ba al dakizu non aurkitu dezaketen oskola berri bat? -Zer? Galdu egin zaizu ala?- erantzun zion Joxepa izeneko barraskiloak. -Bai, txori batek puskatu dit. -Niri ere galdu zitzaidan behin eta zure lagun Fernandok eman zidan bat. Eskatu berari, segurubat edukiko duela. -Nik ez dut uste-esan zuen Juantxok tristuraz-orain ez gara lagunak. Libe MartĂ­n Lo Libe li Libe L A Li Libe Mart



Jakintzako 6C-ko ipuinak